Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

Από τη Σπυριδούλα Μπιρπίλη

Πάει ένας μήνας που είδα την παράσταση αυτή. Μου άρεσε πάρα πολύ αλλά συνέχεια κάτι άλλο έπρεπε να γίνει κι έτσι έμενε μισοτελειωμένο το κείμενο. Σήμερα όμως θυμήθηκα την πρώτη σκηνή της παράστασης. Ξεκινά με τον Όλιβερ να γιορτάζει τα γενέθλιά του. Κι ενώ όλοι είμαστε τόσο χαρούμενοι, όλα αλλάζουν. Ήταν ένα όνειρο που έσβησε. Ο Όλιβερ είναι στο ορφανοτροφείο και στα ορφανοτροφεία δε γιορτάζουν γενέθλια. Και κάπως έτσι, σήμερα ειδικά, σκέφτηκα να τελειώσω το κείμενο για τον Όλιβερ.

Η πολυδιαβασμένη ιστορία του Όλιβερ Τουίστ ανέβηκε στο θέατρο του Ελληνικού κόσμου. Ο Όλιβερ Τουίστ, ο ήρωας που όλοι συμπονέσαμε και αγαπήσαμε, το παιδί που παρόλες τις δυσκολίες της ζωής του κράτησε τον ακέραιο και έντιμο χαρακτήρα του μας συγκίνησε και μας προβλημάτισε. Άραγε οι δύσκολες καταστάσεις αλλοιώνουν τον χαρακτήρα μας; Μπορούμε να μείνουμε αλώβητοι από όσα μας έχει γράψει η μοίρα και να έχουμε εμπιστοσύνη ότι στο τέλος όλα θα πάνε καλά;

Είναι αλήθεια ότι πολλά παιδιά στο κοινό συγκινήθηκαν και στενοχωρήθηκαν με όσα υπέφερε ο Όλιβερ. Ο γιος μου (όχι πολύ διαχυτικός συνήθως) κόλλησε πάνω μου. Όμως το χαμόγελο του γιου μου, όταν τελικά η δικαιοσύνη αποκαθίσταται και ο Όλιβερ βρίσκει μια οικογένεια, ήταν η τρανή απόδειξη ότι τελικά τα παιδιά πρέπει να έρχονται σε επαφή με τα αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Ήταν το χαμόγελο της κάθαρσης, της ηθικής αποκατάστασης του ήρωα, που κάνει τον θεατή να λυτρώνεται. Ήταν το χαμόγελο της ενσυναίσθησης, όταν έχεις συμπάσχει με τον ήρωα και τελικά χαίρεσαι με την χαρά του. Ήταν το χαμόγελο που εύχομαι σύντομα να δούμε όλοι γύρω μας.

Η διασκευή και σκηνοθεσία της Κωνσταντίνας Νικολαϊδη μας μετέφερε στην Αγγλία του 19ου αιώνα. Ορφανοτροφείο, μικροσυμμορίες, δικαστήριο, το σπίτι του κυρίου Μπράουνλόου, όλα ζωντάνεψαν μπροστά μας μέσα από τα σκηνικά και τα κουστούμια της Μαρίας Φιλίππου, καθώς και με τη βοήθεια των video art της Ερατούς Τζαβάρα. Η πρωτότυπη μουσική του Γιάννη Οικονόμου απόλυτα σύμφωνη με το πνεύμα της εποχής και της παράστασης. Υπέροχη όλη η ομάδα των ηθοποιών με τον Ρένο Χαραλαμπίδη, τον Διονύση Πιφέα, τον Τάσο Κωστή και τη Μαρία Αντουλινάκη να κλέβουν τις εντυπώσεις.

Κι αυτή τη φορά τα παιχνίδια που προτείνουμε έχουν ως αφορμή την παράσταση του Όλιβερ Τουίστ αλλά αναγκαστικά εμπνευσμένα από μια πραγματικότητα υπαρκτή και διαφορετική…

 

Twist3

ΠΡΙΝ KAI META

  • Διαβάζουμε. Ακόμα κι αν τα παιδιά σας είναι πολύ μικρά για να διαβάσουν τον Όλιβερ Τουίστ του Κάρολου Ντίκενς, μπορείτε να τους διαβάσετε κάποια από τις διασκευές που κυκλοφορούν. Ή να δείτε μαζί τους την ομώνυμη ταινία σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Λιν.

oliver

  • Αλλάζουμε το τέλος. Στον Όλιβερ Τουίστ το τέλος είναι αυτό που μας προσφέρει ανακούφιση. Το γεγονός ότι όλα τελικά πήγαν καλά, ότι βρήκε αυτό που του άξιζε. Έτσι αγαλλιάζουν οι παιδικές ψυχές και αποκτούν πίστη ότι ο κόσμος αυτός είναι δίκαιος και στο τέλος οι καλοί θα ανταμειφθούν. Υπάρχουν κάποια παραμύθια που δεν σας ικανοποιεί το τέλος; Ας το αλλάξουμε και μέσα από αυτή την αλλαγή τα παιδιά θα νιώσουν ότι παρεμβαίνουν, ότι έχουν τη δύναμη να αλλάξουν τη ροή της ιστορίας και να γίνουν κυρίαρχοι των καταστάσεων.

  • Ένα όνειρο: Το θεατρικό έργο ξεκινά με τον Όλιβερ να γιορτάζει τα γενέθλιά του. Τούρτες, δώρα, καπελάκια, όμορφα ρούχα και χαμόγελα. Σύντομα όμως όλα σβήνουν κι ο Όλιβερ συνηδειτοποιεί ότι είναι ακόμα στο ορφανοτροφείο. Τα όνειρα φαίνεται να ήταν αυτά που κρατούσαν τον Όλιβερ. Άλλωστε τα όνειρα δε μας κρατάνε όλους; Ας σκεφτούμε λοιπόν το πιο όμορφό μας όνειρο. Να το σκεφτούμε όμως με κάθε λεπομέρεια! Τι φοράμε τη μέρα που το όνειρό μας πραγματοποιείται, ποιος είναι δίπλα μας, τι ακούγεται, πώς μυρίζει ο άερας; Κι αφού κλείσουμε τα μάτια και «ζήσουμε το όνειρό μας» ας το ζωγραφίσουμε! Ή ας το γράψουμε!

epitrapezio when i dream 1000 1349827

Δεν υπάρχει πιο ταιριαστός επίλογος αυτήν τη στιγμή από το σημείωμα της ίδιας της σκηνοθέτιδος Κωνσταντίνας Νικολαϊδη…

Σκληρό έργο σε πολλά σημεία, βαθιά συγκινητικό σε άλλα, πολύ κωμικό επίσης και με έντονο σασπένς! Όπως είναι και η ίδια η ζωή, που μέσα από τα καλά και τα κακά της, μας ξεδιπλώνει τη μαγεία της και μας φέρνει κάθε φορά ένα βήμα πιο κοντά στην Αγάπη και στην Αγκαλιά. Μια Αγκαλιά που μας ψιθυρίζει γλυκά «Κράτα γερά. Όλα θα πάνε καλά.». Μια Αγκαλιά που, όπως κι ο μικρός Όλιβερ, όλοι βαθιά μέσα μας επιζητούμε.

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Μετάφραση: Φωτεινή Μεγαλούδη
Διασκευή/Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνα Νικολαΐδη
Σκηνογραφία/Σχεδίαση προβολής ορφανοτροφείου/Κοστούμια: Μαρία Φιλίππου
Πρωτότυπη μουσική: Γιάννης Οικονόμου
Στίχοι τραγουδιών: Μαγδαληνή Παλιούρα/Κωνσταντίνα Νικολαΐδη
Χορογραφίες/Κινησιολογία: Χριστίνα Φωτεινάκη
Φωτισμοί: Αργύρης Θέος
Video art: Ερατώ Τζαβάρα
Make-up artist: Ράνια Γιαννάκη
 
Πρωταγωνιστούν: Ρένος Χαραλαμπίδης, Τάσος Κωστής, Κωνσταντίνος Κάππας, Μαρία Αντουλινάκη
 
Όλιβερ Τουίστ ο Διονύσης Πιφέας
 
Μαζί τους οι: Τατιάνα Μελίδου, Κωνσταντίνος Μουταφτσής, Ρίνος Τζάνης
 
Επίσης, παίζουν με αλφαβητική σειρά:
 
Αντώνης Βαρθαλίτης, Ρεβέκκα Γιαννάκη, Παναγιώτης Δελαβίνιας, Βαγγέλης Ζάπας, Γιώργος Ιωσηφίδης, Θανάσης Καφενταράκης, Μάριος Μακρόπουλος, Λίνος Μάνεσης, Αθανάσιος Μυλωνόπουλος, Χρήστος Σωνάκης, Κωνσταντίνος Τσουμπάρης, Μαρία Μελίτα Ψυχογυιοπούλου

Από τη Σπυριδούλα Μπιρπίλη

Το άρθρο αυτό θα είναι λιγάκι διαφορετικό, γιατί διαφορετικές είναι και οι μέρες που ζούμε…Ο Μινώταυρος έμελλε να είναι η τελευταία παράσταση που είδαμε μαζί με τα παιδιά μου τέσσερις ημέρες πριν τα θέατρα κλείσουν στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Τότε βέβαια δεν το ξέραμε. Αρχικά σκέφτηκα να μην γράψω κάτι για την παράσταση. Τι νόημα θα είχε τώρα πια; Μετά το μούδιασμα των πρώτων ημερών όμως σήμερα ξαναέφερα στο μυαλό μου τον Μινώταυρο. Κι έκανα κάποιες σκέψεις που σκέφτηκα να μοιραστώ.

Ο Θησέας, ένα παλικάρι 16 χρονών ξεκινά να νικήσει τον Μινώταυρο, ένα τέρας που σκοτώνει. Ο πατέρας του, μεγαλύτερος σε ηλικία, μένει πίσω. Ο Μινώταυρος είναι κλεισμένος σε ένα λαβύρινθο, δύσκολο να τον βρεις πριν σε βρει εκείνος κι αν τελικά τον βρεις είναι αδύνατο να τον σκοτώσεις. Ο Θησέας όμως τον βρίσκει και τον εξολοθρεύει. Και τελικά επιστρέφει νικητής χάρη στη βοήθεια του έξω κόσμου, της Αριάδνης που του έδειξε πώς θα βρει τον δρόμο. Ο καθένας βοηθά με τον τρόπο του.

Οι μύθοι είναι ο αρχέγονος λόγος, αυτός ο λόγος που πάντα κάτι έχει να μας πει ανάλογα με την εποχή και τις συνθήκες. Δεν αξιώνω τον λόγο του αναλυτή, απλώς καταγράφω τι λέει σε μένα ο μύθος του Μινώταυρου, τη δεδομένη στιγμή με τις δεδομένες συνθήκες. Ο Μινώταυρος όσο φοβερό τέρας κι αν είναι, κι όσο καλά κι αν κρύβεται στο τέλος θα νικηθεί! Και θα νικηθεί από έναν άνθρωπο. Στη νίκη θα συμβάλλουν κι όσοι δεν θα έρθουν σώμα με σώμα με το θηρίο, αλλά θα προσφέρουν τη βοήθειά τους από μακριά με τρόπους διαφορετικούς. Όταν πια το τέρας εκλείψει θα πρέπει να βγάλουμε τα μαύρα πανιά από το πλοίο μας. Να επιστρέψουμε στην χαρά της ζωής. Κι ο μύθος μου λέει και κάτι άλλο. Όσοι περιμένουμε σκαρφαλωμένοι στον βράχο τα νέα, καλό είναι να μην βιαζόμαστε να βγάζουμε συμπεράσματα και να μην γκρεμοτσακιστούμε από τα βράχια βλέποντας μαύρα πανιά. Ας έχουμε την υπομονή και την φρόνηση να ελέγξουμε τα γεγονότα πριν βγάλουμε συμπεράσματα. Ίσως τα χαρμόσυνα νέα να είναι τελικά ήδη εδώ απλώς να ξέχασαν να αλλάξουν τα πανιά…

Θα ήταν άδικο ίσως να μην αναφερθώ έστω κι ονομαστικά στους συντελεστές μιας παράστασης που μου έδωσαν τροφή για σκέψη και προβληματισμό. Άλλωστε ο Μινώταυρος που με έκανε να σκεφτώ όλα τα παραπάνω είχε τη μορφή που του έδωσε η Χριστίνα Κουλουμπή (σκηνικά και κουστούμια) και τον δικό της λαβύρινθο έχω στο μυαλό μου όταν σκέφτομαι τη μάχη. Η σκηνοθετική ιδέα της Κάρμεν Ρουγγέρη και της Χριστίνας Κουλουμπή να παρουσιάσουν με αστείο τρόπο τους άθλους του Θησέα ώστε να μην φοβίσουν τα παιδιά ας μας καθοδηγεί τις μέρες αυτές στο πως παρουσιάζουμε τα γεγονότα και στο τι αφήνουμε να ακουστεί. Και φυσικά ένα μεγάλο μπράβο σε όλο τον θίασο (Κατερίνα Γεωργάκη, Μάιρα Γεωργάρου, Άρης Δελαγραμμάτικας, Χριστίνα Κουλουμπή, Μανώλης Κλωνάρης, Γιώργος Μπανταδάκης, Σταύρος Νίνης, Σωτήρης Σουριανός, Βασίλης Τσιγκριστάρης). Με κρητική λύρα, μαντινάδες, παραδοσιακά κρητικά τραγούδια και στίχους του Ανδρέα Κουλουμπή ειδικά προσαρμοσμένους στην παράσταση, ζήσαμε την περιπέτεια του Θησέα και μας συνεπήρε το θάρρος του και η αγωνιστικότητά του.

Τα παιχνίδια για ΠΡΙΝ και ΜΕΤΑ δείτε τα ως προτάσεις για παιχνίδι άσχετα αν έχετε δει ή όχι την παράσταση

ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ…

  • Διαβάζουμε. Διαβάστε το μύθο του Μινώταυρου και συζητείστε με τα παιδιά σας. Ποιο είναι αυτό το φοβερό τέρας; Το φοβούνται; Μπορεί να νικηθεί; Ίσως σας αποκαλυφθούν πράγματα που σκέφτονται αλλά δεν μπορούν να εκφράσουν. Ένα ανέμελο πρωινό, πάνω από δυο εβδομάδες πριν, η πεντάχρονη κόρη μου είχε ρωτήσει «μπαμπά αυτός ο κορονομιός είναι τέρας;». Στα παιδικά μάτια κάθε τι κακό έχει τη μορφή τέρατος κι έχουν ανάγκη να ακούσουν ότι τα τέρατα μπορούν να νικηθούν και στο τέλος πάντα έτσι συμβαίνει.

minotauros

  • Οδηγώντας τον τυφλό. Ένας είναι ο «τυφλός» κι ο άλλος ο οδηγός. Ο οδηγός πρέπει να οδηγήσει τον «τυφλό» του με φωνητικές οδηγίες για να φτάσει από το ένα μέρος στο άλλο. Στον χώρο μπορείτε να βάλετε τεχνητά εμπόδια ώστε η διαδρομή να είναι δαιδαλώδης. Ένα σκαμπό, μια τσάντα, ένα τετράδιο ή βιβλίο. Ο οδηγός είναι υπεύθυνος για τον «τυφλό» του και πρέπει να τον οδηγήσει στο τέρμα με ασφάλεια χωρίς να σκουντουφλήσει στα εμπόδια.

  • Κατασκευή: Ό,τι έχει μορφή είναι πιο εύκολο να νικηθεί. Μπορείτε να κατασκευάσετε την μάσκα με χαρτοσακούλα του μπακάλη και προσθέτοντας κέρατα από χαρτί. Ζωγραφείστε την και γίνετε για λίγο Μινώταυροι.

  • Παιχνίδι: Το παιχνίδι αυτό ονομάζεται Θησέας και Προκρούστης και υπάρχει στο βιβλίο των Φωτεινής Τσάμπρα και Ζωής Σκαλίδη «10 Παιχνίδια με Θεούς, Ημίθεους και Νύμφες» (εκδ. Ελληικά Γράμματα). Χρειαζόμαστε έναν Προκρούστη και υποψήφιους για τον τίτλο του Θησέα. Η Α’ δοκιμασία είναι να ξαπλώσουν οι υποψήφιοι στο έδαφος με γυμνές πατούσες. Ο «Προκρούστης» προσπαθεί να γράψει με μαρκαδόρο το όνομά τους πάνω στις πατούσες των παικτών. Οι παίκτες που θα αντέξουν τη δοκιμασία αυτή (ενώ γαργαλιούνται) περνούν στη δεύτερη φάση του παιχνιδιού. Στη Β’ δοκιμασία ο «Προκρούστης» γαργαλά στις γυμνές πατούσες τους ξαπλωμένους παίκτες με ένα φτερό για μισό λεπτό. Οι παίκτες που δε θα κινηθούν καθόλου για τριάντα δευτερόλεπτα περνάνε στην τρίτη φάση του παιχνιδιού. Στην Γ’ δοκιμασία ο «Προκρούστης» δένει και τα δύο πόδια των παικτών με ένα λάστιχο. Με το σύνθημα οι παίκτες προσπαθούν ανοίγοντας τα πόδια τους να τεντώσουν το λάστιχο όσο πιο πολύ μπορούν. Κατόπιν ο «Προκρούστης» μετρά με το μέτρο το άνοιγμα του κάθε λάστιχου. Θησέας ανακηρύσσεται ο παίκτης που έχει τεντώσει πιο πολύ το λάστιχό του.

 

10 paixnidia

Ας παίξουμε όλοι μαζί, ας ξορκίσουμε έτσι το κακό με γέλιο και παιχνίδι. Κι ας ήμαστε όλοι σίγουροι ότι όσο δυνατός κι αν είναι ο «Μινώταυρος», ο θνητός Θησέας είναι πιο δυνατός και πιο έξυπνος. Και στο τέλος θα τον νικήσει….

Από τη Σπυριδούλα Μπιρπίλη

Ο Ηλίας Καρελλάς είναι πάντοτε εγγύηση, είτε πρόκειται για θέατρο σκιών, είτε για παιδικό θέατρο. Αλλά αυτήν την φορά το αποτέλεσμα ξεπέρασε τις προσδοκίες! Η ζωντανή μουσική των String demons απογείωσε την παράσταση στο Θέατρο Κάππα με την θεσπέσια φωνή της Λυδίας Μπουντούνη να αφήνει άφωνο το κοινό. Ήχοι παραδοσιακοί, κλασσικοί, ρεμπέτικο, heavy metal, όλα εναρμονισμένα στις ανάγκες της παράστασης!

Για άλλη μια φορά το παιχνίδι με τις σκιές ενσωματώνεται άψογα στη σκηνοθεσία ενώ ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε η σκηνή του πολέμου. Μια χορογραφία με σύρματα έδωσε όλη τον παραλογισμό του πολέμου. Σύρματα που υψώνουμε ανάμεσα σε χώρες, ανάμεσα σε ανθρώπους, ανάμεσά μας. Για να κλειστούμε τελικά εμείς οι ίδιοι μέσα σε αυτά τα συρματοπλέγματα.

Ο Λευτέρης Ελευθερίου υπέροχος Συρανό ντε Μπερζεράκ!

2cyrano karellas 2019 gerasimopoulou IMG 9594

Άψογοι επίσης και οι υπόλοιποι ηθοποιοί, Κατερίνα Αθανασιάδη, Χρήστος Καπενής, Φάνης Παυλόπουλος. Πολλά μπράβο και στους χορευτές Κατερίνα Γεβετζή και Ναπολέων Μανάτο.

Η ομορφιά και πώς αυτή ορίζεται και το αιώνιο θέμα της αγάπης και της αποδοχής αποτελούν την βαθύτερη ουσία του Συρανό. Του Συρανό που η αγάπη του για την Ρωξάνη είναι τόσο μεγάλη ώστε να θυσιάσει την δική του ευτυχία για την δική της. Χαίρεται να την βλέπει χαρούμενη και όταν ο ανταγωνιστής του πεθαίνει δεν σπεύδει να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία αλλά αντίθετα πονά για την απώλεια μαζί με την Ρωξάνη. Η αγάπη είναι πολύπλοκη στα δικά μας μάτια αλλά τόσο ξεκάθαρη στα μάτια ενός ποιητή κι ενός παιδιού.

Κρατάω σαν πολύτιμο θησαυρό τα λόγια του 6χρονου γιου μου μετά την παράσταση «Μαμά αφού ο ντε Γκις αγαπούσε την Ρωξάνη γιατί έστειλε τον άντρα της στον πόλεμο;». Γιατί για ένα παιδί κι έναν ποιητή, όπως ο Συρανό όταν αγαπάς σκέφτεσαι πρώτα αυτόν που αγαπάς και μετά τον εαυτό σου.

Παιχνίδια με σκιές κατά τη διάρκεια της παράστασης και παιχνίδια για ΠΡΙΝ και ΜΕΤΑ την παράσταση.

ΠΡΙΝ…

  • Διαβάζουμε. Συρανό ντε Μπερζεράκ του Εντμόν Ροστάν. Υπάρχει μια πολύ όμορφη διασκευή του έργου για παιδιά από τις εκδόσεις Μεταίχμιο με υπέροχη εικονογράφηση!

 sirano

ΜΕΤΑ…

  • Από δω ο καλύτερός μου φίλος: Μπορεί να παιχτεί με έναν ή πολλούς παίχτες. Αν παίζει μόνο ένας τότε ζωγραφίζει τον φανταστικό καλύτερό του φίλο, ενώ αν παίζουν περισσότεροι, ο παρουσιαστής μας δείχνει τον καλύτερό του φίλο (τον άλλο παίκτη) τον οποίο φροντίζει να καθοδηγήσει- ντύσει ανάλογα. Γιατί το μυστικό σε αυτό το παιχνίδι είναι ότι ο καλύτερος φίλος έχει μια ιδομορφία. Μπορεί να εχει μεγάλη μύτη (σαν τον Συρανό), τεράστια αυτιά, να περπατά ανάποδα, να φτερνίζεται αντί να μιλά, να είναι από έναν μακρινό πλανήτη όπου είναι σύνηθες να τρως σύννεφα και άλλα πολλά. Ο παρουσιαστής εκθειάζει τον καλύτερό του φίλο και μας εξηγεί γιατί αυτό το διαφορετικό στοιχείο πάνω του τον κάνει τόσο ξεχωριστό!

 

  • Ο διπλός εαυτός μου: Η σκηνή κάτω από το μπαλκόνι όπου φαίνεται ο Κριστιάν ενώ μιλά ο Συρανό στάθηκε αφορμή να θυμηθώ αυτό το παιχνίδι. Για το παιχνίδι αυτό χρειάζονται οπωσδήποτε δύο. Τα δυο παιδιά στέκονται το ένα πίσω από το άλλο και χρησιμοποιώντας ένα πανί ή ένα τεράστιο μπουφάν/ ζακέτα/ πανωφόρι κρύβουμε το παιδί που στέκεται μπροστά. Αφήνουμε να φαίνονται τα χέρια του παιδιού που στέκεται μπροστά και το κεφάλι του παιδιού που στέκεται πίσω. Έτσι ενώ μιλά το «κεφάλι» οι κινήσεις γίνονται από τα «χέρια». Ο συντονισμός δεν είναι εύκολος καθώς οι δυο παίκτες δεν έχουν συννενοηθεί για το τι θα μιλήσουν και το αποτέλεσμα ξεκαρδιστικό!

Τι κοιτάς; Ε τι κοιτάς; Πώς πρέπει να ‘μαι για να μ’ αγαπάς;

Η μεγαλύτερη αλήθεια κρύβεται στους τελευταίους στίχους που ακούγονται από όλο τον θίασο και ξεσηκώνουν το κοινό. Έχει τελικά σημασία η μύτη μας, τα αυτιά μας και τα ρούχα μας; Αυτά καθορίζσουν το κατά πόσο είμαστε αποδεκτοί; Αυτά εξασφαλίζουν την αγάπη των άλλων; Ή μήπως τελικά η ουσία βρίσκεται αλλού; Σε έναν κόσμο όπου η εξωτερική εμφάνιση έχει φτάσει να καταπιέζει αυτούς που αναλώνονται στο κυνήγι της, ο Συρανό δίνει μια άλλη διάσταση της αγάπης!

           

Από τη Σπυριδούλα Μπιρμπίλη

Σε μια εποχή που οι αξίες περνούν κρίση και ο καθένας τρέχει να προλάβει υποχρεώσεις, επιθυμίες και ανάγκες το παραμύθι της Παπλωματούς μας θυμίζει ότι τα «τέρατα» της καθημερινότητας μπορούν να καταπολεμηθούν μόνο αν αποφασίσουμε να συμπαρασταθούμε στον συνάνθρωπο που έχει ανάγκη.

Η Μαριάνα Τόλη άφησε σπουδαίο έργο πίσω της και τιμώντας την απουσία της, οι συνεργάτες της αναβιώνουν το έργο που διασκεύασε και σκηνοθέτησε η ίδια. Στο Θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου ο εννιαμελής θίασος* κατορθώνει με τα τραγούδια και τον χορό να μας κάνει να ταξιδέψουμε μαζί με την παπλωματού και να γίνουμε κι εμείς κοινωνοί του έργου της και της προσφοράς της. Υπέροχες οι ερμηνείες όλων, αλλά πιο αγαπημένος των παιδιών είναι νομίζω ο Σωκράτης Μαιδώνης που μας κάνει να σκάσουμε από τα γέλια στον ρόλο του κακού βασιλιά.

Τα κουστούμια του Μιχάλη Σδούγκου μαγεύουν τα παιδιά. Και σε ένα μιούζικαλ δε θα μπορούσαμε να μην αναφερθούμε στις εξαιρετικές χορογραφίες του Αλέξανδρου Κουζίτσκιν.

Βλέπουμε την παπλωματού να αλλάζει μετά το ταξίδι της και να καταλαβαίνει ότι αυτό που έχει αξία είναι η προσφορά. Ας ζήσουμε λοιπόν κι εμείς το ΠΡΙΝ και ΜΕΤΑ την παράσταση με παιχνίδια.

ΠΡΙΝ…

  • Διαβάζουμε. «Το δώρο της Παπλωματούς» και «Το ταξίδι της Παπλωματούς» του Jeff Brumbeau (εκδόσεις Άγκυρα) Αν δεν τα έχετε ήδη διαβάσει κάντε το οπωσδήποτε. Δυο υπέροχα παραμύθια που μιλάνε για την αξία της προσφοράς. Γιατί τελικά η ευτυχία βρίσκεται σε αυτά που δίνεις κι όχι σε αυτά που παίρνεις.

 

  • Το δώρο: Μέρες που έρχονται όλοι προσπαθούμε να μάθουμε στα παιδιά πόσο σημαντικό είναι να προσφέρεις σε όσους έχουν ανάγκη. Εδώ εμείς θα σας προτείνουμε ένα παιχνίδι για «εικονικά δώρα». Παίξτε αυτό το παιχνίδι μαζί με το παιδί, αλλάζοντας ρόλους. Την μια φορά είστε εσείς ο δωρητής και το παιδί ο αποδέκτης και μετά αντίστροφα. Ο δωρητής δημιουργεί ένα φανταστικό αντικείμενο και το προσφέρει στον αποδέκτη. Ο αποδέκτης παίρνει το αντικείμενο κι αντιδρά ανάλογα. Μπορείτε να χαρίσετε βιβλία, μπάλες, ξυλομπογιές, πατίνια αλλά και σκύλους, λιοντάρια και αεροπλάνα!

ΜΕΤΑ…

  • Σωματική- συναισθηματική έκφραση: (Για μεγαλύτερες ομάδες/ εκπαιδευτικούς). Η παπλωματού άλλεξε στάση όταν πέρασε το τείχος που την χώριζε/ προστάτευε από τον έξω κόσμο. ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ ΚΟΣΜΟΙ. Χωρίζουμε τον χώρο στα δύο. Το ένα μισό αντιπροσωπεύει τον κόσμο της ελευθερίας, της ασφάλειας και της ευημερίας. Το άλλο μισό τον κόσμο της καταπίεσης, της ανασφάλειας, του πολέμου, των ξεριζωμών και της φτώχιας. Ζητάμε από κάθε μέλος της ομάδας να αισθανθεί με όλο του το σώμα κάθε κόσμο και στη συνέχεια να περάσουν όλοι αργά τα σύνορα του ενός κόσμου και να μπουν στον άλλο. Τι αλλαγές γίνονται, στο σώμα, πώς αλλάζει η έκφραση του προσώπου σταδιακά, πώς αισθανόμαστε.
  • Ζωγραφίζω: Κι αφού η Παπλωματού τελειώσει και ο βασιλιάς πάρει το «πάπλωμα», για να κρατήσετε λίγο ακόμα τη μαγεία της παράστασης μπορείτε να φτιάξετε στο σπίτι σας το μαγικό «πάπλωμα». Ζωγραφίστε σε χαρτί τα διαφορετικά κομμάτια του παπλώματος κι ίσως κάποια από αυτά να περιέχουν λέξεις αγάπης και συμπόνοιας αντί για χρώματα. Μπορείτε ακόμα να ενώσετε μικρά κομμάτια υφάσματος ή να κολλήσετε διάφορα υλικά σε χαρτί του μέτρου. Υλικά που θα καταπολεμούσαν την φτώχεια. Μην βάζετε όρια στην φαντασία. Ίσως το δικό σας «πάπλωμα» να έχει πάνω κολλημένα όσπρια, κομμάτια ζεστού υφάσματος, φράσεις παρμένες από τα παραμύθια, συννεφάκια ονείρων και λίγη κορδέλα από το μπαλόνι της ελπίδας που αφήσαμε ελεύθερο στον ουρανό.

Μακάρι τα λόγια της παπλωματούς να ηχούν στα αυτιά μας για χρόνια και να τα ακολουθούμε πάντα· «Κάνε το καλό».

           

 *Παίζουν και τραγουδούν οι ηθοποιοί: Παπλωματού : Λητώ Αμπατζή, Άπληστος Βασιλιάς : Σωκράτης Μαιδώνης, Μοδίστρα-Νεράιδα: Δήμητρα-Ιόλη Εξάρχου Αρκούδα-Ένορκος-Παλιατζής: Σταύρος Μπέκας Πουλί –Πλούσια κυρία: Ελεάννα Κόλλια Δικαστής-Αυλικός: Αντώνης Παπαδάκης Κυρία της αυλής-Κορίτσι: Πηνελόπη Σκαλκώτου Αγοράκι-Αυλικός-Ένορκος: Στέφανος Λούρος Γριούλα-Κυρία της αυλής: Ντόρα Γκέγκα

Ιστορίες αγαπάμε, ιστορίες ξεκινάμε,

Αλλά μια συγκεκριμένη την αγαπάμε πιο πολύ…

Πιο αληθινή εισαγωγή δεν θα μπορούσα να γράψω. Με αυτά τα λόγια ξεκινά η ομάδα «Μικρός Νότος» την παράσταση και αυτή είναι και η δική μου αλήθεια. Αν έπρεπε κάποτε να διαλέξω ένα μόνο παραμύθι θα ήταν «Ο ραφτάκος των λέξεων» του Αντώνη Παπαθεοδούλου. Κι είναι τεράστια η χαρά μου που είδα την ομάδα «Μικρός Νότος» να μεταφέρουν στην σκηνή του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, όχι μόνο το παραμύθι, αλλά και τα νοήματά του, την ατμόσφαιρά του, την μαγεία του και την αλληλεπίδραση του παραμυθιού με το κοινό.

raftakos texnesplus3

Και για να πιάσουμε το νήμα από την αρχή ας ξεκινήσουμε με τα όργανα! Καχόν, μελλόντικα, μεταλλόφωνο, κουίκα, κιθάρα, αυγά, ζίλιες, καστανιέτα, αφρικανικό σέικερ, βροντή, βροχή και μουσική γαβάθα. Με αυτά το παραμύθι ζωντανεύει και εμείς ταξιδεύουμε στο μικρό χωριό του ραφτάκου και στην πόλη αργότερα. Η ζωντανή μουσική είναι ένα από τα μεγάλα ατού της παράστασης και θα το διαπιστώσετε όταν τα μικρά σας ανέβουν στην σκηνή μετά το τέλος για να γνωρίσουν τα μουσικά όργανα.

Ο Νίκος Αξιώτης, ο Δημήτρης Γιαννής και η Γιούλη Καρναχωρίτη είναι μια ομάδα γεμάτη κέφι και αγάπη για τα παιδιά. Πριν ακόμα ξεκινήσει η παράσταση είναι εκεί για να μας καλοσωρίσουν, να αστειευτούν με τα παιδιά και να δημιουργήσουν ένα κλίμα θετικό, εγκάρδιο και φιλικό. Η παρουσία τους στην σκηνή πληθωρική μεταφέρει τους θεατές στην πόλη του ραφτάκου και μας κάνουν κοινωνούς της αλήθειας του. Μαζί με το κοινό κατορθώνουν το ακατόρθωτο (ξεπαγώνουν ακόμα και την Σμαρώ!), γιατί οι λέξεις ενώνουν τους ανθρώπους. Όπως τα υλικά του ραφάκου που ήταν απλά, έτσι κι οι συντελεστές της παράστασης με υλικά απλά, χωρίς περιττά φτιασίδια, με το σώμα, την φωνή, το χιούμορ τους και την αγάπη τους για τα παιδιά δημιουργούν μια παράσταση «χειροποίητη» που ζεσταίνει τις καρδιές μας.

Ο Αντώνης Παπαθεοδούλου ξέρει το μυστικό του ραφτάκου. «Οι λέξεις είναι αυτές που ζεσταίνουνε, δροσίζουν κι ομορφαίνουν πιο πολύ από όλα τα υλικά του κόσμου». Παιχνίδια με λέξεις λοιπόν για ΠΡΙΝ και ΜΕΤΑ την παράσταση!

ΠΡΙΝ…

  • Διαβάζουμε. Αν δεν έχετε ήδη διαβάσει το ομώνυμο παραμύθι του Ανώνη Παπαθεοδούλου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο μην χάνετε καιρό! Διαβάστε το όχι μία, αλλά χίλιες μία φορές. Και σαν έξτρα «εργασία» διαβάστε και το βιβλίο «Οι λέξεις δεν είναι για να πληγώνουμε» της ElizabethVerdickαπό τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο που μιλά για τη δύναμη των λέξεων.

lekseis

  • Ζωγραφίζω: Πριν πάτε στην παράσταση, αναλόγως του καιρού σκεφτείτε τι θα χρειαστείτε από ρουχισμό και φτιάχτε το με λέξεις. Αν είναι μια κρύα μέρα με τι θα πλέκατε το πουλόβερ σας; βρείτε τις πιο ζστές σας λέξεις και «φτιάχτε το». Αν βρέχει πώς θα φτιάχνατε την ομπρέλα σας; Κι αν φυσά ποιες λέξεις είναι οι πιο «αντιανεμικές»;

ΜΕΤΑ…

  • Οι λέξεις στην καθημερινότητα: ΠΡΟΣΟΧΗ! Αυτό είναι παιχνίδι για μεγάλους J Μια μικρή «σκανταλιά» για να φτιάξουμε το κέφι των μικρών μας. Οι λέξεις ζεσταίνουν, δροσίζουν, αγαπάνε και φροντίζουν. Οι λέξεις φέρνουν κοντά ή πληγώνουν, έχουν συναισθήματα ή αδιαφορούν. Κι αν πιστεύετε στη δύναμη των λέξεων χρησιμοποιείστε τες. Ένα μήνυμα μέσα στο κολατσιό του παιδιού σας, μια μικρή λεξούλα τυλιγμένη γύρω από το μολύβι που γράφει την ορθογραφία του, ένα μικρό σημείωμα στην τσέπη του μπουφάν, μια λέξη ζωγραφισμένη ανάμεσα στις πιτζάμες. Και θα νιώθουν πώς είστε πάντα εκεί κοντά τους. Που ξέρετε ίσως τους παρασύρετε στο παιχνίδι κι αρχίσετε να βρίσκετε μικρές λεξούλες παντού. Μια επικοινωνία μυστική που θα έχει δημιουργηθεί λέξη λέξη!
  • Κυνηγητό με τις λέξεις: (Για μεγαλύτερες ομάδες/ εκπαιδευτικούς). Τα παιδιά διαλέγουν μια λέξη και την βάζουν επάνω τους ή την κρατάνε σε ένα χαρτάκι στην τσέπη τους. Μπορεί να δοθεί οδηγία , π.χ. λέξεις που ζεσταίνουν, λέξεις μακρινές, λέξεις που γελάνε, ή να αφεθούν ελεύθερα τα παιδιά να γράψουν ό,τι θέλουν. Ένα παιδί γίνεται συγγραφέας και κυνηγά τις λέξεις που διαρκώς του φεύγουν. Όποια παιδιά πιάσει, αντιπροσωπεύουν μια λέξη. Στο τέλος όσες λέξεις έχει «συλλάβει», προσπαθεί να τις βάλει σε τέτοια σειρά, ώστε να σχηματίζουν μια πρόταση, να βγάζουν κάποιο νόημα. Μπορεί να προκύψει μια πολύ όμορφη συλλογική ιστορία στο τέλος.

Στις πόλεις αυτές τις μεγάλες που ζούμε, «που τα σπίτια είναι τόσο κοντά κι οι καρδιές μακριά» ο ραφτάκος τραγουδά συνταγή πανάρχαιη και μαγική!

Λεξιπλέκω, λεξιράβω της αγάπη ράμματα

Ένα ένα γραμματάκι, λέξεις, πλέξεις, γράμματα.

Οι κλωστές του λέξη λέξη περασμένες στην κλωστή.

Και τελικά καταλήγουμε να τραγουδάμε κάτω από μια τεράστια κουβέρτα

Μι και άλφα, ζήτα, γιώτα

Φτιάχνουν όλα το ΜΑΖΙ!

Ας φτιάξουμε επιτέλους το ΜΑΖΙ γιατί όλοι έχουμε να προσφέρουμε αν μη τι άλλο τις λέξεις μας!

           

Έβαλα μέλι, ζάχαρη και μεταξένια χτένια

Και παραμύθι έφτιαξα για να το πω σε σένα.

Μήλο μου και μανταρίνι κείνο που παμε θα γίνει.

Η Βίκυ Θαλασσινού μας ετοίμασε ένα παραμύθι σε δεκαπεντασσύλαβο στίχο με ζωντανή μουσική και συμμετοχή των παιδιών στη σκηνή του θεάτρου« Βαφείο- Λάκης Καραλής»

Ένα παραμύθι που μιλά για την κακία, το μίσος, την ζήλια και όλα όσα μας δηλητηριάζουν. Πώς κατάφεραν όλα αυτά και πέρασαν από τα παραμύθια στη μυθολογία και μετά να φωλιάσανε στην ιστορία; Το μήλο της Χιονάτης γλίστρησε από το παραμύθι, πέρασε κάμπους και βουνά και να! Αν για όλα φταίει αυτό το μήλο τότε μπορούμε να το νικήσουμε! Κι είναι αυτό το σπουδαιότερο μήνυμα του έργου κατά τη γνώμη μου. Εμείς έχουμε τη δύναμη να διαλέξουμε αν θα δαγκώσουμε ή όχι το δηλητηριασμένο μήλο…

Η Λήδα Γρηγοριάδου με το λαούτο και την υπέροχη φωνή, η Βίκυ Θαλασσινού και η Δώρα Θωμοπούλου μας ταξίδεψαν με ένα μήλο σε χρόνους και τόπους διαφορετικούς. Μας προσκάλεσαν να χορέψουμε σε γάμους, να κάνουμε παρελάσεις, μας δίδαξαν πώς να φερόμαστε μπροστά σε ένα μαγικό καθρέφτη και τελικά μας έμαθαν να τραγουδάμε τραγούδια μαγικά που αλλάζουνε τον κόσμο. Κι αν δεν αλλάξει το θέατρο τον κόσμο, αν δε σου δώσει την σπίθα της θέλησης να τον αλλάξεις, ποιος άλλος μπορεί να το κάνει καλύτερα;

«Ένα μήλο την ημέρα τον γιατρό τον κάνει πέρα», ολόσωστη παροιμία για την σωματική μας υγεία. Εμείς εδώ θα παραφράσουμε λίγο και θα πούμε «Ένα παιχνίδι την ημέρα την λύπη κάνει πέρα». Παινχίδια για ΠΡΙΝ και ΜΕΤΑ την παράσταση για να κρατήσουμε μακριά τα «δηλητηριασμένα μήλα»!

ΠΡΙΝ…

  • Αφήγηση και μήλα. Ας ξεκινήσουμε με τη Χιονάτη. Και μετά όπου βρείτε μήλο πείτε την ιστορία του! Ο Αδάμ κι η Εύα. Το μήλον της Έριδας στους γάμους του Πηλέα. Τα μήλα των Εσπερίδων κι ο Ηρακλής. Το μήλο που έπεσε στο κεφάλι του Νεύτωνα. Αλλά έχει και τραγούδια και παροιμίες το μενού. Τραγουδείστε Το «Μήλο μου κόκκινο», και πείτε μετά και καμιά παροιμία: «Ένα μήλο την ημέρα τον γιατρό τον κάνει πέρα», «Το μήλο κάτω από την μηλιά θα πέσει». Αν δεν σας φτάνουν αυτά θυμηθείτε και την Μηλίτσα από την Ντενεκεδούπολη και τον Αιμίλιο το Μήλο από την Φρουτοπία. Ας μην ξεχνάμε ότι κατάγεται και από το μήλο που έπεσε στο κεφάλι του Νεύτωνα.
  • Ζωγραφίζω: Προτείνουμε να ζωγραφίσετε το δηλητηριασμένο μήλο της Χιονάτης. Μπορείτε να ετοιμάσετε δυο ζωγραφιές. Μία το μήλο της Χιονάτης εξωτερικά και μία πώς μοιάζει εσωτερικά. Ο εξάχρονος γιος μου ζωγραφίζοντας το εσωτερικό του μήλου μονολογούσε: Το μαύρο σκουλήκι της κακίας με γλώσσα κοφτερή και αγκάθια αιχμηρή. Μαύρο και κακία, ζήλια και απογοήτευση, θυμός και θλίψη.

paidiki zografia

 

 

 

 

 

 

ΜΕΤΑ…

  • Τι συνέβη μετά... (Για μεγαλύτερες ομάδες/ εκπαιδευτικούς). «Κι όλοι ζήσαν καλά κι εμείς καλύτερα» και μετά; Τι έγινε το μήλο της Χιονάτης που προκάλεσε τόσο κακό; Εκείνο το μπιζέλι από την πριγκίπισσα και το μπιζέλι που ήταν η αιτία να καταλάβουν την βασιλική της καταγωγή που βρίσκεται; Και μιας και μιλάμε για λαχανικά τι έγινε η φασολιά του Τζακ; Οι μπότες του γίγαντα που κατέληξαν αφού τις φόρεσε ο παπουτσωμένος γάτος και ο Κοντορεβιθούλης; Διαβάστε το αγαπημένο σας παραμύθι, βρείτε ένα μικρό στοιχεία που κανείς μέχρι τώρα δεν το είχε προσέξει, πάρτε το και φτιάχτε το δικό σας παραμύθι. Κι αν ανακατέψετε και πολλά παραμύθια, μύθους, ιστορίες και τραγούδια ακόμα καλύτερα!

Δηλητηριασμένα μήλα υπάρχουν πάντα και παντού. Στα παραμύθια, στους μύθους, στην ιστορία και στην καθημερινότητά μας. Ας επιλέξουμε να μην τα δαγκώσουμε κι ας τραγουδήσουμε όλοι μαζί ενωμένοι τραγούδια μαγικά που διώχνουν την κακία μακριά!

           

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η Κέλλυ Σταμουλάκη μας παρουσιάζει φέτος την μεγάλη της επιτυχία «Ως την άκρη του ονείρου». Σε πρωτότυπη μουσική του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα (στον οποίο είναι κι αφιερωμένη η παράσταση) και με τον ερμηνευτή Βασίλη Λέκκα στο ρόλο του φύλακα άγγελου θα συγκινηθούμε, θα γελάσουμε και θα ταξιδέψουμε μαζί με την μικρή Πετρίνα…ως την άκρη του ονείρου!

Ακολουθώντας την δομή παραμυθιού, η Κέλλυ Σταμουλάκη μας παρουσιάζει ένα ταξίδι ενηλικίωσης όπου βοηθοί του ήρωα, (της ηρωίδας στην συγκεριμένη περίπτωση), είναι η αγάπη, η υπομονή και η πίστη. Πίστη στο ότι υπάρχουν φύλακες άγγελοι, πίστη στους ανθρώπους, πίστη ότι όλα τελικά θα πάνε καλά. Και πηγαίνουν καλά! Γιατί τα παιδιά, κι εμείς οι μεγάλοι, έχουμε ανάγκη να μας πει κάποιος ότι όλα θα πάνε καλά. Έχουμε ανάγκη να μας διαβάσουν παραμύθια κι αυτό κάνει η Κέλλυ Σταμουλάκη.

Παραμυθένια και τα κουστούμια του Μάριου Καραβασίλη, όπως επίσης και τα σκηνικά του Γιώργου Λυντζέρη. Τα σκηνικά πλαισιώνουν με αριστοτεχνικό τρόπο η ζωντανή μουσική με τα δεκάδες μουσικά όργανα. Πνευστά και κρουστά, αρμόνιο και βιολεντσέλο, ακόμα και άρπα (!) μας ταξιδεύουν σε δάση και σε λίμνες με βατράχια κι αγριόκοτες, σε βροχή και σε φωτιά.

Ο δεκαμελής θίασος συνεργάζεται άψογα και ανταποκρίνεται τόσο στο υποκριτικό μέρος όσο και στο μουσικό, αφού οι ηθοποιοί παίζουν μουσικά όργανα και τραγουδούν ζωντανά. Πέρα από την Νέλλη Γκίνη και τον Βασίλη Λέκκα, ξεχώρισαν ο Νικόλας Μπράβος (υποκριτικά και μουσικά) και η Έλενα Δελακούρα. Και φυσικά ακόμα γελάμε με τα παιδιά μου με τις ατάκες του Τζερόμ Καλούτα και την ξεκαρδιστική ερμηνεία του!

Η μικρή Πετρίνα παρόλες τις ατυχίες και τις δυσκολίες δεν χάνει την πίστη της και την αισιοδοξία της. Ξεκινά το ταξίδι της για να βρει τον παππού της, τις ρίζες της και τη οικογένειά της. Σε έναν κόσμο παιδικό, που μπορείς να σβήσεις μια φωτιά με κουβαδάκια, εμείς προτείνουμε παιχνίδια για ΠΡΙΝ και ΜΕΤΑ την παράσταση ώστε η μαγεία και το όνειρο να κρατήσουν λίγο ακόμα!

ΠΡΙΝ…

 

72917101 541446280016009 7060659143492763648 n

  • Αφήγηση. Το θεατρικό έργο «Ως την άκρη του ονείρου» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διάπλαση μαζί με το cd με την πρωτότυπη μουσική του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα. Αν δεν θέλετε να χαλάσετε την έκπληξη μπορείτε απλώς να το ξεφυλίσσετε και να φανταστείτε την δική σας ιστορία βλέποντας τι εικόνες. Ή μπορείτε ακόμα να διαβάσετε την ιστορία μέχρι τη μέση και μετά να φανταστείτε το δικό σας τέλος!

 

  • Ζωγραφίζω: Ο τίτλος του έργου μας δίνει αφορμή να παίξουμε με όνειρα. Ας ζωγραφίσουμε το πιο τρελό μας όνειρο, την πιο μεγάλη μας επιθυμία κι ας σκεφτούμε μετά τρόπους να κάνουμε το όνειρό μας πραγματικότητα!

ΜΕΤΑ…

  • Φτιάχνω τα δικό μου παραμύθι. Στο εμπόριο και στο διαδίκτυο κυκλοφορούν πολλά παινχίδια με παραμυθοκάρτες οι οποίες βασίζονται σις καρτέλες του Προπ. Διαλέχτε λοιπόν τον δικό σας ήρωα- ηρωίδα, σκεφτείτε το πρόβλημα που τον αναγκάζει να μετακινηθεί, βρείτε έναν βοηθό και αφού κάνει το ταξίδι του και ζήσει τις περιπέτειές του, δώστε το δικό σας τέλος. Το παραμύθι σας είναι κιόλας έτοιμο!
  • Ηχοϊστορία. Στην παράσταση η μουσική κυριαρχεί. Το δάσος το οποίο διασχίζει η Πετρίνα ζωντανεύει μπροστά στα μάτια μας χάρη στα μουσικά όργανα που παίζονται επί σκηνής. Γιατί να μην φτιάξουμε λοιπόν την δική μας ηχοϊστορία; Αρχικά σκεφτείτε μαζί με τα παιδιά μια τοποθεσία. Ένα δάσος, μια σπηλιά, μια παραλία, ή ένα σχολείο. Τί ήχοι ακούγονται συνήθως εκεί; Αντικείμενα του σπιτιού και το σώμα μας μπορούν να γίνουν τα αυτοσχέδια μουσικά όργανα που θα ντύσουν μουσικά αυτές τις τοποθεσίες.

Η Πετρίνα αντιλαμβάνεται μέσα από το ταξίδι της ότι η ζωή έχει αξία όταν προσπαθείς για όσα επιθυμείς. Όταν όλα εμφανίζονται «μαγικά» μπροστά σου η ζωή μοιάζει πιο σύντομη, «δεν ζεις»! Θα καταλάβει ότι η αγάπη είναι η κινητήριος δύναμη της ζωής και ότι όλοι, ξένοι και ντόπιοι, είμαστε άνθρωποι. Η Πετρίνα θα μας μάθει ότι ζωή σημαίνει να προσπαθείς, να αγαπάς, να πιστεύεις και να συνεχίζεις ως την άκρη του κόσμου για να κατακτήσεις το όνειρό σου!

           

Η μαγεία ξεκινά μπαίνοντας στην αίθουσα του Μεγάρου Μουσικής. Μια τεράστια πολύχρωμη σκηνή (σκηνικά Θάλεια Μέλισσα), κίτρινος φωτισμός (στους φωτισμούς η Στέλλα Κάλτσου) και μαξιλάρες που σε κάνουν να νιώσεις σαν βεδουίνος στην έρημο. Η 4χρονη κόρη μου είπε διασχίζοντας τον διάδρομο για να μπούμε στην αίθουσα ‘’Μαμά από εδώ ξεκινά ο παραμυθένιος κόσμος;’’.

Και πράγματι πρόκειται για έναν παραμυθένιο κόσμο. Ένα παραμύθι, που οι ηθοποιοί υπηρετούν λιτά και απέριττα όπως πρέπει να υπηρετούνται τα παραμύθια. Χωρίς πολλά φτιασίδια, με μόνο σύμμαχο το σώμα και την φωνή μας παραδίδουν το παραμύθι για να το κάνουμε δικό μας και στη συνέχεια να το αφηγηθούμε κι εμείς. Και δεν είναι παράδοξο που διάλεξαν ένα ανέκδοτο παραμύθι για να μας παρουσιάσουν. Γιατί στην ουσία τους τα παραμύθια έτσι μεταδίδονται. Από στόμα σε στόμα. Έτσι ζουν και αναπνέουν. Μέσα από τις αφηγήσεις του καθενός μας. Μοναδική συνοδοιπόρος του παραμυθιού η μουσική (Νίκος Κυπουργός), αλλά αυτή, σαν πανάρχαιη τέχνη και του λόγου της, έχει το δικαίωμα να βρίσκεται εκεί και να γίνεται ένα με το παραμύθι.

fteroto alogo

Άριστη η σκηνοθεσία του Βασίλη Μαυρογεωργίου μας μεταφέρει με το διασκευασμένο από την Άνδρη Θεοδότου παραμύθι του Νίκου Καζαντζάκη στη μακρινή Ανατολή, εκεί που πάντα συμβαίνουν θαύματα. Ο δωδεκαμελής θίασος συνεργάζεται για να αποδώσει όλους τους ρόλους και αυτό που εισπράττει ο θεατής είναι η συνεργασία και ένα αρμονικό αποτέλεσμα. Το γεγονός ότι ο χώρος της σκηνής που παίζουν οι ηθοποιοί είναι τόσο μεγάλος σου δίνει την αίσθηση ότι βρίσκεσαι μέσα στον κόσμο του παραμυθιού κι όχι ότι παρακολουθείς παράσταση.

Πολύ πολύ παλιά, πριν ακόμα οι άνθρωποι γίνουν σοφοί όπως σήμερα, οι αλήθειες βρίσκονταν στα παραμύθια και μέσω αυτών μεταδίδονταν η γνώση του κόσμου. Αυτά ήταν η διασκέδαση και η παρηγοριά των ανθρώπων. Με παιχνίδια απλά, όπως ταιριάζει στην τέχνη του παραμυθά, προτείνουμε να συνοδεύσουμε το ΠΡΙΝ και ΜΕΤΑ της παράστασης.

 

ΠΡΙΝ…

  • Το φτερωτό άλογο: Μεγάλη αναστάτωση προκάλεσε στην οικογένεια ο τίτλος της παράστασης. Θα υπήρχε φτερωτό άλογο; Κι αν ναι πώς θα το έδειχναν; Μήπως θα υπήρχε ένα ψεύτικο άλογο κρεμασμένο με σκοινιά από το ταβάνι; Αυτές τις κουβέντες είχαμε εμείς πριν την παράσταση. Θα μπορούσατε με αφορμή τον τίτλο να γίνετε για λίγο σκηνοθέτες- σκηνογράφοι και να σκεφτείτε μαζί με τα παιδιά σας τρόπους για να παρουσιαστεί ένα «φτερωτό άλογο» στη σκηνή.

 alogo

ΜΕΤΑ…

  • Αυτοσχεδιασμός: Το φτερωτό άλογο που χάρισε ο Ινδός στον βασιλιά της Περσίας έγινε αφορμή για μια απίστευτη περιπέτεια του διαδόχου. Μετά κάπου το έκρυψαν και εντελώς τυχαία το βρήκαμε εμείς! Που ήταν κρυμμένο και πώς το ανακαλύψαμε; Και σε ποια καινούρια περιπέτεια μας ταξίδεψε; Μήπως σε μια μακρινή κι εξωτική χώρα ή κάπου στο διάστημα; Μήπως τα φτερωτά άλογα σε ταξιδεύουν σε χώρες παραμυθιών; Μπορείτε να απλώς να γράψετε την ιστορία σας ή ακόμα καλύτερα να την παρουσιάσετε. Όπως είδατε δεν χρειάζονται πολλά πράγματα. Το σώμα σας και η μουσική είναι αρκετά για να αφηγηθούμε/ παρουσιάσουμε το παραμύθι μας.

Σαν όλα τα παραμύθια έτσι κι αυτό τελειώνει με το θρίαμβο της αγάπης. Γιατί τα παραμύθια ασχολούνται με τα σοβαρά του κόσμου με τρόπο απλό. Και τι πιο σοβαρό και πιο σημαντικό από την αγάπη! «Είναι μάγος; Είναι άγγελος;» ρωτάνε όλοι στο τέλος. «Τίποτε από αυτά. Είναι ο άντρας της».

           

Γη και αέρας και φωτιά

Δε με σταματάνε,

Την αγάπη μου θα βρω

Κρυμμένη όπου και να ‘ναι.

Από τη Σπυριδούλα Μπιρπίλη

Η θεατρική ομάδα Μποέμ παρουσιάζει στο Θέατρο Σταθμός, το παραμύθι της Γεωργίας Παρασκευά ‘’Η επιστροφή των παραμυθιών’’ (εκδόσεις Δωδώνη). Οι ήρωες των παραμυθιών, τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους, αλλά πολίτες της ίδια ‘’χώρας’’ ενώνονται μπροστά στον κίνδυνο της εξαφάνισής τους από την τεχνολογία. Ενωμένοι νικούν και τελικά καταφέρνουν να κάνουν την τεχνολογία σύμμαχό τους. Γιατί ο ‘’κακός’’ στα παραμύθια (εδώ η τεχνολογία) δεν είναι ποτέ ένας μονοδιάστατος ήρωας και πάντα είναι η κινητήριος δύναμη για να ενεργοποιήσει τον ήρωα.

Από την πενταμελή ομάδα των ηθοποιών ξεχωρίζω τον Πάνο Καλατζή για τις υποκριτικές του ικανότητες. Σε ρόλο κακού, αλλά και καλού κατορθώνει να μας πείσει και ταυτόχρονα μας κάνει να γελάσουμε πολύ.

Η σκηνοθεσία της Κατερίνας Πολυχρονοπούλου προσιτή στους νεαρούς θεατές. Προσωπικά μου φάνηκε κάπως ελλιπής η μουσική επένδυση και θα ήθελα μάλλον κάτι παραπάνω σε αυτό το κομμάτι της παράστασης.

Ευχάριστη έκπληξη η εμφάνιση των ηθοποιών μετά το τέλος της παράστασης για να μιλήσουν με τα παιδιά. Άμεσοι και με χιούμορ προσεγγίζουν τα παιδιά με αγάπη και είναι εκεί για να ακούσουν τα πάντα.

Η συγγραφέας Γεωργία Παρασκευά παίζει με τα παραμύθια και τελικά μας χαρίζει ένα καινούριο παραμύθι. Ας παίξουμε κι εμείς παιχνίδια ΠΡΙΝ και ΜΕΤΑ την παράσταση.

ΠΡΙΝ…

  • Παραμύθια: Η παράσταση βασίζεται στα παραμύθια. Αν δεν έχετε διαβάσει ήδη αρκετά τουλάχιστον μην πάτε απροετοίμαστοι. Έγκυρες πηγές λένε ότι πρέπει να γνωρίζετε τα παραμύθια της Ωραίας Κοιμωμένης, της Αλίκης στην χώρα των θαυμάτων, του Πήτερ Παν κι αν έχετε χρόνο θυμηθείτε και το τζίνι του Αλλαντίν και τον Κακό Λύκο. Μια καλή ιδέα για να τεστάρετε τις γνώσεις σας είναι το γνωστο παιχνίδι brainbox που κυκλοφορεί σε έκδοση ‘’Μια φορά κι έναν καιρό’’. Κι αν ήδη ξέρετε πολλά παραμύθια μπορείτε να διαβάσετε μια διαφορετική εκδοχή τους. ‘’Τα παραμύθια ανάποδα’’ του Ρόαλν Νταλ (εκδ.Ποταμός) θα κινήσουν το ενδιαφέρον μεγαλύτερων παιδιών που θεωρούν τα παραμύθια ‘’παιδικό ανάγνωσμα’’

large 20150810105735 brainbox mia fora enan kairo

  • Παντομίμα: Αινίγματα με παραμύθια. Κάποιος κάνει μια χαρακτηριστική κίνηση/ σκηνή από ένα παραμύθι μόνο με κίνηση χωρίς λόγο και οι υπόλοιποι μαντεύουν για ποιο παραμύθι πρόκειται. Είναι επιτυχημένη η παντομίμα όταν το ‘’κοινό’’ βρει το παραμύθι. Π.χ. Η Κοκκινοσκουφίτσα κόβει λουλούδια, η Χιονάτη τρώει το δηλητηριασμένο μήλο και πεθαίνει, η Ωραία Κοιμωμένη τρυπιέται με το αδράχτι, ο Κοντορεβιθούλης ρίχνει ψίχουλα για να βρει το δρόμο.

ΜΕΤΑ…

  • Παραμυθοσαλάτα: Στο εμπόριο κυκλοφορούν διάφορα βιβλία παραμυθοσαλάτας. Η λογική τους είναι να ανακατέψουμε ήρωες, καταστάσεις και φινάλε και να προκύψουν έτσι διαφορετικά παραμύθια. Τι θα λέγατε να προσπαθήστε να φτιάξετε την δική σας παραμυθοσαλάτα; Ιδέες πολλές. Ένας ήρωας παραμυθιού βρίσκεται σε ένα άλλο παραμύθι κατά λάθος ή ως επισκέπτης, βλέπουμε τι γίνεται μετά το τέλος ενός παραμυθιού (πού πήγε η Σταχτοπούτα αφού παντρεύτηκε τον πρίγκηπα;), ένας δευτεροήρωας (τα αδέρφια του Κοντορεβιθούλη) αποκτούν ξαφνικά πρωταγωνιστικό ρόλο ή ακόμα και συνέντευξη με έναν ήρωα παραμυθιού.

(‘’Φτιάξε τη δική σου παραμυθοσαλάτα’’, εκδ. Άμμος. ‘’Παρα-μύθοι στο μίξερ’’, εκδ.Νίκας, ‘’Με ένα ΦΙ και ένα ΠΙ φτιάχνω παραμύθια’’, εκδ.Ελληνικά Γράμματα)

 

paramuthosalata

  • Για μεγαλύτερες ομάδες/ εμψυχωτές: ΠΑΡΑΜΥΘΕΝΙΟ ΔΕΛΤΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ. Ο εμψυχωτής λέει στα παιδιά να φτιάξουν ένα παραμυθένιο δελτίο ειδήσεων που να έχει είτε όλους, είτε κάποιους από τους τομείς των δελτίων ειδήσεων (πολιτικά, ειδήσεις απ’ όλο τον κόσμο, κοσμικά, πολιτιστικά, καιρός, αθλητικά, χρηματιστήριο και γιατί όχι; Διαφημίσεις!). Μπορούννα χρησιμοποιήσουν παραμύθια (κλασικά και μη), μύθους και ό,τι άλλο φανταστούν. Στη συνέχεια θα παρουσιάσουν το δελτίο ειδήσεων. Ένας παίκτης θα είναι ο κύριος παρουσιαστής, ένας άλλος θα είναι ειδικός τον οποίο έφεραν στο δελτίο για να δώσει τη γνώμη του, και ένας τρίτος παίκτης είναι ο ρεπόρτερ στη σκηνή των γεγονότων. Ο ρεπόρτερ πρέπει να πάρει συνέντευξη από διάφορους μάρτυρες ή από χαρακτήρες που εμπλέκονται στην ιστορία, και όλοι αυτοί οι ρόλοι θα παίζονται από άλλα παιδιά της ομάδας. (Εάν έχουμε μικρή ομάδα ένας παίκτης μπορεί να έχει όλους τους ρόλους των συνεντευξιαζόμενων). Ίσως οι συνεντευξιαζόμενοι να είναι απλώς μάρτυρες που είδαν το γεγονός (όπως π.χ. η περίεργη γειτόνισσα της Κοκκινοσκουφίτσας), ή παλιοί φίλοι/ αγαπημένοι των κεντρικών χαρακτήρων ή οι δάσκαλοί τους στο δημοτικό σχολείο.Έτσι στα αθλητικά έχουμε το μύθο του Λαγού και της Χελώνας, στον καιρό τον μύθο του Ανέμου και του Ήλιου, στα πολιτικά την αντιδικία Σταχτοπούτας-μητριάς για την εξουσία και στα κοσμικά την ανακύρηξη της Χιονάτης ως ομορφότερης στον κόσμο.

            Ο 5,5 ετών γιος μου μερικές μέρες μετά την παράσταση ξύπνησε ένα πρωινό και μου αφηγήθηκε ένα τέλειο όνειρο (όπως είπε χαρακτηριστικά) που είδε. ‘’Όλοι οι ήρωες των παραμυθιών ήταν λέει μαμά μαζεμένοι σε ένα σταθμό τρένου’’. Εμπρός λοιπόν ας ανεβούμε στο τρένο των παραμυθιών κι ας έχουμε την τεχνολογία αρωγό. Κι όπως λέει και το τζίνι: ‘’Να θυμάστε ότι όλοι έχουμε ανάγκη από λίγο παραμύθι’’…

Θέατρο Σταθμός
(Βίκτωρος Ουγκώ 55, Αθήνα, στάση ΜΕΤΡΟ-Μεταξουργείο

Παραστάσεις: Κάθε Κυριακή στις 3.00μ.μ.

Είσαι τα δέντρα που σκαρφάλωσες, είσαι οι θάλασσες που πέρασες,

Είσαι οι δρόμοι που περπάτησες, είσαι εκείνα που ονειρεύτηκες.

Πάντα η καρδιά θα χτυπά, θα ‘σαι εκείνος που κρύβεις

Κάπου εκεί βαθιά…

Χριστούγεννα χωρίς ‘’Χριστουγεννιάτικη ιστορία’’ και Σκρουτζ είναι σαν Χριστούγεννα χωρίς…αγάπη! Αυτός είναι ο ένας λόγος που πρέπει να παρακολουθήσετε την παράσταση του Εθνικού θεάτρου. Ο δεύτερος λόγος είναι η όμορφη σκηνοθεσία, συνδυασμένη με υποκριτικό ταλέντο, εξαιρετικούς φωτισμούς και αστραφτερά κουστούμια.

Η ιστορία του Εμπενέζερ Σκρουτζ, του πασίγνωστου τσιγκούνη που απεχθάνεται τα Χριστούγεννα, έρχεται για να μιλήσει στις καρδιές όλης της οικογένειας. Μας μιλά για την αγάπη στον συνάνθρωπο αλλά και για την πορεία μας ως άνθρωποι. Που έχουμε φτάσει; Γιατί είμαστε αυτό που είμαστε; Μπορούμε να αλλάξουμε αν θέλουμε και πώς τελικά φτάνουμε να θέλουμε να αλλάξουμε; Ο Γιάννης Μόσχος επιτυγχάνει με την διασκευή και την σκηνοθεσία του να μας παρουσιάσει ένα έργο για όλη την οικογένεια. Ο καθένας θα πάρει αυτό που χρειάζεται και αυτό που μπορεί να αντιληφθεί, αλλά όλη η οικογένεια θα φύγει σίγουρα μαγεμένη από την Χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα.

Το σκηνικό της Τίνας Τζόκα, λειτουργικό και μαγικό, παραπέμπει σε Χριστούγεννα μιας άλλης εποχής της Αγγλίας. Η περιστρεφόμενη σκηνή μου θύμισε τον ‘’κύκλο’’ που κάνει η ζωή μας πολλές φορές, κι ακόμα κι αν δεν ηταν αυτή η πρόθεση της σκηνογράφου, θεωρώ ότι ένα σκηνικό που ‘’μιλάει’’ στην καρδιά του θεατή είναι ένα επιτυχημένο σκηνικό. Όσον αφορά τα κουστούμια, θα μιλήσω ως μαμά που εντυπωσιάστηκε από το γεγονός ότι τα παιδιά δεν φοβήθηκαν τα φαντάσματα. Αν και υπήρχε η ανησυχία από μέρους των παιδιών μου για τα ‘’φαντάσματα’’ τελικά μέσα από τα εντυπωσιακά αλλά ανθρώπινα κουστούμια τους, εστιάσαμε στον ρόλο τους και όχι στην όψη τους κι αυτό θεωρώ ότι ήταν ένα μεγάλο στοίχημα που κερδήθηκε.

Μιλώντας για φαντάσματα να υπογραμμίσω ότι ήταν εξαιρετικό το σκηνοθετικκό εύρημα του τρίτου φαντάσματος. Δεν ξέρω αν τελικά οι άνθρωποι αλλάζουν. Αν όμως αυτό μπορεί να συμβεί, είμαι πεπεισμένη ότι θα συμβεί από αγάπη κι όχι από φόβο. Κι ίσως τελικά οι μεγάλες αλλαγές στην ζωή μας να οφείλονται σε κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο. Θεωρώ πιο πιθανό ο Σκρουτζ να άλλαξε επειδή θυμήθηκε πώς ήταν να αγαπά κάποιον παρά επειδή τρόμαξε από ένα απόκοσμο πλάσμα.

Όλη η ομάδα των ηθοποιών είναι άψογη και άριστα συγχρονισμένη.Θα ξεχώριζα τον Χρήστο Στέργιογλου (Μπομπ Μάρλευ), τον Αλέξανδρο Μυλωνά (Σκρουτζ), τον Λαέρτη Μαλκότση (αφηγητής) και τον Παναγιώτη Παναγόπουλο (φάντασμα τωρινών Χριστουγέννων).

Θα ήταν παράλειψη σε ένα μιούζικαλ να μην αναφερθώ στην πρωτότυπη μουσική του Θοδωρή Οικονόμου και στους υπέροχους στίχους του Σταύρου Σταύρου. Τέλος, οι φωτισμοί του Λευτέρη Παυλόπουλου πρόσθεσαν ένα λιθαράκι ακόμα στη μαγευτική ατμόσφαιρα του έργου, ειδικά στην εμφάνιση του φαντάσματος των φετινών Χριστουγέννων.

Και για να κρατήσει η μαγεία των Χριστουγέννων πιο πολύ προτείνουμε παιχνίδια για ΠΡΙΝ και ΜΕΤΑ την παράσταση.

ΠΡΙΝ…

  • Διαβάζουμε: ‘’Χριστουγεννιάτικη Ιστορία’’ του Ντίκενς στην αυθεντική της μορφή, σε διασκευή, κόμικ, ή ό,τι άλλο θέλετε. Μην αφήνετε τα χριστουγεννιάτικα βράδια σας χωρίς την μαγεία του Εμπενέζερ Σκρουτζ!

978 618 03 0668 2 1

  • Φανταζόμαστε: Ο Σκρουτζ είναι ένας άνθρωπος που κατά βάση τσιγκουνεύεται τα συναισθήματά του. Δεν ήταν όμως πάντα έτσι. Τα παιδιά έχουν το χάρισμα της ενσυναίσθησης και της αλληλεγγύης. Μπορείτε λοιπόν να σκεφτείτε και να γράψετε μια μικρή ιστοριούλα από το παρελθόν του Σκρουτζ. Κάτι που δεν υπάρχει στο έργο. Πώς ήταν ο Σκρουτζ παιδί, τι του είχε συμβεί κι έγινε έτσι μετά; Ένας μικρός Ντίκενς ίσως να βρίσκεται κάπου ανάμεσά μας.

ΜΕΤΑ…

  • Για μεγαλύτερες ομάδες- εκπαιδευτικούς.: Μετά ην επίσκεψη του τρίτου φαντάσματος ο Σκρουτζ, κατά κόσμον Αλέξανδρος Μυλωνάς, τρέχει να ‘’προλάβει’’ τα Χριστούγεννα. Δεν είναι πια ο ηλικιωμένος Εμπενέζερ Σκρουτζ, είναι ένας άνθρωπος ελεύθερος από έννοιες, γεμάτος αγάπη. Ο εμψυχωτής χωρίζει τον χώρο σε τέσσερα τεταρτημόρια και ορίζει πώς περπατάμε σε καθένα από αυτά. Στο 1ο τετράγωνο περπατάμε σαν παιδιά χαρούμενα κι ανέμελα (όπως ήταν ο Σκρουτζ ως παιδί). Στο 2ο τετράγωνο σαν στενοχωρημένοι (όπως ο Σκρουτζ όταν ήταν μόνος στο σχολείο). Στο 3ο σαν ένας ενήλικος με έννοιες και προβλήματα (ο Σκρουτζ στην ενήλικη ζωή του) και στο 4ο σαν κάποιος που μόλις ξύπνησε από ένα όνειρο (καλό ή κακό;). Βάζουμε μουσική και σε όποιο τετράγωνο είμαστε περπατάμε ανάλογα.
  • Ζωγραφική: Ο Εμπενέζερ Σκρουτζ παιδί, ο Εμπενέζερ Σκρουτζ ερωτευμένος νέος, ο Εμπενέζερ Σκρουτζ τσιγκούνης μεσήλικας και ο Εμπενέζερ Σκρουτζ το πρωινό των Χριστουγέννων μετά την επίσκεψη των φαντασμάτων. Πώς θα ζωγράφιζαν τα παιδιά τον Σκρουτζ σε καθεμιά από αυτές τις 4 στιγμές του;

            Το εργο του Ντίκενς είναι διαχρονικό γιατί οι βαθύτερες αλήθειες του μας αφορούν ακόμα. Αν έπρεπε να επιλέξω ένα από τα νοήματά του θα ήταν αυτό που το πνεύμα του παρόντος είπε στον Σκρουτζ: ‘’Αρνήθηκες κάθε ευθύνη για τον κόσμο γύρω σου, αλλά έβγαλες όσα περισσότερα μπορούσες από αυτόν’’. Φοβάμαι ότι ο Σκρουτζ δεν είναι παρά η προσωποποίηση του κόσμου μας. Ίσως αν ο καθένας μας ξεχωριστά παίρναμε την ευθύνη που μας αναλογεί, τα φετινά Χριστούγεννα να ήταν ομορφότερα για πολλούς συνανθρώπους μας. Γιατί…

Κάπου εκεί που ζει η αγάπη, έλα και κράτα μου το χέρι εκεί να με πας.

Διαβάστε επίσης:Είδα Τη «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» Σε Σκηνοθεσία Γιάννη Μόσχου

bookfeed_konstantinidis

anixnos250x300

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Μένουμε σπίτι!!! Διαβάζουμε, τραγουδάμε, συζητάμε, βλέπουμε ταινίες και φυσικά θεάτρο...on line!

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

sample banner

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία