Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

 «Τίποτα δεν αξίζει περισσότερο από το να κάνεις την πλάκα σου και μερικές φορές κουράζομαι να κάνω πλάκα»

Γραμμένο πριν από μια πενταετία, το έργο της Γερμανό - Ελβετίδας δραματουργού και συγγραφέως Σιμπίλε Μπεργκ (συγγραφέας με βιβλία μεταφρασμένα σε 34 γλώσσες) είναι αδυσώπητα σύγχρονο, αφοπλίζοντας τον θεατή με την ειλικρίνεια και την αμεσότητά του. Πολύ εύστοχος είναι ο χαρακτηρισμός της συγγραφέα από το έγκυρο γερμανικό περιοδικό Der Spiegel, που την έχει αποκαλέσει ως: «το πιο βίαιο eye-liner της Γερμανίας».

Η Ελένη Ευθυμίου αναλαμβάνει να σκηνοθετήσει το «ΚΑΙ ΤΩΡΑ: Ο ΚΟΣΜΟΣ! ή Αυτό που αποκαλείτε Έξω, εμένα δεν μου λέει τίποτα» για το Εθνικό Θέατρο στη Σκηνή «Κατίνα Παξινού» του Rex. Η ταλαντούχα σκηνοθέτις, η οποία έχει θέσει τον πήχη πολύ ψηλά με τις καινοτόμες και, συγχρόνως, ευαίσθητες παρατάσεις της, προσωπικά ξεχωρίζω την τριλογία που έχει παρουσιάσει με την ομάδα Εν δυνάμει (μία κολεκτίβα νέων καλλιτεχνών με και χωρίς αναπηρία) αποφασίζει να παρουσιάσει τον θεατρικό μονόλογο της Μπεργκ, ως μια πολυφωνική παράσταση με οκτώ ηθοποιούς (συμπεριλαμβανομένης και της ίδιας). Ένα «όλο» που θα καταλήξει στο ένα και μοναδικό «εγώ» καθιστώντας ξεκάθαρα ότι τα συναισθήματα της μοναξιάς, της απογοήτευσης και της ματαίωσης, που βιώνει η σύγχρονη γυναίκα μέσα στην απαιτητική αλλά, τελικά, απόλυτα κενή καθημερινότητά της είναι καθολικά.

Το έργο παρουσιάζει την καθημερινότητα νεαρών γυναικών, οι οποίες μέσα στη σκληρή καπιταλιστική κοινωνία έχουν να παλέψουν και με τους προσωπικούς τους δαίμονες, αδυνατούν να πιστέψουν ότι υπάρχει πραγματικός έρωτας και, παρόλο, που περιφρονούν την αγορά, ζούν πουλώντας δικά τους φάρμακα για το σεξ στο διαδίκτυο. Νιώθοντας παγιδευμένες σε έναν κόσμο που προωθεί μονάχα πλασματικές ανάγκες και ψεύτικες επιλογές, έχουν χάσει κάθε κίνητρο κι αναρωτιούνται αν υπάρχει κάτι για το οποίο αξίζει να αγωνιστούν. Παράλληλα, είναι έντονο το ψυχαναλυτικό στοιχείο κι η επιρροή της οικογένειας στην ψυχοσύνθεση της ηρωίδας.

 

kai tora o kosmos texnes2 plus

 

 Η Σιμπίλε Μπεργκ έχει μπολιάσει το έργο της με πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία, η ηρωίδα της, όπως κι εκείνη, είναι παιδί χωρισμένων γονιών με μητέρα αλκοολική. Παράλληλα, στο έργο ελοχεύει και το στοιχείο της ενοχής και της αυτοτιμωρίας ως αντίδραση στο νοσηρό οικογενειακό περιβάλλον. Όλη αυτή η κατάσταση την οδηγεί σε μια βίαιη συμπεριφορά χρησιμοποιώντας, κυρίως, λεκτική βία ενάντια σ' ένα σύστημα που την έχει εγκλωβίσει. Αποδέκτης όλου αυτού του μονολόγου είναι ο Άλεξ ή Αλέξανδρος ή Αλέκος ένα πρόσωπο του οποίου την ταυτότητα μαθαίνουμε λίγο πριν το φινάλε της παράστασης.

Η σκηνοθετική επιλογή της Ελένης Ευθυμίου να μην παρουσιάσει την παράσταση, ως μονόλογο αλλά ως ένα έργο συνόλου τη δικαιώνει. Ο χορός των γυναικών λειτουργεί σαν έναν δυναμικό σύνολο ενώ, ταυτόχρονα, δίνει την ευκαιρία και σε κάθε ηθοποιό ξεχωριστά να κάνει αισθητή την παρουσία και το ταλέντο της στις σκηνές, όπου υποδύεται την κεντρική ηρωίδα. Σαν ένας χορός αρχαίας τραγωδίας, στον οποίο κάθε φορά αλλάζει ο ρόλος της κορυφαίας, δίνοντας τη σκυτάλη στην επόμενη.Όλος ο θίασος (Ελένη Ευθυμίου, Στέλλα Νούλη, Κίττυ Παϊταζόγλου, Κατερίνα Παπανδρέου, Νάνσυ Σιδέρη, Καλλιόπη Σίμου, Νατάσσα Σφενδυλάκη και Αναστασία Χατζάρα) καταφέρνει, με μοναδική αμεσότητα, να επικοινωνήσει τόσο το χιούμορ, όσο και τις σκληρές αλήθειες του έργου, φέρνοντας τον θεατή αντιμέτωπο με την προσωπική του ενδοσκόπηση.Τα σκηνοθετικά ευρήματα, αν και κάποια από αυτά χιλιοειπωμένα, κεντρίζουν το ενδιαφέρον του θεατή, εξυπηρετώντας τη ροή της παράστασης, η διάρκεια της οποίας νομίζω ότι θα μπορούσε να ήταν μικρότερη. Αυτό, ίσως, ήταν και το μεγαλύτερό της μειονέκτημα, κατά τη γνώμη μου.Τα οκτώ κορίτσια εμφανίζονται ντυμένα με τις ίδιες σχολικού τύπου ποδιές (κουστούμια: Λουκία Χουλιάρα) και αποκαλύπτονται σιγά-σιγά. Η εξωτερική εμφάνιση κι οι ιδανικές αναλογίες είναι ένα από τα βασικότερα άγχη τους. «Είσαι το σώμα που δεν έχω. Θα ήθελα να είμαι μια από αυτές που βλέπω στην Τv» λέει μια από αυτές, ενώ λίγο αργότερα θα τραγουδήσουν όλες μαζί το ρεφρέν «Είμαι σαν μπόγος από φλούδες πορτοκάλι».

Η παράσταση γαργαλάει τα συναισθήματα των θεατών με πολλές εναλλαγές από το κωμικό στο δραματικό στοιχείο και μ' ένα υπέροχα εμπνευσμένο φινάλε, που συγκινεί και κλείνει το μάτι στο κοινό.Λιτά τα πολυμορφικά και λειτουργικά σκηνικά της Ζωής Μολυβδά Φαμέλη, που συμπληρώνονται εικαστικά από τους φωτισμούς της ίδιας και τα live video του Δημήτρη Ζάχου. Εύστοχη και μέσα στο κλίμα του έργου η μουσική του Λευτέρη Βενιάδη (Κρουστά παίζει ζωντανά στη σκηνή ο Γιώργος Μπουκαούρης ). Πολύ καλή κι η δουλειά της Ανδρονίκης Μαραθάκη στην κίνηση, με επιρροές χιπ-χοπ και ντίσκο ξεφαντώματος.

Μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση, ενός πολύ δυνατού σύγχρονου κειμένου που δικαιώνει την ύπαρξή του στο ρεπερτόριο της Πειραματικής Σκηνής, ενώ απευθύνεται, κυρίως, σε ένα γυναικείο κοινό με εύρος ηλικίας από τα mid '20s μέχρι τα late '30s, το οποίο σίγουρα θα ταυτιστεί με πολλές από τις ατάκες του, αφορά, τελικά, πολύ μεγαλύτερη μερίδα θεατών.

 

 

Κίττυ Παϊταζόγλου: «Στην Ελλάδα Τα Πράγματα Γίνονται Από Ενθουσιασμό, Λαχτάρα Και Με Πολύ Προσωπικό Κόστος»

 

Η Ελένη Ευθυμίου Και Ο Δημήτρης Ζάχος Μας Μιλούν Για Μια Σπάνια Χορωδία

Χορωδία Ανέργων - Ελένη Ευθυμίου, Δημήτρης Ζάχος

Όσα δε μπορούν να ειπωθούν, μπορούν να τραγουδηθούν

H «Χορωδία Ανέργων» της Ελένης Ευθυμίου και του Δημήτρη Ζάχου είναι μια μουσική και θεατρική performance για την Εργασία με αφορμή αληθινές ιστορίες ανθρώπων  που αυτοπροσδιορίζονται ως «άνεργοι».

Επί σκηνής ένα σύνολο προσώπων, που έτυχε να αναζητούν εργασία, σε μία χώρα με περιορισμένες ευκαιρίες και αβέβαιο μέλλον. Δε γνωρίζονταν μεταξύ τους, αλλά τώρα μοιράζονται εμπειρίες από τη ζωή τους, φόβους, ελπίδες και… τραγουδούν. Το τραγούδι τους δεν είναι λυπημένο, το τραγούδι τους έχει απεύθυνση. Μία κραυγή αισιοδοξίας, μία πρόταση για δημιουργία έξω από το πλαίσιο της μισθωτής εργασίας.

Όλοι μαζί οι «εκτός πλαισίου» επινοούν ένα νέο, ανεξερεύνητο, δικό τους «πλαίσιο», και εκφράζουν τη δύναμη του συνόλου και την έμπνευση για ζωή.

HorodiaAnergon 2.jpg

Η «Χορωδία Ανέργων» παρουσιάστηκε στο Θέατρο Πόρτα και αποτέλεσε το πρώτο σχεδίασμα ενός project που στοχεύει στο μέλλον να ενώσει πολλούς ακόμα άνεργους ή και εργαζόμενους ανθρώπους σε ένα πλαίσιο συν-δημιουργίας. Να τους κάνει συνοδοιπόρους σε έναν ιδεατό τόπο, όπου ο χρόνος ανήκει στους ανθρώπους και να τους ενθαρρύνει να ξεχάσουν για λίγο το αμείλικτο «μέλλον», να κοιταχτούν ήρεμα στα μάτια και να επενδύσουν σε ένα υγειές «παρόν», τραγουδώντας.

Διαβάστε εδώ τη συνέντευξη της Ελένης Ευθυμίου και του Δημήτρη Ζάχου στη Γιώτα Δημητριάδη.

Και εδώ τη γνώμη του Δημήτρη Χαλιώτη για την παράσταση.

 

 

HorodiaAnergon 1.jpg

Συντελεστές:

Σκηνοθεσία-Έρευνα-Δραματουργία: Ελένη Ευθυμίου, Δημήτρης Ζάχος

Μουσική: Ελένη Ευθυμίου

Καλλιτεχνική διεύθυνση: Ζωή Μολυβδά Φαμέλη

Sound design: Οδυσσέας Γκάλλιος

Καλλιτεχνική – κινισιολογική συνεργασία: Βιττόρια Κοτσάλου

Εικαστικά: Ευαγγελία Μαργαρίτη

Πιάνο: Ναυσικά Μακράκη

Βοηθός σκηνοθέτη, video on stage: Δημήτρης Αμπατζής

Φωτογραφίες: Αλέξης Μανικάκης

Σχεδιασμός αφίσας – Artwork: Αχιλλέας Μεσσάικος

Εκτέλεση παραγωγής: Ευάγγελος Κώνστας - Constantly Productions

Xορωδία Ανέργων: Αντώνης Αγγελάκης, Δημήτρης Αμπατζής, Μιχάλης Αρφάνης, Στεφανία Γώγου Πούλου, Ελένη Ευθυμίου, Δημήτρης Ζάχος, Αναστασία Καριοφύλλη, Κωνσταντίνος Κόλλιας, Ιωάννα Κωνσταντινίδη, Ναυσικά Μακράκη, Αλέξης Μανικάκης,Ευαγγελία Μαργαρίτη, Στέλιος Οικονομίδης, Ισμήνη Οικονόμου, Ευανθία Σιδέρη, Αντώνης Σούκερας, Ιουλία Συμεωνίδου

 

Ώρα Έναρξης : 20:30

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Τετάρτη 30 Αυγούστου 

 

Ευριπίδειο Θέατρο Ρεματιάς, 

Πεζόδρομος Προφήτη Ηλία, Χαλάνδρι

τηλ. επικοινωνίας:  210 6855898

 Περισσότερες πληροφορίες για το φεστιβάλ http://www.theatrorematias.gr/

 

 

 

Η σκηνοθέτις Ελένη Ευθυμίου και ο κινηματογραφιστής Δημήτρης Ζάχος βρίσκονται στο παρά πέντε της πρεμιέρας τους στο Θέατρο Πόρτα. Αυτή τη φορά θα ανέβουν και οι ίδιοι πάνω στη σκηνή μαζί με τους χορωδούς τους. Η πρώτη για να διευθύνει αυτή την πρωτότυπη σκηνική σύνθεση και ο δεύτερος για να τραγουδήσει μαζί τους. Οι απορίες μου πολλές για τη νέα τους δουλειά. Οι δυο τους γεμάτοι ενθουσιασμό και πάθος μού μιλούν για τη «Χορωδία Ανέργων», υποστηρίζοντας ότι «Όσα δεν μπορούν να ειπωθούν, μπορούν να τραγουδηθούν».

Τους ρωτάω πώς γεννήθηκε η ιδέα και η Ελένη δίνει αμέσως τα εύσημα στον Δημήτρη, ο οποίος μου λέει: «Σίγουρα έχει να κάνει με ιστορίες και εμπειρίες που κουβαλάμε μέσα μας αλλά και ιστορίες φίλων και κοντινών συγγενών  που έμειναν άνεργοι γιατί έκλεισαν δουλειές ή απολύθηκαν ή παραιτήθηκαν. Οπότε όλο αυτό το πλέγμα δημιουργεί μια σχέση με την εργασία που νιώσαμε ότι έπρεπε να το επικοινωνήσουμε και να εξετάσουμε πώς καθορίζει τη ζωή μας η εργασία. Να διερευνηθεί στο πλαίσιο ενός καλλιτεχνικού έργου. Η ιδέα για τη χορωδία γεννήθηκε επειδή ήξερα τη δουλειά της Ελένης και πώς το τραγούδι και η μουσική μπορούν να είναι πολύ άμεσα και πολύ ενδεικτικά στον τρόπο επικοινωνίας ενός τέτοιου προβλήματος».

Όσο για τον αν είναι πρακτικά δύσκολο να δουλεύεις με μη επαγγελματίες, μου εξηγεί: «Δεν είναι επαγγελματίες ηθοποιοί ούτε μουσικοί ούτε τραγουδιστές. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που βιώνουν τις καταστάσεις που αφηγούνται μέσω του τραγουδιού. Αυτό τους βάζει σε μια ιδιαίτερη διαδικασία, που αποκτά ένα ξεχωριστό βάρος, το βάρος της εμπειρίας και της ευθύνης για όσα λέμε».

HorodiaAnergon 1.jpg

Γιατί όμως επέλεξαν να δημιουργήσουν μια χορωδία; Το τραγούδι ανακουφίζει σε σχέση με την πρόζα; Η Ελένη αναφέρει: «Το θέμα που είναι βαρύ και αμαυρώνει την καθημερινότητά μας μέσα από το τραγούδι αποκτά μια διάσταση πιο ποιητική, πιο απελευθερωτική. Ενδυναμώνει τους ανθρώπους στο πλαίσιο του συνόλου. Στην πραγματικότητα αυτό που θέλουμε να εκφράσουμε μέσα από το συγκεκριμένο εγχείρημα δεν είναι όσα αφηγούνται οι χορωδοί στην παράσταση, αλλά ότι εκείνοι που δεν γνωρίζονται μπορούν να δημιουργήσουν μια ομάδα και να μοιραστούν το πρόβλημα».

Και συμπληρώνει: «Το εγχείρημα καθαυτό είναι μια πρόταση προς το κοινό, μια πρόταση για τη δημιουργία, μια πρόταση για την αναθεώρηση των προτεραιοτήτων μέσα από την ανεργία. Απώτερος στόχος να δουν αυτή την κατάσταση σαν μια ευκαιρία για αναθεώρηση των επιθυμιών και των ευκαιριών».

«Να δούμε την ανεργία σαν ευκαιρία;» αναρωτιέμαι. Ο Δημήτρης Ζάχος σπεύδει να βάλει τα πράγματα στη θέση τους: «Η ανεργία είναι μια πάρα πολύ δυσάρεστη κατάσταση και δεν επιδιώκουμε σε καμία περίπτωση να αναπαραγάγουμε τα κοινωνικά στερεότυπα που αφορούν τον άνεργο, είτε έχουν σχέση με την ανικανότητά του να λειτουργήσει στο πλαίσιο της μισθωτής εργασίας είτε με το ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν είναι λειτουργικοί ή είναι τεμπέληδες και δεν κάνουν τους απαραίτητους συμβιβασμούς για να τα καταφέρουν. Η παράσταση δεν έχει τόνο εμφανώς καταγγελτικό, ούτε πολιτικά ούτε κοινωνικά, και δεν φέρει το βάρος που συνήθως υπάρχει όταν μιλάμε για την ανεργία».

Πώς κατέληξαν στα μέλη της χορωδίας τους; «Δημιουργήσαμε μέσα από φίλους, γνωστούς και τον κοινωνικό περίγυρο ένα δίκτυο ανθρώπων με τους οποίους αρχικά κάναμε μια κουβέντα και τους δώσαμε ένα ερωτηματολόγιο με προβληματισμούς που δεν είχαν σχέση με επιστημονική έρευνα. Από αυτούς τους ανθρώπους προέκυψε ο πυρήνας της ομάδας. Μας βοήθησε πολύ και το περιοδικό δρόμου «Σχεδία» στο οποίο απευθυνθήκαμε και τελικά από αυτό το δίκτυο συμμετέχουν στη χορωδία μας τρεις πωλητές».

HorodiaAnergon 2.jpg

Πολλοί διερωτώνται αν θα υπάρξει κάποια αμοιβή για τους ανέργους. Η Ελένη μου διευκρινίζει: «Είναι ένα εγχείρημα χωρίς υλικές απολαβές. Ούτε εμείς ούτε εκείνοι θα πάρουμε κάποια αμοιβή και είμαστε όλοι σύμφωνοι σε αυτό. Αποφασίσαμε να το κάνουμε για δική μας απόλαυση. Από εκεί και πέρα αυτό που έχουμε πει στους ανθρώπους και ισχύει είναι πως ό,τι χρήματα βγουν από τα ενοίκια του θεάτρου θα πάνε σε εκείνους».

Οι δυο τους από την αρχή της κουβέντας δείχνουν αποφασισμένοι η χορωδία να έχει μέλλον και να μην τελειώσει στις τέσσερις παραστάσεις του Θεάτρου Πόρτα. Τα σχέδιά τους λοιπόν είναι δύο: «Καταρχήν το υπάρχον σχήμα να πάει σε διάφορα φεστιβάλ. Έχουμε, για παράδειγμα, κάνει αίτηση στην Ελευσίνα. Επίσης θέλουμε να εξελιχθεί, γιατί αυτό που θα παρουσιάσουμε τώρα είναι ένα πρώτο σχεδίασμα. Το δεύτερο σχέδιο είναι να πάμε σε φεστιβάλ εκτός Αθήνας και να συστήσουμε μια καινούργια χορωδία με τους ανέργους της εκάστοτε περιοχής».

HorodiaAnergon 3.jpg

Η Ελένη Ευθυμίου όμως δεν είναι η πρώτη φορά που καταπιάνεται με ένα ευαίσθητο κοινωνικό ζήτημα. Έχει ήδη στο βιογραφικό της μια παράσταση για την ενδοοικογενειακή βία, το «Με χτύπησε στις 2.45». Επίσης δύο εξαιρετικές παραστάσεις με την ομάδα Εν Δυνάμει στις οποίες πρωταγωνιστούσαν παιδιά με ειδικές ανάγκες και τώρα την παράσταση της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών «Το κάλεσμα της Άγριας Φύσης» που παρουσιάζεται σε ιδρύματα και νοσοκομεία όλης της χώρας.

Αισθάνεται ότι κάνει ένα είδος θεάτρου, κοινωνικό θέατρο; «Με αφορά πολύ η σύνδεση του ανθρώπου με την κοινωνία, η επιρροή της κοινωνίας στον άνθρωπο και η επιρροή του ανθρώπου στην κοινωνία. Δεν μου αρέσει η ταμπέλα του κοινωνικού θεάτρου ούτε του θεάτρου ντοκιμαντέρ. Με γοητεύει πολύ η ιδέα τού να κοινοποιείται κάτι κρυμμένο, κάτι για το οποίο δεν μιλάμε. Πάντα όμως με ενδιαφέρει από καλλιτεχνική σκοπιά. Επιπλέον με κινητοποιεί το γεγονός ότι μέσα από την εργασία μαθαίνω πράγματα που μόνη μου δεν θα τα έψαχνα. Με συναρπάζει η ιδέα της πρωτότυπης δραματουργίας, το ότι ξεκινάς με λευκό χαρτί, με την πραγματικότητα ως υλικό για επεξεργασία και για έμπνευση. Η χορωδία είναι ιδέα ενός καινούργιου ανσάμπλ. Μου αρέσει πάρα πολύ η σκέψη ότι δημιουργώ μια κοινή γλώσσα με ανθρώπους που πιο πριν δεν είχαν ένα κοινό ερέθισμα. Οπότε φτιάχνουμε από την αρχή μια καινούργια γλώσσα».

 

«Χορωδία Ανέργων"
Ελένη Ευθυμίου-Δημήτρης Ζάχος
«Όσα δε μπορούν να ειπωθούν, μπορούν να τραγουδηθούν»

Μέρες και ώρες παραστάσεων: 16 Μαρτίου-6 Απριλίου, κάθε Πέμπτη στις 21:15
Τιμές εισιτηρίων: 12 ευρώ, 8 ευρώ άνεργοι, ΑΜΕΑ, ομαδικό (άνω των 10 ατόμων)
Προπώληση εισιτηρίων στο ταμείο του θεάτρου, τηλ. 210 7711333

 

 

 

Οι πόρτες του Ωνάσειου Καρδιοχειρουργικού Κέντρου ανοιγοκλείνουν αυτόματα. Ο κρύος αέρας της πρώτης βραδιάς του Νοεμβρίου εισβάλλει στο αίθριο του νοσοκομείου, όπου κάτι διαφορετικό θα ζεστάνει την ατμόσφαιρα. Έξι ευρηματικοί ηθοποιοί ξεχνούν τη συνθήκη του χώρου μέσα στον οποίο βρίσκονται και μεταφέρουν ασθενείς, γιατρούς, επισκέπτες και συγγενείς στο Βόρειο Πόλο!

Ήρωας της ιστορίας του Τζακ Λόντον, που επέλεξε η Ελένη Ευθυμίου –ακόμα δεν έχω ξεπεράσει την παράσταση «Ο άνθρωπος ανεμιστήρας ή πώς να ντύσετε έναν ελέφαντα» και ας πέρασαν τόσα χρόνια– μαζί με την ομάδα της να παρουσιάσει,  είναι ο σκύλος Μπακ, ο οποίος ζει αμέριμνος στο κτήμα του αφεντικού του μέχρι που ξαφνικά τον μεταφέρουν στο χιονισμένο Βορρά και τον αναγκάζουν να δουλεύει ακατάπαυστα σέρνοντας φορτία με το έλκηθρο. Η ζωή γι’ αυτόν γίνεται δύσκολη, όμως το ξύπνημα των παλιών του ενστίκτων τον δυναμώνει και τον οδηγεί να γίνει ο αρχηγός των σκύλων. Μέσα στα δάση θα ακούσει το κάλεσμα της άγριας φύσης, θα βρει την αγέλη των άγριων λύκων –των προγόνων του– και θα την ακολουθήσει. Σε αυτό το ταξίδι ο Μπακ ανακαλύπτει την αληθινή του φύση, γνωρίζει τον πραγματικό του εαυτό και καταφέρνει να βγει μέσα από τα εμπόδια πιο χαρούμενος και δυνατός.

Η παράσταση καταφέρνει με έξυπνα ευρήματα –θα δούμε ακόμα και έναν λούτρινο λαγό πάνω σε ένα καλάμι ψαρέματος–, με την έντονη παρουσία της live μουσικής από τους ηθοποιούς, που παίζουν παιδικά μουσικά όργανα, με το έξυπνο χιούμορ και με γρήγορες εναλλαγές, να δημιουργεί ευφορία και μπορούν να την παρακολουθήσουν ευχάριστα άτομα κάθε ηλικίας.

ons.JPG

Οι έξι ηθοποιοί (Στέφανος Αχιλλέως, Ηλίας Βογιατζηδάκης, Δήμητρα Κούζα, Τάνια Παλαιολόγου, Αγγέλικα Σταυροπούλου, Βαλάντης Φράγκος), απόλυτα δεμένοι ως ομάδα αλλά και με το προσωπικό τους καλλιτεχνικό στίγμα, δίνουν ο καθένας ξεχωριστά τη δική τους εκδοχή στην προσωπικότητα του σκύλου Μπακ.

Ξεχώρισα τη σκηνή στην οποία ο Μπακ –Τάνια Παλαιολόγου– συνειδητοποιεί το θάνατο του αφεντικού του, του Θόρντον, δίπλα στο ποτάμι. 

Με το αγαπημένο μυθιστόρημα του Τζακ Λόντον η Στέγη θα ταξιδέψει σε απομακρυσμένες περιοχές, σχολεία, φορείς και ιδρύματα, και θα δώσει την ευκαιρία σε ανθρώπους που δεν μπορούν να χαρούν το αγαθό του θεάτρου και περνούν δύσκολα να ανακουφιστούν μέσω της Τέχνης. 

Στην πρεμιέρα στο Ωνάσειο βίωνα παράλληλα μια δεύτερη παράσταση, με πρωταγωνιστές τους παρευρισκόμενους. Κόσμος περνούσε διστακτικά μπροστά από το δρώμενο με φανερή την ταλαιπωρία στο κορμί του και όλοι κοντοστέκονταν και χαμογελούσαν. Ορισμένοι παρακολουθούσαν πανοραμικά από τους πάνω ορόφους. Γιατροί με σκουφάκια, ηλικιωμένοι, σκυμμένοι για να ακούν καλύτερα, χαμογελαστά παιδιά καθισμένα στα πεζούλια, άνθρωποι της ασφάλειας του νοσοκομείου με ύφος σοβαρό κρυφοκοιτούσαν, ασθενείς και συνοδοί καθυστερούσαν τα ασανσέρ για να ακούσουν ένα ακόμα τραγουδάκι του σκύλου Μπακ ή μια ατάκα του. Του Μπακ που μέσα από όλες τις δυσκολίες στο τέλος τα καταφέρνει! Αγκομαχάει, πονάει, μένει λιμασμένος στο χιόνι, βιώνει απώλειες, αλλά βγαίνει νικητής!

Αν αυτή, η έστω προσωρινή, η έστω μικρή ανακούφιση της Τέχνης δεν είναι ό,τι σπουδαιότερο μπορεί να προσφέρει, τότε τι είναι; «Έχουμε την Τέχνη για να μη μας σκοτώσει η αλήθεια», έγραφε ο Φρίντριχ Νίτσε

 

 

 

 

 

 

Μία παράσταση με θέση και άποψη, που μιλάει στο σήμερα.

Η «Αντιγόνη» του Ζαν Ανούιγ, έργο που πρωτοπαρουσιάστηκε στο Παρίσι το 1944, είναι μία μετεγγραφή της ομώνυμης σοφόκλειας τραγωδίας στην υπό γερμανική κατοχή Γαλλία των αρχών του ’40, εκεί που ο Γάλλος Στρατάρχης Πεταίν έχοντας συνθηκολογήσει με τους Ναζί εφαρμόζει – ως άλλος Κρέων – τον δικό του αυταρχικό και απάνθρωπο νόμο.

Η παράσταση της Ελένης Ευθυμίου, που έκανε την πρεμιέρα της στα τέλη Ιουλίου στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών για να ακολουθήσει στη συνέχεια μία μεγάλη περιοδεία σε όλη την Ελλάδα, είναι με τη σειρά της μία ιδιότυπη μετεγγραφή του έργου του Ανούιγ στο σήμερα. Όχι όμως μέσα από μία  επιφανειακή σκιαγράφηση της επικαιρότητας. Η παράσταση της Ευθυμίου ακουμπά στο σήμερα, ακριβώς επειδή έχει κατανοήσει πλήρως τον πυρήνα του έργου του Ανούιγ, που παραμένει μία δριμεία κριτική στο αξιακό σύστημα των δυτικών κοινωνιών.

Οι ρόλοι του «καλού» και του «κακού» συγχέονται επικίνδυνα στην «Αντιγόνη» του Ανούιγ. Η Αντιγόνη του έργου δεν είναι ούτε γεννημένη ηρωίδα, ούτε μια κοπέλα που υπακούει στους νόμους των θεών. Οι θεοί είναι εκκωφαντικά απόντες από το σύμπαν του Ανούιγ. Η Αντιγόνη του επαναστατεί χωρίς συγκεκριμένο όραμα. Επαναστατεί επειδή ασφυκτιά σε έναν κόσμο που δεν την αφήνει να ζήσει ανθρώπινα. Αρνείται όχι απλά να υποταχτεί στην εξουσία, αλλά και να παίξει το παιχνίδι της, να γίνει μέρος ενός σάπιου συστήματος. Ο Κρέων από την άλλη δεν είναι ένας τυπικός δυνάστης. Δεν είναι ένας ιδεολόγος. Δεν πρεσβεύει τον ολοκληρωτισμό. Τον υπηρετεί. Είναι ένας άνθρωπος που λέει ναι, γιατί «κάποιος πρέπει να λέει και ναι». Έχοντας απορρίψει κάθε ανθρώπινη αξία, χρησιμοποιεί έναν κυκεώνα φαινομενικά λογικών επιχειρημάτων απλά για να εδραιώσει την εξουσία του, που έχει γίνει σύμφυτη με την ίδια την ύπαρξή του.

Antigone_texes-plus.jpg

Η Βασιλική Τρουφάκου ερμηνεύει με πειστικότητα την Αντιγόνη εστιάζοντας περισσότερο στο δραματικό υπόβαθρο της ηρωίδας της. Ο Στέλιος Μάινας από την άλλη είναι υποδειγματικός στον ρόλο του Κρέοντα. Λιτός, εσωτερικός, κυρίαρχος των εκφραστικών του μέσων, μοιάζει να έχει κατανοήσει κάθε λέξη της εξαιρετικής νέας μετάφρασης του Στρατή Πασχάλη, κάθε λέξη που αρθρώνει,  κάθε πτυχή του ήρωα του, παραδίδοντας έναν Κρέοντα που μένει στη μνήμη σου.

Το ενδιαφέρον όμως στο έργο του Ανούιγ δεν περιορίζεται μόνο στους μακροσκελείς μονολόγους της Αντιγόνης και του Κρέοντα. Ο κοινωνικός τους περίγυρος έχει τη δική του σημειολογία. Κι αυτόν η Ελένη Ευθυμίου τον φωτίζει με έναν εξαιρετικά καίριο τρόπο. Γύρω από την Αντιγόνη και τον Κρέοντα, ο χορός του γελοίου. Μία κοινωνία σε αφασία. Από την νεόπλουτη και υστερική Ισμήνη (που σκιαγραφεί έξοχα η Ιωάννα Μαυρέα) και τον ευθυνόφοβο, αραχτό και τσαμπουκά μόνο εκεί που τον παίρνει φρουρό που συλλαμβάνει την Αντιγόνη (υπάρχουν στιγμές που ο Νίκος Ντάλλας κλέβει την παράσταση) μέχρι τον άβουλο, κακομαθημένο Αίμωνα στα όρια του παλιμπαιδισμού (Γιώργος Φριντζήλας), την ιδρυματική Τροφό (Ανέζα Παπαδοπούλου) και την Ευριδίκη – μαριονέτα (Μαίρη Λιαμή). Όλοι τους είναι συνένοχοι, έστω κι αν νίπτουν τας χείρας τους. Όλοι τους είναι «νεκροί» μέσα τους. 

Αυτό το στοιχείο της νεκρότητας αναδεικνύει και το clean cut σκηνικό της Ζωής Μολυβδά Φαμέλη, που παραπέμπει σε ψυχιατρείο και νεκροτομείο ταυτόχρονα. Αυτή τη νεκρότητα που δεν αφορά φυσικά μόνο τους ήρωες του Ανούιγ, αλλά και τους ίδιους τους θεατές του έργου. Σ’ εμάς κλείνει το μάτι η μυστηριώδης φιγούρα του Χορού, ένας μπρεχτικών καταβολών Κομπέρ, που σχολιάζει ολόκληρο το έργο και ρίχνει «επικίνδυνες» γέφυρες ανάμεσα στη σκηνή και την πλατεία (ο Φαίδων Καστρής μοιάζει ο ιδανικός για τον ρόλο).

Εν κατακλείδι, η παράσταση της Ελένης Ευθυμίου έχει και θέση και άποψη. Χρησιμοποιεί τα αρκετά νεωτερικά στοιχεία της σκηνοθεσίας για να υποδηλώσει κάτι συγκεκριμένο. Κι αυτό που κομίζει στον πυρήνα της έχει πραγματικά ενδιαφέρον να το συζητήσουμε και ως κοινωνία.

φωτογραφίες παράστασης:Αθηνά Λιάσκου

tg gif 300 250px

bookfeed_konstantinidis

anixnos250x300

Σε Γενικές Γραμμές

Video

 

Πρεμιέρα 10 Φεβρουαρίου 

Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00 στο Θέατρο ΜΠΙΠ

 (τηλεφωνικές  κρατήσεις 2130344074 )

Αγίου Μελετίου 25, Κυψέλη

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

sample banner

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία