Τελευταία Νέα
Είδα την «Ποντικοπαγίδα», σε σκηνοθεσία Κίρκης Καραλή To Θέατρο Όροφος αποκαλύπτεται: To νέο θέατρο που γεννιέται στο κέντρο της Πάτρας « Περιμένοντας τον Γκοντό»: Η παράσταση της Έλενας Μαυρίδου στο Σύγχρονο Θέατρο «Ιστορία ενός σκύλου που τον έλεγαν πιστό»: Ένα έργο - φόρος τιμής στον αδικοχαμένο στη μάχη με τον κορωνοϊό αγωνιστή Κερδίστε ένα ρολόι της επιλογής σας από τη συλλογή MONELEGANCE Κερδίστε τους 2 πρώτους τόμους από τη νέα σειρά Ζωάκια-Παρεάκια «Μια γιορτή στου Νουριάν»: Η παράσταση επιστρέφει στο Σύγχρονο Θέατρο «Τρεις Εκδοχές της Ζωής»: Το έργο της Yasmina Reza στο Θέατρο 104 Ποιες ηθοποιοί διεκδικούν το Βραβείο Μελίνα Μερκούρη; Το Εθνικό Θέατρο παρουσιάζει τη μαύρη κωμωδία «Παίζοντας το θύμα» «Η πόλη ανταπαντάει» σε ένα πρότζεκτ της Στέγης και του Theatrum Mundi «Ένα μοναδικό κυνήγι θησαυρού» στην Άνω Βίτσα Ζαγορίου Μια ματιά στην έκθεση «Ίων Δραγούμης: Στο μεταίχμιο Ανατολής και Δύσης» της Αμερικανικής Σχολής Είδα το «This is NOT Romeo and Juliet», σε σκηνοθεσία Αργύρη Πανταζάρα «Ο Μικρός Πρίγκιπας» ταξιδεύει στη Θεσσαλονίκη
 

Από τη Σοφία Γουργουλιάνη

Στη Λάρισα λίγο πριν μπει ο Αύγουστος, τα πεζοδρόμια βγάζουν ατμούς, τα κρέατα σού πέφτουν βαριά και τα τυριά σού φαίνονται πολύ λιπαρά.

Είναι τέλη Ιούλη, ή μπορεί και τελικά να ‘ναι αρχές Αυγούστου. Και εσύ λες, απόψε ίσως, τελικά, να κάνει δροσιά, να φας όλο σου το κοντοσούβλι, να το βουτήξεις σε μια τυροκαυτερή πολύ καυτερή και να κοιμηθείς χωρίς να ιδρώσεις.

Κλείνεις τα μάτια, κουνάς το κεφάλι και συνειδητοποιείς ότι είναι 28 Ιουλίου. Έχουμε 2020 κι αν ήσουνα άγαλμα ίσως να ζεταινόσουνα λιγότερο.

Το μυαλό σου στριφογυρίζει για λίγο στα αγάλματα. Αγγίζεις ένα. Είναι δροσερό. Το φλερτάρεις. Του κάνεις νοήματα. Είσαι σε απόγνωση. Του λες «Ζεσταίνομαι». Δεν σου απαντάει. Σκέφτεσαι πως ήταν ατυχία να ερωτευτείς άγαλμα. Την ώρα που καταλήγεις ότι οι έρωτες είναι πάντα ατυχία, φτάνεις έξω από το Β’ Αρχαίο Θεάτρο της Λάρισας.

τα αγαλματα περιμενουν texnes plus2

 

Κόσμος περιμένει απ’ έξω. Με αποστάσεις που τηρούνται κι αγκαλιές που –τελικά- δίνονται.

Κόσμος κάθεται μέσα. Σε αρχαία σκαλάκια, σύγχρονες καρέκλες και κατακόκκινες μαξιλάρες. Με μάσκες, με φορέματα, με τακούνια, με σαγιονάρες.

9 και 25 ακριβώς ξεκινάει. Είναι το έργο του Ανδρεά Φλουράκη, «Τα Αγάλματα Περιμένουν» σε σκηνοθεσία Κυριακής Σπανού.

Βγάζεις τα παπούτσια σου, κάθεσαι οκλαδόν και λες αν ήσουν άγαλμα, ίσως, να ήξερες τι να περιμένεις. Απ’ την παράσταση κι απ’ τον Αύγουστο κι απ’ όλο σου το καλοκαίρι. Και τότε, ξαφνικά, δε θες να είσαι άγαλμα γιατί, τώρα, έχεις πάντα κάτι να περιμένεις.

Και τα αγάλματα, της παράστασης, που περιμένουν, είναι αυτό που δεν περίμενες εσύ. Είναι η ιστορία της απόκρυψης των αγαλμάτων από τα μουσεία το ’40, είναι αυτό που θα έκρυβες εσύ σήμερα κι είναι και που δεν είσαι άγαλμα. Που είσαι άνθρωπος, που αυτό είναι θέατρο, που ζεσταίνεσαι στη Λάρισα τα καλοκαίρια, που δεν ερωτεύεσαι αγάλματα.

Είναι 80 λεπτά θεάτρου που πετάνε ένα ένα τους τα ρούχα και σε ένα μυσταγωγικό θεατρικό στριπτίζ αποκαλύπτουν αυτούσιο τον αυτάρεσκο εαυτό τους. Είναι ένα έργο που θα παρελάσει, τελικά, ολόγυμνο μπροστά σου, ψιθυρίζοντας πως γράφτηκε από τρέλα κι από πάθος. Είναι μια σκηνοθεσία που θα βουτήξει στον πυρήνα της αναπόδραστης κινητικότητας του ανθρώπου-αγάλματος και θα φτύσει επιτυχώς τα πάσης φύσεως μεταμοντέρνα θεατρικά κουκούτσια. Και είναι και 8 ηθοποιοί που είναι άγαλμα κι είναι και άνθρωπος. Και είναι κι άνθρωπος και είναι και άγαλμα. Και είναι κι απ’ αυτό που είσαι φτιαγμένος κι εσύ. Και είσαι φτιαγμένος απ’ αυτό που είναι κι αυτοί

Ήταν ένα βράδυ που τελικά δρόσισε, που τα αρχαία και τα αγάλματα σου ‘πανε «Μείνε άνθρωπος». Τους υποσχέθηκες να τα ξαναερωτευτείς. Χαρήκανε. Τους χαμογέλασες. Έφυγες από το Β’ Αρχαίο Θέατρο. Έφαγες πολύ κοντοσούβλι. Δεν είχε τυροκαυτερή. Οι παραστάσεις συνεχίζονται όλο το καλοκαίρι. Σε άλλους αρχαιολογικούς χώρους. Η τυροκαυτερή δεν τελειώνει ποτέ.

 

 τα αγαλματα texnes plus3

 

Σκηνοθεσία: Κυριακή Σπανού

Θεατρικό έργο: Ανδρέας Φλουράκης

Διανομή ρόλων: Θανάσης Ζέρβας, Χρήστος Κορδελάς, Μαρσέλα Λένα, Ανδρομάχη Μακρίδου, Αθηνά Σακαλή, Βάνα Σλέιμαν, Ηρακλής Τζαφέτας, Παναγιώτης Τόλιας

 

 

Ημερομηνίες & χώροι παραστάσεων:

1/8 Λάρισα – Διαχρονικό Μουσείο Λάρισας

3/8 Παράλια ν. Λάρισας – Κάστρο Μελιβοίας

25/8 – Ελασσόνα – Πύθιο

29/8 Θεσσαλονίκη – Συκιές

4/9 Τρίκαλα – Φρούριο

8/9 Λάρισα – Α΄ Αρχαίο Θέατρο

Από τον Γιάννη Καφάτο

Το «Πείραμα» είναι μια οπτική εμπειρία υψηλής ποιότητας  με καλές θεατρικές προθέσεις!

Στη σκηνή του υπογείου η τεράστια σφαίρα που αναλόγως του φωτισμού άλλοτε γίνεται διάφανη, άλλοτε βρώμικη, άλλοτε ένας σκούρος όγκος  και η Μυρτώ Αλικάκη που κυκλοφορεί στη σκηνή με τα ρόλερ της μέχρι να αρχίσει η παράσταση αμέσως κεντρίζουν τον θεατή.

 

Το έργο είναι μια παραβολή, ένα πείραμα που σε όλη του τη διάρκεια μας εξηγεί ο επιστήμονας (Μενέλαος Χαζαράκης) . Ο επιστήμονας μιλάει για τη συμπεριφορά του ηλεκτρονίου που οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι  αντιδρά στην παρατήρηση.  Μέσα στη σφαίρα όμως κατοικεί μια οικογένεια. Μια υστερική μάνα (Φαίη Ξυλά), ένας παραδομένος πατέρας ( Πέτρος Λαγούτης), κι ένας γιος (Κωνσταντίνος Ελματζίογλου) που φαίνεται ότι ασφυκτιά. Η οικογένεια έχει και την υπηρέτριά της (Μυρτώ Αλικάκη) – ο καταλύτης; Ναι θα μπορούσε με τους «επιστημονικούς όρους να έχει αυτόν τον ρόλο.Είδα το Πείραμα

Η οικογένεια άλλοτε ξέρει ότι την παρακολουθεί ο επιστήμονας άλλοτε όχι. Και η συμπεριφορά της εξαρτάται από την έξωθεν παρατήρηση.

Η παράσταση (Σκηνοθεσία: Ανδρέας Φλουράκης) είναι, όπως ανέφερα και στην εισαγωγή μια οπτική εμπειρία υψηλού επιπέδου και αισθητικής χάρις στη δουλειά των Χριστόφορου Κώνστα – Χρήστου Μαγγανά _Xsquare DesignLab (Σκηνικό|Video Art) και του Γιώργου Τέλλου που έχει κάνει τον σχεδιασμό των φωτισμών.

Είδα το Πείραμαhttps://www.viewtag.gr/wp- 

Οι δύο άντρες της οικογένειας, Λαγούτης και κυρίως ο Ελματζίοφγλου αποδίδουν πολύ καλά τους ρόλους τους. Το κρεσέντο των συναισθημάτων του γιου μέχρι το φινάλε είναι καλοδουλεμένο και πραγματικά κερδίζει τον θεατή.

Ενώ η ιδέα είναι λαμπρή, το κείμενο (Ζέτη Φίτσιου)  βρίσκω ότι είναι αρκετά προσχηματικό και  και σε μερικά σημεία – ειδικά στον τρόπο συμπεριφοράς της μητέρας – επιτηδευμένο. Ίσως και αναμενόμενο.

 

Διαβάστε το υπόλοιπο κείμενο του Γιάννη Καφάτου εδώ

Την χειμερινή θεατρική περίοδο 2017-18 ανεβαίνει η διάσημη ιστορία του Ρομπέν των Δασών σε διασκευή για παιδιά στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν στη Φρυνίχου.

Ο συναρπαστικός θρύλος εξακολουθεί πάντα να συγκινεί και να τραβά το ενδιαφέρον μας, με πρωταγωνιστή έναν από τους πιο εμβληματικούς λαϊκούς ήρωες όλων των εποχών, που έχει ταξιδέψει πέρα από τα σύνορα της Αγγλίας. 

Ο έμπειρος θεατρικός συγγραφέας Αντρέας Φλουράκης ετοίμασε για την παιδική σκηνή του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν μια ολοκαίνουργια θεατρική διασκευή που βασίζεται στον δημοφιλή μύθο του Ρομπέν των Δασών.

Ο Δημήτρης Δεγαΐτης υπογράφει την σκηνοθεσία με έμπνευση και φαντασία που φωτίζει την επικαιρότητα του μύθου. 

Θεατρική διασκευή: Αντρέας Φλουράκης, Σκηνοθεσία: Δημήτρης Δεγαΐτης, Μουσική: Νίκος Τσέκος, Κίνηση: Μαρίζα Τσίγκα, Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου.

Παίζουν οι: Γιάννης Σοφολόγης, Δημητρης Δεγαιτης, Ντάνυ Γιανακοπούλου, Δημοσθένης Φιλιππας, Αυγουστίνος Κουμουλος, Βασίλης Φακανας, Μαριελλα Δουμπου κι άλλοι.

Οι παραστάσεις ξεκινούν τον Οκτώβριο 2017 στο Θέατρο Τέχνης, Φρυνίχου 14, Πλάκα. τακτικές παραστάσεις κάθε Κυριακή 11 π.μ. και 3 μ.μ. και πρωινές καθημερινές παραστάσεις για σχολεία.

 

 

 

Τι με καίει;

Σε σχέση την παράλογη κατάσταση που ζούμε τα τελευταία χρόνια, με κεντρίζει προσωπικά και καλλιτεχνικά το πώς διαχειριζόμαστε την τελευταία ευκαιρία, σαν έθνος, σαν κράτος, σαν οικογένεια, άλλα κυρίως σαν άτομα που επηρεάζονται ή διαλύονται, λιγότερο ή περισσότερο, με όσα συμβαίνουν γύρω μας. Το ερώτημα της τελευταίας ευκαιρίας το αντιμετωπίσαμε και στην παράσταση που έχουμε στήσει στη Β΄ Σκηνή του Θεάτρου Κεφαλληνίας με τίτλο “Ταπ-άουτ” που είναι η ιστορία ενός κικ-μπόξερ ο οποίος τα πρωινά σερβίρει καφέδες και ετοιμάζεται για έναν αγώνα που μπορεί να καθορίσει την επαγγελματική του έξοδο από τη χώρα. Σας παραθέτω λίγα από τα λόγια αυτού του χαρακτήρα που προσπαθεί να διαχειριστεί τη μοναδική του ευκαιρία να «διασωθεί», ό,τι κι αν σημαίνει αυτό…

 

“ Σήμερα είμαι αυτός που είμαι, αύριο θα είμαι ένας άλλος. 

Δεν έχω όνομα, δεν έχω επίθετο, δεν έχω πατέρα, 

δεν έχω δουλειά, δεν έχω φίλους, δεν έχω γκόμενα, δεν έχω τίποτα. 

Δεν έχω παρελθόν. Δεν ξέρω κανέναν. Θα είμαι μια γαμημένη σκιά.

Δεν θα πονάω. Δεν πρέπει να νιώθω. 

Σήμερα χτυπάω. Σήμερα αλλάζω τα φώτα.

Δεν πρέπει να λυπάμαι. Πρέπει να γίνω μηχανή. 

Θα βρω έναν τρόπο να τον νικήσω.

Όχι μόνο να τον νικήσω, να τον μασήσω, θα βρω τρόπο. 

Δεν κουράζομαι. Δεν πονάω. 

Δεν ιδρώνω. Δεν ξέρω τι θα πει κούραση. 

Το πριν δεν υπάρχει. Τώρα ήρθα στον κόσμο. Μόλις τώρα. 

Γεννήθηκα γεμάτος ενέργεια. Το κλάμα μου το ακούω μόνο εγώ. 

Ποιος κουράζεται; Εγώ όχι. 

Τι είναι κούραση; Τι είναι δεν ξέρω. 

Σήμερα είναι η τελευταία φορά που πηγαίνεις στην καφετέρια. 

Τελευταία φορά που σερβίρεις καφέδες σε κατσαρίδες, σε πουθενάδες.”

 

Το νέο έργο του Ανδρέα Φλουράκη, σε δική του σκηνοθεσία, «Ταπ-άουτ» ανεβαίνει, στο Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας-Β’ σκηνή, από τις 23 Φεβρουαρίου και κάθε Πέμπτη. Ερμηνεύει ο Τάσος Κορκός.

 

popolaros banner

popolaros banner

popolaros banner

anixnos250x300

warplanes250x300

Video

«Ίκαρος» του Δημήτρη Παγώνη στο Θέατρο Ροές 24 και 25 Οκτωβρίου κλείστε έγκαιρα τις θέσεις σας εδώ.

Ροή Ειδήσεων

sample banner

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία