Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

Το National Geographic παρουσιάζει ένα εκτενές άρθρο για την αποθέωση του ήχου σε διάφορες χώρες του πλανήτη, και κατατάσσει το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου μέσα στα 15 μουσικά “θαύματα” του κόσμου, ανάμεσα στο ροκ γκονγκ στην Τανζανία, στο μαυσωλείο του Gol Gumbaz στην Ινδία,  στο νωπογραφημένο μαυσωλείο στη Νορβηγία, στο Symphony Hall στη Βοστώνη, στα σπήλαια Luray στη Βιρτζίνια, στο lyrebirdird στην Αυστραλία και σε άλλα σημεία του πλανήτη όπως το θαλάσσιο όργανο της Κροατίας. 

 
Σύμφωνα με το National Geographic οι επισκέπτες μπορούν να ακούσουν μια καρφίτσα στα αρχαία ελληνικά θέατρα. Ειδικότερα, για το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου αναφέρει πως είναι ένα ελληνικό αρχιτεκτονικό αριστούργημα και μια από τις πρώτες κατασκευές που γνωρίζουμε σχεδιάστηκε με γνώμονα τον ήχο τον 4ο αιώνα π.Χ. 
Η απότομη τράπεζα και η ημικυκλική μορφή τροφοδοτούν το κοινό όσο το δυνατόν πιο κοντά στο στάδιο, προκειμένου να ακούσουν καλύτερα τους ερμηνευτές. Οι οδηγοί της περιήγησης απολαμβάνουν την απόδειξη της “τέλειας” ακουστικής του θεάτρου, οι εκπληκτικοί επισκέπτες καθώς ένας πείρος που πέφτει στη σκηνή ακούγεται προς το πίσω μέρος του απέραντου αμφιθεάτρου των πέτρινων καθισμάτων.
 
Δείτε περισσότερες πληροφορίες, αλλά και εντυπωσιακές φωτογραφίες από τα 15 μουσικά θαύματα του κόσμου στο National Geographic ΕΔΩ

Από τη Γιώτα Δημητριάδη

 

Από πέρσι τέτοια εποχή γνωρίζαμε ότι η παράσταση του Ίβο βαν Χόβε με την Κομεντί Φρανσαίζ θα ήταν ένα από τα σπουδαιότερα καλλιτεχνικά γεγονότα της χρονιάς. Αυτό, όμως, που είδαμε στο θέατρο της Επιδαύρου ξεπέρασε κάθε προσδοκία μας.

Ο σπουδαίος Βέλγος σκηνοθέτης δουλεύοντας εξονυχιστικά τα δύο έργα και κάνοντας μεγάλη μελέτη πάνω στον Ευριπίδη κατάφερε να τα παρουσιάσει σε μια σύγχρονη εκδοχή, η οποία μας καθήλωσε.

Στην εκδοχή του Χόβε, η ιστορία θέλει τα δύο αδέρφια, Ηλέκτρα κι Ορέστη να μετατρέπονται σε άγρια ζώα. Οι ίδιοι δεν γνώρισαν ποτέ τον πατέρα τους, ο οποίος είχε φύγει ως αρχιστράτηγος του στρατού των Αργείων στον πόλεμο της Τροίας. Η απουσία του τον καθιστά ήρωα στα μάτια τους. Η μητέρα τους, η Κλυταιμνήστρα, είναι ο εχθρός τους, γιατί σκοτώνει τον Αγαμέμνονα. Αποδιωγμένοι, η Ηλέκτρα κι ο Ορέστης γίνονται, από παιδιά βασιλέων, πρόσφυγες στην ίδια τους την οικογένεια, στην ίδια τους την πατρίδα.

Η πρώτη παντρεμένη με ταπεινό γεωργό κι ο δεύτερος εξόριστος από τη χώρα του. Με την επιστροφή του Ορέστη αρχίζει κι ο αγώνας της εκδίκησης. Η λύσσα τους δεν έχει τέλος, Αίγισθος, Κλυταιμνήστρα κι Ελένη σφαγιάζονται. Η συνέλευση των Μυκηναίων τους απειλεί με λιθοβολισμό, μέχρι την εμφάνιση του θεού Απόλλωνα που δίνει τη λύση.

Οι δύο τραγωδίες του Ευριπίδη, η Ηλέκτρα (413 π.Χ.) κι ο Ορέστης (408 π.Χ.) ενοποιούνται και «διασκευάζονται» . Οι ηθοποιοί της Κομεντί Φρανσαίζ  κατάφεραν να «σωματοποιήσουν» νοητικά και ψυχικά συμβάντα, αλλά, κυρίως, να δημιουργήσουν  νέες προσεγγίσεις στα έργα του μεγάλου τραγικού. Κάνοντας, έτσι, κατανοητό πόσο πολύ αγγίζουν στο σήμερα.

Παράλληλα με τη διαχρονικότητά τους, όμως, σημαντικότατη παράμετρος είναι η καθολικότητά τους: η τραγωδία της οικογένειας των Ατρειδών, έμοιαζε σ’ αυτή την εκδοχή με μια οικογενειακή τραγωδία, που θα μπορούσε να είχε συμβεί σε οποιαδήποτε γωνιά του πλανήτη.

 

ilektra orestis ivo van hove press 08 1

 

Η οπτική του Χόβε, θέλει και τον Πυλάδη πρωταγωνιστή. Ο Loïc Corbery, ερμηνεύοντας τον ομώνυμο ρόλο, είχε επωμιστεί, ουσιαστικά και τον ρόλο του αγγελιαφόρου. Μ’ αυτόν τον τρόπο έχουμε τους τρεις ήρωες να γίνονται ένα προκειμένου να πετύχουν τον σκοπό τους: την εκδίκηση. Ριζοσπαστικοποιούνται αποτελώντας ένα αναπόσπαστο κομμάτι της βίας και του εξτρεμισμού, θυμίζοντάς μας και την τυφλή βία της τρομοκρατίας, από την οποία απειλείται καθημερινά ο πλανήτης.

Ο Χόβε τόλμησε με σκληρές εικόνες να μπει στο ζουμί της τραγωδίας. Η Ηλέκτρα ακρωτηριάζει, τρώει και στη συνέχεια πετά το πέος του νεκρού Αίγισθου. Τι πιο τολμηρό κι εμπνευσμένο; Μια σκηνή με τόσο ψυχαναλυτικό βάθος, αλληγορική σημασία, που καταφέρνει να προβληματίσει.

Εμπνεύστηκε ως Κλυταιμνήστρα κι Ελένη την ίδια ηθοποιό (Elsa Lepoivre) αποδεικνύοντας, πως οι δύο γυναίκες είναι η πλευρά του ίδιου νομίσματος, επισημαίνοντας έτσι και τον μισογυνισμό του Ευριπίδη.

Αφαίρεσε τα διαλογικά μέρη του χορού. Ο χορός, οι γυναίκες της πόλης, που για την Ηλέκτρα είναι οι «φίλες» της, σε μια πιο σύγχρονη μετάφραση, μιλά ελάχιστα και, κυρίως, η κορυφαία, συμβολίζοντας παράλληλα και τη Μοίρα, η οποία ούσα πάντα παρούσα κινεί τα νήματα.

Δίνει, όμως, στην τραγωδία αυτό που ο ρόλος του χορού επιβάλλει: ένα διάλειμμα από το πένθος. Οι ηθοποιοί της Κομεντί Φρανσαίζ, πετούσαν –κυριολεκτικά και μεταφορικά- στο μαύρο σκηνικό με τη λάσπη, που είχε στηθεί στο αργολικό κοίλον.

Ο συγχρονισμός, η δυναμική, ο ρυθμός κι η τεχνική τους χάρισαν στην παράσταση μια από τις καλύτερες στιγμές της, όταν μετά την πρώτη δολοφονία, χόρευαν σε βακχικούς ρυθμούς, υπό τον ήχο των τυμπάνων – εξαιρετικά εμπνευσμένη κι η μουσική της παράστασης - αποδεικνύοντας ότι μόνο τυχαίο δεν είναι το ρητό στο οικόσημο του θιάσου, «Simul et singulis» (Όλοι μαζί και ο καθένας μοναδικός).

Ο Απόλλωνας, ως από Μηχανής θεός, δεν εμφανίζεται από κάποιο ύψος, σ’ αυτό θα δούμε τους τρεις ήρωες στο ζενίθ της μανίας τους, αλλά καταφτάνει στη σκηνή μέσα από τις κερκίδες. Ο Θεός, λοιπόν, δεν είναι παρά ένα ακόμα ανθρώπινο δημιούργημα. Στην πραγματικότητα οι άνθρωποι για να ελευθερωθούν από τα δεινά τους, οφείλουν να παλέψουν μόνοι.

 

Ilektra Orestis Ivo Van Hove texnes plus

 

Ο σκηνοθέτης κατάφερε, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, να αξιοποιήσει το φυσικό σκηνικό της Επιδαύρου - μην ξεχνάμε ότι η παράσταση ξεκίνησε το ταξίδι της τον Απρίλιο σε κλειστό χώρο -όχι μόνο για να δημιουργήσει γοητευτικές εικαστικά εικόνες, αλλά και για την εξέλιξη της δράσης. Τα πεύκα, στο πίσω μέρος της σκηνής, φωτίζονταν μοναδικά παρουσιάζοντας έτσι την αντίθεση του όμορφου φυσικού τοπίου, με τον βούρκο όπου έχουν πέσει οι άνθρωποι με τις πράξεις τους.

Επίσης, ο έναστρος ουρανός, όπως είχε πει κι ο ίδιος ο Χόβε, στην πρόσφατη συνέντευξη Τύπου, έγινε ο καλύτερος τόπος για να απευθύνουν οι θνητοί τις ικεσίες τους στον Θεό. «Ο ανοιχτός χώρος ήταν ένα στοίχημα», δήλωσε χαρακτηριστικά. Αυτό, λοιπόν, το στοίχημα κερδήθηκε απόλυτα!

Επιπλέον, μόνο το τεχνικό χώμα, ο μαύρος βούρκος μπορούν να κάνουν κατανοητό και το αδιανόητο μίσος της ηρωίδας. Το κόστος που κλήθηκε να πληρώσει είναι τεράστιο κι από βασιλοπούλα, ζει στα χοιροστάσια.

Εύστοχη κι η ενδυματολογική λύση που ήθελε τους άρχοντες ντυμένους με έντονο μπλε. Χρώμα που σταδιακά βούλιαζε στον βούρκο της τραγωδίας της οικογένειας των Ατρειδών.

hove

 

Επιπλέον, στη δεξιά πάροδο του θεάτρου είχε στηθεί μια ξύλινη εξέδρα. Από εκεί έμπαιναν, όπως και στην αρχαιότητα, όσοι έρχονταν από την πόλη ή το λιμάνι. Παράλληλα, η κατασκευή χρησίμευσε και σαν ένα είδος «πασαρέλας» κι ένα σχόλιο, πάνω στο οποίο βασίστηκε κι η «Ελένη» του Ευριπίδη για το «είναι και το φαίνεσθαι». Κάνοντας ακόμα πιο εκκωφαντικό το αντιπολεμικό στοιχείο στα έργα του Ευριπίδη υπενθυμίζοντάς μας τον Σεφερικό στίχο «...για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη...».

Το σκηνικό αναδείχθηκε μοναδικά και με τους εμπνευσμένους φωτισμούς του Jan Versweyveld. Δεν είναι τυχαίο που ο ίδιος καλλιτέχνης υπογράφει σκηνικά και φώτα.

Οι ερμηνείες της Ηλέκτρας (Suliane Brahim) και του Ορέστη (Christophe Montenez) ήταν κάτι παραπάνω από καθηλωτικές!

Ενώ, ο μικρός αλλά ουσιαστικός ρόλος του συζύγου της Ηλέκτρας (Benjamin Lavernhe) πρώτη φορά ερμηνεύεται τόσο ουσιαστικά.

Μοναδική ένσταση η χρήση των μικροφώνων (ψείρες) πάνω στους ηθοποιούς. Είναι σίγουρο, ότι δεν τις είχαν ανάγκη, καθώς γνώριζαν, πολύ καλά σε ποιο σημείο της ορχήστρας θα μιλήσουν. Αντίθετα, μάλλον, δημιουργήθηκαν προβλήματα με την ακουστική.

Ό,τι και να γράψει κανείς για την παράσταση του Ίβο βαν Χόβε θα είναι λίγο μπροστά στην μαγεία που βίωσαν οι θεατές από όλο τον κόσμο, που κατέκλυσαν την Επίδαυρο και τις δύο μέρες αποθεώνοντας όρθιοι τον θίασο και τους συντελεστές.

Ευτυχώς το «Bravo» είναι ίδιο και στις δύο γλώσσες!

 

 

 

Για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά, το πρόγραμμα δημιουργικής απασχόλησης για παιδιά στην Επίδαυρο θα πραγματοποιηθεί κάθε Παρασκευή και Σάββατο, κατά τη διάρκεια των παραστάσεων στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, στους χώρους του Ξενία Επιδαύρου (Μουσείο Κοστουμιών).

Γονείς και κηδεμόνες μπορούν να παρακολουθήσουν τις παραστάσεις απερίσπαστοι, ενώ τα παιδιά απασχολούνται δημιουργικά προσεγγίζοντας το περιεχόμενο των ίδιων έργων. Το καλλιτεχνικό και εκπαιδευτικό εργαστήρι απευθύνεται σε παιδιά 4 έως 12 ετών και λειτουργεί από τις 20:00 έως την λήξη της παράστασης. Το πρόγραμμα συντονίζει ομάδα έμπειρων θεατροπαιδαγωγών και δασκάλων μουσικοκινητικής και αισθητικής αγωγής και φέτος θα πλαισιώσει τις παρακάτω παραστάσεις:

21 & 22 Ιουνίου: Οιδίπους (Ρόμπερτ Γουίλσον) / βασισμένο στο έργο του Σοφοκλή

28 & 29 Ιουνίου: Ορέστεια / Αισχύλου

5 & 6 Ιουλίου: Ικέτιδες / Ευριπίδη

12 & 13 Ιουλίου: Οιδίπους Τύραννος / Σοφοκλή

19 & 20 Ιουλίου: Ιφιγένεια η εν Αυλίδι / Ευριπίδη

26 & 27 Ιουλίου: Ηλέκτρα – Ορέστης / Ευριπίδη

2 & 3 Αυγούστου: Νεφέλες / Αριστοφάνη

9 & 10 Αυγούστου: Προμηθέας Δεσμώτης / Αισχύλου

Για περισσότερες πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής επισκεφτείτε τον ιστότοπο: http://greekfestival.gr/dimioyrgiki-apascholisi-paidion/

Το πρόγραμμα διεξάγεται στα ελληνικά και στα αγγλικά

Κόστος συμμετοχής για κάθε παιδί: 5 ευρώ

Συντονισμός προγράμματος: Τζωρτζίνα Κακουδάκη, Αγγελική Τσάκωνα

Εμψυχώτριες: Άλκηστις Βασιλάκου, Μάρα Καλαντζή, Ελπίδα Κομιανού, Αναστασία Κόρδαρη, Φραντζέσκα Μπούτση

Για το φετινό καλοκαίρι, το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου προτείνει τα παρακάτω πακέτα εισιτηρίων, προκειμένου να διευκολύνει τους φίλους του Φεστιβάλ που θέλουν να παρακολουθήσουν μεγάλο αριθμό παραστάσεων. Τα πακέτα ισχύουν για περιορισμένο αριθμό εισιτηρίων και αφορούν όλους τους χώρους.

Οι θεατές μπορούν να επιλέξουν ανάμεσα στα εξής:

Πειραιώς 260
Χώροι Δ και Η (εξαιρείται η παράσταση Wolf & Bliss).
Το πακέτο δεν συμπεριλαμβάνει τις παραστάσεις στον Χώρο Ε και τον Χώρο Α.
Α Ζώνη
1. Πακέτο 3 παραστάσεων : 45 € αντί για 75€
2. Πακέτο 7 παραστάσεων : 98 € αντί για 175€
3. Πακέτο 11 παραστάσεων : 143€ αντί για 275€
Β’ Ζώνη
1. Πακέτο 3 παραστάσεων: 39€ αντί για 60€
2. Πακέτο 7 παραστάσεων: 84€ αντί για 140€
3. Πακέτο 11 παραστάσεων: 110€ αντί για 220€

Ωδείο Ηρώδου Αττικού
Κλασική μουσική στο Ηρώδειο-επιλογή από τις συναυλίες:
1. Φιλαρμονική του Λουξεμβούργου, Yuja Wang, Gustavo Gimeno 17/6
2. Φιλαρμονική Ορχήστρα της Βιέννης, Λεωνίδας Καβάκος 22/6
3. Υο-Υο Μa 30/6
4. Riccardo Muti, Ravenna Festival 9/7
MAZI ME Ann Teresa de Keersmaeker, Rosas, J.G Queyras 2/7

irodio texnesplus
     
1. Πακέτο 3 παραστάσεων (2 κλασικής μουσικής + Ann Teresa de Keersmaeker)
ΑΝΩ ΔΙΑΖΩΜΑ: 45€ αντί για 75€
ΖΩΝΗ Γ: 70€ αντί για 100€
2. Πακέτο 5 παραστάσεων (4 κλασικής μουσικής + Ann Teresa de Keersmaeker)
ΑΝΩ ΔΙΑΖΩΜΑ: 70€ αντί για 140€
ΖΩΝΗ Γ: 120€ αντί για 180€                                        

Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου:
Robert Wilson, Οιδίπους 21-22 Ιουνίου
Ivo van Hove- Comédie Française, Ηλέκτρα/Ορέστης 26-27 Ιουλίου
Πακέτο 2 παραστάσεων:
Άνω Διάζωμα: 30€ αντί για 50€
Β Ζώνη: 50€ αντί για 70€

Μικρό Θέατρο Επιδαύρου:
Πακέτο 2 παραστάσεων: 40€ αντί για 50€
Πακέτο 5 παραστάσεων: 60€ αντί για 125€

Μεταφορά του κοινού με πούλμαν στην Επίδαυρο

Για ακόμα μία χρονιά το Φεστιβάλ επαναλαμβάνει την προνομιακή προσφορά για μεταφορά προς και από τα θέατρα της Επιδαύρου με πούλμαν, σε πολύ χαμηλή τιμή.

Για τις παραστάσεις στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου Οιδίπους του Ρόμπερτ Γουίλσον και Ηλέκτρα/Ορέστης του Ivo van Hove/ Comédie Française, καθώς και για όλες τις παραστάσεις στο Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου, οι θεατές μπορούν να αγοράζουν το εισιτήριό τους, με κόστος 10.30€.

Τα εισιτήρια μετακίνησης πωλούνται ηλεκτρονικά μέχρι τις 17:00 της προηγούμενης μέρας της παράστασης, πληκτρολογώντας τον κωδικό του εισιτηρίου που έχει αγοραστεί. Επίσης, από τα κεντρικά εκδοτήρια του Φεστιβάλ (Πανεπιστημίου 39-στοά Πεσμαζόγλου) μέχρι τις 16:00 της προηγούμενης μέρας της παράστασης, και πάλι με τον κωδικό του εισιτηρίου που έχει αγοραστεί. Δεν επιτρέπεται η μεταφορά για παιδιά μικρότερα των 6 ετών.

Η αναχώρηση των πούλμαν θα γίνεται από το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη στις 16:45 και η επιστροφή θα είναι στο ίδιο σημείο.

Πάμε Επίδαυρο

Ειδικές προσφορές συμπεριλαμβανομένης της μεταφοράς προς και από το Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου

«Ορέστεια» του Αισχύλου 28 & 29 Ιουνίου

«Ικέτιδες» του Ευριπίδη 5 & 6 Ιουλίου

Το Εθνικό Θέατρο συνεχίζει για πέμπτη χρονιά τη δράση «Πάμε Επίδαυρο», που αφορά σε ειδικά πακέτα προσφορών για την παρακολούθηση των παραστάσεών του στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, συμπεριλαμβανομένης της μεταφοράς.

Το Εθνικό Θέατρο επανδρώνει τη δράση με θεατρολόγους οι οποίοι  καθ' οδόν πραγματοποιούν παρουσίαση και ανάλυση των έργων στο κοινό ενώ κατά την επιστροφή ακολουθεί ανταλλαγή απόψεων και αποτίμηση της εμπειρίας.

Αναλυτικά η προσφορά

Άνω διάζωμα  16€ 

Kάτω διάζωμα 26€

Κρατήσεις για την ειδική προσφορά: Δευτέρα – Παρασκευή 8:00 – 16:00, τηλ. 2107001468 και στο email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Δεν προλάβατε να επισκεφτείτε φέτος, το αργολικό θέατρο ή δεν είδατε όλες τις παραστάσεις που επιθυμούσατε; Εφτά θίασοι έχουν προνοήσει για εσάς και επιστρέφουν στην Αθήνα, για να παρουσιάζουν τις παραστάσεις τους σε πολλά ανοιχτά θέατρα στο λεκανοπέδιο και φυσικά στο Ηρώδειο.

«Βάτραχοι», του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Κώστα Φιλίππογλου

Η πρώτη απόπειρα του σκηνοθέτη να καταπιαστεί με την αρχαία κωμωδία, μετά από πρόταση του καλλιτεχνικού διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, έγινε με τους «Βατράχους», κωμωδία που διδάχτηκε στα Λήναια το 405 π.Χ.

Στο πρωταγωνιστικό team απολαμβάνουμε στη σκηνή, μια τετράδα, που έχει ισχυρά εχέγγυα στην κωμωδία τους: Λάκη Λαζόπουλο, Σοφία Φιλιππίδου, Δημήτρη Πιατά και Αντώνη Καφετζόπουλο. Ενώ ξεχωρίζουν και οι ταλαντούχοι ηθοποιοί που απαρτίζουν τον χορό με κορυφαία την Άννα Καλαϊτζίδου.

Η παράσταση, που ξεκίνησε το ταξίδι της από τον Βόλο, θα παρουσιαστεί και στην Αθήνα στο Θέατρο Βράχων «Μελίνα Μερκούρη» (30/8) , στο Δημοτικό θέατρο «Αλέξης Μινωτής» (3/9), στο Θέατρο «Πέτρας» (4/9) και στο «Κηποθέατρο Παπάγου» (7 και 8/9).

«Αγαμέμνων» ,του Αισχύλου, σε σκηνοθεσία Τσέζαρις Γκραουζίνις

Η παράσταση του Λιθουανού σκηνοθέτη, που έκανε εισπρακτικό ρεκόρ στα φετινά Επιδαύρια με πρωταγωνιστές τους: Μαρία Πρωτόπαππα, Γιάννη Στάνκογλου, Αργύρη Πανταζάρα, Ιώβη Φραγκάτου και Θοδωρή Κατσαφάδο μετά από μια μεγάλη περιοδεία στην Ελλάδα επιστρέφει στην Αθήνα.

Θα παρουσιαστεί στο Ηρώδειο (31/8), στο Βεάκειο (5/9), στο Δημοτικό Αμφιθέατρο «Θανάσης Βέγγος» (18/9) και στο Δημοτικό Θέατρο Άλσους Ηλιούπολης «Δημήτρης Κιντής» (19/9).

«Ηλέκτρα», του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία Θάνου Παπακωνσταντίνου

O πολλά υποσχόμενος σκηνοθέτης έκανε το ντεμπούτο του στην Επίδαυρο, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι ήταν η πρώτη φορά που πειραματιζόταν πάνω στο αρχαίο δράμα. Στο ιδιαίτερο εικαστικό περιβάλλον, που σχεδίασε η Νίκη Ψυχογιού, απολαύσαμε έναν εξαιρετικό θίασο: Μαρία Ναυπλιώτου, Χρήστος Λούλης, Νίκος Χατζόπουλος και την Αλεξία Καλτσίκη στον ομώνυμο ρόλο, που κέρδισε τις καλύτερες κριτικές.

Την παράσταση θα ξαναπαρακολουθήσουμε στο Παλαιό Ελαιουργείο Ελευσίνας (10/9), στο Θέατρο Βράχων «Μελίνα Μερκούρη» (14/9) και στο Κηποθέατρο Παπάγου (19/9).

«Ορέστης», του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Γιάννη Αναστασάκη

Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του ΚΘΒΕ εμπιστεύτηκε για το πρωταγωνιστικό δίδυμο, δύο νέους και ταλαντούχους ηθοποιούς: την Ιωάννα Κολλιοπούλου στον ρόλο της Ηλέκτρας και τον Χρίστο Στυλιανού για Ορέστη. Η πρώτη μάλιστα ήταν και η φετινή νικήτρια του βραβείου «Μελίνα Μερκούρη». Το θίασο ολοκληρώνουν μεταξύ άλλων η Δάφνη Λαμπρόγιαννη,ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος και ο Χρήστος Στέργιογλου.

Η παράσταση που έκανε πρεμιέρα στη Θεσσαλονίκη έρχεται και στην Αθήνα, στο Κηποθέατρο Παπάγου (31/8), στο Θέατρο Βράχων «Μελίνα Μερκούρη» (2/9), στο Δημοτικό Θέατρο Άλσους Ηλιούπολης «Δημήτρης Κιντής» (5/9) στο Άλσος Βεϊκου ( 7/9) και στο Παλαιό Ελαιουργείο Ελευσίνας (29/9).

«Πλούτος», του Αριστοφάνη του Nikita Milivojevic

Ένα βαλκανικό πλούτο παρουσίασε ο Σέβρος σκηνοθέτης με μικτό θίασο, από Έλληνες και συμπατριώτες του ηθοποιούς, σε μια συμπαραγωγή του Εθνικού Θεάτρου με το Κρατικό Θέατρο της Σερβίας. Στον ομώνυμο ρόλο ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, που συμπρωταγωνιστεί με ένα εξίσου δυνατό team τους: Γιώργο Γάλλο, Μανώλη Μαυροματάκη, τη Γαλήνη Χατζηπασχάλη, τον Γιάννη Κότσιφα, τον Μάνο Βακούση, τον Κώστα Κορωναίο, τον Γιάννη Κότσιφα και την Μαρία Διακοπαναγιώτου.

Την παράσταση που θα ταξιδέψει και στη γειτονική χώρα, μπορούμε να δούμε στο θέατρο «Πέτρας» (30/8), στο Ηρώδειο( 14/9) και στο Κηποθέατρο Παπάγου (14/9).

«Αχαρνής»,του Αριστοφάνη σε σκηνοθεσία Κώστα Τσιάνου

Ο έμπειρος σκηνοθέτης έκανε ποδαρικό στα φετινά Επιδαύρια, το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Ιουνίου επιλέγοντας τη κωμωδία με την οποία ο Αριστοφάνης, στα 19 του χρόνια, απέσπασε για πρώτη φορά το βραβείο των κωμικών Αγώνων. Ο Πέτρος Φιλιππίδης, ο Παύλος Χαϊκάλης, ο Κώστας Κόκλας, ο Τάκης Παπαματθαίου, και ο Ιωάννης Παπαζήσης βιώνουν ένα ξέφρενο διονυσιακό πανηγύρι, έχοντας μαζί τους ένα χορό αποτελούμενο από ταλαντούχους νέους ηθοποιούς.

Η παράσταση επιστρέφει στην Αθήνα μετά την περιοδεία της, ανά την Ελλάδα και μπορούμε να τη δούμε: στο «Κατράκειο Θέατρο» (31/8), στο Ηρώδειο (1/9), στο Θέατρο «Αλέξης Μινωτής» (4/9) , στο Θέατρο «Μίκης Θεοδωράκης»(6/9) και στο Θέατρο «Θανάσης Βέγγος» (9/9).

«Θεσμοφοριάζουσες», του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου

Στην πρώτη του παράσταση, ως καλλιτεχνικός διευθυντής του «Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου», ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος επέλεξε να σκηνοθετήσει για τέταρτη φορά στη καριέρα του Αριστοφάνη, έχοντας μαζί του μία ομάδα εκλεκτών συνεργατών και έναν θίασο αγαπημένων ηθοποιών με τον Μάκη Παπαδημητρίου, τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο, την Νάντια Κοντογιώργη, την Ελένη Ουζουνίδου, την Άνδρη Θεοδότου και τον Γιώργο Χρυσοστόμου ανάμεσά τους.

Την παράσταση μπορούμε να δούμε στην Αθήνα στο « Κηποθέατρο Παπάγου» (3 και 4/9), στο Θέατρο Άλσους Ηλιούπολης «Δημήτρης Κιντής» (6/9), στο Θέατρο «Βράχων» (7/9), στο «Βεάκειο» (12/9), στο «Ευριπίδειο Θέατρο Ρεματιάς» (13 και 14/9), στο θέατρο «Πέτρας» (17/9) και στο Ηρώδειο (10/9).

 Το Φεστιβάλ Επιδαύρου τιμά τη μουσική και χορευτική παράδοση του Μοριά.

Μια μεγάλη γιορτή με 300 λαϊκούς μουσικούς και χορευτές

Όταν ο Τρυγαίος, στην πάροδο της «Ειρήνης» του Αριστοφάνη, έκανε την είσοδό του με το «Δάτιδος μέλος» (ένα λαϊκό τραγούδι της εποχής), ο ρυθμός που χόρευε ήταν ο αρχαίος «επίτριτος», που συμπίπτει με τον εθνικό ρυθμό των 7/8 του συρτού-καλαματιανού: Ως ή-δο-μαι και χαί-ρο-μαι και βού-λο-μαι χορεύ-σαι! Επίσης, αρχαίες επιγραφές μνημονεύουν τους θεατρικούς αγώνες όπου οι χορηγοί της εποχής «την των συρτών πάτριον όρχησιν θεοσεβώς επετέλεσαν»!..

Με σημείο αναφοράς την «πάτριον όρχησιν των συρτών» και τον «καλαματιανό του Αριστοφάνη», το Φεστιβάλ Επιδαύρου ολοκληρώνει τον κύκλο των φετινών παραστάσεων με ένα τιμητικό-γιορταστικό αφιέρωμα στην πλούσια και πολύμορφη μουσικοχορευτική παράδοση του Μοριά, ως διαχρονική κιβωτό της ταυτότητας και της ιστορικής μνήμης.

Η ορχήστρα του αρχαίου Θεάτρου θα υποδεχτεί το μεγάλο Αλώνι-Χοροστάσι του Χρόνου, με μόνο σκηνικό το Δέντρο της Ζωής, την ελιά, ένα παραδοσιακό πατάρι για τους οργανοπαίκτες και μια μεγάλη τάβλα για τους συμποσιαστές. Τα τραγούδια και οι χοροί συνθέτουν τον άξονα της παράστασης σε τρεις ενότητες: Ιστορική μνήμη, Κύκλος της Ζωής και Κύκλος του Χρόνου με σημείο αναφοράς τα καλοκαιρινά πανηγύρια του Δεκαπενταύγουστου.

Το αφιέρωμα θα κορυφωθεί με όλες τις ομάδες (συνολικά 300 λαϊκοί μουσικοί και χορευτές) σ’ έναν εντυπωσιακό τελετουργικό «τσακώνικο» χορό (στην τσακώνικη διάλεκτο, που διασώζει τον αρχαίο «παιωνικό» ρυθμό) και θα κλείσει μ’ έναν πάνδημο συρτό-καλαματιανό («στα βήματα του Τρυγαίου»).

Την έρευνα και καλλιτεχνική επιμέλεια της παράστασης υπογράφει ο Λάμπρος Λιάβας και τη σκηνική επιμέλεια η Σοφία Σπυράτου.

Συμμετέχουν οι Σύλλογοι: Λύκειον των Ελληνίδων Καλαμάτας, Λαογραφική Εστία Τρίπολης, Χορευτικός  Όμιλος Τρίπολης, Λύκειον των Ελληνίδων Άργους, Εργαστήρι Ελληνικού Χορού Ναυπλίου, Φίλοι της Παράδοσης Λυγουριού-Επιδαύρου, Λαογραφική Στέγη Κορίνθου και Πολιτιστικός Σύλλογος Περαχώρας.

Συμμετέχουν οι μουσικοί: Γιώργος Κωτσίνης (κλαρίνο, φλογέρα), Γιάννης Παυλόπουλος (βιολί, τραγούδι), Μανώλης Κόττορος (βιολί), Θωμάς Κωνσταντίνου (λαγούτο), Σταυρούλα Σπανού (σαντούρι), Βαγγέλης Καρίπης & Μανούσος Κλαπάκης (κρουστά), Γιώργος Καρούντζος (πίπιζα), Θανάσης Καρούντζος (νταούλι).

Τραγουδούν οι: Αννέτα Γεωργουλοπούλου, Παπα-Νικόλας Ντάβος, Χρυσάνθη Τράκου και η Χορωδία του Λυκείου των Ελληνίδων Καλαμάτας.

Εδώ ειν’ αλώνι για χορό!

Γιορτή λήξης

Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου

 Σάββατο 19 Αυγούστου, 21:00

 Επιμέλεια ήχου: Μιχάλης Αλεξάκης

Επιμέλεια φωτισμού: Λευτέρης Παυλόπουλος

Συντονισμός παραγωγής: Κέντρο Ελληνικής Μουσικής «Φ. Ανωγειανάκης»  

 

Εισιτήρια:

Κανονικό: Από 10€ έως 45€ - Φοιτητικό: Από 5€ έως 13€ - Ανέργων/ΑΜΕΑ: 5€

Προπώληση στα Ταμεία του Φεστιβάλ Αθηνών (Πανεπιστημίου 39), στο 210 3272000 και στο www.greekfestival.gr

Ηλεκτρονικά οι θεατές μπορούν να αγοράσουν και εισιτήρια για τα λεωφορεία προς το αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, με κόστος 15 ευρώ για τους ενήλικες και 2 ευρώ για παιδιά μέχρι 10 ετών, πληκτρολογώντας το barcode του εισιτηρίου της παράστασης που έχουν στην κατοχή τους. Τα εισιτήρια είναι διαθέσιμα μέχρι τις 12:00 της ημερομηνίας της παράστασης. Τα λεωφορεία αναχωρούν στις 17:00 από το Σύνταγμα (μπροστά από το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη) και στις 17:10 από την Ομόνοια (στα Hondos Center).

 

 

 Στις 11 και 12 Αυγούστου, ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου παρουσιάζει στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου τους Πέρσες του Αισχύλου. 

 Τη σκηνοθεσία και τη μουσική δραματουργία υπογράφει ο Άρης Μπινιάρης, που έχει διακριθεί για τις εκρηκτικές παραστάσεις του τα τελευταία χρόνια. Με τους Πέρσες προτείνει μια ζωντανή σύνθεση ποιητικού λόγου, μουσικής και θεατρικής δράσης. Στην παράσταση πρωταγωνιστούν σημαντικοί ηθοποιοί: η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη (Άτοσσα), ο Νίκος Ψαρράς (Δαρείος), ο Χάρης Χαραλάμπους (Αγγελιαφόρος), ο Αντώνης Μυριαγκός (Ξέρξης) και 15μελής χορός. 

 

Perses2.jpg

Οι Πέρσες είναι η παλαιότερη σωζόμενη τραγωδία και θεωρείται το κατ’ εξοχήν αντι-πολεμικό έργο του Αισχύλου, καθώς πρωταγωνιστές δεν είναι οι Αθηναίοι, αλλά οι αντίπαλοί τους, οι Πέρσες. Το κοινό παρακολουθεί την οδύνη τους, τη στιγμή που μαθαίνουν για τη συντριπτική ήττα του στρατού τους στη ναυμαχία της Σαλαμίνας. 

 

Η παράσταση έγινε δεκτή με ενθουσιασμό στην Κύπρο, όπου παίχτηκε σε Λευκωσία, Λεμεσό, Λάρνακα, Πάφο και Αμμόχωστο. Οι κριτικές στον κυπριακό τύπο μιλούν για μία σπουδαία παράσταση, με εξαιρετικές ερμηνείες, που με όχημα τη μουσικότητα φτάνει στον πυρήνα του αρχαίου δράματος:

 

Σε κάθε περίπτωση, ο Χορός ήταν άψογος, δεδομένου και του εκτενούς του λόγου. […] Αναφορικά με τη μετάφραση που ακολουθήθηκε, τα νοήματα μεταδίδονταν άνετα προς το κοινό και πράγματι η απόδοση του Παναγιώτη Μουλά δεν θα μπορούσε να μην βοηθήσει τα μέγιστα. Εν συνεχεία ακολουθούν οι ηθοποιοί, με προεξέχουσα μορφή την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, οφείλουμε να υποκλιθούμε στο υποκριτικό της ταλέντο.

Νέαρχος Κουρσάρος - i-eidisi.com

 

Η αδιάλειπτη παρακολούθηση του κοινού μέχρι το τέλος των ηχηρών επευφημιών από τους λιγότερο μυημένους έως τους πλέον απαιτητικούς θεατές, επιβεβαίωσε την ενδιαφέρουσα οπτική μιας τέτοιας αντιστικτικής σύνθεσης, στην κυριολεκτική μάλιστα εκδοχή τής μουσικοχορευτικής δραματουργίας, είτε του δραματουργικού ορχηστικού λυρισμού της.

Χρυσόθεμις Χατζηπαναγή – Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

 

Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη έκανε επίδειξη επαγγελματικής αφοσίωσης σε κάθε γραμμή της παράστασης, αλλά και σωματικών ικανοτήτων, κατά την επίκληση του φαντάσματος του Δαρείου και στη συνομιλία με τον πεθαμένο βασιλιά. Ήταν πραγματικά μια σκηνή ανθολογίας, όταν έθεσε εαυτόν σε μια διαδικασία εκμηδένισης φτάνοντας να στριφογυρνά σαν μεβλεβί ασκήτρια για πάνω από δέκα λεπτά, χωρίς να χάσει ούτε χιλιοστό του βηματισμού της. Κι όλο αυτά καθώς στην παράσταση εφαρμόζονταν τέλεια, μεταξύ αντιφωνιών και επωδών, μια σειρά από στοιχεία τελετουργικής μυσταγωγίας και ιεροπρέπειας.

Γιώργος Σαββινίδης –Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

 

Μετά από μεγάλη ζήτηση του κοινού, δρομολογήθηκε η συνέχιση της προσφοράς του Φεστιβάλ για μεταφορά με πούλμαν προς και από το Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου. Ηλεκτρονικά οι θεατές μπορούν να αγοράσουν εισιτήρια για τα λεωφορεία προς το αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, με κόστος 15 ευρώ για τους ενήλικες και 2 ευρώ για παιδιά μέχρι 10 ετών, πληκτρολογώντας το barcode του εισιτηρίου της παράστασης που έχουν στην κατοχή τους. Τα εισιτήρια είναι διαθέσιμα μέχρι τις 12:00 της ημερομηνίας της παράστασης. 

Τα λεωφορεία αναχωρούν στις 17:00 από το Σύνταγμα (μπροστά από το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη) και στις 17:10 από την Ομόνοια (στα Hondos Center).

 

Επίσης, να υπενθυμίσουμε πως και για τη συγκεκριμένη παράσταση θα λειτουργήσει η δημιουργική απασχόληση παιδιών, από εξειδικευμένους παιδαγωγούς. Οι θεματικές ενότητες είναι χωρισμένες και διαμορφωμένες ανάλογα με το γνωστικό και ηλικιακό επίπεδο των παιδιών, που παραμένουν απασχολημένα δημιουργικά, όση ώρα οι γονείς τους παρακολουθούν την παράσταση. Αναλυτικές πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής στο http://greekfestival.gr/gr/epidaurus_children 

 

 

Συντελεστές: Μετάφραση: Παναγιώτης Μουλλάς. Σκηνοθεσία - Mουσική δραματουργία: Άρης Μπινιάρης. Δραματουργική συνεργασία: Αντώνης Σολωμού. Μετρική διδασκαλία: Θεόδωρος Στεφανόπουλος. Σκηνικά: Κωνσταντίνος Λουκά. Κοστούμια: Ελένη Τζιρκαλλή. Κινησιολογία: Λία Χαράκη. Σχεδιασμός φωτισμού: Γεώργιος Κουκουμάς. Ηχητικός σχεδιασμός: Γιώργος Χριστοφή. Αγγλικοί υπέρτιτλοι: Μαρία Καλλίδου. Παίζουν: Καρυοφυλλιά Καραμπέτη (Άτοσσα), Χάρης Χαραλάμπους (Αγγελιαφόρος), Νίκος Ψαρράς (Δαρείος), Αντώνης Μυριαγκός (Ξέρξης). Χορός: Ηλίας Ανδρέου, Πέτρος Γιωρκάτζης, Γιώργος Ευαγόρου, Λευτέρης Ζαμπετάκης, Νεκτάριος Θεοδώρου, Μάριος Κωνσταντίνου, Παναγιώτης Λάρκου, Δαυίδ Μαλτέζε, Γιάννης Μίνως, Άρης Μπινιάρης, Ονησίφορος Ονησιφόρου, Αντρέας Παπαμιχαλόπουλος, Μάνος Πετράκης, Στέφανος Πίττας, Κωνσταντίνος Σεβδαλής

 

Πρόγραμμα παραστάσεων:

 

Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου

Παρασκευή 11 & Σάββατο 12 Αυγούστου

(Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου)

 

Υπαίθριο Θέατρο Ε.Η.Μ. (Θέατρο Φρόντζου), Ιωάννινα

Σάββατο 19 Αυγούστου

 

Αρχαίο Θέατρο Δίου

Τρίτη 22 Αυγούστου

(46ο Φεστιβάλ Ολύμπου 2017)

 

Θέατρο Δάσους, Θεσσαλονίκη

Παρασκευή 25 Αυγούστου

(3ο Φεστιβάλ Δάσους που διοργανώνει το ΚΘΒΕ)

Με αγγλικούς υπέρτιτλους

 

 

 

 «Δεν υπάρχει οργή πιο φοβερή και αθεράπευτη από αυτή που γεννιέται ανάμεσα σε ανθρώπους που είχαν αγαπηθεί».

Το Θέατρο Τέχνης επέστρεψε μετά από εφτά χρόνια στην Επίδαυρο και η καλλιτεχνική διευθύντρια Μαριάννα Κάλμπαρη ανέλαβε να υπογράψει τη σκηνοθεσία και τη δραματουργική επεξεργασία (μαζί με την Έλενα Τριανταφυλλοπούλου) της «Μήδειας» του Ευριπίδη (διδάσκεται για πρώτη φορά το 431 π.Χ. ως πρώτο έργο της τετραλογίας που εκείνη τη χρονιά κερδίζει το τρίτο βραβείο στους δραματικούς αγώνες) σε μια δουλειά που έχει έντονα το προσωπικό της καλλιτεχνικό στίγμα, γεγονός που αποδεικνύεται και από την ανάγκη της να συνυπάρξει με τους ηθοποιούς της σκηνικά κρατώντας έναν από τους ρόλους της παράστασης, αυτόν της Τροφού. 

Η οπτική της πάνω στο έργο γίνεται σαφής πριν δει κανείς τους υποκριτές, τόσο από τη φράση «Η βαρβαρότητα του έρωτα» που ακολουθεί τη «Μήδεια» στον τίτλο της παράστασης και τις άκρως αισθησιακές φωτογραφίες του προγράμματος όσο και από το σκηνικό της. Ένα τεράστιο κρεβάτι έχει στηθεί στη θυμέλη (σκηνικά Κωνσταντίνος Ζαμάνης) που γύρω από αυτό περιστρέφεται όλη η δράση και πάνω του συμβαίνουν τα πιο τραγικά γεγονότα – π.χ., δολοφονία παιδιών, θάνατος Ιάσονα, αναγγελία θανάτων από Άγγελο.

Στο λόγο του Ευριπίδη θα προστεθούν και ένθετα από κείμενα και ποιήματα αρχαιοελληνικής γραμματείας (Πλάτων, Θεόκριτος, Παρθένιος, Πλούταρχος, Σαπφώ, Αρχίλοχος, Μελέαγρος κ.ά.), όλα για να εξυπηρετήσουν αυτόν το σκοπό, για να μιλήσει  η «παράσταση  για το ανεξήγητο του έρωτα.

Η σκηνοθετική άποψη ζωντανεύει επί σκηνής και τη Γλαύκη, τη νέα και ωραία βασιλοπούλα που πρόκειται να νυμφευθεί ο Ιάσονας, εγκαταλείποντας τη Μήδεια και τα παιδιά του και αδιαφορώντας για τη μοίρα τους. Ένα πρόσωπο που δεν έχει υπόσταση στην τραγωδία, παρά μόνο μέσα από τις περιγραφές. Παράλληλα, δίνει μορφή και στη δεύτερη όψη της Μήδειας, στο alter ego της, στη σκέψη της, στα μύχια της ψυχής της, στα άδυτα του μυαλού της. Θέλοντας ίσως έτσι να δικαιολογήσει και το «Δύο φορές βάρβαρη η Μήδεια, από καταγωγή και από έρωτα», όπως γράφει στον πρόλογο της μετάφρασής του ο Γιώργος Χειμωνάς.

Το πάθος του έρωτα και η πληγή της προδοσίας είναι  πρωταγωνιστές στη «Μήδεια» της Μαριάννας Κάλμπαρη και το  γνωστό τραγούδι «Του έρωτα μέγα κακό» ‒εδώ διασκευασμένο από τον Παναγιώτη Καλατζόπουλο, που ηχογραφήθηκε στο δίσκο «Ευριπίδη-Μήδεια» το 1990 με ερμηνεύτρια την Ελένη Βιτάλη, σε μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη, και ακούστηκε για πρώτη φορά στη «Μήδεια» που σκηνοθέτησε ο Ανδρέας Βουτσινάς το 1990 στην Επίδαυρο (Με Μήδεια τη Λυδία Φωτοπούλου και Ιάσονα τον Νίκο Σεργιανόπουλο) και τότε σε μετάφραση του Γιώργου Χειμωνά‒ θα τραγουδηθεί, για πρώτη φορά από την ίδια τη σκηνοθέτιδα, στον ρόλο της Τροφού, από ένα μικρόφωνο που είναι τοποθετημένο στην άκρη της σκηνής δεξιά  ‒πόσες φορές θα δούμε πια αυτό το μικρόφωνο!!‒  και από αυτό το σημείο θα τονίζονται όλες οι σημαντικές φράσεις από εκεί και πέρα...

Μέχρι εδώ λοιπόν θα μπορούσε να πει κανείς ότι υπάρχει μια κάποια συγκεκριμένη κεντρική  οπτική που έχει η σκηνοθεσία πάνω στο έργο  ‒δεν είναι μόνο αυτή, θα πρέπει να αναλύσουμε, για παράδειγμα, και μια πιο φεμινιστική στάση της Μήδειας γενικότερα, που και αυτή οδήγησε σ’ άλλα αποτελέσματα–, και που είναι πάντα ενδιαφέρουσα, όπως κάθε «ανάγνωση». Το ζήτημα είναι όμως πώς αυτή αναπαρίσταται και πώς οδηγούνται οι ηθοποιοί στην υλοποίησή της. 

Προσωπικά, παρακολουθώντας την παράσταση ένιωσα ότι η κ. Κάλμπαρη πειραματίστηκε με πάρα πολλές ιδέες ,αλλά το τερμάτισε στην υπερβολή και σε κάποια σημεία επήλθε το χάος. Ένα χάος παρόμοιο με την τρύπα κάτω από το κρεβάτι του σκηνικού, όπου έριξε και τους ταλαντούχους ηθοποιούς της. Κάποιοι κρατιόνταν σε σκηνές από το χείλος του γκρεμού και έλαμπαν… 

Είναι πολύ διαφορετικό να θες να μιλήσεις μέσα από μια τραγωδία, ακόμη για «την πληγή του έρωτα», από ό,τι από ένα οποιοδήποτε άλλο έργο. Το δράμα επιδιώκει να μας κάνει να συναισθανθούμε τον πόνο και τη λύπη ενός άλλου. Η τραγωδία επιδίωκε και στοχεύει να μας  αναγκάσει να αλλάξουμε στάση απέναντι στα πράγματα, στο πώς σκεφτόμαστε και αισθανόμαστε εμείς οι ίδιοι. Το δράμα έτσι αφορά πάντα τη δυνατότητα που έχουμε ως ανθρώπινα όντα να μπούμε στη θέση κάποιου άλλου ανθρώπου, ενώ η τραγωδία σκοπεύει να μας μετακινήσει εσωτερικά, να αλλάξει εμάς του ίδιους.

Και στη συγκεκριμένη περίπτωση, όταν βλέπεις, για παράδειγμα, τόσους ηθοποιούς στη σκηνή (που δεν έχουν ρόλο) και αναρωτιέσαι γιατί υπάρχουν και στη συνέχεια τους παρακολουθείς να ντύνουν χορευτικά το «Του έρωτα μέγα κακό» σαν ομόφυλα και ετερόφυλα ζευγαράκια που τρέχουν για να αγκαλιαστούν σαν σε ταινία του ’60 σε κάποια ακρογιαλιά ή στη σκηνή της Eurovision (κίνηση Μαρίζα Τσίγκα), μάλλον λαϊκό ρομάντζο βλέπεις, δεν βλέπεις «Μήδεια». 

Από την άλλη πλευρά, ενώ εννοείται ότι η παράσταση αντιμετώπισε το έργο αλλιώς και από αισθητικής απόψεως, σύγχρονα κοστούμια με επιρροές βικτοριανής εποχής, ακόμα και η ενδιαφέρουσα μουσική του Παναγιώτη Καλαντζόπουλου, είχε ηλεκτρονικό ήχο και οι φωτισμοί της Στέλλας Κάλτου, που ήταν ευφάνταστοι, έδιναν μια άλλη κινηματογραφική διάσταση, με ένα μαγευτικό φινάλε, οι ηθοποιοί κλήθηκαν να παίζουν με στόμφο και απίστευτη φλυαρία στην κίνηση. Τουλάχιστον όμως ακούγονταν ξεκάθαρα, ακόμη και χωρίς μικρόφωνα, κάτι που σπάνια συμβαίνει. 

Η Θεοδώρα Τζήμου, που πρώτη αποσχίζεται από τον κύκλο, περιγράφει αρχικά με λόγο καθαρό και μεστό πως «ο έρωτας είναι στη φύση μας από τα παλιά τα χρόνια» μια δυναμική έναρξη. Στη συνέχεια, η ηθοποιός θα ντυθεί με νυφικό και θα γίνει η Γλαύκη της ιστορίας. Απαγγέλλοντας κατά βάση τα περισσότερα ένθετα κείμενα που προστέθηκαν με τρόπο επιφανειακό και σε τέτοια έκσταση, που μάλλον Οφηλία μετά την τρέλα θύμιζε. 

Οι Αλέξανδρος Μυλωνάς και Γεράσιμος Γεννατάς κατάφεραν να γίνουν πιο πειστικοί και να δώσουν ανάσες ρεαλισμού στον Κρέοντα και τον Αιγέα αντίστοιχα. Αν και ο τελευταίος, ποτέ δεν κατάλαβα, γιατί έπρεπε να κουνά συνέχεια τις δύο πλάγιες φάσες από το κοστούμι του ενώ μιλούσε.

Η Σύρμω Κεκέ και η Ιωάννα Μαυρέα, ως γυναίκες της Κορίνθου μαζί με τη Μαριάννα Κάλμπαρη (Τροφό), κλήθηκαν να καλύψουν τις ανάγκες του χορού και έκαναν ό,τι ήταν δυνατό. Γιατί ουσιαστικά οι νεότεροι που αναγράφονται ως χορός στο πρόγραμμα (Λήδα Κουτσοδασκάλου, Βασιλίνα Κατερίνη, Μάριος Κρητικόπουλος, Ευθύμης Χαλκίδης, Αλέξανδρος Σκουρλέτης) ήταν οι ηθοποιοί που πηγαινοέρχονταν και κυλιόνταν χωρίς λόγο και αιτία στο κοίλον, όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω.  

Η Κωνσταντίνα Τάκαλου, ως Άγγελος, είχε να αφηγηθεί ένα συγκλονιστικό κείμενο, αλλά και εκείνη οδηγήθηκε σε απίστευτες υπερβολές στην κίνηση και στην εκφορά του λόγου. Μέχρι και από τη μουσική διακόπηκε η αφήγησή της σε σημείο κορύφωσης! Αδυνατώ να καταλάβω γιατί, όταν έχεις μια τόσο σπουδαία ηθοποιό και μια αφήγηση τέτοιας δυναμικής, βάζεις μόνος σου εμπόδια στη λειτουργία τους. 

Ο Ιάσονας του Χάρη Φραγκούλη ξένιζε αρκετά στην πρώτη του εμφάνιση. Αν όμως σκεφτεί κανείς ότι πέρα από την απιστία ο ήρωάς του φαίνεται να σφετερίζεται για τον εαυτό του τον ελληνικό πολιτισμό. Σκηνικά το στοιχείο αυτό έχει ενδιαφέρον αν παρουσιαστεί μ’ ένα λόγο αποκρουστικά εξορθολογισμένο και κυνικά χρησιμοθηρικό, που θα κρύβει και μια υποβόσκουσα ειρωνεία για να αναδείξει ίσως και ένα φεμινιστικό στοιχείο κόντρα στο μισογυνισμό του Ευριπίδη, και να έρθει στο φινάλε και η κατάρρευση του ήρωα. Δεν μπόρεσα όμως να αντιληφθώ αν αυτή η ερμηνεία είχε κάποιο τέτοιο ή άλλο ερμηνευτικό υπόβαθρο, σε πολλά σημεία πάντως ένιωθα τον ίδιο τον ηθοποιό να χλευάζει αυτό που κάνει, σαν να μην το πίστευε ούτε ο ίδιος. 

Η ερμηνεία της Μαρίας Ναυπλίωτου στη Μήδεια είχε πολλές προδιαγραφές για να μας συγκινήσει, αλλά εγκλωβίστηκε και αυτή στη σκηνοθεσία. Όσο και να προσπαθούσε η ηθοποιός να μπει στην ψυχοσύνθεση της τραγικής ηρωίδας, πλάι της υπήρχε απίστευτη βαβούρα που αποπροσανατόλιζε τον θεατή. Πρώτα από όλα, και κυρίως η «Βάρβαρη» Μήδεια, η ηθοποιός Αλεξάνδρα Καζάκου, που, άσχετα από το ταλέντο της και την καλοδουλεμένη της κίνηση, εδώ χτυπιόταν και επαναλάμβανε φράσεις, χωρίς ούτε μία φορά όλο αυτό το σκηνοθετικό εύρημα να έχει κάποιο νόημα. Στη συνέχεια οι συμπαίκτες της, που όλοι θα έπρεπε να κάνουν και άλλα εκατό τσαλιμάκια παίζοντας, ενώ σίγουρα κάποιος θα πηγαινοερχόταν παράλληλα. 

Παρ’ όλα αυτά, η Μαρία Ναυπλίωτου έδειξε ότι έχει τα εχέγγυα να τα καταφέρει σε αρκετές σκηνές. Ιδιαίτερα όταν η σκηνοθεσία την εμπιστευόταν και της άφηνε λίγο χώρο. Ήταν εξαιρετική στη σκηνή που έβαζε σε εφαρμογή το σχέδιό της. Έκανε μια εντυπωσιακή είσοδο, σαν αίλουρος με πλάτη στο κοινό, μιλώντας για ερπετά, και ένα εξαιρετικό φινάλε λουσμένη στο φως, σαν γνήσια κόρη του Ήλιου. Η σκληρή δουλειά που είχε κάνει φάνηκε και στον αγώνα λόγων με τον Ιάσονα, όπου, παρά την ιδιαίτερη ερμηνεία του συμπρωταγωνιστή της, εκείνη κράτησε τον ρυθμό της –και την ψυχραιμία της γενικότερα– , έτσι παρακολουθήσαμε ξεκάθαρα τους δύο διαφορετικούς κόσμους που με μαεστρία παρουσιάζει ο ποιητής να εξαρθρώνονται σε μια επίδειξη ρητορικής ευρεσιτεχνίας. 

Η Μήδεια αναλαμβάνει αρχικά να αποκαλύψει και στη συνέχεια να συντρίψει αυτή την πολιτισμένη φενάκη που την περιβάλλει. Αντιπροτείνει τους κανόνες του δικού της πολιτισμού, που αρνείται κάθε λογικό διακανονισμό, κάθε ρητορική συζήτηση και τους διαχωρισμούς του Ιάσονα ως στηρίγματα της ερωτικής του απιστίας. Η Μήδεια υποστηρίζει μέχρι τέλους την παθολογία του έρωτα. 

Η παιδοκτονία είναι το τρίτο μέρος μιας αποτρόπαιης κλίμακας που ξεκίνησε ως αδελφοκτονία για χάρη του Ιάσονα και συνεχίστηκε με την έμμεση πατροκτονία. Για τον αμοιβαίο έρωτα χύθηκε τόσο αίμα, γι’ αυτό και τώρα τον κατηγορεί πως η παιδοκτονία τού ανήκει. Στη βαρβαρότητα του πολιτισμού απαντά κανείς με τον πολιτισμό της βαρβαρότητας. Αυτή είναι και η μόνη νόμιμη άμυνα της Μήδειας. 

Θέματα «δύσκολα», που άλλοτε μοιάζουν μακρινά και άπιαστα και άλλοτε οικεία και κοντινά, διότι η τραγική ποίηση, αν και ξεκινά πάντα από την υποκειμενικότητα, καταφέρνει και αντικειμενοποιεί πάντα το συμβολισμό της, γιατί δεν χάνει ποτέ την όψη της ολότητας του κόσμου και του χρόνου. 

Οφείλουμε πάντως, παρά τις όποιες αντιρρήσεις μας για το συγκεκριμένο ανέβασμα, να παραδεχθούμε πως είναι μεγάλη επιτυχία το γεγονός ότι η κυρία Κάλμπαρη, ως καλλιτεχνική διευθύντρια, πέτυχε ένα μεγάλο στοίχημα: Να φέρει σε τόσο δύσκολες εποχές στην Επίδαυρο πάνω από 15.400 θεατές (6.500 την πρώτη μέρα και 8.900 τη δεύτερη) συμπράττοντας με το ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων και το Φεστιβάλ Αθηνών, αναδεικνύοντας έτσι και τη σπουδαιότητα των συνεργασιών.  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Το Εθνικό Θέατρο για μια ακόμη φορά αποτέλεσε πόλο έλξης για τους θεατές στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, όπου 16.500 θεατές παρακολούθησαν την Παρασκευή 28/7 (7.000 θεατές) και το Σάββατο 29/8 (9.500 θεατές), την "Αλκηστη" του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου. 

 

alkistis3.JPG

alkistis4.JPG

alkistis5.JPG

alkistis6.jpg

alkistis1.JPG

alkistis2.JPG

alkistis7.JPG

 Υπόθεση του έργου: Ο Απόλλωνας, τιμωρημένος από τον Δία, αναγκάστηκε να υπηρετήσει σαν κοινός θνητός τον βασιλιά των Φερών, Άδμητο. Ως αντάλλαγμα για τη φιλόξενη και ευγενική συμπεριφορά του βασιλιά, ο θεός τού χάρισε το μοναδικό προνόμιο να ξεφύγει από τον πρόωρο θάνατο, αρκεί κάποιος άλλος να δεχτεί να πεθάνει στη θέση του.

Οι ηλικιωμένοι γονείς του αρνούνται να τον υποκαταστήσουν στον Άδη. Η μόνη που δέχεται είναι η γυναίκα του, η Άλκηστη. Πεθαίνοντας, ζητάει από τον άντρα της ένα πράγμα: να μην ξαναπαντρευτεί ποτέ.

Το νεκρό της σώμα είναι ακόμα άταφο, όταν η αναπάντεχη επίσκεψη του Ηρακλή αλλάζει τα δεδομένα. Ο Άδμητος, γνωστός για την φιλοξενία του, κρύβει το βαρύ πένθος από τον φίλο του και τον φιλοξενεί στο παλάτι. Ο Ηρακλής, χωρίς να γνωρίζει τη συμφορά που βαραίνει το σπίτι, πίνει και γλεντά, εξοργίζοντας με την προκλητική συμπεριφορά του τον υπηρέτη, που του αποκαλύπτει τον θάνατο της Άλκηστης. Ντροπιασμένος ο ήρωας αποφασίζει κρυφά να πράξει το αδύνατο: να φέρει πίσω τη νεκρή από το Θάνατο. Επιστρέφοντας, παραδίδει στον Άδμητο την πεπλοφορεμένη γυναίκα που συνοδεύει, για να την φιλοξενήσει, χωρίς να του αποκαλύψει ότι πρόκειται για την Άλκηστη. Ό Άδμητος, αρχικά αντιστέκεται, όμως γρήγορα  δέχεται να πάρει στο σπίτι την άγνωστή του γυναίκα, παρά το φρέσκο πένθος και τον όρκο του. Όταν όμως ανασηκώνει το πέπλο της, βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα βουβό αίνιγμα.

 

 Ταυτότητα παράστασης:

Μετάφραση: Κώστας Τοπούζης

Σκηνοθεσία-Επεξεργασία μετάφρασης: Κατερίνα Ευαγγελάτου

Σκηνικά: Εύα Μανιδάκη

Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα

Κίνηση: Πατρίσια Απέργη

Μουσική σύνθεση: Γιώργος Πούλιος

Φωτισμοί: Σίμος Σαρκετζής

Μουσική διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου

Βοηθός σκηνοθέτη: Δήμητρα Δερμιτζάκη

Β’ Βοηθοί σκηνοθέτη: Δημήτρης Οικονομίδης, Μαριλένα Κουτρουλάκη

Βοηθός χορογράφου: Ειρήνη Καλαϊτζίδη

Βοηθός ενδυματολόγου: Ειρήνη Γεωργακίλα

Βοηθοί Σκηνογράφου: Θάλεια Μέλισσα, Μυρτώ Μεγαρίτου

Βοηθός συνθέτη: Κώστας Τσιώλης 

 

Διανομή:

Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος:   Άδμητος

 

Κίττυ Παϊταζόγλου:    Άλκηστη

 

Γιάννης Φέρτης:     Φέρης

 

Δημήτρης Παπανικολάου:   Ηρακλής

 

Ερρίκος Μηλιάρης:    Υπηρέτης

 

Κώστας Βασαρδάνης:   Απόλλων

 

Σωτήρης Τσακομίδης:   Θάνατος

 

Παιδιά: Σπύρος Γουλιέλμος, Νικόλ Φαλτσέτα

 

Χορός: Κωνσταντίνος Γεωργαλής, Γιώργος Ζυγούρης, Στάθης Κόικας, Μιχάλης Μιχαλακίδης, Αντώνης Μιχαλόπουλος, Γιώργος Νούσης, Χρήστος Ξυραφάκης, Στέλιος Παυλόπουλος, Δημόκριτος Σηφάκης, Περικλής Σκορδίλης, Αλέξανδρος Σταυρόπουλος, Μιχαήλ Ταμπακάκης,Βαλάντης Φράγκος

 

Μουσικοί επί σκηνής:  Πέτρος Κασιμάτης (τρομπέτα), Κωνσταντίνος Κωστίδης (συνθεσάιζερ , synth bass, ακορντεόν), Κωνσταντίνος Τσιώλης (ακορντεόν, συνθεσάιζερ), Θοδωρής Σοφόπουλος (κρουστά , ντραμς).

 

Αναλυτικά η περιοδεία

21 Αυγούστου, Ηράκλειο, Δημοτικό Κηποθέατρο Νίκος Καζαντζάκης

23 Αυγούστου, Ρέθυμνο, Θέατρο Ερωφίλη

26 Αυγούστου, Χανιά, Θέατρο Ανατολικής Τάφρου

6 Σεπτεμβρίου,  Θεσσαλονίκη, Θέατρο Δάσους

11 Σεπτεμβρίου, Ελευσίνα, Παλαιό Ελαιουργείο

18 Σεπτεμβρίου, Βύρωνας, Θέατρο Βράχων

 

theatroathinon

kopse kopse

anixnos250x300

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Για πρώτη φορά  ανεβαίνει στη σκηνή, του θεάτρου ΜΠΙΠ, στην Κυψέλη, το αφηγηματικό κείμενο του Θανάση Τριαρίδη «Το κόψε-κόψε» ή «Όταν οι γκοτζίλες εξανθρωπίζονται». Για 7 μοναδικές παραστάσεις, κάθε Κυριακή στις 19:00. 

Προσφορά προπώλησης:
8 ευρώ μέσω της σελίδας στο facebook


Πληροφορίες:
6988010741(10:00 - 14:00 )
2130344074 (Μετά τις 17:00 )

Απαραίτητη η κράτηση λόγω
περιορισμένου αριθμού θέσεων

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

Banners 728mm x 90mm

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία