Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

SLIDER2019

 

Τότε ήταν αλλιώς
Τα πίστευαν τούτα όλα.

Ένα κουκλόσπιτο. Δέκα γυναίκες. Ένας χορός κέρινων ομοιωμάτων. Ή αμαζόνων σε εγρήγορση. Όλες νεαρές. Όλες αλαβάστρινες. Όλες κούκλες. Κι όλες τους είναι μητέρες. Κόρες. Σύζυγοι. Αδελφές. Φίλες. Ερωμένες. Ξένες. Μαριονέτες κι επαναστάτριες. Σε ένα ταμπλό βιβάν γυναικείας χειραφέτησης. Μια στρατιά υπεραιωνόβιες Νόρες βγαίνουν από το κεχριμπάρι τους, εξερευνούν η μία την άλλη κι όλες μαζί χειραγωγούνται από τον δημιουργό τους.

Ακριβώς 140 χρόνια μετά την πρώτη ανάγνωση του Κουκλόσπιτου του Χένρικ Ίψεν, το έργο που τάραξε τα λιμνάζοντα ύδατα των κοινωνικών δεδομένων αιώνων, για τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία, αναθεωρείται από την ίδια την ηρωίδα του. Και τα πολλαπλά καθρεφτίσματά της, στη γυναίκα του 21ου αιώνα. Και μετατρέπεται σε συγκρουσιακό συλλογικό αφήγημα –αφορμή για την προσωπική ρωγμή κάθε Κούκλας. Κι η Νόρα πέθανε. Κι η Νόρα δεν υπήρξε ποτέ. Και ζήτω η Νόρα.

Με ένα ensemble γυναικών να συνθέτουν –ως χορός που μεταλλάσσεται- όλους τους ήρωες του έργου, συνομιλώντας ταυτόχρονα –σαν σε παράβαση- με έργα ορόσημα που σμίλεψαν ηρωίδες εμβληματικές. Κάθε Νόρα αυτού του μουσείου κέρινων ομοιωμάτων κουβαλά τριπλή ταυτότητα. Μια φανερή, μια κρυφή και μία που δεν έχει ανακαλύψει ακόμα. Σε έναν οίστρο του συλλογικού ασυνείδητου της σύγχρονης γυναίκας. Με το κορμί μιας νεαρής χορεύτριας και τη φωνή μιας νεαρής σοπράνο ν’ αντανακλούν όσα μένουν από ένα κουκλόσπιτο σε ένα παιδί.

Ο Νικόλας Ανδρουλάκης, στα πλαίσια συνεργασίας της νέας καλλιτεχνικής συμμορίας Ντουέντε, μεταγράφει το έργο και σκηνοθετεί μία παράσταση συνόλου, απ’ άκρη σ’ άκρη στο εμβληματικό Φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά. Για πρώτη φορά. Σε μια κυβιστική αποτύπωση της πραγματικότητας. Ως είναι.

koukles texnesplus2

Συντελεστές
Δραματουργική επεξεργασία-σκηνοθεσία: Νικόλας Ανδρουλάκης

Σύμβουλος δραματουργίας: Aλκίνοος Δωρής

Κοστούμια: Ελένη Καββάδα

Σκηνικά: Δημήτρης Κωνσταντάρας

Φωτισμοί - βίντεο: Αντώνης Κουνέλλας

Χορογράφος: Έμιλυ Νικόλα

Μουσική επιμέλεια: Νόρα Χέλμερ

Ερμηνεύει η σοπράνο Ζαϊρα Νικολακοπούλου

Βοηθοί σκηνοθέτη: Εύη Δόβελου, Γιάννης Αξιώτης

Φωτογραφίες: Ελπίδα Ρώτα

Παίζουν: Ιώβη Φραγκάτου, Έλενα Μεγγρέλη, Αντιγόνη Σταυροπούλου, Αγγέλικα Σταυροπούλου, Αναστασία Παντούση, Ναταλία Δήμου, Εύη Δόβελου, Έμιλυ Νικόλα, Ζαϊρα Νικολακοπούλου

και η Κατερίνα Μισιχρόνη, σε έναν ρόλο έκπληξη

Παραγωγή: Ντουέντε·

ληροφορίες

Παραστάσεις: Από 21/01 έως 12/02

Ημέρες παραστάσεων: Δευτέρα - Τρίτη στις 21:00

Τιμές εισιτηρίων: Γενική είσοδος 15 ευρώ, μειωμένο 12 ευρώ

Προπώληση: https://www.viva.gr/tickets/theater/dimotiko-theatro-peiraia-foyer/koukles/
Διάρκεια παράστασης: 110’

Facebook Page: Ντουέντε

koukles texnesplus4

Για τις ανάγκες της παράστασης «Βόυτσεκ» του Γκέοργκ Μπύχνερ, σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου (Συμπαραγωγή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά με την εταιρία Λυκόφως)  αναζητούνται  τρία παιδιά.
Συγκεκριμένα, η ακρόαση απευθύνεται σε αγόρια μικρού αναστήματος, ηλικίας 7-11 ετών.
 
Οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει να γνωρίζουν ότι τα παιδιά θα χρειαστεί να παρευρεθούν σε  15 πρόβες  έως την πρεμιέρα (22 Φεβρουαρίου 2019) , ενώ οι παραστάσεις θα διαρκέσουν έως το τέλος Απριλίου. Κάθε παιδί θα απασχολείται για τρεις παραστάσεις την εβδομάδα. (Παραστάσεις Τετάρτη έως Κυριακή).
 
Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να στείλουν τα στοιχεία τους ( προηγούμενη εμπειρία, γνώσεις Μουσικής-Χορού, λοιπές δεξιότητες, ύψος, βάρος) μαζί με δύο φωτογραφίες (μια ολόσωμη και μια πορτρέτο) έως  τις 16/1/2019  στο e-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. .
 
Θα γίνει επιλογή και θα ακολουθήσει ακρόαση.

Για τις ανάγκες της παράστασης "Βόυτσεκ" του Γκέοργκ Μπύχνερ, σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου και σε χορογραφία Πατρίσιας Απέργη  (συμπαραγωγή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά με την Λυκόφως) οι υπεύθυνοι αναζητούν δύο άντρες ερμηνευτές έως 30 ετών.
Συγκεκριμένα χορευτές ή ηθοποιούς με εξαιρετική ευχέρεια στην κίνηση.
Οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει να γνωρίζουν ότι οι πρόβες θα γίνονται καθημερινά από τις 20 Νοεμβρίου 2018 έως τις 22 Φεβρουαρίου 2019. Οι παραστάσεις θα διαρκέσουν έως το τέλος Απριλίου.
Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να στείλουν το βιογραφικό τους μαζί με δύο φωτογραφίες (μια  ολόσωμη και μια πορτρέτο) έως τις 23 Οκτωβρίου στο μεηλ: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης και ο Γιώργος Κιμούλης, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί πολλές φορές στο θεατρικό παρελθόν, καταπιάνονται αυτή τη σεζόν με τον αγαπημένο κλασικό συγγραφέα, Αντόν Τσέχωφ, έχοντας στο δυναμικό τους δύο ομάδες εξαιρετικών ηθοποιών.

Ο πρώτος, μετά την επιτυχία του «Αυγούστου» του Τρέισι Λετς, σκηνοθετεί τον «Βυσσινόκηπο», πάλι, στο θέατρο Δημήτρης Χόρν κι ο δεύτερος, μετά τη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, κάνει πρόβες στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά για τον «Θείο Βάνια». Στην παράσταση, μάλιστα, ξέχωρα από τη σκηνοθεσία και τη μετάφραση, θα ερμηνεύσει και τον ομώνυμο ρόλο.

Ο «Βυσσινόκηπος» γράφτηκε το 1903 κι είναι εμπνευσμένος από μία εποχή κατά την οποία ο ρωσικός λαός, αν και θεωρητικά ελεύθερος εξαιτίας της κατάργησης της δουλοπαροικίας κατά το 1861, ζούσε ακόμα στη φτώχεια και την αμάθεια. Το έργο θεωρείται μια προαναγγελία, ουσιαστικά, της επανάστασης του 1905 κι αυτής του 1917.

Στο Παρίσι του 1900, η 16χρονη ΄Ανια συναντά τη μητέρα της κόμισα Λιούμποφ, για να την οδηγήσει πίσω στο πατρικό τους κτήμα, διάσημο για τον βυσσινόκηπό του, το οποίο έχει εγκαταλείψει εδώ και πέντε χρόνια με τον εραστή της. Στο γυρισμό τους βρίσκουν τον βυσσινόκηπο ν' ανθίζει σε αντίθεση με την οικονομική κατάσταση της οικογένειας.

Στη σκηνή του Θεάτρου της οδού Αμερικής θα δούμε έναν εξαιρετικό θίασο ηθοποιών: Θέμις Μπαζάκα, Δημήτρης Λιγνάδης, Κόρα Καρβούνη, Αθηνά Μαξίμου, Γιάννης Κότσιφας, Σίσσυ Τουμάση, Γιώργος Μπινιάρης, Γιάννης Στόλας, Αλέξανδρος Μαυρόπουλος, Γιάννης Γιαννούλης, Τάσος Δημητρόπουλος και Γεωργιάννα Νταλάρα.

Η πρεμιέρα αναμένεται για τον Οκτώβριο κι η προπώληση έχει, ήδη, ξεκινήσει.

vussinokipos texnes plus

Στον Πειραιά, ο Γιώργος Κιμούλης βάζει ένα προσωπικό στοίχημα με τον «Θείο Βάνια» και τα έντονα υπαρξιακά του αδιέξοδα, εγκαινιάζοντας με την παράστασή του τη σεζόν για την κεντρική σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά.

Στην παράσταση πρωταγωνιστούν, εκτός από τον σκηνοθέτη οι: Τάσος Νούσιας, Στέλλα Καζάζη, Γιώργος Ψυχογιός, Χριστίνα Κουτσουδάκη, Χαρά Μάτα Γιαννάτου, Μαίρη Νάνου και Κώστας Κοράκης.

Η υπόθεση του έργου, που έχει ανέβει πολλές φορές στη χώρα μας, είναι γνωστή. Ο συνταξιούχος καθηγητής Σερεμπριακώφ κι η νεαρή γυναίκα του Ελένα καταφτάνουν στο απομακρυσμένο υποστατικό τους στη ρωσική επαρχία, το οποίο συντηρούν η Σόνια, κόρη του καθηγητή από τον πρώτο του γάμο, κι ο θείος της, Βάνιας. Η παρουσία τους αναστατώνει τη ζωή των ανθρώπων του κτήματος, διαταράσσει τις ισορροπίες και φέρνει στην επιφάνεια χαμένα όνειρα κι ανεκπλήρωτους πόθους. Η φθορά της καθημερινότητας, η πλήξη, τα λάθη, οι δικαιολογίες, ένας υποδόριος ερωτισμός και μια, σχεδόν, σουρεαλιστική αντιμετώπιση της πραγματικότητας χαρακτηρίζουν τη ζωή των ηρώων, που βλέπουν τον κόσμο γύρω τους να αλλάζει αναπόφευκτα.

Η πρεμιέρα του «Θείου Βάνια» αναμένεται για τις 22 Νοεμβρίου κι η προπώληση έχει ξεκινήσει.

 

Γιώτα Δημητριάδη

Το Rēs Ratio Network σε συμπαραγωγή με το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά παρουσιάζει την πέμπτη σκηνοθετική δουλειά της Έφης Μπίρμπα, Δον Κιχώτης, Βιβλίο 2ο, κεφ. 23ο, βασισμένη στο έργο του Μιχαήλ Θερβάντες Δον Κιχώτης, από Πέμπτη 28 Ιουνίου έως Τετάρτη 4 Ιουλίου 2018 για 6 παραστάσεις. Μαζί της μια εξαιρετική ομάδα διεθνών ερμηνευτών με επικεφαλής τον Άρη Σερβετάλη και τους Αχιλλέα Χαρίσκο, Ιωάννα Τουμπακάρη, Αλέξανδρο Βαρδαξόγλου, Effi Rabsilber, Gema Galiana, Διογένη Σκαλτσά.

Στο 23ο κεφάλαιο του 2ου βιβλίου, ο Δον Κιχώτης, ως τραγικό πρόσωπο κι ενσαρκωτής μιας γνήσιας εσωτερικότητας, συλλαμβάνεται να διαγράφει μια κατακόρυφη πορεία προς το εσωτερικό της σπηλιάς του Μοντεσίνου· προς τα βάθη των φαντασιακών αναμετρήσεων. Έχοντας παραμερίσει κάθε κοινό φόβο κι αψηφώντας τον κίνδυνο του καταποντισμού, εισέρχεται σ’ έναν τόπο εμπειρίας εκουσίως με την αμφίεση του περιπλανώμενου ιππότη, όπως εισέρχεται το παιδί σ’ ένα περιβάλλον που διέπεται από τους ιδιόμορφους κανόνες παιχνιδιού.

Με αφορμή την κατάβαση και την απόκρυφη, ενύπνια περιπλάνηση του Δον Κιχώτη-Homo Ludens εντός του περιβάλλοντος του σπηλαίου, στην παράσταση παρακολουθούμε μια αλληλουχία επεισοδίων υπό τους ιδιόμορφους κανόνες που ορίζει η τάξη του παιχνιδιού, όπου όλα πολλαπλασιάζονται καθώς ανακλώνται αδιάκοπα στα κάτοπτρα ενός ιδιωματικού οράματος της πραγματικότητας, όπου όλα συνδέονται μέσω του κατακόρυφου άξονα της κατάβασης με τη μεγαλύτερη ιδέα της ζωής.

Σκηνοθεσία-δραματουργία-σκηνογραφία-κοστούμια: Έφη Μπίρμπα

Καλλιτεχνική συνεργάτις-σύμβλουλος δραματουργίας-επιμέλεια κειμένων: Μιχαήλα Πλιαπλιά

Κείμενα: Μιχαήλα Πλιαπλιά, Effi Rabsilber, Έφη Μπίρμπα

Φωτισμός: Θύμιος Μπακατάκης

Συνθέτης-σχεδιασμός ήχου: Constantine Skourlis

Καλλιτεχνικός συνεργάτης-κατασκευή σκηνικού: Σωκράτης Παπαδόπουλος

Κατασκευή κοστουμιών: Δέσποινα Μακαρούνη

Βοηθός σκηνοθέτη: Μαριάννα Έλληνα

Βοηθός σκηνογράφου: Μυρτώ Λάμπρου

Βοηθός ενδυματολόγου: Δάφνη Ηλιοπούλου

Ερμηνευτές: Άρης Σερβετάλης, Αχιλλέας Χαρίσκος, Ιωάννα Τουμπακάρη, Αλέξανδρος Βαρδαξόγλου, Effi Rabsilber, Gema Galiana, Διογένης Σκαλτσάς

Κινηματογράφηση trailer-teaser: Γρηγόρης Πανόπουλος / makeyourownfilms.com

Φωτογραφίες: Γιώργος Καπλανίδης

Παραγωγή & Εκτέλεση παραγωγής: Rēs Ratio Network

Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού και είναι συμπαραγωγή του Rēs Ratio Network με το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Πρεμιέρα: 28 Ιουνίου 2018

Ημερομηνίες: 28 Ιουνίου – 4 Ιουλίου 2018

Ημέρες παραστάσεων: Πέμπτη 28/6, Παρασκευή 29/6, Σάββατο 30/6, Κυριακή 1/7, Δευτέρα 2/7, Τετάρτη 4/7

Ώρες παραστάσεων: Πεμ-Παρ-Σαβ-Δευ-Τετ 20:30 & Κυρ 19:00

Διάρκεια: 120 λεπτά

Τιμές εισιτηρίων: Διακεκριμένη: 22€, Κανονικό: 20€, Φοιτητικό 15€, Άνεργοι-Ατέλεια 10€

Προπώληση: Η προπώληση ξεκινά 7 Μαΐου 2018 και λήγει 21 Ιουνίου 2018: Διακεκριμένη-Κανονικό: 18€, Φοιτητικό: 13€, Άνεργοι-Ατέλεια: 10€

Προπώληση εισιτηρίων: www.ticketservices.gr και σε όλα τα καταστήματα PUBLIC: https://www.ticketservices.gr/event/efi-mpirmpa-don-kixotis-vivlio-2o-kef-23o/?lang=el

Δημοτικό Θέατρο Πειραιά Λεωφ. Ηρ. Πολυτεχνείου 32, Πειραιάς 185 35

Ταμείο Θεάτρου | 210 4143 310

Ώρες Ταμείου: Τρίτη έως Παρασκευή: 10.00 - 14.00 και 18:00 - 21:00, Σάββατο: 16.00 - 21.00,Κυριακή: 16.00 - 20.00

Ημείς μωροί δια Χριστόν,υμείς δε φρόνιμοι εν Χριστώ
Προς Κορινθίους επιστολή Αποστόλου Παύλου (Α Κορινθίους 4,10 )
 
Ένας πρίγκιπας που θρυμματίζεται από καλοσύνη.
 «Ο Ηλίθιος», ο πρίγκιπας Μίσκιν, πάσχων από επιληψία, επιστρέφει στη Ρωσία μετά από πολυετή απουσία. Στην Αγία Πετρούπολη περιφρονούν και χλευάζουν την αθωότητά του. Εκείνος όμως ανταποδίδει καλοσύνη. Όταν έξαφνα κληρονομεί μια μεγάλη περιουσία βρίσκεται στο επίκεντρο του κοινωνικού ενδιαφέροντος. Για όλους η αγαθή φύση του πρίγκιπαείναι ακατανόητη και προκαλεί αντικρουόμενα συναισθήματα. Ο ιερός «Ηλίθιος» όταν βρίσκεται  στη δίνη των ανθρώπινων παθών, της απαξίωσης, της απληστίας, του έρωτα και της ζήλιας, απαντά με αυταπάρνηση, αγάπη και αυτοθυσία.
Όμως ποιος είναι καλός; Αυτός που δεν πράττει το κακό; Πόσο δύσκολο είναι να είσαι καλός; Στην εποχή μας, και σε κάθε εποχή, έχουν μερίδιο οι καλοί άνθρωποι; Και πάνω απ’ όλα, υπάρχει περίπτωση ο καλός να μην «σταυρωθεί»;
Το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα, γράφεται  εξ’ ολοκλήρου στην Ευρώπη, μακριά από την Ρωσία, σε μια εποχή απελπισίας, δριμύτατης φτώχιας και νοσταλγίας του Φιοντόρ για την πατρίδα. Με τις επιληπτικές κρίσεις να τον βασανίζουν και τις προσωπικές υπαρξιακές αγωνίες να τον ταλανίζουν, γεννιέται «Ο Ηλίθιος», ένα μυθιστόρημα που όπως σημείωνε ο ίδιος ο συγγραφέας «σχετίζεται με την απόδοση της εικόνας ενός πραγματικά καλού και θετικού ανθρώπου».
 
«Ο Ηλίθιος» είναι η εικόνα μιας κοινωνίας που φαίνεται να θέλει να ξορκίσει το κακό και να αναζητά το καλό.Ο “ιερός μωρός”, όπως χαρακτηρίζεται από τον ίδιο τον Ντοστογιέφσκι,ο πρίγκιπας Μίσκιν,ο ηλίθιος, κηρύττει την αγάπη.Αγάπη. Αγάπη που οδηγεί πάντα στηνσταύρωση.
 
Νίκος Διαμαντής
 
Πρεμιέρα Παρασκευή 13 Απριλίου 
 
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Μετάφραση – Διασκευή: Αντώνης και Κωνσταντίνος Κούφαλης 
Σκηνοθεσία: Νίκος Διαμαντής 
Σκηνικά - Κοστούμια: Λιλη Πεζανού 
 Μουσική: Μίνως   Μάτσας                                                                                  
 Κίνηση: Γιάννης Γιαπλές
Φωτισμοί: Ελευθερία Ντεκώ                                                                                    
Video: Xρυσούλα Κοροβέση                                                                              
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ειρήνη Μαργαρίτη   /  Β' Bοηθός σκηνοθέτη: Αντώνης Μόργκαν Κωνσταντουδάκης
                                               
Διανομή 
Πέτρος Φιλιππίδης       Πρίγκηψ Λέων Νικολάγιεβιτς Μίσκιν 
Γιάννης Στάνκογλου    Παρφιόν  Σεμιόνοβιτς Ραγκόζιν 
Μαρία Κίτσου              Ναστάζια Φιλίπποβνα Μπαράσκοβα 
Λένα Παπαληγούρα     Αγλαία Ιβάνοβνα Επάντσινα 
Γιώργος Κωνσταντίνου Ιβάν Φιοντόροβιτς  Επάντσιν 
Γιώτα Φεστα                Λιζαβέτα Προκόφιεβνα Επάντσινα 
Ιωάννης Παπαζήσης     Ιππόλυτος Τερέντιεβ
Στάθης Ματζώρος        Γαβριλα Αρνταλιόνοβιτς Ιβόλγκιν 
Γιώργος Δεπάστας       Λουκιάν Τιμοφέγιεβιτς (Λέμπεντεβ ) 
Χάρης Χιώτης              Κόλια Αρνταλιόνοβιτς Ιβόλγκιν 
 
Συμμετέχει η χορωδία Libro Coro
Στην  παράσταση συνεργάζονται οι: Δήμητρα Στάικου, Μαίρη Βούλγαρη, Μελίνα Κέντογλου, Σοφιάνα - Ανθίπη Φωτίδη, Ελένη Κερολάρη, Βέρα Μακρομαρίδου, Βεατρίκη Μίνα, Mαρία Νεφέλη Δούκα 
 
 
Ημέρες και ώρες παραστάσεων
 
Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή: 20.00
Σάββατο: 17.00 & 21.00
Κυριακή: 19.00
 
Τιμές εισιτηρίων
Διακεκριμένη: 30 €
Α’ Ζώνη: 25 € / Φοιτητικό-Ανέργων: 20 €
B’ Ζώνη: 20 € / Φοιτητικό-Ανέργων: 15 €
Γ’ Ζώνη: 15 € / Φοιτητικό-Ανέργων: 10 €
 
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
 
Δημοτικό Θέατρο Πειραιά
Λεωφ. Ηρ. Πολυτεχνείου 32, Πειραιάς 185 35
www. dithepi.gr
email/ Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Ταμείο Θεάτρου | 210 4143 310
Ώρες Ταμείου:
Δευτέρα: ΑΡΓΕΙ
Τρίτη έως Παρασκευή: 10.00 - 14.00 και 18:00 - 21:00
Σάββατο: 16.00 - 21.00
Κυριακή: 16.00 - 20:00
 

Ποια είναι σήμερα η σχέση της ποίησης με τον αστικό χώρο;
Μπορεί η ποίηση να σχολιάσει την κοινωνική πραγματικότητα, να αιφνιδιάσει και να αναζωογονήσει τη ματιά μας στην καθημερινότητα;
Ένα ποίημα αποτελεί και σήμερα πηγή ομορφιάς ή προβληματισμού;
Τι συμβαίνει όταν κάποιος μας απευθύνεται χωρίς να ζητεί κάτι, όταν στέλνει ένα μήνυμα αισθητικού τύπου;

Με αφετηρία το ερώτημα του ρόλου της ποίησης στη φαινομενική πεζότητα και πρακτικότητα της καθημερινής ζωής, το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά διοργανώνει τη φετινή άνοιξη τρία ποιητικά δρώμενα στην πόλη του Πειραιά.
Στο πρώτο από αυτά, λίγες μέρες πριν την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, μας καλεί σε έναν διαφορετικό περίπατο στην πόλη του Πειραιά το Σάββατο 17 Μαρτίου στις 11:30 π.μ.
Έναν περίπατο γεμάτο μικρές οάσεις στο αστικό τοπίο και ποιητικές αναγνώσεις από 27 σύγχρονους ποιητές.

Η διαδρομή ξεκινά από τον τερματικό σταθμό του ΗΣΑΠ και περιλαμβάνει στάσεις –με ποιητικές αναγνώσεις–σε διάφορα ιστορικά/σημαντικά σημεία του Πειραιά.

peiraias

Στάσεις διαδρομής:
1. ΤΕΡΜΑΤΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ ΗΣΑΠ ΠΕΙΡΑΙΑ
2. ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΑΓΟΡΑ ΠΕΙΡΑΙΑ
3. ΠΥΡΓΟΣ (UNESCO)
4. ΛΙΜΑΝΙ- ΧΩΡΟΣ ΑΝΑΜΟΝΗΣ
5. ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓ. ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ
6. Η ΣΤΑΝΗ- ΖΑΧΑΡΟΠΛΑΣΤΕΙΟ
7. ΠΛΑΤΕΙΑ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟΥ
8. ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΠΕΙΡΑΙΑ
9. ΤΡΟΥΜΠΑ- ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ ΛΟΥΞ
10. ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΕΡΨΙΘΕΑΣ
11. ΙΔΡΥΜΑ ΑΙΚ. ΛΑΣΚΑΡΙΔΗ
12. PUBLIC ΠΕΙΡΑΙΑ(Γρ. Λαμπράκη 152- 154)

Το «Λεωφορείον ο Πόθος» γίνεται «Το τραμ με το όνομα Πόθος» στην παράσταση του Μιχαήλ Μαρμαρινού που ανεβαίνει στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Έτσι η λέξη «streetcar» μεταφράζεται «τραμ», αντί για το σύνηθες «λεωφορείο» στον τίτλο του έργου, γεγονός που συνάδει και με την εποχή στην οποία γράφτηκε ‒ στην καλοδουλεμένη και σύγχρονη μετάφραση του Αντώνη Γαλέου.

Το έργο ανεβαίνει πολύ συχνά στη χώρα μας και είχα την τύχη να δω πολλές εκδοχές του. Καμία όμως μέχρι σήμερα, από αυτές που έχω παρακολουθήσει εγώ τουλάχιστον, δεν νομίζω ότι κατάφεραν να αποτυπώσουν τη ρομαντική διάθεση και τον ωμό ρεαλισμό, που συνοδοιπορούν σε όλα τα έργα του Ουίλιαμς.

Αυτό το ένιωσα να συμβαίνει το Σεπτέμβριο του 2014, όταν παρακολούθησα στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών σε ζωντανή μετάδοση το ριζοσπαστικό ανέβασμα, διάρκειας 3,5 ωρών, του ανατρεπτικού σκηνοθέτη Μπένεντικτ Άντριους. Επρόκειτο για τη μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία στην ιστορία του Young Vic, με πρωταγωνιστές την Τζίλιαν Άντερσον, που ενσάρκωσε τη μαραμένη καλλονή του αμερικανικού Νότου, την Μπλανς Ντιμπουά, τον Μπεν Φόστερ στο ρόλο του Στάνλεϊ Κοβάλσκι και τη Βανέσα Κίρμπι στο ρόλο της Στέλλας.

Ο ίδιος ο συγγραφέας αναφέρει για το «Λεωφορείο ο Πόθος»: «Πιστεύω ότι το μεγαλύτερο προτέρημα του έργου είναι η αυθεντικότητά του, η πιστότητά του στη ζωή. ∆εν υπάρχουν ‘‘καλοί’’ ή ‘‘κακοί’’ άνθρωποι. Ορισμένοι είναι λίγο καλύτεροι ή λίγο χειρότεροι, ωστόσο όλοι ενεργούν περισσότερο µε βάση την παρανόηση παρά την κακία. Από τυφλότητα σε ό,τι συµβαίνει στην καρδιά του άλλου. Ο Στάνλεϊ δεν βλέπει την Μπλανς σαν ένα απελπισµένο πλάσµα, αλλά σαν µια υπολογίστρια σκύλα. Κανείς δεν ‘‘βλέπει’’ κανέναν πραγµατικά, ο κάθε ήρωας βλέπει τον άλλον µόνο µέσα από τις ρωγµές του εγωισµού του. Είναι επόµενο ένα έργο σαν αυτό να έχει ως βασικό θέµα εκείνο της κατανόησης, της ανθρώπινης επικοινωνίας. Πρόκειται για µια τραγωδία µε τον κλασικό στόχο να φέρει µια κάθαρση, προκαλώντας το έλεος και τον φόβο του θεατή. Για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο η Μπλανς πρέπει να κερδίσει στο τέλος την κατανόηση και τη συµπόνια του κοινού. Κι αυτό πρέπει να γίνει χωρίς να µετατραπεί σε τέρας ο Στάνλεϊ. Η παρανόηση κι όχι ο Στάνλεϊ οδηγεί την Μπλανς στην καταστροφή. Στο τέλος ο θεατής πρέπει να πει: ‘‘Αν γνώριζαν ο ένας για τον άλλον…»*

Στο προκείμενο όμως, στην παράσταση του Μιχαήλ Μαρμαρινού βρίσκει κανείς πολλές αρετές, ενδιαφέροντα ευρήματα και μια Μαρία Ναυπλιώτου στο ρόλο της Μπλανς που θα θυμάται για καιρό.

Ο σκηνοθέτης δεν επιλέγει το δρόμο του ρεαλισμού σε όλες τις σκηνές. Αρωγός του σε αυτό γίνεται πρώτα από όλα το κατακερματισμένο, πολυεπίπεδο και πολυσήμαντο σκηνικό (Εύα Νάθενα). Οι ήρωες εδώ δεν θα κλειστούν σε ένα σπίτι με δύο δωμάτια, όπως προτάσσει ο Ουίλιαμς, αλλά θα πάρουν το χώρο τους στην ευρύχωρη σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, ακόμα και έξω από αυτή. Αυτό  πολλές φορές θα χαρίσει στην παράσταση μια μαγεία και μια ποιητικότητα, όπως, για παράδειγμα, στην υπέροχη σκηνή του πρώτου ραντεβού της Μπλανς με τον Μιτς, πριν από το διάλειμμα, όπου η ηρωίδα λαμβάνει μια κατακόκκινη ανθοδέσμη και ξεκινά ουσιαστικά η αποκαθήλωσή της ‒ παράλληλα όμως θα στερήσει κάτι πολύ βασικό από το ρεαλισμό του κειμένου, αυτό το «πνίξιμο» που βιώνουν οι ήρωες στον κοινό χώρο, την καταπάτηση του ιδιωτικού στοιχείου. Δεν μπορεί, λόγου χάρη, να γίνει σαφής αυτή η άρνηση της Μπλανς, ότι η αδερφή της ζει σε μια φτωχογειτονιά της Νέας Ορλεάνης, όταν τη βλέπουμε να απολαμβάνει το μπάνιο της με φόντο μια υπέροχη μπανιέρα, στην οποία θα μπορούσε άνετα να βουτήξει και η βασίλισσα Κλεοπάτρα της Αιγύπτου!

Αντίθετα, η χρήση κάμερας και ασπρόμαυρων προβολών έρχεται πολύ συχνά να τονίσει τις ρωγμές των ηρώων, όπως και ο τέταρτος τοίχος που υπάρχει για να «σπάει» ακόμα και σε δραματικές σκηνές, με αποκορύφωμα το φινάλε.

Σκηνοθετικό εύρημα που μοιάζει να έχει δουλευτεί πολύ και να κουμπώνει εξαιρετικά σε όλη τη διάρκεια της παράστασης είναι η χρήση του φωτός (φωτισμοί Γιάννης Δρακουλαράκος). Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός προτάσσει ένα μεγάλο κινηματογραφικό προβολέα στο κέντρο της σκηνής. Όλες οι σκληρές αλήθειες που ακούγονται στο έργο «φωτίζονται» έντονα, με πρώτη την παραδοχή της Μπλανς ότι πούλησε το κτήμα στο Μπελ-Ρεβ και αποκορύφωμα την αποκάλυψη της κρυφής ζωής της στον Μιτς.

Η παράσταση ευτύχησε να έχει και την εμπνευσμένη μουσική που συνέθεσε ο Άγγελος Τριανταφύλλου και κατάφερε να τραγουδήσει και να παίξει ζωντανά σαν μια καλοδεμένη ensemble η ομάδα των ηθοποιών.

Κάτι ανάλογο δυστυχώς δεν ισχύει και για τις ερμηνείες τους, αφού ο θίασος μοιάζει να μη μιλά την ίδια υποκριτική γλώσσα.

Η Μαρία Ναυπλιώτου σε έναν από τους δυσκολότερους ρόλους του παγκόσμιου ρεπερτορίου τα καταφέρνει περίφημα. Από τα πρώτα της βήματα στο σανίδι βλέπει κανείς το πριν του ρόλου. Η Μπλανς της έχει διανύσει όλη την τροχιά της πτώσης, είναι εύθραυστη, φαντασμένη, μυθομανής, αφελής, ψυχικά διαταραγμένη και εκφράζει με μοναδική ευαισθησία ότι αυτό που την οδηγεί στο όνειρο και στη φαντασίωση δεν έχει καθόλου να κάνει με τους ηθικούς φραγμούς αλλά με ένα αίσθημα αυτοσυντήρησης. Η Μπλανς της στηρίχτηκε κυρίως στη μεγάλη πληγή που της άφησε η πρώτη αγάπη, ίσως γι’ αυτό είναι και μια αποκάλυψη στη σκηνή που διηγείται την αυτοκτονία του αγαπημένου της και γενικότερα στις σκηνές της με τον Άγγελο Τριανταφύλλου (Μιτς), όπου ξεδιπλώνεται μοναδικά ο χαρακτήρας. Μια ερμηνεία με συνέπεια, γοητεία και την απαιτούμενη δραματική ένταση.

Μου έλειψε μόνο ένα κομμάτι πιο κυνικό, που θα δικαιολογούσε και τον «αμαρτωλό» της βίο καθώς και τον ξεπεσμό της. Εδώ περισσότερο υπογραμμίστηκε μια «αγγελική» πλευρά.

Ο Χάρης Φραγκούλης έχει μια εξαιρετική σκηνή, όταν μετά τον τσακωμό και το μεθύσι κραυγάζει για να γυρίσει πίσω η Στέλλα (Θεοδώρα Τζήμου), όπου η σκηνοθεσία επιλέγει ξεκάθαρα να δώσει τον ήρωα μέσα από την κινηματογραφική εκδοχή της ταινίας του Ελία Καζάν (1951) με τον Μάρλον Μπράντο.

Βρεγμένος και με το πρόσωπο παραμορφωμένο από την απόγνωση, σαν πληγωμένο ζώο, ο άξεστος Πολωνός καλεί την αγαπημένη του και εκείνη ανταποκρίνεται με τις αντίστοιχες ζωώδεις κραυγές. Γιατί, όπως θα ομολογήσει η ίδια στην επόμενη σκηνή στην Μπλανς, «μερικά πράγματα που γίνονται στο σκοτάδι, ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα, αξίζουν τόσο πολύ, που τα υπόλοιπα δεν λογαριάζονται…»

Αυτή ήταν ίσως και η μόνη σκηνή που με έπεισε ο ηθοποιός, ο οποίος σαφώς, με βάση τη σκηνοθετική γραμμή, αρκέστηκε να παρουσιάσει έναν απαθή Στάνλεϊ, που συχνά έμοιαζε να απαγγέλλει, με σπασμωδικές χειρονομίες και κινήσεις εντυπωσιασμού – άσκοπο γυμνό, κατανάλωση εμφιαλωμένων μπουκαλιών νερού αντί μπίρας, καταβρόχθιση φρούτων κ.λπ.

Αποκορύφωμα αυτής της ερμηνευτικής και σκηνοθετικής γραμμής ήταν το απογοητευτικό αποτέλεσμα της δέκατης σκηνής, όπου ο Στάνλεϊ επιβάλλει τη σωματική του κυριαρχία στην Μπλανς και ο ηθοποιός καταβροχθίζει και πάλι, αυτή τη φορά τα λευκά πούπουλα της ρόμπας της. Ίσως βέβαια το νόημα να υποβόσκει στη φράση «Το πνίξανε το κουνέλι» ‒στην αρχαία Ελλάδα άλλωστε οι ιέρειες του σεξ αποκαλούσαν το αντρικό μόριο κόνικλο (κουνέλι)‒ και ο σκηνοθέτης να ήθελε να δώσει μια άλλη διάσταση…

Γενικότερα, σκηνική επικοινωνία μεταξύ του Χάρη Φραγκούλη και της Μαρίας Ναυπλιώτου δεν υπήρξε ποτέ. Οι δυο τους δίνουν την εντύπωση ότι χρησιμοποιούν άλλους υποκριτικούς κώδικες, όπως υποψιαζόμασταν και μετά τη «Μήδεια» της Μαριάννας Κάλμπαρη που είδαμε τον Αύγουστο στην Επίδαυρο. 

Αντίθετα πολύ ευχάριστη έκπληξη ήταν ο Μιτς του Άγγελου Τριανταφύλλου και οι σκηνές τους με την Μπλανς από τις καλύτερες της παράστασης. Ποιητικότητα, ρεαλισμός, παιχνίδι, ευαισθησία είναι μερικά τάλαντα που διακρίνει κανείς.

Η Στέλλα της Θεοδώρας Τζήμου, αν και αποπροσανατολισμένη σε σημεία, πέτυχε να αποδώσει την κυριαρχία των αισθήσεων και το γήινο στοιχείο σε αντιπερισπασμό με τον ονειρικό κόσμο της Μπλανς που εισέρχεται στο σπίτι της.

Η Ευαγγελία Καρκατσάνη και ο Αdrian Frieling κλήθηκαν να ερμηνεύσουν το ζευγάρι των φίλων και γειτόνων. Η πρώτη δίνει πόντους στην παράσταση και με την υπέροχη φωνή της.

Δεν μπορεί να μην εγκωμιάσει κανείς τα υπέροχα κοστούμια της Εύας Νάθενα, καθώς, εκτός από το υψηλής αισθητικής γούστο τους, η παλέτα των χρωμάτων τους δεν έπεσε καθόλου τυχαία, αφού έντυσε με λευκό την Μπλανς, πράσινο τη Στέλλα και πορτοκαλί τον Στάνλεϊ.

*Απόσπασµα από γράµµα που έγραψε ο Τ. Ουίλιαµς στον Ε. Καζάν το 1947, στο Brenda Murphy, Tennessee.

 Από τη Γιώτα Δημητριάδη

Το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, καλεί σε ακρόαση ηθοποιούς - άνδρες και γυναίκες - ηλικίας έως 30 ετών, προκειμένου να συμμετάσχουν σε θεατρική παραγωγή η οποία θα πραγματοποιηθεί την άνοιξη. Οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει να αποστείλουν τα βιογραφικά τους έως 15 Σεπτεμβρίου, υπ' οψιν του Καλλιτεχνικού Διευθυντή του ΔΘΠ Νίκου Διαμαντή, στο email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

 

 

Ένα εξαιρετικά απαιτητικό μιούζικαλ ευτυχεί σε μία παράσταση με πολλές αρετές και πολύ λίγα «φάλτσα» που αξίζει την προσοχή σας.

To μιούζικαλ “Evita” των Andrew Lloyd Weber και Tim Rice δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Έκανε το ντεμπούτο του στο West End το 1979, ενώ έναν χρόνο αργότερα ξεκίνησε τις παραστάσεις του και στο Broadway. Η Αλίκη Βουγιουκλάκη είναι αυτή που το σύστησε στο ελληνικό κοινό τη σεζόν 1981-82, ενώ το 2010 η παγκόσμια περιοδεία της “Evita”, στην κατά West End εκδοχή της παράστασης, έκανε στάση στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στο θέατρο Badminton αφήνοντας μάλλον ανάμεικτες εντυπώσεις. Ακόμα όμως κι αυτοί που δεν έχουν απολαύσει το μιούζικαλ στη σκηνή, σίγουρα θα το έχουν δει στη μεγάλη οθόνη στην περίφημη ομώνυμη ταινία του 1996 με τη Madonna.

Το έργο των Weber και Rice, που καταπιάνεται με τη μυθιστορηματική ζωή της Εύα Περόν, Πρώτης Κυρίας της Αργεντινής από το 1946 μέχρι τον πρόωρο θάνατο της από καρκίνο το 1952, θυμίζει σε ύφος περισσότερο μία ροκ όπερα, παρά ένα συμβατικό μιούζικαλ. Είναι αναμφισβήτητα εξαιρετικά απαιτητικό σε επίπεδο παραγωγής, γεγονός που δικαιολογεί και γιατί στην Ελλάδα έχει να παρουσιαστεί 35 χρόνια, ενώ απαιτεί από τους ηθοποιούς – τραγουδιστές του πάνω απ’ όλα εξαιρετικές φωνητικές ικανότητες, αφού η πρόζα χωρίς συνοδεία μουσικής απουσιάζει παντελώς και ο λόγος τραγουδιέται διαρκώς.

Ο Δημήτρης Μαλισσόβας, που έχει ήδη δώσει επιτυχημένα το στίγμα του στο μουσικό θέατρο, αλλά είναι η πρώτη φορά που καταπιάνεται με ένα ξένο μιούζικαλ, πήρε το ρίσκο να παρουσιάσει εκ νέου την “Evita” σε μία ελληνική παραγωγή αξιώσεων στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά. Ως σκηνοθέτης της παράστασης είχε την ευφυΐα να επιλέξει τους κατάλληλους ανθρώπους στις σωστές θέσεις κι αυτό, όσο κι αν θα έπρεπε να είναι αυτονόητο, στην Ελλάδα δεν είναι. Το είδος του «μιούζικαλ» στην χώρα μας έχει κακοπάθει, με εξαιρέσεις φυσικά, διότι τις περισσότερες φορές οι Έλληνες παραγωγοί και σκηνοθέτες διαλέγουν τους συντελεστές (και δη τους πρωταγωνιστές) της εκάστοτε παράστασης με βάση τη δημοφιλία τους και όχι με κριτήριο το αν μπορούν πραγματικά να ανταπεξέλθουν με επιτυχία στις αντικειμενικά πολύ υψηλές απαιτήσεις του είδους.

Η “Evita” φυσικά είναι ένα μιούζικαλ, που μπορεί να καταλήξει Βατερλό αν οι ηθοποιοί του δεν τραγουδάνε εξαιρετικά, όπως άλλωστε συμβαίνει με όλα τα έργα του Weber. Ο Μαλισσόβας το γνώριζε αυτό και δεν έκανε εκπτώσεις. Η ομάδα των συντελεστών του είναι πραγματικά πολύ άξια. Στο θέατρο συνηθίζεται να ξεκινάμε από το κείμενο, αφού εν αρχή ην ο λόγος, αλλά στο μιούζικαλ και δη στα έργα του Weber εν αρχή ην η μουσική. Ο Αλέξης Πρίφτης έκανε πραγματικά υποδειγματική δουλειά τόσο στο κομμάτι της ενορχήστρωσης και της διεύθυνσης της Majestic Symphonic Orchestra, όσο και στο εξαιρετικά απαιτητικό κομμάτι της μουσικής διδασκαλίας. Παρά τις όποιες μικρές ενστάσεις, που αφορούν κυρίως την υποκριτική προσέγγιση των τραγουδιών από κάποιους ηθοποιούς – τραγουδιστές, θα πρέπει κανείς να είναι άδικος για να μην παραδεχτεί ότι σε αυτή την παραγωγή όλοι όσοι βρίσκονται πάνω στη σκηνή, από το chorus μέχρι τους πρωταγωνιστές, τραγουδάνε από πολύ καλά έως εξαιρετικά.

Η παράσταση του Δημήτρη Μαλισσόβα στηρίχτηκε επίσης σε δύο άλλους βασικούς πυλώνες, στην εύστοχη και προσεγμένη απόδοση του κειμένου από τον Γεράσιμο Ευαγγελάτο, που έβγαλε με επιτυχία εις πέρας ένα πραγματικά πολύ δύσκολο έργο, και στην εξαιρετική – κι εδώ πραγματικά του αξίζουν πολλά συγχαρητήρια – δουλειά του Νίκου Μαριάνου στις χορογραφίες. Είχα πολύ καιρό να δω τόσο ευφάνταστες και άψογα εκτελεσμένες χορογραφίες σε ελληνική παραγωγή μιούζικαλ. Με αφορμή τη χώρα, που διαδραματίζεται το έργο, την Αργεντινή, ο Μαριάνος ενέταξε σε αρκετές χορογραφίες latin στοιχεία χαρίζοντας μας ένα εξαιρετικά εντυπωσιακό, αλλά καθόλου κιτς, σκηνικό αποτέλεσμα, ενώ με εξίσου υψηλή αισθητική κίνησε και τις πιο ατμοσφαιρικές σκηνές του έργου.

Οι υψηλές επιδόσεις της παραπάνω τριάδας, που είναι ουσιαστικά ο κορμός ενός μιούζικαλ, βοήθησαν τον έμπειρο Δημήτρη Μαλισσόβα να στήσει μία ευπρόσωπη, πολύ καλά δουλεμένη και με εξαιρετικά δυνατές στιγμές παράσταση, που κερδίζει το στοίχημα σε γενικές γραμμές και σίγουρα αποτελεί ένα από τα πιο άρτια ανεβάσματα μιούζικαλ που έχουμε απολαύσει μέχρι σήμερα σε ελληνική παραγωγή. Δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα με τα πάντα στην παράσταση – προσωπικά βρήκα την έναρξη λίγο αδύναμη, αφού τόσο εκτελεστικά όσο και σε επίπεδο εικόνας ήταν κατώτερη της συνέχειας της παράστασης, ενώ επίσης τα εξαιρετικά καλόγουστα και ανά σκηνές εντυπωσιακά κοστούμια της Ηλένιας Δουλαδίρη δεν αναδείχτηκαν πάντα αποτελεσματικά από τα φώτα του Αλέκου Γιάνναρου – αλλά οφείλω να πω ότι στο σύνολο μπορούμε να μιλήσουμε για μία παράσταση, που κερδίζει το στοίχημα και αναμφισβήτητα αξίζει την προσοχή σας.

Αυτό το τελευταίο οφείλεται σε μεγάλο βαθμό φυσικά και στους ηθοποιούς της. Η Νάντια Μπουλέ έχει αποδείξει εδώ και καιρό ότι το μιούζικαλ είναι ο φυσικός της χώρος. Τραγουδάει πολύ καλά, χορεύει εξαιρετικά και είναι άκρως ικανοποιητική και στο υποκριτικό μέρος. Τη θαύμασα πιο πολύ στα ατμοσφαιρικά της τραγούδια – είναι χάρμα οφθαλμών και ώτων στο “You must love me”. Υποκριτικά ανταποκρίνεται εξαιρετικά στις απαιτήσεις του ρόλου, ενώ στα χορευτικά μέρη κυριολεκτικά απογειώνεται. Στο πρώτο μέρος τη βρήκα πιο θαμπή συγκριτικά με το δεύτερο κι αν κάτι μου έλειψε, ανά στιγμές, από τη συνολικά εξαιρετική παρουσία της ήταν το star quality που φέρει ο ίδιος ο ρόλος. Νομίζω ότι μπορεί να λάμψει πιο πολύ. Έχει τις ικανότητες.

Ο Αιμιλιανός Σταματάκης είναι ένας ολοκληρωμένος ηθοποιός του μιούζικαλ, με βάση τα διεθνή και όχι τα ελληνικά στάνταρντ. Δεν είναι τυχαίο που μετά το ντεμπούτο του στις «Καμπάνες του Εντελβάις» έφυγε για την Αγγλία, όπου και πρωταγωνίστησε στο μιούζικαλ του Weber “Joseph and the Amazing Technicolor”. Έχει πραγματικά εξαιρετική φωνή, ενώ διαθέτει μία πρωτοφανή σκηνική δύναμη και ακαταμάχητη σκηνική παρουσία. Στον ρόλο του Τσε είναι σαρωτικός και ουσιαστικά κλέβει την παράσταση.

Ο Μιχάλης Ψύρρας, που υποδύεται τον Περόν, έχει αναμφισβήτητα μία εξαιρετικά δουλεμένη φωνή, αφού προέρχεται από τον χώρο της όπερας και του λυρικού τραγουδιού. Στην πρώτη του σκηνή είναι εντυπωσιακός, όμως στη συνέχεια ο οπερατικός του τρόπος μειώνει το συναίσθημα στην ερμηνεία του, ενώ συνολικότερα μοιάζει λίγο δύσκαμπτος υποκριτικά, κάτι που αναγκαστικά θολώνει τη σκηνική του χημεία με τη Νάντια Μπουλέ.

Στους υπόλοιπους ρόλους ο Άλεξ Οικονόμου είναι επαρκής στον ρόλο του Μαγκάλντι, αλλά υποκριτικά δεν απογειώνει τον ήρωά του αφήνοντας τον να περάσει σε δεύτερη μοίρα, σε αντίθεση με τον Ίαν Στρατή που στη μία ουσιαστικά σκηνή που έχει σε όλο το έργο τραγουδώντας μαζί με τον Αιμιλιανό Σταματάκη το  “And The Money Kept Rolling In (And Out)” είναι συναρπαστικός. Πολύ καλή, με μία αιθέρια φωνή, είναι και η νεαρή Μαρία Δελετζέ στον ρόλο της ερωμένης, ενώ ο Άρης Πλασκασοβίτης, παρά την εμπειρία του στο μιούζικαλ, δεν καταφέρνει να ξεχωρίσει στο σόλο του.

Συμπερασματικά, η “Evita”, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Δημήτρη Μαλισσόβα στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά, είναι μία καλοστημένη, αξιοπρεπέστατη, φροντισμένη δουλειά με πολύ μεγάλα ατού και πολύ λίγα «φάλτσα». Μία πλούσια παραγωγή, που θα σας πρότεινα ανεπιφύλακτα να δείτε, εάν και εφόσον φυσικά τυγχάνεται λάτρης του είδους.           

 

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Please enter youtube id.

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

Kalomoira2.jpg

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία