Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

 “Πόσο δρόμο πρέπει να διανύσει κανείς για να βρει μιαν αγκαλιά που να τον χωράει;”

Σαράντα χρόνια μετά την πρώτη παρουσίαση της Φθινοπωρινής Ιστορίας στην Ελλάδα η Άννα Παπαμάρκου σκηνοθετεί το τρυφερό έργο του Α. Αρμπούζωφ με την ίδια και τον Χάρη-Εμμανουήλ Αγγουράκη στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Από το 1977 μέχρι σήμερα, το έργο έχει γνωρίσει μεγάλη επιτυχία, συναρπάζοντας το ελληνικό κοινό με την τρυφερότητα, την κωμική σπιρτάδα και τους κινηματογραφικούς του ρυθμούς.

Μετά την επιτυχία της Νοσταλγού του Α. Παπαδιαμάντη,  η Άννα Παπαμάρκου προσεγγίζει το έργο του Α. Αρμπούζωφ με την ίδια ευαισθησία και πίστη στην ικανότητα του κάθε ανθρώπου να εξελίσσεται προς την Ευτυχία.

Το έργο πραγματεύεται ένα από τα κρισιμότερα ζητήματα της εποχής μας: την έλλειψη συντροφικότητας. Η μοναξιά, μέσα σ’ έναν κόσμο απίστευτης αλληλεπίδρασης και κοινωνικότητας, είναι πιο βαθειά και η ανάγκη για ανθρώπινη ουσιαστική επικοινωνία γίνεται πιο επιτακτική. 

Στη «Φθινοπωρινή Ιστορία», ο Αλεξέι Αρμπούζωφ με οξυδερκείς διαλόγους και λεπτό χιούμορ, αγγίζει με ευαισθησία αυτό το κρίσιμο θέμα και καταφέρνει αριστοτεχνικά να υπενθυμίσει ότι η ζωή βρίσκεται στην κάθε στιγμή. 

Το έργο είναι ένας ύμνος στην ευγνωμοσύνη για τις απλές, αλλά ουσιαστικές  χαρές, που αποκαλύπτει η ζωή  όταν τη μοιραζόμαστε. 

Γιατί ποτέ δεν είναι αργά...

 

Η υπόθεση

Εκείνος, ο Ροντιόν, είναι σοβαρός, τυπικός, και  ευέξαπτος. Έχει χάσει νωρίς τη γυναίκα του και έκτοτε ζει μοναχικά αφοσιωμένος στην ομαλή λειτουργία του παραθαλάσσιου ιαματικού κέντρου, στο οποίο είναι αρχίατρος. 

Εκείνη, η Λίντια, πρώην αρτίστα, είναι  εύθυμη και εξωστρεφής, παρ’ όλες τις απώλειες στη ζωή της. Αποφασισμένη να χαρεί κάθε στιγμή, έρχεται για αναψυχή και παραβαίνει όλους τους κανόνες του ιαματικού κέντρου.

Η πρώτη τους συνάντηση είναι μια μετωπική σύγκρουση στα όρια του κωμικού. Το ίδιο και η δεύτερη.  Η εκρηκτική τους χημεία παρακινεί την περιέργεια του ενός για τον άλλο. Σύντομα αρχίζουν να δημιουργούν γέφυρες μεταξύ τους και ανακαλύπτουν πως βαθιά μέσα τους σιγοκαίει η ίδια ανάγκη του κάθε ανθρώπου: ν’ αγαπήσει και ν’ αγαπηθεί … 

 

Ο συγγραφέας

Ο Αλεξέι Νικολάγιεβιτς Αρμπούζωφ γεννήθηκε στη Μόσχα το 1908, από μητέρα Ελληνίδα και πατέρα Ρώσο.  Έγραψε έργα για το θέατρο και τον κινηματογράφο, είχε την ευθύνη του στούντιο των νέων δραματουργών, διατέλεσε γραμματέας της Ένωσης Συγγραφέων της Μόσχας και αντιπρόεδρος του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου.  Τα θεατρικά έργα του εκδόθηκαν και σκηνοθετήθηκαν σε όλες σχεδόν τις χώρες καθώς έχουν οικουμενικό και διαχρονικό χαρακτήρα. 

 

Οι συντελεστές της παράστασης:

Συγγραφέας: Αλεξέι Νικολάγιεβιτς Αρμπούζωφ

Μετάφραση: Λέιλη Τσότσου

Απόδοση: Άννα Παπαμάρκου

Σκηνοθεσία: Άννα Παπαμάρκου

Μουσική: Πέτρος Ξουραφάς

Σκηνικά: Δημήτρης Πολυχρονιάδης

Φώτα: Ελευθερία Ντεκώ

Κοστούμια: Ιωάννα Τιμοθεάδου

Φωτογράφηση: Studio ΚΟΡΕΣΗΣ

Επικοινωνία: Μαριάννα Παπάκη, Νώντας Δουζίνας

 

Παίζουν :

Άννα Παπαμάρκου, Χάρης-Εμμανουήλ  Αγγουράκης

 

  Τοποθεσία: Θέατρο Αλκμήνη, Αλκμήνης 8, Γκάζι - μετρό Κεραμικός

Ημερομηνία: Πρεμιέρα: Σάββατο 16 Δεκεμβρίου 2017. Παραστάσεις: Σάββατο στις 18.15 & Κυριακή στις 21.15. Διάρκεια: 105’ (χωρίς διάλειμμα)

Πληροφορίες: Τηλ.: 211 41 11 110

Τιμές εισιτηρίων: 15€ (γενικό), 12€ (μειωμένο)

Προπώληση: Στο δίκτυο καταστημάτων της Viva και στο viva.gr 

 

 

 

 

 

 

Μετά από έναν επιτυχημένο κύκλο παραστάσεων, "Το πράσινό μου το φουστανάκι " της Λένας Κιτσοπούλου,  που απέσπασε εξαιρετικές κριτικές και αγαπήθηκε από το κοινό, επιστρέφει στο θέατρο Αλκμήνη.

Ένας μονόλογος σπαρταριστός, προκλητικός, μία  ιστορία καθημερινής τρέλας που αγκαλιάζει την ανθρώπινη ύπαρξη με τρυφερότητα και καυστικό χιούμορ. Μία γυναίκα αντιφατική, ανατρεπτική, η οποία αναζητά την ωραία θέα ενός παρανοϊκού κόσμου. 

Από την Παρασκευή 21 Απριλίου και κάθε Παρασκευή και Σάββατο στις 9:30, μέχρι το Σάββατο 20 Μαΐου. 

Σε σκηνοθεσία Μαρίας Αιγινίτου

Ερμηνεύει η Τζούλη Σούμα

prasino-foustanaki.jpg

Σκηνικά: Γιάννης Θεοδωράκης

Κουστούμια: Νίκος Καρδώνης

Φωτισμοί: Δημήτρης Μπαλτάς

Μουσική: Σπύρος Παρασκευάκος

Επιμέλεια κίνησης: Φαίδρα Σούτου

Φωτογραφίες: Αντώνης Λέκκος

Βοηθός σκηνοθέτη: Σοφία Καστρησίου

Μακιγιάζ: Βαγγέλης Θώδος

Υπεύθυνη επικοινωνίας: Τζίνα Φουντουλάκη

 

Θέατρο «Αλκμήνη», Αλκμήνης 8, Γκάζι

Τηλέφωνο: 210-3428651

Διάρκεια: 60 λεπτά

Ημέρες παραστάσεων: Παρασκευή και Σάββατο στις 21:30

Τιμές: κανονικό: 12, φοιτητικό/συνταξιούχων: 10, ανέργων: 5

 

 

Τρεις σπουδαίοι χαρακτήρες της παγκόσμιας δραματουργίας, υπό τις συγγραφικές και σκηνοθετικές οδηγίες της Άσπας Καλλιάνη, συναντήθηκαν μόλις, στη σκηνή του Θεάτρου Αλκμήνη. Κάθε Δευτέρα και Τρίτη, ο Γιάννης Βούρος ως Γκοντό (Περιμένοντας το Γκοντό, Μπέκετ), η  Ζέτα Δούκα ως Μπλανς (Λεωφορείον ο Πόθος, Ουίλιαμς) και ο Σταύρος Ζαλμάς στο ρόλο του Φιρς (Βυσσινόκηπος, Τσέχωφ), πρωταγωνιστούν σε ένα νέο, πρωτότυπο κείμενο και μας φέρνουν αντιμέτωπους με την αλήθεια μιας εγκατάλειψης, μιας εγκατάλειψης ικανής να πυροδοτήσει την απόλυτη παραίτηση ή την αρχή ενός έργου που αυτήν τη φορά θα πρέπει να το γράψουμε λέξη προς λέξη μόνοι μας. Με όσα λάθη αντέχουμε.  

 

Λίγα λόγια για το έργο

Όλοι οι  Μετέωροι Χαρακτήρες, ήρωες από θεατρικά έργα που τους έχει εγκαταλείψει ο Συγγραφέας τους, είναι κλεισμένοι σε έναν χώρο και περιμένουν στωικά για μια διόρθωση, για μια νέα οδηγία που θα τους βάλει ξανά μέσα στην κοινωνία του έργου. Πιστοί στον ρόλο που κάποτε τους δόθηκε, προβάρουν κάθε μέρα τα λόγια και τις κινήσεις τους. Μόνη τους προίκα η πίστη, το πείσμα και όποια κοστούμια είχαν μαζί τους την στιγμή της εγκατάλειψης. Από τους παλιούς έχουν αντέξει μόνο δύο. Είναι η Μπλανς και ο Φιρς που κάθε μέρα φτιάχνουν με κέφι τη βαλίτσα τους και αρνούνται να δεχτούν ότι ο Συγγραφέας τους πέθανε. Σήμερα, ο Διοικητής του τόπου Γκοντό θα φέρει τους δύο πιο επίμονους για ζωή ήρωες, αντιμέτωπους με την θανατηφόρα τους αλήθεια.  

Ναι, όσο ο Συγγραφέας σου παραμένει ζωντανός, όσο υπάρχει μια κλήρωση που περιμένεις, ίσως αντέχεις να ξανασηκωθείς απ’ το κρεβάτι. 

Ο Συγγραφέας σου Πέθανε. Μια αλήθεια που δεν θα έπρεπε να ξέρεις. 

Πρεμιέρα 23 Ιανουαρίου 2017

Η ταυτότητα της παράστασης

Κείμενο / Σκηνοθεσία: Άσπα Καλλιάνη

Σκηνικά / Κοστούμια: Γιώργος Γεωργίου

Πρωτότυπη μουσική: Γιώργος Μελισσινός

Ηχητικός Σχεδιασμός: Κωστής Κόντος

Βοηθός σκηνοθέτη: Ίρις Κανδρή

Διεύθυνση Παραγωγής: Γιάννης Βούρος

Φωτογραφίες: Αγγελική Κοκκοβέ

Graphic Designer: Νάνσυ Σταθοπούλου

Μια παραγωγή της Dreams in Action

 

Παίζουν: Γιάννης Βούρος (Γκοντό - Περιμένοντας τον Γκοντό) Σταύρος Ζαλμάς(Φιρς –Βυσσινόκηπος), Ζέτα Δούκα (Μπλανς - Λεωφορείον ο πόθος). 

 

INFO:

ΗΜΕΡΕΣ & ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ: Δευτέρα στις 18.30 & Τρίτη στις 21.30 

ΤΙΜΕΣ: 15€ Γενική Είσοδος, 12€ Μειωμένο,  

Είδος Παράστασης : Δράμα (ή δραματική κομεντί)

Διάρκεια παράστασης 110΄

Προπώληση: Θέατρο Άλκμήνη, Αλκμήνης 8-12, Γκάζι (Στάση Μετρό: Κεραμεικός) Τηλ 210 3428650 και στο Viva.gr 

 

«Το αηδόνι του αυτοκράτορα», Θέατρο Αλκμήνη

Το παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν «Το αηδόνι του αυτοκράτορα» μάς ταξιδεύει στη μακρινή Ανατολή. Η Κίνα έρχεται στη σκηνή του Θεάτρου Αλκμήνη με την ιεροτελεστία του τσαγιού, το τάι τσι και τους ήχους της μουσικής του Γιάννη Ζουγανέλη.

Μια παράσταση που συνδυάζει το κουκλοθέατρο, την πολεμική τέχνη του τάι τσι, καθώς και το θεατρικό παιχνίδι, αφού καθ’ όλη τη διάρκειά της οι ηθοποιοί ζητούν από τους μικρούς θεατές να συμμετέχουν με κινήσεις και ήχους.

«Το αηδόνι του αυτοκράτορα» είναι ένα παραμύθι αφιερωμένο στην ελευθερία και στην αγάπη. Το αηδόνι δεν μπορεί να τραγουδήσει επειδή του το επιβάλλουν, ούτε να τραγουδά ασταμάτητα. Έτσι καταλήγει να εξοριστεί όταν ο αυτοκράτορας επιλέγει να κρατήσει το μηχανικό αηδόνι. Μπορεί όμως το ψεύτικο, το κάλπικο, η απομίμηση να προσφέρει αληθινή χαρά; Ο αυτοκράτορας αρχίζει να βυθίζεται στη θλίψη. Μας θυμίζει κάποιους ανθρώπους που αναζητούν την ευτυχία στα υλικά αγαθά, ενώ αυτή βρίσκεται στην απλότητα και στο μεγαλείο της φύσης και των καθημερινών πραγμάτων. Όμως, επειδή συνήθως στα παραμύθια στο τέλος «ζουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα», η αγάπη του αληθινού αηδονιού σώζει τελικά τον αυτοκράτορα. Την κρίσιμη στιγμή αυτό επιστρέφει στον κήπο, τον συγχωρεί και με το τραγούδι του νικά το θάνατο.

 

Λιτά σκηνικά, με αντικείμενα απολύτως απαραίτητα και λειτουργικά αναγκαία, κοστούμια που παραπέμπουν άμεσα στην Κίνα, κούκλες μαρότες και μάσκες διαμορφώνουν ένα σκηνικό που δεν περιορίζει το βλέμμα, αλλά απελευθερώνει τη φαντασία και βοηθά τους μικρούς (και μεγάλους θεατές) να ταξιδέψουν στη μακρινή χώρα της Ανατολής. Οι τέσσερις ηθοποιοί όχι μόνο κατορθώνουν να ενσαρκώσουν όλους τους ρόλους με επιτυχία, αλλά επικοινωνιακά ανταποκρίνονται επάξια και μεταφέρουν στη σκηνή μια ιστορία του μεγάλου παραμυθά. Τέλος η σκηνοθέτις, με τη μελέτη του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν και του παραμυθιού του, των νοημάτων που κρύβονται σε αυτό και ταυτόχρονα με τις γνώσεις της αναφορικά με την αντιμετώπιση του νεαρού κοινού, καταφέρνει να στήσει μια παράσταση που μαγνητίζει μεγάλους και μικρούς.

Ταξίδι στην Ανατολή λοιπόν. Ας δούμε τι παιχνίδια για ΠΡΙΝ και ΜΕΤΑ την παράσταση θα βάλουμε αυτή τη φορά στις βαλίτσες μας.

ΠΡΙΝ…

v Αφήγηση: Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Ένας παραμυθάς πολυταξιδεμένος που έγραψε εκατοντάδες παραμύθια. Αν δεν έχετε προλάβει να αφηγηθείτε ακόμη στους μικρούς σας ήρωες «Το αηδόνι του αυτοκράτορα», κάντε το με αφορμή την παράσταση.

v Γεωγραφία: Άπω Ανατολή. Κίνα. Ιαπωνία. Πού είναι αυτά τα μέρη; Τι ξέρετε γι’ αυτά; Μπορείτε να βρείτε αυτές τις χώρες στο χάρτη, να μιλήσετε για τις συνήθειές τους, τα φαγητά τους, τα αγαπημένα τους ροφήματα. Ίσως τα παιδιά ανακαλύψουν ότι ήδη ξέρουν πολλά και ας μην το έχουν συνειδητοποιήσει. Το καράτε, το τσάι, το μετάξι, το ρύζι, ακόμα και το κίτρινο χρώμα είναι πληροφορίες που ήδη γνωρίζουν.

v Κατασκευή: Στο τέλος της παράστασης οι ηθοποιοί μοιράζουν στους θεατές μια φωτοτυπία στην οποία τα παιδιά διαλέγουν να ζωγραφίσουν το αηδόνι μέσα σε ένα κλουβί ή ελεύθερο σε έναν κήπο. Πριν από την παράσταση θα μπορούσατε μαζί με τα παιδιά να δείτε φωτογραφίες αηδονιών και να προσπαθήσετε να δημιουργήσετε το δικό σας αηδόνι. Μια ζωγραφιά αηδονιού που πάνω της έχει τρισδιάστατα στοιχεία: φτερά που θα βρείτε στο πάρκο, μάτια από γαρύφαλλο, ποδαράκια από ξύλο, βαμβάκι στην κοιλίτσα του και ό,τι άλλο σκεφτείτε. Μετά την παράσταση αυτό το αηδόνι θα το τοποθετήσετε στη φωτοτυπία που θα σας δοθεί.

1-8.jpg


ΜΕΤΑ…

v Παιχνίδι κίνησης: Η μάχη μεταξύ μηχανικού και αληθινού αηδονιού γίνεται με κινήσεις τάι τσι. Επίσης το τάι τσι χρησιμοποιείται για να διώξει το αληθινό αηδόνι το θάνατο, ενώ κινήσεις του υιοθετούν στην αφήγησή τους οι δύο ηθοποιοί αφηγήτριες. Με αφορμή αυτή την καινοτομία της παράστασης μπορείτε να κάνετε ένα παιχνίδι κίνησης με τα παιδιά. Τους ζητάτε να δημιουργήσουν ένα κινητικό- χορευτικό δρώμενο με τη συνοδεία μουσικής/ήχων, προκειμένου να αποδώσουν, για παράδειγμα, ένα όνειρο, μια τελετουργία, μια έννοια, όπως η ελευθερία, η αγάπη ή η ζήλια.

v Αυτοσχεδιασμός: «Παράδοξες συναντήσεις». Στην παράσταση συναντιούνται τα δύο αηδόνια, το ψεύτικο και το αληθινό, καθώς και ο θάνατος Ρούλης Χαρούλης με το αληθινό αηδόνι. Με τις τεχνικές του τάι τσι εκτυλίσσεται η μάχη μεταξύ τους. Τι θα λέγατε για μια μάχη ανάμεσα σε  κάποια άλλα παράδοξα ζευγάρια; Μικρόβιο-φάρμακο, φάρδος-ύψος, θόρυβος-μουσική, μάσκα-πρόσωπο, θέλω-δεν θέλω, εφημερίδα-περιοδικό, βία-ειρήνη, ελευθερία-δουλεία, διάστημα-εγώ, χτες-αύριο, ελέφαντας-συνδετήρας, μυρμήγκι- τζίτζικας (Άλκηστις Κοντογιάννη, «Το βιβλίο της δραματοποίησης», Αθήνα, Ελληνικά Γράμματα, 1998). Μπορούν να μιλήσουν και να υπερασπιστούν τον εαυτό τους απέναντι στο αντίθετο ή να διεξαχθεί μια «μάχη» με άλλους όρους. Γνώσεων για την εφημερίδα-περιοδικό, έντασης για το θόρυβο-μουσική, παραδείγματα τέχνης για το πρόσωπο- μάσκα κ.ο.κ.

v Για μεγαλύτερες ομάδες/εκπαιδευτικούς: «Παγωμένες εικόνες (tabló viván)». Η παράσταση βασίζεται σε ένα παραμύθι και τα παραμύθια είναι πάντα ένας τρόπος να ειπωθούν δύσκολα πράγματα με τρόπο απλοϊκό. Έννοιες όπως η ευτυχία, η ζήλια, η ελευθερία, το αυθεντικό, η αγάπη, ο θάνατος, η αρρώστια και η μελαγχολία ακούγονται ή εννοούνται μέσα στην ιστορία. Μια ωραία άσκηση είναι να αποδώσετε σε εικόνα τις έννοιες αυτές αντί να τις αναλύσετε λεκτικά. Να τις βιώσετε αντί να μιλήσετε γι’ αυτές. Ο εκπαιδευτικός/εμψυχωτής λέει μια έννοια και δίνει συγκεκριμένο χρόνο στις ομάδες να την αναπαραστήσουν με το σώμα τους. Όταν ο χρόνος τελειώσει, πρέπει κάθε ομάδα να μείνει ακίνητη όπως έχει αποφασίσει. Εναλλακτικά μπορεί να μην αφήσει χρόνο για συζήτηση, αλλά να πει τις έννοιες και να μετρήσει με το ταμπουρίνο. Όταν τελειώσουν τα χτυπήματα στο ταμπουρίνο, ο καθένας θα μείνει ακίνητος αποδίδοντας με το σώμα του την έννοια.

 

 

Σήμερα περισσότερο από ποτέ με την αλματώδη ανάπτυξη της τεχνολογίας και την υπερπροσφορά των υλικών αγαθών αντικαθιστούμε πολλές φορές πράγματα που έχουν αληθινή αξία με άλλα που δεν έχουν. Το ψεύτικο και το αληθινό, το φανταχτερό και το αυθεντικό, το πλούσιο και το λιτό αντιπαρατίθενται στη σκηνή σε ένα παραμύθι που γράφτηκε πάνω από δύο αιώνες πριν. Ποιο θα επιλέξουμε τελικά; Θα κλείσω με το ερώτημα του αυτοκράτορα στην αρχή της παράστασης: «Πού είναι η αληθινή ευτυχία;»

 

Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου. 

Τα ρούχα της παράστασης ,ζελέ για τα μαλλιά...1957 βλέπετε...οδοντόβουρτσα....

palailogos-kamarino.JPG

Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ. α)Ως χώρο β) Με ποιους συναδέλφους. 

Το καμαρίνι των 12 ενόρκων είναι από τα πιο ωραία....και χωροταξικά..ειδικά μετά από τη φετινή αλλαγή!!!

Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου. 

Είναι στο Θέατρο Αλίκη

palaiologos-kamarini.JPG

Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι. 

Στο καμαρίνι του κέντρου πολιτισμού Μείζονος Ελληνισμού έκανα μια συζήτηση για τους 12 ενόρκους και ήταν μάλλον ο προπομπός του να γίνει πράξη η συμμετοχή μου σε αυτή την παράσταση

Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου. 

Κλείνω φώτα και κάνω το σταυρό μου!

 

IMG_9482.JPG

Ο Βασίλης Παλαιολόγος πρωταγωνιστεί στους "12 ενόρκους" στο θέατρο Αλκμήνη σε σκηνοθεσία της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη

Οι 12 ένορκοι είναι:

Χριστόδουλος Στυλιανού, Τρύφων Καρατζάς, Θανάσης Κουρλαμπάς, Γιώργος Γιαννόπουλος, Περικλής Λιανός, Βασίλης Παλαιολόγος, Χάρης Μαυρουδής, Μανώλης Ιωνάς, Απόλλων Μπόλλας, Αλέξανδρος Πέρρος, Κωνσταντίνος Μουταφτσής, Αυγουστίνος Κούμουλος

 

Συμμετέχει: Αλέξης Σταυριανός

«Θέλω μια ανάσα δίπλα μου».

Μια μικρή λεπτομέρεια, μια απλή κίνηση μπορεί να καθορίσει τη ζωή μας για πάντα. Μας συνεπαίρνει και την ερωτευόμαστε μεμιάς. Συχνά μάλιστα μας ακολουθεί όσα χρόνια και αν περάσουν. Μια μυρωδιά, ένα άγγιγμα, ένα χαμόγελο μένουν ανεξίτηλα χαραγμένα στη μνήμη μας γιατί έχουν αιχμαλωτίσει την καρδιά και την ψυχή μας, έχουν κινητοποιήσει τις αισθήσεις μας

Για την Αρετή, την κεντρική ηρωίδα της «Προίκας», του θεατρικού έργου που έγραψε η Μπέτυ Μαγρίζου, όλα άρχισαν με το κομπλιμέντο για τα όμορφα μακριά της δάχτυλα που της έκανε εκείνος και με την κυκλική αφήγηση όλα τελειώνουν εκεί(;).

Ένα τρυφερό κείμενο, γεμάτο αρώματα μια άλλης εποχής, που ζωντανεύει μοναδικά υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Φώτη Μακρή, και μια σπουδαία Στέλλα Παπαδημητρίου στον κεντρικό ρόλο.

Η ηθοποιός με εντυπωσιακή σκηνική εγρήγορση περνά από όλες τις συναισθηματικές φάσεις της ηρωίδας. Παράλληλα έχει το σπάνιο χάρισμα της ουσιαστικής επικοινωνίας με το κοινό. Το αφουγκράζεται και το κάνει συμπαίκτη της. 

Έτσι στην «Προίκα» ο ταχυδρόμος που δεν έρχεται, ο ελληνικός καφές στο δισκάκι και αυτό το «Αχ» της γίνονται κομμάτι και της δική σου αγωνίας. 

Το τηλέφωνο που χτυπά μόνο κατά λάθος σε μελαγχολεί. 

Οι γλαδιόλες σε μεταφέρουν σε μια άλλη εποχή. 

Βλέπεις το δωμάτιο μέσα από τα βουρκωμένα μάτια της. Βιώνεις την απώλεια. Νιώθεις τύψεις για το χαμό του αγαπημένου που έτρεχε για να τη συναντήσει.

Σκέφτεσαι πόση πικρή αλήθεια κρύβει η φράση«Τι δέκα; Τι έντεκα σ’ ένα τραπέζι;»

Θυμώνεις με την υποκρισία της παρθενοραφής, με τους μαμάκηδες, τις αδιάφορες ανιψιές, τους δήθεν, το «τι θα πει ο κόσμος». 

Θυμώνεις με τις μαμάδες, τους μπαμπάδες, τις προίκες και την κοινωνία που θέλει τη γυναίκα «Miss Perfect». 

Μα πάνω από όλα θυμώνεις με σένα που δεν κατάφερες ακόμη να βρεις «μια ανάσα δίπλα σου».

Μια γλυκόπικρη παράσταση, με χιούμορ και ωραίες εναλλαγές, που σε κρατά σε εγρήγορση, όπως ακριβώς και η ζωή.

 

 

 

πρώτη δημοσίευση στο texnes-plus.blogspot.gr στις 12/11/15 

«Αφήστε το παιδί να ζήσει»

 

Μπορεί η μειοψηφία να κάνει τη διαφορά; Στη συγκεκριμένη περίπτωση μία ψήφος αρκεί για να σωθεί η ζωή ενός ανθρώπου! Αν το έργο ιδωθεί σαν μια αλληγορία για όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας την εποχή της κυριαρχίας της μάζας, θα αποκαλυφθούν και άλλες κρυφές πτυχές του και ίσως επιχειρηθεί και μια μικρή αυτοκριτική.

Ο λόγος για τους 12 ενόρκους, τη θεατρική μεταφορά της ταινίας 12 angry men του Σίντνεϊ Λιούμετ, με πρωταγωνιστή τον Χένρι Φόντα, που βραβεύτηκε με τη Χρυσή Άρκτο και ήταν υποψήφια για πολλά Όσκαρ. Παράλληλα, ριμέικ της ταινίας έγιναν σε πολλές χώρες.

Η Κωνσταντίνα Νικολαΐδη μετέφρασε και σκηνοθέτησε την παράσταση, που ανεβαίνει για δεύτερη χρονιά στο Θέατρο Αλκμήνη και είναι ατμοσφαιρική, έχει  σασπένς και κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού. Οι θεατές είναι μέσα στην αίθουσα των ενόρκων και αποτελούν κομμάτι της υπόθεσης. 

Από σκηνοθετική άποψη είναι πολύ πετυχημένη η άρτια τοποθέτηση των ηθοποιών στο μικρό, αλλά υπέροχο, αισθητικά και λειτουργικά σκηνικό του θεάτρου, που κατασκεύασε ο Ντέιβιντ Νεγκρίν και μοιάζει με μαύρο καρτ ποστάλ εποχής. Οι μοναδικοί φωτισμοί ανήκουν στον Αλέξανδρο Αλεξάνδρου.

Εμπνευσμένο και το εύρημα του WC, όπου μπορούν να λάβουν χώρα οι συζητήσεις του παρασκηνίου μεταξύ των ενόρκων ή οι ιδιωτικές τους σκηνές.

Η αυστηρή και αποφασιστική φωνή της Νένα Μεντή μας εισάγει στην υπόθεση. Μια έξυπνη αντίθεση να ακουστεί γυναικεία φωνή μέσα σε αυτόν τον ανδροκρατούμενο χώρο.

Οι δώδεκα ηθοποιοί που υποδύονται τους ενόρκους παρέχουν με τη σειρά τους δώδεκα ψυχογραφήματα ανθρώπων, που στο πλαίσιο μιας δύσκολης απόφασης σκιαγραφούνται η ζωή και ο χαρακτήρας τους. Από τις πιο δυνατές τους στιγμές είναι εκείνες στις οποίες βουβοί παρακολουθούν τις σκηνές των υπολοίπων, οι σκηνές που δεν παίζουν οι ίδιοι.

Ο Χριστόδουλος Στυλιανός, που από την αρχή υποστηρίζει την αθωότητα του παιδιού, χτίζει μια ερμηνεία μεστή και άμεση. Ο πιο σκληρός του «αντίπαλος», ο Κώστας Τριανταφυλλόπουλος, είναι ένας άνθρωπος με απωθημένα, του οποίου η σκηνική αποδόμηση του ρόλου παρουσιάζεται σταδιακά. Στο τέλος όμως κάτι συμβαίνει και ο πολύ καλός ηθοποιός δεν μας συγκινεί όπως θα περιμέναμε με το μονόλογό του. Ο Γιώργος Γιαννόπουλος μάλλον χάνεται στο «φαίνεσθαι» του λαϊκού τύπου.  

Ο Αλέξανδρος Πέρρος είναι ο ένορκος που βιάζεται να ξεμπερδέψει με την υπόθεση και μας το δείχνει υποκριτικά με κάθε τρόπο. Με σκηνική ευφυΐα και εμπειρία αξιοποιεί την ηλικία του ρόλου του ο Τρύφων Καρατζάς. Από τις πιο δυνατές στιγμές της παράστασης είναι η «ανάκριση» του Βασίλη Παλαιολόγου, ενός εξαιρετικού ηθοποιού στη ρωγμή του ρόλου του. Ο Περικλής Λιανός αποδίδει με τις κωμικές νότες και την ειλικρίνεια του χαρακτήρα του τον ένορκο. Πειστικοί είναι ο Κωνσταντίνος Μουταφτσής ως υπεύθυνος για τη διεξαγωγή της όλης διαδικασίας της ψηφοφορίας, ο Αυγουστίνος Κούμουλος ως μικροαστικός τύπος και οι Μανώλης Ιωνάς, Χάρης Μαυρουδής και Απόλλων Μπόλλας με τις συναισθηματικές διακυμάνσεις τους σε κάθε νέο δεδομένο.

Πέρα από κάθε προσωπική κρίση και άποψη για τις ερμηνείες των ηθοποιών, αυτό που αξίζει να σημειωθεί και να χειροκροτηθεί είναι ότι κατάφεραν να χτίσουν μια παράσταση συνόλου! Μια παράσταση που χωρίς να κουνά το δάχτυλο στα 90 λεπτά που διαρκεί προβληματίζει για ζητήματα ουσίας.

 

 

 

Video

kart1

Kalomoira2.jpg

Ροή Ειδήσεων

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία