Τελευταία Νέα
 

Από τη Γιώτα Δημητριάδη και τον Αναστάση Πινακουλάκη 

30 άνθρωποι του θεάτρου μας μιλάνε για τα πιο δύσκολα Χριστούγεννα 

 Αυτά τα Χριστούγεννα θα είναι χωρίς...Χωρίς αγκαλιές, χωρίς φιλιά, χωρίς αγαπημένα πρόσωπα, χωρίς βόλτες στα μπαρ, χωρίς εκδρομές και χωρίς θέατρο. Για κάποιους από αυτά "τα χωρίς" το τελευταίο πονάει περισσότερο απ' όλα.

 Ίσως γιατί το θέατρο για εκείνους είναι όλα τα παραπάνω και κυρίως η δουλειά τους με όποιες επιπτώσεις αυτό συνεπάγεται σε μια χώρα που θεωρεί τον πολιτισμό πολυτέλεια.

Ζητήσαμε από αγαπημένους του θεάτρου να μοιραστούν μαζί μας σκέψεις γι' αυτά τα δύσκολα Χριστούγεννα με πρωταγωνιστές τον φόβο, την ανασφάλεια, την αγωνία και τη μιζέρια. Αυτά τα Χριστούγεννα που στη σκηνή και στην κουΐντα η απουσία θα αφήσει ανεξίτηλο το αποτύπωμά της και η πλατεία θα είναι πιο άδεια από ποτέ. 

Χωρίς Θέατρο λοιπόν, με την ελπίδα αυτή η παύση να μας κάνει όλους πιο συνειδητοποιημένους και δημιουργικούς. 

Καλά Χριστούγεννα, υπομονή και καλή αντάμωση!

 

saltambasis texnes plus

 Εδώ και αρκετά χρόνια τα Χριστούγεννα για μένα ήταν λίγο περίεργα. Από νωρίς στο θέατρο μιας και τέτοια μέρα πάντα είχα δύο παραστάσεις, που σημαίνει ότι πριν έπρεπε να είμαι ξεκούραστος και φυσικά ελαφρώς φαγωμένος, οπότε και το χριστουγεννιάτικο τραπέζι ήταν λίγο υποχρέωση παρά ευχαρίστηση. Φυσικά και έφευγα πρώτος από αυτό για να πάω να ετοιμαστώ στο θέατρο.

Και μετά τις δύο παραστάσεις, εξουθενωμένος, έφτανα στη βραδινή χριστουγεννιάτικη μάζωξη, τελευταίος φυσικά, τσιμπούσα κάτι και ευγενικά χαιρετούσα γιατί το κορμί διαμαρτυρόταν για ξεκούραση και ύπνο.
Ευχόμουν λοιπόν να έρθουν κάποια Χριστούγεννα που δε θα είχα παράσταση για να ξαναευχαριστηθώ κι εγώ όλα αυτά τα μικρά ωραία που συμβαίνουν όταν εγώ δεν είμαι παρών.
Και να, η ευχή πέτυχε, φέτος δεν έχω να πάω στο θέατρο, έχω όλο το χρόνο και τη διάθεση για τα υπόλοιπα!
Τα υπόλοιπα όμως δεν υπάρχουν.

Μπορώ να ξαναευχηθώ για το αντίθετο άραγε;...

Θανάσης Τσαλταμπάσης, ηθοποιός

 mainas texnes plus 9

Το να κυκλοφορείς τις περισσότερες ώρες τις μέρας με τις πυτζαμες κάνοντας βόλτες σαλόνι γραφείο, και τις υπόλοιπες να μπαινοβγαζεις τις φόρμες γυμναστικής προσπαθώντας να καταγράψεις στο έξυπνο ρολόι σου τις επαναλήψεις μεταξύ κοιλιακών, και εκτάσεων, ε δεν νομίζω πως είναι και ο καλύτερος τρόπος να διατηρήσεις την ψυχική σου υγεία. γιατί βεβαια οι ηθοποιοί είχαν την πολυτέλεια να κάνουν την ομαδική τους ψυχαναληση παρουσία κοινού και επιπλέον να βγαζουν το ψωμι τους με αυτό.Τωρα;

 
Τωρα, μπαινεις στους λογαρισμους σου σε απολύτως τακτικά διαστήματα να διαπιστώσεις σε πιο ύψος ασφαλείας έχουν κατέβει ή αν μπήκαν εκείνα τα λεφτά που σου χρωστάνε και έχεις γίνει ρόμπα να παίρνεις τηλέφωνα, μήπως φιλοτιμηθούν και πληρώσουν Και το κερασάκι στη τούρτα, να φοβάσαι πως από κάπου θα την αρπάξεις και σε περιμένει η εντατική και η διασωληνωση…. Ε, να μην καταστρεφόμαστε κιόλας, γιορτές έχουμε, θα το περάσουμε κι αυτό που θα πάει, και θα ανοίξουν και τα θέατρα ,θα χαρεί ο κόσμος, θα χαρούμε και μεις. Υπομονη, κοντά ειμαστε…

 

Στέλιος Μάινας, ηθοποιός 

 

karmen roygeri

 

25 χρόνια τώρα κάθε τέτοιες μέρες ,κάθε Χριστούγεννα ,κάθε Πρωτοχρονιά, φρόντιζα να είμαι  στην ώρα μου στο θέατρο:

Για να συναντήσω τους μικρούς μου φίλους !

Για να κάνω καινούργιους!

Για να δώσω και να πάρω ευχές!

Για να δώσω και να πάρω αγκαλιές!

Για να δω χαρούμενα μουτράκια να φεύγουν από  τις παραστάσεις μας!  
 
ΦΕΤΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΟΛΑ ΑΥΤΑ
Τα φετινά Χριστούγεννα  λοιπόν θα μοιάζουν σαν
 Η ΓΗ ΝΑ ΕΧΑΣΕ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΤΗΣ

 

Κάρμεν Ρουγγέρη, συγγραφέας, ηθοποιός, σκηνοθέτης 

karakasi xristougenna

Έφτασαν τα Χριστούγεννα! Ωχ Θεέ μου τι με περιμένει! Διπλές απανωτές παραστάσεις!!!!Όταν οι άλλοι θα τρώνε εγώ θα ετοιμάζομαι για το θέατρο! Θα θέλω να βγω και θα σκέφτομαι τη φωνή μου! Θα θέλω να φάω και θα σκέφτομαι ότι δε θα κλείνει το κουστούμι! Πού θα πάμε ρεβεγιόν που να μη γίνεται χαμός; Πού θα αλλάξουμε χρόνια και μετά πόσες ώρες στην κίνηση για να γυρίσουμε σπίτι! Αυτά όλα φυσικά μέχρι πέρσι! Φέτος λοιπόν το μόνο που εύχομαι για μένα και για όλο τον κόσμο ,πέρα από υγειά ,είναι να γυρίσουμε απλά σ’ αυτή την μέχρι περσινή δεδομένη καθημερινότητα που τώρα καταλαβαίνουμε την αξία της!

Ελένη Καρακάση, ηθοποιός 

 

 

alexandra palaiologou

 

Μετά από τριάντα χρόνια, φέτος είναι η πρώτη φορά που θα κάνω Χριστούγεννα στο σπίτι κι αυτά με περιορισμένο αριθμό ατόμων. Όλα αυτά τα χρονιά «σπίτι» μου ήταν το θέατρο κι εσείς κόσμος, οι καλεσμένοι μας στη μυσταγωγία της θεατρικής τέχνης. Ποτέ στις γιορτές δε μου έλειψε αυτό που άλλοι φίλοι έκαναν, πήγαιναν ταξίδια, πήγαιναν στα χιόνια. Ήμουν ευτυχισμένη και απόλυτα πλήρης που θα μπορούσα να κάνω αυτό που πραγματικά αγαπώ, να ταξιδεύω μέσα από το θέατρο. Εύχομαι να είναι τα μοναδικά Χριστούγεννα που θα ζήσω μακριά από αυτό που αγαπώ, αλλά επειδή πάνω απ' όλα είναι η υγεία η αποχή από τη δουλειά μας είναι επιβεβλημένη. Εύχομαι καλές γιορτές σε όλους, να παραμείνουμε υγιείς και να ξαναπιάσουμε το νήμα από εκεί που το αφήσαμε.

Αλεξάνδρα Παλαιολόγου, ηθοποιός 

 

papapavlou texnes plus

 Χριστούγεννα 2020 και το θέατρο  δοκιμάζεται,  όσο δοκιμάζεται και η ανθρώπινη επαφή. Γιατί αυτό είναι το θέατρο. Χριστούγεννα και δεν έχω παράσταση φέτος. Έχω όμως την υγεία μου,τους ανθρώπους που αγαπώ και το μυαλό μου καθαρό να θυμάμαι και να θυμίζω ,σε όσους πολύ εύκολα το ξεχνούν, πως το να είσαι ηθοποιός είναι δουλειά,δεν είναι χόμπι. Άρα απαιτώ την εργασιακή μου αξιοπρέπεια! Είθε το 2020 να πήραμε όλοι τα μαθήματα μας!

Γιώργος Παπαπαύλου, ηθοποιός 

 

 

papageorgiou

 

Νομίζω είναι τα πρώτα μου Χριστούγεννα χωρίς θέατρο εδώ και χρόνια. Αν υπάρχει κάτι από το θέατρο που μου λείπει, αυτό είναι το καμαρίνι. Τέτοια εποχή πέρσι ζούσα σε δυο διαφορετικά καμαρίνια. Στο καμαρίνι του Εθνικού Θεάτρου για το «Ξύπνα Βασίλη» και στο καμαρίνι του Σταυρού του Νότου για τις συναυλιες τωνPolkar.Στο θεατρικό μου καμαρίνι έχω να θυμάμαι τις πεταμένες μου κάλτσες, το σιδερωμένο κοστούμι του Φανφάρα, τα ξυριστικά σετ, τα πράγματα του Ηλία Μουλά, ποτήρια με νερό, τα γλυκά στο καμαρίνι της Τοπαλίδου και της Ελισάβετ. Στο καμαρίνι τωνPolkarέχω να θυμάμαι, το ζέσταμα των πνευστών, το ουίσκι, τα μεταλιζέ χαρτάκια, την Αθηνά και το «παιδιά σε λίγο βγαίνετε». Και κάτι που τα συνδέει όλα. Και στα δυο καμαρίνια πριν βγούμε στη σκηνή, ηθοποιοί και μουσικοί, μαζευόμασταν για μια αγκαλιά. Και αυτή η αγκαλιά για 1’ ήταν δική μας.
 
Γιώργος Παπαγεωργίου, ηθοποιός, σκηνοθέτης, τραγουδιστής 

 

 

agoritsa oikonomou

 Φέτος θα'ναι πολύ ιδιαίτερα τα Χριστούγεννα, θα'ναι χωρίς.. Άνευ,άνευ προηγουμένου που λέμε..

Θα'ναι λοιπόν χωρίς χουχουλιάρικους καφέδες, βόλτες στο στολισμένο κέντρο της πόλης, ατελείωτα τραπέζια "γάμου", τουρνουά επιτραπέζιων παιχνιδιών κι άλλα τόσα κι άλλα τόσα όμορφα πράγματα που κάνουμε μ'όλους τους αγαπημένους ανθρώπους μας.
Θα'ναι χωρίς θέατρο και παραστάσεις, χωρίς τους θεατές ντυμένους με τα "καλά" τους να'ρθουν να μας τιμήσουν, να περάσουμε μ'έναν τρόπο μαζί τις γιορτές και να αλληλοευχηθούμε "χρόνια πολλά"..
Δεν θα'ναι εύκολο αλλά  δεν θα'ναι κι ακατόρθωτο..
Θα οπλιστώ λοιπόν με περίσσεια υπομονή, θα' χω μεγαλύτερη λαχτάρα να δω τους αγαπημένους μου, θα'χω μεγαλύτερη προσμονή ως την επόμενη παράσταση.. 
και μέχρι να'ρθει εκείνη η στιγμή σας εύχομαι χρόνια πολλά, καλές γιορτές με υγεία χαρά κι αγάπη.. σ'όλους μας.
☃️☃️☃️❤❤❤
 

Αγορίτσα Οικονόμου, ηθοποιός 

 nanouris xristougenna

 Αυτά τα Χριστούγεννα τα θέατρα είναι κλειστά, παρ' όλα αυτά εμείς είμαστε από τους λίγους τυχερούς που κάνουμε πρόβες στο Εθνικό θέατρο ετοιμάζοντας τον Γυάλινο Κόσμο και έτσι δεν νιώθουμε εντελώς αποκομμένοι. Κάνουμε βέβαια πρόβες φορώντας μάσκες, για μια παράσταση που δεν ξέρουμε πότε και αν τελικά θα ανέβει. Δεν μπορώ να παραπονεθώ όμως εγώ, όταν  τόσοι φίλοι και συνάδελφοι βρίσκονται χωρίς δουλειά και δεν μπορώ ούτε εγώ, ούτε κανείς μας να κάνει κάτι γι' αυτό. 

Περιμένουμε μόνο να βγούμε απ' αυτή τη δίνη όσο πιο σύντομα γίνεται. 

Είναι τα πιο διαφορετικά Χριστούγεννα που έχουμε ζήσει όλοι και μακάρι του χρόνου τέτοια εποχή να τα θυμόμαστε όλα αυτά σαν κάτι μακρινό. 

Όσο μακρινό μας φαίνεται ότι έως τώρα ήταν η κανονικότητα μας: να μπορούμε να κάνουμε Χριστούγεννα στα καμαρίνια, στη σκηνή, με τα καθίσματα γεμάτα θεατές. Να μπορούμε να αγκαλιάσουμε και να φιλήσουμε τους αγαπημένους μας. Υπομονή, θα περάσει κι αυτό. 

Καλές γιορτές.

Γιώργος Νανούρης, σκηνοθέτης, ηθοποιός 

 takalou texnes plus

 

Θέατρο είναι αυτό που δεν μπορεί να «ζει» ή να μην «ζει» κανείς αν δεν είναι ηθοποιός ή θεατής… που γίνεται σε κάτι σκοτεινά παράξενα κτίρια που μοιάζουν πάντα με υπόγεια .ΤΑ ΘΕΑΤΡΑ . Φωτίζονται σαν Χριστούγεννιατικα δέντρα κάθε μέρα όλη την χρονιά . Τα Θέατρα Δεν γίνεται μόνο από λέξεις. είναι κάτι παραπάνω από γραμμές κι από γράμματα. είναι ποίηση. Δεν είναι ωραία η μοναξιά χωρίς επιλογή. Δεν είναι ωραία να φοβάσαι Δεν είναι ωραίο το πένθος σε μία φωτισμένη πόλη. Δεν είναι ωραία να βλέπω αριθμούς θανάτων οι αριθμοί έχουν όνομα και επίθετο. ΔΕΝ είναι ωραία η αναμονή. η σιωπή. ΔΕΝ είναι ωραία να ξυπνάς και να μη νιώθεις. ΔΕΝ θα έρθει ο Άη Βασίλης. ΔΕΝ είναι ωραία χωρίς συναναστροφή. ΔΕΝ είναι ωραία όλες οι μέρες σαν Κυριακές… ΔΕΝ είναι ωραία όταν οι άνθρωποι κοιμούνται. ΔΕΝ είναι ωραία όταν κάποιοι είναι ξύπνιοι και παίρνουν αποφάσεις για κοιμισμένους. ΔΕΝ είναι ωραία χωρίς χάδια και αγκαλιές ΔΕΝ είναι ωραίες οι μάσκες.

Είναι ωραία η φιλία ο έρωτας τα βιβλία, το σινεμά, να είσαι ιδρωμένος σε ταβέρνες που ακούς ρεμπέτικα. ΕΙΝΑΙ ωραία να Δόξα ζεις. ΝΑ χειροκροτάς. ΕΙΝΑΙ ωραία να φορτώνεσαι σε κάποιους μέχρι το πρωί. ΕΙΝΑΙ ωραία η έξοδος χωρίς λόγο, η βόλτα χωρίς σκοπό. ΕΊΝΑΙ ωραία η βότκα να βουτάς να γαληνεύεις να κινείσαι να χορεύεις.

θΑ έρθει μία μέρα που δεν θα έχω βάρος, μια μέρα που θα φωτίζουμε «οι ανθρωποι λαμπάκια» από μέσα προς τα έξω θα είναι «στολισμένοι άνθρωποι» από λαμπιόνια τα μάτια τους, τα αυτιά τους, το στόμα τους. ΘΑ έρθει μία μέρα που θα χαρίζουν όλοι δώρα και δεν θα φοράνε κόκκινη στολή του Άη Βασίλη θα είναι ένας τυχαίος άνθρωπος με καφέ κασκόλ και ριγέ πουλόβερ .ΘΑ έρθει μία μέρα που θα κουραστώ να περπατάω αδιάκοπα για να μη φτάσω πουθενά. Θα έρθει μία μέρα χωρίς πλοκή και περιπέτεια. αλλά θα είναι ωραία όμορφη μέρα. ΘΑ έρθει μια μέρα που θα έχω πιο τρελή γλώσσα από ότι τώρα. ΘΑ έρθει μία μέρα που θα έχω Την ειδικότητα να πιάσω όλα τα φώτα της νύχτας των Χριστουγέννων από όλα τα μπαλκόνια από όλα τα δέντρα από όλα τα αυτοκίνητα από τους φίλους με τα φωτεινα μυαλά , από τους στύλους της ΔΕΗ από τα περίπτερα από τις πλατείες θα έρθει μία μέρα που θα τα κάνω λόγια και θα τα κάνω θέατρο μέχρι να καούμε από φως και από χαρά και θα γίνω «ηθοφωτιστής» ΘΑ έρθει μία μέρα που θα φτιάξω κουραμπιέδες και θα τους τινάξω πάνω στην πόλη και όλοι θα χαρούν που χιονίζει… μέχρι να παίξω, θα γράφω χαζά ποιήματα…

 

Κωνσταντίνα Τάκαλου, ηθοποιός 

 

 tasos iordanidis

Χριστούγεννα χωρίς θέατρο.Πρωτόγνωρο το συναίσθημα.Η εορταστική περίοδος είναι αυτή που περνάμε τον περισσότερο χρόνο στο θέατρο με διπλές και επιπλέον παραστάσεις.Τα φετινά Χριστούγεννα είναι διαφορετικά.Για όλους.Για το θεατρικό χώρο υπογραμμίζουν την επιβεβλημένη χειμερία νάρκη στην οποία βρίσκεται.Εύχομαι οι προσωπικές οικογενειακές στιγμές να μας κάνουν πλουσιότερους και να μας τροφοδοτήσουν με εμπειρίες και συναισθήματα που θα μας τροφοδοτήσουν για να επιστρέψουμε πιο "πεινασμένοι" στις συνθήκες που αγαπάμε.Όταν χάνεις κάτι,το εκτιμάς ακόμα πιο πολύ.Καλές γιορτές,με υγεία.Σωματικά και ψυχικά.

Τάσος Ιορδανίδης,ηθοποιός, καλλιτεχνικός διευθυντής Θεάτρου Άλφα 

 

loukia xristougenna

 

Οι γιορτές φέτος αποτελούν μια πρόκληση για όλους μας.. Μια που η πανδημία μας αλλάζει τις συνήθειες και τη καθημερινότητα μας.. Συνήθως τις μέρες αυτές οι δίπλες παραστάσεις, η αγωνιά και η κούραση πρωταγωνιστούσαν.. Παρόλο που οικονομικά αυτή η παύση στα θέατρα μου έχει στοιχήσει. Όπως σε όλους φαντάζομαι.. Και δεν είναι μόνο το Θέατρο στην Ελλάδα που έχει τραυματιστεί αλλά σε όλο τον κόσμο. Παρόλο που η ανάγκη να "παίξω" ειδικά τις βραδινές ώρες μετατρέπεται σε μια περίεργη υπερδιέγερση.. Πιστεύω πολύ σε οτιδήποτε μας ξεβολεύει και μας ανατρέπει τις συνήθειες μας. Είναι μια ευκαιρία να οραματιστούμε, να σχεδιάσουμε, να συγκεντρωθούμε με την προϋπόθεση βέβαια να είμαστε υγιής. Δεν πιστεύω στην ποσότητα αλλά στην ποιότητα.. Η ποσότητα εξυπηρετεί μόνο το ταμείο  απαραίτητα φυσικά αλλά δεν είναι αυτά που θα προχωρήσουν το Θέατρο. Ας στείλουμε θετική ενέργεια σε όσους νοσούν από covid ή από οτιδήποτε άλλο.. Και ας ονειρευτούμε.. Τι κ πως θα θέλαμε να κάνουμε  στο θέατρο όταν μας ξαναδοθεί η ευκαιρία ν ανέβουμε στη σκηνή. Καλές γιορτές! Καλά όνειρα! Με υγεία!

 

 

daisylempesi

Αγαπητό μου ημερολόγιο πώς περνάμε  Χριστούγεννα  χωρίς θέατρο; Μπορούμε αναρωτιέμαι οι του Θεάτρου (πάντα κεφαλαίο Θ ) να ζήσουμε χωρίς αυτό; Δεν μπορούμε,  είναι σα να θες να μας πάρεις το οξυγόνο. Η επαφή με τον θεατή,  τα χρόνια πολλά από καρδιάς που λέει ο κόσμος στην είσοδο του κάθε θεάτρου, η βασιλόπιτα φτιαγμένη με αγάπη για όλους τους συντελεστές, που μαζευόμαστε όλοι μαζί πριν την παράσταση για να την κόψουμε και να ευχηθούμε. Πάντα οι καλύτερες θεατρικές μέρες ήταν ανήμερα που Ναι τα Θέατρα είναι ανοιχτά  και γιορτάζουμε εκεί. Ίσως το 2020 ήρθε για να μας δείξει την αξία όλων όσων είχαμε για δεδομένα. Εύχομαι να έχουμε υγεία,  υπομονή και να μην ξεχάσουμε ποτέ τα όμορφα δεδομένα μας ούτως ώστε το 2022 να γιορτάσουμε θεατρικά  και για το 2021 μέσα στις θεατρικές αίθουσες με αγκαλιές,  φιλιά , όνειρα και χαμόγελα όμορφα. Μέχρι τότε ευτυχώς υπάρχει το ίντερνετ και μπορούμε να βλέπουμε θεατρικές παραστάσεις γιατί δεν μπορούμε να υπάρχουμε χωρίς να παίρνουμε μυρωδιά  έστω κι έτσι από το Θέατρο 

Νταίζη Λεμπέση,υπεύθυνη επικοινωνίας  
 
Manos
 
Ήταν το δώρο μου.
Κάθε Χριστούγεννα.
Για τα γενέθλια μου.
Όταν ήμουν παιδί ο πατέρας μου με πήγαινε κάθε χρόνο.
Ύστερα ο πατέρας χάθηκε και το δώρο έγινε δουλειά.
Σκληρή. 
Διπλές και τρεις και τέσσερις παραστάσεις. 
Καμιά φορά και έξι ακόμα, μέσα σε τρεις μέρες…
Μετά η δουλειά έγινε τρόπος ζωής. Συνήθεια. 
Στάση.
Φέτος είναι η πρώτη φορά που δε θα γιορτάσω στο Θέατρο: ούτε στη σκηνή ούτε στην πλατεία.
Πιο πολύ νομίζω θα μου λείψουν οι άνθρωποι.
Πιο πολύ απ’ όλα οι άνθρωποι.
Οι άνθρωποι γενικά…
και τα Θέατρα!
Η αγκαλιά τους.
 
Μάνος Καρατζογιάννης, ηθοποιός, σκηνοθέτης, καλλιτεχνικός διευθυντής Θεάτρου Σταθμός
 
 amalia arseni texnes plus4
 
 
Το θέατρο είναι τα Χριστούγεννα σαν υποκατάστατο του Αη Βασίλη για μας.
Έχει κάτι από μαγεία, παραμύθι, αναμονή, επιβράβευση. Έχει την επαφή με το δώρο που θες περισσότερο, που δεν είναι άλλο από την ανθρώπινη σύμπραξη. Είναι αβάσταχτη η απουσία και ο εγκλεισμός. Η καταπίεση της δημιουργικότητας και της έκφρασης.
Να έχεις ζητήσει το πιο πολύτιμο αγαθό, να θες να κάνεις αυτό που αγαπάς. Και να μη μπορείς. Να μη σε αφήνουν. Δεν είναι ίδια αυτά τα Χριστούγεννα για κανέναν. Οι δημιουργοί όμως πονάμε λίγο περισσότερο και μπορούμε μόνο να ελπίζουμε πως το 2021 θα είναι καλύτερη χρονιά για όλους. Το θέατρο πάντα επιβιώνει. Θα νικήσουμε!
 
Αμαλία Αρσένη , ηθοποιός 

 

 

vathris

 

Χριστούγεννα. Μια γιορτή οικογενειακή. Σε όλο τον κόσμο, ακόμα και σε χώρες που ο Χριστιανισμός είναι μια ξένη ίσως κι εξωτική θρησκεία,  οι οικογένειες μαζεύονται και ανταλλάσσουν δώρα, δηλώνοντας κάπως έτσι την αγάπη και το νοιάξιμο του ενός για τον άλλο. Δέκα χρόνια πριν, στο πρώτο έτος της δραματικής σχολής, πέρασα τα Χριστούγεννα με μια νέα παρέα. Αυτή που έμελλε, εν άγνοια μου φυσικά, να μετατραπεί από συντροφιά σε οικογένεια. Από τότε, μέχρι και σήμερα, στο θέατρο πια ως επαγγελματίας ηθοποιός, η οικογένεια αυτή μεγαλώνει και κάθε χρόνο προσθέτει συνεχώς νέα μέλη. Μέχρι σήμερα. Φέτος δεν προστέθηκε κανένα νέο μέλος στην φαμίλια μας. Δυστυχώς. Για όλους μας. Και για εμένα. 

Τα Χριστούγεννα φέτος θα είναι χωρίς. Χωρίς βόλτες, χωρίς πολλούς φίλους, χωρίς υγεία, χωρίς θέατρο. Χωρίς οικογένεια. Ή τουλάχιστον χωρίς δεύτερη οικογένεια.Γιατί παρόλο που γκρίνιαζα τα τελευταία δέκα χρόνια επειδή δεν μπορούσα να φάω πολύ το μεσημέρι των Χριστουγέννων, ώστε να καταφέρω να παίξω στην παραδοσιακή πια παράσταση της 25ης Δεκεμβρίου, το βράδυ, όταν όλος ο θίασος μαζευόμασταν στα καμαρίνια και στα παρασκήνια, ένιωθα πάντα αυτή την θαλπωρή. Την ουσία της γιορτινής διάθεσης, που σχεδόν γίνεται μυσταγωγική. Και μεταφέρεται νοερά στο κοινό μέσω της παράστασης. Όποια και αν είναι αυτή. Είναι μια παράσταση μέσα στην γιορτή. Μια γιορτή μέσα στην γιορτή. Οικογενειακή.

Αλέξανδρος Βάθρης, ηθοποιός

giasemi

@ η φωτογραφία είναι του Ανδρέα Σιμόπουλου 

Όταν μου ζητήθηκε να γράψω ένα σύντομο κομμάτι με θέμα :«Τα Χριστούγεννά μου χωρίς θέατρο», το πρώτο πράγμα που ήρθε συνειρμικά στο μυαλό ήταν οι στίχοι του τραγουδιού ''Yellow Thlipsis'' ΄Το τραγούδι αυτό ακουγόταν στην επιθεώρηση του Ελεύθερου Θεάτρου με τίτλο ''Αναντάμ Παπαντάμ'' που παίχτηκε το καλοκαίρι του 1980, στο ΄Αλσος Παγκρατίου. Στην παράσταση το τραγουδούσε ο ένας και μοναδικός Λευτέρης Βογιατζής.

 
YELLOW THLIPSIS
 
Μουσική: Λουκιανός Κηλαηδόνης
 
Στίχοι: ο θίασος
 
 
Τραγούδια της πατρίδας μου θα πω
 
και 'γω έχω πατρίδα την καρδιά μου
 
θλιμμένη είν' η καρδιά μου λοιπόν και γι' αυτό
 
είναι θλιμμένα τα τραγούδια τα δικά μου.
 
Ο μπούσουλας θα δείχνει το κενό
 
σε λάθος μήκος, πλάτος και πορεία
 
και 'γω με μια κιθάρα κόντρα στο ρυθμό
 
θα σας πω τη δική μου ιστορία.
 
 
 
Σε γνώρισα στα παιδικά μου χρόνια
 
και στου Βαλεντίνο τη ροζ εποχή
 
γιατί όσο παράξενο και αν μοιάζει
 
είμαι και 'γω ένα πρώην παιδί.
 
Λοιπόν δεν το φαντάστηκα ποτέ μου
 
ποτέ δεν μου πέρασε απ' το νου
 
εσύ μου πρωτομίλησες γι' αγάπη
 
τώρα τη χαρίζεις αλλού.
 
 
 
Και χρόνια μοναχός μου
 
στο έλεος του κόσμου
 
φωνάζω δώσ' μου όσα
 
μού 'χες υποσχεθεί.
 
Αλλιώς δεν με χωράει
 
ετούτη 'δω η γη
 
αλλιώς δεν με χωράει
 
ολόκληρη ζωή
 
Θα πάρω το τρενάκι
 
που βγαίνει στη σκηνή.
 
 
 
Και πήρα το τρενάκι
 
το μαύρο τούνελ πήρα
 
το κούφιο καραβάκι
 
με το λαμέ πανί.
 
Για πολικό αστέρα
 
είχα τον προβολέα
 
και πέρασα λαθραία
 
στη ράμπα στη σκηνή.
 
 
 
Και νά 'μαι μπρός στου Άλσους το κοινό
 
τη μόνη μου σκλαβιά και σωτηρία
 
ετούτη η πασαρέλα που τώρα πατώ
 
είναι του γέλιου και της θλίψης εξορία.
 
Εξόριστος απάνω στη σκηνή
 
ξεχνιέμαι με τραγούδια δανεισμένα
 
κι αν έχεις απ' τα πάντα αποκλειστεί
 
έλα να σμίξεις τώρα με μένα. ''
 
 
 
ΥΓ: ακούστε το...
 
 
 
 
 

 

 

 

angelos mpouras

Τώρα που το θέατρο είναι σε παύση είναι ευκαιρία να σκεφτούμε τη μοναδικότητα του. Πόσο δεδομένο ήταν αυτό το καθημερινό συμβάν, το παράλληλο με την καθημερινότητα μας σύμπαν, το  ραντεβού με το κοινό στις 9:15,η συναναστροφή...Ξαφνικά τα δεδομένα αλλάζουν και προσωπικά δεν περνάω καλά, όχι μόνο γιατί είμαι μακριά από το θέατρο αλλά γιατί είμαι μακριά από τους ανθρώπους. Σκέφτομαι ότι την παρούσα στιγμή δεν έχει σημασία η εξαργύρωση της παρουσίας μου στη σκηνή αλλά τι μπορώ να κάνω για να εξαργυρώσω με όρους δημιουργικότητας την απουσία μου από αυτή...Εύχομαι να ξαναβρεθούμε στις κουΐντες, να αγκαλιαστούμε ξανά, να μπορέσω να αγγίξω και να φιλήσω τους αγαπημένους μου και να υποδεχτούμε το κοινό στις αίθουσες χωρίς μάσκα... Μόνο με την αλήθεια μας.

 

Άγγελος Μπούρας,  ηθοποιός, καλλιτεχνικός διευθυντής θεάτρου Άλμα

 

 

Mairi ksanthopoulidou

Τα Χριστούγεννα όπως και κάθε γιορτή ειναι μια αφορμή. Για τον καθένα κάτι ξεχωριστό που σχεδόν πάντα ταυτίζεται με συναντήσεις και συναναστροφή. Κάτι σαν γιορτή είναι και οι συναντήσεις στους χώρους των θεάτρων. Υπάρχει μια ψυχική αφετηρία πολύ χαρακτηριστική που συνδέει αυτές τις συναντήσεις- τόσο για το κοινο όσο και για τους δημιουργούς νομίζω- με κάτι ελπιδοφόρο. Τα θέατρά, όπως και άλλοι χώροι συναναστροφής μένουν κλειστά για φέτος τα Χριστούγεννα. Προτείνω λοιπόν να τα επιθυμήσουμε. Ας ευχηθούμε του χρόνου τέτοια εποχή να μπορούμε να συναντηθούμε ανεμπόδιστα με ανθρώπους, έργα, ιδέες και με ορίζοντες ανοιχτούς.

Μαρία Ξανθοπουλίδου, σκηνοθέτης 

 

 

 dimopoulos

 

Λαμβάνοντας ως δεδομένο ότι ζωή άνευ θεάτρου είναι μια ζωή ελλιπής, πόσο μάλλον για έναν ηθοποιό, φέτος τα Χριστούγεννα προσπάθησα να γεμίσω τη ζωή μου με πράγματα που θα καλύψουν το υπαρξιακό μου κενό.Ως εκ τούτου βλέπω τους φίλους μου,βουτάω στην αγκαλιά της κοπέλας μου,μυρίζω τα κεφαλια των σκυλιών μου,τρώω μιλφειγ όταν βλέπω σειρές,παίζω μανατζερ στον υπολογιστή,ακούω γαμάτες μουσικές όταν πάω για γυρίσματα,και σφάζω δαίμονες νυχθημερόν στο playstation 5 όταν προσπαθώ να σώσω την ανθρωπότητα.Καλη χρόνια σε όλους.Να είμαστε υγιείς,δυνατοί και μαζί.Θα τα καταφέρουμε.

Στέλιος Δημόπουλους, ηθοποιός και frontman των disco bimbos

 

 

xristofi

Τα Χριστούγεννά μου χωρίς θέατρο. Τα Χριστούγεννά μου χωρίς αγκαλιές. Τα Χριστούγεννά μου χωρίς βόλτες. Τα Χριστούγεννά μου χωρίς σχέδια για το μέλλον. Τα Χριστούγεννά μου χωρίς τα ανίψια μου και τη βαφτιστήρα μου. Τα Χριστούγεννά μου χωρίς τους γονείς, τον αδερφό μου και τους φίλους μου. Τα Χριστούγεννά μου χωρίς το ΜΠΙΠ. Τα Χριστούγεννά μου χωρίς έμπνευση. Τα Χριστούγεννά μου χωρίς το Μίνου, το Πρου και το Πίτσι. Τα Χριστούγεννά μου χωρίς ζεστό καφέ και pan cake στο Village. Τα Χριστούγεννά μου χωρίς εκδρομή. Τα Χριστούγεννά μου χωρίς σινεμά. Τα Χριστούγεννα μου χωρίς όρεξη για μελομακάρονα. Τα Χριστούγεννα μου χωρίς όρεξη για τίποτα. Τα Χριστούγεννα της αναμονής και της ανθεκτικότητας. Τα Χριστούγεννά μου χωρίς.

Χριστίνα Χριστοφή, ηθοποιός, σκηνοθέτης, θεατρική συγγραφέας 

 

 

 karatzias

Αυτά είναι τα πρώτα χριστούγεννα χωρίς θέατρο. Ή καλύτερα τα πρώτα χριστούγεννα με κλειστά θέατρα. Γιατί το θέατρο δεν έφυγε στιγμή από τη σκέψη μας. Βρίσκεται στους συναδέλφους μας που περνάνε τόσο δύσκολα αυτές τις μέρες, στους θεατές μας που περιμένουν να ξαναταξιδέψουν με τις παραστάσεις μας, στους συνεργάτες μας που μπορεί να μην βρισκόμαστε πια αλλά συχνά μιλάμε, στους φίλους μας που αγωνιούν μαζί μας, στους μαθητές μας που βρίσκονται σε αναμονή για να ξεκινήσουνε μαθήματα, στα βιβλία που τόσους μήνες μας κρατάνε συντροφιά, στα σχέδια που αν και πάγωσαν περιμένουν πως και πως να πραγματοποιηθούν, στα όνειρα που στιγμή δεν σταμάτησαν για νέα έργα, νέα ανεβάσματα, νέες συνεργασίες. Τα τελευταία μάλιστα κανείς Κορονοιός, καμία καραντίνα, καμία απαγόρευση δεν μπορεί να τα σταματήσει. Αντίθετα γεννιούνται και μεγαλώνουν με την προσμονή. Θεριεύουν μέρα με τη μέρα. Και περιμένουν να βρουν το δρόμο τους για τη σκηνή. Είτε σε τρεις, είτε σε έξι, είτε σε εννιά μήνες... για όσο χρειαστεί... και μετά το θέατρο θα ανθίσει ξανά. Και μεις μαζί του!!

Δημήτρης Καρατζιάς, Σκηνοθέτης, ηθοποιός, καλλιτεχνικός διευθυντής του Πολυχώρου Vault

 

 fragioglou

@ η φωτογραφία είναι του Στέφανου Ταμβάκη

Φέτος το Θέατρο και οι Ηθοποιοί δεν θα γιορτάσουν τα Χριστούγεννα με τους «δικούς τους ανθρώπους». Δυστυχώς η «παράσταση» αναβάλλεται λόγω ασθένειας του πλανήτη… Η απειλητική σκιά του κορονοίου δεν μας επιτρέπει να ανταμώσουμε. Σας υποσχόμαστε ότι του χρόνου τέτοιες μέρες θα είμαστε και πάλι μαζί σας στο καθιερωμένο μας ραντεβού. Γιατί είστε πολλοί «εσείς» που παραδοσιακά μας προτιμάτε τέτοιες μέρες για την ψυχαγωγία σας. Σας εύχομαι… - δεν θα κλείσω με τις γνωστές ευχές. Σας χαιρετώ με την ατάκα της Σόνιας: «Θα ζήσουμε, θείε Βάνια». 

Δημήτρης Φραγκιόγλου,ηθοποιός - σκηνοθέτης 

 

 

passas texnes plus

Δε με νοιάζει και πολύ που τα θέατρα είναι κλειστά. Αν άνοιγαν τα θέατρα και όλα τα άλλα έμεναν όσο απαράδεκτα είναι, τι νόημα θα είχε; Να ξεχαστούμε για λίγο; Τα θέατρα θα ανοίξουν, το θέμα δεν είναι αν θα ανοίξουν, αλλά πώς θα ανοίξουν, τι θα βγει από αυτό. Αυτή τη στιγμή θέατρο δεν υπάρχει, υπάρχει η μνήμη του, η μνήμη της συνύπαρξης. Τα live-streaming κλπ δεν είναι θέατρο, χωρίς να το δαιμονοποιούμε, το αντίθετο, αλλά είναι κάτι άλλο. Χριστούγεννα χωρίς θέατρο; Χριστούγεννα χωρίς Χριστούγεννα να λέμε. Όσο ο κόσμος μας χάνει καθημερινά τις μικρές μάχες με την κακία, την ευκολία, την κακογουστιά, την αδικία, την αναισθησία, την απληστία, το ψέμα, την εκμετάλλευση, το μίσος, να μας λείπουν τα φωτάκια. Ειδικά αυτά που αγοράζονται εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ επειδή τα περσινά "χάλασαν". Κι όταν ανοίξουν τα θέατρα, ας μην ξεχαστεί αυτή η ψευδεπίγραφη, επικίνδυνη, ανθυγιεινή μανία "υγείας", "κανονικότητας" και "ασφάλειας". Καλή χρονιά, υγεία, χαρά, κοντά, μαζί.

 
Δημήτρης Πασσάς, ηθοποιός

 

 marouska xristougenna

Χριστούγεννα χωρίς…χωρίς; Ούτε εγώ θυμάμαι από πότε…Ειδικά αυτές τις μέρες…

Ωρες  ώρες θυμώνω με τον εαυτό μου...μην γκρινιάζεις! Δεν συμβαίνει μόνο σε σένα! όλος ο κόσμος υποφέρει από αυτό το «κακό»! Θυμάσαι που παραπονιόσουν ,όταν σηκωνόσουν από το γιορτινό τραπέζι για να πας;

Ράτσα περίεργη οι καλλιτέχνες …ποτισμένη η ζωή τους από την τέχνη τους…

Ίσως είναι μια ευκαιρία αυτή η βίαιη παύση…Να  αναγεννηθούμε από τις στάχτες μας  να μάθουμε από τα λάθη του παρελθόντος…

Σήμερα πάντως κενό…σαν να μην υπάρχουμε ένα πράγμα…Απαξίωση…Ματαίωση…
 
Θέλω να φωνάξω με όλη μου την δύναμη:
Έλεος!!!!
Αφύσικη σχεδόν η απουσία
Τρέμω το μετά…όταν τελειώσει όλο αυτό…Πως θα μας βρει;
Ρημαγμένους ή πιο δυνατούς;
Ουφ!!!! Θέατρο/Ζωή! Μου λείπεις γαμώτο!!!!

 

Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου, ηθοποιός

 

 vartanis fota

Τα φετινά Χριστούγεννα - όπως κι ολόκληρη η χρονιά - είναι για όλους μας κάτι πρωτόγνωρο. Μάσκες, αντισηπτικά, 13033, αποστάσεις, απαξίωση από το Υπουργείο Πολιτισμού. Για εμένα είναι η πρώτη φορά που δεν έχω παράσταση από το 2007. Σκληρό πράγμα. Το αγαπώ υπερβολικά πολύ το θέατρο για να μην ασχολούμαι μαζί του. Η τύχη βέβαια τα έφερε έτσι που αυτά τα Χριστούγεννα με βρίσκουν σε πρόβες για κάτι που ονειρεύομαι και περιμένω με μεγάλη αγωνία οπότε ξέρω πως είμαι από τους τυχερούς μέσα σε όλη αυτή τη μαυρίλα. Εύχομαι να έρθουν καλύτερες μέρες και τα εμβόλια να αποδειχτούν αποτελεσματικά.
 
Λάζαρος Βαρτάνης, ηθοποιός, σκηνοθέτης
 
dora pardari xristougenna
 

 

Δεν έχω καταλάβει πολύ πως πλησιάζουν γιορτές γιατί λόγω της καραντίνας ο χρόνος κυλάει διαφορετικά. Τα θέατρα τέτοιες μέρες είναι συνήθως γεμάτα κόσμο. Τέτοιες μέρες ο κόσμος συναντιέται στα θέατρα, μοιράζεται την εμπειρία της παράστασης και έτσι θεατές και ηθοποιοί φτιάχνουν ο ένας για τον άλλον την ατμόσφαιρα των γιορτών. Πώς λοιπόν τα φετινά Χριστούγεννα να μη μας φέρνουν αντιμέτωπους με ένα αίσθημα ματαίωσης; Παράλληλα ξέρω πως πάρα πολλοί άνθρωποι βρίσκονται στην ίδια κατάσταση, καλλιτέχνες και μη, όλοι δηλαδή βιώνουμε μία τρομερή περίοδο ανησυχίας και άγχους για το μέλλον. Έτσι συνειδητοποιώ πως οι φετινές γιορτές θα είναι μάλλον περισσότερο μοναχικές για όλους και εύχομαι τα επόμενα Χριστούγεννα να μας βρουν μαζί σε ανοιχτά θέατρα έτοιμους να συστηθούμε απ’ την αρχή, γιατί είμαι βέβαιη πως το θέατρο θα βρει το δρόμο του και θα τα καταφέρει και θα επιβιώσει όπως έχει επιβιώσει πάμπολες φορές στο πέρασμα του χρόνου.

Δώρα Παρδάλη, ηθοποιός

 

 

Papatrexas

 
Αγαπητέ Άγιε Βασίλη, Φέτος τα Χριστούγεννα μπορώ να ζητήσω ό,τι θέλω, γιατί ήμουν πολύ καλό παιδί: φόραγα πάντα μάσκα από τον Μάρτιο ως τώρα, κρατούσα αποστάσεις, δεν πήγα σε εγκαίνια σιντριβανιών, ούτε σε πάρτι, ούτε σε βουνά για μοτοκρός, δεν είχα καμία στιγμή ανεμελιάς και φυσικά δεν πήγα σε κανένα χώρο υπερμετάδοσης, όπως θέατρα και σινεμά. Αυτά τα Χριστούγεννα τα περνάω χωρίς να (μπορώ να) παίζω θέατρο, αν και είμαι από τους λίγους τυχερούς που κάνουν πρόβες (πάντα τηρώντας όλες τις προϋποθέσεις). Κάνε, καλέ μου Άγιε Βασίλη, να μην γίνονται μάταια αυτές οι πρόβες και να καταλήξουν κάποια στιγμή σε παράσταση με θεατές, μέσα σε ένα θέατρο! Κάνε όσοι με κόπο, αγωνία και χιλιάδες προβλήματα εργάζονται στο χώρο της τέχνης (και όχι μόνο, φυσικά) να μην περάσουν άλλα τέτοια Χριστούγεννα. Πιστεύω σε εσένα και σου στέλνω αυτό το γράμμα με πολλές ελπίδες και όνειρα. Υ.Γ. Αν μπορείς δώσε και μια στάλα ενσυναίσθησης, ευαισθησίας και λογικής στους κυβερνώντες (ξέρω, Άγιος είσαι και δεν μπορείς να κάνεις τα πάντα, αλλά είπα να το ζητήσω κι αυτό).
 
Στέφανος Παπατρέχας, ηθοποιός, σκηνοθέτης,θεατρικός συγγραφέας 
 
 
anzelika brussels
 

Θυμάμαι πάντα στις γιορτές να πηγαίνω με τους γονείς μου σε μια παράσταση. Ακόμα κι όταν μεγάλωσα το περίμενα πως και πως. Δεν θα ξεχάσω τη χαρά μου όταν ο μπαμπάς μάς έβγαλε εισιτήρια να πάμε στο «Βίρα τις άγκυρες» στο Εθνικό, τη δεύτερη μέρα του νέου χρόνου. Και μετά φαγητό στον Ιντεάλ. Αισθανόμουν βασίλισσα! Ύστερα άρχισα να δουλεύω στο θέατρο, λίγο ξεθώριασε η μαγεία – ε, ναι όταν σου τυχαίνει πρεμιέρα μεγάλης παραγωγής ανήμερα Χριστούγεννα και σηκώνεσαι από το τραπέζι να φύγεις και όλοι σε κοιτάνε με συμπόνια, αν μη τι άλλο είναι μια δύσκολη κατάσταση. Αλλά και πάλι, η εικόνα του κόσμου που γεμίζει με τα γιορτινά του την αίθουσα, είναι μεγάλη ανταμοιβή.

Φέτος είναι η πρώτη χρονιά που δεν θα πάω ούτε θα δουλέψω για παράσταση. Περίεργο συναίσθημα. Σαν να έχουν μπει όλα σε μια παύση. Σκέφτομαι όλους τους ανθρώπους που έχουν μείνει χωρίς δουλειά, πώς θα περάσουν…Κι όλους εκείνους τους θεατές που φέτος δεν μπορούν να κάνουν δώρο στον εαυτό τους και στους αγαπημένους τους μια παράσταση. Δεν ξέρω τι να πω. Ελπίζω του χρόνου να έχουμε βγει από αυτή τη δύσκολη κατάσταση και να είναι όλα όπως πριν. Γιατί γιορτές (και όχι μόνο) χωρίς θέατρο δεν νοούνται.

Ανζελίκα Καψαμπέλη, υπεύθυνη επικοινωνίας 

 
  
Xristopoulos
 
Τα Χριστούγεννά μου χωρίς θέατρο Ναι, συχνά νιώθουμε ότι το θέατρο είναι το σπίτι μας. Ειδικά τις γιορτές. «Ε λοιπόν φέτος κάτσε σπίτι σου». Στο κανονικό σπίτι εννοούμε. Δηλαδή εννοούμε Χριστούγεννα χωρίς καθόλου θέατρο. Γιατί ακόμα και τις χρονιές που δεν έπαιζα σε κάποια παράσταση, πήγαινα και έβλεπα κάποιες παραστάσεις το διάστημα των εορτών. Φέτος σπίτι. Ούτε live streaming δεν θέλω, χόρτασα από πίξελ. Πόσο διαφορετικά από κάθε άλλη χρονιά! Σκέφτομαι ότι πέρσι «έζησα» τρία διαφορετικά χριστουγεννιάτικα στολισμένα καμαρίνια: Στο Άνεσις, στο Τρένο στο Ρουφ και στο Rabbithole. Φέτος σπίτι. Σκέψεις, θυμός και φόβος. Και πιο πολύ απ΄ όλα φοβάμαι μην συνηθίσουμε έτσι, στο σπίτι με άδειες αγκαλιές. Καλές γιορτές. 

 Χρήστος Χριστόπουλος, ηθοποιός 

 
 

 

Η Λουκία Μιχαλοπούλου Έγινε Ηθοποιός, Γιατί Ονειρευόταν Να Παίξει Στην Επίδαυρο (Συνέντευξη)

Γιασεμί Κηλαηδόνη, Τι Σου Λείπει Περισσότερο Από Τον Λουκιανό;

Αμαλία Αρσένη: «Η Παράσταση Ήταν Μια Ανάγκη Μου Να Μιλήσω Για Τον Θάνατο Του Πατέρα Μου»

 

Άγγελος Μπούρας: «Οφείλουμε Να Διατρέξουμε Τον Κίνδυνο Του Κιτς, Τον Κίνδυνο Του Να Μην Αρέσω»

 

Δημήτρης Φραγκιόγλου: «Η Αναβίωση Σειρών Είναι Δίκοπο Μαχαίρι»

Θάλεια Ματίκα Και Τάσος Ιορδανίδης:11 Χρόνια Μαζί Στη Ζωή Και Στη Σκηνή! (Συνέντευξη) 

Αλεξάνδρα Παλαιολόγου Και Μπάμπης Χατζηδάκης Μιλούν Και Φωτογραφίζονται Για Το Texnes-Plus

Γιώργος Παπαπαύλου :«Στόχος Μου Είναι Να Παίζω Από Τον Εαυτό Μου Και Όχι Τον Εαυτό Μου» 

 

 

Ο Στέλιος Μάινας Βρίσκεται Σε Συνεχές Reloading (Συνέντευξη)

Γιώργο Νανούρη, Γιατί Γκρέμισες Το Θέατρο Αποθήκη;

Αγορίτσα Οικονόμου: «Έγινα Ηθοποιός Για Να Παρηγορήσω Και Να Παρηγορηθώ»

Η Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου Ονειρεύεται Τη «Βιρτζίνια Γουλφ» Και Βγάζει Το Καπέλο Στην Πάολα (Συνέντευξη

 

 

Από τη Γιώτα Δημητριάδη

Φωτογραφίες: Χριστίνα Δενδρινού

Τα στενά του Μεταξουργείου δεν είναι και το καλύτερο μέρος για περίπατο. Παρ’ όλα αυτά,  φτάνοντας στον μικρό πεζόδρομο της Ακαδήμου, νιώθεις, αμέσως, τη διαφορά. Τα δύο θέατρα έχουν δώσει χρώμα και ζωντάνια στην πολύπαθη περιοχή.

Συναντώ τη Γιασεμί Κηλαηδόνη, για πρώτη φορά, κι από τα πρώτα λεπτά της κουβέντας μας συνειδητοποιώ πόσο ταιριαστό είναι το όνομά της, μια ευωδία αγαπημένου λουλουδιού συνταιριασμένη με μια μελωδία κελαηδίσματος.

Από το φουαγιέ, ήδη,οι αναμνήσεις από τις παραστάσεις αλλά και τους καλλιτέχνες που πέρασαν από το θέατρο Μεταξουργείο είναι έντονες.

Η Γιασεμί κάνει εντατικές πρόβες για το υπέροχο έργο του Γουίλιαμ Γκίμπσον «Το θαύμα της Άννυ Σάλιβαν». Συνεργάζεται, για πρώτη φορά, με παιδιά αλλά και τη σκηνοθέτη Νικαίτη Κοντούρη, την οποία πάντα θαύμαζε, έχει τις ανησυχίες της, σαν νέα μαμά, φωνάζει τη μητέρα της Άννα Βαγενά, «Άννα», όταν συνεργάζονται στο θέατρο, της λείπει πολύ ο Λουκιανός, όχι ως πατρική φιγούρα, αλλά ως σοφός συνομιλητής και βλέπει τον θάνατο και τη γέννηση σαν δύο όψεις του ίδιου νομίσματος...

giasemi kelaidoni 2 texnes plus

Σε βρίσκουμε σε εντατικές πρόβες για την παράσταση «Το θαύμα της Άννυ Σάλιβαν», του Γουίλιαμ Γκίμπσον, σε σκηνοθεσία της Νικαίτης Κοντούρη. Πες μας δύο λόγια για το έργο και τον ρόλο σου.

Το πολύ ενδιαφέρον, για μένα, είναι ότι θα κάνω ένα υπαρκτό πρόσωπο, την Άννυ Σάλιβαν.Τόσο η ίδια, όσο κι η μαθήτριά της η Έλεν Κέλλερ, ήταν γυναίκες οι οποίες με το έργο τους βελτίωσαν, σημαντικά, τη ζωή των τυφλών και κωφών παιδιών.

Η Άννυ ήταν μια φτωχή, τυφλή κοπέλα, Ιρλανδέζα, η οποία έζησε σ’ ένα φτωχοκομείο. Ορφάνεψε μικρή από μητέρα κι ο πατέρας της την παράτησε εκεί μαζί με τον αδερφό της.

Από εκεί είχε την τύχη να μεταφερθεί στο ίδρυμα Perkins, στη Βοστόνη, ένα πολύ σπουδαίο ίδρυμα για τυφλούς, που υπάρχει ακόμα στην Αμερική. Όλα αυτά διαδραματίζονται το 1860 με 1870. Οταν ολοκληρώνει τις σπουδές της, ο διευθυντής του ιδρύματος τη στέλνει σε μια πλούσια οικογένεια στην Αλαμπάμα. Εκεί συναντά, τη μικρούλα Έλεν Κέλλερ, που έχει γεννηθεί φυσιολογικά αλλά μετά από λίγους μήνες, από κάποια αρρώστια, μάλλον μηνιγγίτιδα, μένει και τυφλή και κωφή.

Όταν φτάνει στο σπίτι τους, το παιδάκι είναι ήδη εφτά ετών, είναι ένα αγρίμι κι αδυνατεί να επικοινωνήσει. Οι γονείς έχουν την αγωνία, πώς να το κάνουν να επικοινωνήσει. Δεν θέλουν να το κλείσουν σε ίδρυμα. Μάλιστα, η επικοινωνία των γονιών με το ίδρυμα Perkins έγινε μέσω του γνωστού επιστήμονα, Γκράχαμ Μπελ. Ο διευθυντής είχει δει κάτι στην μόλις 21 ετών Άννυ και την έστειλε στην οικογένεια.

Το έργο διαδραματίζεται σ’ αυτό το διάστημα των 3 μηνών, από τη στιγμή που η δασκάλα παραλαμβάνει το παιδί, όντας πραγματικά ένα αγρίμι, μέχρι τη στιγμή που καταφέρνει η μικρούλα, όχι μόνο να μιλήσει, αλλά να συνδέσει τη λέξη με το αντικείμενο, μέσω του δακτυλικού αλφαβήτου.

 

giasemi kelaidoni 3 texnes plus

Υπάρχει, μάλιστα, μια πολύ ωραία σκηνή, όπου η μικρούλα καταλαβαίνει αυτή τη σύνδεση...

Ακριβώς, και στην πραγματική ζωή και στο έργο, η Έλεν καταλαβαίνει το πως συνδέεται η κάθε λέξη με ένα αντικείμενο, όταν η δασκάλα της ρίχνει νερό στην παλάμη. Από εκεί και πέρα ξεκλειδώνεται αυτή η λειτουργία στον εγκέφαλό της. Από την πρώτη κι’ όλας μέρα καταφέρνει και συλλαβίζει 30 με 35 λέξεις. Η μικρή εκπαιδεύεται κι η ίδια στο ίδρυμα και στη συνέχεια γίνεται το πρώτο τυφλοκωφό άτομο στην ιστορία, το οποίο τελειώνει πανεπιστήμιο.

Το έργο θίγει πάρα πολλά ζητήματα. Το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό είναι το θέμα της εκπαίδευσης και πόσο σημαντικό είναι να αντιμετωπίζεται ο κάθε μαθητής σαν μια ξεχωριστή και μοναδική προσωπικότητα...

Είναι πολύ σημαντικό αυτό. Όντας και μητέρα, βλέπω ότι υπάρχει μια τάση στην εποχή μας να συμπεριφερόμαστε στα παιδιά σαν είναι το κέντρο του κόσμου. Τα κακομαθαίνουμε και δεν τους χαλάμε κανένα χατήρι. Αυτό αντιμετωπίζει κι η ηρωίδα στο έργο. Ένα παιδί απόλυτα κακομαθημένο, γιατί οι γονείς του με το παραμικρό της δίνουν ένα γλυκό, προκειμένου να καλμάρει και να φύγει η δύσκολη στιγμή. Η Άννυ Σάλιβαν, αντίθετα, αντιμετωπίζει το παιδί, ως ίσο, λέγοντας από την αρχή ότι είναι πολύ έξυπνο παιδί, αλλά θέλει το χρόνο του και πρέπει κανείς να ασχοληθεί μαζί του και να εκπαιδευτεί.

Πώς είναι να δουλεύεις με παιδιά;

Είναι η πρώτη φορά και το βρίσκω τρομερά ενδιαφέρον. Τα παιδιά έχουν μια καθαρότητα και μια αθωότητα απέναντι στα πράγματα. Νομίζω, πως αν τα παρακολουθήσεις, μόνο κέρδος έχεις.

Πώς δουλεύει η σκηνοθέτης σας, Νικαίτη Κουντούρη, με τις δύο μικρές του θιάσου;

Επειδή η σχέση που βιώνουμε στη σκηνή είναι, κυρίως, σωματική, βασικός στόχος είναι να κατακτήσεις την εμπιστοσύνη του παιδιού. Είναι πολύ σημαντικό το γεγονός ότι η Νικαίτη δουλεύει και με τις δύο παράλληλα. Παρακολουθεί η μια την πρόβα της άλλης και προσπαθεί να εντάξει τα ωραία στοιχεία. Δεν υπάρχει ανταγωνισμός, αλλά ουσιαστικό ενδιαφέρον για το πώς θα παίξουν καλύτερα τον ρόλο.

Ως μητέρα, πόσο δύσκολο είναι να μην «κακομάθεις» το παιδί σου;

Πολύ...(γελάει). Το παιδί θέλει χρόνο κι υπομονή και με τον τρόπο ζωής μας σήμερα, αυτό είναι πολύ δύσκολο.Τα παιδιά σε διδάσκουν την υπομονή κι εγώ, ευτυχώς, είμαι πολύ υπομονετική, το πήρα από τον μπαμπά μου αυτό. Δεν είναι εύκολο να πεις δεν σου δίνω το tablet! Τώρα, το βιώνω, γιατί η ηλικία των τριών, που είναι η Μαρίνα είναι πιο απαιτητική. Ξεκινάνε τα παιδιά να έχουν συναισθήματα, φόβους, ανασφάλειες κι είναι αναγκαία η εκπαίδευση.

 giasemi kelaidoni 4 texnes plus

Έχει καταλάβει τι δουλειά κάνει η μαμά της;

Ναι, βέβαια, μάλιστα κατεβαίνει στο θέατρο και ρωτάει «Εγώ πότε θα κάνω πρόβα;». Της λείπω, βέβαια, αλλά ευτυχώς, ο μπαμπάς της και σύντροφός μου είναι ουσιαστικά παρόν και μοιράζουμε τον χρόνο. Νομίζω, ότι όχι μόνοι ηθοποιοί, γενικά οι γονείς λείπουν στα παιδιά τους.

Αν και παιδί καλλιτεχνών, μοιάζει να το έχεις διαχειριστεί με πολύ ωραίο τρόπο. Κάνεις παραστάσεις με την Άννα Βαγενά, αλλά πολλές φορές κάνεις και μόνη σου πράγματα....Πώς το κατάφερες αυτό;

Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι ένα εύκολο πράγμα, ιδιαίτερα, όταν είσαι και από δύο γονείς καλλιτέχνες. Μεγαλώνοντας, βλέπω ότι ο χώρος έχει μια διαφορετική αντιμετώπιση κι όχι το κοινό. Το κοινό με αγκάλιασε από την αρχή. Αυτό συμβαίνει μόνο στα δικά μας επαγγέλματα, στους άλλους χώρους δεν γίνεται αυτή η σύγκριση.

Όμως, είτε παίζεις με την μαμά σου, είτε έχεις μαμά ηθοποιό, πάνω στη σκηνή είσαι μόνος. Δεν μπορεί να σου κάνει κανένας μαγικά!

Είναι θέμα διαχείρισης, κι έγινε αυτό που είπες, με τα χρόνια ακολούθησα τον δικό μου δρόμο, δούλεψα κι εκτός Μεταξουργείου αλλά και μέσα σ’αυτό.

Έχω δουλέψει και στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Αγρινίου,το Εθνικό Θέατρο και με την Άννα έχουμε κάνει πολλά πράγματα, πολλές φορές.

giasemi kelaidoni 5 texnes plus

Την φωνάζεις «Άννα» κι όχι «μαμά»;

Ανάλογα, στο θέατρο είναι η Άννα Βαγενά, η συνεργάτης.

Από μικρή ήθελες να ακολουθήσεις αυτό τον δρόμο ή προέκυψε στην πορεία;

Ήθελα, αλλά επειδή από μικρή ήμουν στα θέατρα κι είχα καταλάβει τις δυσκολίες που υπάρχουν, γιατί οι γονείς μου ήταν οι ίδιοι και παραγωγοί των παραστάσεων, δίσταζα να το αποφασίσω. Δεν το είχα εξομολογηθεί, να σου πω την αλήθεια, ήμουν καλή μαθήτρια κι ετοιμαζόμουν να δώσω για Μ.Μ.Ε., αλλά κάποια στιγμή είπα στον εαυτό μου ότι δεν θα ήμουν δυστυχισμένη αν επέλεγα άλλο δρόμο. Κάποια στιγμή, λοιπόν, κάλεσα τη μάνα μου σε δείπνο και της το ανακοίνωσα!

Πώς αντέδρασε;

Είχε πολύ πλάκα γιατί με είχε ακούσει πολύ σοβαρή και τρόμαξε. Νόμιζε ότι ήμουν έγκυος ή ότι υπήρχε κάποιο πρόβλημα. Οπότε την καθυσήχασα, της το είπα κι όλα καλά! Κι οι δύο, τόσο ο πατέρας μου, όσο κι η μάνα μου, πότε δεν μας αποθάρρυναν από το να κυνηγήσουμε τα όνειρά μας, εμένα και την αδερφή μου. Εκείνη σπούδασε κοινωνική λειτουργός, αλλά στην πορεία ασχολήθηκε με την μουσική. Εύχομαι, όλοι οι γονείς να είχαν την ίδια αντιμετώπιση, να λένε: «Να κάνετε ό,τι σας κάνει ευτυχισμένους».

Από τον Λουκιανό Κηλαηδόνη, τον μπαμπά σου, τι σου λείπει περισσότερο; Μου είπες πριν για την υπομονή του...

Είναι πάρα πολλά....Ο Λουκιανός ήταν ένας σοφός άνθρωπος, πέρα από όλα τα άλλα. Μου λείπει, αφάνταστα, η παρουσία του και το να περνάω χρόνο μαζί του κουβεντιάζοντας. Δεν νομίζω ότι θα υπάρξει άλλος, ο οποίος θα μπορέσει να αντικαταστήσει αυτό το κενό και δεν μιλάω για την πατρότητα, αλλά γι’ αυτή την ξεχωριστή επικοινωνίας μας.

 giasemi kelaidoni 6 texnes plus

Νομίζω, ότι ήρθαν ξαφνικά πολλές αλλαγές στη ζωή σου. Έφυγε ο μπαμπάς σου, ήρθε η κόρη σου... Πώς τις διαχειρίστηκες;

Πράγματι, ευτυχώς, ο μπαμπάς μου πρόλαβε τη μικρή. Εκείνη γεννήθηκε Σεπτέμβριο, ο Λουκιανός έφυγε πέντε μήνες μετά. Έζησα τα δύο μεγαλύτερα γεγονότα στη ζωή ενός ανθρώπου, τη γέννηση και τον θάνατο, μέσα σε ένα εξάμηνο.

Σ’ άλλαξαν αυτά τα γεγονότα; Πολλές φορές, όταν συμβαίνει κάτι τόσο δυνατό στη ζωή μας λέμε ότι αλλάζουμε τρόπο σκέψης ή στάση ζωής, αλλά στην ουσία επανερχόμαστε. 

Σίγουρα με άλλαξαν κι ο θάνατος κι η γέννηση. Τώρα που στο λέω το συνειδητοποιώ αυτό, αλλά τα βάζω σαν ίσα, δεν μπορώ να τα ξεχωρίσω. Παρόλο, που η γέννηση είναι η ζωή, επειδή εγώ τα βίωσα πολύ κοντά, θεωρώ ότι και τα δύο είναι εξίσου σημαντικά. Δεν ξέρω, αν ακούγεται μαύρο όλο αυτό... και με τη γέννηση υπάρχει ένας θάνατος από «κόρη» γίνεσαι «μαμά». Ήταν η πιο δύσκολη, αλλά κι η πιο τροφοδοτική περίοδος της ζωής μου.

Από τον κόσμο εισπράττεις αγάπη για τον Λουκιανό;

Πάρα πολύ...συνέχεια... Είναι πολύ έντονο όλο αυτό. Είναι παρόν κι η νέα γενιά συνεχίζει να ακούει τα τραγούδια του. Έγινε μια πολύ ωραία εκδήλωση το καλοκαίρι, στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, αλλά και τώρα στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης.

Όπου πέρα από τους ανθρώπους, που ήρθαν, μιλάμε για 10.000 κόσμο, φάνηκε πόσο ζωντανά κι επίκαιρα είναι ακόμα τα τραγούδια του. Αυτό που μου λένε είναι ότι το κενό είναι μεγάλο, γιατί δεν υπάρχει κάποιος αντίστοιχος καλλιτέχνης. Είναι η τρίτη-τέταρτη γενιά, η οποία μεγαλώνει με τα τραγούδια του.

 giasemi kelaidoni 7 texnes plus

Από την πολιτεία έχουν γίνει πράγματα;

Ναι...Από τον Δήμο Βουλιαγμένης έγινε μια ωραία κίνηση κι ονομάστηκε η πλαζ Βουλιαγμένης, όπου είχε γίνει το θρυλικό πάρτι, και έτσι τώρα είναι η «Πλαζ Βουλιαγμένης –Λουκιανός Κηλαηδόνης». Ο κόσμος νομίζω ότι βρίσκει τις περισσότερες φορές πράγματα για να τιμήσει έναν καλλιτέχνη. Για μένα το πιο σημαντικό είναι πως ένας άνθρωπος, που δεν είναι πια στη ζωή, καταφέρνει να μαζέψει τόσο κόσμο με τραγούδια, τα οποία γράφτηκαν πριν 40 χρόνια.

Εμείς, σαν οικογένεια, θέλουμε να κάνουμε πολλά πράγματα για τον Λουκιανό, δεν μου αρέσει να λέω «στη μνήμη του». Έχει αφήσει ένα απίστευτο έργο πίσω του και ένα αρχείο, που ο ίδιος αρχειοθέτησε πριν φύγει. Αυτά, λοιπόν, θέλουμε να αξιοποιηθούν.

Μπορούμε να ανακοινώσουμε κάτι;

Υπάρχει, ένα πολύ ωραίο διήμερο, που θα γίνει στις 14 και 15 Δεκέμβρη στο Μέγαρο Μουσικής για τα παιδιά. Ο Λουκιανός είχε γράψει πολλές μουσικές και για το θέατρο, για παιδικές παραστάσεις. Εκεί, θα συμμετέχουν ηθοποιοί, μουσικοί και παιδιά!

Τα παιδάκια, φέτος,  έχουν την τιμητική τους!

Ναι!

Την κόρη σου θα την έβαζες να παίξει σε παράσταση. Αν δεν ήταν τριών και ήταν εφτά θα έπαιζε μαζί σου τώρα στο «Θαύμα της Άννυ Σάλιβαν»;

Θα ήθελα να γίνει, όπως έγινε και μ’ εμάς. Να μην την πιέσω προς κάποια κατεύθυνση. Νομίζω, πώς όχι...Ακόμα είναι μικρή... θα δούμε. Αυτό που βλέπουμε, πάντως, με τον πατέρα της, είναι ότι έχει μουσικό αυτί. Γεγονός, μάλλον γονιδιακό, γιατί κι ο μπαμπάς της είναι μουσικός.

Με την πολιτική τι σχέση έχεις;

Παρακολουθώ τα γεγονότα, ενημερώνομαι, δεν έχω κάποιο πάθος, ώστε να λέω ότι θέλω να εμπλακώ με τα κοινά. Με ενδιαφέρει το τι συμβαίνει στη χώρα κι επειδή νομίζω ότι η πολιτική ξεκινά από τον πολίτη προσπαθώ να κάνω πράγματα για να καλυτερεύσει η ζωή μας.

Η ζωή της μαμάς πώς ήταν όταν ήταν στη Βουλή;

Η μητέρα μου ήταν πάντα πολιτικοποιημένη, από πολύ νέα στη Λάρισα δημοτική σύμβουλος κ.λ.π Είναι κάτι που χρόνια την απασχολούσε.

Η Βουλή, όμως, φαντάζομαι ότι είναι κάτι πιο απαιτητικό....

Σίγουρα είναι. Αν, όμως, δεν το άντεχε δεν θα έμπαινε σ’ αυτή την ιστορία. Το έκανε έχοντας κάνει έναν μεγάλο κύκλο ζωής κι έχοντας δουλέψει χρόνια.

 kelaidoni8

Κι είχε δουλέψει, όπως λες...

Ακριβώς, ξέρει τι θα πει δουλεύω, δημιουργώ, ξεκινώ κάτι από την αρχή, όπως αυτό εδώ το θέατρο, το «Μεταξουργείο», μια χειροποίητη δημιουργία και των δύο γονιών μου.

Το θέατρο, φέτος, κλείνει είκοσι χρόνια. Πώς ήταν αυτή η πορεία;

Το γεγονός και μόνο ότι συνεχίζει να υπάρχει δεν είναι αυτονόητο. Το θέατρο στάθηκε μέσα στην κρίση κι όλα αυτά τα χρόνια, με μικρές εξαιρέσεις, μια ή δυο παραγωγές δεν έχει επιχορηγηθεί ποτέ επιβιώνοντας μόνο με τις δικές του δυνάμεις.

Η υπουργός δήλωσε ότι «ο πολιτισμός πρέπει να είναι αυτοεπιδοτούμενος». Αυτό πώς το σχολιάζεις;

Εμείς είμαστε χρόνια έτσι. Παρ΄όλα αυτά, φέτος κάναμε πρόταση για χορηγία, αλλά απορρίφθηκε κι έτσι δεν επιχορηγούμαστε γι’ αυτή τη συγκεκριμένη παραγωγή. Είναι μεγάλες οι δυσκολίες. Αναγκάζεσαι, συνήθως, να κάνεις λιγοπρόσωπα έργα και τα θέατρα να φιλοξενούν πολλές παραγωγές και εις βάρος των προβών και της προετοιμασίας της κάθε παράστασης. Είμαστε ικανοποιημένοι, που καταφέραμε να επιβιώσουμε σε δύσκολες εποχές, όταν άλλα θεάτρα με επιχορηγήσεις, έκλεισαν. Χρωστάμε πολλά στο κοινό που μας ακολουθεί πιστά, όλα αυτά τα χρόνια.

Μου είπες για το ρεπερτόριο, το οποίο προσαρμόζεται λόγω παραγωγής. Ποιά έργα ονειρεύεστε να κάνετε;

Αγαπάμε πολύ τον Τσέχωφ, για παράδειγμα, τα έργα του όμως έχουν πολλά πρόσωπα. Όπως, επίσης, και τον Τέννεσι Ουίλιαμς κι ευτυχώς, καταφέραμε να κάνουμε τον «Γυάλινο Κόσμο», το 2005.

Κλείνοντας, θα ήθελα να σε ρωτήσω, αν η εμπλοκή σου μ’ αυτό τον ρόλο σ’ έκανε να σκεφτείς περισσότερο τη θέση των ΑΜΕΑ στη χώρα μας.

Επειδή κάνω μαθήματα νοηματικής μ’ ένα πολύ συμπαθητικό άνθρωπο, τον Στράτο Πατρινό, συνειδητοποιώ κάτι που φανταζόμουν, ότι δεν είναι ίση η αντιμετώπιση αυτών των ανθρώπων. Οι κωφοί κι οι τυφλοί στην Ελλάδα έχουν πολλά προβλήματα. Δεν τους δίνουμε τη δυνατότητα να υπάρξουν μαζί μας, ώστε να επικοινωνήσουν με όλη την κοινωνία. Πόσο συχνά βλέπεις ένα άτομο με αναπηρία στο δρόμο;

Χαίρομαι, πάρα πολύ που θα έρθουν στην παράσταση τυφλά και κωφά παιδιά από σχολεία. Θα κάνουμε παραστάσεις καθολικά προσβάσιμες στο κοινό. Θα ανακοινωθούν σύντομα οι παραστάσεις που θα έχουν και με διερμηνεία. 

kelaidoni 9

«ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΑΝΝΥ ΣΑΛΙΒΑΝ»

ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ «ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ»

ΕΝΑΡΞΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ 1 Νοεμβρίου 2019

Κλείστε έγκαιρα τη θέση σας μέσω viva.gr

 

Παίζουν οι ηθοποιοί: Γιασεμί Κηλαηδόνη, Αλέξανδρος Σωτηρίου,Λίνα Φούντογλου, Σταμάτης Μπάκνης και οι μικρές Ιωάννα Αλεξανδρή και Κατερίνα Κανάκη.

Σκηνοθεσία: Νικαίτη Κοντούρη

Η παράσταση πραγματοποιείται σε συμπαραγωγή με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Λάρισας 

Το έργο «Το θαύμα της Άννυ Σάλιβαν», του συγγραφέα Γουίλιαμ Γκίμπσον, σε μετάφραση Μάριου Πλωρίτη, θα ανεβάσει για τη θεατρική περίοδο 2019-2020, το Θέατρο «Μεταξουργείο» σε σκηνοθεσία Νικαίτης Κοντούρη και με την Γιασεμί Κηλαηδόνη, στον ρόλο της δασκάλας Άννυ Σάλιβαλ. 
 
Για την ιστορία να πούμε ότι τελευταία φορά, είδαμε την παράσταση τη σεζόν 2012-2013 με την Αγγελική Δαλιάνη στον πρωταγωνιστικό ρόλο, σε σκηνοθεσία Γιάννη Διαμαντόπουλου. Ενώ το 2009, η αληθινή ιστορία της της Έλεν Κέλερ, είχε παρουσιαστεί στο Θέατρο Άλφα, με πρωταγωνίστρια την Πέγκυ Τρικαλιώτη και τις :Αναστασία Τσιλιμπίου και  Δήμητρα Δουμένη (εναλλάξ)στο ρόλο της μικρούλας Κέλερ πάλι σε σκηνοθεσία Γιάννη Διαμαντόπουλου.
anni salival
 
Πρόκειται για ένα από τα πιο γνωστά θεατρικά έργα σε όλο τον κόσμο, καθώς εμπνέεται από μια αληθινή ιστορία που συνέβη στον αμερικανικό νότο στα τέλη του 19ου αιώνα. Ηρωίδες του είναι δύο γυναίκες -πρότυπα θέλησης και πίστης- η Έλεν Κέλλερ και η δασκάλα της, Άννυ Σάλιβαν.
 
Σε βρεφική ηλικία, η Έλεν Κέλλερ έχασε όραση, ακοή και φωνή και μέχρι τα έξι χρόνια ήταν ένα αγρίμι, το οποίο ζούσε μέσα στη σιωπή και το σκοτάδι. Οι γονείς της στην απόγνωσή τους κάλεσαν την Άννυ Σάλιβαν, μια εικοσάχρονη δασκάλα, που ήταν άτομο με αναπηρία και η ίδια αφού είχε μειωμένη όραση, για να τη βοηθήσει. Με την επιμονή της και κυρίως με την αγάπη της κατόρθωσε να μετατρέψει τη μικρή σ’ ένα χαρισματικό πλάσμα με σπάνιες πνευματικές αρετές. Η μικρή Έλεν ξεπέρασε όλα της τα προβλήματα και με την υπομονετική καθοδήγηση της δασκάλας της κατάφερε να μιλήσει με τη νοηματική γλώσσα, να γράφει και να διαβάζει με τη μέθοδο Μπράιγ. Σπούδασε σε γνωστά κολέγια, όπου αρίστευσε και στη συνέχεια αφιέρωσε όλη της τη ζωή στην εκπαίδευση των τυφλών και κωφών, διδάσκοντας καινούργια παιδαγωγικά συστήματα και διαφωτίζοντας γονείς και δασκάλους μέσα από την οδυνηρή της εμπειρία.
 
Το «Θαύμα της Άννυ Σάλιβαν» είναι, λοιπόν, και βιογραφικό ντοκουμέντο, και συγκινητική ιστορία. Αλλά είναι κι ένας ύμνος στην ανθρώπινη θέληση και γνώση, στον ηρωικό αγώνα του ανθρώπου ενάντια στις ίδιες του τις αδυναμίες.
 
Η παράσταση θα παίζεται από την 1η Νοεμβρίου 2019 και στη σκηνή θα απολαύσουμε ακόμα τον Αλέξανδρο Σωτηρίου, τη Λίνα Φούντογλου, τον Σταμάτη Μπάνκη και τις μικρούλες Ιωάννα Αλεξανδρή (η περσινή Ματίλντα στο Ακροπόλ και την Κατερίνα Κανάκη. 
 

 

Το έργο «Δυο γυναίκες χορεύουν», του Καταλανού συγγραφέα Ζουζέπ Μαρία Μπενέτ ι Ζουρνέτ, που θεωρείται απ’ τους κορυφαίους της σύγχρονης ισπανικής θεατρικής γραφής, θα ανεβάσει για τη θεατρική περίοδο 2018-2019, το Θέατρο «Μεταξουργείο».

Η παράσταση γνώρισε μεγάλη επιτυχία κι έχει παιχτεί σε όλες σχεδόν τις πρωτεύουσες της Ευρώπης.

Στο Θέατρο «Μεταξουργείο», θα παίζεται από τις 9 Δεκεμβρίου 2018, σε σκηνοθεσία Nebojsa Bradic.

Παίζουν οι ηθοποιοί : Άννα Βαγενά και Γιασεμί Κηλαηδόνη.

Στο έργο, το χιούμορ και η συγκίνηση να εναλλάσσονται γοργά. Δύο γυναίκες, εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους, ηλικία, μνήμες, επιθυμίες, με μόνο κοινό τη μοναξιά τους, ενώνουν τις ζωές τους και χορεύουν μαζί...τον τελευταίο χορό.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Συγγραφέας : Ζουζέπ Μαρία Μπενέτ ι Ζουρνέτ

Μετάφραση:Μεταφραστική ομάδα “Els De Paros” (Μαρία Χατζηεμμανούηλ, Δημήτριος Ψαρράς, Ιωάννης Μαντάς, Αλέξανδρος Μπαβέας)

Σκηνοθεσία: Nebojsa Bradic

Φωτισμοί : Μελίνα Μάσχα

Επικοινωνία : Άντζυ Νομικού

Παίζουν : Άννα Βαγενά, Γιασεμί Κηλαηδόνη

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Έναρξη παραστάσεων : Κυριακή 9/12/2018

Ημέρες και ώρες παραστάσεων : Κυριακή στις 19:00, Δευτέρα 20:00 (λαϊκή απογευματινή) & Τρίτη στις 21:00.

Τιμές εισιτηρίων : 18ευρώ, 15ευρώ (λαϊκή απογευματινή κάθε Δευτέρα) και μειωμένο 12ευρώ (φοιτητές, άνεργοι, συνταξιούχοι άνω των 65 ετών, πολύτεκνοι). Ισχύουν εισιτήρια ΟΓΑ.

Κρατήσεις εισιτηρίων : Στο τηλέφωνο του θεάτρου, 210-5234382.

Προπώληση: www.viva.gr, τηλ. 11876.

popolaros banner

popolaros banner

popolaros banner

anixnos250x300

warplanes250x300

Video

Μπορείτε να τα αποκτήσετε μ' ένα κλικ στην πόρτα σας στο  https://radshop.gr/

Ροή Ειδήσεων

sample banner

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία