Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

Το Εθνικό Θέατρο παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα το ανατρεπτικό κείμενο της Σιμπίλε Μπεργκ, στο Θέατρο Rex Σκηνή- Κατίνα Παξινού, σε σκηνοθεσία Ελένης Ευθυμίου.

Ένας πολυφωνικός μονόλογος για τις γυναίκες και το «τίποτα» του σύγχρονου καπιταλιστικού κόσμου.

Χαρακτηρισμένη ως «το πιο βίαιο eye-liner της Γερμανίας», η Σιμπίλε Μπεργκ, που ζει και εργάζεται στη Ζυρίχη, θεωρείται η πιο ζωντανή φωνή στον σύγχρονο γερμανόφωνο κόσμο. Με το λογοτεχνικό και θεατρικό έργο της μεταφρασμένο σε 34 γλώσσες, ρίχνει μια διαπεραστική ματιά στη σύγχρονη ευρωπαϊκή μεγαλούπολη.

Απλά και καθημερινά πράγματα της ζωής σκιαγραφούν με σαρκασμό και χιούμορ την ποιότητα μιας κοινωνίας, που όπως λέει η συγγραφέας «φαίνεται από τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφερόμαστε στους αδύναμους. Στους εαυτούς μας  δηλαδή, οι οποίοι θα μπορούσαμε να καταλήξουμε στον δρόμο αύριο λόγω κάποιας μακροχρόνιας αρρώστιας, τυχόν απόλυσης ή μιας άλλης κακοτυχίας.

Σχεδόν παντού επικρατεί σήμερα η περίεργη πίστη στην επικράτηση του πιο εύρωστου. Και το μίσος για όλους όσοι έχουν εκπέσει, τους αδύναμους και τους ασθενείς, είναι για πολλούς η έκφραση του φόβου για τη δική τους κατάρρευση».

okosmos texnesplus2 1

Νεαρές γυναίκες που προσπαθούν να ανταποκριθούν στις επιταγές της σύγχρονης καπιταλιστικής κοινωνίας βρίσκονται σε αδιέξοδο: εγκλωβισμένες στην αυτοεικόνα τους, θεωρούν τη διαρκή κατανάλωση ως μονόδρομο, μιλάνε με δυσπιστία για τον ρόλο της οικογένειας, αδυνατούν να πιστέψουν ότι υπάρχει πραγματικός έρωτας και παρόλο που περιφρονούν την αγορά, ζούνε πουλώντας δικά τους φάρμακα στο διαδίκτυο. Νιώθοντας παγιδευμένες σε έναν κόσμο που προωθεί μονάχα πλασματικές ανάγκες και ψεύτικες επιλογές, έχουν χάσει κάθε κίνητρο και αναρωτιούνται αν υπάρχει κάτι για το οποίο αξίζει να αγωνιστούν. Επί σκηνής ένας δυναμικός χορός γυναικών, που, η καθεμία μόνη της και όλες μαζί, μιλούν με δυσπιστία για την έννοια του «εμείς», φωτίζοντας άλλοτε με τρυφερό και άλλοτε με σκληρό τρόπο, ένα οργισμένο «εγώ» εμποτισμένο από ματαίωση και απέραντη μοναξιά.

Ταυτότητα παράστασης
Μετάφραση: Γρηγόρης Λιακόπουλος
Σκηνοθεσία: Ελένη Ευθυμίου
Συνεργάτιδα δραματουργός: Gerhild Steinbuch
Μουσική: Λευτέρης Βενιάδης
Σκηνικά – Φωτισμοί: Ζωή Μολυβδά Φαμέλη
Κοστούμια: Λουκία Χουλιάρα
Κίνηση: Ανδρονίκη Μαραθάκη
Σχεδιασμός live video: Δημήτρης Ζάχος
Βοηθός σκηνοθέτη: Βαγγέλης Κοσμίδης
Διανομή (με αλφαβητική σειρά): Ελένη Ευθυμίου, Στέλλα Νούλη, ΚίττυΠαϊταζόγλου, Κατερίνα Παπανδρέου, Νάνσυ Σιδέρη, Καλλιόπη Σίμου, Νατάσσα Σφενδυλάκη, Αναστασία Χατζάρα
Κρουστά: Βασίλειος Παναγιωτόπουλος
Φωτογράφος παράστασης: Κάρολ Τζάρεκ
Πληροφορίες για τα Μ.Μ.Ε. 210 5288164, 210 5288196

ΣΤΗΛΗ ΘΕΑΜΑΤΩΝ
Εθνικό Θέατρο – Θέατρο Rex Σκηνή «Κατίνα Παξινού» - Πανεπιστημίου 48, τηλ. 210-3305074, 210-7234567 (μέσω πιστωτικής κάρτας), στο www.ticketservices.gr και στο tickets.public.gr
Ημέρες και ώρες παραστάσεων
Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο 21:00
Κυριακή 20:00
Γενική είσοδος: 13€, 10€ νεανικό φοιτητικό και 5€ για ανέργους

Μια εβδομάδα πριν την πρεμιέρα του «Hotel Éternité», ο Αργύρης Ξάφης μιλά και φωτογραφίζεται για το texnes-plus.

Συνέντευξη: Γιώτα Δημητριάδη

Φωτογραφίες: Κοσμάς Ινιωτάκης 

 Το ραντεβού μας είναι στο φουαγιέ του Εθνικού Θεάτρου, λίγο μετά την πρόβα για τη νέα παράσταση του Γιάννη Καλαβρινού, στην οποία και πρωταγωνιστεί, το «Hotel Éternité».

Ο Αργύρης Ξάφης έχει απαχθεί και στη θέση του εμφανίζεται ένας πολύ νεότερος κι εντυπωσιακά, πιο αδύνατος άνδρας, το ίδιο χαρισματικός με εκείνον και πολύ πιο ήρεμος, όπως μου αποκαλύπτει.

Εντυπωσιασμένη, ακόμα, από την ερμηνεία του στην παράσταση «Ρίττερ, Ντένε, Φος» σε σκηνοθεσία Μαρίας Πρωτόπαππα στο Θεάτρο Τέχνης, του λέω πως για μένα ήταν, ίσως, η καλύτερη ερμηνεία του μέχρι σήμερα.

Χαμογελάει και μου απαντάει: «Οφείλεται στο έδαφος που προετοιμάζουν τα κορίτσια (Στεφανία Γουλιώτη και Λουκία Μιχαλοπούλου). Όταν τις παρακολουθείς μέσα από την κουίντα, δεν έχεις επιλογή. Λες ή θα βγω ή δεν θα βγω! Προετοιμάζουν το γήπεδο για έναν ωραίο αγώνα».

Σε λίγες μέρες, μετά το ψυχιατρείο, όπου πέρασε μεγάλο μέρος της ζωή του, ως Φος, στον ρόλο του Τόμας Μπέρνχαρντ, θα γίνει υπάλληλος σ’ ένα φανταστικό ξενοδοχείο στη μέση του πουθενά και θα παλεύει με τους δαίμονες που προκαλεί ο ανελέητος χρόνος στους ανθρώπους.

ksafis 2 texnes plus

 

Μείον 30 κιλά!

Αδυνάτισα με τη νηστειοθεραπεία. Είναι ένας διαφορετικός τρόπος διατροφής, που σε μαθαίνει πώς πρέπει να συμπεριφέρεσαι με το φαγητό. Για παράδειγμα σε μαθαίνει ότι πρέπει να μασάς πολλές φορές την τροφή σου. Για να φάω κρέας θα πρέπει να μασήσω την κάθε μπουκιά 50 φορές, γι’αυτό και πλέον τρώω μια φορά την εβδομάδα. Φτάνεις στο σημείο να τρως όπως έτρωγαν παλιά οι άνθρωποι.

«Ρίττερ, Ντένε, Φος» ...για τόσο λίγο;

Όταν βρεθήκαμε με τα κορίτσια (Στεφανία Γουλιώτη, Λουκία Μιχαλοπούλου και Μαρία Πρωτόπαππα) θέλαμε να πάμε το «Ρίττερ, Ντένε, Φος» όλη τη χρονιά, αλλά η παραγωγή θεωρούσε ότι ήταν δύσκολο να πάει για ολόκληρη τη σεζόν.

Τώρα, βέβαια με την επιτυχία που σημείωσε έχουν αλλάξει γνώμη, αλλά δυστυχώς όλοι μας έχουμε κλείσει για την άλλη μισή χρονιά δουλειές.

 

ksafis 3 texnes plus

 

 

Πρώτη συνεργασία με τον Γιάννη Καλαβριανό

Με τον Γιάννη (Καλαβριανό) προσπαθούμε 4-5 χρόνια να συνεργαστούμε. Όταν του έγινε η πρόταση από το Εθνικό Θέατρο να γράψει και να σκηνοθετήσει ένα έργο, πριν καν το γράψει είπαμε ότι θα δουλέψουμε μαζί! Το μόνο που μου είχε πει είναι ότι σκέφτεται κάτι σχετικά με τον χρόνο και τη φθορά που επιφέρει.

«Hotel Éternité»

Είναι ένα πάρα πολύ ωραίο κείμενο, με τη γνωστή ευαισθησία της γραφής του Γιάννη, αλλά διαφορετικό από όλα τα υπόλοιπα, καθώς μοιάζει με θρίλερ.

Είναι ένα ξενοδοχείο στη μέση του πουθενά, στόχος του είναι να βοηθάει όσους ανθρώπους έχουν θέμα με τον χρόνο. Είτε για παράδειγμα αυτούς που θέλουν να παγώσουν τον χρόνο, γιατί είναι μια καλή περίοδος της ζωής τους, είτε εκείνους που για κάποιο λόγο έχουν περιορισμένο χρόνο ζωής (π.χ λόγω μιας αρρώστιας) θέλουν στον χρόνο που τους απομένει να ζήσουν όσο το δυνατόν περισσότερα. Όλοι οι ρόλοι αφορούν τους ανθρώπους, οι οποίοι δουλεύουν σ’ αυτό το ξενοδοχείο και που προσπαθούν με διάφορους τρόπους να τιθασεύουν τον χρόνο, που άλλοτε τρέχει κι άλλοτε δεν κυλάει καθόλου.

 

ksafis 4 texnes plus

 

 

Ο ρόλος μου

Εγώ είμαι ο εραστής και το δεξί χέρι της διευθύντριας κι ιδιοκτήτριας, η οποία έχει κληρονομήσει την επιχείρηση από τους γονείς της και τη συνεχίζει η ίδια. Ο δικός μου ρόλος είναι αυτός που φέρνει ένα κομμάτι τεχνογνωσίας στην επιχείρηση. Προσπαθεί να στηθεί όλο αυτό πιο πειστικά.

Σκέψου ότι αλλάζουμε την ημέρα με τη νύχτα, αλλάζουμε το εικοσιτετράωρο σε δωδεκάωρο, τους δημιουργούμε εμπειρίες συμπυκνωμένης ζωής κ.λ.π ανάλογα με την περίπτωσή τους. Στην παράσταση δεν βλέπουμε κανέναν από τους επισκέπτες του ξενοδοχείου. Παρακολουθούμε μόνο τους ανθρώπους, οι οποίοι εργάζονται εκεί κι όλα όσα κάνουν για να εξυπηρετήσουν τους πελάτες. Κανείς τους δεν έχει πάει να εργαστεί εκεί μόνο για βιοποριστικούς λόγους, όλοι έχουν κάτι πιο σημαντικό που τους ενώνει μ’ αυτή τη δουλειά.

Η σχέση μου με τον χρόνο

Νομίζω, ότι όπως οι περισσότεροι άνθρωποι, θέλω να είναι πολύς και πολύτιμος! Τον σπαταλάω, όμως, γιατί συνεχώς όλο κάτι προκύπτει και παίρνει τη θέση κάποιου σημαντικού πράγματος. Όσο μεγαλώνεις και πατάς περισσότερο στα πόδια σου, στο κομμάτι των απαιτήσεων που μπορείς να έχεις, τόσο περισσότερο κερδίζεις χρόνο, έχοντας παράλληλα όμως έντονα την αίσθηση ότι είναι λιγότερος.

 ksafis 5 texnes plus

 

Θα ήθελα περισσότερο χρόνο για...

Διακοπές! Αυτό νιώθω ότι έχω στερηθεί κι όσο περνά ο χρόνος είναι σαν να μου το στερούν περισσότερο ή εγώ να το στερώ από τον εαυτό μου.

Δεν έχω το περιθώριο να πω ότι «Δεν θα δουλέψω μια σεζόν!»

Δεν προέρχομαι από πλούσια οικογένεια, ούτε έχω κάποια έξτρα εισοδήματα. Ζω από τη δουλειά μου. Μπορώ να μην δουλέψω κάποιους μήνες, αν μου τύχει ένα θέμα υγείας αλλά δεν μπορώ μην δουλέψω κι έτσι απλά να κάτσω να κάνω διακοπές.

Αν μπορούσα να παγώσω τον χρόνο σε μια περίοδο...

Αν ήξερα ότι έχω παγώσει σε μια εποχή και δεν θα μπορούσα να φύγω από αυτή δεν θα ήθελα να το κάνω! Πιστεύω ότι αν γνώριζα κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσα ποτέ να το χαρώ!

 

ksafis 7 texnes plus

 

Αυτή την περίοδο...

Χαίρομαι που έχω μια τάση μεγάλης αλλαγής στη ζωή μου. Έχω ανάγκη από πράγματα που δεν τα έχω δοκιμάσει και με προκαλούν πολύ να τα κάνω. Από καινούργια κείμενα και συνεργασίες ή στις υπάρχουσες πράγματα που δεν έχουμε ξανακάνει, όπως τώρα με τους ΠΥΡ, που ετοιμάζουμε ένα καινούργιο εκπληκτικό έργο, το «Μάκιναλ» της Σόφι Τρέντγουελ. Τελείωσα τη μετάφραση, η οποία ήταν ιδιαίτερα απαιτητική. Σκέψου, ότι πέρσι με τις επιχορηγήσεις είχα μεταφράσει ένα-δύο κομμάτια και μου πήρε τόσους μήνες να την ολοκληρώσω! Είναι ένα έργο με εννέα σκηνές στο σύνολό του. Μπορεί να υπάρχει μια σκηνή δικαστηρίου, η οποία να είναι 15 σελίδες, να παίζουν είκοσι άτομα κι ο καθένας να πετάει μια λέξη και εσύ να πρέπει να το μεταφράσεις μ’ έναν τρόπο, ώστε να μην είναι τεχνική μετάφραση, αλλά θεατρική!

ΠΥΡ, η ομάδα μου

Πέρσι κάναμε την «Ορέστεια», που δεν ήταν στα πλάνα μας, αλλά επιλέχθηκε η Ιώ Βουλγαράκη να σκηνοθετήσει και δουλέψαμε όλοι σαν ομάδα. Η τελευταία παράσταση «Μόλλυ Σουήνη» έγινε πριν δύο χρόνια, απλά πήγε για 2η χρονιά επανάληψη. Η προηγούμενη ήταν η «Άφιξις» πριν ενάμιση χρόνο κι η «Μισσαλοδοξία» πριν δύο χρόνια. Ουσιαστικά έχουμε κάνει πέντε δουλειές από το 2012 μέχρι σήμερα.

Είχαμε πει από την αρχή ότι είναι ζητούμενο αυτής της ομάδας να μην υπάρχει η αίσθηση της εξάρτησης μεταξύ μας, ώστε όσο είμαστε να είμαστε, επειδή θέλουμε να είμαστε ομάδα και όχι επειδή δεν έχουμε άλλη πρόταση, που και αυτό είναι πολύ ανθρώπινο και το καταλαβαίνω, αλλά πρέπει να το ξεπεράσεις για να είσαι ενεργός καλλιτεχνικά. Δεν μπορείς να βασίσεις μια μακροχρόνια συνεργασία στην εξάρτηση, γιατί δημιουργεί προβλήματα.

Το κριτήριό μου για να πω «ναι» σε μια συνεργασία είναι...

Το ένστικτό μου! Σκέψου ότι και τώρα με το «Hotel Éternité» δεν υπήρχε έργο όταν μου έκανε την πρόταση ο Γιάννης (Καλαβριανός).

 ksafis 6 texnes plus

 

 

Μας κυνηγούν οι «Άγριες Μέλισσες»...

Είναι απλοικό να πούμε ότι ο κόσμος δεν πάει θέατρο, γιατί παρακολουθεί τη σειρά. Ο κόσμος βλέπει τις «Άγριες Μέλισσες» αλλά το κάνει για πολλούς λόγους. Πρώτα απ’ όλα, γιατί δεν έχει χρήματα για να βγει κι η σειρά είναι δωρεάν, τις βλέπει γιατί είναι σίγουρα καλύτερες από το μηδέν που είχαμε όλα αυτά τα χρόνια κι επειδή, επιτέλους, βλέπει πολύ καλούς ηθοποιούς! Όλοι λένε «Πού ήταν αυτοί οι ηθοποιοί τόσα χρόνια!» κι εμείς λέμε ότι «Εδώ, είμαστε και δουλεύουμε τόσα χρόνια!». Δεν είναι μόνο ότι είναι πλούσια παραγωγή, είναι ότι και το κοινό δεν είναι πλούσιο και πολλές φορές δεν έχει και διάθεση να βγει έξω. Το είδαμε αυτό και στην αγορά την άσχετη με το θέατρο που έπεσε 20-30%...Οι άνθρωποι δεν βγήκαν να ψωνίσουν! Θέατρο θα πάνε; Αν και θέατρο θα έπρεπε να πάνε...Παρ’ όλα αυτά, καταλαβαίνω πολύ καλά αυτό που συμβαίνει. Το βλέπω και με την οικογένειά μου και τους γύρω μου, ζορίζονται οι άνθρωποι και χρειάζονται εμψύχωση!

Υπερπληθώρα ηθοποιών

Το πρόβλημα ξεκινάει από το ίδιο το σύστημα, που έχει δημιουργήσει μια παραγωγή 600-700 ηθοποιών κάθε χρόνο κι όλοι αυτοί οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα να εργαστούν. Οι αντίστοιχες πληθυσμιακά χώρες του πλανήτη βγάζουν, το πολύ, 60 ηθοποιούς κάθε χρόνο. Όσο καλλιτεχνικός λαός και να είμαστε, που είμαστε, υπάρχει ένας μηχανισμός εκμετάλλευσης των ανθρώπων που λέει: «Εφόσον μπορείς να κάνεις τον άλλον να γελάει μ’ ένα ανέκδοτο μπορείς να γίνεις ηθοποιός και δεν χρειάζεται να σπουδάσεις κάτι ιδιαίτερο. Θα βγεις και θα έχεις δουλειά».

Έτσι έχουμε φτάσει τις 1.800 με 2.000 παραστάσεις τον χρόνο και το κοινό έχει σαστίσει και δεν ξέρει που να κατευθυνθεί. Αυτό είναι ένα ντόμινο πολλών πραγμάτων κι η ευθύνη των καλλιτεχνών αφορά στη διεκδίκηση της αξίας της δουλειάς τους. Οι ηθοποιοί, σήμερα, πληρώνουν για να παίξουν, αυτό δεν εκτιμάται από το κοινό. Αντίθετα θα πρέπει να διεκδικήσουν αμειβόμενοι να βελτιώσουν τις συνθήκες εργασίας τους.

ΣΕΗ

Ήμουν τέσσερα χρόνια στο ΣΕΗ και μάλιστα πολύ ενεργό μέλος. Επειδή, όμως, δεν υπάρχει κατά τη γνώμη μου κλάδος, απογοητεύτηκα και τα παράτησα. Ασχολήθηκα με τις διεθνείς σχέσεις και προσπάθησα να καταλάβω, γιατί σ’ αντίθεση με το εξωτερικό, δεν έχουμε μηχανισμούς που να δουλεύουν έτσι, ώστε κι όλοι να πληρώνονται και το κοινό να απολαμβάνει γεμάτες παραγωγές. Δυστυχώς, το πρόβλημα ξεκινάει από τις δραματικές σχολές κι από το γεγονός ότι δεν υπάρχει κανένα φίλτρο για το ποιος μπορεί να ανοίξει μια σχολή και ποιος μπορεί να διδάξει σ’ αυτήν.

 

ksafis 8 texnes plus

 

Οι μαθητές μου

Αυτό που ξεκίνησα εγώ στην σχολή, γεγονός που συμβαίνει χρόνια στις σχολές του εξωτερικού, είναι ότι αναλαμβάνω ένα έτος από την αρχή, από τις εισαγωγικές εξετάσεις. Διαλέγω, δηλαδή, την ομάδα που θα περάσει στη σχολή και δουλεύω με τα παιδιά, μέχρι να αποφοιτήσουν στο τέταρτο έτος.

Επιπλέον, είμαι υπεύθυνος για όλο το πρόγραμμα σπουδών τους: από τη δραματουργία μέχρι την ξιφασκία. Μ’ αυτόν τον τρόπο έχουν κάπου να «λογοδοτήσουν» για την πρόοδό τους, αλλά και τον φόβο ότι θα κοπούν. Γιατί κόβονται οι μαθητές στο Ωδείο, δεν τελειώνουν όλοι όσοι ξεκινάνε. Σ’ αντίθεση με πολλές άλλες δραματικές σχολές, όπου οι καθηγητές αλλάζουν κάθε εξάμηνο και τα παιδιά ακούνε άλλα από τον έναν και άλλα από τον άλλον κι αποπροσανατολίζονται.

Μέχρι σήμερα έχω βγάλει δύο φουρνιές ηθοποιών κι είμαι πολύ περήφανος γι’ αυτά τα παιδιά! Όλοι τους δουλεύουν.

Το Ωδείο είναι η μοναδική ελληνική δραματική σχολή που έχει μπει στον παγκόσμιο οργανισμό δραματικών σχολών. Είμαστε στις 15 καλύτερες σχολές στον κόσμο και, σήμερα, διαθέτουμε και την καλύτερα εξοπλισμένη αίθουσα black box στην Ελλάδα.

Μόνο μια οπτική του ρόλου μπορείς να κατακτήσεις....

Ούτε καν μια μεριά! Μόνο την οπτική του κάθε ηθοποιού κι αυτό είναι και το ωραίο στο θέατρο, γιατί η κάθε οπτική είναι ιδιωτική κι αποκαλύπτει στους άλλους κάτι που δεν γνώριζαν. Αν δεν υπάρχει η προσωπική οπτική του καλλιτέχνη, όλες οι ερμηνείες θα ήταν ίδιες.

Σκηνοθετώ...

Μόνο όταν ξέρω ότι αυτό το έργο δεν θα ενδιέφερε κανέναν άλλο, γι’ αυτό κι έχω σκηνοθετήσει μόνο 4 φορές στη ζωή μου. Γεγονός που θα ξανακάνω μ’ ένα εκπληκτικό κείμενο του Κρίστοφερ Μπρετ Μπέιλι, την Άνοιξη στο Skrow. Σε μια παράσταση που θα παίζουν αγαπημένοι μαθητές μου, οι οποίοι σήμερα, ήδη, ξεχωρίζουν στον χώρο κι είμαι πολύ περήφανος γι’ αυτούς.

Διαφορετικά, πιστεύω ότι υπάρχουν σκηνοθέτες, οι οποίοι είναι καταπληκτικοί επαγγελματίες και ξέρουν να οργανώσουν τα πράγματα πολύ καλύτερα. Προτιμώ να δουλεύω ως ηθοποιός και να δίνω στον εαυτό μου την ελευθερία να κάνει ακόμη και λάθη.

Στην Ελλάδα έχουμε εξαιρετικούς σκηνοθέτες και σπουδαίους ηθοποιούς, όποιος δεν το βλέπει αυτό είναι μάλλον νοσταλγός του Rock and Roll....των παλιών εποχών!

ksafis 9 texnes plus

Νοσταλγώ...

Δεν γίνεται να μην νοσταλγώ το «Αμόρε», ήταν μια μοναδική συγκυρία. Ξέρω ότι είναι ανεπιστρεπτί κι αυτό έχει γραφτεί βαθιά μέσα μου. Παρ’ όλα αυτά, θα ήμουν αχάριστος να μην πω ότι ήταν μια πολύ λαμπερή εποχή για όλους μας. Υπήρξε υπόδειγμα συνεργασίας πολλών ανθρώπων: ο τρόπος που στήριζε η μια παράσταση την άλλη ήταν μοναδικός. Ήταν όλοι για όλους, έπαιζαν δεν έπαιζαν, υπήρχε η λογική ότι όλοι έκαναν τα πάντα για να βοηθοήσουν. Υπήρχε μια μεγάλη αίσθηση ισοτιμίας, ανεξαρτήτως από τα πόσα χρόνια είχες ξεκινήσει κι αυτό οφειλόταν στον Γιάννη (Χουβαρδά), που είχε καταφέρει να δημιουργήσει μια τρομερή ισορροπία μεταξύ μας.

Η νέα χρονιά σε προσωπικό επίπεδο....

Θα ήθελα επειδή είμαι σε φάση που μετακομίζω, να έχω καταφέρει να μπω στο σπίτι, που έχω σημαδέψει κι έχω βρει και μέχρι να τελειώσει η χρονιά να έχω καταφέρει να είμαι χαρούμενος μέσα σ’ αυτό το σπίτι, έχοντας καταφέρει να το στήσω όπως το φαντάζομαι.

Ακούω πάρα πολύ...

Μουσική, ατελείωτη μουσική....Ένα κλάσμα του δευτερολέπτου να έχω ελεύθερο αυτό κάνω.

Μέλος μια διαφορετικής αναρχίας....με κώδικες και bitcoins

Εδώ και πάρα πολλά χρόνια ασχολούμαι με το bitcoin και με την έννοια της αποκέντρωσης της εξουσίας και πώς αυτό επιτυγχάνεται μέσω της τεχνολογίας. Βλέπεις τι γράφει εδώ; (μου δείχνει την μπλούζα του) Paralelni Polis, αυτό είναι μια κολλεκτίβα, που ξεκίνησε από την Πράγα και υπάρχει πίσω της μια ιδεολογία κρυπτοαναρχίας, καμία σχέση με την αναρχία που έχουμε στην Ελλάδα, γιατί το «κρύπτο» αναφέρεται στην κρυπτογραφία και πως αυτή μέσω της ιδιωτηκότητας και του κώδικα μπορούν να συμβαίνουν πράγματα, χωρίς να χρειάζονται την παρέμβαση της κεντρικής εξουσίας ή κάποιου άλλου μεσάζοντα. Υπάρχει, πλέον, κώδικας που δεν χρειάζεται την τράπεζα για τις συναλλαγές μας ή όποιον άλλον μεσάζοντα, όπως για παράδειγμα έναν δικηγόρο.

*Ακολουθεί αναλυτικό παράδειγμα συναλλαγής με bitcoins για να κατανοήσει η ανίδεη δημοσιογράφος. Τελικά ο Αργύρης είναι καλός δάσκαλος.

ksafis 10 texnes plus

 

 

«Hotel Éternité» του Γιάννη Καλαβριανού από 18/1/2020 στη σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» του Εθνικού Θεάτρου.

Σκηνθεσία: Γιάννης Καλαβριάνος

Παίζουν οι: Δέσποινα Γιαννοπούλου , Γιώργος Γλάστρας, Μαρία Κατσιαδάκη, Χρήστος Κραγιόπουλος, Νίκος Λεκάκης, Χριστίνα Μαξούρη, Αλεξία Μπεζίκη, Αργύρης Ξάφης.

 

«Έτσι πεθαίνουμε» του Κρίστοφερ Μπρετ Μπέιλι από 24/4/2020 στο Skrow

Σκηνοθεσία: Αργύρης Ξάφης

Παίζουν: Κωνσταντίνος Γιουρνάς, Μαρία Δαμασιώτη, Ιώκο Ιωάννης Κοτίδης, Γιώργος Δικαίος, Μαίρη Μηνά,Βασίλης Ντάρμας, Ανδρέας Παπανικόλας

«Μάκιναλ» της Σόφι Τρέντγουελ από την Ομάδα ΠΥΡ από 27/4/2020 στο Θέατρο του Νέου Κόσμου

Σκηνοθεσία: Ιώ Βουλγαράκη

Παίζουν: Δέσποινα Κούρτη, Αργύρης Ξάφης, Κώστας Κορωναίος, Δημήτρης Γεωργιάδης, Αμαλία Καβάλη, Μάνος Κοντός

 

Διαβάστε επίσης:

 

Στεφανία Γουλιώτη: «Στις Πρόβες Διαλύομαι Γνωρίζοντας Τον Εαυτό Μου»

 

Η Μαρία Πρωτόπαππα Δεν Έγινε Γιατρός Και Υπήρξαν Φορές Που Το Μετάνιωσε (Συνέντευξη)

 

Η Λουκία Μιχαλοπούλου Έγινε Ηθοποιός, Γιατί Ονειρευόταν Να Παίξει Στην Επίδαυρο (Συνέντευξη) 

Από τον Αναστάση Πινακουλάκη

Για πρώτη φορά στο Εθνικό και μάλιστα σε καινούργια μετάφραση παρουσιάζεται στο Εθνικό Θέατρο «Το καινούργιο σπίτι» του Κάρλο Γκολντόνι από τους Bijoux de Kant

Πρεμιέρα έκανε την προηγούμενη εβδομάδα στην σκηνή Μαρίκα Κοτοπούλη/Ρεξ η παράσταση «Το Καινούργιο Σπίτι» σε σκηνοθεσία Γιάννη Σκουρλέτη. Το έργο «La casa nova» γραμμένο στην βενετσιάνικη διάλεκτο από τον Carlo Coldoni ανέβηκε για πρώτη φορά στην σκηνή το 1760, ενώ στην χώρα μας έχει κάνει μια μικρή διαδρομή. Στο ΚΘΒΕ παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1994 σε μετάφραση της Τζένης Μαστοράκη και σκηνοθεσία του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου. Στο Εθνικό Θέατρο τώρα ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για το «βάφτισμα» του πυρός, κι αυτό οφείλεται στην ιδιαίτερα δραστήρια δραματολόγο του, Ειρήνη Μουντράκη που μετέφρασε το έργο.


Για τους γνώστες των θεατρικών πραγμάτων, η Ειρήνη Μουντράκη δεν είναι μια κοινή θεατρολόγος. Από τη μία έχει μια οργανική θέση στο Εθνικό Θέατρο κι από την άλλη μελετά αδιάκοπα θεατρικά έργα, κλασσικούς συγγραφείς αλλά και τις νέες τάσεις στο εγχώριο θέατρο. Πρόσφατα έφερε εις πέρας τη διδακτορική της διατριβή στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο, στο τμήμα Θεατρικών Σπουδών. Αυτή η εργασία, οδήγησε στην πρόσφατη πλούσια έκδοση με τίτλο «Carlo Goldoni. Η ζωή, το έργο του και η πρόσληψή του στην Ελλάδα», από τις Εκδόσεις Αιγόκερως. Καταλαβαίνουμε λοιπόν πως είναι μια πολύ ελκυστική συγκυρία, που ανεβαίνει φέτος για πρώτη φορά «Το καινούργιο σπίτι» του Γκολντόνι, συνεχίζοντας την μακρά παραστασιογραφία  του Ιταλού κωμωδιογράφου στη χώρα μας.

 

to kainourio spiti texnes plus

 

Οι φρεσκοπαντρεμένοι Αντζολέτο και Καικίλια ετοιμάζουν το καινούργιο τους σπίτι. Η Καικίλια είναι ιδιότροπη, αγαπά την πολυτέλεια και την κομψότητα. Ο Αντζολέτο είναι ερωτευμένος και άφραγκος, ανίκανος να αντισταθεί στις απαιτήσεις της. Μια φρενήρης κινητικότητα ζωντανεύει τον μικρόκοσμό τους αποκαλύπτοντας τα φλέγοντα ζητήματα της εποχής του Γκολντόνι.
Η επιλογή του έργου –αν και όχι τόσο γνωστό- είναι ιδιαίτερα εύστοχη, αφού καυτηριάζει την τάση για τρυφή και ακριβή ζωή, χωρίς σύνεση και οικονομία. Ο Αντζολέτο φαίνεται να μην υπολογίζει το χρήμα και να μην έχει έγνοιες ζώντας ευθυνόφοβα, οκνηρά και «επιδεικτικά» τη ζωή του. Οι εύκολες ταυτίσεις με την σημερινή εποχή της oικονομικής κρίσης, δεν στερούν καθόλου από το έργο την ανεμελιά του, τον εύθυμο χαρακτήρα και τον εξαιρετικό ρυθμό κι αυτό οφείλεται κατεξοχήν στη μετάφρασή του, και στην οικουμενική δυναμική της κλασσικής ιταλικής κωμωδίας. Φέτος μάλιστα, τυγχάνει αμφότερες οι κρατικές σκηνές μας, να έχουν στο ρεπερτόριό τους έργα του Γκολντόνι, αφού πέρα από το «Καινούργιο Σπίτι» του Εθνικού Θεάτρου, παρουσιάζεται για δεύτερη σεζόν το διασημότερο «Υπηρέτης Δύο Αφεντάδων» σε μετάφραση Ερρίκου Μπελιέ και σκηνοθεσία Μιχάλη Σιώνα στο ΚΘΒΕ.

 

to kainourio spiti texnes plus2


Η παράσταση

Η νέα δουλειά των Bijoux de Kant στο Εθνικό Θέατρο καταθέτει μια καθαρή αισθητική πρόταση για την πρόσληψη της κωμωδίας του Γκολντόνι. Η βασική ιδέα της σκηνοθεσίας του, είναι η αποδόμηση της κλασσικής τυποποιημένης σωματικής παρτιτούρας/εκφραστικής ταυτότητας των χαρακτήρων του έργου κι η σύνθεση νέων βασισμένων σε διάφορες τάσεις από την ποπ κουλτούρα από το ’50 και μετά. Έτσι ο κάθε ηθοποιός της παράστασης «παίζει» μ’ έναν άλλο τύπο, συνομιλώντας με τον πυρήνα του ρόλου τους.
Ξεκινώντας η παράσταση, αυτό που αιχμαλωτίζει τον θεατή είναι το εντυπωσιακό σκηνικό του Κωνσταντίνου Σκουρλέτη που θυμίζει νεοκλασσικό μνημειώδες κτίσμα. Στο κέντρο του σκηνικού δεσπόζει το άγαλμα ενός αγγέλου που είναι «κλεμμένος» από το γλυπτό του κυπριακής καταγωγής γλύπτη Θωμά Θωμόπουλου στην Πλατεία Καρύτση, μπροστά από το κτίριο της Παλιάς Βουλής. Οι ασπρόμαυρες πλάκες στο δάπεδο του σκηνικού θυμίζουν τα μαρμάρινα δάπεδα των πολυτελών κτισμάτων, ενώ η αίσθηση των «διαπεραστικών» τοίχων του σπιτιού συνάδει άριστα με το ύφος των κωμωδιών του Γκολντόνι.  


Αυτό που ξενίζει ωστόσο –ήδη από τις φωτογραφίες της παράστασης (Πάτροκλος Σκαφίδας)- είναι τα κοστούμια της παράστασης που φαινομενικά δεν έχουν κάποια σύνδεση μεταξύ τους. Ο Κωνσταντίνος Σκουρλέτης φοράει στους ηθοποιούς μια πολύ έντονη φυσιογνωμία, ή για να μιλήσουμε με όρους δραματουργικούς, έναν «τύπο».

Έτσι, η Λουτσέττα (Στέλλα Βιογιατζάκη) παρουσιάζεται ντυμένη ως Sailor Moon, η Καικιλία (Εύη Σαουλίδου) ως Μαρία Αντουανέτα, η Μενεγκίνα (Ιωάννα Κολλιοπούλου) ως disco girl, o Σιγκουάλντο (Αντώνης Γκρίτσης) ως ποπ ροκ θρύλος κ.ά. Όπως γίνεται αισθητό, τα κοστούμια αυτά φέρουν μια συγκεκριμένη σημειολογία στην κίνηση και την ατμόσφαιρα της εποχής τους, κι άρα υποβάλλουν τους ηθοποιούς σε μια διαδικασία να παίζουν ταυτόχρονα και τον χαρακτήρα τους και τον τύπο του κοστουμιού τους. Στην ιδιαίτερα τυπολογία της παράστασης καθοριστικό ρόλο παίζει η κίνηση του Τάσου Καραχάλιου, ο οποίος εμφανίζεται και επί σκηνής. Αυτή η ανάγνωση είναι ιδιαίτερα εύγλωττη, και «εξηγεί» στον σύγχρονο θεατή την έννοια της κλειστής φόρμας της ιταλικής κωμωδίας, όμως νομίζω δεν καταφέρνει να «δέσει». Επιφυλάσσομαι βέβαια γιατί παρακολούθησα την παράσταση στην πρεμιέρα της.


Η παράσταση «Το καινούργιο σπίτι» αν μη τι άλλο ευτυχεί να διαθέτει πέρα από τα εντυπωσιακά σκηνικά και κοστούμια έναν εξαιρετικό θίασο με πολυσχιδείς δυνατότητες. Ο θίασος αυτός διακρίνεται για την αστείρευτη ενέργειά του και για τον αυτοσαρκασμό των χαρακτήρων που υποδύονται. Ξεχωρίζουν η Εύη Σαουλίδου και η Ιωάννα Κολιοπούλου τόσο για τους χαρακτήρες που χτίζουν όσο και τη μεταξύ τους χημεία. Πιο κοντά στον χαρακτήρα του έργου νομίζω είναι ο Θανάσης Δήμου, που με το ιδιαίτερο χιούμορ που ούτως ή άλλως διαθέτει, προκαλεί το γέλιο χωρίς να δείχνει αφελής. Είναι πολύ κοντά στον τύπου του Πανταλόνε, του τσιγκούνη γέρου, που δημιουργεί προβλήματα στους νεαρούς ερωτευμένους, αλλά στο τέλος αναγκάζεται να συναινέσει και καταλήγουμε σε happy ending.


Αυτό που ελαττώνει τη δυναμική της φόρμας της παράστασης, γιατί δεν πατάει πάνω στη δραματουργία, είναι κατά τη γνώμη μου η παρουσία των δύο βουβών σκηνικών ρόλων, των δύο πολύ γοητευτικών ανδρείκελων. Οι δύο άντρες εμφανίζονται σαν drag personas με ψηλοτάκουνα και γούνες, και περιφέρονται σε διάφορες εικόνες της παράστασης δίνοντας μια πιο queer κατεύθυνση στην παράσταση χωρίς όμως ιδιαίτερη δραματουργική βάση. Σε σημεία μάλιστα νομίζω πως επισκίαζαν τους πρωταγωνιστές της παράστασης.


Ασχέτως από τις επιφυλάξεις μου, η παράσταση των Bijoux de Kant είναι μία από τις πιο ολοκληρωμένες και «ηχηρές» και όλα κάπου δένουν και μοιράζονται φως και λάμψη. Το «Καινούργιο σπίτι» είναι μία παράσταση που αν βρει το ρυθμό της, μπορεί να συνεπάρει τους θεατές σε μία ατμόσφαιρα που είναι ήδη «εκεί».

«Πάρε τη λέξη μου, δώσε μου το χέρι σου» είναι το μότο του Εθνικού θεάτρου.

Ο Δημήτρης Λιγνάδης, με την Έρι Κύργια στο πλευρό του, ξεκίνησε τη σημερινή συνέντευξη Τύπου (14/10) με μια προσωπική εξομολόγηση: «Είμαι ιδιαίτερα συγκινημένος,γιατί  από τη θέση αυτή, βρίκομαι στο χώρο που μεγάλωσα».Συμπληρώνοντας ότι : «Όταν ανέλαβα αυτή τη θέση, όλοι οι φίλοι μου ,και η κυρίως  η μητέρα μου, μου είπαν πού πας; Η απάντησή μου ήταν ότι δεν είμαι τρελός, αλλά στα 55 μου θέλω να προσπαθήσω να κάνω κάτι πιο χειροπιαστό».

Ο στίχος του Ανδρέα Εμπειρίκου «Πάρε τη λέξη μου, δώσε μου το χέρι σου» ήταν ένα στίχος που καθόρισε την ζωή και την καριέρα του Δημήτρη Λιγνάδη, όπως εξομολογήθηκε, γι’ αυτόν και τον επέλεξε, ως μότο για όλα τα χρόνια, που θα βρίσκεται στο τιμόνι του Εθνικού θεάτρου.

Στόχος της διεύθυνσής του, όπως είπε, είναι να διατηρήσει την έννοια του «εύρους και του βάθους», να στοχεύσει στο «όφελος και στην ωφέλεια», χωρίς να ξεχνά στιγμή την «Επιστήμη και την Τέχνη».

«Το Εθνικό Θέατρο το χρηματοδοτεί το κράτος. Οι πολίτες φορολογούνται και γι’ αυτό το Εθνικό οφείλει να κάνει επιλογές που έχουν εύρος, δηλαδή επιλογές που απευθύνονται σ’ όλο τον ελληνικό λαό. Στόχος είναι να μην μείνει έξω από τη βεντάλια του Εθνικού, ούτε ένας Έλληνας πολίτης» δήλωσε ο Δημήτρης Λιγνάδης.

Έμφαση θα δοθεί στον εκπαιδευτικό σκοπό του θεάτρου, που είναι άλλωστε γραμμένο στις αρχές του καταστατικού του Εθνικού Θεάτρου, από την πρώτη στιγμή, από την εποχή ακόμη που ήταν Βασιλικό Θέατρο. 

Ο Δημήτρης Λιγνάδης ανακοίνωσε και την απόφασή του να μετονομαστεί το ισόγειο REXσε σκηνή «Ελένη Παπαδάκη» και η σκηνή του «REX» να παραμένει ανοιχτό, όλο το καλοκαίρι, με παραστάσεις για τους Αθηναίους αλλά και τους τουρίστες.

Στόχος είναι να παραμένει ανοιχτό και το Σχολείο της Ειρήνης Παππά, το καλοκαίρι για παραστάσεις και σεμινάρια.

Αποκάλυψε ότι έχει δώσει ήδη τα χέρια με σκηνοθέτες και έτσι τη σεζόν 2020 -2021 θα δούμε στο Εθνικό Θεάτρου τους : Δημήτρη Καμαρωτό, Δημήτρη Καρατζά, Γιώργο Κιμούλη, Ατζελα Μπρούσκου,  Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη, Δημήτρη Τάρλοου, Στάθη Λιβαθινό, Μάρθα Φριτζίλα και Αμαλία Μουτούση. 

«Η Πειραματική Σκηνή, στο δικό μου Εθνικό εξαπλώνεται σ’ όλες τις σκηνές και δίπλα στο όρο πειραματική θέλω να μπαίνει ο όρος ερευνητική και εκπαιδευτική. Δεν θέλω οποιαδήποτε ονοματοδοσία να μου επηρεάζει τη δράση μου», δήλωσε χαρακτηριστικά για το μέλλον της Πειραματικής Σκηνής, την οποία, ουσιαστικά, καταργεί. 

Πρώτη στην ατζέντα του Δημήτρη Λιγνάδη βρίσκεται η δραματική σχολή. Ο ίδιος τόνισε ότι ο καλλιτέχνης πάνω από όλα πρέπει να είναι: "μια καλλιτεχνική μονάδα". Παρούσα στη συνέντευξη Τύπου και η νέα διευθύντρια της σχολή του Εθνικού Θεάτρου, Δηώ Καγγελάρη.

Μια ακόμη νέα πρωτοβουλία του Εθνικού Θεάτρου θα είναι και η έκδοση κάποιων έργων, με την επιμέλεια των εκδόσεων από το ίδιο το Εθνικό Θέατρο και όχι από άλλους εκδότες, όπως γινόταν μέχρι σήμερα. 

Τέλος, ο Δημήτρης Λιγνάδης μίλησε για τα οικονομικά του Εθνικού Θεάτρου, τα οποία και εξετάζει με τους συνεργάτες τους. Ο ίδιος είπε ότι "Τα χρήματα της επιχορήγησης πάνε όλα στους μισθούς των εργαζομένων και πολλές φορές δεν φτάνουν". 

Ενώ, τόνισε με νόημα για τη νέα του θέση:«Για κάποιους θα συνεχίσω να είμαι ο Μήτσος ή ο Δημητράκης ,αλλά για κάποιους άλλους θα είμαι ο Δημήτρης, σκέτο» 

Στη συνέχεια, τον λόγο πήρε η Έρι Κύργια, που δήλωσε ότι «Συνεχίζουμε με το πρόγραμμα της προηγούμενης διοίκησης και πολλές επαναλήψεις αλλά και πολλές άλλες δράσεις».

 

 

 

 

lignadis texnes plus

 

 

Στο φετινό πρόγραμμα συναντάμε επαναλήψεις, τη μετακίνηση περσινών παραστάσεων της Πειραματικής σε κεντρικές σκηνές, μετακλήσεις, συνεργασίες και συμπαραγωγές, δράσεις για εφήβους. Υπεύθυνη του νεοσύστατου Μικρού Εθνικού παραμένει η Σοφία Βγενοπούλου, η οποία ήταν παρούσα στη συνέντευξη Τύπου. .

Απόψε αυτοσχεδιάζουμε

Στις επαναλήψεις θα δούμε  το περσινό «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε» του Λ. Πιραντέλο σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μαυρίκιου, την επιβαλλόμενη επανάληψη του «Ξύπνα Βασίλη» του Δημήτρη Ψαθά, σε σκηνοθεσία Άρη Μπινιάρη, την επανάληψη του «Ο άνθρωπος που γελά» του Β. Ουγκώ, σε σκηνοθεσία Θοδωρή Αμπαζή, τη γλυκύτατη περσινή παραγωγή, κατάλληλη για μικρούς και μεγάλους, «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» του Κ. Ντίκενς, σε σκηνοθεσία Γιάννη Μόσχου.

Ο άνθρωπος που γελά

Στις νέες παραγωγές θα δούμε τον  «Μάκβεθ» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη, που θα έχει και τον πρωταγωνιστικό ρόλο, μια συμπαραγωγή με το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Η παράσταση είχε αρχικά ανακοινωθεί ότι θα ανέβαινε στο Δημοτικό Θέατρο Πειραία. Ο καλλιτεχνικός διευθυντής δήλωσε ότι: «σκοπός ήταν να μην μείνει,κανείς χωρίς δουλειά»  και έτσι η παράσταση θα ανέβει τελικά, ως συμπαραγωγή με το Δημοτικό θέατρο Πειραιά.

Συμπαραγωγή με το Μέγαρο Μουσικής θα είναι και τα «Μαθήματα Πολέμου ΙΙΙ».

Την «Κυρία Μαξίμ» του Φεντώ, σε σκηνοθεσία  Θωμά Μοσχόπουλου, τη σκηνική μεταφορά του έργου της Λούλας Αναγνωστάκη «Σε σας που μας ακούτε» σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Αβρανά, τη νέα δουλειά του Γιάννη Καλαβριανού, την πρόταση του Γιάννη Σκουρλέτη -έκπληξη από ό,τι μας έχει συνηθίσει- για τη σκηνοθεσία της κωμωδίας του Γκολντόνι «Το καινούργιο σπίτι», το μιούζικαλ των Ρέππα-Παπαθανασίου «Φεγγάρι από χαρτί», τη συνεργασία του Ευθύμη Φιλίππου και της Αργυρώς Χιώτη για το «Νερό της Κολωνίας», τη νέα δουλειά της Ελένης Ευθυμίου στη σκηνοθεσία του «Και τώρα ο κόσμος» της Σιμπίλε Μπέργκ, μετά το -κοινώς αποδεκτό- αριστουργηματικό «Ερωτευμένα άλογα» στο πρόσφατο Φεστιβάλ Αθηνών, την παρουσία της ομάδας C for Circus στο «Love & information» της Κ. Τσέρτσιλ, τα «Μαθήματα Πολέμου ΙΙΙ», ως συνέχεια των δύο προηγούμενων ξεχωριστών παραστάσεων, σε σκηνοθεσία αυτήν τη φορά Γιωργή Τσουρή.  Παράλληλα, συνεχίζονται οι δράσεις «Θέατρο Express» και «Οι ιστορίες καθ’ οδόν» σε λεωφορεία.

Ιστορίες καθ' οδόν

Ακυρώνονται οι παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου την Τετάρτη 2 Οκτωβρίου λόγω της προγραμματισμένης απεργίας της ΓΣΕΕ.

Πιο συγκεκριμένα ακυρώνονται:

Απόψε αυτοσχεδιάζουμε, μια παράσταση βασισμένη σε ένα θέμα του Luigi Pirandello, στην Κεντρική Σκηνή

Ξύπνα Βασίλη, του Δημήτρη Ψαθά, στη Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος»

Ο άνθρωπος που γελά μια μουσικοθεατρική σύνθεση του Θοδωρή Αμπαζή, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Βικτώρ Ουγκώ, στο Θέατρο Rex Σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη»

Παρακαλούνται οι θεατές που έχουν ήδη προμηθευτεί εισιτήρια να προσέλθουν στα ταμεία του Εθνικού Θεάτρου (Τέταρτη έως Κυριακή 9:30 – 21:00) εντός δεκαήμερου για αλλαγή ή εξαργύρωση των εισιτηρίων τους ή να επικοινωνήσουν με το τηλέφωνο 2107234567 για εισιτήρια μέσω τηλεφωνικού κέντρου και internet.

5 +1 Λόγοι Που Το «Ξύπνα Βασίλη» Είναι Η Άχαστη Παράσταση Της Σεζόν!

 

Ανακοινώθηκε το ρεπερτόριο του Εθνικού για τη χειμερινή θεατρική περίοδο 2019-2020. Τα φετινό πρόγραμμα έχει επαναλήψεις,συμπαραγωγές, μετακλήσεις, δράσεις για εφήβους, παραστάσεις στα Μ.Μ.Ε αλλά και εργαστήρια στις φυλακές. 

Ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής, Δημήτρης Λιγνάδης, στο σύντομο σημείωμά του σημειώνει: "Αναλαμβάνοντας τη διεύθυνση του Εθνικού Θεάτρου στις 31 Αυγούστου του 2019 και έχοντας ως γνώμονα και κριτήριο την πεποίθησή μου πως πρέπει να υπάρχει συνέπεια και εξελικτική συνέχεια στη χάραξη της πολιτικής αυτού του τόσο σημαντικού πολιτιστικού οργανισμού της χώρας μας, υλοποιώ - σχεδόν στο σύνολό του - το ρεπερτόριο που εύλογα είχε σχεδιάσει η προηγούμενη καλλιτεχνική διεύθυνση για τη χειμερινή θεατρική περίοδο 2019-2020.

Άμεσος στόχος της νέας διεύθυνσης είναι, αξιοποιώντας τη δυναμική και τις κατακτήσεις του φορέα, να περάσουμε γρήγορα σε έναν γόνιμο μετασχηματισμό σε επίπεδο δομής, ρεπερτορίου και φυσιογνωμίας του Εθνικού Θεάτρου."

 

Το πρόγραμμα των παραστέων έχει ως εξής:

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ

 

 

μια παράσταση βασισμένη σε ένα θέμα του Λουίτζι Πιραντέλλο

και τη μουσική του Μάνου Χατζιδάκι

Από 18/9 έως 27/10/2019

Το Απόψε αυτοσχεδιάζουμε του Λουίτζι Πιραντέλλο, η μεγάλη περσινή επιτυχία, για δεύτερη χρονιά στο Εθνικό Θέατρο.

Ένα έργο-σταθμός στην ιστορία του σύγχρονου θεάτρου. Μια παράσταση όπου η γραφή του Λουίτζι Πιραντέλλοσυναντάται αριστουργηματικά με τη μουσική του Μάνου Χατζιδάκι, με τη σκηνοθετική υπογραφή του Δημήτρη Μαυρίκιου. Μια πλειάδα εξαίρετων ηθοποιών ταυτίζονται με τους ρόλους τους προκειμένου να ζήσουν τις ζωές των χαρακτήρων που υποδύονται.

Ένας θίασος προσπαθεί να διασκευάσει σε θεατρικό έργο το διήγημα του ίδιου του Λουίτζι Πιραντέλλο «Λεονόρα, Αντίο!». Η δύναμη του δημιουργήματος έναντι του δημιουργού του είναι σχήμα ουσιώδες για την τέχνη, αλλά και για τον Λουίτζι Πιραντέλλο. Το έργο μοιάζει να γεννήθηκε για ν’ αποτυπώσει αυτή την εκρηκτική σχέση. Συμπληρώνει την τριλογία του συγγραφέα υπό τη μορφή «θεάτρου μέσα στο θέατρο» για το πλέον αγαπημένο του θέμα: τη σύγχυση της φαντασίας με την πραγματικότητα.

Ταυτότητα παράστασης

Μετάφραση -Διασκευή - Σκηνοθεσία: Δημήτρης Μαυρίκιος

Πρωτότυπη Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

Σκηνικά: Δημήτρης Πολυχρονιάδης

Κοστούμια: Νίκη Ψυχογιού

Διασκευή – Προσαρμογή – Ενορχήστρωση Μουσικής: Νίκος Κυπουργός

Σχεδιασμός Ήχου - Ενορχήστρωση: Στάθης Σκουρόπουλος *

Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος

Κίνηση - Χορογραφίες: Βάλια Παπαχρήστου

Συνεργασία στη διασκευή: Μαρία Βαρδάκα, Δημήτρης Πολυχρονιάδης

Συνεργασία στη Σκηνοθεσία: Μανώλης Δούνιας

Μουσική Διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου

Βοηθός Σκηνοθέτις: Μαρία Βαρδάκα

Β’ Βοηθός Σκηνοθέτη: Εύα Οικονόμου-Βαμβακά

Βοηθός Σκηνογράφου: Μαρίνα Κωνιού

Βοηθός Ενδυματολόγου: Μάριος Παναγιώτου

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΑ

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Μαυρίκιος - Άγγελος Παπαδόπουλος

Διευθυντής φωτογραφίας – Ειδικά εφέ: Άγγελος Παπαδόπουλος

Μοντάζ: Ιωάννα Σπηλιοπούλου

* Η σύνθεση – ενορχήστρωση μέρους της μουσικής, κυρίως για την υπόκρουση στην πρόζα, έγινε από τον Στάθη Σκουρόπουλο.

Διανομή (με αλφαβητική σειρά):

Κωνσταντίνος Αρνόκουρος, Μαρία Βαρδάκα, Γιάννης Βογιατζής, Δημήτρης Κακαβούλας, Δημήτρης Μαυρίκιος, Γιώργος Μπένος, Λιλή Νταλανίκα, Ράνια Οικονομίδου, Εύα Οικονόμου-Βαμβακά, Στέφανος Παπατρέχας, Γιούλικα Σκαφιδά, Νεκτάριος Φαρμάκης, Λυδία Φωτοπούλου

Συμμετοχή από την οθόνη: Νίκος Καραθάνος

Τραγούδι live: Λιλή Νταλανίκα*

Συμμετέχουν: Γιάννης Αρτεμισιάδης, Μιχάλης Αρτεμισιάδης

και οι μικροί Βαγγέλης Λυκούδης, Στέλιος Πανταγιάς

*Τραγούδι (ηχογραφήσεις): Αλέξανδρος Βάρθης, Νίκος Καραθάνος, Λιλή Νταλανίκα, Ράνια Οικονομίδου, Στέφανος Παπατρέχας

  • ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ του Τσαρλς Ντίκενς

Μιούζικαλ βασισμένο στη διασκευή του Τζακ Θορν Διαβάστε εδώ την κριτική της παράστασης. 

με πρωτότυπη μουσική του Θοδωρή Οικονόμου

Από 15/11/2019 έως 12/1/2020

Η μαγεία επιστρέφει στο Εθνικό Θέατρο, αυτή τη φορά στην Κεντρική Σκηνή, με τη Χριστουγεννιάτικη ιστορία σε σκηνοθεσία Γιάννη Μόσχου,. Ένα μοναδικό θέαμα γιορτής και λάμψης που σαγηνεύει τις καρδιές όλων εκείνων που έχουν ακόμη τη διάθεση να βλέπουν τον κόσμο με την αθωότητα της παιδικής ψυχής. Ας αφεθούμε στο όνειρο και στη φαντασία.

Ο Εμπενέζερ Σκρουτζ είναι οπαδός της αυστηρής πειθαρχίας και της σκληρής δουλειάς. Νιώθει τουλάχιστον… αμήχανα με τις γιορτές και τις σχόλες. Τη φετινή παραμονή Χριστουγέννων, όμως, αναγκάζεται να αναθεωρήσει όσα πίστευε για τη ζωή του και για τους ανθρώπους γύρω του. Μια σειρά αναπάντεχων επισκέψεων από φαντάσματα τον παρασύρουν άλλοτε στο παρελθόν και άλλοτε στο μέλλον. Το πνεύμα των Χριστουγέννων θα συγκινήσει άραγε τον σκληρόκαρδο Σκρουτζ; Αν ναι, τότε ποιος από εμάς θα μπορούσε να του αντισταθεί;

Ταυτότητα παράστασης

Αρχική Θεατρική Διασκευή: Τζακ Θορν

Μετάφραση Αρχικής Διασκευής: Γιώργος Δεπάστας

Νέα Διασκευή: Γιάννης Μόσχος

Στίχοι Τραγουδιών: Σταύρος Σταύρου

Σκηνοθεσία: Γιάννης Μόσχος

Πρωτότυπη Μουσική: Θοδωρής Οικονόμου

Σκηνικά - Κοστούμια: Τίνα Τζόκα

Κίνηση: Ζωή Χατζηαντωνίου

Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος

Διανομή (με αλφαβητική σειρά):

Αλίκη Αλεξανδράκη, Στέλλα Αντύπα, Μελίνα Βαμπούλα, Κώστας Βασαρδάνης, Θανάσης Βλαβιανός,Πάρις Θωμόπουλος,Αριάδνη Καβαλιέρου,Ευαγγελία Καρακατσάνη,Λαέρτης Μαλκότσης, Χριστίνα Μαξούρη, Ζωή Μυλωνά, Αλέξανδρος Μυλωνάς, Παναγιώτης Παναγόπουλος, Βασίλης Παπαδημητρίου, Χρήστος Στέργιογλου, Γιώργος Τζαβάρας

Μουσικοί: Γιάννης Αγγελόπουλος (ντραμς - κρουστά), Ιώ LeMoller (μπαγιάν), Θοδωρής Οικονόμου (Διεύθυνση Ορχήστρας - πιάνο), Πέτρος Σταμέλλος (ηλεκτρικό μπάσο), Δημήτρης Χουντής (Σοπράνο - Σαξόφωνο - Φλογέρες)

Χορωδοί: Ηλίας Καπάνταης, Σοφία Μάλαμα, κ.α.

ΜΑΚΒΕΘ του Ουίλιαμ Σαίξπηρ

Σε συμπαραγωγή με το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά

Από 7/2/2020 έως 8/3/2020

Το περίφημο «καταραμένο» έργο του Σαίξπηρ, ένα «παραμύθι» για τη βία, για την ηδονή, για την εξουσία, για την τρέλα και κυρίως για τη μήτρα που τα γεννά, έρχεται στο Εθνικό Θέατρο σε μία μεγάλη συμπαραγωγή με το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Γραμμένο σε μια περίοδο πολιτικής και ηθικής κρίσης αποτυπώνει τη μεγάλη τραγωδία του ανθρώπου να διακρίνει το καλό από το κακό, την επιθυμία από τον φόβο, το φως από το σκοτάδι. Το κυνήγι της εξουσίας, η ανασφάλεια και ο φόβος, μήπως αυτή χαθεί, οδηγούν στα μεγαλύτερα εγκλήματα.

Ο Μάκβεθ είναι στρατηγός στον στρατό του Σκώτου βασιλιά Ντάνκαν. Επιστρέφει νικητής και διψασμένος για εξουσία. Υποκινείται από τη σύζυγό του αλλά και από το Πεπρωμένο του. Τρεις μάγισσες του έχουν δώσει το στίγμα της μοίρας του: είναι γραπτό του να γίνει βασιλιάς. Η δίχως όριο φιλοδοξία του τον οδηγεί στα πιο αποτρόπαια εγκλήματα. Ο ένας φόνος οδηγεί σε έναν επόμενο. Η πτώση θα είναι το ίδιο ηχηρή.

Ταυτότητα παράστασης

Μετάφραση: Νίκος Χατζόπουλος

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Λιγνάδης

Σκηνικά – Κοστούμια: Εύα Νάθενα

Μουσική: Μίνως Μάτσας

Συνεργάτις Σκηνοθέτης: Αναστασία Διαμαντοπούλου

Διανομή (με αλφαβητική σειρά):

Βασίλης Καραμπούλας, Μαρία Κίτσου, Ελισάβετ Κωνσταντινίδου, Δημήτρης Λιγνάδης, Αλέξανδρος Μαυρόπουλος, Γιώργος Μπινιάρης, Ράνια Οικονομίδου, Ορέστης Τζιόβας, κ.α.

  • Η ΚΥΡΙΑ ΤΟΥ ΜΑΞΙΜ του Ζωρζ Φεντώ

Από 21/3/2020 έως 31/5/2020

Δαιμόνιοι σκηνικοί μηχανισμοί, πνευματώδης σάτιρα και ανθρώπινες ψυχές σε φρενήρη αγωνία, απίθανες συμπτώσεις που οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε μία έκρηξη που όμως δεν θα γίνει ποτέ. Ο Ζωρζ Φεντώ, απόγονος του Μολιέρου και ανανεωτής του βωντβίλ, είναι οξυδερκής παρατηρητής της κοινωνίας και των συμπεριφορών και κυνικός σχολιαστής των κακώς κειμένων. Η κυρία του Μαξίμ, η φάρσα που γράφτηκε στο γύρισμα του αιώνα (1899) χάρισε στον συγγραφέα της έναν μοναδικό θρίαμβο δίνοντάς του τη δυνατότητα να αφοσιωθεί για ένα διάστημα στην άλλη του αγάπη, τη ζωγραφική.

Ο συντηρητικός γιατρός Πετιπόν ξυπνάει στο σπίτι του έπειτα από ένα ξενύχτι στο οποίο τον παρέσυρε ο νεαρός φίλος του Μουζικούρ. Ο ίδιος δεν θυμάται τίποτα από τη χθεσινή βραδιά όμως στο κρεβάτι του βρίσκεται μια νεαρή χορεύτρια από το «Μαξίμ». Η ζωή του σε ένα λεπτό γίνεται άνω-κάτω. Η νεαρή χορεύτρια όμως δεν λέει να φύγει από το σπίτι του, ακόμα και όταν εμφανίζεται η θρησκόληπτη σύζυγός του. Ακολουθεί ο απόλυτος πανικός!

Ταυτότητα παράστασης

Μετάφραση - Σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος

Σκηνικά: Ευαγγελία Θεριανού

Κοστούμια: Κλαιρ Μπρέισγουελ

Μουσική: Κορνήλιος Σελαμσής

Κίνηση: Σοφία Πάσχου

Διανομή (με αλφαβητική σειρά):

Θανάσης Αλευράς, Αφροδίτη Αντωνάκη, Κωνσταντίνος Αρνόκουρος, Ηλιάνα Γαϊτάνη, Μάνος Γαλάνης, Ευαγγελία Καρακατσάνη, Έμιλυ Κολιανδρή, Αυγουστίνος Κουμουλός, Πέλλα Μακροδημήτρη, Θέμης Πάνου, Άννα Πατητή, Πέτρος Σκαρμέας, Μαρία Τζάνη, Κώστας Φιλίππογλου, Γιάννης Φιλίππου, Γαλήνη Χατζηπασχάλη, Αλέξανδρος Χρυσανθόπουλος

 

ΣΚΗΝΗ ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΡΚΟΥΛΟΣ

  • ΞΥΠΝΑ ΒΑΣΙΛΗ του Δημήτρη Ψαθά

Από 2/10/2019 έως 5/1/2020

Η Σκηνή Νίκος Κούρκουλος ξεκινά με τη διαχρονική και οξυδερκή σάτιρα του μεγάλου Έλληνα θεατρικού συγγραφέα Δημήτρη Ψαθά, Ξύπνα Βασίλη - η οποία σημείωσε τεράστια επιτυχία την περσινή περίοδο. Ο σκηνοθέτης Άρης Μπινιάρης, με την ιδιόχειρη θεατρική φόρμα του, φέρνει στη σκηνή την ατμόσφαιρα των 60’s με διάθεση ευρηματική. Με ματιά σύγχρονη αποκρυπτογραφεί το ιδιότυπο ύφος του συγγραφέα που μιλά για τα «σοβαρά» μπλέκοντας το γέλιο με το σφίξιμο στο στομάχι και φωτίζει μοναδικά τη συνάφεια του έργου με το σήμερα.

Βρισκόμαστε στα γραφεία του εκδοτικού οίκου Φαρλάκου. Ο Βασίλης, συντηρητικών πολιτικών φρονημάτων, και ο Μάνος, προοδευτικών, συγκρούονται για τις συνθήκες εργασίας, αλλά και για το περιεχόμενο των βιβλίων που εκδίδονται. Σημείο αιχμής για την πνευματική διαμάχη, ο ποιητής Φανφάρας και η στρατευμένη συντηρητική ποίησή του. Πολύ γρήγορα, όμως, η τύχη τα φέρνει έτσι ώστε οι πολιτικές πεποιθήσεις των δύο συναδέλφων αλλάζουν και οι καταστάσεις που ακολουθούν δοκιμάζουν τους ήρωες. Ποιος από τους δύο θα καταφέρει να προσαρμοστεί στα ήθη και το πνεύμα της νέας εποχής;

Ταυτότητα παράστασης

Σκηνοθεσία: ΆρηςΜπινιάρης

Διασκευή: Άρης Μπινιάρης,Θεοδώρα Καπράλου

Δραματουργική επεξεργασία:Θεοδώρα Καπράλου

Σκηνικά – Κοστούμια – Video: Πάρις Μέξης

Μουσική:Φώτης Σιώτας

Στίχοι τραγουδιών:Άρης Μπινιάρης

Φωτισμοί:Στέλλα Κάλτσου

Βοηθός σκηνοθέτη:Δώρα Ξαγοράρη

Διανομή (με αλφαβητική σειρά):

Γιώργος Γάλλος, Μαντώ Γιαννίκου, Ελισάβετ Κωνσταντινίδου, Φοίβος Μαρκιανός, Ηλίας Μουλάς, Γιώργος Παπαγεωργίου, Στέφανος Πίττας, Λυδία Τζανουδάκη, Έλενα Τοπαλίδου

Μουσικοί επί σκηνής: Αντώνης Μαράτος, Φώτης Σιώτας

Χειρισμός κάμερας επί σκηνής: Δημήτρης Αδάμης

  • ΑΝΑΘΕΣΗ / ΝΕΟ ΕΡΓΟ του Γιάννη Καλαβριανού

Από 16/01/2020 έως 12/4/2020

Το νέο έργο του Γιάννη Καλαβριανού ανεβαίνει στη Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» ύστερα από ανάθεση του Εθνικού Θεάτρου.

Βασικοί ήρωές του είναι οκτώ εργαζόμενοι σε ένα ξενοδοχείο, όπου τίποτε δεν επιτρέπεται να παλιώσει. Η γενική διευθύντρια προσπαθεί να παγώνει τον χρόνο πιστεύοντας πως αυτό θα βοηθήσει τους πελάτες που καταλύουν εκεί να διαχειριστούν τη ζωή τους που περνά. Ή που δεν περνά.

Ταυτότητα παράστασης

Κείμενο - Σκηνοθεσία: Γιάννης Καλαβριανός

Σκηνικά: Εύα Μανιδάκη

Κοστούμια: Βάνα Γιαννούλα

Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος

Μουσική: Θοδωρής Οικονόμου

Βοηθός σκηνοθέτη: Αναστασία Μποζοπούλου

Συνεργάτης στη δραματουργία: Βάνια Παπανικολάου

Διανομή (με αλφαβητική σειρά):

Δέσποινα Γιαννοπούλου , Γιώργος Γλάστρας, Μαρία Κατσιαδάκη, Χρήστος Κραγιόπουλος, Νίκος Λεκάκης, Χριστίνα Μαξούρη, Αλεξία Μπεζίκη, Αργύρης Ξάφης

  • Σ΄ΕΣΑΣ ΠΟΥ ΜΕ ΑΚΟΥΤΕ της Λούλας Αναγνωστάκη

Από 30/4/2020 έως 7/6/2020

Το Εθνικό Θέατρο τιμά τη μνήμη της Λούλας Αναγνωστάκη ανεβάζοντας ένα από τα σημαντικότερα έργα της, το Σ’ εσάς που με ακούτε σε σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Αβρανά. Όπως σημειώνει ο σκηνοθέτης σε μια εποχή που το «Απολιτίκ» έχει γίνει πια μόδα, το έργο έρχεται να μας θυμίσει πως κάποτε, όχι πολύ μακριά, υπήρχαν ακόμη ιδεολογίες. Άλλωστε στην εποχή μας, η έννοια της επανάστασης έχει μάλλον πια ξεπεραστεί, όπως κι αυτή της αγίας ελληνικής οικογένειας. Και μπορεί οι έννοιες να αλλάζουν, η ανάγκη, ωστόσο, των ανθρώπων να μιλήσουν - και κυρίως να εισακουστούν - παραμένει η ίδια.

Βερολίνο. Η πόλη φλέγεται από διαδηλώσεις, επεισόδια και βία. Σε ένα μικρό δωμάτιο τα πρόσωπα παίρνουν μέρος σε μια φανταστική διαδήλωση. Ο Άγης, επίδοξος συγγραφέας, παίρνει μέρος σ' ένα φόρουμ και προτείνει στους άλλους να μιλήσουν δοκιμαστικά. Μιλάνε σ' ένα φανταστικό πλήθος, σαν να βρίσκονται σε μια γενική δοκιμή. Παρασύρονται στο «παιχνίδι» αυτό αποκαλύπτοντας τις μεγαλύτερες αλήθειες τους, αλλά και την αγωνία τους να επιβιώσουν σε έναν κόσμο εχθρικό.

Ταυτότητα παράστασης

Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Αβρανάς

Σκηνικά - Κοστούμια: Έλλη Παπαγεωργακοπούλου

Χορογραφία: Αγγελική Στελλάτου

Φωτισμοί: Ολυμπία Μυτιληναίου

Μουσική: Θοδωρής Ρέγκλης

Sound design: Κώστας Βαρυμπομπιώτης, Νίκος Μπουγιούκος

Βοηθός σκηνοθέτη: Νικήτας Αναστόπουλος

Διανομή (με αλφαβητική σειρά):

Ιερώνυμος Καλετσάνος, Λάμπρος Κτεναβός, Αλεξάνδρος Μαυρόπουλος, Μιχάλης Μουλακάκης, Αγλαΐα Παππά, Ξένια Παυλοπούλου, Ελένη Ρουσσινού, Πηνελόπη Τσιλίκα

ΘΕΑΤΡΟ REX ΣΚΗΝΗ «Μαρίκα Κοτοπούλη»

  • Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΓΕΛΑ, μια μουσικοθεατρική σύνθεση του Θοδωρή Αμπαζή, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Βικτώρ Ουγκώ  Διαβάστε εδώ την αναλυτική κριτική της παράστασης. 

Από 26/9/2019 έως 10/11/2019

Το σημαντικό έργο του Βικτώρ Ουγκώ επιστρέφει για δεύτερη χρονιά στη Σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη» σε μια μουσικοθεατρική παράσταση υπό τη σκηνοθεσία και με την πρωτότυπη μουσική του Θοδωρή Αμπαζή. Ένα έργο βαθιά πολιτικό αποκαλύπτεται πίσω από ένα θυελλώδες ειδύλλιο, χάρη στην ιδιοφυή γραφή του κορυφαίου Γάλλου λογοτέχνη. Μια ερωτική υπόθεση ως αφορμή για να βρεθούμε αντιμέτωποι με την ακρότητα της εξουσίας και το αληθινό, αποκρουστικό της πρόσωπο.

Λονδίνο, αρχές του 18ου αιώνα. Μια αυστηρά δομημένη, αριστοκρατική κοινωνία με απολύτως διακριτά όρια μεταξύ των τάξεων. Ο πλούτος και η υψηλή θέση στην ιεραρχία προκαλεί αλαζονεία. Ο λαός, άνθρωποι εξαθλιωμένοι, άβουλοι, τρομοκρατημένοι, χωρίς διάθεση για αντίσταση και κάποιες φορές χωρίς ελπίδα. Σε αυτό το σκληρό περιβάλλον, ο Γκουίνπλεϊν, ένας νεαρός άνδρας με παραμορφωμένο πρόσωπο -ένα μόνιμα χαραγμένο χαμόγελο ως εκδίκηση από τον βασιλιά-, βιώνει έναν αγνό και αληθινό έρωτα με την τυφλή Ντέα. Η τύχη όμως παίζει τα πιο τρελά παιχνίδια: όταν βρεθεί σε θέση ισχύος και τολμήσει να υψώσει το ανάστημά του θα βρεθεί αντιμέτωπος με την αναλγησία των ισχυρών.

Ταυτότητα παράστασης

Μετάφραση: Ντορέτα Πέππα

Διασκευή - Λιμπρέτο: Έλσα Ανδριανού                     

Σύνθεση - Σκηνοθεσία: Θοδωρής Αμπαζής

Σκηνογραφία: Κωνσταντίνος Ζαμάνης                      

Κοστούμια: Νίκη Ψυχογιού                           

Χορογραφία: Αγγελική Στελλάτου                  

Φωτισμοί: Nίκος Σωτηρόπουλος                              

Βοηθός σκηνοθέτης: Ελεάνα Τσίχλη            

Μουσική διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου     

Β΄ Βοηθός σκηνοθέτη: Κατερίνα Ζαφειροπούλου   

Γ 'Βοηθός σκηνοθέτη: Κωνσταντίνος Καρδακάρης

Διανομή (με αλφαβητική σειρά):

Θανάσης Ακοκκαλίδης, Κώστας Βασαρδάνης   Διονύσης Βερβιτσιώτης, Θανάσης Βλαβιανός, Τζωρτζίνα Δαλιάνη, Μαρία Δελετζέ, Αντιγόνη Δρακουλάκη, Πάρις Θωμόπουλος, Σμαράγδα Κάκκινου, Αγγελική-Ζωή Καραγκούνη, Ελίτα Κουνάδη, Νέστωρ Κοψιδάς, Δαυίδ Μαλτέζε, Παναγιώτης Παναγόπουλος, Θέμης Πάνου, Εβελίνα Παπούλια, Αρετή Πασχάλη, Χρήστος Ραμμόπουλος,   Αιμιλιανός Σταματάκης, Ανδριάνα Χαλκίδη, Δήμητρα Χαριτοπούλου

Μουσικοί:

Κιθάρες: Γιάννης Αναστασάκης , Τσέλο: Σοφία Ευκλείδη, Πιάνο: Θοδωρής Κοτεπάνος, Κρουστά: Ιάκωβος Παυλόπουλος, Κοντραμπάσο: Θάνος Πολυμενέας-Λιοντήρης

  • ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΣΠΙΤΙ του Κάρλο Γκολντόνι

Από 22/11/2019 έως 9/2/2020

Για πρώτη φορά ανεβαίνει στο Εθνικό Θέατρο η διαχρονική, εξαιρετικά επίκαιρη κωμωδία του Κάρλο Γκολντόνι Το καινούργιο σπίτι, σε σκηνοθεσία Γιάννη Σκουρλέτη. Η κυριαρχία του χρήματος, τα ταξικά απωθημένα και η παγίδα του φαίνεσθαι είναι τα βασικά θέματα που αναδύονται μέσα από την εύστοχη κριτική του καινοτόμου Ιταλού συγγραφέα. Όπως σημειώνει ο σκηνοθέτης: «To Καινούριο σπίτι φτιάχνεται για να κατοικηθεί αλλά δεν θα κατοικηθεί ποτέ. Σ’ αυτό το σπίτι-ουτοπία η επιθυμία του εγώ είναι δυνατότερη από την επιθυμία του μαζί. Οι ήρωες του Γκολντόνι, νάρκισσοι και υποκριτές έως εσχάτων, θα περιφέρουν τις άστεγες σκιές τους στην πιο τραγική κωμωδία μοναξιάς».

Οι φρεσκοπαντρεμένοι Αντζολέτο και Καικίλια ετοιμάζουν το καινούργιο τους σπίτι. Η Καικίλια είναι ιδιότροπη, αγαπά την πολυτέλεια και την κομψότητα. Ο Αντζολέτο είναι ερωτευμένος και άφραγκος, ανίκανος να αντισταθεί στις απαιτήσεις της. Μια φρενήρης κινητικότητα ζωντανεύει τον μικρόκοσμό τους αποκαλύπτοντας τα φλέγοντα ζητήματα της εποχής του Γκολντόνι.

Ταυτότητα παράστασης
Σκηνοθεσία: Γιάννης Σκουρλέτης

Σκηνικά - Κοστούμια: Κωνσταντίνος Σκουρλέτης

Μουσική: Πάνος Ηλιόπουλος

Κίνηση: Τάσος Καραχάλιος

Φωτισμοί: bijoux de kant

Δραματουργική Συνεργασία: Γιάννης Κωνσταντινίδης

Βοηθός Σκηνοθέτη: Γιώργος Παπαδάκης

Διανομή (με αλφαβητική σειρά):

Χάρης Ανδριανός, Αντώνης Αντωνόπουλος, Άγγελος Αποστολίδης, Στέλλα Βογιατζάκη, Πολύδωρος Βογιατζής, Αντώνης Γκρίτσης, Θανάσης Δήμου, Τάσος Καραχάλιος, Ιωάννα Κολλιοπούλου, Ντένης Μακρής, Βασίλης Μίχας, Μαρία Πανουργιά, Εύη Σαουλίδου, Πηνελόπη Τσιλίκα

Μουσικοί: Αλέξης Μαστιχιάδης (τσέμπαλο), κ.α.

  • ΦΕΓΓΑΡΙ ΑΠΟ ΧΑΡΤΙ των Μιχάλη Ρέππα – Θανάση Παπαθανασίου (ανάθεση)

Από 20/02/2020 έως 31/5/2020

Ο Μιχάλης Ρέππας και ο Θανάσης Παπαθανασίου επιστρέφουν στο Θέατρο Rex με ένα νέο έργο τους, γραμμένο ύστερα από ανάθεση του Εθνικού Θεάτρου, σε μουσική του Νίκου Κυπουργού και στίχους της Αφροδίτης Μάνου. Ένα μουσικό έργο για όλα όσα βρίσκονται πέρα από αυτά που μπορούν να περιγράψουν οι λέξεις και να κατανοήσει το μυαλό. Για τη μυστική πατρίδα όπου αγκαλιάζονται τα αντίθετα και ο πόνος συμπληρώνει τη χαρά και την ολοκληρώνει. Εκεί που το μαρτύριο και η ευτυχία γίνονται ένα στην ουτοπία του έρωτα. Αυτή τη δύσβατη Νεφελοκοκκυγία, που μόνο οι ποιητές μπορούν να την επισκέπτονται χωρίς διόδια.

Αθήνα, οδός Αστυδάμαντος στο Παγκράτι, σε ένα νεοκλασικό, από αυτά που κατά χιλιάδες καταβρόχθισε η Αντιπαροχή. Ένας νεαρός ήρωας αφηγείται έναν χρόνο από τη ζωή του στην Αθήνα της δεκαετίας του ’60. Ο ίδιος, η οικογένειά του, οι φίλοι τους, η ίδια η Ελλάδα. Μια ιστορία ενηλικίωσης που έχει σαν μακρινό φόντο τα συνταρακτικά ιστορικά γεγονότα της περιόδου και θέμα την ιστορία της οικογένειας του νεαρού πρωταγωνιστή.

Ταυτότητα παράστασης

Κείμενο - Σκηνοθεσία: Μιχάλης Ρέππας - Θανάσης Παπαθανασίου

Μουσική: Νίκος Κυπουργός

Στίχοι: Αφροδίτη Μάνου

Σκηνικά: Έλλη Παπαγεωργακοπούλου

Κοστούμια: Έβελιν Σιούπη

Διανομή (με αλφαβητική σειρά):

Κωνσταντίνος Γαβαλάς, Τζόυς Ευείδη, Αναστάσια Ζάχου, Σταύρος Καραγιάννης, Ελίτα Κουνάδη, Σπύρος Κυριακός, Λάμπρος Κωνσταντέας, Εριέτα Μανούρη, Χρύσα Μιχαλοπούλου, Μάξιμος Μουμούρης, Δανάη Μπάρκα, Γιάννης Μπουραζάνας, Τζώρτζης Παπαδόπουλος, Τζίνη Παπαδοπούλου, Άρης Πλασκασοβίτης, Μαριαλένα Ροζάκη, Εύα Σιμάτου, Πάνος Σταθακόπουλος, Γιώργος Τσούρμας

ΘΕΑΤΡΟ REX ΣΚΗΝΗ «Κατίνα Παξινού»

ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΝ ΕΝΤΥ ΜΠΕΛΓΚΕΛ του Εντουάρ Λουί

από 6/11/2019 έως 17/11/2019

Η παράσταση, που ανέβηκε για πρώτη φορά στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Νέων Δημιουργών και έκανε αίσθηση επιστρέφει στο Εθνικό Θέατρο τον Νοέμβριο του 2019. Ένας από τους πιο σημαντικούς συγγραφείς της νέας γενιάς, ο Εντουάρ Λουί πέτυχε ήδη με το πρώτο του βιβλίο, το Να τελειώνουμε με τον Εντύ Μπελγκέλ, να ανανεώσει το λογοτεχνικό είδος της βιογραφίας. Ο 26χρονος συγγραφέας, μαχητικός υπέρμαχος της εργατικής τάξης, προκαλεί το κατεστημένο με την αιχμηρή και πολιτική γραφή του. Καταγγέλλει τη βία εναντίον των «διαφορετικών» μιλώντας για λογαριασμό όλων εκείνων που έχει εκμεταλλευτεί και έχει εγκαταλείψει το σύστημα. Στόχος του το πολιτικό κατεστημένο από το οποίο πηγάζουν τακτικές εκφοβισμού και αποκλεισμού. Μεταφρασμένο σε πάνω από είκοσι γλώσσες, το Να τελειώνουμε με τον Εντύ Μπελγκέλ, είναι ένα παγκόσμιο μπεστ σέλερ με έντονα αυτοβιογραφική αφήγηση, που ξεσήκωσε θύελλες αντιδράσεων, δημόσιες συζητήσεις και διαμάχες. Ο συγγραφέας αναμετριέται με ένα περιβάλλον που ο ίδιος έχει βιώσει, και χαρακτηρίζεται από κοινωνικές ανισότητες, ομοφοβία, ξενοφοβία, βία και ρατσισμό.

Είναι ο σκληρός συντηρητισμός της επαρχίας των 90’s κάτι ξένο για την Αθήνα του 2019; Ανήκουν αυτά τα αφηγήματα σε ένα κακό παρελθόν που αποτελεί πλέον ιστορία για την εξευρωπαϊσμένη Αθήνα; Η παράσταση Να τελειώνουμε με τον Εντύ Μπελγκέλ επιχειρεί να χτίσει γέφυρες επικοινωνίας ανάμεσα στο προσωπικό και στο πολιτικό άλλοτε χρησιμοποιώντας ως αφηγηματικό τρόπο την ωμή και ντοκουμενταρίστικη απεικόνιση της βάρβαρης κουλτούρας του χωριού και άλλοτε καταφεύγοντας στη σουρεαλιστική παραδοξότητα.

Ο Εντύ είναι ομοφυλόφιλος. Ο Εντύ μεγαλώνει σε έναν κόσμο που του επιτίθεται ευθέως. Μέσα από την κουλτούρα της τοξικής αρρενωπότητας, της βίας και της οργής, οι άνθρωποι, περισσότερο θύματα παρά θύτες αυτής της ιδεολογίας, παρατάνε το σχολείο, βρίζουν τους αράπηδες, τις γυναίκες και τις «αδερφές», καταναλώνουν ασταμάτητα αλκοόλ και τηλεόραση. Ο Εντύ προσπαθεί να προσαρμοστεί, αλλά κάθε φορά αποτυγχάνει. Η μόνη λύση είναι η φυγή, ο Εντύ πρέπει να φύγει.

Ταυτότητα παράστασης

Κείμενο: Εντουάρ Λουί

Μετάφραση: Μιχάλης Αρβανίτης (Εκδόσεις Αντίποδες)

Σκηνοθεσία - Δραματουργία: Ηλίας Αδάμ

Σκηνικά: Ηλέκτρα Σταμπούλου

Σχεδιασμός φωτισμών: Παναγιώτης Λαμπής

Βίντεο: Μαίρη Θηβαίου

Βοηθός σκηνοθέτη: Βίνα Σέργη

Βοηθός δραματουργίας: Χριστίνα Μαυρομμάτη

Διανομή (με αλφαβητική σειρά):

Τζέο Πακίτσας, Σοφία Πριόβολου

  • ΝΕΡΟ ΤΗΣ ΚΟΛΩΝΙΑΣ (EaudeCologne) του Ευθύμη Φιλίππου

Από 29/11/2019 έως 12/1/2020

Ο Ευθύμης Φιλίππου - υποψήφιος για Όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου 2017 - συνεργάζεται με την Αργυρώ Χιώτη και την ομάδα της VASISTAS αυτή τη φορά όμως υπό τη σκέπη του Εθνικού Θεάτρου. Στο επίκεντρο του νέου έργου του Ευθύμη Φιλίππου βρίσκεται ο χορός έξι γυναικών και το προσωπικό, μεταφυσικό ταξίδι ενός ανθρώπου.

Στη σκηνή δημιουργείται ένας ιδιαίτερος υπερβατικός χώρος, ένα «κέντρο διαχείρισης» που εξυπηρετεί την επικοινωνία με τους νεκρούς. Μία ομάδα από γυναικείες φιγούρες που κατοικεί στον χώρο, ορίζει τη διαδικασία και χειρίζεται τη μηχανή αποτύπωσης – μοναδικό όργανο επικοινωνίας με τον άλλο κόσμο. Η μηχανή αυτή, σαν άλλο διυλιστήριο, έχει τη δυνατότητα να μετατρέπει τις λέξεις σε κολόνια…. Ένας άντρας έρχεται για να στείλει ένα γράμμα στην –εδώ και σαράντα χρόνια- νεκρή μητέρα του. Οι γυναίκες θέτουν σε λειτουργία τη μηχανή, καθοδηγούν βήμα-βήμα τον άντρα σ’ αυτή τη μεταφυσική εμπειρία, βρίσκουν τρόπο να λύσουν τα όποια προβλήματα, τραγουδούν επίμονα παραλλαγές τραγουδιών και ολοκληρώνουν την αποστολή τους στέλνοντας το γράμμα.

Ταυτότητα παράστασης

Κείμενο: Ευθύμης Φιλίππου

Συνεργάτες Δραματουργοί: Ευθύμης Θέου – Αργυρώ Χιώτη

Σκηνοθεσία: Αργυρώ Χιώτη

Σκηνικός χώρος – Εικαστικός Συνεργάτης: Βασίλης Μαρματάκης

Κοστούμια: Ευθύμης Φιλίππου

Σχεδιασμός ήχου: Jan Van de Engel

Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας

Βοηθός σκηνοθέτη: Νεφέλη Γιώτη

Καλλιτεχνική συνεργάτιδα: Αριάν Λαμπέντ

                       

Διανομή (με αλφαβητική σειρά):

Ελένη Βεργέτη, Κατερίνα Παπανδρέου, Σοφία Πριόβολου, Καλλιόπη Σίμου, Φιντέλ Ταλαμπούκας, Αργυρώ Χιώτη, Τζωρτζίνα Χρυσκιώτη

ΚΑΙ ΤΩΡΑ Ο ΚΟΣΜΟΣ Ή

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΠΟΚΑΛΟΥΜΕ «ΕΞΩ ΚΟΣΜΟΣ», ΔΕ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΓΙΑ ΜΕΝΑ

(UND JETZT: DIE WELT! Oder ES SAGT MIR NICHTS, DAS SOGENANNTE DRAUSSEN)

της Σιμπίλε Μπεργκ

Από 24/1/2020 έως 1/3/2020

Ένας πολυφωνικός μονόλογος για τις γυναίκες και το «τίποτα» του σύγχρονου καπιταλιστικού κόσμου.

Χαρακτηρισμένη ως «το πιο βίαιο eye-liner της Γερμανίας», η Σιμπίλε Μπεργκ, που ζει και εργάζεται ως συγγραφέας και δημοσιογράφος στη Ζυρίχη, θεωρείται η πιο ζωντανή φωνή στον σύγχρονο γερμανόφωνο κόσμο. Με το λογοτεχνικό και θεατρικό έργο της μεταφρασμένο σε 34 γλώσσες, ρίχνει μια διαπεραστική ματιά στη σύγχρονη ευρωπαϊκή μεγαλούπολη. Απλά και καθημερινά πράγματα της ζωής σκιαγραφούν με σαρκασμό και χιούμορ την ποιότητα μιας κοινωνίας, που όπως λέει η συγγραφέας «φαίνεται από τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφερόμαστε στους αδύναμους. Στους εαυτούς μας δηλαδή, οι οποίοι θα μπορούσαμε να καταλήξουμε στον δρόμο αύριο λόγω κάποιας μακροχρόνιας αρρώστιας, τυχόν απόλυσης ή μιας άλλης κακοτυχίας. Σχεδόν παντού επικρατεί σήμερα η περίεργη πίστη στην επικράτηση του πιο εύρωστου. Και το μίσος για όλους όσοι έχουν εκπέσει, τους αδύναμους και τους ασθενείς, είναι για πολλούς η έκφραση του φόβου για τη δική τους κατάρρευση».

Νεαρές γυναίκες που προσπαθούν να ανταποκριθούν στις επιταγές της σύγχρονης καπιταλιστικής κοινωνίας βρίσκονται σε αδιέξοδο: εγκλωβισμένες στην αυτοεικόνα τους, θεωρούν τη διαρκή κατανάλωση ως μονόδρομο, μιλάνε με δυσπιστία για τον ρόλο της οικογένειας, αδυνατούν να πιστέψουν ότι υπάρχει πραγματικός έρωτας και παρόλο που περιφρονούν την αγορά, ζούνε πουλώντας δικά τους φάρμακα στο διαδίκτυο. Νιώθοντας παγιδευμένες σε έναν κόσμο που προωθεί μονάχα πλασματικές ανάγκες και ψεύτικες επιλογές, έχουν χάσει κάθε κίνητρο και αναρωτιούνται αν υπάρχει κάτι για το οποίο αξίζει να αγωνιστούν. Επί σκηνής ένας δυναμικός χορός γυναικών, που, η καθεμία μόνη της και όλες μαζί, μιλούν με δυσπιστία για την έννοια του «εμείς», φωτίζοντας άλλοτε με τρυφερό και άλλοτε με σκληρό τρόπο, ένα οργισμένο «εγώ» εμποτισμένο από ματαίωση και απέραντη μοναξιά.

Ταυτότητα παράστασης

Μετάφραση: Γρηγόρης Λιακόπουλος

Σκηνοθεσία: Ελένη Ευθυμίου

Δραματουργική Επεξεργασία: Gerhild Steinbuch

Μουσική: Λευτέρης Βενιάδης

Σκηνικά – Κοστούμια - Φωτισμοί: Ζωή Μολυβδά Φαμέλη

Σχεδιασμός live video: Δημήτρης Ζάχος

Διανομή (με αλφαβητική σειρά):

Ελένη Ευθυμίου, Στέλλα Νούλη, Κίττυ Παϊταζόγλου, Κατερίνα Παπανδρέου, Νάνσυ Σιδέρη, Καλλιόπη Σίμου, Νατάσσα Σφενδυλάκη, Αναστασία Χατζάρα

Κρουστά: Βασίλειος Παναγιωτόπουλος

ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΘΥΜΑ (PLAYING THE VICTIM) των αδελφών Πρεσνιακόφ

Από 13/3/2020 έως 12/4/2020

Για πρώτη φορά παρουσιάζεται στην Ελλάδα η μαύρη κωμωδία Παίζοντας το θύμα που γράφτηκε το 2002 από τους πολυβραβευμένους Όλεγκ και Βλάντιμιρ Πρεσνιακόφ. Οι Ολέγκ και Βλαντιμίρ Πρεσνιακόφ, συγκαταλέγονται στους γνωστότερους σύγχρονους Ρώσους συγγραφείς και εκπροσώπους του ρωσικού «νέου δράματος». Τα έργα τους συχνά χαρακτηρίζονται ως μαύρες κωμωδίες, γεμάτες σαρκασμό, ειρωνεία και έκδηλη διακειμενικότητα. Η θεματολογία τους περιστρέφεται γύρω από την παράδοξη βία του σύγχρονου τρόπου ζωής και οι ίδιοι τα χαρακτηρίζουν «φαρσο-φιλοσοφικά» ή «τσίρκο με άλογα». Όπως έχουν δηλώσει σε συνέντευξή τους, φοβούνται «ότι ο ένας απ’ τους δύο έχει επινοήσει τον άλλον και μάλλον δεν είναι δύο».

Το Παίζοντας το θύμα ακολουθεί την ιστορία του νεαρού Βάλια. Ο Βάλια ζει και κοιμάται χωρίς να βγάζει το καπέλο του. Τρώει μόνο με ξυλάκια. Και συχνά βλέπει το φάντασμα του νεκρού πατέρα του. Δουλεύει στην αστυνομία παίζοντας το θύμα σε αναπαραστάσεις εγκλημάτων: πότε μια γυναίκα που ίσως δολοφονήθηκε κατά λάθος από τον άντρα της, πότε μια κοπέλα πνιγμένη σε μια πισίνα από τον αλλοδαπό εραστή της, και πότε έναν άντρα που δολοφονήθηκε από έναν συμμαθητή του σε reunion του σχολείου τους. Παράλληλα, στο σπίτι, η μητέρα του χρειάζεται κάποιον να τη φροντίζει, ο θείος του τους επισκέπτεται όλο και πιο συχνά μετά τον θάνατο του πατέρα του και η κοπέλα του θέλει επιτέλους μια ενήλικη ζωή. Όπως και στη δουλειά του, έτσι και στο σπίτι του, νοιώθει ότι όλα είναι μια αναπαράσταση. Ότι όλοι υποδύονται κάτι, κι αυτός, αποπροσανατολισμένος και μουδιασμένος, προσπαθεί να προσδιορίσει τη θέση του σε ένα σύμπαν που μοιάζει να τρελάθηκε και δεν ξέρει πού πηγαίνει.

Το έργο έκανε πρεμιέρα στο Fringe festival στο Εδιμβούργο και πρωτοπαρουσιάστηκε στο ρωσικό κοινό δυο χρόνια μετά, στο θέατρο Τέχνης της Μόσχας από τον Κιρίλ Σερεμπρένικοφ, προκαλώντας σάλο και αντιδράσεις. Στη συνέχεια, το 2006, ο ίδιος σκηνοθέτης το μετέφερε στη μεγάλη οθόνη, αποσπώντας το μεγάλο βραβείο του φεστιβάλ Kinotavr και του διεθνούς φεστιβάλ της Ρώμης.

Ταυτότητα παράστασης

Σκηνοθεσία - Μετάφραση - Διασκευή: Γιώργος Κουτλής

Σκηνικά - Κοστούμια: Άρτεμις Φλέσσα

Μουσική: Λευτέρης Βενιάδης

Κίνηση: Ηλίας Χατζηγεωργίου

Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος

Βοηθός σκηνοθέτη: Καλλιόπη Παναγιωτίδου

Διανομή (με αλφαβητική σειρά):

Μικές Γλύκας, Ελένη Κουτσιούμπα, Βασίλης Μαγουλιώτης, Λαέρτης Μαλκότσης, Ερρίκος Μηλιάρης, Κώστας Μπερικόπουλος, Εύη Σαουλίδου, Ηλίας Χατζηγεωργίου

LOVE & INFORMATION της Κάριλ Τσέρτσιλ

Ομάδα Θεάτρου C for Circus

Από 29/4/2020 έως 31/5/2020


H πολυβραβευμένη Κάριλ Τσέρτσιλ είναι μία από τις σπουδαιότερες συγγραφείς του μεταπολεμικού βρετανικού θεάτρου. Το πολυποίκιλο έργο της, μακριά από τις συμβάσεις της ρεαλιστικής δραματουργίας, έχει σαν άξονα την κριτική των αξιών στις σύγχρονες κοινωνίες, τις καταχρήσεις της εξουσίας, τη θέση των γυναικών σ’ έναν κόσμο που κυριαρχείται από τους άντρες. Βασική εκπρόσωπος του «Νέου Κύματος» της γενιάς του 1950, η Τσέρτσιλ θεωρείται μεγάλη αμφισβητίας τόσο του κατεστημένου δραματικού τοπίου όσο και της καθιερωμένης θεατρικής γλώσσας. Κάθε έργο της αποτελεί και μία πρόταση για ένα διαφορετικό θεατρικό είδος και μια άλλη θεατρική φόρμα, ανοίγοντας νέους δρόμους για τη θεατρική έκφραση.

Στο έργο Love & Information θίγονται ζητήματα όπως η διαχείριση της γνώσης, της τεχνολογίας, η εξέλιξη της επικοινωνίας και η ικανότητά μας να αγαπάμε. Σε μία εποχή που ο καταιγισμός πληροφοριών και η πρόσβαση στη γνώση συμβαίνουν με τρομακτική ταχύτητα, σε μια εποχή που είμαστε συνεχώς συνδεδεμένοι με άλλους ανθρώπους μέσω της τεχνολογίας, η ανάγκη για υπερβολική πληροφόρηση έχει επισκιάσει την ανάγκη για βαθύτερες και ουσιαστικότερες σχέσεις.

Ένα σύμπαν φτιαγμένο από δεκάδες θραύσματα σκηνών σκιαγραφούν τη σύγχρονη πάλη του ανθρώπου ανάμεσα στη δίψα για πληροφορία και τη δίψα για αγάπη. Αυτή η κατασκευή, ασφυκτικά γεμάτη από πληροφορίες, ανθρώπους και καταστάσεις, δημιουργεί ένα τεράστιο τοπίο και κάθε στιγμιότυπο είναι ένα φως σε μια γωνιά του∙ ένα γιγαντιαίο βιτρό που αναδεικνύει τη μαγεία της στιγμής, την αγάπη και τη θνητότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Ο κόσμος αυτός είναι το τώρα, το άσκοπο αλλά και το ουσιώδες, η βιασύνη, η κίνηση στους δρόμους, το chit-chat, η άσκοπη περιπλάνηση στα κοινωνικά δίκτυα, η αγάπη, η δυσκολία να πεις «σ’ αγαπώ», η ζήλια, ο πόνος.

Ταυτότητα παράστασης

Σκηνοθεσία: Παναγιώτης Γαβρέλας

Μετάφραση – Βοηθός Σκηνοθέτη: Χρύσα Κοτταράκου

Πρωτότυπη Μουσική – Μουσικός επί σκηνής: Gary Salomon

Κινησιολογία – Χορογραφία: Κατερίνα Φώτη

Σκηνικά - Κοστούμια: Τζίνα Ηλιοπούλου, Λίνα Σταυροπούλου

Διανομή (με αλφαβητική σειρά):

Παναγιώτης Γαβρέλας, Βαλέρια Δημητριάδου, Μαρία Ελισάβετ Κοτίνη, Παύλος Παυλίδης, Νικόλας Παπαδομιχελάκης, Νατάσα Ρουστάνη

ΜΙΚΡΟ ΕΘΝΙΚΟ

  • ΧΙΛΙΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΕΣ του Μάικ Κέννυ

Από 13/10/2019 έως 12/4/2020

Μπορεί μια ιστορία ν’ αλλάξει τη μοίρα σου;

Ένα από τα πιο δημοφιλή έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, η συλλογή παραμυθιών και ιστοριών Χίλιες και μια νύχτες, αποτελεί την έμπνευση για την παράσταση Χίλιες και μια ιστορίες (πρωτότυπος τίτλος Σεχραζάτ) που ζωντανεύει φέτος στο Μικρό Εθνικό, σε διασκευή του Μάικ Κέννυ, του πολυβραβευμένου συγγραφέα του «αγοριού με τη βαλίτσα» και πολλών ακόμη αγαπημένων θεατρικών έργων.

Η μυθική ανατολή ζωντανεύει επί σκηνής: Δώδεκα παλατιανοί και η τρελή μπάντα του σουλτάνου αφηγούνται με ό,τι μέσο έχουν στη διάθεσή τους ιστορίες για τον πόλεμο και για τον έρωτα, για κακούς μάγους και γελοίους ατζαμήδες, για το γέλιο και τον φόβο, για τέρατα και ήρωες, για μαγικά χαλιά και φτερωτά άλογα, για γίγαντες και γελωτοποιούς… Με ένα ψηφιδωτό φτιαγμένο από τα υλικά της κωμωδίας και των καρτούν, μουσική και πολύχρωμα σκηνικά και κοστούμια εμπνευσμένα από την μυθική Ανατολή, γεννιέται ένα ξεχωριστό παραμύθι που με τη σειρά του γεννά πολλά, μικρότερα παραμύθια.

«Στα πολύ πολύ πολύ παλιά χρόνια, σ’ ένα μέρος πολύ πολύ μακρινό, σε μια χώρα που δεν υπήρξε, δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει ποτέ, ζούσε ένας μεγάλος Σουλτάνος…». Πληγωμένος και απογοητευμένος, παντρεύεται κάθε νύχτα μία γυναίκα και κάθε αυγή τη θανατώνει. Όλα όμως αλλάζουν όταν παντρεύεται τη Σεχραζάντ, την κόρη του πιστού του βεζίρη που είναι ίσως και η ικανότερη αφηγήτρια παραμυθιών στην παγκόσμια ιστορία. Κι έτσι οι νύχτες στο παλάτι διαδέχονται η μία την άλλη, πάντα με την ίδια απαίτηση «Πες μου μια ιστορία».

Ταυτότητα παράστασης

Μετάφραση: Νίκος Χατζόπουλος

Σκηνοθεσία: Βάσια Ατταριάν, Μυρτώ Μακρίδη

Μουσική Σύνθεση - Στίχοι: Δημήτρης Τάσαινας

Σκηνικά - Κοστούμια: Αλεξία Χρυσοχοϊδου

Σχεδιασμός φωτισμών: Τάσος Παλαιορούτας

Επιμέλεια κίνησης - Χορογραφίες: Ελενα Γεροδήμου

Σύμβουλος δραματουργίας: Μαρία Φιλίνη

Μουσική διδασκαλία: Μελίνα Παινίδου

Βοηθός σκηνοθετών: Ζωή Φράττη

Βοηθός σκηνογράφου: Αγγελική Βασιλοπούλου

Βοηθός ενδυματολόγου: Στέλλα Παναγοπούλου

Concept visual artist: Ελευθερία Καψάλη

Διανομή (με αλφαβητική σειρά):

Χρηστίνα Γαρμπή, Ειρήνη Γεωργαλάκη, Ιωάννης Δενδρινός, Θέμης Θεοχάρογλου, Ρωμανός Καλοκύρης, Λήδα Παπνά, Γιάννης Καράμπαμπας, Εμμανουήλ Κοντός, Κατερίνα Λάττα, Προμηθέας Νεραττίνι-Δοκιμάκης, Χρήστος Πίτσας, Ιωάννα Ραμπαούνη

Μουσικοί:

Αλέξης Κωτσόπουλος, Ορέστης Πετράκης, Δημήτρης Τάσαινας

  • ΜΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΑΓΡΙΟΥΣ του Μπερνάρ Φριό

Από 15/10/2019 έως 12/1/2020

Οι Μικρές ιστορίες για αγρίους του Γάλλου συγγραφέα και παιδαγωγού Μπερνάρ Φριό, σε σκηνοθεσία της Μαρίας Σαββίδου επιστρέφουν στο Μικρό Εθνικό.

Οι ιστορίες του Φριό πηγάζουν από ένα σπάνιο χάρισμα να θίγει τα πιο σημαντικά, τα πιο μεγάλα κι ευαίσθητα ζητήματα με τρόπο ανάλαφρο που όμως δεν στερείται βάθους. Με την τολμηρή και ευαίσθητη ματιά τους, με την ελαφράδα και το χιούμορ τους πραγματεύονται θέματα της καθημερινής ζωής, των σχέσεων, των ανακαλύψεων, των μυστικών και των συγκρούσεων της νεανικής μας ηλικίας. Μια παράσταση που δίνει πολύχρωμη φωνή σε όσα, καμιά φορά, με δυσκολία λέγονται πίσω από τις κλειστές πόρτες του εφηβικού μας δωματίου.

O Μπερνάρ Φριό, εργαζόμενος για πολλά χρόνια ως εκπαιδευτικός, μελέτησε τον τρόπο που τα ίδια τα παιδιά αφηγούνται τις ιστορίες τους. Αυτή η ιδιαίτερη οπτική, το παιχνίδισμα ανάμεσα στην πραγματικότητα και στη φαντασία, ενέπνευσε έμμεσα ή άμεσα και τον δικό του τρόπο γραφής, ενώ, επίσης, ο συγγραφέας χρησιμοποιεί συχνά ως πρωτογενές υλικό τις αυθεντικές παιδικές αφηγήσεις. O Φριό έχει γράψει και μεταφράσει περισσότερα από 50 βιβλία για νέους αναγνώστες, αλλά και για ενήλικες. Κείμενά του έχουν μεταφραστεί στα γερμανικά και στα ιταλικά, ενώ έχουν αποσπάσει σημαντικά βραβεία.

Ταυτότητα παράστασης

Μετάφραση - Δραματουργική επεξεργασία - Σκηνοθεσία: Μαρία Σαββίδου

Μετάφραση - Διασκευή: Έλσα Ανδριανού

Σκηνικά - Κοστούμια: Κωνσταντίνος Ζαμάνης

Κίνηση: Φωκάς Ευαγγελινός

Μουσική: Nalyssa Green

Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου

Video act & interactive live visuals: Βίκη Μπισμπίκη

Μουσική διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου

Κομμώσεις - Περούκες: Χρόνης Τζήμος

Σχεδιασμός μακιγιάζ: Olga Faleichyk

Α΄ βοηθός σκηνοθέτη: Θεοδώρα Γεωργακοπούλου

Β΄ βοηθός σκηνοθέτη: Ανδρέας Λαμπρόπουλος

Βοηθός φωτιστή: Χάρης Δάλλας

Διανομή (με αλφαβητική σειρά):

Πάρης Αλεξανδρόπουλος, Νίκος Γιαλελής, Αντώνης Γιαννακός, Στάθης Κόικας, Νάντια Κατσούρα, Νεφέλη Μαϊστράλη, Αθηνά Μουστάκα, Τζίνη Παπαδοπούλου

ΔΙΠΛΑ ΔΙΠΛΑ των Άγγελου Αγγέλου και Έμης Σίνη

Από 1/12/2019

Μια παράσταση που απευθύνεται σε παιδιά 3 έως 6 ετών αλλά μας αφορά όλους.

Μια ιστορία, ένα σπίτι και μια σχέση που χτίζονται, μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά, μπροστά στα μάτια των παιδιών και με τη δική τους βοήθεια. Οι βραβευμένοι συγγραφείς θεάτρου για παιδιά Άγγελος Αγγέλου και Έμη Σίνη, συνεργάζονται για πρώτη φορά με την παιδική μας σκηνή, σε μία παράσταση με λίγα λόγια που έχει να πει πολλά. Από τί υλικά χτίζονται τα σπίτια, τα κτίρια, οι σχέσεις, η υπομονή, η εμπιστοσύνη; Πώς αντιμετωπίζει κανείς τα εμπόδια και τις αναποδιές; Πώς διαχειριζόμαστε το λάθος μας; Μπορούμε μόνοι μας ή είναι καλύτερα να ζητήσουμε βοήθεια; Να μοιραστούμε την ιδέα μας ή να την κρατήσουμε για τον εαυτό μας;

Η φιλία, η αξία της συνεργασίας και της προσπάθειας, η επιμονή, η χαρά της επιτυχίας αλλά και η αντιμετώπιση της αποτυχίας, έννοιες που απασχολούν όλα τα παιδιά της σχολικής και προσχολικής ηλικίας, αποτελούν βασικά θέματα της παράστασης αυτής, που καταπιάνεται με τη δημιουργία, τον πειραματισμό, τον αυτοσχεδιασμό. Οι ήρωες μοχθούν, δοκιμάζουν, κουράζονται, χτίζουν, γκρεμίζουν και συνειδητοποιούν τελικά ότι τέσσερα χέρια είναι καλύτερα από δύο.

Ο Φοίβος Συμεωνίδης σκηνοθετεί με εφόδια τους κώδικες του βωβού κινηματογράφου και της slapstick κωμωδίας και δημιουργεί χώρο για διάδραση. Οι μικροί θεατές παρακολουθούν μια όμορφη, αστεία και ταυτόχρονα συγκινητική ιστορία που εκτυλίσσεται σε ένα ανατρεπτικό σκηνικό που μοιάζει πολύ με οικοδομή. Καλούνται να συμμετάσχουν ενεργά σε αυτό το «κατασκευαστικό» πανδαιμόνιο, προτείνοντας, στηρίζοντας, χτίζοντας, γκρεμίζοντας, απαντώντας σε ερωτήσεις και συμβουλεύοντας τους ήρωες στις κρίσιμες στιγμές της ιστορίας. Έτσι το έργο λειτουργεί ταυτόχρονα σε δύο παράλληλα επίπεδα, το πραγματολογικό και το συμβολικό, αντιμετωπίζοντας με χιούμορ και παιχνιδιάρικη διάθεση τα μεγάλα ζητήματα της φιλίας, της εμπιστοσύνης, της συνεργασίας, της δημιουργικότητας και της προσπάθειας.

Ταυτότητα παράστασης

Ιδέα - Δραματουργία: Άγγελος Αγγέλου, Έμη Σίνη

Σκηνοθεσία: Φοίβος Συμεωνίδης

Σκηνικά - Ειδικές κατασκευές: Μικαέλα Λιακατά, Ελένη Παπαναστασίου

Κοστούμια: Δέσποινα Μακαρούνη

Μουσική: Άγγελος Αγγέλου

Χορογραφίες: Κατερίνα Γεβετζή

Φωτισμοί: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Διανομή (με αλφαβητική σειρά):

Αφροδίτη Κλεοβούλου, Δαυίδ Μαλτέζε, Θανάσης Μεγαλόπουλος, Δανάη Τίκου

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΠΟΛΕΜΟΥ ΙΙΙ

Φεβρουάριος 2020

Μετά την επιτυχημένη υποδοχή και πρόσληψη από το κοινό - εφηβικό μα και ΟΛΩΝ των ηλικιών - ενός εγχειρήματος όπως τα Μαθήματα Πολέμου I και II έρχονται στο Εθνικό Θέατρο Τα Μαθήματα ΠολέμουIII. Τα Μαθήματα Πολέμου III αποτελούν το τρίτο έργο της δραματικής τριλογίας «Μαθήματα Πολέμου» που έχει ως περιεχόμενο την αρχαία ελληνική ιστορία και θέμα τον Πελοποννησιακό Πόλεμο. Ενώ στα δύο πρώτα, η δραματοποίηση περιλαμβάνει αυτοτελή επεισόδια από το ιστορικό έργο του Θουκυδίδη, τα Μαθήματα Πολέμου III δραματοποιούν επεισόδια από τα «Ελληνικά» του Ξενοφώντα. Πιο συγκεκριμένα, η πραγμάτευση εστιάζεται στα κυριότερα γεγονότα που συνθέτουν το τέλος του Πελοποννησιακού Πολέμου και τα οποία σηματοδοτούν, παράλληλα, το τέλος της αθηναϊκής ηγεμονίας και της αθηναϊκής δημοκρατίας. Επιδίωξη μας είναι η βιωματική διδασκαλία, προσανατολισμός άλλωστε ενός σκέλους των παραγωγών του Εθνικού Θεάτρου, να αποτελέσει – εκτός της ψυχαγωγίας – και εργαλείο εξοικείωσης του κάθε θεατή με τα κείμενα.

Το έργο περιλαμβάνει τα πλέον δραματικά συμβάντα των τελευταίων ετών του 5ου αιώνα: την ήττα των Αθηναίων στους Αιγός Ποταμούς και τον αντίκτυπό της στην Αθήνα, το γκρέμισμα των τειχών στην Αθήνα, την κατάλυση της δημοκρατίας και την επιβολή της σκληρής ολιγαρχίας, τις ωμότητες του καθεστώτος των Τριάκοντα, τα πολιτικά πραξικοπήματα και τις εμφυλιακές διαμάχες, μέχρι, τέλος, την παλινόρθωση της δημοκρατίας.

Όπως (υπο)δηλώνεται στον τίτλο, η σκοποθεσία της θεατρικής παραγωγής είναι προπάντων εκπαιδευτική, με την διδαχή να ενεργοποιείται δραστικά (ψυχαγωγικά) μέσω της δύναμης των θεατρικών κωδίκων.

Μετάφραση – Επιμέλεια κειμένου: Γιάννης Λιγνάδης

Σκηνοθεσία: Γιωργής Τσουρής

ΜΕΤΑΚΛΗΣΗ

Expanded night soli

Παραστάσεις: 5, 6, 7 και 10, 11, 12, 13, 14 Ιουνίου 2020

Η Αντιγόνη Φρυδά και η Εffi Rabsilber μέσα από την υποκριτική και παραστατική εμπειρία τους, δημιουργούν από ένα σόλο κίνησης και λόγου, σύμφωνα με την ερμηνευτική μεθοδολογία του Γιάννη Μανταφούνη.

Μια προσπάθεια σύνθεσης σκηνοθεσίας και χορογραφίας, που όχι τυχαία απευθύνεται σε δύο ηθοποιούς και όχι σε δύο χορευτές. Οι ηθοποιοί, απελευθερωμένοι από την φορμαλιστική εικόνα της «χορευτικής» τους υπόστασης, μπορούν να υπάρξουν κινησιολογικά στο χώρο απλά, συνειδητά και λειτουργικά χωρίς επιπρόσθετες στιλιστικές παρεμβολές. Για τον χορογράφο αυτό αντιπροσωπεύει την απόλυτη χορευτική ουσία.

« Cordelia: Κόρης Πήδημα»

Solo: Αντιγόνη Φρυδά

Η Κορδελία, ηρωίδα από το «Ημερολόγιο ενός Διαφθορέα» του Soren Kierkegaard, παρασύρεται και ενδίδει σε µια γιορτή της πτώσης ή της αρπαγής. Κάθε θυσία περιλαμβάνει µια γιορτή, και δεν υπάρχει γιορτή χωρίς θυσία. Ό,τι διαφθείρεται θυσιάζεται στο όνομα της αυτογνωσίας και εορτάζεται ως άπειρη δυνατότητα. Όσο πιο άγρια ξυπνά η ζωή τόσο πιο βίαια απομακρύνεται από την αθωότητα. Η βία και το ιερό συμπλέκονται σε έναν αγώνα - πήδημα προς την ενηλικίωση.

«Operation Kamel am Horizont»

Solo: Effi Rabsilber

Η ηρωίδα ενάντια στους περιορισμούς που επιβάλλουν στην ύπαρξη η ύλη και ο χρόνος, γίνεται ένα όχημα εισόδου σε έναν τόπο όπου γίνεται εφικτή η επαφή με άλλες διαστάσεις, όπου τα όρια του σώµατος και του νου είναι δυνατόν να µετακινηθούν, και ένας άλλος χώρος μέσα σ’ αυτό που ονομάζουμε χρόνο, μπορεί να αποκαλυφθεί….

Ταυτότητα παράστασης

Δημιουργία - Σκηνοθεσία - Ερμηνεία: Αντιγόνη Φρυδά, Effi Rabsilber

Χορογραφική και µεθοδολογική υποστήριξη: Γιάννης Μανταφούνης

Management: Mélanie Fréguin

Παραγωγή: Cie. Ioannis Mandafounis

Υποστήριξη: Πόλη της Γενεύης, Καντόνι της Γενεύης,

Οργανισµός καλλιτεχνικής υποστήριξης: Pro-Helvetia, Loterie Romande, Onassis Air

Παραγωγή: Cie. Ioannis Mandafounis



ΔΡΑΣΕΙΣ

ΘΕΑΤΡΟ EXPRESS

Στάσεις &Παραστάσεις

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΘ’ ΟΔΟΝ

Το Θέατρο Express, η πρωτοποριακή δράση του Εθνικού Θεάτρου και του Οργανισμού Αστικών Συγκοινωνιών (ΟΑΣΑ) με αρωγό τις Οδικές Συγκοινωνίες (ΟΣΥ), συνεχίζει το «ταξίδι» της στις γειτονιές της Αθήνας, έχοντας ήδη ξεπεράσει τις 100 παραστάσεις.

Το Λεωφορείο ταξιδεύει, κινητοποιεί και ανοίγει νέους δρόμους, το θέατρο έρχεται να συναντήσει τους θεατές του, να τους προσκαλέσει στον κόσμο του θεάτρου και να τους μυήσει στη μαγεία του.

Οι Ιστορίες καθ’ οδόν είναι εύθυμες διηγήσεις για τις πρώτες προσπάθειες οργάνωσης του ελληνικού κράτους και της πρωτεύουσάς του, τους ανθρώπους, τις συνήθειες και τις παραδόσεις τους.

Η σκηνή μέσα στο Λεωφορείο αναδεικνύει με τον πιο εύσχημο και απολαυστικό τρόπο τη σχέση του χθες με το σήμερα. Μια πρωτότυπη, εμπνευσμένη και ευχάριστη παράσταση που συνδυάζει τη γλυκιά μνήμη με την ορμή του αύριο με αφορμή αφηγήσεις, διηγήσεις αλλά και ευθυμογραφήματα του Βασίλη Αττικού.

Για τις στάσεις του Θεάτρου Express το κοινό μπορεί να ενημερώνεται από την ιστοσελίδα του Εθνικού Θεάτρου www.n-t.gr

Ταυτότητα παράστασης

Σκηνοθεσία: Τάσος Πυργιέρης

Δραματουργία: Γιάννης Παναγόπουλος

Σκηνογραφική επιμέλεια: Κατερίνα Κανελλοπούλου

Ενδυματολογική επιμέλεια: Μαρία Τσιώτη

Μουσική επιμέλεια: Αλέξης Κωτσόπουλος

Σχεδιασμός μακιγιάζ: Ρούλα Λιανού

Σχεδιασμός κομμώσεων - Περούκες: Ιουλία Συγριμή

Διανομή (με αλφαβητική σειρά):

Σταύρος Καραγιάννης, Ρένα Κυπριώτη, Γιάννης Παναγόπουλος, Τάσος Πυργιέρης

ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΡΙΟ
Από 5/12/2019

Το «Επισκεπτήριο», μία από τις πιο επιτυχημένες δράσεις του Εθνικού Θεάτρου συνεχίζει να δίνει το παρών. Αφηγηματικό θέατρο δωματίου από επαγγελματίες ηθοποιούς του Εθνικού Θεάτρου «επισκέπτεται» ασθενείς φέρνοντάς τους σε επαφή με τη «θεραπευτική» λειτουργία του θεάτρου. Δύο ηθοποιοί επισκέπτονται κάθε φορά έναν θάλαμο ή και έναν μεμονωμένο ασθενή φέροντας στις αποσκευές τους μια λίστα με προτεινόμενα έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Οι ασθενείς επιλέγουν εκείνο που τους ενδιαφέρει και το έργο ζωντανεύει επιτόπου μπροστά στα μάτια τους, με τα πιο απλά και αυθεντικά μέσα που μπορεί να διαθέτει ένας ηθοποιός: το σώμα και τη φωνή του.

Συντελεστές

Ηλίας Κουνέλας & Ιφιγένεια Γρίβα, ηθοποιοί

ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

Από 5/12/2019

Οι παραμυθάδες του Εθνικού έρχονται για ακόμη μια χρονιά με τα καλύτερα παραμύθια.

Παραμύθια λαϊκά από κάθε γωνιά της γης, ντυμένα με τραγούδια- ειδικά φτιαγμένα για τις ιστορίες που ακούγονται, συναντούν μικρούς και μεγάλους σε προκαθορισμένα ραντεβού σε χώρο διαφορετικό κάθε φορά κατόπιν πρόσκλησης από τους αντίστοιχους φορείς. Μοιράζονται μαζί τους την καταλυτική δύναμη της προφορικής παράδοσης που αγγίζει με τρόπο την ανθρώπινη ψυχή.

Συντελεστές

Δημήτρης Β. Προύσαλης: Αφήγηση

Φίλιππος Πλακιάς: Τραγούδι

Θέατρο στα ελληνικά

Από 1/11/2019

Το «Θέατρο στα ελληνικά» είναι ένα πρωτοποριακό πρόγραμμα που ξεκίνησε τον Ιούλιο του 2017 στο Μικρό Εθνικό ανοίγοντας την πόρτα για τον κόσμο του θεάτρου σε ασυνόδευτους έφηβους πρόσφυγες. Χάρη στην ιδιαίτερη δομή του, το πρόγραμμα φέρνει κοντά έφηβους πρόσφυγες, συνομήλικούς τους Έλληνες και επαγγελματίες μουσικούς και ηθοποιούς. Περισσότεροι από 500 έφηβοι πρόσφυγες έχουν ωφεληθεί από το πρόγραμμα, στα πλαίσια του οποίου έχουν γεννηθεί ήδη δύο παραστάσεις. Το Ταξίδι σε συμπαραγωγή με την Unicef που παρακολούθησαν 5000 θεατές - ανάμεσά τους σχολικές τάξεις και θεατρικές ομάδες - και αποτέλεσε μια εμπειρία που φανέρωσε έμπρακτα τη δύναμη του θεάτρου να απομακρύνει κάθε είδους προκατάληψη και να μας ενώνει στην ουσία των πραγμάτων. Και την παράσταση Γυναίκα σε 6 εικόνες και 1088 λέξεις στο δεκαήμερο αφιέρωμα στο «Θέατρο από, με και για έφηβους» στο Ισόγειο REX τον Μάιο του 2019.

Θέατρο Με, Από, Για Έφηβους

Μάιος 2020

Τον Μάιο του 2020 το Μικρό Εθνικό περνά στα χέρια των εφήβων. Περισσότεροι από 250 έφηβοι που συμμετέχουν στα θεατρικά εργαστήρια του Μικρού Εθνικού σε συνεργασία με έμπειρους καλλιτέχνες και επαγγελματίες ηθοποιούς, παρουσιάζουν τις δουλειές τους σ’ ένα εκτενές αφιέρωμα στο θέατρο. Με έργα που αντανακλούν τους προβληματισμούς και τις ανησυχίες τους, έργα που πάλλονται από τη δική τους μοναδική ενέργεια και συντονίζονται με τους δικούς τους καταιγιστικούς ρυθμούς. Έργα γραμμένα από τους ίδιους, κλασικά έργα που μας ξανασυστήνονται, devised κείμενα αλλά και μια σειρά από παράλληλες δράσεις δίνουν στους νέους της Αθήνας βήμα, φωνή φέρνοντάς τους κοντά στο κοινό τους. Είναι σίγουρο πως αξίζει να τους ακούσουμε.

Θεατρικό Εργαστήριο Εθνικού Θεάτρου &Φυλακών Κορυδαλλού

Σε συνεργασία με τη Γενική Γραμματεία Αντεγκληματικής Πολιτικής του Υπουργείου Δικαιοσύνης και το Κατάστημα Κράτησης Κορυδαλλού

Υπεύθυνος: Στρατής Πανούριος, εμψυχωτής - σκηνοθέτης

Μια πρωτοποριακή για τα ελληνικά δεδομένα δράση εισχωρεί σε ένα περιβάλλον άτεγκτο, φύσει αυστηρών περιορισμών και… «απελευθερώνει». Οι παραστάσεις, αποτέλεσμα μιας ολοκληρωμένης προσέγγισης με θεωρητική και πρακτική εκπαίδευση, πραγματοποιούνται σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο των φυλακών.

Θεατρικό Εργαστήριο Προσωπικής Ανάπτυξης του Εθνικού Θεάτρου σε Σωφρονιστικά Ιδρύματα

Σε συνεργασία με τη Γενική Γραμματεία Αντεγκληματικής Πολιτικής του Υπουργείου Δικαιοσύνης και Καταστήματα Κράτησης: Ε.Κ.Κ.Ν. Αυλώνα, Ψυχιατρείο Κρατουμένων Κορυδαλλού, Κέντρο Απεξάρτησης Τοξικομανών Κρατούμενων Ελεώνα – Θηβών, Κ.Κ. Κορίνθου

Υπεύθυνος: Στάθης Γράψας, εμψυχωτής – σκηνοθέτης

Με την «απελευθερωτική» δύναμη της τέχνης, στο εργαστήριο προσωπικής ανάπτυξης με βάση το θέατρο σε καταστήματα κράτησης οι συμμετέχοντες καλούνται να ιχνηλατήσουν έναν νέο δρόμο ενδοσκόπησης και αυτογνωσίας.

 

Διαβάστε επίσης:

Είδα Το «Απόψε Αυτοσχεδιάζουμε», Σε Σκηνοθεσία Δημήτρη Μαυρίκιου

 

Είδα Τη «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» Σε Σκηνοθεσία Γιάννη Μόσχου

 

 

Είδα Τον «Άνθρωπο Που Γελά», Σε Σκηνοθεσία Θοδωρή Αμπαζή

 

 

Πραγματοποιήθηκε σήμερα Πέμπτη 29/8, στην κατάμεστη από κόσμο Κεντρική Σκηνή, η εκδήλωση παράδοσης - παραλαβής της Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης του Εθνικού Θεάτρου, παρουσία της Υπουργού Πολιτισμού και Αθλητισμού Λίνας Μενδώνη και του Γενικού Γραμματέα Σύγχρονου Πολιτισμού Νικόλα Γιατρoμανωλάκη.

Ο επερχόμενος καλλιτεχνικός διευθυντής, Στάθης Λιβαθινός, παρέδωσε το κλειδί του γραφείο του, εμφανώς συγκινημένος και αφού ευχαρίστησε όλους τους συνεργάτες του, ευχήθηκε στον νέο καλλιτεχνικό διευθυντή Δημήτρη Λιγνάδη: «σου παραδίδουμε ένα θέατρο το οποίο είναι υγιές οικονομικά, με δύο καινούργιες σκηνές, την Πειραματική και το Μικρό Εθνικό. Ένα θέατρο, το οποίο έχει ένα κοινωνικό πρόσωπο, αφουγκράζεται την κοινωνία, με μια Σχολή, με ένα καινούργιο τμήμα σκηνοθεσίας που μόλις ξεκίνησε… Ένα θέατρο που περιμένει να το προχωρήσεις, να το εμβαθύνεις, να το εμβολιάσεις με το ταλέντο και τα προσόντα σου. Να το προχωρήσεις και γιατί όχι, να το απογειώσεις».

Ο Στάθης Λιβαθινός άφησε αιχμές για τον απότομο τρόπο της αποχώρησής του «Εύχομαι κανένας διευθυντής στο μέλλον να μην ενημερωθεί 20 μέρες, πριν ότι δεν θα συνεχίσει. Γιατί πάνω από τα κόμματα είναι οι θεσμοί και η πολιτεία».

Παίρνοντας το μήνυμα,η υπουργός ανακοίνωσε ότι επόμενος καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου θα προκύψει μέσα από προκήρυξη της θέσης που θα καταρτιστεί σε διάλογο με τον καλλιτεχνικό κόσμο. «Στόχος είναι, αφού η θητεία του κ. Λιγνάδη λήγει τον Αύγουστο, από τον Φεβρουάριο να είναι ήδη γνωστός ο επόμενος διευθυντής, προκειμένου να υπάρξει ενημέρωση και συνεργασία, πριν αναλάβει τα καθήκοντά του».

Ο Δημήτρης Λιγνάδης δήλωσε πως δεν είναι ακόμα έτοιμος να μιλήσει για τους στόχους και το πρόγραμμα της νέας διοίκησης και δεσμεύτηκε ότι σε 20 μέρες θα δώσει στον Τύπο περισσότερες πληροφορίες. Παρ’ όλα αυτά ανακοίνωσε δύο συνεργάτες του: την Αναστασία Διαμαντοπούλου που θα αναλάβει το γραφείο της Διεύθυνσης και την Έρη Κύγρια, ως αναπληρώτρια διευθύντρια.

Ο ίδιος επέλεξε να μιλήσει με τα λόγια του Κρέοντα, από την τραγωδία του Σοφοκλή, που είχε ανέβει από το Εθνικό Θέατρο,λέγοντας ότι: «Είναι αδύνατον να μάθει κανείς, τη σκέψη, τη γνώμη και τον τρόπο συμπεριφοράς ενός ανθρώπου, πριν τον δοκιμαστεί στην αρχή, την εξουσία και τους νόμους...»

Κλείνοντας την ομιλία του ο Δημήτρης Λιγνάδης αποκάλυψε ότι στις 31 Αυγούστου, τη μέρα αναλαμβάνει τα νέα του καθήκοντα, συμπληρώνονται 30 χρόνια από το θάνατο του πατέρα του Τάσου Λιγνάδη, στον οποίο αφιέρωσε τη χαρά της τιμής, της νέα του θέσης.

Από τη Γιώτα Δημητριάδη
 
Ο κόσμος το έχει τούμπανο και εμείς κρυφό καμάρι...Ο λόγος για την Υπουργό Πολιτισμού και την ηγεσία του Υπουργείου, που ακόμα και στην εκπνοή της θητείας του Στάθη Λιβαθινού, λίγο πριν την έναρξης της νέας σεζόν,δεν ανακοινώνουν το όνομα του νέου Καλλιτεχνικού Διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου. Αν και πλέον, είναι γνωστό στα δημοσιογραφικά και καλλιτεχνικά πηγαδάκια, ότι ο επόμενος διευθυντής θα είναι ο Δημήτρης Λιγνάδης. 
 
Απόφοιτος του Εθνικού Θεάτρου έχει παίξει σε πολλές παραστάσεις και στο Εθνικό Θέατρο.Διετέλεσε καθηγητής στο τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, διευθυντής της Νέας σκηνής του Εθνικού Θεάτρου και επι σειρά ετών καθηγητής Υποκριτικής στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, στην οποία από το 2007 ήταν και Αναπληρωτής Διευθυντής Σπουδών.
 
Στην πρόσφατη μάλιστα συνέντευξη Τύπου στο Βυζαντινό Μουσείο (2/8), η Λίνα Μενδώνη δήλωσε ότι για να μη μείνουν ακέφαλοι οι οργανισμοί, «σκοπεύουμε να οριστούν καλλιτεχνικοί διευθυντές σύμφωνα με τους ιδρυτικούς νόμους των φορέων αυτών», όμως δεν θα ανανεωθεί καμία θητεία νυν διευθυντή.
 mendoni
Η Υπουργός Πολιτισμού παρακολούθησε και την παράσταση "Οιδίπποδας Τύραννος" σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη με τον Δημήτρη Λιγνάδη τον ομώνυμο ρόλο. 
 
 
Στο Εθνικό πάντως, τέλος Αυγούστου ξεκινούν οι πρόβες για τις περσινές επιτυχίες, όπως έχουμε ήδη γράψει, ενώ όλα δείχνουν ότι στο νέο πρόγραμμα θα είναι πλουραλιστικό. Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του texnes-plus, 
 έχουν ήδη κλείσει με το θεατρικό δίδυμο των  Μιχάλη Ρέππα και Θανάση Παπαθανασίου, αλλά και την ομάδα του Γιάννη Σκουρλέτη , Bijoux de kant.
 
Για την ιστορία να πούμε ότι οι Ρέππας-Παπαθανασίου, που αυτή την περίοδο γνωρίζουν εμπορική  επιτυχία με το "Δικό μας σινεμά" στο Άλσος, έχει ανεβάσει με επιτυχία αρκετά έργα του στο Εθνικό Θέατρο. Θυμίζουμε τις "Πατρίδες" το 2012, το "Ποια Ελένη" 2004 και την μεγάλη τους επιτυχία το "Βίρα τις άγκυρες" το 1997 επί  Νίκου Κούρκουλου, που ήταν  το πρώτο μουσικό έργο στην ιστορία του Εθνικού Θεάτρου, αφιερωμένο στην ελληνική επιθεώρηση
 
 
 
 
Η θητεία του Στάθη Λιβαθινού λήγει,σε 25 μέρες,κοντός ψαλμός αλληλούια,λοιπόν, για το τι μέλλει γενέσθαι...
 
 

Από τη Γιώτα Δημητριάδη

Οι «Ικέτιδες» του Ευριπίδη γράφτηκαν και ανέβηκαν για πρώτη φορά το 422π.χ,με διαφορετική υπόθεση από την ομώνυμη τραγωδία του Αισχύλου, που  γράφτηκε προγενέστερα το 461 π.Χ.

Το Εθνικό Θέατρο και ο ΘΟΚ συνεργάστηκαν και παρουσίασαν την παράσταση 53 χρόνια μετά το μοναδικό της ανέβασμα από το Εθνικό Θέατρο (1966) σε σκηνοθεσία του Τάκη Μουζενίδη και 39 χρόνια από την πρώτη παράσταση του ΘΟΚ στην Επίδαυρο (1980) σε σκηνοθεσία Νίκου Χαραλάμπους. Αυτή τη φορά τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου, Στάθης Λιβαθινός.

Εμπνευσμένος τόσο από το έργο του Αισχύλου, όσο και από ένα πραγματικό γεγονός: δύο χρόνια πριν τις «Ικέτιδες», οι Θηβαίοι - νίκησαν τους Αθηναίους στο Δήλιο και δεν τους άφηναν να θάψουν τους νεκρούς τους.

Ο Ευριπίδης μας διηγείται μια ιστορία που θέλει τις μητέρες των πεσόντων  στρατηγών  να καταφτάνουν στην Αθήνα και με τη συνδρομή του Βασιλιά Αδράστου του Άργους  και του Θησέα να καταφέρουν μετά από πολλές ικεσίες να μεταφέρουν τους νεκρούς στην Ελευσίνα, όπου και τους έκαψαν. Η Ευάδνη, θυσιάζεται στη φωτιά για να βρει τον αγαπημένο της σύζυγο, μπροστά στα μάτια του πατέρα της, του Ίφι. Η τραγωδία κλείνει με το χρησμό της Θεάς Αθηνάς,  να ζητά  τον Άδραστο να ορκιστεί αιώνια φιλία του Αργους με την Αθήνα.

Ο Ευριπίδης ηθελημένα χρησιμοποιεί εδώ τον χορό, ως πρωταγωνιστή δίνοντας  πιο πολύ το βάρος του στον λυρισμό των χορικών από ότι στην τραγικότητα της γενικής θεατρικής πλοκής. Όλα αυτά για να αναδείξει τη συλλογικότητα έναντι της ατομικότητας,γνώρισμα της αθηναϊκής δημοκρατίας αλλά και να βάλει σε πρώτο πλάνο τη γυναικεία ψυχοσύνθεση.

iketides 2 texnes plus

Είναι εύκολα κατανοητό ότι ο στόχος του Ευριπίδη είναι διττός: Πρώτα θέλει να υπερασπιστεί τις γυναίκες έναντι της δεδομένης κοινωνικής θέσης τους στην Αθήνα της εποχής. Δεύτερον επιθυμεί να προπαγανδίσει την ηθική και πρακτική ανωτερότητα της δημοκρατίας, έναντι σε κάθε άλλο σύγχρονο πολίτευμα, με κύριο χαρακτηριστικό της δημοκρατίας, τη συλλογικότητα, η οποία πάντα υπερτερεί της ατομικότητας. Το λέει ξεκάθαρα και ο Θησέας: «Ξέρεις τι θα πει ελευθερία; Όποιος έχει γνώμη που οφείλει την πόλη, πρέπει να την εκθέσει μπροστά σ’ όλους».

Επιπλέον, μεγάλο στοίχημα στις «Ικέτιδες» είναι η ανάδειξη του υψηλού, με την έννοια όχι αυτού που προδιαθέτει τον ήρωα να υπερβεί τη φύση του και να κάνει μεγαλειώδη πράγματα (δες Αντιγόνη) αλλά μια άλλη υποκατηγορία του, που αναφέρει ό,τι υψηλό είναι ό,τι μας φανερώνει το πόσο μικροί και ασήμαντοι είμαστε μπροστά στη μοίρα και τη φύση.

Ακριβώς, σ’ αυτή την έννοια του «υψηλού» βρίσκω και την επιτυχημένη ματιά στην προσέγγιση του Στάθη Λιβαθινού. Το ανέβασμα κινήθηκε σε σχέση με τους ρυθμούς, τις κλιμακώσεις, τις αποσυμπιέσεις και την εκφορά τού λόγου στις συντεταγμένες της τραγωδίας και πέτυχε κάτι πολύ σημαντικό: να ακουστεί καθαρά ο λόγος του Ευριπίδη, μέσα από τη λειτουργική και σύγχρονη μετάφραση του Γιώργου Κοροπούλη.

Το μελωδικό στοίχημα κέρδισε η σύνθεση του Άγγελλου Τριανταφύλλου, επηρεάζοντας καταλυτικά όλη την παράσταση.

Δυστυχώς, όμως η σκηνοθεσία έπεσε στον σκόπελο κάποιων τετριμμένων και χιλιοειδομένων λύσεων, όπως για παράδειγμα τα άδεια σακάκια και τα άρβυλα των πολεμιστών, τα οποία μετέφεραν οι Ικέτιδες. Πόσες φορές θα δούμε χορό να χτυπιέται και να παράγει ήχο με άδεια άρβυλα, ειλικρινά δεν ξέρω....

Παρ’ όλα αυτά οι γυναίκες του χορού (Άννα Γιαγκιώζη,Άνδρη Θεοδότου,Κόρα Καρβούνη,Τζίνη Παπαδοπούλου,Μαρία Σαββίδου,Κωνσταντίνα Τάκαλου,Τάνια Τρύπη και Νιόβη Χαραλάμπου) κατάφεραν όχι μόνο να συγκινήσουν ως μητέρες των Αργείων («Να κρατήσω μέσα στη δύστυχη αγκαλιά μου, το νεκρό παιδί μου και ξανά να το κοιμίσω»)αλλά και να τραβήξουν τα βλέμματα με την καλοδουλεμένη κίνηση (Φώτης Νικολάου) και τις εξαιρετικές φωνητικές τους ικανότητες .

Βέβαια, ερμηνευτικές ανισότητες υπήρξαν και στον χορό, αλλά δεν ήταν τόσο εμφανής όσο στην ομάδα των υποκριτών. Εξαιρετικός ο Άγγελος του Ανδρέα Τσέλεπου, είχα καιρό να ακούσω με τόση προσήλωση όλα τα γενόμενα εκτός σκηνής. Δυναμικός, δωρικός αλλά και ειλικρινής, για μένα η καλύτερη ερμηνεία της παράστασης.

Ενδιαφέρουσα ήταν και η προσέγγιση του Άκη Σακελλαρίου, ως Θησέα. Λίγο αμήχανος στην αρχή, κατάφερε στη συνέχεια να δώσει μια στιβαρή ερμηνεία, με τις απαραίτητες δόσεις χιούμορ και γελοιότητας. Ο Σακελλαρίου, αποδεικνύεται ένας ηθοποιός χαμαιλέοντας, ικανός να αντεπεξέλθει σε πολλά διαφορετικά είδη θεάτρου με επιτυχία.

Την ίδια αίσθηση, για αμήχανο ξεκίνημα μου έδωσε και ο Χρήστος Σουγάρης, παρ’ όλα αυτά στη συνέχεια μας αντάμειψε με την παρουσία του.

Η Κάτια Δανδουλάκη, για πρώτη φορά σε κεντρικό ρόλο σε αρχαία τραγωδία, χάρισε στην παράσταση μια επιβλητική παρουσία και μια αξιοπρεπέσταση ερμηνεία.  Απορία μου προκάλεσε η σκηνοθετική επιλογή που την ήθελε παρούσα, ως θεατή σ’ όλη την εξέλιξη του δράματος.

Αντίθετα, τόσο ο Κήρυκας του Χάρη Χαραλάμπους, όσο και η Ευάνδη της Κατερίνας Λούρα ακολούθησαν τον δρόμο της υπερβολής και μιας τόσο εξωτερικής, επιφανειακής και στομφώδους ερμηνείας, σε σημείο, που κούρασαν.

Με βροντερή φωνή και παρουσία ο Ίφις του Θοδωρή Κατσαφάδου και η Αθηνά της Αγλαΐας Παππά. Παρ’ όλα αυτά και οι δύο αυτοί ηθοποιοί έχουν ανεβάσει  τον πήχη με παλιότερες ερμηνείες τους,και αν και σε καμία περίπτωση δεν απογοήτευσαν, περιμέναμε, σαφώς, περισσότερα.

Η σκηνοθετική προσθήκη με την χορωδία των μικρών παιδιών, αποτέλεσε μια ευχάριστη έκπληξη και έφερε στο προσκήνιο το οικουμενικό και πανανθρώπινο ζήτημα του πόνου της απώλειας αλλά και τις παράπλευρες απώλειες κάθε εμπόλεμης σύρραξης. 

Λιτά αλλά ουσιαστικά τα  σκηνικά του Γιώργου Σουγλίδη, θύμιζαν μπεκετικό τοπίο, νεκρό τόπο από το "Μήδειας υλικό" του Μίλλερ. 

Αντίθετα τα κουστούμια του χορού, με τις μαύρες παγέτες προκαλούν απορίες....

Συνολικά, η τελευταία (;) παράσταση του Στάθη Λιβαθινού στην Επίδαυρο, από τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή πέτυχε σε πολλά σημεία να κερδίσει το κοινό και μπορούμε να πούμε ότι αξίζει να την παρακολουθήσετε.

 

Ικέτιδες

του Ευριπίδη

5-6 Ιουλίου

Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου

Μια συμπαραγωγή του Εθνικού Θεάτρου και του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου με μια εμβληματική τραγωδία του Ευριπίδη για τον πόλεμο, τους νεκρούς του, την υπαρξιακή αγωνία, την αξιοπρέπεια, την πίστη και τη γυναικεία αντοχή.

Οι Ικέτιδες του Ευριπίδη είναι ένα έργο-εγκώμιο των Αθηνών, του δημοκρατικού πολιτεύματος και των χρηστών ηγετών και πολιτών, βαθιά ανθρώπινο και οξυδερκές μέσα στους αιώνες.

53 χρόνια μετά το μοναδικό της ανέβασμα από το Εθνικό Θέατρο (1966) σε σκηνοθεσία του Τάκη Μουζενίδη και 39 χρόνια από την πρώτη παράσταση του ΘΟΚ στην Επίδαυρο (1980) σε σκηνοθεσία Νίκου Χαραλάμπους, η τραγωδία σκηνοθετείται από τον Καλλιτεχνικό Διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου Στάθη Λιβαθινό, σε ένα εγχείρημα που στηρίζεται στη συνεργασία των καλλιτεχνών από την Ελλάδα και την Κύπρο.

Για την παράσταση ανατέθηκε η μετάφραση στον ποιητή Γιώργο Κοροπούλη, ενώ τα σκηνικά και τα κοστούμια σχεδίασε ο διεθνώς διακεκριμένος Κύπριος σκηνογράφος Γιώργος Σουγλίδης. Τη μουσική σύνθεση ανέλαβε ο Αγγελος Τριανταφύλλου, τους φωτισμούς ο Αλέκος Αναστασίου, τη χορογραφία ο Φώτης Νικολάου και τη μουσική διδασκαλία η Μελίνα Παιονίδου.

Οι μητέρες των Αργείων στρατηγών που έχασαν τη ζωή τους στη Θήβα πολεμώντας στο πλάι του Πολυνείκη προσπέφτουν Ικέτιδες στον βωμό της Δήμητρας στην Ελευσίνα. Μαζί τους ο βασιλιάς του Άργους Άδραστος ο οποίος ήταν και αρχηγός της επίμαχης εκστρατείας. Ζητούν τη βοήθεια του βασιλιά της Αθήνας Θησέα γιατί οι Θηβαίοι κρατούν τους νεκρούς και δεν επιτρέπουν την ταφή τους παραβιάζοντας το έθος των Ελλήνων.

Ο Θησέας ανταποκρινόμενος στο δίκαιο αίτημα ετοιμάζεται να στείλει μήνυμα στον βασιλιά της Θήβας Κρέοντα όμως τον προλαβαίνει η άφιξη Θηβαίου Κήρυκα που φέρνει το δικό του μήνυμα στον Αθηναίο βασιλιά: Του ζητά να διώξει τον Άδραστο και τις μητέρες διαφορετικά θα τους επιτεθούν.

Ο Θησέας οδηγεί τον στρατό της Αθήνας ενάντια στους Θηβαίους και φέρνει στην Ελευσίνα τους νεκρούς στρατηγούς όπου και τους καίουν προσφέροντάς τους τις πρέπουσες τιμές. Η Ευάδνη σε ένα παραλήρημα ορμά στη φωτιά και καίγεται μαζί με τον άνδρα της Καπανέα. Μητέρες και παιδιά παίρνουν τον δρόμο της επιστροφής με τις στάχτες των αγαπημένων τους.

Η τραγωδία γραμμένη το 422 π.Χ. φέρει τον απόηχο της μάχης στο Δήλιο το 424 π.Χ., δύο χρόνια πριν, όταν οι Θηβαίοι -σύμμαχοι της Σπάρτης- νίκησαν τους Αθηναίους και δεν τους άφηναν για μέρες να πάρουν και να θάψουν τους νεκρούς τους.

Ταυτότητα παράστασης

Μετάφραση: Γιώργος Κοροπούλης

Σκηνοθεσία: Στάθης Λιβαθινός

Σκηνικά - Κοστούμια: Γιώργος Σουγλίδης

Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου

Μουσική: Άγγελος Τριανταφύλλου

Χορογραφία: Φώτης Νικολάου

Μουσική διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου

Βοηθός σκηνοθέτης: Βασίλης Ανδρέου

Βοηθός σκηνοθέτη: Μαρίνα Μυρτάλη

Βοηθός σκηνογράφου - ενδυματολόγου: Μαρία Καλαμαρά

Διανομή αλφαβητικά

Μητέρες Αργείων στρατηγών

Άννα Γιαγκιώζη

Άνδρη Θεοδότου

Κόρα Καρβούνη

Τζίνη Παπαδοπούλου

Μαρία Σαββίδου

Κωνσταντίνα Τάκαλου

Τάνια Τρύπη

Νιόβη Χαραλάμπους

Κάτια Δανδουλάκη: Αίθρα

Θοδωρής Κατσαφάδος: Ίφις

Κατερίνα Λούρα: Ευάδνη

Αγλαΐα Παππά: Αθηνά

Άκης Σακελλαρίου: Θησέας

Χρήστος Σουγάρης:Άδραστος

Ανδρέας Τσέλεπος: Άγγελος:

Χάρης Χαραλάμπους: Κήρυκας

Αναλυτικά η περιοδεία:

11-14 Ιουλίου, Λευκωσία, Αμφιθέατρο Μακαρίου Γ΄

17-18 Ιουλίου, Λεμεσός, Αρχαίο Θέατρο Κουρίου

20 Ιουλίου, Λάρνακα, Παττίχειο Δημοτικό Αμφιθέατρο

30 Αυγούστου, Θεσσαλονίκη, Θέατρο Δάσους

2 Σεπτεμβρίου, Βεάκειο Δημοτικό Θέατρο

5 Σεπτεμβρίου, Ηρώδειο

11 Σεπτεμβρίου, Κορωπί, Θέατρο Δεξαμενής

15 Σεπτεμβρίου, Ελευσίνα, Παλαιό Ελαιουργείο

Φωτογράφος παράστασης: Ελίνα Γιουνανλή

Προπώληση εισιτηρίων: Πανεπιστημίου 39 (εντός στοάς Πεσμαζόγλου), 210 8938112, greekfestival.gr και στα Public. Ομαδικές κρατήσεις: 210 7001468

tg gif 300 250px

bookfeed_konstantinidis

anixnos250x300

Σε Γενικές Γραμμές

Video

 

 4 τελευταίες παραστάσεις 27/1, 28/1, 3/2 και 4/2

Δευτέρα και Τρίτη στις 21:15 στο Θεάτρο ΜΠΙΠ (τηλέφωνο κρατήσεων 2130344074)

 

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

sample banner

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία