Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

Δεν είναι συνηθισμένη περίπτωση ηθοποιού. Είναι μια καλλιτέχνις που ψάχνεται συνεχώς, εναποθέτοντας κάθε κομμάτι της ζωής που την εξιτάρει στη σκηνή, γι’ αυτό και οι ερμηνείες της μένουν αξέχαστες.

Τα τελευταία χρόνια η Μαρία Πρωτόταππα έχει αποδείξει ότι δεν είναι μόνο σπουδαία ηθοποιός. Μπορεί άνετα να καθίσει στην καρέκλα του σκηνοθέτη «με τα εργαλεία του ηθοποιού», όπως παραδέχεται στο texnes-plus, και να ανεβάσει παραστάσεις που κάνουν αίσθηση.

Στην έκτη σκηνοθετική δουλειά της θα αναλάβει να σκηνοθετήσει μόνο τον εαυτό της, από τις 27/2, στη Β΄ Σκηνή του Θεάτρου της Οδού Κεφαλληνίας.

Έμπνευση για την παράσταση αποτέλεσε το βιβλίο «Αναμνήσεις δι’ αλληλογραφίας» (εκδ. Ίκαρος, μτφρ. Μαρίας Παλαιολόγου), που έγραψε η Κολομβιανή ζωγράφος Έμμα Ρέγιες έπειτα από προτροπή του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες και, όπως μου εξομολογήθηκε, σε αυτή τη δουλειά «τη νοιάζει το παιδάκι»… Αυτό το κοριτσάκι λοιπόν, που με τα μαγικά πινέλα του τη γοήτευσε τόσο πολύ, προσπαθήσαμε να γνωρίσουμε λίγο καλύτερα, πριν από την πρεμιέρα, μέσω μιας σύντομης κουβέντας ανάμεσα σε εντατικές πρόβες.

 

Τι σε γοήτευσε στην ιστορία της Έμμα Ρέγιες και αποφάσισες να την παρουσιάσεις στη σκηνή;
Ήθελα να νιώσω την περιπλάνηση στο τυχαίο, στην ελεύθερη πορεία. Ζω λες και μπορώ να ελέγξω το σήμερα, το τώρα. Η αγωνία να παραμείνω ασφαλής σε γνώριμα μέρη είναι μεγάλη και περιορίζει το ζωτικό χώρο και τη χαρά. Τα αναπάντεχα της ζωής με έκαναν να νιώσω τέτοιες στιγμές ηδονής και ευφορίας, που θέλησα να τις βρω σε μια ξένη ζωή, όπου κάθε μέρα όλα ήταν αβέβαια και ζωντανά. Για να ξεφοβηθώ δανείζομαι την εμπειρία της Έμμα.

Αυτή η παράσταση είναι η έκτη σκηνοθετική δουλειά σου. Ποια ανάγκη σε οδηγεί κάθε φορά στην καρέκλα του σκηνοθέτη;
Ίσως δεν πρόκειται για ανάγκη. Ασχολούμαι τριάντα τέσσερα χρόνια με το θέατρο. Είναι ο τρόπος ζωής μου. Αυτή τη δουλειά δεν τη σκηνοθετώ. Τη φτιάχνω ως ηθοποιός με τα εργαλεία του. Δεν με νοιάζει η τέχνη σήμερα. Με ενδιαφέρει το παιδάκι. Η Έμμα. Σε όλα τα άλλα θα ήθελα να βάλω μια μεγάλη φωτιά και να τα εξαφανίσω.

Μετά τη μεγάλη επιτυχία του «Αύγουστου», που συνεχίζεται στο Θέατρο «Δημήτρης Χορν», θα σε δούμε σε ένα μικρό θέατρο, μόνη στη σκηνή. Εδώ ποιο είναι το καλλιτεχνικό στοίχημα;
Μακάρι να μην ήταν καν θέατρο. Να μη χρειάζονταν τίτλοι, παρουσιάσεις, δηθενιές. Στη Β΄ Σκηνή του Θεάτρου της Οδού Κεφαλληνίας πήγα γιατί ήταν σαν να με φώναξαν στο «σπίτι» τους ο Αλέξανδρος και η Μαίρη. Και θα περάσει κάποιος κόσμος για βόλτα. Θα είμαστε παρέα.

Στο δελτίο Τύπου της παράστασης η Ράγιες αναφέρεται ως «ένας θηλυκός Όλιβερ Τουίστ». Ο Ντίκενς είχε δηλώσει: «Με τις περιπέτειες και τη δυστυχισμένη ζωή του μικρού Όλιβερ θέλησα να αποδείξω ότι το πνεύμα του καλού καταφέρνει πάντα να υπερνικά κάθε αντίξοη περίσταση και τελικά να θριαμβεύει». Συμβαίνει το ίδιο και με τη Ράγιες;
Στην Έμμα δεν τίθεται θέμα καλού κακού. Δεν υπάρχει τέτοιο δίλημμα. Τα διλήμματα ηθικής φύσεως μοιάζουν με ανθρώπινες κατασκευές. Εδώ το ζήτημα είναι η επιβίωση και ο χώρος η πραγματική ζωή. Η Έμμα δεν προτείνει καλοσύνη. Δεν προτείνει τίποτα. Είναι αθώα και υπάρχει. Έχει μια ευκολία να ξεκινά από την αρχή. Χωρίς να μεμψιμοιρεί.

Η Έμμα Ρέγιες έστειλε στο φίλο της, τον ιστορικό Χερμάν Αρσινιέγας, την πρώτη από τις είκοσι τρεις επιστολές που περιγράφουν τις σκληρές συνθήκες μέσα στις οποίες κύλησε η παιδική της ηλικία. Αυτές οι συνθήκες πιστεύεις ότι καθόρισαν και τα έργα της;
Η ίδια λέει σε συνέντευξη ότι ζωγραφίζει βουβά ουρλιαχτά. Συνάντησε πολύ κόσμο στο διάβα της. Πολλές απίθανες ιστορίες καθημερινών ανθρώπων. Ενώθηκε μαζί τους. Έλιωσε μαζί τους. Ήταν μία από το πλήθος. Δεν ήταν η ασφαλής καλλιτέχνις που έκλεβε από τα παράθυρα ξένες ζωές. Ο διευθυντής της σχολής ζωγραφικής στο Παρίσι την είχε παροτρύνει να ακολουθήσει δικό της δρόμο. Πολλοί ξέρουν τη δουλειά, αλλά δεν έχουν τι να πουν. Εσύ δεν έχεις ιδέα από σχέδιο, όμως έχεις να πεις πράγματα. Άρχισε να ζωγραφίζει άφοβα με την αφέλεια παιδιού. Θεοί, ζώα, άνθρωποι, τέρατα έγιναν ένα. Και με τόσο χρώμα.

Εσένα πόσο σε επηρέασαν καλλιτεχνικά τα παιδικά σου χρόνια;
Υποθέτω πολύ, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Η Alice Miller (στο βιβλίο της «Οι φυλακές της παιδικής μας ηλικίας») γράφει μεταξύ άλλων: «Η αυτόματη, φυσική επαφή με τα συναισθήματα και τις ανάγκες μας μας δίνει δύναμη και αυτοεκτίμηση». Πόσο χρήσιμο εργαλείο είναι για έναν ηθοποιό η επαφή με το συναισθηματικό του κόσμο; Πόσο εφικτό και πόσο επώδυνο;
Η επαφή με την εσωτερική ζωή μάς ξεχωρίζει από τους νεκρούς και από τα ζόμπι. Ηθοποιός, μπακάλης, οδηγός λεωφορείου, τι σημασία έχει; Αν δεν είναι αυτονόητη αυτή η επαφή, φοβάμαι ότι μιλάμε για ψυχοπαθολογία. Αλλά, τι λέω, εδώ έχουμε αποχωρήσει από τα σώματά μας οι περισσότεροι. Ζούμε και κατοικούμε από το λαιμό και πάνω. Τρομερές μεταλλάξεις. Δεν είναι επώδυνο να νιώθεις.

«Εκτιμώ περισσότερο τι έχεις ζήσει, πολύ λιγότερο αυτό που έχεις διαβάσει». Τι σημαίνει για σένα αυτή η φράση; Καλλιτεχνικά και προσωπικά.
Αυτός που εκφράζεται καλλιτεχνικά οφείλει να είναι βαθιά προσωπικός. Να μιλά για τη δική του ζωή, για τα δικά του εμπόδια. Αλλιώς φλυαρεί. Ναι, πιστεύω πως γίνεσαι η ζωή σου. Οι άνθρωποι που έχουν ζήσει είναι οι κόσμοι που θες να ταξιδέψεις. Αυτούς τους θησαυρούς εν ζωή τους παραγκωνίζουμε. Δεν είναι της μόδας. Τους… βαριόμαστε.

Επόμενα επαγγελματικά σχέδια.
Θα είμαι η Κλυταιμνήστρα στον «Αγαμέμνονα» σε σκηνοθεσία του Τσέζαρις Γκραουζίνις, που θα παρουσιαστεί στις 6-7 Ιουλίου στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου.

 

Η «ΕΜΜΑ» της Μαρίας Πρωτόπαππα, διασκευή βασισμένη στο βιβλίο «Αναμνήσεις δι’ αλληλογραφίας» (εκδ. Ίκαρος, μτφρ. Μαρία Παλαιολόγου), παρουσιάζεται από τις 27 Φεβρουαρίου στη Β΄ Σκηνή του Θεάτρου της Οδού Κεφαλληνίας, για 10 παραστάσεις, κάθε Δευτέρα και Τρίτη.

Παραγωγή: Kart Productions

 

Πρεμιέρα Τρίτη 20 Φεβρουαρίου

Η Β΄ Σκηνή του Θεάτρου της Οδού Κεφαλληνίας μεταμορφώνεται για μια ακόμα φορά τη φετινή χρονιά. Το σκηνικό παιχνιδιάρικο και ζεστό. Το ξύλο πρωταγωνιστεί και ένα αριθμητάρι παρέα με μια κουνιστή πολυθρόνα ανασύρουν μνήμες αλλοτινών εποχών. Και ενώ είσαι έτοιμος να ταξιδέψεις στη γλυκιά νοσταλγία, το βαμμένο στο χρώμα της μούχλας δάπεδο σαν να δυσαρεστεί την όσφρησή σου και σε κάνει να κοιτάξεις πιο προσεκτικά. Εκεί όπου απλώνεται το βαθύ κόκκινο κουβάρι και ξεπροβάλλει το παράθυρο στο κέντρο της σκηνής. Κάπως έτσι η πλοκή αλλάζει, όλα θυμίζουν σοφίτα και σαν να ταιριάζουν με τη γνωστή σου «Παρέλαση» της Λούλας Αναγνωστάκη.

Από τις σκέψεις μου θα με βγάλουν οι δύο πρωταγωνιστές του έργου, τα δύο αδέρφια της ιστορίας, ο Άρης και η Ζωή, κατά κόσμον Κωνσταντίνος Μάρκελλος και Ελένη Στεργίου. Εκεί, στα πρώτα καθίσματα του θεάτρου, τα ιδρυτικά μέλη της ομάδας This Famous Tiny Circus Theater Group θα ξεδιπλώσουν το δικό τους πολύχρωμο κουβάρι με τις εμπειρίες τους από μια παράσταση που συνσκηνοθέτησαν, δούλεψαν αρκετό καιρό και μελέτησαν ενδελεχώς γι’ αυτή, έπαιξαν σε πολλές πόλεις της επαρχίας και τώρα είναι πανέτοιμοι να την παρουσιάσουν στο αθηναϊκό κοινό.

 

Parelasi_6!.jpg

Με την «Παρέλαση» πριν έρθετε στην Αθήνα κάνατε μια περιοδεία σε κάποια μέρη της Ελλάδας. Τι έχετε αποκομίσει από αυτή την εμπειρία;
Ελένη Στεργίου: Ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία και δεν έχει τελειώσει ακόμη. Θα συνεχίσουμε. Θα παίζουμε στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας Σάββατο και Κυριακή και μέσα στη βδομάδα θα παίζουμε σε πόλεις της επαρχίας. Ξεκινήσαμε τις παραστάσεις μας από την Πάτρα, στα μέσα του Μαρτίου, και στη συνέχεια πήγαμε στην Πρέβεζα, στις Σέρρες και στα Γιάννενα. Στα Γιάννενα είχαμε την ευκαιρία να δώσουμε παραστάσεις και το βράδυ για το κοινό και το πρωί για τα σχολεία. Η επαφή με τα παιδιά ήταν κάτι ξεχωριστό! Στις συζητήσεις που ακολουθούσαν μας άφησαν άφωνους με τις ερωτήσεις τους…

Δηλαδή;
Κωνσταντίνος Μάρκελλος: Ήταν αποκαλυπτικό το πώς εισέπραξαν τα παιδιά αυτό το δύσκολο έργο. Μας έκαναν κάποιες ερωτήσεις από τις οποίες προέκυψαν καινούργια ερωτήματα.

Ελένη Στεργίου: Φωτίσανε σημεία που δεν τα είχαμε αντιληφθεί με αυτό τον τρόπο, αλλά ήταν τόσο ενδιαφέροντα και από μια οπτική τόσο αθώα και πιο ειλικρινή. Μας εξέπληξαν ευχάριστα.

Θυμάστε κάποια ερώτηση που σας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση;
Ελένη Στεργίου: Πολλές… Για παράδειγμα: «Αυτή η μάνα πού βρίσκεται;», «Ο Άρης είναι υιοθετημένος;», «Είναι όντως αδέρφια;», «Ο πατέρας γιατί τους φέρεται με αυτό τον τρόπο και γιατί λείπει;»

Κωνσταντίνος Μάρκελλος: «Και τι δουλειά κάνει ο πατέρας;», «Γιατί βγαίνει έξω στα σκοτάδια και ψάχνει κάποιον;»

Ερωτήματα που φαντάζομαι ενεργοποιούν και τη φαντασία του ηθοποιού και σας ανατροφοδοτούν.
Κωνσταντίνος Μάρκελλος: Φυσικά. Είναι ερωτήματα που και εμάς μας απασχόλησαν. Δεν δώσαμε κάποια συγκεκριμένη απάντηση, γιατί είναι μερικά κομμάτια που τα κρατάμε για εμάς, έτσι ώστε κάθε φορά να είναι ζωντανά και να είμαστε ενεργοί στην παράσταση.

Parelasi_2!.jpg

Παρ’ όλα αυτά, η παράσταση δεν είναι αμιγώς για εφηβικό κοινό. Πώς προέκυψε η ιδέα να την παρουσιάσετε σε παιδιά γυμνασίου;
Κωνσταντίνος Μάρκελλος: Όντως δεν είναι μια παράσταση για παιδιά. Ούτε το έργο ούτε η παράσταση, όπως είναι δομημένη. Απλώς θέλαμε να κάνουμε αυτό το πείραμα, το οποίο μας προτάθηκε από το ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων που είναι και συμπαραγωγός μας. Θέλαμε να δούμε πώς θα εισπράξουν τα παιδιά της επαρχίας την παράσταση. Το εγχείρημα πέτυχε και πράγματι, όπως τόσα χρόνια λέμε, η επαρχία διψάει για θέατρο. Επειδή λοιπόν τα παιδιά είναι οι μελλοντικοί θεατές, θα πρέπει όλες οι παραστάσεις, ανεξαρτήτως, ύφους, προσανατολισμού και περιεχομένου, να πηγαίνουν στην επαρχία και στα σχολεία. Εμείς θα διαμορφώσουμε τους θεατές του μέλλοντος.

Με αφορμή την παράσταση ή και παλιότερα έχετε έρθει σε επαφή με την κυρία Αναγνωστάκη;
Ελένη Στεργίου: Θα θέλαμε πάρα πολύ να γνωρίσουμε την κυρία Αναγνωστάκη και μακάρι να ερχόταν να δει την παράστασή μας. Θα ήταν τεράστια η χαρά μας. Ήρθαμε σε επαφή με το γιο της, τον Θανάση Χειμωνά, ο οποίος μας έδωσε πολλές πληροφορίες για τη ζωή και το έργο της, αλλά και για τη σχέση της με τον αδερφό της, τον Μανόλη Αναγνωστάκη. Στηριχτήκαμε πολύ σε αυτή τη σχέση και ήρθαμε σε επαφή και με το έργο του Μανόλη Αναγνωστάκη, γιατί βρήκαμε κοινές αναφορές. Περιγράφουν και οι δύο ίδιες εικόνες, γιατί έχουν κοινές μνήμες, ως αδέρφια, από τα παιδικά τους χρόνια, και όχι μόνο. Εξαιτίας της φυλάκισης του ποιητή το ’48 και της καταδίκης του σε θάνατο το ’49 για τις πολιτικές του πεποιθήσεις, τα χρόνια που ήταν φυλακισμένος μέχρι το ’51 που ελευθερώθηκε η Λούλα Αναγνωστάκη τον επισκεπτόταν συνέχεια, οπότε αυτό αποτυπώνεται στην «Παρέλαση» πάρα πολύ καθαρά. Μελετώντας τα ποιήματα του Αναγνωστάκη μπορέσαμε να βρούμε κάποιες απαντήσεις-ερωτήσεις για την «Παρέλαση». Υπάρχει μία φράση από την οποία αντλήσαμε πάρα πολλά στοιχεία για το έργο.

Κωνσταντίνος Μάρκελλος: Ξεκλείδωσε στην ουσία το έργο…

Parelasi_1!.jpg

Ποια είναι αυτή η φράση;
Ελένη Στεργίου: «Τάχα μια έκθαμβη παρέλαση, στο βάθος όλες οι δικές σου αποτυχίες».

Κωνσταντίνος Μάρκελλος: Στην ουσία και τα δύο αδέρφια, παρόλο που είναι βαθιά πολιτικοποιημένα άτομα, έχουν μια έντονα ανθρωποκεντρική και οικουμενική γραφή. Έχουν συντονιστεί ως προς την ερμηνεία της σχέσης του ατομικού με το συλλογικό ή του ιδιωτικού με το δημόσιο. Ο Μανόλης Αναγνωστάκης έχει βιώσει και τη ματαίωση από τους φίλους του, γιατί μετά την Κατοχή και τον Εμφύλιο ήρθε το παρακράτος της Θεσσαλονίκης και εξανέμισε κάθε ελπίδα του για αναγέννηση. Ακόμα και για τους δικούς του ανθρώπους, που είχαν τα ίδια πολιτικά φρονήματα, νιώθει αυτή τη ματαίωση, ότι τελικά δεν συναντήθηκαν, δεν ενώθηκαν. Στο ίδιο πνεύμα κινείται και η Αναγνωστάκη και βάζει δύο αντίθετους κόσμους σε ένα δωμάτιο να προσπαθούν να συναντηθούν, αλλά να μην τα καταφέρνουν ποτέ. Και τη μοναδική φορά που συναντιούνται είναι όταν πραγματικά απειλούνται από έναν εξωτερικό παράγοντα, από τον έξω κόσμο.

Σήμερα πιστεύετε πως έχουμε συσπειρωθεί απέναντι στον «κοινό εχθρό» που βρίσκεται έξω;
Κωνσταντίνος Μάρκελλος: Όχι, κάθετα! Σε τέτοιες εποχές που απειλείται η ίδια σου η ύπαρξη, τα «πιστεύω» σου, η οικογένειά σου, οι ιδεολογίες σου, η ζωή σου η ίδια, φαίνεται ότι είναι δύσκολο να απλώσεις το χέρι, είτε για να ζητήσεις βοήθεια είτε για να δώσεις. Εγώ νιώθω δηλαδή ότι είμαστε όλοι απομονωμένοι, ο καθένας στο δικό του κόσμο, και αντί να συνασπιστούμε για να αντιμετωπίσουμε έναν κοινό εχθρό, ρίχνουμε ο ένας την ευθύνη στον άλλο.

Ελένη Στεργίου: Αυτό συμβαίνει, αλλά εγώ πιστεύω πως σε περιόδους κρίσης οι άνθρωποι έρχονται πιο κοντά ο ένας στον άλλο. Βλέπω ότι σιγά σιγά απλώνεται το χέρι. Γιατί περάσαμε μια περίοδο ουτοπικής ευμάρειας, κατά την οποία κανένας δεν είχε ανάγκη κανέναν. Είχαμε τα πάντα και αυτό δεν έχει σβηστεί από το DNA μας, το κουβαλάμε ακόμη. Όμως πιστεύω ότι η πραγματική ανάγκη σε κάνει να κοιτάξεις έξω από το παράθυρο και να δεις τι συμβαίνει πέρα από σένα.

Parelasi_3!.jpg

Και ποιος είναι τελικά αυτός «εχθρός»;
Ελένη Στεργίου: Νομίζω πως δεν είναι η οικονομική κρίση αλλά η κρίση αξιών. Η οικονομική κρίση μάς ξεγυμνώνει και αποκαλυπτόμαστε. Φαίνεται ποιοι πραγματικά είμαστε. Γίνεται σαφές ότι είναι ανισόρροπες οι ιδεολογίες μας, οι αξίες μας, και προσπαθούμε να βρούμε ένα πάτημα.

Κωνσταντίνος Μάρκελλος: Στην ουσία στο πλαίσιο της οικονομικής κρίσης διαφάνηκε  ότι όλα αυτά για τα οποία μιλάει η Αναγνωστάκη στο έργο της, το συλλογικό τραύμα, καθώς και όλα όσα σε ατομικό επίπεδο κουβαλάμε από την Αντίσταση, τον Εμφύλιο, το παρακράτος της Θεσσαλονίκης, τη χούντα, δεν τα έχουμε ξεπεράσει.

Οι δυο σας έχετε δημιουργήσει την ομάδα This Famous Tiny Circus Theater Group» το 2012. Πώς σας έχει βοηθήσει μέχρι τώρα η λειτουργία της ομάδας;
Κωνσταντίνος Μάρκελλος: Αυτή είναι η τρίτη μας δουλειά. Ξεκινήσαμε με τον «Ταρτούφο» του Μολιέρου στην Κεντρική Σκηνή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου και πέρυσι παρουσιάσαμε το «Οφσάιντ-Εκτός Παιδιάς» του Σέρτζι Μπελμπέλ στο Από Μηχανής Θέατρο. Η δημιουργία της ομάδας έχει βοηθήσει από την άποψη ότι βρήκαμε ένα χώρο και μια φόρμουλα να εκφραστούμε κάνοντας όσο το δυνατόν λιγότερες εκπτώσεις. Αυτό είναι πολύ σημαντικό για έναν καλλιτέχνη, να εκφράζεται δίχως περιορισμούς. Από την άλλη, είναι μια πολύ δύσκολη συνθήκη, γιατί εμείς τρέχουμε παράλληλα και την παραγωγή, ωστόσο εγώ προσωπικά είμαι πολύ αισιόδοξος για το μέλλον.

Ελένη Στεργίου: Είναι πολύ θετικό να συνεργάζεσαι με κάποιους ανθρώπους πάρα πολλά χρόνια, γιατί αποκτάς έναν κοινό κώδικα επικοινωνίας που εξελίσσεται. Από εκεί και πέρα, γνωρίζουμε και άλλους ανθρώπους που εμπλουτίζουν αυτό που ήδη έχουμε φτιάξει και είμαστε ανοιχτοί στο να μαθαίνουμε. Σίγουρα όμως είναι μια δύσκολη συνθήκη, εντούτοις αυτή είναι η πραγματικότητα και οφείλεις να την αντιμετωπίσεις. Αυτό που κατάλαβα από ένα σημείο και μετά είναι ότι παντού συναντάς συνέχεια εμπόδια και αυτό σε κάνει να εξελίσσεσαι, να βρίσκεις τρόπο να τα ξεπερνά και να συνεχίζεις ‒ παλιά πίστευα πως κάποια στιγμή θα φτάσω σε ένα σημείο που όλα θα λειτουργούν ομαλά. Κατάλαβα ότι απλώς θα βρίσκω τρόπους να γίνομαι πιο ευέλικτη για να πηγαίνω παρακάτω.

Parelasi_5!.jpg

Σας προβληματίζει το γεγονός ότι στις αθηναϊκές σκηνές φέτος ανέβηκαν τόσες «Παρελάσεις»; Σε τι νομίζετε ότι οφείλεται αυτό;
Ελένη Στεργίου: Ξεκινήσαμε να δουλεύουμε το έργο πέρυσι τέτοια εποχή. Όταν είδα πόσες παραστάσεις ανεβαίνουν, έπαθα ένα σοκ. Ωστόσο συμβαίνει πολλές φορές με διάφορα έργα να συντονίζονται οι άνθρωποι. Η Λούλα Αναγνωστάκη έχει αφήσει ένα πολύ σημαντικό στίγμα που αφορά και τη σύγχρονη ιστορία, οπότε ως νέοι έχουμε την ανάγκη να το ανακαλύψουμε και να το μελετήσουμε. Εγώ ήθελα πολύ να δουλέψω πάνω σε αυτό το κείμενο και είμαι πολύ χαρούμενη που τα καταφέραμε.

Κωνσταντίνος Μάρκελλος: Προσωπικά θεωρώ θετικό το γεγονός ότι τόσο πολλοί θίασοι ανεβάσαμε το συγκεκριμένο έργο. Αποδεικνύεται αυτό που λέει η Ελένη, ότι έχουμε μια ανάγκη να επιστρέψουμε σε κάτι πιο βασικό, πιο αρχετυπικό, που είναι οι ίδιες μας οι ρίζες.

Έχετε σκεφτεί το επόμενο έργο που θα ανεβάσετε;
Ελένη Στεργίου: Ναι, χέρι χέρι με την «Παρέλαση» πάει και άλλη μια ιδέα μας για ένα έργο με θέμα τη σχέση μητέρας και κόρης. Για μένα είναι ένας ύμνος αγάπης για κάθε μητέρα, είναι ένα έργο που δεν έχει ξαναπαιχτεί και θα το ανακοινώσουμε άμεσα.

Parelasi_4!.jpg

Παραστάσεις
ΑΘΗΝΑ
Από 29 Απριλίου και για λίγες μόνο παραστάσεις
Σάββατο στις 21.00, Κυριακή 20:00
Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας, Β΄ Σκηνή, Κεφαλληνίας 18, Κυψέλη
Πληροφορίες-κρατήσεις: 210 8838727

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Δευτέρα 15 και Τρίτη 16 Μαΐου
Θέατρο Αυλαία, Πλατεία ΧΑΝΘ
Πληροφορίες-κρατήσεις: 2310 237700
Ώρα έναρξης: 21.00

ΝΑΥΠΑΚΤΟΣ
Παρασκευή 12 Μαΐου

Θα ανακοινωθούν σύντομα και άλλα μέρη ανά την Ελλάδα.

 

 

 

Video

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

Kalomoira2.jpg

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία