Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

SLIDER2019

 
Από τη Νατάσα Κωνσταντινίδη
 
Ο Αντόν Τσέχωφ (1860-1904) καταγόταν από οικογένεια δουλοπάροικων της Ρωσίας, η οποία λίγο πριν την κατάργηση της δουλοπαροικίας το 1861 είχε προλάβει να εξαγοράσει την ελευθερία της. Για πρώτη φορά έρχεται σε επαφή με το θέατρο στα δεκατρία του χρόνια. Όταν ήταν δεκαέξι ο πατέρας του χρεοκοπεί και μετακομίζει στην Μόσχα, αφήνοντας τον Αντόν πίσω να προσέχει τον μικρότερο αδερφό του. Ξανασυναντά την οικογένεια του τρία χρόνια μετά όταν πηγαίνει στην Μόσχα να σπουδάσει Ιατρική. Το 1884 αποφοιτά από την Ιατρική και παράλληλα με το επάγγελμα του γιατρού γράφει έργα. Από τα πιο γνωστά του ενδεικτικά αναφέρω τον Ιβάνωφ (1887), τον Θείο Βάνια (1889), το Γλάρο (1896), τις Τρεις Αδερφές (1901) και το κύκνειο άσμα του τον Βυσσινόκηπο που μας ενδιαφέρει εν προκειμένω.
 
Ο Βυσσινόκηπος είναι μια υπαρξιακή ιστορία ενηλικίωσης. Μια ιστορία ανθρώπων που προσκολλημένοι στο παρελθόν, αδυνατούν να διαχειριστούν το παρόν. Η αδιάκοπη ροή της ζωής και τα δεδομένα που ανατρέπονται από τη μια στιγμή στην άλλη αποτελούν μια δύσκολη συνθήκη μια και οι περισσότεροι άνθρωποι αδυνατούν να απεγκλωβιστούν από τις συνήθειες τους και να πάνε παρακάτω. Αυτό το μοντέλο στον Βυσσινόκηπο είναι η Λιούμπωφ και ο αδερφός της Γκάγιεφ, οι ιδιοκτήτες του. Χαρακτηριστικά η Λιούμπωφ λέει: «Αν υπάρχει κάτι πραγματικά αξιοθαύμαστο σε αυτήν την περιοχή είναι ο βυσσινόκηπος μας» κι έτσι αρνείται τη λύση που δίνει ο Λοπάχιν να κόψουν τα δέντρα ώστε να τεμαχιστεί η γη και να την πουλήσουν τμηματικά σε ενδιαφερόμενους παραθεριστές. Το νέο αίμα λοιπόν που έρχεται είναι ο Λοπάχιν. Ο Βυσσινόκηπος είναι η σύνθεση της αφήγησης μιας ιστορίας, η σκιαγράφηση της αστικής τάξης που σβήνει, η αναρρίχηση μιας νέας τάξης που περίμενε μέχρι να πάρει τη σκυτάλη και η περιγραφή του κύκλου της ζωής που αποτυπώνεται με τα νέα παιδιά που αντιμετωπίζουν με αισιοδοξία την αλλαγή ιδιοκτησίας του βυσσινόκήπου και με τον Φιρς που σηματοδοτεί το τέλος της. Για καθένα από τα πρόσωπα του έργου ο συμβολισμός του κήπου είναι διαφορετικός. Για τα αδέρφια είναι η παιδική τους ηλικία, οι μνήμες τους, οι αγαπημένοι τους άνθρωποι που δεν υπάρχουν πια. Για τον ορθολογιστή Λοπάχιν, που από φτωχό χωριατόπαιδο εξελίχτηκε σε πλούσιο επιχειρηματία είναι ένα χρέος που οι ιδιοκτήτες αδυνατούν να αποπληρώσουν. Εξάλλου δεν παραλείπει να θυμίσει ότι η οικογένεια του κάποτε ήταν κολλίγοι τους. Για τον αιώνιο φοιτητή Τροφίμωφ είναι απομεινάρι  μιας εποχής που πρέπει να ξεχαστεί. Για την ψυχοκόρη της Λιούμπα, Βάρια είναι η καθημερινότητα της.
Για τον Φιρς, τον ηλικιωμένο πιστό υπηρέτη είναι η ζωή του που πέρασε και τη νοσταλγεί.
 
 Ο Βυσσινόκηπος εκτός από κλασικό έργο είναι και προφητικό. Ολοκληρώνεται το 1903, ένα χρόνο πριν πεθάνει ο Τσέχωφ και δεκαπέντε χρόνια πριν την Οκτωβριανή Επανάσταση που ισοπέδωσε τα πάντα. Τα πρόσωπα του έργου δεν ήταν σε θέση να ξέρουν τι επρόκειτο να συμβεί, όπως και εμείς οι Έλληνες δέκα χρόνια πίσω δεν είχαμε συνειδητοποιήσει αυτό που θα ζούσαμε, για να δανειστώ τα λεγόμενα του σκηνοθέτη της παράστασης στο Θέατρο Δημήτρης Χορν, Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη. Επομένως το έργο, όσο παλιό και κλασικό κι αν είναι μπορεί κάποιος να το διαβάσει με μια σύγχρονη ματιά. Άρα μπορούμε να πούμε ότι είναι και πολιτικό έργο. Εξάλλου όλη η πλοκή κινείται γύρω από την απώλεια που αποτελεί διαχρονική πηγή λύπης.
visinokipos 2 kritiki texnes plus
 
Συνεχίζοντας θα αναφερθώ διεξοδικότερα στο σκηνοθέτη Μαρκουλάκη που λειτούργησε μεθοδικά και συντόνισε αριστοτεχνικά τον πολυμελή θίασο του, χαρίζοντας μας κάποιες αξέχαστες σκηνές όπως η σκηνή με τον Γκάγιεφ και τη Λιούμπα στην κούνια του κήπου, οι οποίοι σα να μη συμβαίνει τίποτα συνεχίζουν το παιχνίδι τους, ή αργότερα ενώ εκπλειστηριάζεται ο Βυσσινόκηπος οι ήρωες μεταμφιέζονται χορεύουν και ξεφαντώνουν με την Λιούμπα πρώτη να διατηρεί την ψευδαίσθηση ότι το μαγικό της ραβδί θα την βγάλει από τη δύσκολη θέση.  Άλλωστε η διατήρηση του παιδιού μέσα της είναι το καταφύγιο της. Με κορυφαία τη σκηνή που όλοι φεύγουν φορτωμένοι με τις βαλίτσες τους και τις απώλειες τους και μένει πίσω ο Φιρς να μονολογεί: «Με ξέχασαν» την ίδια στιγμή που ακούγεται ο ήχος από τα δέντρα που πέφτουν στη γη. Η παράσταση που έστησε ο σκηνοθέτης  μοιάζει με φωτογραφία που βγήκε από ένα κάδρο προηγούμενου αιώνα. Έχει χρώμα, μουσικότητα, συναίσθημα.
 
Η Θέμιδα Μπαζάκα (Λιουμπώφ) αποτυπώνει το πορτραίτο της ηρωίδας της όπως ακριβώς την έπλασε ο Τσέχωφ. Ανώριμη, ανασφαλή, επιπόλαιη με άρνηση να δεχτεί την πραγματικότητα και με μια πινελιά μελαγχολίας. Προσθέτει με την Λιούμπα της άλλο ένα δυνατό χαρτί στην μακρά πορεία της. Όπως η Λιούμπα έτσι κι ο αδερφός της Γκάγιεφ, Γιάννης Κότσιφας είναι ένα συμπαθέστατο παιδί που «ξέχασε να μεγαλώσει». Αρνείται να δεχτεί την πραγματικότητα και έχει αδυναμία στην ανιψιά του. Εξαιρετικός ο ηθοποιός στη σκηνή της βιβλιοθήκης. Ο Δημήτρης Λιγνάδης (Λοπάχιν) στον  δύσκολο ρόλο του μάλλον αντιπαθητικού Λοπάχιν ξεχωρίζει υποκριτικά. Ως ρεαλιστής επιχειρηματίας, ο οποίος αν και έχει αισθήματα για τους ανθρώπους του σπιτιού κάνει τη δουλειά του προσφέρει στο κοινό και σε προσωπικό επίπεδο μια από τις καλύτερες ερμηνείες του. Υπέροχα αμήχανος στέκεται δίπλα στην Βάρια, Κόρα Καρβούνη αδυνατώντας να της εκφράσει τα αισθήματα του και την επόμενη στιγμή μετατρέπεται σε επιχειρηματία που βλέπει μπροστά του το κέρδος. Η Καρβούνη αντιμετωπίζει το ρόλο της ψυχοκόρης της Λιούμπα, Βάρια, με τη σοβαρότητα που αυτός απαιτεί και πείθει απόλυτα ως προσγειωμένη κόρη που έμεινε πίσω και αγωνιά για τις εξελίξεις.
 
visinokipos 9 texnes plus
Ο Αλέξανδρος Μαυρόπουλος ως Τροφίμωφ είναι αποτελεσματικός στον ρόλο του οραματιστή διανοούμενου που έχει πίστη για ένα καλύτερο αύριο. «Αν είναι να αλλάξουμε τον κόσμο, πρέπει να κλείσουμε τους ανοικτούς λογαριασμούς μας με το παρελθόν, να τελειώνουμε μαζί του» λέει. Ο αιώνιος φοιτητής ερωτεύεται την Άννια, την κόρη της Λιούμπα. Άννια είναι η Σίσσυ Τουμάση που καθιστά σαφές ότι μπήκε δυναμικά στην αρένα της υποκριτικής και συνεχίζει, εδραιώνοντας την παρουσία της. Η ηρωίδα της είναι νέα, αισιόδοξη και υποφέρει από την έλλειψη της ουσιαστικής παρουσίας της μητέρας της. Παράλειψη θα θεωρούσα αν δεν αναφερόμουν στην εκρηκτική παρουσία της Σαρλότας Αθηνάς Μαξίμου που δίνει σάρκα και οστά σε ένα μικρό αλλά καθόλου απαρατήρητο ρόλο, αυτόν της γκουβερνάντας που δούλεψε σε τσίρκο. Ξεχωριστή μνεία θα ήθελα να κάνω στην ερμηνεία που προσωπικά με άγγιξε πιο πολύ και αναφέρομαι σε αυτή του Γιώργου Μπινιάρη που παίζει με σιωπές εκκωφαντικές από την αρχή μέχρι την κορύφωση του έργου. Η πείρα του και το ήθος του γίνονται παράδειγμα υποκριτικής. Ο υπόλοιπος θίασος που αποτελείται από την Γεωργιάννα Νταλάρα, Ντουννιάσα, τον Τάσο Δημητρόπουλο, Γιεπιχόντωφ, τον Γιάννη Γιαννούλη, Γιάσσα και τον Γιάννη Στόλα, Πίστικ, συμπληρώνει το καλό αποτέλεσμα.
 
 Την μετάφραση επιμελήθηκε η Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου, τα καλαίσθητα κοστούμια η Μαρία Κοντοδήμα, τους ατμοσφαιρικούς φωτισμούς ο Αλέκος Γιάνναρος. Η μουσική του Μίνωα Μάτσα σε ταξιδεύει ενώ τα σκηνικά της Αθανασίας Σμαραγδή, από το υφασμάτινο παιδικό σπιτάκι ως τον πελώριο αρκούδο είναι απόλυτα επιτυχημένα. 
 
 
 

Ένας θίασος…. αρίστων κατεβαίνει στην Επίδαυρο στις 7 & 8 Ιουλίου για να παρουσιάσει υπό την καθοδήγηση του σκηνοθέτη Σταύρου Τσακίρη, το κύκνειο άσμα του Σοφοκλή, «Οιδίπους επί Κολωνώ».

Δημήτρης Λιγνάδης, Κόρα Καρβούνη, Τζέννυ Κόλλια, Άρης Τρουπάκης, Δημήτρης Ήμελλος, Δημήτρης Λάλος. Μαζί τους ο Κώστας Καζάκος στον ρόλο του Οιδίποδα. Σε νέα μετάφραση του Δημήτρη Δημητριάδη και πρωτότυπη μουσική του Μίνου Μάτσα, η οποία εκτελείται ζωντανά κατά τη διάρκεια της παράστασης, από τις φωνές τεσσάρων ιεροψαλτών, ως ένα παράλληλο κείμενο εν είδει χορού.

Το έργο

Το νόημα αυτής της τραγωδίας θα μπορούσε να εκφραστεί με το κείμενο που έγραψε ο Α. Σοπενάουερ: «Δεν υπάρχει κάτι σταθερό στην ασταθή ζωή· ούτε ατέλειωτος πόνος, ούτε αιώνια ευχαρίστηση, ούτε εντύπωση που ν’ αντέχει, ούτε ενθουσιασμός που να μην ξεθυμαίνει, ούτε υψηλή ιδέα που να στέκει ακλόνητη σαν κανόνας σ’ ολόκληρη την ύπαρξη. Όλα διαλύονται στον χείμαρρο των χρόνων» και συμπέραινε παρακάτω: «Η ζωή είναι ένα δάνειο που το παίρνουμε από τη γέννησή μας και οι πόνοι και τα βάσανα είναι οι καθημερινοί τόκοι».

idipodas_oloi.jpg

Η υπόθεση

Ο "Ξένος" Οιδίπους, μετά από τη δεκαετή περιπλάνησή του στον κόσμο των ανώνυμων και των κυνηγημένων, φτάνει τυφλός και ρακένδυτος στο άλσος του Κολωνού, στις παρυφές της πόλεως των Αθηνών, ζητώντας "φιλοξενία" από τους ντόπιους. Χρειάζεται επιτέλους έναν τόπο για ν’ αναπαυθεί. Διαισθάνεται ότι το τέλος πλησιάζει. Μόνος συμπαραστάτης του, η κόρη και αδελφή του Αντιγόνη. Μετά από διαπραγματεύσεις με το τάγμα των φυλάκων και τον ίδιο τον βασιλιά Θησέα, του επιτρέπεται να κατοικήσει στα σύνορα. Ένα ενδιάμεσο διαφορετικών πολιτισμών, ένα ενδιάμεσο στη νομιμότητα και την παρανομία, βιώνοντας το ανάμεσα στη Ζωή και τον Θάνατο.  Μέσα από τις συναντήσεις του με τον Θησέα, τον Κρέοντα, τη μικρή του κόρη- αδελφή Ισμήνη, αλλά και τον γιο - αδελφό του Πολυνείκη, κάνει την τελευταία ανασκόπηση της ζωής και στοχάζεται για το παράλογο του ανθρώπινου Βίου. Δίκαια, λοιπόν, θεωρείται πως αυτή η τραγωδία αποτελεί το δραματουργικό πυρήνα των έργων του Μπέκετ και του Καμύ και, ίσως, όλου του σύγχρονου θεάτρου.

©Patroklos Skafidas-4254.jpg

Η παράσταση

Η καινούργια μετάφραση του Δημήτρη Δημητριάδη, μέσα από την ιδιαίτερη χρήση των ιστορικών διαστρωματώσεων της ελληνικής γλώσσας, δίνει τον καμβά για μια πνευματική συνάντηση θεατών και θιάσου με την παράδοση και τη μοντερνικότητα. Ο Σταύρος Τσακίρης, ερευνά μια φόρμα αφήγησης της τραγωδίας σαν μια κοινή γιορτή θεατών και ηθοποιών, που δημιουργείται τη στιγμή που συναντώνται στον προκαθορισμένο χώρο του θεάτρου. Σ' ένα άδειο τοπίο, με τη χρήση ελάχιστων αντικειμένων, παρακολουθούμε σαν μια  «παραβολή» τις τελευταίες στιγμές του Οιδίποδα. Ένας παλιός μύθος παρουσιασμένος από έναν θίασο σημερινών ανθρώπων, που προσπαθεί να τον φέρει σε ζωντανό διάλογο με το σήμερα, ώστε ν’ αφυπνίσει τις συνειδήσεις ενάντια στις προκαταλήψεις που μας χωρίζουν. Οι ηθοποιοί «ντύνονται» τους ήρωες, που εμφανίζονται κι εξαφανίζονται σαν οπτασίες του ετοιμοθάνατου Οιδίποδα. Το ίδιο και οι χώροι. Σχηματίζονται, αλλάζουν και αναιρούνται «μαγικά». Η συνεχής παρουσία της μουσικής του Μίνου Μάτσα, σαν ένα παράλληλο κείμενο, που εκτελείται μόνο από τις φωνές τεσσάρων ιεροψαλτών, δίνει στο θέαμα τον χαρακτήρα παρουσίασης ενός επικολυρικού ποιήματος.

Στον ομώνυμο ρόλο, ο μεγάλος Έλληνας ηθοποιός Κώστας Καζάκος, επικεφαλής ενός θιάσου που αποτελείται από τους σημαντικότερους ηθοποιούς της νέας γενιάς. O Δημήτρης Λιγνάδης επωμίζεται έναν ιδιαίτερο ρόλο, που «ενώνει» το σήμερα με τον μύθο.

 

Συντελεστές

Μετάφραση: Δημήτρης Δημητριάδης.  Σκηνοθεσία: Σταύρος  Σ. Τσακίρης.   

Επεξεργασία κειμένου: Σταύρος  Σ. Τσακίρης - Δήμητρα Πετροπούλου. Σκηνικά: Κέννυ Μακ Λέλλαν. Κοστούμια: Θάλεια Ιστικοπούλου. Μουσική: Μίνως Μάτσας.Φωτισμοί: Αλέκος Γιάνναρος. Δραματουργός: Λουίζα Αρκουμανέα. Βοηθός Σκηνοθέτη: Χάρης Πεχλιβανίδης.       

Μάσκες: Εύα Νικολοπούλου. Αφίσα: Αλέξανδρος Ψυχούλης. Μουσική προετοιμασία: Μάριον Πελεκάνου. Μουσική διδασκαλία: Bαλέρια Δημητριάδου. Φωτογραφίες – Βίντεο:  Πάτροκλος Σκαφίδας. Επικοινωνία:  Άρης Ασπρούλης . Δ/νση παραγωγής:  Γιώργος Σύρμας. 

Παραγωγή: Venus A.E.

              

Διανομή (Με Σειρά Εμφάνισης): Ξένος:  Δημήτρης Λιγνάδης,  Οιδίπους:  Κώστας Καζάκος, Αντιγόνη:  Κόρα Καρβούνη, Ισμήνη Τζέννυ Κόλλια,  Θησέας:  Άρης Τρουπάκης, Κρέων:  Δημήτρης Ήμελλος, Πολυνείκης: Δημήτρης Λάλος                 

Χορός Ψαλτών:  Πέτρος Δασκαλοθανάσης, Παναγιώτης Διαμαντόπουλος, Θεόδωρος Παλτόγλου, Κωνσταντίνος Τριανταφυλλίδης                   

Χορός Πολιτών: Αντριάνα Ανδρέοβιτς, Βαλέρια Δημητριάδου, Παναγιώτης Καμμένος, Ορέστης Καρύδας, Αγγελίνα Κλαυδιανού

Από τη Γιώτα Δημητριάδη και τον Δημήτρη Χαλιώτη

 Μερικές παρουσίες είναι τόσο έντονες που μένουν ανεξίτηλες στο χρόνο. Άνθρωποι που περνούν και αφήνουν το στίγμα τους. Ο Μηνάς Χατζησάββας έφυγε ξαφνικά από κοντά μας στις 30 Νοεμβρίου του 2015, όμως είναι ακόμη εδώ. Στις κουβέντες μας, στις αναμνήσεις μας, στις παραστάσεις στις οποίες μας μάγεψε με τις ερμηνείες του, στις επαναλήψεις τηλεοπτικών σειρών, στις ταινίες και φυσικά στο θέατρο που αγάπησε με πάθος. Στο φυσικό του χώρο, όπου πάντα ήταν παρών. Από το φουαγιέ του πιο μικρού θεάτρου της πόλης, όπου παρευρισκόταν για να εμψυχώσει ένα νέο συνάδελφό του, μέχρι την Επίδαυρο, όπου αναμετριόταν με τους αρχαίους τραγικούς. Εκεί τον Ιούλιο, στη «Λυσιστράτη» του Μαρμαρινού, ο θίασος έκανε πρόποση στον ξάστερο αργολικό ουρανό «Για τον Μηνά!»

Για τον Μηνά λοιπόν μίλησαν στο texnes-plus αγαπημένοι φίλοι και συνάδελφοι και όλοι είχαν έναν κοινό παρονομαστή, τα μάτια και την παιδικότητά του.

kampeti-xazisavas κρίμα που είναι πόρνη ανοιχτό θέατρο.jpg

"Κρίμα που είναι πόρνη" Μηνάς Χατζησάβας και Καρυοφυλλιά Καραμπέτη 

Καρυοφυλλιά Καραμπέτη 

 Ένας χρόνος χωρίς τον Μηνά. Γράφω τη φράση. Τη βλέπω γραμμένη. Ξέρω το νόημά της. Δεν την κατανοώ.  Δεν μπορώ να δεχτώ τον θάνατο. Πώς γίνεται ο πιο ζωντανός άνθρωπος, ο πιο τρυφερός, ο πιο αληθινός, να μην είναι κάπου εδώ γύρω. Η μνήμη τον διατηρεί ολοζώντανο. Το γέλιο του, τα μάτια του, η φωνή του, η πιο εκφραστική φωνή που άκουσες ποτέ. Η λογική δεν μπορεί να δεχτεί την απώλεια. Να την ονομάσει οριστική. Ο παρατατικός είναι αδιανόητος.

Ο Μηνάς δεν χωράει σε λόγια. Καμιά λέξη δεν μπορεί να εκφράσει την ομορφιά τής  ψυχής του, την ευγένεια, την εντιμότητα, το πάθος, την αθωότητα, τη γενναιοδωρία, την  ακεραιότητά του. Όσοι είχαν την ευλογία να τον γνωρίσουν, ξέρουν τι λέω. Ο Μηνάς φάρδαινε τις λέξεις, τους έδινε άλλο νόημα, άλλη αξία. Λίγη ώρα μαζί του και γινόσουν καλύτερος άνθρωπος.

Τι να πρωτοθυμηθώ από τον Μηνά. Την παιδικότητά του, τα αστεία του και τα πειράγματά του, τις ατέλειωτες συζητήσεις μας, την οργή του για τα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα, το νοιάξιμό του για τα ανθρώπινα, την αγάπη του για την τέχνη, για ό,τι πιο αντισυμβατικό, καινούργιο και πρωτοποριακό, το πώς υπήρχε πάνω στη σκηνή, πόσο εξαίσια χειριζόταν τον λόγο,  πόσο βαθιά σού άνοιγε την ψυχή του όταν έπαιζες μαζί του... Όλα ήταν εύκολα δίπλα του, αδιαπραγμάτευτα, όλα με εμπιστοσύνη και αγάπη. Θήτευα στο πλάι του. Μου μάθαινε να παίζω. Όχι με διδαχές και οδηγίες, αλλά με ολόκληρο το είναι του. Βλέμμα, σώμα, αίσθημα, ρυθμός• αλήθεια και ποίηση.  

Έρχονται η μια μετά την άλλη οι εικόνες του μέσα στα χρόνια, οι μορφές που δάνεισε στους ρόλους του, από την υπέροχη νεότητά του μέχρι την χρυσή του ωριμότητα. Πάω να τους απαριθμήσω έναν-έναν και βλέπω πως δεν το επιτρέπει ο περιορισμένος χώρος τού κειμένου. Κρατάω τα επίθετα: λαμπερός, χαριτωμένος, βελούδινος, γοητευτικός, βαθιά ανθρώπινος, παθιασμένος, μοναδικός, θυελλώδης, πολυδιάστατος.

Τι να πρωτοθυμηθείς από μια ολόκληρη ζωή. Δεν μπορείς να συμπυκνώσεις το μεγαλείο του μόνο σε ένα περιστατικό. Το έχω ξαναπεί, αλλά δεν μπορώ να μην το επαναλάβω. Αυτό που δείχνει περισσότερο απ' όλα τι άνθρωπος ήταν ο Μηνάς, έγινε τον Ιούνιο του 2013. Ετοιμάζαμε τον ''Αγαμέμνονα'' του Αισχύλου για μεγάλη περιοδεία σε όλη την Ελλάδα. Λίγες μέρες πριν την πρεμιέρα αναγκάστηκε να διακόψει την πρόβα λόγω έντονης αδιαθεσίας, μπήκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο και οι γιατροί τού συνέστησαν να μη δουλέψει και να κάνει εγχείρηση στην καρδιά του. Ο Μηνάς αποφάσισε να αναβάλει την επέμβαση για τρεις μήνες και να υποστεί όλη την ταλαιπωρία της περιοδείας, εξηνταπέντε παραστάσεις μέσα στο καλοκαίρι, βάζοντας σε κίνδυνο την ίδια του τη ζωή. Για να μη μείνουν άνεργοι οι συνάδελφοί του. 

 

afieromaminasxatzisavas-texnes-plus10.jpg

Η Καρυοφυλιά Καραμπέτη και ο Μηνάς Χατζησάββας στον "Αγαμέμνονα" του Αισχύλου 

 

Ντίνα Μιχαηλίδη

Υπάρχουν πολλά που θα μπορούσα να μοιραστώ για τον Μηνά, όπως ότι, όταν τον πρωτοείδα ένα πρωινό στο θέατρο, σκέφτηκα πως δεν έχω ξαναδεί μεγαλύτερα και πιο καθαρά μάτια από τα δικά του. Ότι η ευγένειά του απέναντι σε όλους, μικρούς ή μεγάλους, μεγαλύτερους ή νεότερους, γνωστούς ή άσημους, ήταν μοναδική, ιδανική! Ότι το πάθος του γι’ αυτή τη δουλειά ήταν παραδειγματικό, όπως και το ήθος του. Ο Μηνάς ήταν σπάνιος. Όχι μόνο για όλα αυτά, αλλά και για κάτι ακόμα, γιατί ήταν οικογένεια. Η πιο βαθιά συγγένεια που μας δώρισε ο χώρος του θεάτρου. Ακόμα και όταν έλειψε, υπήρχε πάντα κάτι από εκείνον ολόγυρά μας. Στις φωτογραφίες, στα αντικείμενα, στις ιστορίες που διηγούμασταν. Ο Μηνάς Χατζησάββας, ιδρυτικό μέλος του Ανοιχτού Θεάτρου, έφυγε μαζί με μια ολόκληρη εποχή. Όπου και αν πήγε, ας είναι καλοτάξιδος. Έμειναν πίσω του ο άνεμος μιας αρχοντιάς που χάνεται και σβήνει, καθώς και φίλοι που δεν ξεχνούν.

 

afieromaminasxatzisavas-texnes-plus4.jpg

Ο Μηνάς Χατζησάββας με την Ντίνα Μιχαηλίδη πέρα από τις σπουδαίες τους συνεργασίες στο Ανοιχτό Θέατρο ευτύχησαν να συνεργαστούν και σε σημαντικές τηλεοπτικές σειρές. Η φωτογραφία από το "Νυκτερινό Δελτίο".

 

 Σπύρος Μπιμπίλας 

Ο Μηνάς ήταν ένας ποιητής της ζωής, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Επέλεξε να αφιερωθεί από νεαρή ακόμη ηλικία στην τέχνη και έτσι κατέκτησε την ευτυχία και έκανε πραγματικότητα το όνειρό του. Είχα την τύχη να τον γνωρίσω μέσω του Γιώργου Μιχαηλίδη, που τον πίστευε παρά πολύ ως ηθοποιό και ως άνθρωπο, αμέσως μετά την επιστροφή του από το Παρίσι, τότε που με το ψευδώνυμο Πρόδρομος Σαββίδης έγραφε εξαιρετική ποίηση, βγαλμένη από τα βάθη της καρδιάς του. Με είχε συνεπάρει η αγάπη του για το θέατρο, καθώς και ο τρόπος που μελετούσε τους ρόλους, η ευαισθησία του, η ποιότητα των προσωπικών του σχέσεων στις οποίες δινόταν με γενναιοδωρία και παραφορά. Ήταν για μένα, αν και δεν μας χώριζαν πολλά χρόνια, ένα είδος καθοδηγητή. Συνεργαστήκαμε για δώδεκα ολόκληρα χρόνια στο Ανοιχτό Θέατρο του Γιώργου Μιχαηλίδη, όπου ο Μηνάς έπαιξε σημαντικούς ρόλους με μεγάλη επιτυχία.  Ταιριάζαμε πολύ στις απόψεις για τη ζωή, για το τι σημαίνει άνθρωπος. Ανέφερε χαρακτηριστικά: «Είμαστε σε μόνιμη διαπραγμάτευση με το θάνατο, κανένας δεν ξέρει το τέλος, αν θα έρθει σύντομα ή όχι. Δεν πιστεύω πως υπάρχει τίποτα μετά το ταξίδι της ζωής. Η ζωή είναι ό,τι είμαστε εδώ, μετά τελεία και παύλα...» Πολλές φορές τα συζητούσαμε και συμφωνούσαμε και αναζητούσαμε τις απόψεις των άλλων, μήπως είχαν δίκιο σε κάτι. Πόσες υπέροχες ώρες έχουμε περάσει μαζί δουλεύοντας και μελετώντας… Πόσες όμορφες στιγμές έχουμε ζήσει μαζί στο θέατρο... Θυμάμαι τη σπουδαία του ερμηνεία στον «Άμλετ». Τον παρατηρούσα από το πλάι της σκηνής. Έπαιζε ακόμα και ακροδάχτυλό του. Μετουσιωνόταν. Θυμάμαι μια φορά στην παράσταση «Πολύ κακό για τίποτα» του Σαίξπηρ που υποδυόταν τον Βενέδικτο και έπαθε σεντόνι. Ζήτησε πολύ ευγενικά συγγνώμη από το κοινό και έγινε ένα μικρό διάλειμμα.

afieromaminaxatzisava-texnes-plus-polukakogiatotipota.jpg

Στην παράσταση "Πολύ κακό για το τίποτα"

 Ήταν ένας μεγαλόψυχος άνθρωπος που φρόντιζε το συνάνθρωπο και έδινε τα πάντα, ειδικά στους συνοδοιπόρους και συντρόφους του στη ζωή. Ευτύχησε και γι’ αυτό έφυγε γεμάτος, αλλά πολύ νωρίς. Μόνο για το κάπνισμα διαφωνούσαμε, τη βασική αιτία για τον πρόωρο χαμό του. Το τελευταίο βράδυ πριν φύγει ήμασταν μαζί σε στιγμές χαράς. Παρακολουθούσαμε θέατρο που τόσο λατρεύαμε... Τέλος ο θάνατός του αποτέλεσε μοχλό πίεσης για να περάσει και στην πατρίδα μας από τη δύστοκη Βουλή και την άκαμπτη ελληνική κοινωνία το σύμφωνο συμβίωσης και γι’ αυτό του χρωστάμε πολλά ευχαριστώ.  

 

 Νικαίτη Κοντούρη

«Σκηνές από ένα γάμο» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν. Η συνεργασία των τριών μας ήταν εκπληκτική! Αυτό που κατάφεραν ο Μηνάς και η Καρυοφυλλιά, «να γεννούν τα λόγια κάθε φορά σε κάθε παράσταση», ήταν πράγματι μοναδικό! Στις πρόβες ήταν κοντά μας το μεγαλύτερο διάστημα ο φίλος Μανώλης Καζαμίας. Έστελνε το υλικό που τραβούσε στο μεταφραστή Ζαννή Ψάλτη στη Σουηδία και έτσι η όλη διαδικασία κατέληξε σε ένα documentary  film.

Ο Μηνάς σκορπούσε χαρά σε κάθε πρόβα. Και μετά ρωτούσε επίμονα: «Πώς ήμουν; Πώς ήμουν;» Οι συναντήσεις μαζί του, είτε προσωπικές είτε επαγγελματικές, ήταν ένα γλέντι. Γλεντούσαμε ακόμα και με τις διαφωνίες μας, τους τσακωμούς μας, τις επιτυχίες και τις αποτυχίες μας. Του συγχωρούσες τα πάντα. Ανέβαινε στη σκηνή και σου έπαιρνε την ψυχή. Καθόταν στο τραπέζι και η ευωχία δεν έλεγε να τελειώσει... Τον αγαπώ και μου λείπει.

 

afieromaxatzisava-texnes-plus.jpg

Με την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη στην παράσταση "Σκηνές από ένα γάμο" 

 

 

 

Γιάννης Μπέζος 

Η καθαρή ματιά. Η θερμή χειραψία. Το πηγαίο γέλιο. Η μόνιμη απορία στα μάτια. Η αγάπη για το καλό φαγητό. Ο σπάνιος επαγγελματισμός και η αφοσίωση στο αντικείμενό του. Ο Χατζησάββας  δεν ήταν απλά ένας σπουδαίος ηθοποιός. Πάνω απ' όλα ήταν ένας ταλαντούχος άνθρωπος. Ένας υπέροχος συνδυασμός σκέψης και αισθήματος. Ένα παράδειγμα!!

 

 

 Κόρα Καρβούνη

Ο Μήνας μου στάθηκε σαν πατέρας από την πρώτη στιγμή που τον γνώρισα με τον Κώστα στην παράσταση «Συρανό ντε Μπερζεράκ», στην οποία παίζαμε όλοι μαζί το 2003 στην Πάτρα. Από τότε είχα την ευτυχία να δουλέψω μαζί του πολλές φορές και να υποδυθώ όντως την κόρη του... Ήταν κυριολεκτικά ένα παιδί! Ένας βαθιά γενναιόδωρος και ειλικρινά καλός άνθρωπος, γεγονός που, πέραν του ταλέντου του, τον κατέστησε ένα μεγάλο ηθοποιό. Δεν ξεχνώ ποτέ πόσο με φρόντισε και με βοήθησε εκτός και εντός σκηνής. Έζησα πολλά μαζί του και δεν ξέρω τι να πρωτοπώ... Επιλέγω να σας μεταφέρω κάτι πιο αστείο. Ο Μήνας λάτρευε το φαγητό και ήταν σε μόνιμη δίαιτα! Στα γυρίσματα, αφού έτρωγε το προσωπικό ειδικό του γεύμα, ερχόταν πάντα από πάνω μου και τελικά έτρωγε και το δικό μου, έτσι απλά για να δοκιμάσει λίγο! Ή στις πρόβες έφερνε καθημερινά κρουασανάκια γεμιστά με κρέμα λεμόνι από τα οποία δεν έπρεπε να φάει. Γι’ αυτό με έβαζε να τρώω μπροστά του πεντέξι! Όταν έμαθα για το χαμό του, θυμήθηκα το συγκλονιστικό του φινάλε στον «Συρανό», που «πέθαινε» λέγοντας «τα φτερά μου», και τον φαντάστηκα σαν έναν πραγματικό άγγελο.

 

Εικόνα 3 Κείμενο Κόρας Καρβούνη (1).jpg

Ο Μηνάς Χατζησάββας ως "Συρανό" με την Πέγκυ Σταθακοπούλου 

afieromaminaxatzisava-texnes-plus.jpg

Από την παράσταση «Μαρά/Σαντ» στη φωτογραφία ο Κώστας Βασαρδάνης, η Κόρα Καρβούνη και ο Μηνάς Χατζησάββας 

 

afieromaminaxatzisava-texnes-plus2.jpg

 

Δημήτρης Πασσάς

Γενναιόδωρος, χαρισματικός, νέος, πιο νέος από τους νέους, με οξεία ευαισθησία και αντίληψη. Οι φάπες που έριχνε για να σε χαιρετήσει, το γέλιο και τα μάτια του θα μείνουν αξέχαστα σε όσους συναντήθηκαν μαζί του, έστω και για λίγο. Πρώτη φορά γνώρισα αυτόν το μοναδικό ηθοποιό, συνάδελφο και άνθρωπο το 2009 στις πρόβες του «Μαρά/Σαντ» της Έφης Θεοδώρου. Ακόμη θυμάμαι τη φωνή του στους μονολόγους του Σαντ. Από εκεί και η φωτογραφία – την κοιτάζω και σκέφτομαι: μπες με ειλικρίνεια και κόπο στη στιγμή για να την κάνεις μνήμη.

 

 

 

afieromaminaxatzisava-texnes-plus3.jpg

Δημήτρης Πασσάς και Μηνάς Χατζησάββας στις πρόβες του «Μαρά/Σαντ»

 

 

 

 

 

Μια από τις παραστάσεις που πριν καλά -καλά ξεκινήσει μας έχει κεντρίσει πολύ το ενδιαφέρον είναι το "Λεοφορείο ο Πόθος" που θα σκηνοθετήσει η Ελένη Σκότη στο Σύγχρονο Θέατρο με ένα εξαιρετικό καστ ηθοποιών την Κόρα Καρβούνη στον ρόλο της Μπλάνς, τον  Γιάννη Τσορτέκη στον ρόλο του Κοβάλσκι. Την Στέλλα θα υποδυθεί η Ηλιάνα Μαυρομάτη. Τον θίασο συμπληρώνουν ο Γιώργος Δάμπασης και η Αθηνά Αλεξοπούλου.

Η Κόρα Καρβούνη μίλησε και φωτογραφήθηκε για το Texnes-plus σε λίγες μέρες θα μπορέσετε να διαβάσετε όλα όσα είπε στην Ήβη Βασιλείου.

DSC_9993 (1).jpg

 

Εντυπωσιακά είναι τα δύο βίντεο που έχουν κυκλοφορήσει για την παράσταση:

 Παραγωγή: Ομάδα Νάμα

Καλλιτεχνική ταυτότητα παράστασης: Ελένη Σκότη, Γιώργος Χατζηνικολάου

Μετάφραση, δ/νση παραγωγής, σκηνικά, κοστούμια: Γιώργος Χατζηνικολάου

Σκηνοθεσία: Ελένη Σκότη

Φωτισμοί: Αντώνης Παναγιωτόπουλος

Μουσική: Κωστής Χαραμουντάνης

Βοηθός σκηνοθέτη: Τριανταφυλλιά Δούνια

 

Διανομή

Μπλανς:  Κόρα Καρβούνη

Στάνλεϋ: Γιάννης Τσορτέκης

Στέλλα: Ηλιάνα Μαυρομάτη

Μιτς: Γιώργος Δάμπασης

Γιούνις: Αθηνά Αλεξοπούλου

Στηβ: Γιώργος Γερωνυμάκης

Πάμπλο: Βαγγέλης Κουντουριώτης

Νέος: Κωστής Χαραμουντάνης

Γιατρός: Μιχαήλ Γιαννικάκης

Νοσοκόμα: Χριστίνα Δημητριάδη

 To Texnes-plus είναι χορηγός επικοινωνίας της παράστασης

cover_logo.png

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Μια ρομαντική κωμωδία κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:οο στο Studio Μαυρομιχάλη.

Δύο τελευταίες παραστάσεις 18 και 19 Φεβρουαρίου. 

 Κλείστε τις θέσεις σας στο 21 0645 3330

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

Kalomoira2.jpg

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία