Τελευταία Νέα
Ο μύθος του «Ίκαρου» «ζωντανεύει» στο Θέατρο Ροές Πίντερ, Πίντερ…είσαι εδώ; Βαρύ πένθος για την Μιμή Ντενίση... Μυθολογία για παιδιά: Κερδίστε το βιβλίο της επιλογής σας «Missing Nature; Téchne in Illuseum»: Μια εβδομάδα σύγχρονης Ελληνικής Τέχνης στην καρδιά του Βερολίνου «Το Σχολείο της Ανυπακοής» για πρώτη φορά στην Ελλάδα στο Red Jasper Cabaret Theatre Ξανά στους δρόμους οι εργαζόμενοι στον Πολιτισμό Η παράσταση «Καληνύχτα Μητέρα» επιστρέφει στο θέατρο Βριλησσίων «Αλίκη Βουγιουκλάκη» Το «Θωρηκτό Ποτέμκιν» έρχεται στον Κήπο του Μεγάρου Ο Νίκος Χατζηνικολάου υποδέχεται τον Γιάννη Μπέζο στο «Ενώπιος Ενωπίω» Πέθανε ο ηθοποιός Πάνος Ρεντούμης Βικτώρια Χίσλοπ. Και επισήμως Ελληνίδα! Κερδίστε προσκλήσεις για την παράσταση «To κλουβί με τις τρελές» στο Βεάκειο 10 Αγαπημένα ελληνικά μυθιστορήματα που έγιναν παραστάσεις Η Φρόσω Τρούσα πιστεύει ότι η ένταξη του cheerleading στα σχολεία ήταν μια τεράστια απογοήτευση
 
 
Αγαπητοί φίλοι του Θεάτρου Σφενδόνη
 
Τα νέα μου είναι σαρωτικά. Πρέπει άμεσα, με δικαστική απόφαση, να εγκαταλείψω το θέατρο της οδού Μακρή 4. Μου παίρνουν τη Σφενδόνη! Έξωση! Εδώ και τώρα! Σε σημείο που εύχομαι να μου δώσουν ένα αξιοπρεπές χρονικό περιθώριο, ώστε να περισώσω το αρχείο, να φύγω σαν άνθρωπος, κι όχι σαν κυνηγημένο ζώο.
 
Η ιστορία είναι γνωστή. Ήταν μια γκρεμισμένη αποθήκη χωρίς στέγη. Ένα ερείπιο που ανήκε στο Ίδρυμα Κουτλίδη – ένα χωράφι με τσουκνίδες. Το είδα τυχαία, 30 χρόνια πριν, χειμώνα του 1990. Τους πρότεινα να μου το νοικιάσουν. Για να φτιάξω ένα θέατρο. Έμειναν έκπληκτοι. Πούλησα τότε το μοναδικό μου σπίτι και κινητοποίησα όλη την πνευματική Αθήνα. Συστάθηκε μια μη κερδοσκοπική εταιρία. Συνέδραμαν όλοι, με δουλειά, χρήματα. Συγκεντρώθηκε το ποσό που χρειαζόταν. Φτιάχτηκε η Σφενδόνη. Μοναδική σκηνή!
 
Αλλά και τα υπόλοιπα τα ξέρετε. Η Σφενδόνη στέγασε μοναδικές παραστάσεις. Η εποχή μάς ευνοούσε. Έδωσα ό,τι είχα και δεν είχα. Όμως, πάνω στον ενθουσιασμό μου και εν αγνοία μου, είχα υπογράψει επαχθείς όρους ενοικίασης, που έγιναν επαχθέστεροι, όταν ήρθε η κρίση. Συσσωρεύτηκαν υποχρεώσεις, έξοδα. Υπήρξαν καιροί που κοιμόμουν μέσα στο θέατρο. Τώρα μου κάνουν έξωση από το θέατρο που διαμόρφωσα με τα ίδια μου τα χέρια που, κατά κοινή ομολογία, είναι από τα ωραιότερα θέατρα της Αθήνας.
 
Η παράσταση που ετοιμάζω από το φθινόπωρο του 2019, το σημαδιακό έργο του Τόμας Μπέρνχαρντ «Αφανισμός», μένει μετέωρη.
 
Ναι! Οφείλω ενοίκια. Αλλά έχω καταβάλει και πολλά: τα πρώτα 20 χρόνια, όλα τα ενοίκια με μεγάλες προσαυξήσεις ανά διετία και τα τελευταία 10 χρόνια, κατά τη διάρκεια της κρίσης, τα ποσά που κατέβαλα θα κάλυπταν το μεγαλύτερο μέρος του χρέους, αν είχαν γίνει όλες οι νόμιμες ενέργειες για μείωση του μισθώματος.
 
Δεν υπάρχει όμως προστασία για τον οφειλέτη, αντίθετα παγερή αδιαφορία όσο κι αν αυτός προσφέρει έργο που τιμά τον πολιτισμό τούτου του τόπου, όσο κι αν ο καλλιτέχνης άλλοις υπηρετών αναλίσκεται. Ιδού τι επιφυλάσσει η τωρινή εποχή μας, ιδού τι στάση κρατά απέναντι στην καλλιτεχνική προσφορά ένα εύρωστο πολιτιστικό Ίδρυμα, όπως το Ίδρυμα Ευριπίδη Κουτλίδη. Αρωγός έπρεπε να είναι, διώκτης εμφανίζεται.
 
Σας ευχαριστώ για την αγάπη που δείξατε στη Σφενδόνη στα 27 συναπτά έτη που κύλησαν από την πρώτη μας παράσταση, τις "Μορφές από το Έργο του Βιζυηνού" το 1993. Μην αποθαρρύνεστε! Κανείς δεν μπορεί να μας πάρει τον θησαυρό μας! Ό,τι ζήσαμε και αναπαραστήσαμε μέσα στους πέτρινους τοίχους της θα παραμείνει ζωντανό και δικό μας. Μας παίρνουν τους τοίχους, αλλά όχι τα όνειρα που στέγασαν τούτοι οι τοίχοι. Μήπως αυτό ακριβώς είναι που δεν μας συγχωρεί η παντοδύναμη μετριότητα των θεσμών;
 
ΑΝΝΑ ΚΟΚΚΙΝΟΥ

Ένα βαθιά εξομολογητικό, συναισθηματικά παλλόμενο κείμενο, που δεν έχει γραφτεί για το θέατρο, ζωντανεύει μέσα από μία αισθαντική και εικαστικά άρτια παράσταση.

Η Σοφία Τρικούπη δεν υπήρξε θεατρική συγγραφέας ούτε ποτέ διεκδίκησε αυτόν τον τίτλο. Κόρη του Σπυρίδωνα και αδελφή του Χαρίλαου Τρικούπη, δύο εμβληματικών προσωπικοτήτων της πολιτικής ζωής της Ελλάδας κατά τον 19ο αιώνα, μεγάλωσε μέσα σε ένα αμιγώς αστικό περιβάλλον, όπως αυτό του Λονδίνου, στο οποίο διέμενε τα πρώτα χρόνια της ζωής της καθ’ ότι ο πατέρας της διατελούσε πρέσβης της Ελλάδας εκεί. Άνθρωπος εξαιρετικά καλλιεργημένος και ευφυής κέρδισε το σεβασμό πολλών Ελλήνων και ξένων προσωπικοτήτων, αν και παρέμεινε ηθελημένα στη σκιά του Χαρίλαου Τρικούπη, τον οποίο και λάτρευε.

Το κείμενό της «Ο Παπαγάλλος» μου γράφεται το 1903, επτά χρόνια μετά τον θάνατο του πολυαγαπημένου της αδελφού. Αφορμή στέκεται ο χαμός του μοναδικού φίλου που της είχε απομείνει, του  παπαγάλου της, αν και είναι σαφές ότι στην πραγματικότητα έχουμε να κάνουμε με ένα βαθιά εξομολογητικό κείμενο που αγγίζει έννοιες όπως η αφοσίωση και η αγάπη , την ίδια στιγμή που φωτίζει πτυχές της ελληνικής κοινωνίας και της πολιτικής ζωής της Ελλάδας του 19ου αιώνα.

Παρά τα όποια δραματουργικά του προβλήματα, που νομίζω ότι δεν κατάφερε να εξαλείψει πλήρως η δραματουργική επεξεργασία της Άννας Κοκκίνου και του Νίκου Φλέσσα, κάτι το οποίο ωστόσο μου φαίνεται άκρως λογικό αφού το κείμενο της Τρικούπη δεν έχει γραφτεί για το θέατρο αλλά για να εκδοθεί, ο «Παπαγάλλος μου» παραμένει ένα παλλόμενο συναισθηματικά έργο, μία κατάθεση ψυχής με μία ακριβή γλώσσα, που δεν χορταίνεις να ακούς.

Ίσως όμως κι αυτά τα παραπάνω να μην ήταν αρκετά για να σταθεί το έργο θεατρικά εάν η ευφυής Άννα Κόκκινου, μία από τις πιο σημαντικές μονάδες του θεάτρου μας, δεν επινοούσε ένα σκηνοθετικό εύρημα που χαρίζει στο κείμενο μία συναρπαστικά διαφορετική διάσταση. Η Κοκκίνου τοποθετεί την ηρωίδα του κειμένου, δηλαδή την ίδια την Τρικούπη, μέσα σε μία σκηνή από μαύρα πέπλα, που παραπέμπει ευθέως στο κλουβί του παπαγάλου, την ίδια στιγμή που χαρίζει στην αινιγματική αυτή, μαυροφορεμένη, πενθούσα γυναίκα μία κινησιολογία – η Αγγελική Στελλάτου έχει κάνει υποδειγματική δουλειά επιμένοντας στη λεπτομέρεια – με σαφείς αναφορές στο εξωτικό πουλί. Κάπως έτσι η Τρικούπη δεν μιλά απλώς για τον αδικοχαμένο παπαγάλο της, αλλά ταυτίζεται εν μέρει με αυτόν. Ένας άνθρωπος εγκλωβισμένος στον μικρόκοσμό του, στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού – κλουβιού του, εκεί που η ίδια η Τρικούπη είχε καταδικάσει τον εαυτό της τα τελευταία είκοσι χρόνια της ζωής της μετά τον θάνατο του αδελφού της. 

Η μνήμη ξυπνά και επιστρέφει ωσάν θραύσματα από το παρελθόν. Αυτό το σπίτι είχε κάποτε ζωή, αυτό το σπίτι δεν ήταν πάντα φυλακή. Η ηρωίδα της παράστασης της Κοκκίνου είναι ένα πλάσμα – κάτι ανάμεσα σε γυναίκα και πουλί - που θρηνεί για την απώλεια, που είναι σύμφυτη με τη ζωή, για την ευτυχία που χάθηκε, για το φως που έσβησε. Με φόντο τη σκοτεινή θάλασσα της μνήμης, που ανά στιγμές φωτίζεται αναπάντεχα σαν κάποιος να κάνει βουτιές με τον φακό του αναζητώντας μαργαριτάρια στο βυθό. Κι όλο αυτό, χάρη στη περίτεχνη, λογοτεχνίζουσα γλώσσα του κειμένου και την εσωτερική, αλλά πάλλουσα, ερμηνεία της Κοκκίνου, δεν γλιστράει ούτε στιγμή στο μελό. Αντιθέτως χαρακτηρίζεται από μία κομψότητα, που αντανακλάται εύστοχα και στο εικαστικό μέρος της παράστασης, που απαρτίζεται από το total black αλλά πανέξυπνο σκηνικό του Δημήτρη Ταμπάκη το πίσω μέρος του οποίου νομίζω ότι επιτηδευμένα μένει υποφωτισμένο και ασαφές, τη μοναδικής αισθητικής μαύρη τουαλέτα της Δέσποινας Μακαρούνη, τους διακριτικούς φωτισμούς της Μελίνας Μάσχα, την εξαιρετική και άκρως υποβλητική μουσική της Στέλλας Γαδέδη και το εύστοχο ηχητικό περιβάλλον του Μηνά Εμμανουήλ, που αποτελεί σημαντικό ατού της παράστασης.

Φυσικά η απουσία σοβαρής δραματουργικής δομής – το κείμενο μοιάζει να επαναλαμβάνεται συχνά, ενώ στερείται μίας αποτελεσματικής κορύφωσης – σε συνδυασμό με τη σκηνοθετική προσέγγιση, που με εξαίρεση το αρχικό πολύτιμο εύρημα και την άρτια αισθητική της δεν μοιάζει να κρύβει ιδιαίτερες εκπλήξεις και ανατροπές για τον θεατή, κινδυνεύει ενίοτε να καταστήσει το θέαμα μονότονο λειτουργώντας πέραν του δέοντος υπνωτιστικά για τον θεατή. Όμως έχω την αίσθηση ότι εκεί που πάει να σε χάσει η παράσταση σε ξανακερδίζει. Και στο τέλος μένουν στο μυαλό σου οι αρετές αυτής της παράτολμης και άκρως ιδιαίτερης θεατρική δουλειάς, που εκπέμπει όντως την επιζητούμενη αισθαντικότητα που διαπερνά και το ίδιο το κείμενο.  

 

Στο Θέατρο Σφενδόνη παρουσιάζεται από την Παρασκευή 28 Απριλίου η παράσταση Ο Παπαγάλλος μου (1903) σε σκηνοθεσία Άννας Κοκκίνου. Η παράσταση είναι βασισμένη στο ομώνυμο σπάνιο κείμενο- αντίκα της  Σοφίας Τρικούπη και πρωταγωνιστούν η Άννα Κοκκίνου, η Μαρίζα Θεοφυλακτοπούλου, ο Θοδωρής Θεοδωρακόπουλος.  Ένα θησαύρισμα εκ βαθέων για τον χαμό ενός αγαπημένου πλάσματος, όπου αναμιγνύονται καλειδοσκοπικά εικόνες της πολιτικής ζωής του 19ου αιώνα.

Η Σοφία Τρικούπη ήταν κόρη του Σπυρίδωνος και της Αικατερίνης Τρικούπη (το γένος Μαυροκορδάτου) και αδερφή του Χαριλάου Τρικούπη. Γεννήθηκε στο Λονδίνο το 1838. Μεγάλωσε και μορφώθηκε στην αγγλική πρωτεύουσα και γαλουχήθηκε στον κύκλο της ανώτερης κοινωνικής τάξης του Λονδίνου με την οποία συναναστρεφόταν η οικογένεια της, ως πρέσβης της Ελλάδας που ήταν ο πατέρας της. Η Σοφία διέθετε ισχυρό και σπινθηροβόλο πνεύμα κι έγινε κοινωνός των ιδεών και των σκέψεων του μεγάλου αδελφού της για τον οποίον αισθανόταν θαυμασμό, αφοσίωση και λατρεία. Μετά τον θάνατο των γονιών της αφιερώθηκε στην υπηρεσία του Χαριλάου Τρικούπη. 

papagalos2.jpg

Το σπίτι της υπήρξε κέντρο διπλωματικών, πολιτικών και κοινωνικών συγκεντρώσεων και το όνομά της έτυχε πανελληνίου φήμης. Δεν υπήρχε μέλος ηγεμονικής οικογενείας της Ευρώπης, δεν υπήρχε επίσημος ή επιφανής διερχόμενος εξ Αθηνών, ο οποίος δεν επισκεπτόταν τη Σοφία Τρικούπη - είτε βρισκόταν στην αρχή ο αδελφός της είτε όχι. Εξαιρετική φυσιογνωμία της νεότερης Ελλάδας. Η ζωή της Σ.Τ. αναπόσπαστη από την ύπαρξη τού Χαριλάου Τρικούπη, έληξε ουσιαστικά με τον θάνατο του αδελφού της στις Κάννες (Μάρτιος 1896). Έκτοτε έζησε μόνη στο σπίτι της μέχρι το θάνατό της το 1916, διατηρώντας όλη τη διαύγεια της διάνοιας.

Το κείμενο αυτό, Ο Παπαγάλλος μου, το έγραψε η Σοφία Τρίκουπη στις 26 Αυγούστου του 1903, την επομένη του θανάτου του μικρού Πουλιού - μια επίκληση της αθώας αυτής ύπαρξης, για να παρηγορηθεί. 

Η γλώσσα της έχει μεγάλο εκφραστικό πλούτο και οι περιγραφές της θαυμαστή δύναμη και ακρίβεια. Καταλαβαίνει κανείς αμέσως πως έχει να κάνει με μια σπάνιας καλλιέργειας Ελληνίδα.

Είναι συγκινητικό πώς ένα δημόσιο πρόσωπο όπως η Σοφία Τρίκουπη ασχολούμενη με την πολιτική ζωή εκφράζει τόσο λεπτά αισθήματα για το χαμό ενός μικρού πλάσματος.  Μέσα από την έκφραση αυτής της οδύνης προβάλλεται κι ένα μεγάλο μέρος της ζωής της με τον Χαρίλαο- η λατρεία της γι' αυτόν και η θλίψη για την απώλειά του.

Ένα πρόσθετο ενδιαφέρον που παρουσιάζει για μας η μεταφορά στη σκηνή αυτού του κειμένου σήμερα, είναι οι διαφορές στο ποιόν και το ήθος των ανθρώπων της πολιτικής ζωής και μια λησμονημένη πτυχή του ελληνικού χαρακτήρα: η αισθαντικότητα.

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Κείμενο: Σοφίας Τρικούπη

Σκηνοθεσία: Άννα Κοκκίνου

Δραματουργική επεξεργασία: Νίκος Φλέσσας, Άννα Κοκκίνου

Μουσική: Στέλλα Γαδέδη

Σκηνικά: Δημήτρης Ταμπάκης

Κοστούμια: Δέσποινα Μακαρούνα

Κίνηση: Αγγελική Στελλάτου

Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα

Επεξεργασία ήχων: Μηνάς Εμμανουήλ

Φωτογραφίες: Θάνος Σαμαράς

Περούκα: The Witch of Capri

Βοηθός Σκηνοθέτη: Αλκίνοος Δωρής

 

ΠΑΙΖΟΥΝ:

Άννα Κοκκίνου, Μαρίζα Θεοφυλακτοπούλου, Θοδωρής Θεοδωρακόπουλος 

 

Ημέρες & Ώρες Παραστάσεων:

Τετάρτη - Σάββατο: 21:00

Κυριακή 19:00

 

Τιμές εισιτηρίων: 

Γενική είσοδος: 15 ευρώ 

Φοιτητικό, ανέργων: 10 ευρώ   

 Διάρκεια παράστασης: 75 λεπτά

Ώρες ταμείου: 14:00-21:00

 

 

Η Άννα Κοκκίνου επανέρχεται στο Θέατρο Σφενδόνη για να παρουσιάσει δύο θεατρικές μινιατούρες, βασισμένες στο έργο της Σοφίας Τρικούπη, Ο Παπαγάλλος μου (1903) και στο έργο Ο Κήπος: Σύνθεση κειμένων των Βιζυηνού, Yeats, Proust, Schiller κ.ά.

 

Η πρώτη θεατρική μινιατούρα κάνει πρεμιέρα την Τετάρτη 25 Ιανουαρίου και είναι βασισμένη στο σπάνιο κείμενο-αντίκα της  Σοφίας Τρικούπη Ο Παπαγάλλος μου (1903) –  Ένα θησαύρισμα εκ βαθέων για τον χαμό ενός αγαπημένου πλάσματος όπου αναμιγνύονται καλειδοσκοπικά εικόνες της πολιτικής ζωής του 19ου αιώνα.

Η δεύτερη θεατρική μικρογραφία που θα ακολουθήσει την άνοιξη με τίτλο: Ο Κήπος, μια σύνθεση κειμένων Βιζυηνού, Yeats, Proust, Schiller κ.ά θα έχει και αυτή χαρακτήρα επίκλησης.  

Ένα δίπτυχο για την απώλεια – επίκληση ψυχών,  φαντάσματα αξιών που μας στοιχειώνουν, θα είναι οι δύο μικρογραφίες της  Άννας Κοκκίνου στη Σφενδόνη.

 

Σοφίας Τρικούπη Ο Παπαγάλλος μου (1903)

 

Η Άννα Κοκκίνου παρουσιάζει στο θέατρο Σφενδόνη την πρώτη θεατρική μινιατούρα βασισμένη στο σπάνιο κείμενο-αντίκα της Σοφίας Τρικούπη Ο Παπαγάλλος μου (1903) σε δραματουργική επεξεργασία του Νίκου Φλέσσα και της ίδιας από την Τετάρτη 25 Ιανουαρίου 2017.

 

Η Σοφία Τρικούπη ήταν κόρη του Σπυρίδωνος και της Αικατερίνης Τρικούπη, το γένος Μαυροκορδάτου και αδερφή του Χαριλάου Τρικούπη. Γεννήθηκε στο Λονδίνο το 1838. Μεγάλωσε και μορφώθηκε στην αγγλική πρωτεύουσα και γαλουχήθηκε στον κύκλο της ανώτερης κοινωνικής τάξης του Λονδίνου με την οποία συναναστρεφόταν η οικογένεια της ως πρέσβης της Ελλάδας που ήταν ο πατέρας της. Η Σοφία διέθετε ισχυρό και σπινθηροβόλο πνεύμα κι έγινε κοινωνός των ιδεών και των σκέψεων του μεγάλου αδελφού της για τον οποίον αισθανόταν θαυμασμό, αφοσίωση και λατρεία. Μετά τον θάνατο των γονιών της αφιερώθηκε στην υπηρεσία του Χαριλάου Τρικούπη.

 

Το σπίτι της υπήρξε κέντρο διπλωματικών, πολιτικών και κοινωνικών συγκεντρώσεων και το όνομά της έτυχε πανελληνίου φήμης. Δεν υπήρχε μέλος ηγεμονικής οικογενείας της Ευρώπης, δεν υπήρχε επίσημος ή επιφανής διερχόμενος εξ Αθηνών ο οποίος δεν επισκεπτόταν τη Σοφία Τρικούπη - είτε βρισκόταν στην αρχή ο αδελφός της είτε όχι. Πρόκειται για μία εξαιρετική φυσιογνωμία της νεότερης Ελλάδας. Η ζωή της Σοφίας Τρικούπη, αναπόσπαστη από την ύπαρξη τού Χαριλάου Τρικούπη, έληξε ουσιαστικά με τον θάνατο του αδελφού της στις Κάννες (Μάρτιος 1896). Έκτοτε έζησε μόνη στο σπίτι της μέχρι το θάνατό της το 1916 διατηρώντας όλη τη διαύγεια της διάνοιας.

 

Το κείμενο Ο Παπαγάλλος μου το έγραψε η Σοφία Τρικούπη στις 26 Αυγούστου του 1903, την επομένη του θανάτου του μικρού Πουλιού - μια επίκληση της αθώας αυτής ύπαρξης - για να παρηγορηθεί. Η γλώσσα της έχει μεγάλο εκφραστικό πλούτο και οι περιγραφές της θαυμαστή δύναμη και ακρίβεια. Καταλαβαίνει κανείς αμέσως πως έχει να κάνει με μια σπάνιας καλλιέργειας Ελληνίδα.

 

Είναι συγκινητικό πώς ένα δημόσιο πρόσωπο όπως η Σοφία Τρικούπη ασχολούμενη με την πολιτική ζωή εκφράζει τόσο λεπτά αισθήματα για το χαμό ενός μικρού πλάσματος.  Μέσα από την έκφραση αυτής της οδύνης προβάλλεται κι ένα μεγάλο μέρος της ζωής της με τον Χαρίλαο: η λατρεία της γι' αυτόν και η θλίψη για την απώλειά του.

 

Ένα πρόσθετο ενδιαφέρον που παρουσιάζει η μεταφορά στη σκηνή αυτού του κειμένου σήμερα  είναι οι διαφορές στο ποιόν και το ήθος των ανθρώπων της πολιτικής ζωής και μια λησμονημένη πτυχή του ελληνικού χαρακτήρα: η αισθαντικότητα.

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Κείμενο: Σοφίας Τρικούπη Ο Παπαγάλλος μου (1903)

Σκηνοθεσία:  Άννα Κοκκίνου

Δραματουργική επεξεργασία: Νίκος Φλέσσας, Άννα Κοκκίνου

Σκηνικά- Κοστούμια: Laurice Lotfy

Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα

Επεξεργασία ήχων: Μηνάς Εμμανουήλ

Παίζουν:  Άννα Κοκκίνου, Αμαλία Βλάχου, Θοδωρής Θεοδωρακόπουλος

 

Πρεμιέρα 25 Ιανουαρίου 2017

 

Τιμές εισιτηρίων: 15 ευρώ (κανονικό), 10 ευρώ (φοιτητικό, ανέργων)

 

Θέατρο Σφενδόνη: Μακρή 4, Μακρυγιάννη, Αθήνα 117 42

 

Τηλ ταμείου : 215 515 8968

 

 

 

popolaros banner

popolaros banner

tp250X300PAGAKI

anixnos250x300

warplanes250x300

Video

«Ίκαρος» του Δημήτρη Παγώνη 8,9 και 10 Οκτωβρίου στο Θέατρο Ροές

Ροή Ειδήσεων

sample banner

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία