Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

Από τη Γιώτα Δημητριάδη

«Όσο πιο άθλιοι είμαστε, τόσο καλύτερα θέλουμε να φαινόμαστε»

Η σκηνή του Θεάτρου Τέχνης στη Φρυνίχου, πριν ακόμη ξεκινήσει η παράσταση, σε προετοιμάζει για την οπτική της σκηνοθεσίας, που ανεβάζει το έργο σαν :«Ένα θρησκευτικό-υπαρξιακό μελόδραμα υπό μορφήν ιταλικής κωμωδίας».

Ψηλά στον εξώστη δεσπόζει το κεντρικό μέρος από τον τρίπτυχο πίνακα του Ιερώνυμου Μπος «Ο κήπος των επίγειων απολαύσεων», το πιο γνωστό και φημισμένο έργο του ζωγράφου, το οποίο, λόγω της πολυπλοκότητας των συμβολισμών του, έχει οδηγήσει σε ποικίλου εύρους ερμηνείες.

na ntusoyme gumnous kritiki

Οι ιστορικοί τέχνης του 20ού αιώνα είναι διχασμένοι ανάμεσα στο αν το κεντρικό πάνελ αποτελεί ηθική προειδοποίηση ή πανόραμα του απωλεσθέντος παραδείσου. Γεγονός που ταιριάζει απόλυτα και σ’ όλη τη φιλοσοφία του Πιραντέλο: «Είμαστε ένας και παράλληλα είμαστε τόσα πρόσωπα, όσα μας βλέπουν οι άλλοι. Δεν μπορούμε να ξέρουμε ποιοι είμαστε πραγματικά». Η αιώνια σύγκρουση μεταξύ μορφής και ζωής την οποία συναντάμε και στο «Να ντύσουμε τους γυμνούς».

Ενδιαφέρον έχουν κι οι ψυχαναλυτικές διαστάσεις του έργου του, αφού τα απόκοσμα πλάσματα κι οι παραληρηματικές εικόνες του πίνακα «Ο κήπος των επίγειων απολαύσεων», αποδίδονται σε οράματα του υποσυνείδητου ή του ασυνείδητου.

Σχετικές έρευνες έχουν παρουσιάσει ακρογωνιαίοι λίθοι της ψυχανάλυσης και ψυχιατρικής, όπως οι Ζακ Λακάν (Το στάδιο του καθρέφτη) και Μισέλ Φουκό (Η ιστορία της τρέλας). Είναι αμέτρητα τα αποτυπώματα κι οι επιρροές του Ιερώνυμου Μπος σε κινηματογραφικές ταινίες σπουδαίων δημιουργών, όπως οι Τζορτζ Λούκας, Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο και Ρίντλεϊ Σκοτ.

Το εξαιρετικής αισθητικής σκηνικό της Γεωργίας Μπούρα, συμπληρώνουν και τα επτά μεγάλα επίπεδα, σαφής αναφορά στα επτά πιο σοβαρά ανθρώπινα αμαρτήματα σύμφωνα με την Καθολική εκκλησία, όπως τα εισήγαγε ο Πάπας Γρηγόριος Α ( Magna Moralia). Καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι ο Μπος έχει φιλοτεχνήσει πίνακα με το ανάλογο θέμα.

Ένα μεγάλο μαύρο κοράκι, δεξιά της σκηνής, προοικονομεί το τραγικό φινάλε.

na ntusoumetous gumnous texnes plus

Σύμφωνα με την ιστορία, η οποία για τον σημερινό θεατή δεν θα ήταν υπερβολή, αν λέγαμε ότι θυμίζει σαπουνόπερα, η Ερσίλια Ντρέι, η γκουβερνάντα της μικρής κορούλας του Πρόξενου της Ιταλίας στην Σμύρνη, αποπειράται να αυτοκτονήσει. Το τραγικό δυστύχημα της μικρούλας, αποκαλύπτει τη μυστική σχέση της Ερσίλια με το αφεντικό της με αποτέλεσμα η μητέρα του κοριτσιού να την διώξει από το σπίτι. Μέσα στην απελπισία της μαθαίνει ότι κι ο αρραβωνιαστικός ετοιμάζεται να παντρευτεί άλλη.

Η ιστορία της δημοσιεύεται στην εφημερίδα κι ένας σπουδαίος συγγραφέας, ο Λουντοβίκο Νότα, ενθουσιασμένος με τον ρόλο που διαδραματίζει η δυστυχισμένη Ερσίλια σε αυτό το δράμα, την παίρνει υπό την προστασία του, όταν εκείνη βγαίνει από το νοσοκομείο, αφού προηγουμένως κατάφερε να κρατηθεί στη ζωή μετά το απονενοημένο διάβημά της.

Όλα αυτά, βέβαια, σε ένα πρώτο επίπεδο, καθώς η μια αποκάλυψη θα φέρει την άλλη και μέχρι το φινάλε, η αριστοτεχνική δομή του έργου και το χτίσιμο των χαρακτήρων δεν επιτρέπουν στον θεατή να βγάλει σίγουρα συμπεράσματα για την αλήθεια των γεγονότων.

Η μεγάλη τέχνη του Πιραντέλο έγκειται στο γεγονός ότι είναι βαθύτατα ανθρώπινη. Τα πρόσωπά του μπορεί να φαίνεται ότι χάνονται σε ακατανόητες συζητήσεις, αλλά, πάνω απ’ όλα, συγκινούν τον θεατή οδηγώντας τον εύκολα σε αντιστοιχίες ζωής.

Βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρουσα όλη τη σκηνοθετική προσέγγιση του Γιάννου Περλέγκα, η οποία μας χάρισε ένα διαφορετικό πιραντελικό ανέβασμα,πιο εγκεφαλικό,όπως μας έχει συνηθίσει, άλλωστε, και στις προηγούμενες σκηνοθεσίες του.

Στην παράσταση του Τέχνης, μοιάζει να βάζει στο μικροσκόπιο τόσο τη σύγκρουση μορφής-ζωής, όσο και την περιπέτεια του καλλιτεχνικού νου αναζητώντας ερεθίσματα από τον καθημερινό βίο. «Η ιστορία σου με άγγιξε πιο πολύ όχι για να τη ζήσω, αλλά για να τη γράψω», θα πει ο Νότα στην Εσρίλια.

Στιγμές - στιγμές, όμως, μερικά ευρήματα έμοιαζαν να μην λειτουργούν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το εμβόλιμο ηχητικό απόσπασμα από την «Μπαλάντα των μανάδων» του Πιερ Παολο Παζολίνι ή η σκηνή με την αναποδογυρισμένη μπανιέρα.

Παράλληλα, σε κάποιες σκηνές η μετάφραση (της Ελένη Γεωργίου και του Γιάννου Περλέγκα) δεν κατάφερε να αφαιρέσει τη φλυαρία κάποιων χαρακτήρων.

Επιπλέον, σε κάποιες σκηνές, έχω την αίσθηση ότι έγινε κατάχρηση της μουσικής του Κορνήλιου Σελαμσή, η οποία μαζί με τις ιταλικές φράσεις που κρατήθηκαν σ’ έβαζε σ’ ένα ναπολιτάνικο κλίμα, το οποίο εξελισσόταν, ταυτόχρονα, με το άχρονο σκηνικό των εφτά επιπέδων προσδίδοντας μια άλλη διάσταση στη συνολική οπτική, χαρίζοντας, με αυτόν τον τρόπο, στην παράσταση και τις πιο κωμικές στιγμές της.

Από τις ερμηνείες των εκλεκτών ηθοποιών μόνο ενθουσιασμένος μπορεί να μείνει ο θεατής.

Ευχαριστήθηκα πολύ την Εύη Σαουλίδου, δεν θυμάμαι να την έχω ξαναδεί σ’ ένα τόσο μπριόζικο ρόλο, κι ήταν και εδώ απολαυστική ως κουτσομπόλα σπιτονοικοκυρά.

Η Ερσίλια της Μαρίας Πρωτόπαππα κατάφερε να μεταδώσει την απόγνωση της ηρωίδας, «Η ζωή που θέλησα να τερματίσω με έχει αρπάξει με τα δόντια της», χωρίς να πέσει στην παγίδα του μελό,αφού η ερμηνεία της είχε μια εντυπωσιακή εσωτερικότητα.

Λίγο αμήχανος σε μερικές σκηνές, αλλά γενικότερα καλός, ο Φράνκο Λασπίγκα του Θάνου Τοκάκη.

Απόλυτα πειστικός ο Λουντοβίκο Νότα του Θανάση Δήμου.

Μεστός και δυναμικός, χωρίς να χάνει την τραγικότητά του ο πρόξενος Γκόττι του Γιάννου Περλέγκα. Μοναδικής δυναμικής το σκηνικό του ντουέτο με την Μαρία Πρωτόπαππα, λίγο πριν το φινάλε.

Ενδιαφέρουσες ερμηνείες κι από τους δύο νεότερους του θιάσου, τον Στέργιο Κοντακιώτη και τη Μάγδα Καυκούλα.

Το άρτιο εικαστικό αποτέλεσμα της παράστασης συμπληρώνουν τα κουστούμια της Λουκίας Χουλαρά κι οι ατμοσφαιρικοί φωτισμοί του Νίκου Βλασσόπουλου.

Μια παράσταση που δεν μπορεί να αφήσει ασυγκίνητο κανέναν θεατρόφιλο και που αν η διάρκειά της ήταν μικρότερη θα φλέρταρε με την τελειότητα.

*Φωτογραφίες Σταύρος Χαμπάκης

 

Διαβάστε επίσης:

Είδα Το «Απόψε Αυτοσχεδιάζουμε», Σε Σκηνοθεσία Δημήτρη Μαυρίκιου

Το Θέατρο Τέχνης παρουσιάζει το κλασικό αριστούργημα του Λουίτζι Πιραντέλλο «Να ντύσουμε τους γυμνούς» σε σκηνοθεσία Γιάννου Περλέγκα από 15 Δεκεμβρίου στη σκηνή της Φρυνίχου.

Η νεαρή και θελκτική Ερσίλια Ντρέι είναι η γκουβερνάντα της μικρής κορούλας του Πρόξενου της Ιταλίας στην Σμύρνη. Η ζωή της θα μπορούσε να ονομαστεί ευχάριστη, εξαιρουμένων των συνεχών επιπλήξεων που υφίσταται από την γυναίκα του Πρόξενου, ενός μάλλον δύσκολου χαρακτήρα. Ένας νεαρός αξιωματικός του Ναυτικού, ο Φράνκο Λασπίγκα, διερχόμενος από την Σμύρνη, ερωτεύεται και αρραβωνιάζεται την Ερσίλια. Τα κάλλη της νεαρής γκουβερνάντας όμως, δεν αφήνουν ασυγκίνητο ούτε τον Πρόξενο Γκρόττι – ο οποίος της εξομολογείται και της επιβάλλει τον έρωτά του. Το συγκεκριμένο πάθος περιπλέκει τα πράγματα και ωθεί την Ερσίλια να παραμελήσει τα καθήκοντά της ως γκουβερνάντα.

nantusoumetousgumnous texnesplus3

Ένα απόγευμα, αποσπάται η προσοχή της και η μικρή κόρη του Πρόξενου, που έπαιζε στο μπαλκόνι του σπιτιού της, πέφτει και σκοτώνεται. Η μητέρα του δύστυχου κοριτσιού, η οποία ανακαλύπτει ταυτοχρόνως τον παράνομο δεσμό του συζύγου της με την Ερσίλια, την απολύει. Η Ερσίλια, απόβλητη, χωρίς δουλειά, επιστρέφει στη Ρώμη για να βρει τον αρραβωνιαστικό της. Ψάχνοντάς τον όμως στο Υπουργείο Ναυτιλίας, ανακαλύπτει ότι παραιτήθηκε από την υπηρεσία κι επιπλέον ετοιμάζεται να παντρευτεί μία άλλη κοπέλα. Η Ερσίλια, απελπισμένη, αποφασίζει να εκπορνευτεί και να αυτοκτονήσει πίνοντας δηλητήριο.

nantusoumetousgumnous texnesplus4

Ο μυθιστοριογράφος Λουντοβίκο Νότα, ενθουσιασμένος με τον ρόλο που διαδραματίζει η δυστυχισμένη Ερσίλια σε αυτό το δράμα, την παίρνει υπό την προστασία του, όταν εκείνη βγαίνει από το νοσοκομείο, αφού προηγουμένως κατάφερε να κρατηθεί στη ζωή μετά το απονενοημένο της διάβημα…

nantusoumetousgumnous texnesplus5

Στέκεται κανείς αμήχανος μπροστά στην εξιστόρηση της πλοκής του έργου του σπουδαίου Ιταλού συγγραφέα, που μοιάζει με περιγραφή βραζιλιάνικου σήριαλ σε σελίδες τηλεοπτικού περιοδικού. Το σίγουρο είναι πως είναι εξαιρετικά εύκολο να αποδώσουμε κι εμείς τις ρυτίδες που συνήθως προσάπτει η εποχή μας στο σύνολο του έργου του Πιραντέλλο.

nantusoumetousgumnous texnesplus6

Οι συνεχώς μεταβαλλόμενες συμπεριφορές των προσώπων, η ασάφεια των κινήτρων τους, η αποτυχία τους να εκφράσουν τι τους συμβαίνει, η συνεχής αβεβαιότητα για το τι είναι αλήθεια και τι ψέμα, η διαρκής αυτοϋπονόμευση των ηρώων, η ανεπάρκεια της γλώσσας, όλες αυτές οι παράμετροι, σαφώς συνηγορούν στην άποψη ότι ο Πιραντέλλο περιγράφει μια απογυμνωμένη, κατασπαραγμένη ανθρωπότητα, που έχει χάσει κάθε ψευδαίσθηση ατομικής συγκρότησης.

nantusoumetousgumnous texnesplus7

nantusoumetousgumnous texnesplus8

Συντελεστές

Μετάφραση: Ελένη Γεωργίου – Γιάννος Περλέγκας
Σκηνοθεσία: Γιάννος Περλέγκας
Κοστούμια: Λουκία Χουλιάρα
Σκηνικά: Γεωργία Μπούρα
Κίνηση: Δήμητρα Ευθυμιοπούλου
Μουσική: Κορνήλιος Σελαμσής
Φωτισμοί: Νίκος Βλασσόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Γιώργης Βασιλόπουλος
Βοηθός σκηνογράφου: Ίλια Μαρκουΐζου
Βοηθός ενδυματολόγου: Θάλεια Σακαλή
Κατασκευή σκηνικού: Αλέξης Βαζούρας

Ζωγραφική σκηνικού: Yasemine Celik, Ευστρατία Μαχαιρίδη και Αφροδίτη Γαϊτανάρου

Κατασκευή κουστουμιών: Σάλυ Αλάραμπι
Βοηθός κατασκευάστριας κοστουμιών: Υρώ Γώγου
Σχεδιασμός μακιγιάζ: Εύη Ζαφειροπούλου
Σχεδιασμός κομμώσεων: Χρόνης Τζήμος
Ειδικές κατασκευές: Σωκράτης Παπαδόπουλος
Ειδικά εφέ: Προκόπης Βλασερός
Επικοινωνία: Άννα Θεοδόση
Διανομή

Ερσίλια Ντρέι: Μαρία Πρωτόπαππα
Λουντοβίκο Νότα: Θανάσης Δήμου
Σινιόρα Ονόρια: Εύη Σαουλίδου
Φράνκο Λασπίγκα: Θάνος Τοκάκης
Πρόξενος Γκρόττι: Γιάννος Περλέγκας
Αλφρέντο Κανταβάλλε: Στέργιος Κοντακιώτης

Έμμα: Μάγδα Καυκούλα

nantusoumetouwgumnous texnesplus2

Η παράσταση είναι μια συμπαραγωγή της Lead-in-Arts του Αντώνη Περιστεράκου, της Εταιρείας Θεάτρου «Χ-αίρεται», της Εταιρείας Θεάτρου «Εν τω Άμα» και του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν.

Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού.
Το σκίτσο του Πιραντέλλο και η βινιέτα είναι του Θανάση Δήμου.

Φωτογραφίες: Νίκος Πανταζάρας

Παραστάσεις: Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο: 21:15 & Κυριακή: 20:15

Διάρκεια: 120 λεπτά
Τιμές εισιτηρίων:

Τετάρτη και Παρασκευή: Κανονικό 15€ - Μειωμένο 12€ - Ατέλεια 3€

Πέμπτη: Γενική είσοδος 12€
Σάββατο: Κανονικό 18€ - Μειωμένο 14€
Κυριακή: Κανονικό 16€ - Μειωμένο 12€
*Ατέλειες γίνονται δεκτές μόνο Τετάρτη και Παρασκευή

*Το μειωμένο εισιτήριο έχει ενιαία τιμή για όλες τις κατηγορίες δικαιούχων (φοιτητές, άνεργοι, άνω των

65).

Προπώληση εισιτηρίων: Στα ταμεία του Θεάτρου και στο

https://www.viva.gr/tickets/theater/theatro-texnis-karolou-koun-frynihou/na-ntysoume-tous-gymnous/

Facebook page: https://www.facebook.com/nantysoumetoysgymnous/

nantusoumetousgumnous texnesplus9

nantusoumetousgumnous texnesplus10

Ο λόγος για τον ρόλο του Θησέα και την παράσταση «Οιδίπους επί Κολωνώ» του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία Σταύρου Τσακίρη.

 Εκεί  στο αρχικό δελτίο τύπου του Φεστιβάλ, είχαμε δει το όνομα του Γιάννου Περλέγκα, πριν λίγες μέρες όμως και χωρίς καμία επίσημη ανακοίνωση, το όνομα του ηθοποιού  άλλαξε στο site του Φεστιβάλ Αθηνών και αντικαταστάθηκε μ’ αυτό του Άρη Τρουμπάκη.

 

Η παράσταση αναμένεται να κάνει πρεμιέρα 7-8 Ιουλίου στην Επίδαυρο με τον Κώστα Καζάκο στον κεντρικό ρόλο. 

 

Οι υπόλοιποι συντελεστές είναι οι εξής: 

Επεξεργασία κειμένου: Σταύρος Σ. Τσακίρης, Δήμητρα Πετροπούλου

Σκηνικά: Κέννυ ΜακΛέλλαν

Κοστούμια: Θάλεια Ιστικοπούλου

Μουσική: Μίνως Μάτσας

Δραματουργός: Λουίζα Αρκουμανέα

Αφίσα: Αλέξανδρος Ψυχούλης

Βοηθός σκηνοθέτη: Χάρης Πεχλιβανίδης

Φωτογραφίες - Βίντεο: Πάτροκλος Σκαφίδας 

Επικοινωνία: Άρης Ασπρούλης

Διεύθυνση παραγωγής: Γιώργος Σύρμας

Παίζουν (με σειρά εμφάνισης): Δημήτρης Λιγνάδης (Ξένος), Κώστας Καζάκος (Οιδίπους), Κόρα Καρβούνη (Αντιγόνη), Τζένυ Κόλλια (Ισμήνη), Άρης Τρουπάκης (Θησέας), Δημήτρης Ήμελλος (Κρέων), Δημήτρης Λάλος (Πολυνείκης)

Χορός Ψαλτών: Πέτρος Δασκαλοθανάσης , Παναγιώτης Διαμαντόπουλος, Θεόδωρος Παλτόγλου

Χορός Πολιτών: Αντριάνα Ανδρέοβιτς, Βαλέρια Δημητριάδου, Παναγιώτης Καμμένος, Ορέστης Καρύδας, Αγγελίνα Κλαυδιανού

 

 

Μιαν άλλη θα μπορούσε να την αγαπήσει κανείς σ’ έξι μήνες. Εγώ σας αγάπησα εσάς σ’ ένα τέταρτο.

Επίσκεψη στο μύθο του Δον Ζουάν και στο κείμενο του Μολιέρου.

 

Ο Δον Ζουάν του Μολιέρου, αυτό το αριστούργημα του κλασικού ρεπερτορίου, το έργο που πολεμήθηκε στην εποχή του όσο κανένα, έρχεται να μας «σαγηνέψει» στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση, από 25 Ιανουαρίου έως 19 Φεβρουαρίου, σε μια σύγχρονη εκδοχή από τον Μιχαήλ Μαρμαρινό, ενσωματώνοντας γύρω από τον πυρήνα του θραύσματα κι από άλλους Δον Ζουάν της παγκόσμιας λογοτεχνίας και ακροβατώντας στα σύνορα δύο γλωσσών: του σινεμά και του θεάτρου. 

Τι είναι τελικά ο Δον Ζουάν; Ο μεγαλύτερος αλήτης που πέρασε ποτέ από τη Γη, ένας αφηνιασμένος, ένας διάβολος, ένας αιρετικός, ένας ασεβής χωρίς όρια, ένας αληθινός Σαρδανάπαλος, ο νυμφίος του ανθρώπινου γένους, όπως πιστεύει ο υπηρέτης του, Σγαναρέλ; Είναι αυτός που οι γυναίκες θέλουν με όλη τη δύναμη της ψυχής τους να πιστέψουν, αν και φοβούνται μην είναι κόλακας και έχει στο νου του μόνο να εξαπατά κορίτσια, όπως φοβούνται διάφορες νεαρές; Είναι η θλίψη και τα βάσανα της ζωής, όπως πιστεύει ο πατέρας του;

Ή μήπως έχει δίκιο ο ίδιος ο Δον Ζουάν, ένας άντρας που παντρεύεται περίπου κάθε μήνα, ένας άντρας που η ζωή του σκανδαλίζει, ένας αθεράπευτα ρομαντικός καρδιοκατακτητής που καταφέρνει να παίρνει χάρη ακόμα και για θανάτους που προκάλεσε; Μήπως είναι λογικό να μην μπορεί να αρνηθεί την καρδιά του σε καθετί αξιαγάπητο που βλέπει, που και δέκα χιλιάδες καρδιές αν είχε, θα τις έδινε όλες; Έχουν ανεξήγητα θέλγητρα οι νεογέννητες ορμές και όλη η απόλαυση του έρωτα συνίσταται στην αλλαγή;

Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός, με μια εξαιρετική ομάδα συντελεστών, τους ηθοποιούς Ilya Algaer, Γιάννη Βογιατζή, Έφη Γούση, Adrian Frieling, Ευαγγελία Καρακατσάνη, Τάσο Καραχάλιο, Ντένη Μακρή, Έλενα Μαυρίδου, Γιάννο Περλέγκα, Χάρη Φραγκούλη, μαζί με τη σοπράνο Μυρσίνη Μαργαρίτη, τον σολίστ Στέλιο Κατσατσίδη στο ακορντεόν και την εικόνα χορωδίας γυναικών, καταπιάνονται με την ιστορία του Δον Ζουάν, αυτού του αιώνιου εραστή, που ζει μέσα από τα πάθη του, που είναι σε διαρκή κίνηση, που αδημονεί να γευτεί τις χαρές της ζωής, αυτού του σκεπτικιστή, που δεν αρνείται να διαπραγματευτεί με το μεταφυσικό, που προκαλεί τη συντηρητική κοινωνία της κάθε εποχής αμφισβητώντας κανόνες, αναδεικνύοντας την υποκρισία, παραβιάζοντας κοινωνικά ταμπού. Με την αξεπέραστη γοητεία του, την αίσθηση ελευθερίας που τον διαποτίζει και το οξύ πνεύμα του, εκθέτει τους εχθρούς του αλλά και τον εαυτό του.

Ένας ήρωας-μύθος και ένα έργο-αίνιγμα που θίγει μεγάλα ερωτήματα της ανθρώπινης φύσης: την επιθυμία, το φόβο, την ελευθερία. «Ένα πρόσωπο-σημείο μέσα στο χάρτη του ανθρώπινου πόθου, του ανθρώπινου φόβου, τόσο φαντασιακό όσο ένα μετείκασμα, τόσο πραγματικό όσο ένα ποίημα» σημειώνει ο Μιχαήλ Μαρμαρινός. «Μια ουτοπική επανάσταση του ανθρώπου απέναντι σε ό,τι υποδύεται σταθερότητα, γεμάτη θύματα, πραγματικά και φανταστικά.»

don.jpg

Συντελεστές

Μετάφραση κειμένου Μολιέρου: Δημήτρης Δημητριάδης

Σκηνοθεσία: Μιχαήλ Μαρμαρινός

Δραματουργία: Μιχαήλ Μαρμαρινός, Έρι Κύργια

Μουσική – Μεταγραφή Don Giovanni του Μότσαρτ: Δημήτρης Καμαρωτός

Διαμόρφωση Χώρου: Kenny McLellan

Κοστούμια: Εύα Νάθενα

Φωτισμοί: Ελευθερία Ντεκώ

Φωτογραφίες – Video γυναικών: Έφη Γούση

Επιμέλεια Κίνησης: Τάσος Καραχάλιος

Σχεδιασμός Ήχου: Κώστας Μπώκος

Βοηθοί Σκηνοθέτη: Ασπασία-Μαρία Αλεξίου, Ιωάννα Μπιτούνη

Υπεύθυνη Παραγωγής: Ρένα Ανδρεαδάκη

 

Ερμηνεύουν (με σειρά εμφάνισης):

Γιάννος Περλέγκας (Σγαναρέλ)

Χάρης Φραγκούλης (Δον Ζουάν)

Έλενα Μαυρίδου (Ελβίρα)

Γιάννης Βογιατζής (Δον Κάρλος)

Ευαγγελία Καρακατσάνη (Σαρλότ)

Τάσος Καραχάλιος (Πιερρό)

Έφη Γούση (Ματιουρίν)

Adrian Frieling (Δον Λουίς)

Ντένης Μακρής (Φρανσίσκ, ένας φτωχός)

Ilya Algaer (Δον Αλόνς)

 

Χορός

Χορωδία γυναικών

 

Σοπράνο: Μυρσίνη Μαργαρίτη

Ακορντεόν: Στέλιος Κατσατσίδης

 

Παραγωγή: Στέγη Ιδρύματος Ωνάση

 

Η παράσταση θα παρουσιαστεί με αγγλικούς υπέρτιτλους τα Σαββατοκύριακα 4-5, 11-12 και 18-19 Φεβρουαρίου 2017 (Μετάφραση υπερτίτλων: Μέμη Κατσώνη)

don (2).jpg

ΠΑΡΑΛΛΗΛΗ ΔΡΑΣΗ

Πέμπτη 2 Φεβρουαρίου

Μετά την παράσταση, συζήτηση του κοινού με τους συντελεστές

 

Διαβάστε περισσότερα

Ο Μολιέρος (1622-1673), ένας από τους πιο σπουδαίους συγγραφείς του παγκόσμιου ρεπερτορίου, υπήρξε δραματουργός, ηθοποιός και θιασάρχης. Έζησε το «μεγάλο αιώνα» της γαλλικής κλασικής δραματουργίας. Στα έργα του στηλιτεύει την υποκρισία και, μέσα από μοναδικές κωμικές καταστάσεις, εξερευνά τη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης. Η φήμη των ηρώων του ξεπερνά συχνά τα στενά όρια των έργων, περνώντας πια στη σφαίρα του μύθου: Δον Ζουάν, Ταρτούφος, Μισάνθρωπος.

 

Ο Δον Ζουάν ανέβηκε για πρώτη φορά στις 15 Φεβρουαρίου 1665 στο Παλαί Ρουαγιάλ. Το έργο προκάλεσε φοβερές αντιδράσεις. Ο Μολιέρος κατηγορήθηκε ως άθεος και αναγκάστηκε να προχωρήσει σε περικοπές του κειμένου. Ο βασιλιάς, ο οποίος θαύμαζε μεν τον συγγραφέα αλλά δεν κατάφερε να διαχειριστεί τις αντιδράσεις, ζήτησε από τον Μολιέρο να αποσύρει το έργο, ανανεώνοντας ταυτόχρονα τη δημόσια υποστήριξή του σε αυτόν: αποδέχτηκε να γίνει ο ανάδοχος του πρώτου παιδιού του Μολιέρου και πίστωσε το θίασό του με μια γενναία επιχορήγηση και με τον τίτλο του «Βασιλικού Θιάσου». Ο Μολιέρος απέσυρε την παράσταση και δεν εξέδωσε ποτέ το κείμενο. Από τότε και για σχεδόν δύο αιώνες, το έργο έμεινε στην αφάνεια. Το πλήρες κείμενο παρουσιάστηκε ξανά στη Γαλλία μόλις το 1841 στο Θέατρο Οντεόν και στην Κομεντί Φρανσαίζ το 1847. Ακόμη και το 1947, όταν το ανέβασε ο Λουί Ζουβέ, ο Δον Ζουάν μετρούσε μόλις 100 παραστάσεις στην Κομεντί Φρανσαίζ – ενώ, για παράδειγμα, ο Ταρτούφος πλησίαζε τις 2.500. Από τότε, όμως, ο Δον Ζουάν δεν εγκατέλειψε τη σκηνή: αυτό το απαγορευμένο έργο, το έργο-θύμα των «ορθώς σκεπτόμενων» θεατών, καταγράφεται πια στον 20ό αιώνα ως κορυφαίο του γαλλικού κλασικού θεάτρου.

 

Ο Δον Ζουάν γεννήθηκε από την πένα του Ισπανού δραματουργού Τίρσο ντε Μολίνα, αλλά η φήμη του εξαπλώθηκε στα πέρατα του κόσμου. Ο Μολιέρος μας έχει δώσει ίσως τον πιο γνήσιο, τον πιο ασεβή Δον Ζουάν απ’ όλους. Η μορφή του Δον Ζουάν έχει κεντρίσει το ενδιαφέρον σημαντικών δραματουργών, ποιητών, πεζογράφων και φιλόσοφων ανά τους αιώνες: οι Μπωντλέρ, Μυσσέ, Σταντάλ, Πούσκιν, Βύρων, Χόρβατ, Κίργκεργκωρ, Νίτσε, Καμύ, Μαξ Φρις, Μοντερλάν προσέγγισαν εκ νέου τον αμετανόητο άθεο, τον αδίστακτο καρδιοκατακτητή, με στόχο να τον «αναστήσουν» ανάλογα με την επιθυμία ή τη φαντασία τους.

 

«O Δον Ζουάν είναι ένας μύθος και η λειτουργία του μύθου είναι να μας παρουσιάζει σε καθαρή, πυρακτωμένη μορφή αυτό που κινείται μέσα μας, ανάμεσα σε κάθε είδους σκουριές και συμβιβασμούς.» – Jean Massin

 

«Το μεγαλείο του Δον Ζουάν δεν είναι μόνο γήινο. Εκδηλώνεται παράλληλα σε ένα μεταφυσικό επίπεδο, μέσα από την επιθυμία της πρόκλησης, της περιφρόνησης και της αντιπαράθεσής του με το θεϊκό στοιχείο, γεγονός που κάνει απαραίτητη μια υπερφυσική εξέλιξη. Υπάρχει κάτι στον Δον Ζουάν που ξεπερνά τα συνήθη όρια της ανθρώπινης υπόστασης.» – Paul Bénichou

 

Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός σπούδασε βιολογία, υποκριτική και θέατρο. Το 1983-84 ίδρυσε την εταιρεία Θεάτρου «διπλούς Έρως», η οποία αργότερα μετονομάστηκε σε "Theseum Ensemble" και χρησιμοποίησε ως βάση της το «Θησείον – ένα θέατρο για τις Τέχνες». Από τις πρώτες του παραστάσεις, στα μέσα της δεκαετίας του 1980, με σταθερή συνεργάτιδα την Αμαλία Μουτούση, μέχρι τα κορυφαία θεάματα Ρομαντισμός και Άμλετ τη δεκαετία του 1990 και από τα περίφημα έργα-σταθμούς Εθνικός Ύμνος (2002) και Ρομέο και Ιουλιέτα (2004) έως τις μνημειώδεις και site-specific περφόρμανς Πεθαίνω σαν χώρα και Insenso του Δημήτρη Δημητριάδη, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, αλλά και τον Ηρακλή Μαινόμενο, τη Νέκυια, σε συνεργασία με τον Rokuro Gensho Umewaka και το ιαπωνικό Θέατρο Νο, και τη Λυσιστράτη στο Φεστιβάλ Επιδαύρου, ο Μαρμαρινός παραμένει σημείο αναφοράς για το σύγχρονο ελληνικό θέατρο. Έχει σκηνοθετήσει σε κορυφαία θέατρα της Ευρώπης, όπως στη Volksbühne του Βερολίνου, και έχει ανεβάσει παραστάσεις του στα σημαντικότερα ευρωπαϊκά φεστιβάλ. Στη Στέγη, ο Μιχαήλ Μαρμαρινός είχε αναλάβει την τελετή των εγκαινίων της σε δική του σύλληψη και σκηνοθεσία και έχει σκηνοθετήσει τον Φάουστ του Γκαίτε, σε μια παράσταση που πυροδότησε μια συζήτηση για αυτό το έργο-μύθο της νεότερης ευρωπαϊκής σκέψης.

 

Στο Παρίσι, και μάλιστα στο φημισμένο θέατρο της Κομεντί Φρανσαίζ, είχε την τιμή να βρεθεί ο Μιχαήλ Μαρμαρινός το Μάρτιο του 2013, όπου σκηνοθέτησε τη Φαίδρα του Ρακίνα με το ανσάμπλ του ιστορικού γαλλικού θεάτρου. Ο Μαρμαρινός είχε παρουσιάσει για πρώτη φορά δουλειά του στο γαλλικό κοινό, αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις, το 2007, όταν ανέβασε στο θέατρο Οντεόν, στο πλαίσιο του Festival d’Automne, το Πεθαίνω σαν χώρα του Δημητριάδη. Κατά καιρούς έχει συνεργαστεί με σημαντικούς δημιουργούς, όπως ο Heiner Goebbels και οι Rimini Protokoll.

 

Η δουλειά του Μιχαήλ Μαρμαρινού διατρέχεται από δύο επίμονες παραδοχές: (α) Θέατρο είναι η τέχνη πάνω στην ιστορία των ανθρώπων. (β) Δεν υπάρχει στιγμή στην καθημερινότητα που να μην είναι «θέατρο» μόλις υπάρξει το κατάλληλο βλέμμα.

 

don3.jpg

 

 

Πληροφορίες 

Στέγη Ιδρύματος Ωνάση

Συγγρού 107

Πληροφορίες: 210 900 5 800

25 Ιανουαρίου – 19 Φεβρουαρίου 2017 | 20:30

Κεντρική Σκηνή

 

Εισιτήρια

Κανονικό: 7 - 10 - 15 - 20 - 25 €

Μειωμένο, Φίλος ή Μικρή Παρέα (5-9 άτομα): 8 - 12 - 16 - 20 €

Μεγάλη Παρέα (10+ άτομα): 7 - 11 - 14 - 18 €

ΑΜΕΑ & Άνεργοι: 5 € / Συνοδός ΑΜΕΑ: 10 €

 

Ομαδικές κρατήσεις στο T. 213 017 8176 και στο Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

 

Γραμμή εισιτηρίων

Τ.: 210 900 5 800

ΔΕ-ΚΥΡ 09:00-21:00

Γραμμή Φίλων της Στέγης

Τ.: 213 017 8200

ΔΕ-ΚΥΡ 09:00-20:00

 

Οι Φίλοι της Στέγης πραγματοποιούν τις αγορές των εισιτηρίων τους μέσα από το ηλεκτρονικό προφίλ τους, κάνοντας login με τον προσωπικό τους κωδικό χρήστη και το password τους, για να ξεκλειδώσουν τις εκπτώσεις και τις προπωλήσεις τους.

 

 

Ο Γιάννος Περλέγκας σκάβει βαθιά στο δραματικό υπόβαθρο της πιο φάλτσας σοπράνο του κόσμου, που πάλεψε στα ίσα τη φθορά και τον θάνατο με όπλο της την τέχνη.

Μέχρι σήμερα η περίπτωση της Φλόρενς Φόστερ Τζένκινς, της πιο φάλτσας σοπράνο που έχει γνωρίσει ποτέ η μουσική σκηνή, έχει εμπνεύσει πέντε θεατρικά έργα, δύο κινηματογραφικές ταινίες και ένα ντοκιμαντέρ. Γεννημένη το 1868 στην Πενσιλβάνια των ΗΠΑ η Φλόρενς, γόνος μίας εξαιρετικά ευκατάστατης οικογένειας, έγινε αρχικά γνωστή ως “Little Miss Foster” ξεχωρίζοντας για το ταλέντο της στο πιάνο. Σε πολύ νεαρή ηλικία μάλιστα έφτασε να δώσει ρεσιτάλ στον Λευκό Οίκο. Η καριέρα της θα μπορούσε να απογειωθεί αν ο πατέρας της δεν αρνούνταν να δώσει τη συγκατάθεσή του για να συνεχίσει τις μουσικές της σπουδές. Απογοητευμένη η Φλόρενς, προκειμένου να ξεφύγει από την τυραννία του πατέρα της, παντρεύτηκε τον κατά 16 χρόνια μεγαλύτερο της Φρανκ Θόρντον Τζένκινς. Ο Τζένκινς στάθηκε για εκείνη ο μοιραίος άνδρας της ζωής της. Εξαιτίας του κόλλησε σύφιλη στα 18 της μόλις χρόνια. Η ζωή της άλλαξε μια για πάντα.

Με τη σύφιλη να την κατατρώει και έχοντας ήδη εγκαταλείψει την ενασχόληση της με το πιάνο εξαιτίας ενός ατυχήματος στο χέρι της, η Φλόρενς μετακόμισε με τη μητέρα της στη Νέα Υόρκη στην αυγή του 20ου αιώνα. Το 1909 αποφάσισε να ασχοληθεί με το τραγούδι. Αν και ασύγκριτα φάλτσα, πιθανότατα λόγω της αδυναμίας της να ακούσει σωστά εξαιτίας των νευρικών διαταραχών που της είχε προκαλέσει η σύφιλη, η Φλόρενς κατάφερε να κάνει αισθητή την παρουσία της στους κοσμικούς κύκλους της Νέας Υόρκης χάρη τόσο στη γνωριμία της και τον άτυπο δεσμό της με τον Άγγλο ηθοποιό Κλερ Μπέιφελντ, όσο και στην μεγάλη περιουσία που κληρονόμησε από τον πατέρα της όταν αυτός πέθανε.

Τα επόμενα 30 και πλέον χρόνια η Φλόρενς επέμεινε να τραγουδάει άριες ως σοπράνο σε ρεσιτάλ που διοργάνωνε και χρηματοδοτούσε η ίδια. Το όνομά της έγινε σιγά σιγά γνωστό και στο ευρύ κοινό ως η πιο φάλτσα σοπράνο του κόσμου. Η ίδια ωστόσο δεν σταμάτησε ποτέ να θεωρεί τον εαυτό της εξαιρετικό ταλέντο. «Σημασία έχει τι ακούς εσύ μέσα στο κεφάλι σου» έλεγε κι αυτή η μοναδική πίστη στον εαυτό της και στην τέχνη της τη μετέτρεψε σταδιακά από «παρατράγουδο» σε «φαινόμενο».

Ο συγγραφέας Στίβεν Τέμπερλεϊ, του οποίου το θεατρικό έργο «Φλόρενς Φόστερ Τζένκινς – Ενθύμιο» παρουσιάζεται στο θέατρο Θησείον σε σκηνοθεσία Γιάννου Περλέγκα, επιχειρεί να αποκρυπτογραφήσει το φαινόμενο Φλόρενς μέσα από τα μάτια του πιο στενού της συνεργάτη τα τελευταία 12 χρόνια της ζωής της, του πιανίστα της Κόσμε Μακ Μουν. Ο Κόσμε φτάνει στη Νέα Υόρκη το 1927. Ένας νεαρός, φιλόδοξος πιανίστας που φυτοζωεί. Η συνεργασία του με τη Φλόρενς από το 1932 μέχρι το 1944 και το περιβόητο ρεσιτάλ τους στο Κάρνεγκι Χολ, λίγους μήνες πριν τον θάνατό της, θα σφραγίσει ανεξίτηλα και τη δική του καριέρα. Στη δύση πια της ζωής του γυρίζει τον χρόνο πίσω και προσπαθεί να εξηγήσει αυτή τη γυναίκα, που σε πείσμα όλων κατάφερε να κάνει το όνειρό της πραγματικότητα.

Ποιο είναι το νόημα της πίστης στη ζωή μας; Ποιος βάζει τα όρια ανάμεσα στο σωστό και το λάθος στην τέχνη; Πώς η τελευταία αναμετριέται με τον θάνατο; Πώς η μουσική λειτούργησε σαν καταφύγιο γι’ αυτούς τους δύο ανθρώπους;

Ο Γιάννος Περλέγκας σοφά δεν στέκεται στην κωμική πλευρά της Φλόρενς. Κάτι τέτοιο θα την έκανε μία ηρωίδα χάρτινη. Η σκηνοθεσία του σκάβει βαθιά στο δραματικό υπόβαθρο της ηρωίδας. Και η λέξη – κλειδί που χρησιμοποιεί για να την ερμηνεύσει είναι η σύφιλη. Η Φλόρενς είναι μια γυναίκα που έχει στερηθεί τον έρωτα εξαιτίας της αρρώστιας της. Ερωτεύεται λοιπόν τη μουσική. «Η μουσική πρέπει να πηγάζει από την καρδιά» λέει αγνοώντας όλες τις νόρμες και τα πρέπει, όπως κάνει κάθε πραγματικά ερωτευμένος άνθρωπος. Η μουσική την ολοκληρώνει, υψώνει τείχη απέναντι στον εσωτερικό της εχθρό, την οπλίζει με μία αδιανόητη δύναμη. Την ίδια στιγμή όμως η σύφιλη συνεχίζει να την κατατρώει κι αυτό η Φλόρενς το γνωρίζει. Υπάρχει λοιπόν ένα διαρκές άγχος να προλάβει τη ζωή. Ο χρόνος μετράει συνεχώς αντίστροφα για εκείνη. Αυτή η αγωνία καθρεφτίζεται ξεκάθαρα στο πρόσωπο της ηρωίδας στη σκηνή της εμφάνισης στο Κάρνεγκι Χολ, μίας από τις πιο σπαρακτικές σκηνές της παράστασης. Η Φλόρενς αλλάζει σαν χαμένη διάφορα κιτς κοστούμια, ενώ ρωτάει όλη την ώρα «Τι έχει μετά, Κόσμε;» Η παράσταση πρέπει να συνεχιστεί.

Η αναφορά στη σύφιλη της ηρωίδας – πέρα από μία βιντεοπροβολή που μας δίνει μία σειρά από χρηστικές πληροφορίες για τη νόσο – σκιαγραφείται έξοχα και από το βασικό κοστούμι της ηρωίδας, που αποκαλύπτει τη «γύμνια» που της έχει προκαλέσει η αρρώστια σε όλα τα επίπεδα, ενώ η λανθάνουσα ερωτική έλξη που αισθάνεται η Φλόρενς για τον ομοφυλόφιλο Κόσμε είναι κι αυτή απόρροια των τραυμάτων που έχει αφήσει στην ψυχή της η σύφιλη. Η Φλόρενς είναι μία τραγική ηρωίδα, που αναμετρήθηκε στα ίσα με την αρρώστια, τη φθορά και τον θάνατο. Μπορείς να τη λυπηθείς, μπορείς να τη θαυμάσεις, αλλά πρέπει να είσαι πολύ αφελής για να γελάσεις μαζί της όσα φάλτσα κι αν κάνει.

Ο Γιάννος Περλέγκας ευτύχησε να έχει στη διάθεσή του ένα δυνατό επιτελείο συνεργατών, που εργάστηκαν με συνέπεια πάνω στη σκηνοθετική του γραμμή. Από τη Λουκία Χουλιάρα που σχεδίασε με τρόπο υποδειγματικό τα απολύτως αντιπροσωπευτικά κοστούμια της παράστασης και το ιδιαίτερα λειτουργικό σκηνικό των δύο επιπέδων μέχρι τη Δήμητρα Ευθυμιοπούλου στην κίνηση, τον Νίκο Βλασσόπουλο στους φωτισμούς, την Αφροδίτη Ρήγα στην επιμέλεια του ήχου και των βίντεο, την Ευαγγελία Καρακατσάνη στο εξαιρετικά δύσκολο και απαιτητικό έργο της φωνητικής διδασκαλίας.

Φυσικά το μεγαλύτερο βάρος της παράστασης σηκώνουν οι δύο ηθοποιοί του. Ο Προμηθέας Αλειφερόπουλος στον εντελώς κόντρα σε αυτόν ρόλο του Κόσμε επιτυγχάνει μία αξιοπρόσεκτη ερμηνεία, βαθιά συναισθηματική, που καταφέρνει να φωτίσει τον εσωτερικό κόσμο του ήρωά του, αλλά και την ιδιαίτερη σχέση του με τη Φλόρενς. Αυτή όμως που κλέβει την παράσταση είναι η Ναταλία Τσαλίκη. Ως Φλόρενς πετυχαίνει την υπέρβαση. Δίνει ένα πραγματικό ερμηνευτικό ρεσιτάλ ακουμπώντας με μαεστρία σε όλες τις χορδές της τραυματισμένης ηρωίδας της. Την ίδια στιγμή εντυπωσιάζει με τον τρόπο που έχει δουλέψει τη φωνή στο τραγουδιστικό μέρος. Η ερμηνεία της είναι μία μεγάλη προσωπική της νίκη και ένας από τους βασικούς λόγους για να δείτε οπωσδήποτε αυτή την παράσταση.

 

 

 

 

theatroathinon

kopse kopse

anixnos250x300

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Για πρώτη φορά  ανεβαίνει στη σκηνή, του θεάτρου ΜΠΙΠ, στην Κυψέλη, το αφηγηματικό κείμενο του Θανάση Τριαρίδη «Το κόψε-κόψε» ή «Όταν οι γκοτζίλες εξανθρωπίζονται». Για 7 μοναδικές παραστάσεις, κάθε Κυριακή στις 19:00. 

Προσφορά προπώλησης:
8 ευρώ μέσω της σελίδας στο facebook


Πληροφορίες:
6988010741(10:00 - 14:00 )
2130344074 (Μετά τις 17:00 )

Απαραίτητη η κράτηση λόγω
περιορισμένου αριθμού θέσεων

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

Banners 728mm x 90mm

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία