Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
Στην εκτέλεση Blind Trust οι καλλιτέχνες προσκαλούν το κοινό να συμμετάσχει ενεργά όχι μόνο με τα μάτια αλλά και με τα χέρια, τα αυτιά, τη μύτη και το δέρμα. Έτσι η αντιληπτική ικανότητα παύει να είναι αμιγώς οπτική και γίνεται απτική, δίνοντας την ευκαιρία σε διαφορετικές περιοχές του εγκεφάλου να ενεργοποιηθούν και να ανταποκρίνονται στα ερεθίσματα.
 
Ένας καλλιτέχνης προσκαλεί κάθε φορά ένα μέλος του κοινού και ξεκινά μια διαδρομή όπου δεν υπάρχει καθόλου λόγος. Ξεκινούν ένα σιωπηλό διάλογο όπου η ηρεμία εκδηλώνεται ως ανθρώπινη ιδιότητα και το άγγιγμα είναι αυτό που βοηθά στην αποκάλυψη του περιβάλλοντος χώρου. Έτσι η εμπιστοσύνη κατακτάται χωρίς τη βοήθεια της όρασης, αλλά με την βοήθεια των υπόλοιπων αισθήσεων, των αισθήσεων που συνήθως «καταπιέζονται» λόγω της άμεσης προσφοράς της όρασης.
Η απόδοση ξεκινά με μια διαδραστική οπτική εγκατάσταση, όπου το κοινό οδηγείται σε ένα σκοτεινό χώρο με οθόνες, χαμηλό φωτισμό και ήχο. Σταδιακά οι συμμετέχοντες βυθίζονται στο σκοτάδι και την σιωπή καθώς οι καλλιτέχνες τους δένουν τα μάτια και τοποθετούν τους ωτασίδες τους. Η επαφή ένα προς ένα δημιουργεί στενή σχέση ανάμεσα στον καλλιτέχνη και τον συμμετέχοντα, όπου το άγγιγμα είναι το μέσο με το οποίο βλέπουμε και ακούμε. Σε μια κοινωνική οθόνη αφής, οι επαφές μεταξύ ανθρώπων θεωρούνται είτε αισθησιακά είτε απρεπείς. Στην εκτέλεση Blind Trust το άγγιγμα αποβάλλεται από αυτές τις έννοιες και γίνεται ένας τρόπος για να καταλάβουμε τον εαυτό μας και τον διπλανό μας.
 
 
Καλλιτέχνες: Alessandro Tagliati, Chiara Pedrini, Francesca Caselli, Giovanni Bottiglieri, Marina Degano, Μίλκα Παναγιότοβα
Μουσική: Γιάκομο Νατάλι
 
Συνεργάτης στην Αθήνα: Sylvia Petsoura
 
 
Τρίτη 16 Οκτωβρίου 2018
Διάρκεια: 15-20 λεπτά ο κάθε συμμετέχων Ώρες έναρξης: 20:00, 21:00, 22:00 | 5 €
κρατήσεις απαραίτητες στις 213.00.40.496
 
____________________________________________________________________
 
κέντρο ελέγχου τηλεοράσεων
 
Κύπρου 91Α & Σικίνου 35Α Κυψέλη, Αθήνα
 
Τηλέφωνα: 213 0040496 & 6945348445
 
ΠΡΟΣΒΑΣΗ με αυτοκίνητο: εύκολο πάρκινγκ | με λεωφορείο (στάση
 
 Καλλιφρονά): 054, 608, 622, Α8, Β8 | με τροχήλι (στάση Καλλιφρόνας): 3,
 
 5, 11, 13, 14 | (στάση Πλατεία Κυψέλης): 2, 4 με ΗΣΑΠ: Άγιος 
 
Νικόλαος (15 λεπτά με τα πόδια)
 
 
https://polychorosket.gr
 
https://www.facebook.com/tvcontrolcenter/
 
https://twitter.com/TVControlCenter
 
https://www.instagram.com/TVControlCenter/
 
https://www.flickr.com/photos/polychorosket/albums
 
 
 
Το γαλλικό συνδικάτο SYNDEAC (Σύλλογος Καλλιτεχνικών και Πολιτισμικών Εταιρειών) υποστηρίζει το πρόγραμμα του ΚΕΤ για τη δεκαετία του 2018-19.
 
https://www.syndeac.org/

Μια ιδιαίτερη παράσταση, η οποία έχει ήδη εξιτάρει την φαντασία μας και έχει τραβήξει την προσοχή μας, έκανε πρεμιέρα το Σάββατο 13 Οκτωβρίου στο ΚΕΤ και θα συνεχιστεί για λίγες ακόμα παραστάσεις,τα Σαββατοκύριακα

Οι «Ανθρώπινοι ζωολογικοί κήποι: Ον» είναι μια παράσταση εμπνευσμένη από τις εθνολογικές εκθέσεις «Χωριά των Χωρών» που διεξήχθησαν τον 18ο, 19ο  και στις αρχές του 20ου αιώνα. Εστιάζει στο φόβο της ετερότητας πάνω στο οποίο κατασκευάζονται προσωπικοί και κοινωνικοί μηχανισμοί συμπεριφοράς. Είναι μια περιήγηση στη σχέση μεταξύ σώματος-νου, εισέρχεται στα προσωπικά δεδομένα που δημιουργούνται από τις πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες και εξετάζει το κατά πόσον υπάρχει - και πού βρίσκεται - η ελεύθερη βούληση.

Λίγες μέρες πριν την πρεμιέρα είχαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε με την μουσικό Βάλυ Ιωάννου, η οποία υπογράφει τη μουσική σύνθεση των ζωολογικών κήπων και παίζει στην παράσταση μαζί  με τη Νέλλη Πουλοπούλου.

vali ionnou texnes συν

Πώς γεννήθηκε η ιδέα για την παράσταση «Ανθρώπινες Ζωολογικοί Κήποι: Όν»;

Γεννήθηκε αρχικά στο μυαλό της φίλης και συνεργάτιδας Νέλλης Πουλοπούλου το 2014. Επηρεασμένη από τη συνθήκη των ανθρώπινων ζωολογικών κήπων, των εκθέσεων δηλαδή ζωντανών ανθρώπων (ιθαγενών,Φιλλιπινέζων,νάνων,κ.α.) που πραγματοποιούνταν στο τέλος του προηγούμενου και στις αρχές του 20ου αιώνα, δημιούργησε μαζί με διάφορες καλλιτεχνικές ομάδες μια τριλογία παραστάσεων ψάχνοντας να καταλάβει με ποιόν τρόπο και κατά πόσο η έκθεση και κατηγοριοποίηση του διαφορετικού συνεχίζει να υπάρχει γύρω μας, αλλά και μέσα μας. Οι πρώτες δύο παραστάσεις αφορούσαν τις κοινωνικές και στερεοτυπικές συμπεριφορές που έχουμε υιοθετήσει απέναντι στους στιγματισμένους με σκοπό να ταρακουνήσει και να μας φέρει αντιμέτωπους με τα προσωπικά μας δεδομένα. Το τελευταίο μέρος της τριλογίας «το όν» παίρνει αυτή την εξωτερική συνθήκη και τη γυρνάει προς τα μέσα ψάχνοντας να βρει που βρίσκεται ο αυτοστιγματισμός στο άτομο. Ποιό είναι το διαφορετικό μέσα μας και πως το αντιμετωπίζουμε; Υπάρχει μια σχέση εκθέτη εκτεθειμένου στον ίδιο μας τον εαυτό; Εξομαλύνεται η αμηχανία μας απέναντι στο διαφορετικό, όταν το ανακαλύπτουμε και το αποδεχόμαστε πρωτίστως μέσα μας;

Υπογράφετε τη μουσική σύνθεση της παράστασης. Θέλετε να μας πείτε δύο λόγια γι’ αυτή; Τι ήχους θα ακούσουμε;

Τα όργανα που χρησιμοποιώ είναι η φωνή, το πλήκτρο και μια λουπιέρα. Σε κάποια προηχογραφημένα κομμάτια έχω χρησιμοποιήσει και διάφορους εξωτερικούς ήχους, όπως ας πούμε τον χτύπο μιας άδειας βαλίτσας. Μου αρέσει πολύ να βρίσκω ήχους μέσα στο χώρο τον οποίο βρίσκομαι τη κάθε στιγμή. Όπως μου αρέσει και ο τρόπος που αλλάζει αυτός ο ήχος όταν περνάει από το μικρόφωνο. Ο ήχος του χώρου και ο ίδιος ο χώρος επιδρούν πάντα στο μουσικό/συναισθηματικό περιεχόμενο. Κάποιες φορές συνειδητά, άλλες όχι και τόσο.

Πώς στήθηκε η ηχητική δημιουργία της παράστασης;

Αρχικά ακούγοντας και συζητώντας τις ιδέες της Νέλλης. Έπειτα παρατήρησα πως επιδρούν πάνω μου και προσπάθησα να τις εσωτερικοποιήσω και να επιτρέψω την δημιουργία εικόνων και λέξεων γύρω από αυτές. Με αυτό το συναισθηματικό/σωματικό παιχνίδι των αισθήσεων έπαιξα πρώτα. Μέσα από αυτό το πρίσμα γεννήθηκαν οι πρώτες μουσικές ιδέες. Στη πορεία ξεκινήσαμε μαζί να δομούμε τη γενικότερη σύλληψη. Εκεί προσπαθούσαμε να βρούμε έναν ισορροπημένο διάλογο. Πότε θα υπάρξει λόγος, πότε μουσική, πότε και τα δύο, πότε κίνηση, πότε σιωπή; Πως θα ενώσουμε το βίωμα, το σώμα με τη λογική και πρακτική πλευρά του εαυτού; Η μουσική σύνθεση λειτούργησε σαν ένας μικρόκοσμος αυτού που διαπραγματεύεται η παράσταση. Τη σχέση μεταξύ σώματος και νου.

Η παράσταση εστιάζει στο φόβο της ετερότητας πάνω στην οποία χτίζονται προσωπικοί και κοινωνικοί μηχανισμοί συμπεριφορών. Πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί αυτός ο φόβος;

Δεν νομίζω οτι υπάρχει μία μονάχα απάντηση για ένα επιθυμητό αποτέλεσμα. Ο κάθε άνθρωπος βρίσκει τον δικό του τρόπο αν το θέλω του είναι ισχυρό. Όταν λοιπόν αντιληφθούμε πως υπάρχει αυτός ο φόβος, είναι εξίσου σημαντικό να υπάρξει και η θέληση να τον αντιμετωπίσουμε, αλλιώς είναι πιθανό να ζούμε στη κόλαση μόνο και μόνο επειδή μας είναι γνωστή. Αυτό που έχω καταλάβει είναι πως όταν δεν επαναπαυόμαστε στα κλισέ μας, στα προεπιλεγμένα δεδομένα μας και δίνουμε χώρο στο καινούριο, στο ξένο με την ανάγκη να το καταλάβουμε και να δούμε που βρίσκεται μέσα μας και πως εκδηλώνεται, καταπολεμάμε τη ρατσιστική αντιμετώπιση απέναντι στο άγνωστο. Όταν μπαίνουμε στο καινούριο δεν πηγαίνουμε μόνο σε ευχάριστα μέρη, αλλά και σε δυσάρεστα. Φωτεινά και σκοτεινά μαζί. Με αυτόν τον τρόπο ανοίγουμε και σιγά σιγά μαθαίνουμε να αποδεχόμαστε όλες τις πλευρές της φύσης. Η αποδοχή του σκοταδιού μας είναι θεωρώ το κλειδί στην αντιμετώπιση του φόβου. Χωρίς αυτή την αποδοχή, το σκοτάδι θα επαναστατήσει σε ανυποψίαστο χρόνο, ασυνείδητα και τις περισσότερες φορές διαστρεβλωμένα. Εκεί μέσα υπάρχει ένας φοβερός εγκλωβισμός διότι γινόμαστε έρμαια ακατέργαστων συναισθημάτων που εξαιτίας της καταπίεσής τους, έχουν χάσει τη σύνδεσή τους με τη πηγή. Τείνουμε να αναζητούμε αυτόν τον εγκλωβισμό. Μάλλον επειδή είναι πιο εύκολος και είναι κάτι που έχουμε συνηθίσει. Ταπώνουμε τις επιθυμίες μας και αναζητούμε την ελευθερία στην έκρηξη και τα ξεσπάσματα για να ισορροπήσουμε. Θα μπορούσαμε να αναλάβουμε εμείς την ευθύνη των επιθυμιών μας. Να χαράξουμε εμείς το δρόμο μας. Να βουτάμε με όλο μας το είναι στις επιθυμίες μας και να πάρουμε την ευθύνη του ποιοί είμαστε. Θεωρώ ότι εν δυνάμει είμαστε τα πάντα και πως ο κάθε άνθρωπος ενεργοποιεί διαφορετικές πτυχές του εαυτού μας. Μόλις μας επιτρέψουμε να καταλάβουμε πως αυτό που βλέπω στον άλλον, το έχω κάπου και εγώ και πως η μόνη διαφορά είναι το πως το εκδηλώνει ο καθένας, τότε ίσως βρούμε κάποια ελευθερία. Η οποία μάλλον δεν είναι βολική. Μπορώ να είμαι όποιος/όποια θέλω. Τί θα επιλέξω;

Τι κοινά βλέπετε ανάμεσα στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία και τους ζωολογικούς κήπους;

Θεωρώ ότι βρισκόμαστε σε μία εποχή όπου η έκθεση βρίσκεται στο ζενίθ της. Ο εκθέτης μας όμως δεν είναι κάποιος άλλος, αλλά ο ίδιος μας ο εαυτός. Ο ανώτερός μας εαυτός που παίρνει τα ηνία και φτιάχνει περσόνες. Ο διαχωρισμός λοιπόν που κάποτε υπήρχε ανάμεσα στους αποικιοκράτες και ιθαγενείς, υπάρχει τώρα μέσα μας. Εν μέρει αυτές οι δυο πλευρές είναι φυσιολογικές. Είναι λογικό δηλαδή να συνυπάρχουν τα δίπολα. Όταν όμως τα άκρα μεγεθύνονται και δεν αναγνωρίζει το ένα την ύπαρξη του άλλου, υπάρχει τεράστια εσωτερική σύγκρουση. Τείνουμε να φτιάχνουμε οι ίδιοι ρόλους αρχηγού και σκλάβου και χανόμαστε στη παρουσίαση και στην εικόνα, αντί να ταρακουνήσουμε αυτούς τους ρόλους και να ψάξουμε για μια καινούρια συσχέτιση διπόλων. Αντί να ακούσουμε τη φωνή που δεν μας αρέσει, την πετάμε. Αντί να μας καταλάβουμε, μας αγνοούμε. Αντί να απελευθερωθούμε, αυτοεγκλωβιζόμαστε. Πως αναζητούμε λοιπόν «ιδανικά» έξω από εμάς, όταν δεν τα έχουμε βρει μέσα; Μπορεί μια νοητική διαδικασία, μια ιδέα, μια εικόνα, ένα ιδανικό να ανθίσει αν δεν έχει συνδεθεί χωρίς παρωπίδες και ειλικρινά με τη καρδιά μου;

 

Ξεκινήσατε να παίζετε πιάνο από 8 ετών. Πώς ήρθε η μουσική στη ζωή σας;

Μου άρεσε από πολύ μικρή να πατάω κουμπάκια. Όταν ξεκίνησα πιάνο αντικατέστησα τα κουμπάκια με πλήκτρα. Έλαβα μια αυστηρά κλασσική παιδεία στο πιάνο, η οποία παραδόξως καταπίεζε την ανάγκη μου για δημιουργία. Μετά από πολλά χρόνια μελέτης αλλά και αμφισβήτησης άρχισα να γεφυρώνω αυτό το χάσμα και να καταλαβαίνω πώς η τεχνική και η αυστηρή δομή της κλασσικής παιδείας μπορεί να γίνει βάση για να δημιουργήσω κάτι καινούργιο. Ξαναγύρισα λοιπόν απενοχοποιημένα στην έμπνευση που μου έδιναν πάντα οι φυσικοί ήχοι, ο ήχος μιας ρόδας που κυλάει σε χώμα, η ηχογράφηση χαρτιών που τσαλακώνονται, κάποια είδη τακουνιών που περπατούν σε ξύλο η μάρμαρο, ο ήχος των φύλλων, κ.α. Δεν κατάλαβα ακριβώς πως ήρθε η μουσική στη ζωή μου. Κάπως νοιώθω ότι υπήρχε από πάντα.

Που θα τοποθετούσατε τη μουσική σας καταγωγή;

Έχω ακούσει και παίξει πολλά κλασσικά έργα και κατά καιρούς με έχουν στιγματίσει και συνεχίζουν να με στιγματίζουν διάφοροι καλλιτέχνες η κομμάτια που ακούω ξανά και ξανά. Είναι φοβερά ευρύς ο κύκλος, αλλά θα αναφερθώ στους Arvo Part, Nick Cave, Valentyn Silvestrov, Bjork, Cocorosie, Beethoven, Robert Schumann, Domenico Scarlatti, Portishead, Radiohead, David Byrne, Rokia Traore, Keith Jarett, Velvet underground, Martha Argerich, Sviatoslav Richter, Giya Kancheli, Pj Harvey, Erykah Badu, Brad Mehldau.. Η αυθόρμητη όμως απάντησή μου σε αυτή την ερώτηση θα ήταν οι σχέσεις μου με τους άλλους. Ο τόνος, χρώμα, βάθος και εκφραστικότητα των πλασμάτων (ανθρώπινων και μη), η πολυπολιτισμικότητα, οι ήχοι των χώρων και χωρών που βρίσκομαι την κάθε στιγμή, η ανοιχτότητα και το ταξίδι στο άγνωστο.

Διδάσκετε μουσική σε παιδιά. Γιατί πιστεύετε ότι ένας γονιός αξίζει να προτρέψει το παιδί του να ασχοληθεί με τη μουσική;

Διδάσκω πιάνο σε παιδιά και ενήλικες τα τελευταία 15 χρόνια και εδώ και 2 χρόνια συντονίζω κάποιους κύκλους κρουστών για όλες τις ηλικίες. Ήθελα να φέρω μικρούς και μεγάλους σε επαφή με την εμπειρία του να παίζουν μαζί μουσική. Να μάθουν για αυτήν βιώνοντάς την και όχι το ανάποδο. Είναι κάτι που ενσωματώνω και στη διδασκαλία του πιάνου, διότι οι νοητικές διαδικασίες που απαιτεί η μάθηση της μουσικής πολλές φορές μπλοκάρουν το σώμα. Και ο ρυθμός είναι σώμα.. Ένας λοιπόν λόγος που αξίζει κανείς (είτε γονιός, είτε παιδί) να μάθει μουσική είναι η σύνδεση που αποκτάει με το σώμα του. Και αυτή η σύνδεση όταν μαθαίνεις και αγαπάς κάποιο όργανο, γίνεται μέρος μιας καθημερινότητας. Δημιουργείς μια σχέση με το όργανό σου που μοιάζει πολύ με τις σχέσεις που δημιουργούμε γενικότερα. Μέσα από τη τόσο λεπτομερή μελέτη που αναπτύσσεις, μαθαίνεις να κάνεις υπομονή, να έχεις αυτοπειθαρχία, αυτοπεποίθηση, να ακούς, να εμβαθύνεις, να μένεις στο τώρα, να έρχεσαι σε επαφή με το συναίσθημά σου ενώ παράλληλα εξασκείς το μυαλό σου να λειτουργεί καλά και στα δυο ημισφαίρια του εγκεφάλου. Εφόδια που σε συνοδεύουν σε ό,τι και αν αποφασίσεις να κάνεις στη ζωή σου. Το σπουδαιότερο όμως για μένα είναι οτι μαθαίνεις να επικοινωνείς με άλλο τρόπο. Μαθαίνεις να ερμηνεύεις τους ήχους και να μιλάς με αυτούς. Διότι η μουσική είναι μια παγκόσμια γλώσσα που έχει τη δύναμη να εξομαλύνει το αιχμηρό και να επικοινωνήσει το αφηρημένο.

 afisa ket

Από τις 13 Οκτωβρίου έως τις 11 Νοεμβρίου για 10 μοναδικές παραστάσεις.

Κάθε Σάββατο & Κυριακή στις 21:00 στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων.

Κύπρου 91Α & Σικίνου 35 Α , Κυψέλη, Αθήνα

Τηλέφωνα κρατήσεων: 213.00.40.496 & 69.45.34.84.45

 

 

Το πρώτο θεατρικό ανέβασμα του έργου «Κηδεύω α’ Εκπνοή» του Δημήτρη Δημητριάδη από την ομάδα Lynx, στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων.
 
Ένα πρόσωπο, όργανο αυτοτελές. Στεφανωμένο, ανοίκειο, γυμνό από περιγραφή, ακόμα ζεστό... 
Kαι μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στα χείλη. 
Eκεί θα γίνει. Eκεί. 
Σε μια στιγμή. Αυτή θα είναι η διάρκεια. 
“Σαν κάτι που είναι διαρκώς μπροστά σου αλλά δεν γίνεται αντιληπτό ".
 
Σε ένα δραματουργικά οξύ παρόν που κανείς δεν μπορεί να «αναβάλλει», να «εμποδίσει», να «μεταφέρει», θα συμβεί αυτό που πρόκειται να συμβεί, όσο κρατήσει αυτό. Ένα στόμα που κάποτε μιλούσε, τραγουδούσε, φιλούσε, άγγιζε, δημιουργούσε, διέλυε, ενέπνεε, τώρα τίποτε. Δύο παράλληλοι άξονες, που η αναμονή της στιγμής που επίκειται είναι ο κρίκος για την οριστική ένωσή τους και την μετάβαση στον «ουρανό της σάρκας».
 
Την Δευτέρα 19/3 μετά το τέλος της παράστασης θα ακολουθήσει συζήτηση με το συγγραφέα του έργου Δημήτρη Δημητριάδη.
 
Σκηνοθεσία: Ηλέκτρα Φραγκιαδάκη | βοηθός σκηνοθέτη: Δημήτρης Τσεσμελής | κίνηση: Γιώργος Βασιλόπουλος | σκηνικά / κοστούμια: Ομάδα Lynx | παίζουν: Στέλλα Μαγγανά, Κατερίνα Κυβετού | οργάνωση παραγωγής: ΔΕΚΑΕΦΤΑ // ΤΡΙΤΑ Productions
 
Διάρκεια παράστασης 55 λεπτα
 
ΚΕΝΤΡΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΤΗΛΕΟΡΑΣΕΩΝ, Κύπρου 91Α & Σικίνου 35Α Κυψέλη (213 0040496, 6945348445)
 
Από Δευτέρα 12 Μαρτίου έως Τρίτη 17 Απριλίου 2018
κάθε Δευτέρα και Τρίτη (εκτός 9 και 10/4) | 21:00
Είσοδος: 10 €, 8 € (φοιτητικό, άνω 65), 5 € (κάρτα ανεργίας, ΣΕΗ, ΣΕΧΩΧΟ)

 

 

 

Στο Play House ― που γράφτηκε το 2011 και ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα από την Ειρήνη Μαργαρίτη ―, o Martin Crimp εκθέτει την καθημερινότητα ενός νέου ζευγαριού, και την προσπάθειά του να «στήσει» το σπιτικό του.

Σεξ, δουλειά, παιδί, τρέλα, περίεργοι γείτονες, χορός, επαγγελματικές προσδοκίες, συναντήσεις, ερωτισμός, καθημερινά τελετουργικά και άλλα συνηθισμένα.

Δεν είναι ευτυχισμένοι. Είναι ευτυχισμένοι.

Η συμβίωση του Simon και της Katrina, πέρα από τις φαντασιώσεις και τις προσδοκίες του καθενός, μοιάζει να μην μπορεί να ξεπεράσει τα όρια του συμβατικού. Και ίσως αυτό να μην είναι το μεγαλύτερό τους πρόβλημα. Ίσως αυτός να είναι ο μόνος τρόπος να «παίξουν τους μεγάλους», μαζί.

 

«Πιστεύω πως με δημιούργησες. Γι’ αυτό και αισθάνομαι ζωντανός, μαζί σου, εδώ, τώρα, στο καινούργιο μας διαμέρισμα.»

 

 

Ο Martin Crimp, γεννημένος το 1956 στο Kent, παρουσιάζεται συχνά ως ο διάδοχος του Harold Pinter. Το θέατρό του καταπιάνεται με την εύθραυστη ισορροπία καθημερινών ζευγαριών, με τις κρίσεις που τα διαπερνούν, τις μικρές βαναυσότητες και τις στιγμές χαράς, ίσως και χάριτος, που αποτελούν την καθημερινότητά τους. 

Το Play House είναι η ιστορία ενός διαμερίσματος, η ιστορία ενός ζευγαριού, η ιστορία δύο τριαντάρηδων που ζουν σε μια αστική γειτονιά, σε μια πόλη του δυτικού κόσμου.

 

Η ζωή εδώ είναι απλή και λειτουργική, όπως τα έπιπλα που διακοσμούν  το διαμέρισμα της Katrina και του Simon. Ένα ψυγείο, ένας καναπές, ένα χαμηλό τραπέζι. Αυτό το καινούργιο διαμέρισμα αποτελεί τον χώρο του παιχνιδιού τους, ένα παιχνίδι χωρισμένο σε 13 σκηνές- αναμετρήσεις.

Κάθε παίκτης αναπτύσσει τη στρατηγική του, ανοίγει ή όχι τα χαρτιά του, δοκιμάζει μια κίνηση, παίζει συλλογικά ή επιθετικά, χάνει ή κερδίζει.

 

- Έλα τώρα λοιπόν.

- Έλα τώρα τι;

-Πες μου κι εσύ ότι μ’αγαπάς.

-Κι εγώ σ’αγαπώ.

-Ακόμα και που είμαι τα πάνω- κάτω.

-Ακόμα και που είσαι τα πάνω – κάτω.

-Ακόμα και που ΟΛΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ είναι τα πάνω – κάτω. Πες το.

-Δεν είναι όμως. Όλος ο κόσμος δεν είναι ανάποδα. Εσύ είσαι.

 

 

« Play house » στα αγγλικά σημαίνει « σπίτι παιχνιδιού » αλλά και « θέατρο ».

 

Γεννημένος το 1956 στο Dartford του Kent, ο Martin Crimp μεγαλώνει στο Λονδίνο και στο δυτικό Yorkshire. Τελειώνει τις σπουδές του το 1978 στο Πανεπιστήμιο του Cambridge. Κατά τη δεκαετία του ’80, αρχίζει να γράφει για το Orange Tree Theatre του Richmond, στα περίχωρα του Λονδίνου: Living Remains (1982), Four Attempted Acts (1984), Definitely the Bahamas (1987), Dealing With Clair (1988), Play With Repeats (1989). Το 1991, διαμένει στη Νέα Υόρκη. Συνεργάζεται στη συνέχεια με το Royal Court Theatre του Λονδίνου όπου ανεβάζει τα έργα: No One Sees the Video, Getting Attention, The Treatment, Attempts on Her Life, The Country, Face to the Wall. Παρουσιάζονται έπειτα, στο Λονδίνο, τα έργα του Cruel and Tender (Young Vic, 2004), Fewer Emergencies (Royal Court Theatre, 2005), The City (Royal Court Theatre, 2008) και In the Republic of Hapiness (Royal Court Theatre, 2012). Αποσπά το βραβείο John Whiting Award for Drama το 1993. Η επιτυχία του είναι πλέον παγκόσμια.

Τα έργα του πραγματεύονται το θέμα της σύγχρονης βίας μ’ έναν βάναυσο και χιουμοριστικό τρόπο. Είναι αξιοσημείωτος για τη σκληρότητα των διαλόγων του, τη συναισθηματική αποστασιοποίηση των ηρώων του (οι οποίοι ποτέ δε βιώνουν αγάπη ή χαρά)και τη ζοφερή άποψη για τις ανθρώπινες σκέψεις. Από τους σημαντικότερους σύγχρονους δραματουργούς, επηρέασε κι άλλους σύγχρονους συγγραφείς, όπως η Sarah Kane.

 

Σκηνοθέτησε και επιμελήθηκε τη δραματουργία της παράστασης 4ος όροφος.

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σκηνοθεσία: Ειρήνη Μαργαρίτη

Μετάφραση: Μαρία Μαμούρη

Σκηνικά / Κοστούμια: Κατερίνα Καλφόγλου

Φωτισμοί:  Μαρία Αθανασοπούλου

Φωτογραφίες: Φάνης Παυλόπουλος

Μουσική επιμέλεια: Μίκης  Παντελούς

Επιμέλεια κίνησης: Γιώργος Ανδρουλάκης

Υπεύθυνη επικοινωνίας: Ευαγγελία Σκρόμπολα

Παίζουν: Μαρία Μαμούρη,  Απόστολος Φράγκος

 

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Πρεμιέρα:  Σάββατο, 04 Μαρτίου 2017 στις 21:00

Παραστάσεις: Σάββατο, 04 Μαρτίου 2017 έως Κυριακή, 09 Aπριλίου 2017

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Σάββατο & Κυριακή στις 21:00

Διάρκεια:  60 λεπτά

Εισιτήριο: 10 €, 8 € (φοιτητικό, άνω 65), 5 € (κάρτα ανεργίας, ΣΕΗ)

Χώρος: Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων

Διεύθυνση: Κύπρου 91Α & Σικίνου 35Α, Κυψέλη

Τηλέφωνο: 213 00 40 496, 69 45 34 84 45

 

 

Un Chien Andalou x 3

Γιάννης Κοτσώνης & Μιχάλης Μοσχούτης |

Silent Move: Γιάννης Παξεβάνης & Βασίλης Τζαβάρας |

@Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων

Πέμπτη 10 Νοεμβρίου 2016 | 21.30 | γενική είσοδος: 6 ευρώ

 

Η σουρεαλιστική ταινία Ανδαλουσιανός Σκύλος (1929) του Luis Buñuel, σε σενάριο Buñuel και Salvador Dali, παρουσιάζεται στο ΚΕΤ με τη ζωντανή μουσική επένδυση τεσσάρων σύγχρονων μουσικών. Τις μοναδικές εικόνες και τη μη γραμμική αφήγηση της ταινίας, αποτέλεσμα των αναζητήσεων των Buñuel και Dali και του σουρεαλιστικού κινήματος θα ντύσουν, διαδοχικά, δυο σημαντικά ντουέτα της πειραματικής σκηνής: Γιάννης Κοτσώνης (electronics) & Μιχάλης Μοσχούτης (κιθάρα, electronics) και Silent Move: Γιάννης Παξεβάνης (κιθάρα, loops) & Βασίλης Τζαβάρας (κιθάρα, loops, tapes).

Η μικρού μήκους  ταινία θα προβληθεί τρεις φορές:  μια φορά χωρίς ήχο, μια δεύτερη με την ηχητική επένδυση των Κοτσώνη – Μοσχούτη και μια τρίτη φορά με την εκδοχή των Silent Move. Αυτή η «τριπλή» προβολή της ταινίας, είναι ένα πείραμα που, μέσα από το πέρασμα των εικόνων χωρίς ήχο σε δυο διαδοχικές διαφορετικές ηχητικές αναγνώσεις, θέλει να αναδείξει τη διαχρονικά πειραματική και ανατρεπτική δυναμική του σουρεαλιστικού υλικού του Ανδαλουσιανού Σκύλου.

 

Γιάννης Κοτσώνης: electronics | Mιχάλης Μοσχούτης: κιθάρα, electronics | Silent Move: Γιάννης Παξεβάνης: κιθάρα, loops | Βασίλης Τζαβάρας: κιθάρα, loops, tapes

 

Διάρκεια ταινίας: 17 λεπτά (επί τρεις φορές)

 

 
ΚΕΝΤΡΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΤΗΛΕΟΡΑΣΕΩΝ
Κύπρου 91Α & Σικίνου 35Α
Κυψέλη
213 00 40 496
69 45 34 84 45
info@polychorosket.gr

site | facebook | instagram | twitter

 
ΠΡΟΣΒΑΣΗ

με αυτοκίνητο: εύκολο παρκάρισμα | με λεωφορείο (στάση Καλλιφρονά): 054, 608, 622, Α8, Β8 | με τρόλεϊ (στάση Καλλιφρονά): 3, 5, 11, 13, 14 | (στάση Πλατεία Κυψέλης): 2, 4 | με ΗΣΑΠ: Άγιος Νικόλαος (12 λεπτά με τα πόδια)

>> το ΚΕΤ στον χάρτη

 

 

 

Video

H ομάδα New Lab Theatre Company παρουσιάζει το έργο του Όσκαρ Ουάιλντ «Η Σημασία Να Είναι Κανείς Ειλικρινής»

Κάθε Σάββατο στις 19:00 στο Θεάτρο Αλκμήνη 

Κλείστε τις θέσεις σας εδώ

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

Kalomoira2.jpg

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία