Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
Από τη Νατάσα Κωνσταντινίδη
 
Ο Ρώσος συγγραφέας Αλεξάντερ Γκέλμαν γεννήθηκε στην Μολδαβία το 1933. Η οικογένεια του εξοντώθηκε σε φασιστικό γκέτο κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο ίδιος πέρασε από πολλά επαγγέλματα μέχρι να τον κερδίσει η συγγραφή θεατρικών έργων. Αρχίζει την καριέρα του μετά τα τριαντα πέντε του χρόνια και γνωστά θεατρικά του έχουμε τουλάχιστον πέντε. Στην Ελλάδα είναι γνωστός με το έργο «Πρόσωπο με πρόσωπο», παράσταση που ανέβασαν η Τζένη Καρέζη και ο Κώστας Καζάκος το 1986, σε σκηνοθεσία Ολέγκ Εφρέμοφ, (του σκηνοθέτη από τη Μόσχα που συνεργαζόταν με τον Γκέλμαν). Το ίδιο έργο, αλλά με τον τίτλο «Και τώρα οι δυό μας» ανέβασε ο Γιώργος Κιμούλης στο Θέατρο Πόρτα το 2008 με συμπρωταγωνίστρια την Αγλαία Παππά. Το δεύτερο πιο γνωστό του έργο είναι «Το Παγκάκι», που γράφτηκε το 1983 πριν την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, το οποίο αυτήν την περίοδο ανεβάζει ο ίδιος ο Κιμούλης στο Θέατρο Τόπος Αλλού με παρτενέρ αυτή τη φορά τη Φωτεινή Μπαξεβάνη.
 
Με το έργο του ο Γκέλμαν φέρνει στην επιφάνεια τις σχέσεις των ανθρώπων αλλά κυρίως τη σχέση μεταξύ αντρών και γυναικών. Πόση αλήθεια υπάρχει και πόσο ψέμα στη σχέση, πόσο μόνοι είναι οι άνθρωποι ακόμα κι αν συνυπάρχουν με άλλους, πόσο ευτυχισμένοι μπορούμε να γίνουμε αν κρύβουμε τον πραγματικό μας εαυτό πίσω από ψέματα.
 
 «Το Παγκάκι» προσφέρεται για τέτοιου είδους προβληματισμούς και ακόμα κι αν πρόκειται για μια ιστορία όπου εναλλάσσεται το κωμικό με το τραγικό στοιχείο, στο τέλος διαφαίνεται ότι οι άνθρωποι αν και είμαστε κοινωνικά όντα βαθιά μέσα μας παραμένουμε μόνοι κι αν όχι μόνοι, μοναχικοί. Αυτή την πικρή γεύση μου άφησε το έργο του του Γκέλμαν υπό την σκηνοθετική ματιά του έμπειρου Γιώργου Κιμούλη. Στο προσκήνιο ένας άντρας κυνηγός και μια γυναίκα που κάτι αναζητά. Στοργή; Μάλλον. Συναντιούνται τυχαία ή όχι και τόσο τυχαία σ’ ένα παγκάκι σε κάποιο πάρκο, κάπου, κάποτε, δεν έχει και τόση σημασία ούτε το που ούτε το πότε. Το έργο ξεκινά με την είσοδο ενός άντρα που από την πρώτη κιόλας στιγμή δείχνει τα χαρτιά του: «Εμένα το πρόβλημα μου είναι που δεν μπορώ να βρω γυναίκα». Οι προθέσεις του είναι ξεκάθαρες. Κάθεται στο παγκάκι καπνίζει και διαβάζει εφημερίδα. Μπαίνει μια γυναίκα και τον ρωτά : «Φωτιά; Έχετε φωτιά;». Η απάντηση αποστομωτική: «Εγώ αν έχω φωτιά. Εγώ είμαι φωτιά ολόκληρος».Εκείνη δείχνοντας το παγκάκι του λέει: «Μπορώ;». Εκείνος: «Για μας το φτιάξανε». Έξυπνοι διάλογοι, γρήγοροι, που δεν επιτρέπουν στο θεατή να κουραστεί στο ελάχιστο, ανατροπές που κρατούν το ενδιαφέρον του από την αρχή ως το τέλος, συνθέτουν την άρτια παράσταση που παρακολουθήσαμε στο ατμοσφαιρικό Θέατρο Τόπος Αλλού, στην οδό Κεφαλληνίας.
 
Το παρόν μπλέκεται με το παρελθόν και οι δύο χαρακτήρες που βαθμιδόν ξετυλίγονται αν και φαινομενικά αντίθετοι, μοιάζουν τόσο πολύ. Ανασφαλείς και οι δύο, καλύπτουν πίσω από το ψέμα τις επιθυμίες τους. Μόνοι ανάμεσα στους πολλούς. Χαρακτηριστικά λέει ο Γεγκόρ ή Νικολάι ή Φίοντορ»: «Όλοι με την οικογένεια τους μένουν, είναι μαζί;». Ενώ η Βέρα λέει: «Η μοναξιά σκληραίνει τους ανθρώπους».
Ο Γιώργος Κιμούλης, εχοντας ασχοληθεί με έργο του Γκέλμαν και στο παρελθόν γνωρίζει καλά πως ο ρόλος του ταιριάζει απόλυτα. Εναλλάσσει την κωμικότητα με την τραγικότητα στο τέλος με αριστοτεχνικό τρόπο που σε κάνει να ξεχνάς προς στιγμή ότι δεν πρόκειται για παράσταση αλλά για καθημερινή ζωή. Μαγικό.
 
Η Φωτεινή Μπαξεβάνη έχοντας και εκείνη διανύσει κάποια χιλιόμετρα στο θέατρο, στέκεται δίπλα του επάξια στο ρόλο της πονεμένης Βέρας που τα έχει χάσει όλα, αλλά εμπιστεύεται ακόμα τους ανθρώπους και τον Φίοντορ. Παρόλο που ξέρει ότι δεν μπορεί να περιμένει πολλά από αυτόν.
 
Η σκηνοθεσία του Κιμούλη επιτυγχάνει με απλότητα και με έμφαση στα πρόσωπα να πετύχει το στόχο της. Δίνει ουσία στο κείμενο και κάνει ένα απλό παγκάκι να μοιάζει σημαντικό. Πόσες εξομολογήσεις άραγε έχει ακούσει; Ο σκηνοθέτης επιμελήθηκε και το σκηνικό. Μετέτρεψε τη σκηνή σε πάρκο.
 
Η φρέσκια μετάφραση σύμφωνα με τα ελληνικά δεδομένα είναι δουλειά του Νίκου Καμτσή, ενώ οι λειτουργικοί φωτισμοί της Στέλλας Κάλτσου. Τα κοστούμια είναι της Σοφίας Νικολαίδη.

Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης και ο Γιώργος Κιμούλης, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί πολλές φορές στο θεατρικό παρελθόν, καταπιάνονται αυτή τη σεζόν με τον αγαπημένο κλασικό συγγραφέα, Αντόν Τσέχωφ, έχοντας στο δυναμικό τους δύο ομάδες εξαιρετικών ηθοποιών.

Ο πρώτος, μετά την επιτυχία του «Αυγούστου» του Τρέισι Λετς, σκηνοθετεί τον «Βυσσινόκηπο», πάλι, στο θέατρο Δημήτρης Χόρν κι ο δεύτερος, μετά τη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, κάνει πρόβες στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά για τον «Θείο Βάνια». Στην παράσταση, μάλιστα, ξέχωρα από τη σκηνοθεσία και τη μετάφραση, θα ερμηνεύσει και τον ομώνυμο ρόλο.

Ο «Βυσσινόκηπος» γράφτηκε το 1903 κι είναι εμπνευσμένος από μία εποχή κατά την οποία ο ρωσικός λαός, αν και θεωρητικά ελεύθερος εξαιτίας της κατάργησης της δουλοπαροικίας κατά το 1861, ζούσε ακόμα στη φτώχεια και την αμάθεια. Το έργο θεωρείται μια προαναγγελία, ουσιαστικά, της επανάστασης του 1905 κι αυτής του 1917.

Στο Παρίσι του 1900, η 16χρονη ΄Ανια συναντά τη μητέρα της κόμισα Λιούμποφ, για να την οδηγήσει πίσω στο πατρικό τους κτήμα, διάσημο για τον βυσσινόκηπό του, το οποίο έχει εγκαταλείψει εδώ και πέντε χρόνια με τον εραστή της. Στο γυρισμό τους βρίσκουν τον βυσσινόκηπο ν' ανθίζει σε αντίθεση με την οικονομική κατάσταση της οικογένειας.

Στη σκηνή του Θεάτρου της οδού Αμερικής θα δούμε έναν εξαιρετικό θίασο ηθοποιών: Θέμις Μπαζάκα, Δημήτρης Λιγνάδης, Κόρα Καρβούνη, Αθηνά Μαξίμου, Γιάννης Κότσιφας, Σίσσυ Τουμάση, Γιώργος Μπινιάρης, Γιάννης Στόλας, Αλέξανδρος Μαυρόπουλος, Γιάννης Γιαννούλης, Τάσος Δημητρόπουλος και Γεωργιάννα Νταλάρα.

Η πρεμιέρα αναμένεται για τον Οκτώβριο κι η προπώληση έχει, ήδη, ξεκινήσει.

vussinokipos texnes plus

Στον Πειραιά, ο Γιώργος Κιμούλης βάζει ένα προσωπικό στοίχημα με τον «Θείο Βάνια» και τα έντονα υπαρξιακά του αδιέξοδα, εγκαινιάζοντας με την παράστασή του τη σεζόν για την κεντρική σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά.

Στην παράσταση πρωταγωνιστούν, εκτός από τον σκηνοθέτη οι: Τάσος Νούσιας, Στέλλα Καζάζη, Γιώργος Ψυχογιός, Χριστίνα Κουτσουδάκη, Χαρά Μάτα Γιαννάτου, Μαίρη Νάνου και Κώστας Κοράκης.

Η υπόθεση του έργου, που έχει ανέβει πολλές φορές στη χώρα μας, είναι γνωστή. Ο συνταξιούχος καθηγητής Σερεμπριακώφ κι η νεαρή γυναίκα του Ελένα καταφτάνουν στο απομακρυσμένο υποστατικό τους στη ρωσική επαρχία, το οποίο συντηρούν η Σόνια, κόρη του καθηγητή από τον πρώτο του γάμο, κι ο θείος της, Βάνιας. Η παρουσία τους αναστατώνει τη ζωή των ανθρώπων του κτήματος, διαταράσσει τις ισορροπίες και φέρνει στην επιφάνεια χαμένα όνειρα κι ανεκπλήρωτους πόθους. Η φθορά της καθημερινότητας, η πλήξη, τα λάθη, οι δικαιολογίες, ένας υποδόριος ερωτισμός και μια, σχεδόν, σουρεαλιστική αντιμετώπιση της πραγματικότητας χαρακτηρίζουν τη ζωή των ηρώων, που βλέπουν τον κόσμο γύρω τους να αλλάζει αναπόφευκτα.

Η πρεμιέρα του «Θείου Βάνια» αναμένεται για τις 22 Νοεμβρίου κι η προπώληση έχει ξεκινήσει.

 

Γιώτα Δημητριάδη

Το «Μαυροπούλι» γράφτηκε το 2005 και είναι βασισμένο σε ένα πραγματικό γεγονός. Ο συγγραφέας του, David Harrower, βραβεύτηκε δύο φορές για το έργο αυτό. Το 2006, όταν κέρδισε το βραβείο Scotland Critics Award για το καλύτερο θεατρικό έργο της χρονιάς, και το 2007, όταν κέρδισε το βραβείο Laurence Olivier Award.

 Ο τίτλος του έργου  θυμίζει την  ιστορία του Αγίου Βενέδικτου, όπου το Μαυροπούλι συμβολίζει την ερωτική επιθυμία. Ο άγιος αντιστέκεται και αυτοτιμωρείται, κάτι που δεν καταφέρνει ο ήρωας του έργου, γιατί είναι ένας καθημερινός άνδρας με αδυναμίες και τρωτά σημεία. Ο Harrower βέβαια σε συνέντευξή του ανέφερε ότι δεν γνώριζε το μύθο και ότι το Μαυροπούλι του έργου του είναι ένα παρατσούκλι που δίνει ο Ρέυ στην Ούνα.

Πρόκειται για ένα επίκαιρο έργο, ένα πολύ δυνατό κείμενο, που δεν μπορεί να αφήσει ανεπηρέαστο ακόμα και τον λιγότερο ευαισθητοποιημένο στο θέμα θεατή. Ένα έργο που γράφτηκε απνευστί από τον Harrower, μέσα σε ένα μήνα σχεδόν, αγγίζοντας ιδιαίτερα επικίνδυνες χορδές της κοινωνίας, ένα έργο που κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή, αφήνοντάς του αναπάντητα ερωτήματα και μια πικρή γεύση. Κι αυτό γιατί υπάρχουν στο έργο διάχυτες συναισθηματικές αμφισημίες. Πού αρχίζει το ανήθικο και που σταματά το ηθικό; Πού ο έρωτας και πού η αρρώστια; Πόσο «παιδί» μπορεί να είναι ένα δωδεκάχρονο κορίτσι που προκαλεί με το βλέμμα έναν άνδρα συνομήλικο και φίλο του πατέρα του και του αφήνει ραβασάκια στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου του; 

Ποιος είναι θύμα και ποιος θύτης; Είναι πράγματι ο Ρέυ ένας διεθφαρμένος παιδεραστής ή μήπως είναι κάποιος με αδυναμίες ,που του συνέβη στο διάβα της ζωής του, στα 45 του χρόνια, να γνωρίσει και να ερωτευτεί τον λάθος άνθρωπο; Πόσοι άλλωστε δεν έχουν ερωτευτεί το λάθος πρόσωπο τη λάθος χρονική στιγμή; Για το λάθος του αυτό όμως πλήρωσε με ποινή φυλάκισης έξι ετών για αποπλάνηση ανηλίκου.

Κανείς δεν ξέρει την απάντηση. Το σίγουρο είναι ότι η κοινωνία μας αρέσκεται στο να κολλάει ταμπέλες, να στιγματίζει και να τιμωρεί ανθρώπους που ξεφεύγουν από τη νόρμα της. Στην καθημερινή ζωή όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά, δεδομένου ότι οι ανθρώπινες σχέσεις δεν μπαίνουν πάντα σε καλούπια.

Έχω την πεποίθηση ότι αυτό ακριβώς θέλει να τονίσει ο συγγραφέας με το έργο του και ταυτίζομαι απόλυτα με τη θέση του. Θέλει να προβληματίσει το κοινό του. Προφανώς κανένας έχοντας σώας τας φρένας δεν θα δικαιολογούσε την πράξη του Ρέυ, όμως ο Harrower  δεν θέλει να καταδικάσει κιόλας τον ήρωά του. Τιμωρήθηκε αρκετά στη φυλακή.

Η μεταφορά του έργου στο θέατρο Άλμα σκηνοθετήθηκε από τον έμπειρο Γιώργο Κιμούλη, ο οποίος κρατάει και τον πρωταγωνιστικό ρόλο του διφορούμενου ήρωα Ρέυ. Δίπλα του έχει την νεαρή ηθοποιό Ανθή Σαββάκη, που κλήθηκε να αναλάβει το δύσκολο ρόλο της διαταραγμένης ψυχικά Ούνα έπειτα από πρόβες μόλις δέκα ημερών.

Τον θεατή υποδέχεται μια σκηνή γεμάτη χαρτιά πεταμένα παντού, άδεια μπουκάλια, άδεια ποτήρια καφέ (σκηνικό: Χριστίνα Κωστέα).Πρόκειται για το χώρο δουλειάς του πρωταγωνιστή, ο οποίος απασχολείται σε φαρμακευτική εταιρία με οδοντιατρικά είδη, όπως γράφει το μπουφάν που φοράει ( Dental Factory) και το οποίο βιάζεται να βγάλει μάλλον για να κρύψει στην Ούνα την πραγματική του θέση στην εταιρία,  που δεν είναι άλλη από αυτή του νυχτοφύλακα. Οι δυο τους μπαίνουν στη σκηνή εμφανώς ταραγμένοι. Συναντιούνται δεκαπέντε χρόνια μετά, όταν εκείνος είναι  πια 60 χρονών και εκείνη 27. Αποστασιοποιημένοι από την τρίμηνη παράνομη σχέση τους πριν από 15 χρόνια συζητούν πότε ήρεμα πότε θυμωμένα. Εκείνος έχει αλλάξει όνομα , πόλη διαμονής, δουλειά, γιατί όπως μας λέει ο πρωταγωνιστής με σπασμένη τη φωνή, αυτό τον βοήθησε να ξεχάσει. Εκείνη αντιθέτως δεν άλλαξε τίποτα και καθημερινά για 15 χρόνια ζούσε και ξαναζούσε το ίδιο γεγονός. Εκείνος, παρόλο που φαίνεται ταραγμένος από την παρουσία της, μοιάζει να έχει αφήσει πίσω του το παρελθόν και να έχει συνεχίσει τη ζωή του, όπως αυτή μπορεί να συνεχιστεί μετά από ένα τέτοιο γεγονός. 

«Γιατί ήρθες;» τη ρωτά, για να πάρει μια αποστομωτική απάντηση «Για να σε δω». Τον έψαχνε πάντα και τον είδε τυχαία σε φωτογραφία από διαφήμιση της εταιρίας. «Θα σε αναγνώριζα όπου κι αν σε έβλεπα», του λέει και αρχίζει το κατηγορώ της. Του μιλά περί κακοποίησης ,εξουσίας κλπ και εκείνος απολογείται. «Έξι χρόνια στη φυλακή έχασα ό,τι είχα και δεν είχα» ,της λέει , ενώ εκείνη του απαντά: «Εγώ δεν είχα προλάβει να έχω κάτι,ήμουν 12 χρονών». Ο Ρέυ έχει πληρώσει για το κακό που της προκάλεσε «το βλέμμα των άλλων είναι η μεγαλύτερη τιμωρία». «Έπρεπε να σε προστατέψω και δεν σε προστάτεψα».

 Καθ' όλη τη διάρκεια της παράστασης ο θεατής γίνεται μέτοχος μιας πολύ δύσκολης κατάστασης, που δεν ξέρω αν οι δύο πρωταγωνιστές καταφέρνουν να αποδώσουν, τουλάχιστον όχι σε όλα τα σημεία. Ο Ρέυ του Κιμούλη καταφέρνει να γίνει συμπαθής, παραπάνω από ό,τι θα έπρεπε. Η γνωστή μανιέρα του ηθοποιού είναι πάντα  παρούσα. Ο Κιμούλης είναι καλός , πάντα είναι καλός , είναι σπουδαίος ηθοποιός σύμφωνα με τη γνώμη της γράφουσας. Έχει αποδείξει επανειλημμένα το εύρος του ταλέντου του, όμως ο Ρέυ του αφήνει κάτι ανεκπλήρωτο. Η δυνατότερη στιγμή του υποκριτικά είναι ο μονόλογος όταν παρουσιάζει τη δική του οπτική για τη σχέση τους. Το «Δεν ήσουν στόχος ,κορίτσι μου γλυκό» ηχεί μέσα μας σαν καμπάνα . Η Ανθή Σαββάκη, παρά τις δυσκολίες, στέκεται σε γενικές γραμμές καλά πάνω στη σκηνή, χωρίς όμως να απογειώνει την ψυχικά διαταραγμένη ηρωίδα της, Ούνα. Η δική της δυνατή στιγμή είναι όταν μένει για λίγο μόνη στο σκοτάδι και τραγουδά σαν ένα φοβισμένο πλάσμα που έχασε τις ισορροπίες του για άλλη μια φορά. Τότε με πείθει απόλυτα, ενώ νομίζω πως χάνει λίγο σε συναίσθημα ο μονόλογός της. Αληθινά όμως εκτιμώ ότι έχει μέλλον στο χώρο. Η σκηνοθεσία είναι λειτουργική και μας βάζει στο βαρύ κλίμα του έργου. 

Η τελική αποτίμηση για την παράσταση είναι θετική, αν και οι δύο πρωταγωνιστές έχουν να παλέψουν με ένα πολύ δυνατό κείμενο, ανάμεσα σε λεπτές ισορροπίες. Δεν θα ήθελα να παραλείψω την παρουσία της μικρής, που στο τέλος φέρνει την κάθαρση. Ο Ρέυ γίνεται ξανά ανθρώπινος και βγάζει από πάνω του την ταμπέλα του παιδεραστή όταν φροντίζει και αγαπάει σαν παιδί του την κόρη της νέας  συντρόφου του. Η Ούνα δεν μπορεί να το διαχειριστεί αυτό και οδηγεί στο τέλος.

Αξίζει να σημειωθεί και η εξαιρετική  μουσική υπόκρουση του Σταμάτη Κραουνάκη, διαβάσαμε και τους εμπνευσμένους στίχους του στο πρόγραμμα της παράστασης. Τα καλόγουστα κουστούμια είναι της Σοφίας Νικολίδη και οι λειτουργικοί φωτισμοί της  Κατερίνας Μαραγκουδάκη.

 

 Από τη Νατάσα Κωνσταντινίδη 

 

Μετά την αποχώρηση της Αλεξάνδρας Ταβουλάρη από την παράσταση η νέα πρωταγωνίστρια που θα δούμε στο πλευρό του Γιώργου Κιμούλη στην παράσταση το "Μαυροπούλι" του Ντέιβιντ Χάροουερ όπως ανακοινώθηκε και στη σελίδα των Θεατρικών Σκηνών θα είναι η Ανθή Σαββάκη. Η νεαρή ηθοποιός είναι απόφοιτη του Θεάτρου Τέχνης. 

Το "Μαυροπούλι" είναι ένα έργο μοναδικό.Ανιχνεύει τα απόλυτα όρια της ηθικής, της σεξουαλικής επιθυμίας, του νοήματος του έρωτα, της επίδρασης που έχει το παρελθόν στο παρόν στις ανθρώπινες σχέσεις.

Στο έργο αυτό δεν υπάρχουν ξεκάθαρες διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στο Καλό και στο Κακό.

Αποδεικνύει πως οι ανθρώπινες σχέσεις μπορούν να ξεπεράσουν τις νόρμες και τους νόμους, γιατί είναι πέρα από κατηγοριοποιήσεις και ταμπέλες. Ο Γιώργος Κιμούλης υπογράφει και τη σκηνοθεσία της παράστασης. Η πρεμιέρα αναμένεται για τα μέσα Νοεμβρίου. 

 

250x300 knives

ANIXNOS

anixnos250x300

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Στο πλαίσιο της έναρξης του 3ου Διεθνούς Φεστιβάλ Εκκλησιαστικού Οργάνου την Δευτέρα 19 Αυγούστου στην Άνω Σύρο, σας παρουσιάζουμε το τηλεοπτικό spot με πρωταγωνίστρια την νεαρή πετυχημένη ηθοποιό Εύη Δαέλη- με καταγωγή από την Σύρο - γνωστή από τη συμμέτοχη της σε πολλές τηλεοπτικές και κινηματογραφικέςδουλειές («Ευτυχισμένοι μαζί» - Mega, «Έλα στην Θέση μου» - Alphaκλπ).

To σποτ γυρίστηκε στα στενά της Άνω Σύρου από τον Γιάννη Μανούσο πάνω σε μια δική του ιδέα.

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

Kalomoira2.jpg

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία