Τελευταία Νέα
Μια διαφορετική επιθεώρηση που θέλουμε να δούμε έρχεται στο Βεάκειο! Νέα οντισιόν από το Εθνικό Θέατρο Κάνουμε #Restart με 10.000 δράσεις εθελοντισμού «Πλατεία Θεάτρου»: 10 ελληνικά έργα παρουσιάζονται από τον Αθήνα 9.84! Απόψε το Β' μέρος της εκπομπής «Υστερόγραφο» αφιερωμένο στον Λευτέρη Βογιατζή Η Εναλλακτική Σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής παρουσιάζει on demand «Τα γεγονότα» Τέλος ο Δημήτρης Λιγνάδης από το Σ.Ε.Η «Αυτοί που περπατούν στα σύννεφα»: Η παράσταση θα κάνει πρεμιέρα στο διαδίκτυο Κλειστές αίθουσες – Ανοιχτό θέατρο: Live stream συζήτηση για την «επόμενη μέρα», στο YouTube του ΔΠΘ Μαρίλη Μαργωμένου «Το θηρίο βγήκε βόλτα» – Συνέντευξη με αφορμή ένα ιδιότυπο αστυνομικό μυθιστόρημα «Παγκάκι»: Ο μονόλογος του Σπύρου Μπιμπίλα στις οθόνες μας «Το χρυσό Αρισμαρί» έρχεται στις οθόνες μας για 4 προβολές Πέθανε ο Τάκης Βουγιουκλάκης Πέθανε ο τραγουδιστής Λευτέρης Μυτιληναίος Η εκπομπή «Υστερόγραφο» παρουσιάζει ένα αφιέρωμα στον σπουδαίο θεατράνθρωπο Λευτέρη Βογιατζή
 
Στην όγδοη παραγωγή της η Εταιρεία Θεάτρου Υπερίων παρουσιάζει το πολύκροτο ντοκουμέντο της Λίλλιαν Χέλλμαν «Ψίθυροι» σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Κοέν.
 
Άραγε τι θα συνέβαινε, αν στη Σκωτία του 1810
ένα νεαρό κορίτσι ισχυριζόταν πως μες στη νύχτα, κάθε νύχτα,
έβλεπε τις δυο δασκάλες του μαζί στο κρεβάτι –
όχι απλώς να φιλιούνται και να χαϊδεύονται,
αλλά και να κινούνται σαν να συνευρίσκονται ερωτικά;
Άραγε θα το πίστευαν;
Και, αν το πίστευαν, τι θα πάθαιναν οι δυο δασκάλες;
 
Η Μαριάν και η Τζέην είναι συνιδιοκτήτριες ενός σχολείου θηλέων. Η Τζέην είναι αρραβωνιασμένη με τον Τζόζεφ, έναν νεαρό γιατρό. Όταν τα οικονομικά του σχολείου επιτέλους αρχίζουν ν’ ανθίζουν, το ζευγάρι αποφασίζει να παντρευτεί – πράγμα που κάνει τη Μαριάν να ζηλέψει. Μια κακομαθημένη μαθήτρια του σχολείου, που θέλει να εκδικηθεί τις δασκάλες επειδή τιμωρήθηκε για κάποια αταξία, διαδίδει ένα βαρύ ψέμα: πως τάχα οι δυο γυναίκες διατηρούν μεταξύ τους κρυφό δεσμό. Οι φήμες μεταδίδονται από στόμα σε στόμα, το σχολείο χάνει τις μαθήτριές του και η επιχείρηση κλείνει.
Γραμμένο το 1934 το έργο αποτέλεσε μέγιστο σκάνδαλο για την Αμερική και –παρά τις διθυραμβικές κριτικές του– δεν ξαναπαρουσιάστηκε ποτέ έως το 1961, που βγήκε στους κινηματογράφους.
Η παράσταση χρησιμοποιεί ως βάση της το θεατρικό κείμενο της Χέλλμαν, αλλά το εμπλουτίζει σημαντικά με τις καταγραφές του πραγματικού γεγονότος που την ενέπνευσε. Το φόντο της Σκωτίας του 1810, τα πρακτικά της αληθινής δίκης, αστυνομικές αναφορές, διηγήσεις μαρτύρων, υλικό από τον τύπο της εποχής: όλα αυτά συνθέτουν το σώμα της παράστασης που θα μετατοπίσει χρονικά το έργο της Χέλλμαν από το 1934… πίσω στο 1810.
 
Μαρίνα Ψάλτη, Μαρίνα Ασλάνογλου, Αλεξάνδρα Παντελάκη, Βάνα Παρθενιάδου, Δημήτρης Γκουτζαμάνης, Βασιλική Κωστοπούλου
και το φωνητικό σύνολο chόrεs: Μαρίνα Εμμανουηλίδου, Κατερίνα Κουτσονικόλα, Δανάη Πολίτη, Δέσποινα Τασλακίδου, Μαριάννα Τσαμπά
μετάφραση-σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Κοέν
διεύθυνση φωνητικού συνόλου: Μαρίνα Σάττι
κινησιολογία: Φρόσω Κορρού
σκηνικά: Γιάννης Αρβανίτης
κοστούμια: Celebrity Skin
φωτισμοί: Αλέξανδρος Αλεξάνδρου
μουσική: Παναγιώτης Μανουηλίδης
μουσική διδασκαλία: Ελένη Ποζατζίδου
δραματολόγος: Κατερίνα Διακουμοπούλου
βοηθός σκηνοθέτη: Βασιλεία Κανάκη
βοηθός σκηνογράφου: Θεανώ Βάχλα
 
επικοινωνία - προβολή: Αγλαΐα Παγώνα
διεύθυνση παραγωγής: Λευτέρης Κώτσης
 
από 3 Μαΐου και για 20 παραστάσεις
κάθε Πέμπτη, Παρασκευή & Σάββατο στις 21.15
και Κυριακή στις 20.15
 
στο Θέατρο Αθηνών (Βουκουρεστίου 10, Σύνταγμα - τηλ. 2103312343)
 
η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού

Από τη Ζωή Τόλη

«Grace and Glorie», η δημοφιλής δραμεντί του Tom Ziegler, στο θέατρο Αγγέλων βήμα, παρουσιάζεται πρώτη φορά στην Ελλάδα, στο πλαίσιο της θεματικής ενότητας «Άβυσσος η ψυχή......».

Τη μετάφραση έκανε η Μαργαρίτα Δαλαμάγκα - Καλογήρου, τη σκηνοθεσία ο Γιάννης Λασπιάς και πρωταγωνιστούν η Αλεξάνδρα Παντελάκη και η Δώρα Χρυσικού.

Είναι από εκείνες τις θεατρικές δουλειές που όσο δύσκολα θέματα κι αν πραγματεύονται, ο θεατής νιώθει αισιόδοξος και «γεμάτος».

Θάνατος και φιλία, μία ιστορία αγάπης και παραδοχής, εστιάζει στη δύναμη της ψυχής να μην παραιτείται, στην πίστη στο ιδανικό της ζωής.

Ο σκηνοθέτης Γιάννης Λασπιάς στήνει μια παράσταση καλά δομημένη, με τρυφερότητα, σαρκασμό και χιούμορ. Συγκρούσεις, διαφορετικές ιδεολογικές στάσεις, ανόμοιο επίπεδο μόρφωσης, κοινές εμπειρίες πένθους, ψυχικές αλλεπάλληλες διακυμάνσεις που καταλήγουν στην πεποίθηση πως η αλήθεια είναι το γιατρικό στην άμβλυνση του πόνου, μέσα στο χρόνο.

Δύο γυναίκες, με μεγάλη ηλικιακή διαφορά, με σχεδόν ανομοιογενή βιώματα, συνομιλούν με ένα παράξενο τρόπο στην αρχή, επικοινωνούν με κάποια εμπόδια, αλλά στο τέλος συνδέονται με μία βαθιά φιλία και αγάπη.

Αυτή η αμοιβαιότητα είναι που έχει σημασία, καθώς οι αλληλομοιραζόμενες εικόνες γαληνεύουν, δείχνοντας την αξία της φιλαλληλίας και του σεβασμού.

Αυτόν τον ύμνο στην ανθρώπινη ύπαρξη, στην αγάπη με απώτερο στόχο τη συμφιλίωση με τον εαυτό μας, υπηρετεί η σκηνοθετική γεωμετρία του έργου.

grace and glorie texnes plus4

Το κοινό «βλέπει» την τόσο αναγκαία αλληλοσυμπλήρωση που χρειάζονται και οι δύο ηρωίδες, για να κερδίσουν το μέτρο και την ισορροπία μέσα τους. Μυστικά αποκαλύπτονται, θεμέλια εμπιστοσύνης κτίζονται σιγά σιγά, υποχωρούν οι εντάσεις και τη θέση τους παίρνει η αποδοχή και η σύμπλευση με γνώμονα πάντα τα θετικά συναισθήματα.

Συγκίνηση, συμπόνοια, ανθρωπιά, ψυχική ευφορία, είναι μερικά από τα συναισθήματα που βιώνουν οι πρωταγωνίστριες, ένα δίδυμο ταιριαστό, η αύρα του οποίου κατακλύζει τη σκηνή.

Το πιο σημαντικό από όλα είναι ότι παραμένουν ο εαυτός τους μέχρι το τέλος με τις απαραίτητες βέβαια αλλαγές που προκύπτουν. Έτσι μέσα από αυτή την επώδυνη διαδικασία και αφού ακυρώνουν τις προβλέψεις όλων, παίρνουν ένα ενθουσιώδες μάθημα ζωής και αποκτούν μία πιο φρέσκια και ενθαρρυντική φιλοσοφία δράσης.

Αυτό το ταξίδι μάς παρακινεί η αβανταδόρικη προσπάθεια του Γιάννη Λασπιά και των υπολοίπων συντελεστών, να κάνουμε, αναγνωρίζοντας στην πορεία, δικές μας ανεπάρκειες, αδυναμίες και φόβους. Μπορεί να σκούγεται κάπως ηθικοπλαστικό, αλλά η όλη σκηνική «κίνηση» , δεν διέπεται από κάτι τέτοιο.

Λυρισμός, ναι, υπάρχει, χωρίς όμως να αλλοιώνεται το ρεαλιστικό κέντρο του θεατρικού.

Η επικοινωνία των δύο γυναικών, επαρκής, οι ερμηνείες μεστές, ώριμες, με χάρη και υποκριτική αυτοτέλεια.

Αλεξάνδρα Παντελάκη, δεινή ηθοποιός, χειρίζεται το λόγο με ένα δωρικό αξιοπρόσεκτο τρόπο, υποδυόμενη τη Grace που είναι ταλαιπωρημένη από την αρρώστια, αλλά δεν το βάζει κάτω. Αγωνίζεται με βάση τη βιωματική της σοφία και το ένστικτο, όπως το καλλιεργεί χρόνια τώρα σε ένα τραχύ αγροτικό περιβάλλον. Έχει λεβεντιά, ήθος και καυστικό χιούμορ, στοιχεία που θαυμάζει η Νεοϋορκέζα Glorie, η Δώρα Χρυσικού. Πρώην διευθυντικό στέλεχος μεγάλης εταιρείας, δυναμική στο παρελθόν, απογοητευμένη από μία οικογενειακή τραγωδία, γεμάτη ενοχές, βρίσκεται στο όριο της αυτοτιμωρησίας.

Η επαφή με την ηλικιωμένη αγρότισσα της αλλάζει τελείως το ρου της σκέψης και της μαθαίνει τη δύναμη της πίστης στην ελπίδα.

Εύστοχα, πειστικά και με σκηνική πληθωρικότητα ενσαρκώνεται η ηρωίδα από την συχνά χειμαρρώδη Δώρα Χρυσικού, καθώς δείχνει καθαρά την εσωτερική αγωνία, τις αντιστάσεις και την ψυχική της «αγριάδα». Βγάζει προς τα έξω τη μεταβατική συνθήκη της ζωής της, στην επαρχία, στη μέση του πουθενά, κάτι τελείως ξένο και απειλητικό για έναν άνθρωπο της μεγαλούπολης.

Η άρτια χημεία των πρωταγωνιστριών εκπέμπει γλυκύτητα και πνευματική ευεξία.

Το δυνατό / πολυσήμαντο κείμενο αποστασιοποιείται από οποιαδήποτε ηθικολογική ερμηνεία και εστιάζει στην αιώνια διαλεκτική σχέση του ατόμου με την ίδια του τη φύση. Μία φύση περίπλοκη και ιδιαίτερα σύνθετη στο σύγχρονο κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι.

Τα όμορφα και λειτουργικά σκηνικά είναι της Αρετής Μουστάκα, τα κοστούμια της Χριστίνας Πανοπούλου, οι φωτισμοί του Βαγγέλη Μούντριχα και η μουσική επιμέλεια του σκηνοθέτη.

« Grace and Glorie», του Tom Ziegler, έργο αξιοπρεπές που ενστερνίζεται την ιδιαιτερότητα της κάθε ανθρώπινης προσωπικότητας, ως κάτι το μοναδικό και ανεπανάληπτο.

 

Διαβάστε επίσης:

Αλεξάνδρα Παντελάκη: «Στην Ηλικία Μου, Ξαφνικά, Έγινα Η Μούσα Του Underground»

 

Γιάννης Λασπιάς:«Το Θέατρο Είναι Μια Επανάσταση, Αλλά Η Μεγαλύτερη Επανάσταση Είναι Να Βγεις Στους Δρόμους»

«Grace & Glorie» του Tom Ziegler, με τις Αλεξάνδρα Παντελάκη και Δώρα Χρυσικού, σε σκηνοθεσία Γιάννη Λασπιά, στο θέατρο Αγγέλων Βήμα σε Πανελλήνια Πρώτη συγγραφέα και έργου.  
 
Το βραβευμένο έργο «Grace & Glorie» του πρωτοεμφανιζόμενου στην Ελλάδα Tom Ziegler, παρουσιάζεται στο θέατρο Αγγέλων Βήμα στο πλαίσιο της φετινής θεματικής του ενότητας με τίτλο «Ντουέτα». Η παγκοσμίου φήμης ντραμεντί  σε μετάφραση  Μαργαρίτας Δαλαμάγκα- Καλογήρου και σκηνοθεσία Γιάννη Λασπιά, ανεβαίνει τον Νοέμβρη με τις Αλεξάνδρα Παντελάκη και Δώρα Χρυσικού στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.
 
Υπόθεση
Ψηλά, πάνω στα όμορφα βουνά της Βιρτζίνια, σε μια άκρη ενός μεγάλου κτήματος, που πρόσφατα ξεπουλήθηκε σε έναν απατεώνα εργολάβο, ζει ολομόναχη, η ενενηντάχρονη Γκρέις, μέχρι πρότινος ιδιοκτήτρια και πρώην αγρότισσα. Η πρόβλεψη των γιατρών του νοσοκομείου, από όπου μόλις βγήκε, είναι πως τής απομένουν λίγες εβδομάδες ζωής. 
 
Από την άλλη, η πρόβλεψη του εργολάβου είναι πως σύντομα η ηλικιωμένη γυναίκα  θα τού «αδειάσει» ακόμα και εκείνο το μικρό καλύβι που τής έχει παραχωρήσει για να μένει όσο ζήσει. Ήδη, οι μπουλντόζες του γκρεμίζουν το μεγάλο σπίτι και τις υπέροχες δεντρόφυτες εκτάσεις που το περιβάλλουν για να κατασκευαστεί, όσο πιο σύντομα γίνεται, ένα «πολυτελές resort». 
 
Απρόβλεπτη και γεμάτη θέληση για ζωή,  η Γκρέις ακούει εκκλησιαστικούς ύμνους αλλά και μουσική κάντρι με την αγαπημένη της Ντόλυ Πάρτον, ενώ δεν αφήνει στιγμή της ημέρας να περάσει χωρίς να ασχοληθεί με κάτι χρήσιμο. 
 
 
Εκεί, στη μέση του πουθενά, εμφανίζεται η Γκλόρια μία γυναίκα σαράντα ετών, πτυχιούχος του Χάρβαρντ, πρώην κάτοικος Νέας Υόρκης και  πρώην διευθυντικό στέλεχος μεγάλης εταιρίας, που πρόσφατα παράτησε τα πάντα και ακολούθησε τον δικηγόρο σύζυγό της στο μέρος όπου γεννήθηκε, σε μια προσπάθεια να σώσουν τον γάμο τους μετά από μια οικογενειακή τραγωδία.
 
Η πρόβλεψη της Γκλόρια είναι πως η ζωή δεν τής επιφυλάσσει τίποτα πια. Έτσι, με χαμένη την πυξίδα της, απλώς σπρώχνει τον χρόνο  συντροφεύοντας εθελοντικά  ανθρώπους που βρίσκονται στο τέλος της ζωής τους. Αυτή την συντροφιά, έρχεται σταλμένη από το νοσοκομείο να προσφέρει και στην Γκρέις. Μόνο που η Γκρέις δεν είναι μια τέτοια περίπτωση.  Και εκεί αλλάζουν όλα. 
 
Δύο εντελώς διαφορετικοί κόσμοι, έρχονται να αλληλοσυμπληρωθούν μέσα από μια δυνατή ιστορία αγάπης και συμφιλίωσης,  με δυνατές δόσεις χιούμορ και συγκίνησης, όταν, παρά τις τεράστιες διαφορές τους, αυτές οι δύο γυναίκες βρίσκουν τα ίδια μέτρα για να ξανα μετρήσουν τις αξίες της ζωής, αλλά και την ζωή την δική τους. 
 
Όσο για τις «προβλέψεις» όλων, αυτές δεν θα μείνουν παρά προβλέψεις…
 
Τους ρόλους  έχουν ερμηνεύσει ντουέτα του μεγέθους των Τζίνα Ρόουλαντ / Νταϊαν Λέιν   και Εστέλ Πάρσονς / Λούσυ Αρνάζ
 
 

 Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου.

Τα βαφτικά μου, τα ξεβαφτικά μου, ένα μεγάλο καθρέφτη, φωτογραφίες των αγαπημένων μου ανθρώπων – των γονιών μου και του άντρα μου. Εάν το καμαρίνι είναι δικό μου, το στολίζω με αφίσες που αγαπώ.

 Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ. α) Από άποψη χώρου, β) Με ποιους συναδέλφους.

Από άποψη χώρου το πιο ωραίο καμαρίνι ήταν στο Εθνικό Θέατρο, πριν ανακαινιστεί, όπου υπήρχαν παράθυρα –κάτι που λείπει από τα ελληνικά καμαρίνια– και καναπές. Όσον αφορά τους συναδέλφους, το καμαρίνι που είχαμε στο «Θείο Βάνια», στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας, το οποίο μοιραζόμουν με τη Λυδία Κονιόρδου, τον Νίκο Μαστοράκη, την Όλια Λαζαρίδου και τη Μελίνα Βαμβακά.

 Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

Στη Νέα Υόρκη, στο City Center Theater, όπου πήγαμε με τη «Λυσιστράτη» και το Εθνικό Θέατρο, το 2004, σε σκηνοθεσία Κώστα Τσιάνου. Το μόνο μειονέκτημα ήταν ότι δεν επιτρεπόταν το κάπνισμα. Το καμαρίνι είναι το σπίτι του ηθοποιού. Είναι ο πιο προσωπικός του χώρος, δεν μπορείς να απαγορεύσεις το κάπνισμα εκεί. Η ιδανική λύση είναι ο διαχωρισμός σε καμαρίνια καπνιστών και μη καπνιστών.

 

14910385_10210078892876184_4827960886621098204_n.jpg

Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.

Όταν έπαιζα στην κεντρική σκηνή του θεάτρου της Μτέττυ Αρβανίτη, στο έργο «Των Αγίων Πάντων». Υπήρχε μια σκηνή στην οποία έπρεπε να δείχνω το στήθος μου. Ντρεπόμουν και φοβόμουν πολύ. Στο διάλειμμα ήρθε στο μισοσκόταδο στο καμαρίνι ένας πανέμορφος άντρας, άγνωστος σε μένα, με φίλησε τρυφερά στο στήθος και μου είπε: «Μη φοβάσαι, όλα πάνε καλά». Ήταν ο Δημήτρης Παπαϊωάννου.

Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.

Λέω στον εαυτό μου: «Προσπάθησε να είσαι ανοιχτή, χαλαρή, να έχει ενέργεια και δύναμη»

 

H Αλεξάνδρα Παντελάκη πρωταγωνιστεί στην παράσταση «H παράλειψη της οικογένειας Κόλεμαν» του Κλαούντιο Τολκατσίρ

Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00

Στο Θέατρο της οδού Κεφαλληνίας/ Β’Σκηνή

Κεφαλληνίας 16-18 Κυψέλη

Πληροφορίες – κρατήσεις : 210 8838727

 

 

 

popolaros banner

popolaros banner

anixnos250x300

Video

Μπορείτε να τα αποκτήσετε μ' ένα κλικ στην πόρτα σας στο  https://radshop.gr/

Ροή Ειδήσεων

sample banner

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία