Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
Το Πεδίον του Άρεως είναι ένα από τα μεγαλύτερα δημόσια άλση της Αθήνας, γύρω από το οποίο υφίσταται και η ομώνυμη συνοικία. Περπατώντας σε ολόκληρο το πάρκο, διαπίστωσα πως επιτέλους έχει καθαριστεί και νομίζω πως είναι αρκετά ασφαλές. Μέσα σε αυτό βρίσκεται και το ιστορικό θέατρο Άλσος το οποίο επαναλειτουργεί αυτό το καλοκαίρι ανακαινισμένο, σύγχρονο, με απίστευτη θέα και κυριολεκτικά μέσα στη φύση. Μια μεγάλη υπερπαραγωγή ετοιμάζεται από τον Ηλία Μαροσούλη και τον Άγγελο Κοταρίδη με 17 ηθοποιούς, 12μελή ζωντανή ορχήστρα, 24μελές μπαλέτο, 1.000 κοστούμια επί σκηνής και 300 περούκες! Οι συντελεστές μας κάλεσαν το απόγευμα της Πέμπτης 6 Ιουνίου και μας μίλησαν για την παράσταση "Το δικό μας σινεμά".
 
O Ηλίας Μαροσούλης μίλησε με  συγκίνηση: «Το Θέατρο Άλσος, με το οποίο έχω ταυτίσει τη ζωή μου, είναι ένα καμάρι για την πόλη , μια όαση ψυχαγωγίας και διασκέδασης. Ένα δώρο στην Αθήνα».
«Φτιάξαμε ιστορίες από το σινάφι μας, για καλλιτέχνες» σημείωσε ο Μιχάλης Ρέππας. Ένα έργο αφιερωμένο στον Φιλοποίμενα Φίνο. «Μην ψάξετε αναφορές σε πραγματικά πρόσωπα. Όλα είναι φανταστικά. Δίπλα μας, γύρω μας, ο Φίνος, ο θεός που κανονίζει τις ζωές όλων. Κρατήσαμε όμως 37 υπέροχα τραγούδια που όλοι έχουμε αγαπήσει από τις ελληνικές ταινίες μιας εποχής που έχει γραφτεί στην καρδιά μας».
Για το Φωκά Ευαγγελινό «Το δικό μας σινεμά» έχει ξεχωριστή θέση. «Είναι μέσα μου, είπε. Μεγάλωσα μέσα σ’ αυτό. Ήθελα να μεταφερθεί όλη η ομορφιά που γνωρίσαμε από τις οθόνες του κινηματογράφου στη θεατρική σκηνή με μια σημερινή αντίληψη, με μια ομάδα εξαιρετικών πρωταγωνιστών και τραγούδια που έχουν γραφτεί στη μνήμη μας. Όταν ήμουν νέος και ξεκινούσα την πορεία μου στην περιοχή υπήρχαν περισσότερα από 10 θέατρα. Έπειτα η περιοχή γύρω από το πεδίον του Άρεως ερήμωσε. Το Άλσος ξαναδίνει ζωή και χαρά».
 
Η Δέσποινα Βανδή έρχεται στο Άλσος, έχοντας στις αποσκευές της, την προσωπική της διαδρομή στην οποία προσθέτει ακόμη ένα διαφορετικό ρόλο. «Στη ζωή δεν σου δίνονται πολλές τέτοιες ευκαιρίες», είπε. «Όταν μου έγινε η πρόταση, παρ΄όλο που ήμουν κουρασμένη από την περιοδεία του Mama mia, ενθουσιάστηκα με την παραγωγή και το θεατρικό σχήμα. Στη συνέχεια άκουσα και τα τραγούδια της παράστασης και δεν μπόρεσα να αντισταθώ στην πρόκληση. Έπρεπε να είμαι μέρος της δουλειάς αυτής. Πιστεύω να καταφέρω να σταθώ δίπλα σε αυτούς τους άξιους ηθοποιούς. Η κινητήρια δύναμη στη δουλειά μου είναι η επαφή με τον κόσμο. Να ξυπνάω το συναίσθημα. Σε αυτή την παράσταση ξυπνά και το δικό μου το συναίσθημα. Υποδυόμαστε στη σκηνή ανθρώπους με ξεχωριστά χαρακτηριστικά και με τα τραγούδια ξεκλειδώνουμε τα συναισθήματα τους. Ευχαριστώ όλους για την ευκαιρία».
Ο Σπύρος Παπαδόπουλος αφού ευχαρίστησε «σαν πολίτης» τον Ηλία Μαροσούλη για την αναβάθμιση της περιοχής μέσα από την λειτουργία του Άλσους μίλησε με αγάπη και εκτίμηση για τους συνοδοιπόρους του, πρωταγωνιστές της παράστασης και συμπλήρωσε ότι «ο ελληνικός κινηματογράφος είναι όλος δικός μας . Τα θηρία που βλέπαμε στις ταινίες μας σημάδεψαν. Είμαστε εδώ με μια μεγάλη παραγωγή για να τα θυμηθούμε».
 
to diko mas cinema typou texnes
 
Ο Γιώργος Κωνσταντίνου μας θύμισε ότι το Άλσος είναι γι' αυτόν σημείο αναφοράς, ένας χώρος οικείος «Εδώ έπαιξα με το Χάρρυ Κλυνν, με το Γιώργο Μουστάκα. Είμαι 60 χρόνια στη δουλειά αλλά αυτό που γίνεται σήμερα με «Το δικό μας σινεμά» δεν το έχω ξαναζήσει. Πρόκειται για μια παραγωγή δέκα φορές ανώτερη από αυτές που έχω γνωρίσει»
Η Ελένη Γερασιμίδου διαβεβαίωσε ότι «Το δικό μας σινεμά είναι αναμφισβήτητα η μεγαλύτερη παραγωγή που έχει γίνει στο θέατρο. Δουλέψαμε όλοι μαζί με αγάπη. Υπέροχο μπαλέτο, χορογραφίες τραγούδια τι να πρωτοπούμε» και η Πηνελόπη Πιτσούλη άμεση και με πολύ χιούμορ σημείωσε «δεν είχα απωθημένο το Χόλυγουντ... Όμως η ζωή με έφερε ξαφνικά στο Χόλυγουντ με αυτή την μεγάλη υπερπαραγωγή».
Ο Παύλος Χαικάλης εξήγησε ότι αυτή η παράσταση «είναι μια επένδυση μνήμης στην ιστορία. Ένας φόρος τιμής στον πατέρα Φιλοποίμηνα Φίνο. Κι ας μην ξεχνάμε ότι οι ταινίες αυτές κράτησαν έναν ολόκληρο λαό». Ο ίδιος όπως αποκάλυψε ερμηνεύει το ρόλο ενός χορογράφου και θα βάλει τα δυνατά του «για να πάρω την πρωτιά από το Φωκά»!
 
Η Κατερίνα Λέχου υπογράμμισε ότι «Το δικό μας σινεμά» φέρνει στην εποχή μας το αίσθημα του Φίνου». Είναι μια ξεχωριστή παράσταση γιατί φέρνει στη σκηνή τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά μιας μεγάλης ομάδας ηθοποιών» 
Ο Μέμος Μπεγνής θυμήθηκε τα παιδικά του χρόνια, όταν στην αυλή της γιαγιάς του μαζευόταν η οικογένεια για να χαρεί τις ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου. «Αυτή η παράσταση ξυπνά μνήμες παιδικής αθωότητας» είπε. 
«Φουσκώνω από υπερηφάνεια- σημείωσε συγκινημένος ο Κώστας Κόκλας, ούτε στο πιο μακρινό μου όνειρο να είμαι στο Άλσος και να παίζω δίπλα στον Γιώργο Κωνσταντίνου που τον θαύμαζα απο μικρό παιδί» ενώ η Σύλβια Δεληκούρα πήρε το λόγο για να εξηγήσει ότι με τη συμμετοχή της σε αυτή την υπερπαραγωγή «μου δίνετε η ευκαιρία να γνωρίσω την εποχή που ελληνικού κινηματογράφου»
«Όποιος δεν έρθει θα χάσει» είπε με χιούμορ η ταλαντούχα Παρθένα Χοροζίδου, ο Γιώργος Χρανιώτης συμπλήρωσε ότι «νοιώθω σαν να είμαι στην καλύτερη ποδοσφαιρική ομάδα που πάει να πάρει το πρωτάθλημα» και η Ευγενία Σαμαρά εξέφρασε την μεγάλη της  ευχαρίστηση που της πρότειναν να συμμετέχει σε αυτή την τόσο μεγάλη παραγωγή με τόσους αξιόλογους ηθοποιούς.
 
 
 typou texnes plus
 
 
INFO
Θέατρο ΑΛΣΟΣ
Ευελπίδων 4, Κυψέλη – Πεδίον του Άρεως - https://goo.gl/maps/oz1VRgLqkuZMmv8f8
Πρεμιέρα: Τετάρτη 12 Ιουνίου 
Ημέρες Παραστάσεων: Τετάρτη-Κυριακή
Ώρα έναρξης: 21:00
Διάρκεια παράστασης: 3 ώρες
Τηλ. Κρατήσεων: 210-8227471 & 210-8831487 
Τιμές εισιτηρίων: 7,5 €- 70 €
Ισχύουν ειδικές τιμές για ομαδικές κρατήσεις. Πληροφορίες: 2103428055, Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. 
ΠΡΟΣΒΑΣΙΜΟΤΗΤΑ
Λεωφορείο:
γραμμή 224 στάση Γεωγραφική Υπηρεσία Στρατού (ΓΥΣ) (120m)
γραμμή 035 στάση Ευελπίδων (270m)
γραμμή 054 στάση Αγγελοπούλου
γραμμή 022 στάση Πανελλήνιος (500m)
 
Τρόλεϊ
γραμμή 2, 4, 5, 11, 15
Ηλεκτρικός
Σταθμός Βικτωρίας (900m)
 
 
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
 
Θανάσης Παπαθανασίου - Μιχάλης Ρέππας
Σκηνοθεσία: Θανάσης Παπαθανασίου, Μιχάλης Ρέππας, Φωκάς Ευαγγελινός
Σκηνικά: Αθανασία Σμαραγδή 
Κοστούμια: Έβελυν Σιούπη
Χορογραφίες: Φωκάς Ευαγγελινός 
Πρωτότυπη μουσική-ενορχήστρωση-μουσική διεύθυνση: Γιώργος Ζαχαρίου
Μουσική διδασκαλία: Χάρης Γεωργίου
Φωτισμοί: Ελευθερία Ντεκώ
Video design-προβολές: Κάρολος Πορφύρης
Βοηθός σκηνοθέτη: Γιώργος Τσούρμας
Βοηθός Χορογράφου: Μάρκο Γιακουμόγλου 
Βοηθός σκηνογράφου: Δημήτρης Αγγέλης 
Βοηθός ενδυματολόγου: Σταυριέλενα Δημητρακοπούλου
Hair styling: Μαρίνα Καμπριγιάννη
Φωτογραφίες: Γιώργος Καλφαμανώλης 
Video και τηλεοπτικά σποτ: Σταμάτης Γιαννουλάκης
Art Director: Θοδωρής Λαλάγκας
Κινηματογραφικός σύμβουλος: Ιάσων Τριανταφυλλίδης
Οργάνωση παραγωγής: Θάνος Παφιώλης
Διεύθυνση παραγωγής: Θανάσης Μαροσούλης 
Παραγωγή: Ηλίας Μαροσούλης, Άγγελος Κοταρίδης
 
Δημόσιες Σχέσεις / Eπικοινωνία – Προβολή στα media: 
TOROU PR & Communication: 
 
ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ: 
Σπύρος Παπαδόπουλος, Δέσποινα Βανδή, Παύλος Χαϊκάλης, Κώστας Κόκλας, Κατερίνα Λέχου, Μέμος Μπεγνής, Γιώργος Χρανιώτης, Σύλβια Δελικούρα, Παρθένα Χοροζίδου, Ευγενία Σαμαρά, Μαριλού Κατσαφάδου, Μαριαλένα Ροζάκη, Γιώργος Τσούρμας, Γιάννης Ρούσος, Δημήτρης Γαλάνης και σε ξεχωριστούς ρόλους η Πηνελόπη Πιτσούλη, η Ελένη Γερασιμίδου και ο Γιώργος Κωνσταντίνου.
 

Από τη Νατάσα Κωνσταντινίδη 

Ένα σύγχρονο βραβευμένο ψυχολογικό θρίλερ (2009) του Χέρμαν Κοχ, «Το Δείπνο», παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα και στο Σύγχρονο Θέατρο σε μετάφραση της Κάτιας Σπερελάκη.

Το βιβλίο του Ολλανδού συγγραφέα σημείωσε τεράστια επιτυχία από την αρχή της έκδοσης του. Πούλησε ένα εκατομμύριο αντίτυπα και πλέον και έχει ήδη μεταφραστεί σε περισσότερες από είκοσι γλώσσες, ενώ είδαμε και μεταφορά του στο σινεμά το 2014 από τον Ιταλό σκηνοθέτη Ιβάνο Ντε Ματτέο, «I nostri ragazzi» και το 2017, μια άλλη εκδοχή του σε σκηνοθεσία του Όρεν Μούβερμαν, με τον Ρίτσαρντ ΓκιρThe Dinner».

Τρεις νεαροί έφηβοι επιστρέφοντας από διασκέδαση ανατινάζουν ένα ΑΤΜ και με αυτή τους την πράξη καίνε ζωντανή μια άστεγη γυναίκα που κοιμόταν εκεί. Η κάμερα καταγράφει το συμβάν, αλλά όχι τα πρόσωπα των παιδιών. Η ολλανδική τηλεόραση προβάλλει το βίντεο και επίκειται η σύλληψη τους. Με αυτή την πληροφορία ξεκινά η παράσταση. Δύο αδέρφια ο Πολ, καθηγητής (Στέλιος Μάινας) και ο Σερζ, υποψήφιος Πρωθυπουργός (Λάζαρος Γεωργακόπουλος) συναντιούνται με τις συζύγους τους Κλαιρ (Κατερίνα Λέχου) και Μπαμπέτ (Κατερίνα Μισιχρόνη) σε ένα ακριβό εστιατόριο, υπό την άγρυπνη ματιά του αφηγητή στην αρχή και μετρ στην πορεία (Γιώργος Κοτανίδης), ο οποίος με τις γαστριμαργικές του δημιουργίες επεμβαίνει τη στιγμή που δεν πρέπει. Τα προβλήματα των δύο ζευγαριών στο γάμο τους, με τα παιδιά τους, αλλά και οι άλυτες διαφορές μεταξύ αδερφών τίθενται επί τάπητος και η πλοκή κορυφώνεται όταν ο Σερζ δηλώνει την απόφαση του να αποσύρει την υποψηφιότητα του για την Πρωθυπουργία.

deipno meleme texnes plus

Επομένως, είναι ένα έργο του οποίου η θεματική πραγματεύεται το θεσμό της οικογένειας που υφίσταται κρίση σε όλες τις εκφάνσεις του. Δημιουργεί προβληματισμό για το αξιακό σύστημα και τους οικογενειακούς δεσμούς συνολικά, είτε αυτοί είναι αδερφικοί, γονεϊκή ή συζυγικοί. Άρα, έχει και πολιτική ταυτότητα.

Το έργο ακροβατεί ανάμεσα στην ηθική και την ακεραιότητα και την απόδοση της δικαιοσύνης για μια αποτρόπαια πράξη. Στην αρχή γίνεται απόπειρα συγκάλυψης των προθέσεων των παρισταμένων, καθώς και μιας υποβόσκουσας μεταξύ τους αντιπάθειας. Στην πορεία οι μάσκες πέφτουν και ένας -ένας αποκαλύπτεται. Ως που είναι διατεθειμένοι να φτάσουν για να προστατέψουν τα παιδιά τους; Υπάρχει αγάπη ή συμφέρον στη μεταξύ τους σχέση;

Συχνά επαναλαμβάνεται στο έργο «Δεν είναι ανάγκη να ξέρουμε τα πάντα ο ένας για τον άλλον για να είμαστε ευτυχισμένοι». Έτσι είναι; Διλήμματα δημιουργούνται στο θεατή που προβληματίζεται με τα όσα διαδραματίζονται μπροστά του.

Η παράσταση στο Σύγχρονο Θέατρο σε σκηνοθεσία Λίλλυς Μελεμέ καταφέρνει να περάσει την ατμόσφαιρα του ψυχολογικού θρίλερ που απαιτείται και να εντείνει τα συναισθήματα του θεατή.Διαθέτει πέντε δυνατούς ηθοποιούς, ένα μεστό κείμενο, όμως η σκηνοθεσία δεν τους αξιοποιεί στο μέγιστο βαθμό. Έλειπε το στοιχείο της κορύφωσης. Έξυπνο το εύρημα της ενδυνάμωσης το ρόλο του μετρ (δεν λειτουργεί έτσι στο βιβλίο), προσδίδει σε θεατρικότητα.

Ένα πρωτότυπο και λειτουργικό σκηνικό δέσποζε στο κέντρο της σκηνής (Μιχάλης Σαπλαούρας), το οποίο περιστρεφόταν και συγκαταλέγεται στα συν της παράστασης. Ο ευερέθιστος Πολ, χαρακτήρας που υποδυόταν ο Στέλιος Μάινας αν και στο σύνολο του έπειθε, είχε στιγμές υπερβολής. Άψογη η Κατερίνα Λέχου ως Κλαιρ. Αποτύπωσε μια γυναίκα που πέρασε μια βαριά αρρώστια και τώρα προσπαθεί με νύχια και με δόντια να κρατήσει την ισορροπία του σπιτιού της και να βγάλει το παιδί της από τη δύσκολη θέση στην οποία έχει περιέλθει. Με στοιχεία ανωτερότητας στην αρχή και ξεσπάσματα στο τέλος, ξεχωρίζει. Από το έτερο ζευγάρι, ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος, ως Σερζ δημιούργησε το προφίλ του πολιτικού που εκμεταλλεύεται την εξουσία του για να τραβήξει θηλυκά, αλλά και το παιδί του για να το παίξει αδέκαστος πολιτικός. Η Μπαμπέτ της Κατερίνας Μισιχρόνη αρκετά καλή, ιδιαίτερα τη στιγμή, που εκρήγνυται εναντίον του συζύγου της. Σε καθοριστικό ρόλο έως και μεταφυσικό ο Γιώργος Κοτανίδης που ξεκινά και κλείνει το έργο. Άλλοτε ειρωνικός, άλλοτε ατσαλάκωτος μετρ.

Φωτισμοί που συμβάλλουν στην ατμοσφαιρικότητα από την έμπειρη Μελίνα Μάσχα και καλαίσθητα κοστούμια από την Βασιλική Σύρμα συμπληρώνουν την παράσταση.

 

Διαβάστε εδώ μια παλιότερη συνέντευξη της Λιλλύς Μελεμέ στο Texnes-plus.

«Να ζεις και να ’χει νόημα». 

Πολλά ελληνικά έργα γράφονται, λιγότερα ανεβαίνουν στις αθηναϊκές σκηνές και ακόμα λιγότερα μας ενθουσιάζουν. Στο Θέατρο Δημήτρης Χορν έχει κανείς τη δυνατότητα να παρακολουθήσει το έργο του Λεωνίδα Προυσαλίδη «Από τη σιωπή ως την άνοιξη» σε ένα σπουδαίο, κατά την άποψή μου, ανέβασμα από τη Λίλλυ Μελεμέ

Πρόκειται για ένα κείμενο ψυχογράφημα των ανθρώπινων σχέσεων, βαθιά συγκινητικό και αποκαλυπτικό. Με έντονες εναλλαγές και ενδιαφέρουσες κορυφώσεις. Ο Προυσαλίδης δεν αφήνει τίποτα στην τύχη. Ακόμα και οι ήρωές του έχουν ονόματα αρχαίων προσώπων: Ηλέκτρα, Ορέστης, Ελένη. Υπάρχουν επίσης η Ύβρις, η Νέμεσις, η Τίσις. Παράλληλα και οι τρεις πρωταγωνιστές αναζητούν την κάθαρση. 

Δύο δίδυμα αδέρφια περνούν όλη τους τη ζωή στο νεοκλασικό τους απολαμβάνοντας το θέατρο: «Είδαμε το Βυσσινόκηπο με τη Λαμπέτη, όχι με χασικλήδες. Τι ποιότητα σιωπής η Λαμπέτη!» Κάποια στιγμή νοικιάζουν το κάτω διαμέρισμα σε μια νέα γυναίκα. Η γνωριμία τους μαζί της είναι καθοριστική και διαταράσσει τις ισορροπίες.

Σκηνοθετικά προοικονομείται κατά κάποιο τρόπο η δράση και, μόλις εμφανίζεται η Κατερίνα Λέχου, η σκηνή πλημμυρίζει με φως και μουσική. 

Η Λίλλυ Μελεμέ αντιμετωπίζει το έργο σαν μια ωδή στο ρεαλισμό δίνοντας χώρο στους εξαιρετικούς ηθοποιούς της. Συνάμα ανοίγει πόρτες στον κόσμο του ονείρου, της φαντασίας και του ασυνείδητου, επιτρέποντας περισσότερες αναγνώσεις του κειμένου και αναδεικνύοντας την πολυδιαστατικότητά του. 

Κλείνει το μάτι στο θεατή βάζοντάς τον πολλές φορές στο σαλόνι των δύο ηρώων. Μάλιστα χαρακτηριστικό είναι το σχόλιο με την Έλλη Λαμπέτη και το φωτισμένο πορτρέτο της ηθοποιού. 

Ο Νικήτας Τσακίρογλου και ο Γιάννης Φέρτης αποδεικνύονται ένα ιδανικό θεατρικό ζευγάρι. Πείθουν απόλυτα τόσο για τη μεταξύ τους σχέση όσο και για τις ξεχωριστές ποιότητες των χαρακτήρων που ερμηνεύουν. 

Άλλοτε σαν δύο τύποι από το Μάπετ Σόου και άλλοτε σαν δύο μικρά αγόρια που μοιάζουν να το έχουν σκάσει από την αυλή του νηπιαγωγείου, καταφέρνουν να αποτυπώσουν σκηνικά το «Γίναμε ίδιοι», όπως λένε. Οι λεπτές όμως αποχρώσεις αυτής της βαθιάς εσωτερικής ομοιότητας που πηγάζει από τα παιδικά βιώματα έχουν και μεγάλο ψυχαναλυτικό ενδιαφέρον. Ίδιοι ακόμα και ενδυματολογικά (κοστούμια: Γιώργος Πάτσας). Στην αρχή οι επιλογές είναι παρόμοιες –παπιγιόν με γραβάτα– και καταλήγουν ίδιες. 

Ο Νικήτας Τσακίρογλου έχει ένα εκπληκτικό ξέσπασμα όταν συνειδητοποιεί την απόρριψη και είναι σπαρακτικός όταν αναρωτιέται: «Από πού πηγάζει η σιγουριά σας για το μέλλον;» 

Η Κατερίνα Λέχου δείχνει να συγχρονίζεται μαζί τους και οι σκηνές των τριών είναι καλοκουδρισμένες. Αντίθετα στους μονολόγους της στον τηλεφωνικό θάλαμο φλερτάρει έντονα με την υπερβολή και τις περισσότερες φορές δίνει την εντύπωση ότι δεν υπάρχει κάποιος άλλος στη γραμμή. 

Η παράσταση αναδεικνύεται μοναδικά και από τα σκηνικά του Γιώργου Πάτσα, τους φωτισμούς της Μελίνας Μάσχα και τη μουσική του Σταύρου Γασπαράτου. Όλα προσδίδουν μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα στο σαλόνι του σπιτιού όπου εκτυλίσσεται η δράση. 

Ευφάνταστος συμβολισμός τα σκηνικά που περιστρέφονται σταδιακά μέχρι το φινάλε, μέχρι να μείνουν άδεια. Γκρι υγροί τοίχοι, όμοιοι με το τέλος του θανάτου, σαν το σπίτι στη «Σονάτα του Σεληνόφωτος», και ένας γάτος που δεν έρχεται ποτέ… 

Η απογοήτευση του έρωτα και η φθορά του χρόνου αποδομούν τα πάντα. Αναμνήσεις, κάδρα, παραστάσεις, μια ολόκληρη ζωή χάνεται. Τώρα μόνο η γλυκιά γεύση της καρυδόπιτας της μαμάς με την πολλή άχνη και το μπόλικο σιρόπι τούς έχει μείνει και έπειτα από χίλιες παραστάσεις έχει φτάσει η ώρα να παίξουν οι ίδιοι στο σαλόνι τους σπιτιού τους τη μεγαλύτερη τραγωδία. 

 

 

tg gif 300 250px

bookfeed_konstantinidis

anixnos250x300

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:00 στο Θέατρο 104

Κλείστε εγκαίρως τις θέσεις σας μέσω viva.gr 

Από 20 Νοεμβρίου μέχρι 23 Ιανουαρίου 2020

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

sample banner

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία