Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
     
Αντικείμενα που έχεις πάντα στο καμαρίνι σου; 
 
Eίμαι ο άνθρωπος με την τσάντα του Σπορτ Μπίλυ. Έχω τα πάντα εκτός από κάποιο γούρι. Τα έχω καταργήσει όλα αυτά από τη ζωή μου. 
Όταν πρωτοξεκίνησα έλεγα "α το κιλοτάκι αυτό φόραγα" και έπαιρνα δέκα ίδια η το ίδιο σουτιέν, την ίδια σκιά.
Είχα τέτοια κολλήματα μέχρι που κάποια στιγμή κατάλαβα οτι δεν μου αρέσει καθόλου να είμαι δέσμια αυτών των προκαταλήψεων ή εθίμων και δεν φοράω τίποτα.
Ούτε ματάκια, ούτε σταυρουδάκια.
 
Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχες ποτέ ως χώρο; 
 
Τα πιο ωραία καμαρίνια στην Αθήνα έχουν το Παλλάς, το Αλίκη, αλλά δεν με πειράζει όπως και να έχει θα το φτιάξω να γίνει χώρος μου.
 
Το πιο ωραίο καμαρίνι με ποιους συναδέλφους το έχεις μοιραστεί; 
 
Γενικά περνάω ωραία στο καμαρίνι και δεν μου αρέσει να είμαι και μόνη μου, θέλω παρέα. Είναι ελάχιστες οι φορές που δεν έχω περάσει καλά και αυτό συνέβη πολύ παλιότερα.
Πολύ ωραίες οι χρονιές που μοιράστηκα το καμαρίνι με την Τζένη Διαγούπη η την Χριστίνα Τσάφου, οι οποίες είναι και φίλες μου.
Και φέτος και στο παιδικό που παίζαμε στο θέατρο Βέμπο με τον "Τρελαντώνη", που ήταν μια πραγματικά πολύ ωραία δουλειά, ερχόντουσαν όλοι στο καμαρίνι μου, που ήταν και ψηλά στον περιστερώνα που λέμε, 
και περάσαμε με γέλια, σαν πανηγύρι αλλά και εδώ, στο θέατρο Χυτήριο, γελάω πάρα πολύ με την Κατερίνα Δημητρόγλου που το μοιραζόμαστε και ενώ είναι το πιο μικρό καμαρίνι καταλήγουν όλοι να έρχονται στο καμαρίνι μας. Έχω μέλι, κάτι γίνεται... (γελάει)
 
karakasi texnes plus 2
 
Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχεις δει ποτέ; 
 
Έχω δει πολλά αλλά ένα πολύ ωραίο και ζεστό καμαρίνι που θυμάμαι ήταν αυτό της Μιμής Ντενίση στο θέατρο Ιλίσια. Το είχε φτιάξει πολύ όμορφο.
 
Την πιο ωραία ανάμνηση που έχεις από καμαρίνι; 
 
Έχω πολύ όμορφες αναμνήσεις αλλά θα σου πω μια πολύ γλυκιά και συγκινητική στιγμή που συνέβη πέρυσι. Ήμασταν με την Χριστίνα Τσάφου στο θέατρο Αλίκη, Σάββατο με διπλή παράσταση.
Είχε χτυπήσει το δεύτερο κουδούνι γύρω στις έξι και δέκα όταν την πήρε τηλέφωνο ο γιος της, στο λέω και ανατριχιάζω, να της πει ότι μόλις είχε γεννήσει η νύφη της. Κλαίγαμε από την χαρά μας! Βγήκαμε στη σκηνή, με δάκρυα στα μάτια αλλά από μεγάλη χαρά. 
 
Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνεις πριν βγείς από το καμαρίνι σου
 
Συνήθως πίνω μια γουλιά νερό, ρίχνω μια τελευταία ματιά στον καθρέφτη και τσεκάρω αν έχω τα αντικείμενα που χρειάζομαι για τη σκηνή.
 
Εδώ στο θέατρο Χυτήριο σε συναντάμε στην παράσταση "Τι τραβάμε κι εμείς οι μάνες" από το ομώνυμο μυθιστόρημα της Κατερίνας Μανανεδάκη. Πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία;
 
Με πήρε τηλέφωνο αρχικά ο Πάνος Αμαραντίδης και μετά η Βάσια Παναγοπούλου. Η χαρά μου ήταν μεγάλη γιατί έχω περάσει πολύ όμορφα μ' αυτή τη συνεργασία.
Με τον Πάνο, είμαστε φίλοι όλα αυτά τα χρόνια, μετά τη γνωριμία και συνεργασία μας για το σίριαλ "Η ώρα η καλή" που ήταν και η πρώτη μου τηλεοπτική δουλειά.
Όταν γνωρίζεις πως θα δουλέψεις με φίλους-συνεργάτες είσαι πιο ήρεμος και δείχνουν όλα ευοίωνα. Επίσης η Νικολέτα Καρά που ήξερα οτι θα είναι η πρωταγωνίστρια ήταν ένας βασικός λόγος,γιατί είμαστε φίλες και έχουμε περάσει πολύ δύσκολες στιγμές στη δουλειά μαζί, οπότε ήμουν πολύ χαρούμενη που θα βρισκόμασταν σκηνικά μαζί, κάνοντας δυο φίλες.
Με την Ελένη Τζώρτζη συμβαίνει και το εξής. Δούλεψα μαζί της στην πρώτη θεατρική μου δουλειά το 1993. Ξαναδουλέψαμε στη "Μάλα" τη σεζόν 2001 - 2002 και από τότε φέτος εδώ. Με την Κατερίνα ήμασταν μαζί και στο "Μπαμ Μπαμ" εδώ στο Χυτήριο και φέτος που μοιραζόμαστε το ίδιο καμαρίνι κολλήσαμε και περνάμε ωραία. Με τον Τόνυ Δημητρίου γνωριζόμασταν κοινωνικά και είναι εξαιρετικός ηθοποιός. Και φυσικά η Σόφη Ζαννίνου που είναι θεά! Θεά! Είχαμε βρεθεί κάπου και είχαμε πει πόσο θαυμάζει και αγαπά η μια την άλλη και να που βρεθήκαμε να παίζουμε μαζί.
 
karakasi texnes plus 3
 
Η παράσταση έχει συμπληρώσει ήδη 4 μήνες παραστάσεων. Ποιες είναι οι αντιδράσεις του κοινού, τι feedback έχετε πάρει;
 
Κυρίως χαρά αλλά και συγκίνηση. Τα ζευγάρια που έχουν παιδί αυτό μας λένε: "Είναι σα να βλέπουμε τη ζωή μας".
Οι περισσότεροι που έχουν παιδιά και κυρίως οι πιο μεγάλοι άνθρωποι μας λένε οτι συγκινηθήκαμε με αυτό που είδαμε. 
Νομίζω πως αποτυπώνει πολύ καλά τη ζωή από την πιο κωμική τους πλευρά αλλά και από την κωμωδία βγαίνει η συγκίνηση της αλήθειας. Αυτό πάντα γίνεται στη ζωή και στο θέατρο.
 
Μίλησε μου για την επιστροφή σου, σε άλλο "ρόλο" αυτή τη φορά, στο τηλεοπτικό "Your Face Sounds Familiar". Πως ένιωσες και τι σε έκανε να δεχτείς;
 
Μου το πρότειναν και νομίζω βασικός λόγος για να με σκεφτούν, ήταν το γεγονός ότι είχα περάσει από τη θέση του παίχτη και ήξερα πολύ καλά την ψυχολογία και την αγωνία των παιδιών. 
Είναι πολύ μεγάλη πρόκληση αυτό που κάνω. Πολύ δύσκολο γιατί ενώ από πολύ παλιά μου λένε να διδάξω σε δραματικές σχολές, ορθοφωνία, υποκριτική, δεν το είχα τολμήσει.
Φαντάσου την πρώτη φορά με πήρε ο Δάνης Κατρανίδης και με πήγε με το ζόρι στον Ίασμο να διδάξω αλλά φοβήθηκα να το κάνω και γενικά θεωρώ οτι η διδασκαλία είναι πολύ μεγάλη ευθύνη. Θέλει ειδικό ταλέντο να έχει κάποιος για να το καταφέρει. 
Εδώ ένιωσα οτι είναι κάτι που μπορούσα να το κάνω καλά και επειδή είχα περάσει από την διαδικασία, ήξερα τον τρόπο που πρέπει να μελετήσεις, και μου άρεσε πολύ η ιδέα. Με άνχωσε πολύ γιατί έχει πάρα πολύ μελέτη
και διάβασμα.Μελετάω όλα τα βίντεο, όλων των παιχτών, αρκετές φορές για να τους επισημάνω οτι χρειάζεται να επισημάνω. Τι πρέπει να προσέξουν, πως θα τους διευκολύνω να ενσωματώσουν το κοστούμι του ρόλου.
 
Τι τους συμβουλεύεις και πώς είναι η σχέση σου μαζί τους;
 
Αυτό που τους λέω και το πιστεύω είναι ότι: "Πρέπει να κερδίσεις από την ώρα που θα κατέβεις τα σκαλιά, να έχεις το περπάτημα, το ύφος. Ακόμη και αν είσαι στο σκοτάδι γράφει αμέσως ότι έχεις πιάσει την προσωπικότητα του άλλου". Το πιστεύω ακράδαντα αυτό που σου λέω. Είναι ένα όμορφο ταξίδι αλλά έχω κουραστεί πολύ
Νομίζω πως όλοι το λένε ότι είμαι λίγο μαμά στα πράγματα και στους ανθρώπους. Εδώ ένα παραπάνω μου βγαίνει το μαμαδίστικο. Θέλω να τους μαλώσω, να τους βρίσω, να 
τους αγκαλιάσω, να κλάψουμε μαζί, να τους κρατήσω το χέρι πριν μπούνε στο ασανσέρ που είναι αγχωμένοι. Αλλά ξέρω αυτό το συναίσθημα με το ασανσέρ που μπαίνεις και βγαίνεις. Αυτό είναι μια πολύ ειδική στιγμή.
Μπορεί τη μια φορά να είσαι χαρούμενος και την άλλη στιγμή να έχεις κάποιο πρόβλημα με την μύτη η κάποιο αξεσουάρ και να μην μπορείς να ηρεμήσεις. 
 
Ελένη, είναι τελικά τόσο δύσκολη αυτή η διαδικασία;
 
Θα σου πω κάτι που είχα απαντήσει και στον Πέτρο Φιλιππίδη, όταν με ρώτησε ως παίχτρια, αν δουλεύουμε τόσο πολύ και θα το καταλάβεις.
Να σου θυμίσω πως τότε και οι τέσσερις άνθρωποι της κριτικής επιτροπής ήταν ηθοποιοί. 
Είναι σαν κάθε Κυριακή να έχουμε μια πρεμιέρα. Με την διαφορά πως για να κάνει πρεμιέρα ένας ηθοποιός κάνει πρόβες τουλάχιστον δυο μήνες. Γίνετε η πρεμιέρα με όλο το άγχος, δεν το ευχαριστιέται. Στην πορεία αρχίζει να το ευχαριστιέται. Εδώ κάνεις την πρεμιέρα και μετά λες "Αχ αυτό να το έπαιζα άλλη μια φορά". Και έχει τελειώσει. Ό,τι θα παράξεις είναι μέσα σε αυτά τα τρία λεπτά. Αυτή είναι η ψυχολογία του παιχνιδιού. 
 
Θυμάσαι κάποιες από τις εμφανίσεις σου ως παίχτρια;
Όλες τις εμφανίσεις τις θυμάμαι και όλες είχαν την δική τους αγωνία. Θεωρώ πως οι πιο επιτυχημένες μου εμφανίσεις ήταν σίγουρα η Σούζαν Μπόυλ, η Ελπίδα που ήμουν σχεδόν στο να κερδίσω, 
αγάπησα πολύ την Μέρυλ Στρίπ, παρόλο που βασανίστηκα πολύ γιατί δεν έβλεπα πουθενά να μοιάζω σε εκείνη. Έβλεπα τον εαυτό μου στον καθρέφτη και με έπιαναν τα κλάμματα και έλεγα που πάω να υποδυθώ την μεγαλύτερη ηθοποιό του αιώνα μας. Εκείνη την ώρα είπα στον εαυτό μου. "Ελένη μόνο η αλήθεια και η ψυχούλα σου μπορεί να το σώσει. Και ήταν η σωστή κουβέντα που είπα στον εαυτό μου εκείνη την ημέρα και συμβουλεύω και τα παιδιά τώρα. Αλλά από όλες τις εμφανίσεις μου πέρασα τέλεια όταν έκανα τον Βασίλη Τερλέγκα. Ήρθα τελευταία στην κριτική επιτροπή και δεύτερη στο κοινό. Είχα περάσει τόσο ωραία εκείνη την ημέρα. 
Είχα γελάσει τόσο πολύ που ήθαλα να σταματήσω να τραγουδάω και να κάτσω και να χορέψω.
 
Θεωρείς πως σε ωφέλησε η συμμετοχή σου τότε στο παιχνίδι; 
 
Κοίτα δεν έγινε κανένα θαύμα. Γενικά όμως δεν γίνονται πια θαύματα. θεωρώ πως η τηλεόραση δεν είναι όπως ήταν κάποτε. Όσο και να είναι η προβολή δεν υπάρχουν πια τα μεγέθη που έζησαν οι πρωαγωνιστές της λάμψης π.χ. Το πιο γλυκό και σημαντικό που συνέβη είναι πως ο κόσμος με έμαθε με το όνομα μου ενώ μέχρι τότε με φώναζαν Ρόζα από το σίριαλ "Η ώρα η καλή". Αυτό ήτανε το μεγαλύτερο κέρδος και με είδανε να τραγουδάω περισσότερο και με έμαθαν και σε πιο συγκινητικά πράγματα που με είχαν περισσότερο στο μυαλό τους ως κωμική ηθοποιό.
 
Και ενώ θα περίμενε κανείς πως με τόσο γεμάτη σεζόν, με δύο παραστάσεις καθημερινά, με το παιχνίδι, πως θα ξεκουραστείς το καλοκαίρι, εσύ ετοιμάζεσαι για περιοδεία...
 
Πρόσφατα είχαμε μια πολύ ευχάριστη εξέλιξη καθώς οριστικοποιήθηκε οτι η παράσταση που παίζαμε όλη τη σεζόν πέρυσι στο θέατρο Αλίκη "Μάλιστα κύριε Ζαμπέτα" θα πάει περιοδεία.
Ξέρεις τι με συγκινεί πιο πολύ; Πως όταν τελείωσε αυτή η παράσταση ένιωσα ένα συναίσθημα που δεν το νιώθεις πολύ συχνά όταν τελειώσει μια παράσταση γιατί κλείνουν τον κύκλο τους. Ένιωσα οτι αυτή η παράσταση δεν είχε κλείσει τον κύκλο της. Δεν είχε μπει τελεία. Και εμένα μου αρέσει να αισθάνομαι πως κλείνει ολόκληρος ο κύκλος. Χαίρομαι γιατί πραγματικά θα ολοκληρωθεί φέτος. Μια πολύ ωραία παράσταση. Νομίζω από τις ωραιότερες στιγμές και του Πέτρου Ζούλια του σκηνοθέτη μας που δούλεψε με πολύ αγάπη αυτό το κείμενο και τον ήρωα. Η μεγαλύτερη ευφυΐα του να μην υπάρχει ο Ζαμπέτας. Ποιος θα μπορούσε να κάνει τον Ζαμπέτα. Οπότε γίνετε αναφορά η τον ακούμε νομίζω ήταν πολύ συγκινητικό. Θυμάσαι πως δεν υπήρξε φινάλε εκεί στο τέλος που γυρνούσαμε και τον βλέπαμε στο βίντεο που να μην κλάψω.
Πάντα έκλαιγα. Θεωρούσα πως ήταν πολύ μεγάλη αγαλλίαση. Μεγάλη συγκίνηση.
 
ti travame ki emeis oi manes texnes plus
 
 
Η Ελένη Καρακάση συμμετέχει στην παράσταση "Τι τραβάμε κι εμείς οι μάνες", από το ομώνυμο μυθιστόρημα της Κατερίνας Μανανεδάκη, στο θέατρο Χυτήριο.
Την θεατρική διασκευή/απόδοση έχουν κάνει ο Πάνος Αμαραντίδης με την Ελένη Λευθεριώτη ενώ την σκηνοθεσία η Βάσια Παναγοπούλου με τον Πάνο Αμαραντίδη.
Παίζουν Τόνυ Δημήτριου, Κατερίνα Δημητρόγλου, Σόφη Ζανίνου, Ελένη Καρακάση, Νικολέττα Καρρά, Γιώργος Μπανταδάκης, Ελένη Τζώρτζη. 
Παραστάσεις κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή.
  
 
Το εμβληματικό παιδικό ανάγνωσμα της μεγάλης Πηνελόπης Δέλτα “Τρελαντώνης” θα παίζεται στο Θέατρο Βεάκη από τις 10 Νοεμβρίου και κάθε  Σάββατο και Κυριακή και τις καθημερινές για τα σχολεία. Το κείμενο της παράστασης έχει διασκευάσει ειδικά για την παράσταση ο διακεκριμένος ποιητής Στρατής Πασχάλης και τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει η Σοφία Σπυράτου, η οποία τα τελευταία χρόνια μας έχει χαρίσει εξαιρετικές παιδικές παραστάσεις που έχουν αποθεωθεί από μικρούς και μεγάλους θεατές, όπως: "Δον Κιχώτης", "Θησέας και Αριάδνη στο νησί των ταύρων" "Ο Ιάσωνας και το χρυσόμαλλο δέρας" κ.ά.
Ο «Τρελαντώνης» είναι βασισμένος στις δικές της παιδικές “Ενθυμήσεις” της Πηνελόπης Δέλτα. Ένα βιβλίο που έθρεψε και μεγάλωσε τόσες και τόσες γενιές Ελλήνων, γραμμένο από μια συγγραφέα η οποία σφράγισε όχι μόνο την ελληνική παιδική λογοτεχνία, αλλά και τη νεώτερη ιστορία μας. Γυναίκα-θρύλο, αφιερωμένη στα ιδανικά της Πατρίδας και του Ανθρώπου, με πληγωμένη ευαισθησία και βαθιά στοχαστικότητα, που έφτασε ως την αυτοθυσία για τις ιδέες της και την αγάπη της σ' αυτόν τον τόπο.
 
Ο Αντώνης, η Πουλουδιά, η Αλεξάνδρα, κι ο μικρός Αλέξανδρος, περνούν τις καλοκαιρινές διακοπές τους στην Καστέλα και την Κηφισιά, φιλοξενούμενοι ενός συγγενικού καλωσυνάτου ζευγαριού, της θείας Μαριέτας και του θείου Ζωρζή. Παίζοντας, κάνοντας σκανταλιές, πλάθοντας ιστορίες με το νου τους, μπλέκονται σε απίθανες περιπέτειες, γεμάτες χιούμορ, αγάπη, τρυφερότητα κι ανθρωπιά. Η ομορφιά του ελληνικού καλοκαιριού, η αθωότητα και οι ανησυχίες της παιδικής και της προεφηβικής ηλικίας, η φαντασία, η Ελλάδα, σαν πατρίδα και σαν τοπίο της καρδιάς μας. Όλα αυτά σε μια παράσταση γεμάτη χρώματα, παλμό, χορό και τραγούδι, που με τη σύγχρονη αισθητική της σμίγει τη νοσταλγία με τη φρεσκάδα της παντοτινής νιότης.
 
Τον ρόλο του "Τρελαντώνη" ερμηνεύει ο Σταύρος Σβήγκος, της Πουλουδιάς η Αντιγόνη Ψυχράμη και της Θείας Μαριέτας η Ελένη Καρακάση. Μαζί τους στη σκηνή η Τζωρτζίνα Παλαιοθόδωρου (θεία Αργίνη),  η Χλόη Μάντζαρη (Αλεξάνδρα), ο Δημήτρης Γαλάνης (θείος Ζωρζής), η Μαριλού Κατσαφάδου (Μις Ράις),ο Γιάννης Αθητάκης (θείος Γιάννης), ο Κωνσταντίνος Καικής (θείος Γιώργης), ο Αντώνης Σταμόπουλος (Αλέξανδρος), η Αλεξία Φάλλα και ο Γιώργος Μάντζιαρης (Τα δύο Γειτονόπουλα).
 
Ο “Τρελαντώνης” είναι το σύμβολο κάθε Ελληνόπουλου που δοκιμάζεται και χαλυβδώνεται, στα ριψοκίνδυνα τολμήματα και τις ηρωικές παιδικές ανδραγαθίες, ώστε μόλις ωριμάσει, να υπηρετήσει και να υπερασπιστεί, με γενναιότητα αλλά και με κοινωνική ευαισθησία, έναν τόπο πάντα απειλημένο από εχθρούς και πάντα νικητή στα δύσκολα.
  
ΘΕΑΤΡΟ ΒΕΑΚΗ: Στουρνάρη 32, Αθήνα από τις 10 Νοεμβρίου
 
ΚΕΙΜΕΝΟ - ΣΤΙΧΟΙ: Στρατής Πασχάλης
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Σοφία Σπυράτου
ΣΚΗΝΙΚΑ – ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ: Νίκη Ψυχογιού
ΜΟΥΣΙΚΗ: Μιλτιάδης Παπαστάμου
ΦΩΤΙΣΜΟΙ: Λευτέρης Παυλόπουλος
ΠΑΙΖΟΥΝ: 
Τρελαντώνης: Σταύρος Σβήγκος
Πουλουδιά: Αντιγόνη Ψυχράμη
Θεία Μαριέττα: Ελένη Καρακάση
Θείος Ζωρζής: Δημήτρης Γαλάνης
Θεία Αργίνη: Τζωρτζίνα Παλαιοθοδώρου
Αλεξάνδρα: Χλόη Μάντζαρη
Θείος Γιώργης: Κωνσταντίνος Καϊκής
Θείος Γιάννης: Γιάννης Αθητάκης
Μις Ράις: Μαριλού Κατσαφάδου
Αλέξανδρος: Αντώνης Σταμόπουλος
Γειτονόπουλα: Μάντζιαρης Γιώργος, Αλεξία Φάλλα 
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ: Όλγα Παυλάτου
 
ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ: 12€ στην πλατεία του θεάτρου | 10€ στον εξώστη του θεάτρου
Ειδικές τιμές για σχολεία και ομαδικές κρατήσεις
*Καθημερινές παραστάσεις για τα σχολεία όλων των βαθμίδων
 
ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ: Tηλεφωνικά στο 2118005141 και σε όλο το δίκτυο συνεργατών της VIVA

 

Η Ελένη Καρακάση σε μία… θανατερή μουσική παράσταση! Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πόσα τραγούδια έχουν γραφτεί για τον θάνατο; Έχετε την ψευδαίσθηση ότι είναι μόνο μοιρολόγια; «Τα θανατερά» έρχονται να σας θυμίσουν ότι όταν το μισό ελληνικό τραγούδι τραγουδούσε τον Έρωτα, το άλλο μισό τραγουδούσε τον Θάνατο και το χαιρόταν!

 

«Να πεθάνεις, να πεθάνεις, να πεθάνεις», «Όσοι με τον Χάρο γίναν φίλοι», «Με σκότωσε γιατί την αγαπούσα», «Η ζωή εδώ τελειώνει», «Ο Χάρος βγήκε παγανιά»… Τραγούδια που χορέψαμε, τραγουδήσαμε και αφιερώσαμε σε στιγμές απόλυτου κεφιού. Και δίπλα σ’ αυτά άλλα που τα σιγοτραγουδήσαμε χαμένοι στις σκέψεις μας με μία όμως αλλόκοτη αίσθηση λύτρωσης. «Να με θυμάσαι και να μ’ αγαπάς», «Για πού το βαλες καρδιά μου», «Ποια νύχτα σ’ έκλεψε» «Με τι καρδιά να σ’ αποχαιρετήσω»… 

 

Η Ελένη Καρακάση με την υπέροχη φωνή της και το βιτριολικό της χιούμορ στήνει μία ανατρεπτική κηδεία… μετά μουσικής και μας ταξιδεύει στα πιο αγαπημένα μας «θανατερά» τραγούδια. Παρέα με τον Ανδρέα Καρανίκα στο πιάνο, τον Δημήτρη Κουφογιώργο στην κιθάρα και το μπουζούκι και τον Δημήτρη Χαλιώτη στα γεμάτα χιούμορ κείμενα και την καλλιτεχνική επιμέλεια αυτής της ξεχωριστής μουσικής παράστασης, η μοναδική Ελένη Καρακάση κοιτάει στα ίσα τον θάνατο, τον παραδέχεται και τον γλεντάει!

 

Από τον Βαμβακάρη και τον Παγιουμτζή στον Θεοδωράκη, τον Χατζιδάκι, τον Γκάτσο, τον Ξαρχάκο, τον Παπαδόπουλο, τον Λοΐζο, τον Μικρούτσικο, τον Πλέσσα, τον Ρίτσο, τον Καμπανέλλη, τον Χιώτη, τον Λειβαδίτη, τον Αλκαίο και τόσους άλλους… Μουσικές και λόγια στη σκιά του θανάτου που χάραξαν μέσα μας. Τραγούδια, με τα οποία παλέψαμε τους πιο βαθείς μας πόνους και τις πιο μεγάλες μας απώλειες.

 

«Τα θανατερά». Μία μουσική παράσταση που τραγουδά τον θάνατο γιορτάζοντας τη ζωή! Με πολύ χιούμορ (αυτό που αγαπάμε, το κατάμαυρο!), αυθεντική συγκίνηση και γλεντζέδικη διάθεση. 

 

ΤΑ ΘΑΝΑΤΕΡΑ

Τραγουδάει η Ελένη Καρακάση

Πιάνο: Ανδρέας Καρανίκας

Κιθάρα – Μπουζούκι: Δημήτρης Κουφογιώργος

 

Κείμενα – Καλλιτεχνική επιμέλεια: Δημήτρης Χαλιώτης

Φωτογραφίες: Σίσσυ Μόρφη

 

ΙΧΝΟΣ

Κολοκοτρώνη 30, Πειραιάς

Τηλέφωνο κρατήσεων: 2117900711 - 69 45 1234 75

 

Σάββατο 6 Μαΐου 

Ώρα έναρξης: 10 μ.μ.

 

 

Η συνάντησή μας ήταν λίγο πολύ αναμενόμενη. Πώς να αντισταθώ και να μη θελήσω να τα μάθω όλα για την παράσταση με τον τίτλο «Τα θανατερά»; Πόσο μάλλον όταν η Ελένη Καρακάση και ο Δημήτρης Χαλιώτης έχουν στη φαρέτρα τους ήδη σπουδαίες συνεργασίες που με εντυπωσίασαν, όπως τη θρυλική «Κολοκύθα». 

Ο θάνατος είναι τόσο αλληλένδετος με τον έρωτα, ώστε η παράσταση ήρθε σαν φυσική συνέχεια μετά το «Είναι το στρώμα μου...διπλό!» όπου εξυμνούσαν τον μικρό φτερωτό Θεό με ερωτικά τραγούδια! Στη συνέχεια η Ελένη, με το απίστευτο ταλέντο, θα μου μιλήσει για οδυνηρούς αποχωρισμούς που η ζωή έντυσε με μαύρο χιούμορ, για τα μιούζικαλ που τόσο αγαπά, για το θέατρο, την τηλεόραση, τη Μέριλ Στριπ και τη Δέσποινα Βανδή. Αν αναρωτιέστε πώς όλα αυτά χωρούν σε μια συζήτηση σε ένα καφέ στο Κολωνάκι, ψάξτε απλώς τους αστρολογικούς μας χάρτες. Πολύς αέρας! 

 

 karakasi2.jpg

«Τα θανατερά» λοιπόν. Πώς προέκυψε η ιδέα για μια παράσταση με τραγούδια του θανάτου; 

Με τον Δημήτρη Χαλιώτη συνεργαζόμαστε την τελευταία πενταετία. Είμαι η Μούσα του. (Γέλια!) Κάναμε μια παράσταση στην οποία τραγουδούσαμε για τον έρωτα, για όλες τις φάσεις του έρωτα. Στην αρχή της παράστασης εν είδει αστείου λέγαμε: «Φέτος αποφασίσαμε να κάνουμε μια παράσταση για τον έρωτα και του χρόνου, πρώτα ο Θεός καλά να ’μαστε, θα κάνουμε μια παράσταση για να υμνήσουμε το θάνατο». Είχαμε φτιάξει και ένα μικρό κόνσεπτ. Λέγαμε τρία αστεία θανατερά τραγούδια. Κάποιος φίλος του Δημήτρη του είπε: «Περιμένω να δω αυτή την παράσταση που θα είναι αφιερωμένη στο θάνατο». Αυτό έκανε κλικ στον Δημήτρη. Ψάχναμε και ένα θέμα για ένα καινούργιο κόνσεπτ, οπότε με ρώτησε: «Γουστάρεις να το κάνουμε;» Και του απάντησα: «Γουστάρω. Αν θέλεις, βγαίνω και από το φέρετρο, δεν έχω πρόβλημα». Έτσι αποφασίσαμε να υλοποιήσουμε όλο αυτό. 

 

Πώς έγινε η επιλογή των τραγουδιών; 

Δυσκολευτήκαμε αρκετά, γιατί υπάρχουν πάρα πολλά τραγούδια θανατερά. Την επιλογή την έκανε ο Δημήτρης. Όμως τα περισσότερα είναι «λαϊκά τραγούδια». Εγώ τραγουδώ λαϊκό ρεπερτόριο, αλλά δεν είμαι λαϊκή τραγουδίστρια. Μπορώ να ερμηνεύσω συγκεκριμένα λαϊκά. Αυτή ήταν μια δυσκολία, καθώς φοβόμουν ότι ορισμένα τραγούδια δεν θα μπορούσα να τα πω σωστά. Ελπίζω να τα έχουμε καταφέρει. Θα δείξει. 

 

Η ιδέα των guest πώς έπεσε στο τραπέζι; 

Πάντα μου αρέσει να έχω αντρική συντροφιά δίπλα μου και μας πήγε πολύ καλά που είχαμε guest και στην παράσταση για τον έρωτα. Εκεί θέλαμε μια αντρική παρουσία για να ερμηνεύσουμε τα υπέροχα ερωτικά ντουέτα. Σκεφτήκαμε λοιπόν να υιοθετήσουμε και στη συγκεκριμένη παράσταση τους guest και για εμπορικούς λόγους και διότι είναι πολύ ωραίο να υπάρχει εναλλαγή στο πρόγραμμα. Επίσης, επειδή όπως ανέφερα τα περισσότερα τραγούδια είναι «λαϊκά» και πολλά από αυτά είναι αντρικά, τα οποία δεν θα μου ταιριάζουν και κάποια αναγκαστικά θα κατέβω να τα μοιραστώ με τον κόσμο – έχω επίγνωση του τι μπορώ να πω καλά και τι όχι. Μας άρεσε πάρα πολύ η ιδέα να έχω παρέα. Έχω κάνει μονολόγους, ειδικά μαζί με τον Δημήτρη, αλλά μου αρέσει η παρέα. Είμαι άνθρωπος της παρέας, εκεί έχω καταλήξει. 

 

Γι’ αυτό επιλέξατε τη Σφίγγα; Λόγω ρεπερτορίου; 

Όχι, καθόλου. Γνώρισα την Ελένη Παπουτσάκη και αυτή μου το πρότεινε. Εμείς θέλαμε να κάνουμε ένα άνοιγμα στις καθαρά μουσικές σκηνές, καθώς μέχρι τώρα ήμασταν σε μουσικοθεατρικές. Μετά την πρόταση της Ελένης Παπουτσάκη το συζητήσαμε με τον Δημήτρη, μας άρεσε η ιδέα. Εξάλλου ο συγκεκριμένος χώρος είναι πολύ ωραίος, είναι πολύ όμορφη η σκηνή και γίνονται πολύ όμορφα πράγματα. Το συζητήσαμε λοιπόν με τους ιδιοκτήτες του μαγαζιού και αποφασίσαμε να το τολμήσουμε. Ελπίζουμε να πάνε όλα καλά. 

 

Πώς συνδέεις τον έρωτα με το θάνατο; 

Η εξήγηση δίνεται στην παράσταση. Υπάρχει, για παράδειγμα, η φράση του Μανώλη Ρασούλη «Ο έρωτας κι ο θάνατος είναι το ίδιο πράγμα / και μόνος και αθάνατος είναι το τέλειο θαύμα». Νομίζω πως εννοεί ότι το θάνατο τον ξεπερνάς με τον έρωτα. Ότι κάθε φορά που τελειώνει ένας έρωτας είναι ένας μικρός θάνατος. Κάπως έτσι μπορώ να το ερμηνεύσω, αν και δεν έχω μπει και πάρα πολύ σε αυτή τη διαδικασία. Όμως, αν το σκεφτείς, πολλά ερωτικά τραγούδια είναι θανατερά. 

 

Έχεις βιώσει κάποιο θάνατο, κάποια απώλεια πολύ άσχημα; 

Έχω χάσει αρκετούς ανθρώπους. Από τις πιο μεγάλες απώλειες που έχω βιώσει είναι του πατέρα μου το 1994, πριν από είκοσι τρία χρόνια, τη μέρα των γενεθλίων μου. Πέντε χρόνια μετά το θάνατο του πατέρα μου πέθανε και η αδερφή του, πάλι τη μέρα των γενεθλίων μου. Πολύ μεγάλη απώλεια επίσης ήταν όταν σκοτώθηκε ο αδερφός της μητέρας μου στον Καναδά, ο οποίος ήταν και νονός μου, πολύ αγαπημένος και πολύ νέος άνθρωπος, που με είχε βοηθήσει και οικονομικά στις σπουδές μου. 

 

Πόσο εύκολο είναι να διαχειριστεί κανείς την ιδέα του θανάτου τη δεδομένη στιγμή; 

Καθόλου εύκολο. Νομίζω πως εκείνη την ώρα ψάχνουμε κάτι να βρούμε ώστε να ξεφύγουμε. Θυμάμαι, για παράδειγμα, στην κηδεία του πατέρα μου ήμουν το μαύρο μου το χάλι. Ξαφνικά άκουσα πίσω μου τη χορωδία. Ήταν τόσο χάλια, που η σκέψη μου έφυγε και ξέχασα τον πόνο μου, τα πάντα. Ήταν τόσο άθλιο αυτό το οποίο άκουγα, που εκείνη τη στιγμή ξέφυγα από την κατάσταση που βίωνα. Όταν το σκέφτηκα αργότερα, μου φάνηκε αστείο. Επίσης συνέβη το εξής: Επειδή είχα τα γενέθλιά μου τη μέρα που πέθανε, οι φίλοι μου θα έρχονταν για μένα, αλλά τελικά ήρθαν για τον μπαμπά μου που έφυγε. Αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας, όμως δεν περιμέναμε να πεθάνει. Ήρθαν λοιπόν σπίτι για τα γενέθλια –τους είχα ενημερώσει βέβαια– και κάναμε τα σχετικά με την κηδεία. Γίναμε φέσι, ήπιαμε. Θεωρώ πως έχουμε ανάγκη να ξεφύγουμε από αυτό που ζούμε και τις περισσότερες φορές καταπιεζόμαστε να μην ξεδώσουμε. Πιστεύω πως αυτή είναι η βιολογική μας ανάγκη τη δεδομένη στιγμή. Ωστόσο καταπιέζουμε τον εαυτό μας ότι πρέπει να βάλουμε μαύρα, να κλάψουμε, μας νοιάζει τι θα πουν οι γύρω μας. Εγώ αυτά δεν τα καταλαβαίνω και δεν τα έχω κάνει και ποτέ. 

 

Μιλάς για την κοινωνική καταπίεση που δέχεται κάποιος ενώ βιώνει το πένθος του; 

Ακριβώς. Θυμάμαι, όταν πέθανε ο πατέρας μου, κάποιος είπε στη μάνα μου ότι έπρεπε να μείνει σαράντα μέρες μέσα στο σπίτι. Δεν μπορώ να το αντιληφθώ αυτό. Ο καθένας λέει το μακρύ του και το κοντό του στους συγγενείς αυτού που έχει φύγει. Ούτε τα μαύρα καταλαβαίνω ούτε τίποτε. Αν κάποιος νιώθει την ψυχή του μαύρη και επιθυμεί να εξωτερικεύσει τον πόνο του με το ρούχο, ας το κάνει γι’ αυτόν, όχι για τη γνώμη των γύρω του. 

 

Εσύ πώς ξεφεύγεις τις δύσκολες στιγμές; 

Ως υδροχόος, τα πάω καλά στα δύσκολα. Τα εύκολα γίνονται πιο εύκολα. Στα δύσκολα βάζω σε τάξη τα πράγματα, αποφασίζω τι πρέπει να κάνω και πότε. Όταν τελειώσει η δυσκολία, ξεσπάω. Στην περίπτωση του μπαμπά μου ήμουν η δυνατή που έπρεπε να τα κανονίσει όλα. Ο μπαμπάς μου πέθανε Σάββατο πρωί και η κηδεία έγινε Δευτέρα. Εγώ έκανα παράσταση Σάββατο μεσημέρι και Κυριακή δύο παραστάσεις. Τότε, το 1994, ήταν η πρώτη φορά που έπαιξα επαγγελματικά στο θέατρο, στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού. Μετά την κηδεία ξέσπασα. Είπα σε ένα γνωστό μου: «Φέρε καμιά ταινία να ξεσκάσουμε. Όχι κανένα βαρύ δράμα, καμιά κωμωδία». Και έφερε τον «Μπαμπά της νύφης». Μόνο όταν τελείωσε η ταινία κατάλαβε τι είχε φέρει. Νομίζω πως όλη η ζωή μου είναι έτσι, μαύρο χιούμορ. 

 

Χιούμορ έχει από μια άποψη να σου ζητούν να υποδυθείς τη Μέριλ Στριπ. Θέλω να μου πεις πώς ήταν. 

Όταν μου ανατέθηκε, σκέφτηκα πως ήταν δίκοπο μαχαίρι. Ή θα πήγαινε πάρα πολύ καλά ή πολύ χάλια. Όσο το συνειδητοποιούσα, δηλαδή τη μέρα του live, έκλαιγα συνεχώς. Έμπαινα στο καμαρίνι, έβαζα σταγόνες στα μάτια μου να ξεκοκκινίσουν και έβγαινα πάλι έξω. Ήταν φυσικά και η φόρτιση, γιατί το τραγούδι ήταν πολύ φορτισμένο συναισθηματικά. Επίσης το γεγονός ότι πήγαινα να συγκριθώ με τη σημαντικότερη ηθοποιό του αιώνα. Το μόνο που με παρηγορούσε ήταν ότι η φωνή της δεν είναι αναγνωρίσιμη, επειδή δεν είναι τραγουδίστρια. Παρ’ όλα αυτά, έπρεπε μέσα σε δυόμισι λεπτά να εκτυλιχθεί στην τηλεόραση μια υπέροχη σκηνή από την ταινία. Εγώ φυσικά είχα πιο ωραίο παρτενέρ, τον Αντώνη Καρυστινό, αλλά ήταν πολύ δύσκολο να αποτυπωθούν στο πλατό η θάλασσα, ο ήχος, η αύρα του ελληνικού νησιού. 

 

Μελετώντας τη λίγο κατάλαβες γιατί θεωρείται η πιο σπουδαία ηθοποιός του αιώνα; 

Δεν χρειαζόταν να τη μελετήσω για να καταλάβω ότι είναι η πιο σπουδαία ηθοποιός. Αυτή η γυναίκα εκείνη τη χρονιά έκανε εκτός από τη συγκεκριμένη ταινία και τις «Αμφιβολίες», στην οποία υποδυόταν μια καλόγρια. Επρόκειτο για δύο εντελώς αντίθετους ρόλους. Σε πολλούς δεν άρεσε η ταινία, το «Mamma Mia!», εμένα μου άρεσε πάρα πολύ. 

 

Όπως και όλα τα μιούζικαλ! 

Ναι, το ομολογώ. Μου αρέσουν τα μιούζικαλ. Μου άρεσε η συγκεκριμένη ταινία. Όταν βλέπω μια παράσταση ή μια ταινία, δεν την παρακολουθώ ως επαγγελματίας. Αν τη δω έτσι, θα εστιάσω μόνο στα μειονεκτήματα. Προσπαθώ να τη δω ως απλός θεατής. Και σκέφτομαι ότι, αν ως απλός θεατής περνάω καλά με αυτό που βλέπω, τότε είναι μια ωραία ταινία. Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να αναλύουμε τα πάντα τόσο πολύ. Είναι μια ωραία ταινία, γυρισμένη στην Ελλάδα και η Μέριλ Στριπ είναι μαγική. Ειδικά αυτό το τραγούδι, αν παρακολουθήσεις προσεκτικά όλη την ταινία, θα διαπιστώσεις ότι το ερμηνεύει διαφορετικά από ό,τι τα υπόλοιπα κομμάτια. Η φωνή της είναι πιο μιουζικαλέ στα άλλα τραγούδια, ενώ το συγκεκριμένο το απέδωσε ως ηθοποιός. Εγώ τη θεώρησα σπαρακτική, με συγκίνησε πάρα πολύ. 

 

Τη θεατρική παράσταση «Mamma Mia!» την είδες; Η Δέσποινα Βανδή σου άρεσε; 

Ναι, και μου άρεσε πάρα πολύ. Έχω ακούσει καλά σχόλια για την παράσταση. Δεν είναι το μιούζικαλ όπως έχει ανέβει στο εξωτερικό, όπου υπάρχει ανάλογη παιδεία και ειδική τοποθέτηση όσον αφορά τη φωνή. Η Βανδή τραγουδά με τη φωνή της, όμως είναι εξαιρετική, πάρα πολύ σωστή, πολύ συγκινητική, κωμική όπου πρέπει να είναι και πολύ σωστή υποκριτικά. Η Μπέτυ Μαγγίρα επίσης είναι εξαιρετική. Τα σκηνικά είναι πολύ ωραία, καθώς και οι χορογραφίες, και η παραγωγή πλούσια. 

 

Με αφορμή το «Mamma Mia!», που είναι ένα μεγάλο κόνσεπτ, εσύ έπειτα από μια μεγάλη παραγωγή, το «Ας ερχόσουν για λίγο», περνάς στα «Θανατερά», που θα είσαι μόνη στη σκηνή. Γενικότερα ποια είναι τα θετικά και ποια τα αρνητικά στοιχεία μιας ομαδικής δουλειάς σε σχέση με ένα μονόλογο; 

Οι μεγάλες παραγωγές –έχω πάρει μέρος σε πολλές από τότε που ξεκίνησα– είναι δουλειές ενός συνόλου που πρέπει να κουρδιστεί καλά και σωστά. Μου αρέσουν τέτοιες παραγωγές. Μου αρέσει η παρέα. Μου αρέσει να βρίσκομαι στη σκηνή, είτε είμαστε δύο άνθρωποι είτε δέκα είτε τριάντα είτε πενήντα. Όταν είσαι με πολύ κόσμο, νιώθεις μεγαλύτερη ασφάλεια. Έχεις την ευθύνη, εφόσον υπάρχουν και άλλοι, να μην είσαι παράταιρος, αλλά έχεις και τη σιγουριά ότι υπάρχουν και άλλοι. Όταν είσαι μόνος, έχεις ακόμα μεγαλύτερη ευθύνη. Καταρχήν πρέπει να είσαι απόλυτα συγκεντρωμένος σε αυτό που κάνεις. Παράλληλα υπάρχει το περίεργο συναίσθημα ότι είσαι μόνο εσύ και το κοινό από κάτω. Ότι εσύ πρέπει να επικοινωνήσεις μόνος με όλους αυτούς τους ανθρώπους. Τον πρώτο μουσικό μονόλογο που έκανα με τον Δημήτρη τον φοβόμουν πάρα πολύ. Τον ετοιμάσαμε μέσα σε ένα μήνα. Ήταν μία ώρα και είκοσι λεπτά μονόλογος και τραγούδι. Και το υποκριτικό στοιχείο υπερτερούσε του τραγουδιστικού. Όμως ήταν μαγικό αυτό που γινόταν πάνω στη σκηνή, αυτό το παιχνίδι με τον κόσμο. Ωστόσο δεν μπορώ να κάνω μόνο ένα πράγμα. 

 

Κλείνοντας θα ήθελα να μου πεις λίγα λόγια για τη νέα τηλεοπτική σειρά στην οποία θα πρωταγωνιστείς. 

Θα κάνω λοιπόν και ένα καθημερινό. Ήρθε σε πολύ καλή στιγμή η πρόταση από τον κύριο Αρβανίτη και τον κύριο Δασκαλάκη. Ήμουν στη Θεσσαλονίκη, στο «Ας ερχόσουν για λίγο», και δεν είχα κλείσει τίποτε άλλο για μετά. Υπήρχαν μόνο τα «Θανατερά», για πολύ λίγες όμως παραστάσεις, και χάρηκα που προέκυψε κάτι. Ξεκινήσαμε γυρίσματα και η σειρά θα αρχίσει να προβάλλεται τον Μάρτιο. Ο τίτλος θα είναι «Αρένα». Θα είναι μια μουσική- δραματική σειρά. 

  {youtube}IeSoturfiwk{/youtube}

Η Ελένη Καρακάση θα εμφανιστεί στη μουσική σκηνή Σφίγγα στις 7, 21 και 28 Φεβρουαρίου, στην παράσταση «Τα θανατερά», σε κείμενα-καλλιτεχνική επιμέλεια Δημήτρη Χαλιώτη. Guest: Παναγιώτης Πετράκης (7/2), Γιάννης Κρητικός (21/2), Μιχάλης Μαρίνος (28/2).

αφίσα.jpeg

 

 

Η Ελένη Καρακάση έρχεται στη Σφίγγα στις 7, 21 και 28 Φεβρουαρίου με μία… θανατερή μουσική παράσταση! Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πόσα τραγούδια έχουν γραφτεί για τον θάνατο; Έχετε την ψευδαίσθηση ότι είναι μόνο μοιρολόγια; «Τα θανατερά» έρχονται να σας θυμίσουν ότι όταν το μισό ελληνικό τραγούδι τραγουδούσε τον Έρωτα, το άλλο μισό τραγουδούσε τον Θάνατο και το χαιρόταν!

 

«Να πεθάνεις, να πεθάνεις, να πεθάνεις», «Όσοι με τον Χάρο γίναν φίλοι», «Με σκότωσε γιατί την αγαπούσα», «Η ζωή εδώ τελειώνει», «Ο Χάρος βγήκε παγανιά»… Τραγούδια που χορέψαμε, τραγουδήσαμε και αφιερώσαμε σε στιγμές απόλυτου κεφιού. Και δίπλα σ’ αυτά άλλα που τα σιγοτραγουδήσαμε χαμένοι στις σκέψεις μας με μία όμως αλλόκοτη αίσθηση λύτρωσης. «Να με θυμάσαι και να μ’ αγαπάς», «Για πού το βαλες καρδιά μου», «Ποια νύχτα σ’ έκλεψε» «Με τι καρδιά να σ’ αποχαιρετήσω»… 

 

Η Ελένη Καρακάση με την υπέροχη φωνή της και το βιτριολικό της χιούμορ στήνει στη σκηνή της Σφίγγας μία ανατρεπτική κηδεία… μετά μουσικής και μας ταξιδεύει στα πιο αγαπημένα μας «θανατερά» τραγούδια. Παρέα με τον Ανδρέα Καρανίκα στο πιάνο, τον Δημήτρη Κουφογιώργο στην κιθάρα και το μπουζούκι και τον Δημήτρη Χαλιώτη στα γεμάτα χιούμορ κείμενα και την καλλιτεχνική επιμέλεια αυτής της ξεχωριστής μουσικής παράστασης, η μοναδική Ελένη Καρακάση κοιτάει στα ίσα τον θάνατο, τον παραδέχεται και τον γλεντάει!

 

Από τον Βαμβακάρη και τον Παγιουμτζή στον Θεοδωράκη, τον Χατζιδάκι, τον Γκάτσο, τον Ξαρχάκο, τον Παπαδόπουλο, τον Λοΐζο, τον Μικρούτσικο, τον Πλέσσα, τον Ρίτσο, τον Καμπανέλλη, τον Χιώτη, τον Λειβαδίτη, τον Αλκαίο και τόσους άλλους… Μουσικές και λόγια στη σκιά του θανάτου που χάραξαν μέσα μας. Τραγούδια, με τα οποία παλέψαμε τους πιο βαθείς μας πόνους και τις πιο μεγάλες μας απώλειες.

 

«Τα θανατερά». Μία μουσική παράσταση που τραγουδά τον θάνατο γιορτάζοντας τη ζωή! Με πολύ χιούμορ (αυτό που αγαπάμε, το κατάμαυρο!), αυθεντική συγκίνηση και γλεντζέδικη διάθεση. Κι επειδή η Ελένη ούτε μπροστά στον θάνατο δεν είναι μόνη, καλεί στη σκηνή της Σφίγγας διαδοχικά τρεις αγαπημένους της φίλους – τον Παναγιώτη Πετράκη (7/2), τον Γιάννη Κρητικό (21/2) και τον Μιχάλη Μαρίνο (28/2) – να τραγουδήσουν και να ξορκίσουν τον θάνατο παρέα.

αφίσα.jpeg

Τρίτη 7, 21 και 28 Φεβρουαρίου – Μουσική Σκηνή Σφίγγα

 

Με την Ελένη Καρακάση

 

Special guests

Παναγιώτης Πετράκης (7/2), Γιάννης Κρητικός (21/2), 

 

Μιχάλης Μαρίνος (28/2)

ΤΑ ΘΑΝΑΤΕΡΑ

Τραγουδάει η Ελένη Καρακάση

Πιάνο: Ανδρέας Καρανίκας

Κιθάρα – Μπουζούκι: Δημήτρης Κουφογιώργος

 

Κείμενα – Καλλιτεχνική επιμέλεια: Δημήτρης Χαλιώτης

Την Ελένη Καρακάση ντύνει η Όλγα Καραβερβέρη

Επιμέλεια χτενίσματος: Studio 9

Φωτογραφίες: Σίσσυ Μόρφη

 

ΧΟΡΗΓΟΙ:  ΤΕΛΕΤΑΙ ΤΑΚΗΣ & ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΥΡΑΣΗΣ, OLGA KARAVERVERI FASHION DESIGNER, HAIR SALON STUDIO 9, FIVESHOES

 

Μουσική σκηνή Σφίγγα

Ακαδημίας και Ζωοδόχου Πηγής

(είσοδος στον πεζόδρομο Κιάφας 13)

Τηλέφωνο κρατήσεων: 2114096149, 6987844845

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

 

Τρίτη 7, 21 & 28 Φεβρουαρίου

Ώρα έναρξης: 21.30

Τιμή εισόδου: 12 ευρώ με μπύρα ή κρασί

 

Ο Τζόνι πήρε τ' όπλο του

ANIXNOS

anixnos250x300

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Η ομάδα ΜΕΤΕΩΡΙΤΕΣ παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα το θεατρικό έργο της Καναδής συγγραφέως Carole Fréchette "Η Βιολέτ στη γη".

Κάθε Δευτέρα & Τρίτη στις 21.00 (Μέχρι 11/6) στο studio Μαυρομιχάλη

Μαυρομιχάλη 134

Τηλέφωνο κρατήσεων: 21 0645 3330

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

Kalomoira2.jpg

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία