Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

Από τον Αναστάση Πινακουλάκη

Για πρώτη φορά στο θέατρο ανεβαίνει φέτος το έργο «Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια» του Στράτη Μυριβήλη, σε σκηνοθεσία και διασκευή του Πέτρου Ζούλια. 
 
Η παράσταση έκανε πρεμιέρα την Τετάρτη 30 Οκτωβρίου στο Θέατρο Βέμπο, που φέτος φαίνεται ν’ αλλάζει φυσιογνωμία αφήνοντας κατά μέρους τις διασκευές εμπορικών μιούζικαλ, κι επιλέγοντας την κλασσική ελληνική πεζογραφία. Ο λόγος για το μυθιστόρημα του Στράτη Μυριβήλη που εκδόθηκε το 1933, αφού πρωτοδημοσιεύτηκε σε συνέχειες το διάστημα 1931-1932. Το μυθιστόρημα αποτελεί ουσιαστικά τη συνέχεια του αριστουργήματός του «Η ζωή εν τάφω» και πραγματεύεται την περίοδο 1917-1922 και τις συνέπειες του πολέμου για τους ήρωές του. Ο Λεωνής Δρίβας γυρίζει από τον πόλεμο της Μικρασίας στη Μυτιλήνη και δοκιμάζεται από τον έρωτά του για την Σαπφώ, την χήρα του φίλου του Βρανά, την περιβόητη «δασκάλα με τα χρυσά μάτια». Μέσω του χαρακτήρα αυτού, ο Μυριβήλης εκφράζει ταυτόχρονα, τα ιδεώδη της Ελλάδας του μεσοπολέμου, ένα αντιπολεμικό πνεύμα και μια κοινωνική κριτική προς τον Κομμουνισμό και τους κομμουνιστές. 
 
Το έργο μεταφέρθηκε στη μικρή οθόνη το 1979 – δηλαδή ακριβώς 40 χρόνια πριν- σε σκηνοθεσία του Κώστα Αριστόπουλου και σενάριο της Μαργαρίτας Λυμπεράκη. Πρωταγωνιστές ήταν ο Γιάννης Φέρτης (Λεωνής), η Κάτια Δανδουλάκη (Σαπφώ), ο Νικήτας Τσακίρογλου (Βρανάς) και η Ειρήνη Ιγγλέση (Αδριανή). Να σημειωθεί πως φέτος εκτός από το πρώτο θεατρικό ανέβασμα του έργου, είχαμε και την τηλεοπτική εκδοχή του προγενέστερου «Η ζωή εν τάφω» για την ΕΡΤ από τον Τάσο Ψαρρά. 
 
Ο Στράτης Μυριβήλης αποτελεί έναν από τους σπουδαιότερους πεζογράφους μας, ενώ το έργο του διακρίνεται για τον αντιπολεμικό του χαρακτήρα, τις ιδεολογικές του προεκτάσεις και για τις ένθετες αληθινές ιστορίες που λειτουργούν εν είδη δημοσιογραφικού ρεπορτάζ. Ας μην ξεχνάμε πως ο Μυριβήλης πέραν από απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών, άσκησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του το δημοσιογραφικό επάγγελμα. Το 1912 κατατάσσεται εθελοντής στον στρατό και λαμβάνει μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους. Μετά από έναν τραυματισμό του θα επιστρέψει στη Μυτιλήνη. Το 1917 κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου στρατεύεται εκ νέου και λαμβάνει μέρος στις επιχειρήσεις στη Μακεδονία. Τα εμβληματικότερα έργα του είναι τα «Η ζωή εν τάφω», «Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια» και «Η Παναγιά η Γοργόνα». Αυτό που ξεχωρίζω στη γραφή του είναι οι φωτογραφικές περιγραφές, οι πολιτικές προεκτάσεις των προσώπων των έργων του, η αποστασιοποίηση που μπορεί να παίρνει, η κοινωνική σάτιρα και ο ρεαλιστικός ρομαντισμός του. Οι χαρακτήρες των έργων του, είναι ιδεώδη που προσπαθούν να επιβιώσουν από τα συντρίμμια των συνεχών πολέμων. 
 
 
kori konstantinou
Η παράσταση
 
Ο Πέτρος Ζούλιας υπηρετώντας σταθερά την αγάπη του για την ελληνική πεζογραφία μετά την Αστροφεγγιά και τον Παπαδιαμάντη, καταπιάνεται με τον Μυριβήλη, υπογράφοντας την διασκευή και την σκηνοθεσία της παράστασης. Η αλήθεια είναι πως εδώ έχει να κάνει μ’ ένα πολύ μεγάλο στοίχημα, καθώς το «Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια» είναι ένα έργο γεμάτο εκτενείς περιγραφές και προσωποποιημένες αναφορές, που είναι πολύ δύσκολο να λειτουργούν θεατρικά, σχεδόν έναν αιώνα μετά. Επίσης, λαμβάνοντας υπόψη, πως μιλάμε για μία παράσταση του εμπορικού θεάτρου, καταλαβαίνουμε πως μία παράσταση πιστή στο πνεύμα του Μυριβήλη, με όλο αυτό το πολιτικό κλίμα που τον ακολουθεί, δε θα έβλεπε ποτέ το άνοιγμα της αυλαίας. 
 
Η διασκευή του Ζούλια δυστυχώς στερεί πολλά από τα σημεία-κλειδιά του έργου. Από τη μία η έγνοια για σύνδεση με το σήμερα, κι από την άλλη το έτερον ήμισυ της δραματουργίας του, δηλαδή η μουσική της Ευανθίας Ρεμπούτσικα, μετατρέπουν το έργο σ’ ένα ρομαντικό μελόδραμα, ελαχιστοποιώντας τον κοινωνικοπολιτικό χαρακτήρα του στα πλαίσια του εύπεπτου εμπορικού. Θ’ αναφέρω τρία χαρακτηριστικά παραδείγματα.
 
Πρώτον, το μυθιστόρημα έχει δύο κεφάλαια, για τις ομοερωτικές επαφές στρατιωτών με άντρες ηθοποιούς που ντύνονταν γυναικεία, και στη συνέχεια την δολοφονία αυτών για να μην τους αφήσουν «ρετσινιά». Στην παράσταση, βλέπουμε δύο νεαρά αγόρια ν’ αγκαλιάζονται και στη συνέχεια το ένα να στραγγαλίζει το άλλο πάνω στην κάψα. Είμαι της άποψης, πως αν είναι να «εξωραΐσεις» κάτι, καλύτερα να μην το συμπεριλάβεις καθόλου.
 
Δεύτερον, στο πρωτότυπο, η κομματική νεολαία φαίνεται να προσεγγίζει τον Λεωνή και να προσπαθεί να τον προσηλυτίσει στον κομμουνισμό και λαμβάνει χώρα μια μεγάλη ιδεολογική συζήτηση που συνεχίζεται σε πολλές συγκεντρώσεις. Στη διασκευή, οι νέοι απλώς λιάζονται, και σ’ ένα σημείο ξεσηκώνουν τους αγρότες σε μάχη, που δεν έχει προετοιμαστεί ιδεολογικά ούτε έχουμε δει την άποψη του πρωταγωνιστή του έργου.
 
Τρίτον, το πλαίσιο που εμφανίζεται η Σαπφώ στο βιβλίο, είναι πολύ τρομαχτικό και την κάνει ένα πρόσωπο-μυστήριο που ξεδιπλώνεται με μεγάλο ενδιαφέρον στην εξέλιξή του. Είναι μια πανέμορφη γυναίκα που χήρεψε νέα και ο κόσμος την μέμφεται. Κοντά στο σπίτι της ζει το δίχρονο παιδί της που έχει υπερφυσικά μεγάλο κεφάλι και έχει «όψη τέρατος» εξαιτίας μιας οικογενειακής αρρώστιας από μεριάς του συζύγου της. Το παιδί το προσέχει μια πρόσφυγας με κομμένη γλώσσα. Η πρώτη συνάντηση του Λεωνή με την Σαπφώ γίνεται στο σχολείο. Επικρατεί το κουτσομπολιό και τα βλέμματα πίσω από τις γρίλιες. Στην διασκευή, αποσιωπούνται πολλά σημεία-κλειδιά, στο πλαίσιο της υπεραπλούστευσης του εμπορικού θεάτρου. Δεν γίνεται αισθητό πως ο έρωτας των δύο, βρίσκει εμπόδια τόσο στο κοινωνικό περιβάλλον όσο και στην συνείδηση του Λεωνή, που τιμά το νεκρό φίλο του. Μεγάλη αστοχία, κατά τη γνώμη μου, και η συνεχής φυσική παρουσία του Βρανά επί σκηνής. 
 
 
daskala xrusa matia
Το σκηνικό περιβάλλον της Αθανασίας Σμαραγδή διακρίνεται από τον μεγάλο καμβά που παραπέμπει σ’ ένα φυσικό τοπίο, την εικόνα της Παναγίας και τα εύσημα του Βρανά. Χαρακτηριστική είναι και η εικόνα του Λεωνή να ζωγραφίζει στον καμβά του. Πολύ έντονη η εικόνα της Σαπφούς με το κατακόκκινο φόρεμα ανάμεσα στο δυσχερές περιβάλλον του νοσοκομείου. Η ίδια αντίθεση θανάτου-ζωής χρησιμοποιείται και στην αφίσα της παράστασης, ενώ προσωπικά μου θύμισε την τελευταία σκηνή της ταινίας Schindler’s List. 
 
Ο Πέτρος Ζούλιας ακολουθεί την γνώριμη συνταγή του, να διασκευάσει ένα κλασικό πεζογράφημα, και να το ανεβάσει σε μία παράσταση που διακρίνεται για την αφηγηματικότητά της και για τις «μνήμες» που ξυπνά. Επιλέγει μια σειρά από αναγνωρίσιμους ηθοποιούς, όχι πάντα ταιριαστούς για τους ρόλους που τους αναθέτει. Ωστόσο, για εμένα εδώ αστοχεί στη φυσιογνωμία που δίνει στο σκηνικό ανέβασμα του έργου. Ν’ αναγνωρίσουμε βέβαια τη δυσκολία παράθεσης του συνόλου των περιγραφόμενων κοινωνικών περιστατικών του έργου και της διαφορετικής προσέγγισης της ιδεολογίας στο θέατρο σήμερα. Ακόμα κι αν κάποιοι  χαρακτήρες φαίνονται εντελώς καρικατούρες, μπορούν να φωτίσουν σε κάποιο βαθμό αυτά που «ενοχλούσαν» τον Λεωνή στην κοινωνία της Μυτιλήνης του ’30.
 
Ο θίασος της παράστασης είναι πολυσυλλεκτικός, στοχεύοντας ταυτόχρονα και στο εμπορικό κοινό που θέλει «μεγάλους πρωταγωνιστές» και στη νεώτερη γενιά που προτιμά ηθοποιούς που έχουν δουλέψει πολύ στο θέατρο. Τώρα, πως μπορούμε να έχουμε στην ίδια διανομή τον Γιώργο Κωνσταντίνου και τη Λένα Παπαληγούρα; Κατά κάποιον τρόπο, ενώ δίνεται η αίσθηση ότι έχουμε δύο διανομές σε μία, παρουσιάζει ενδιαφέρον αυτή η πολυμορφία του, γιατί κάπως έτσι είναι γραμμένο και το έργο, σαν ένα σύνολο ετερογενών κεφαλαίων, μ’ έκαστο να περιγράφει έναν άλλο χαρακτήρα ή ένα περιστατικό. 
 
Στην παράσταση ξεχωρίζει η Λένα Παπαληγούρα που κρατάει τον επώνυμο ρόλο του έργου, την Σαπφώ, την «Δασκάλα με τα χρυσά μάτια». Η Σαπφώ της κινείται με χάρη και εσωτερική ευγένεια, ανάμεσα στις λαϊκές φυσιογνωμίες του περιβάλλοντός που ζει και καταφέρνει να διατηρεί τη δυναμική της παρά το μένος των «δικαστών» της. Από τα ζωτικά κομμάτια της παράστασης είναι οι δύο της μονόλογοι που αφορούν την έγγαμη ζωή της μ’ έναν άντρα που δεν αγαπούσε και την ύπαρξη του παιδιού τους, που έγινε ο βραχνάς της. Η Σαπφώ είναι από τους ωραιότερους ρόλους που έχει υποδυθεί ως τώρα, ενώ είναι σε θέση να αποδώσει τις λεπτές αποχρώσεις του χαρακτήρα της. 
 
Σε αντίθεση με τον «κωμικό» και «τραχύ» χαρακτήρα των Μυτιληναίων, κινούνται τα «Καστρινάκια», ο Λεωνής κι η Αδριανή.  Ο Κωνσταντίνος Ασπιώτης υποδύεται τον Λεωνή, τον βασικό πρωταγωνιστή κι αφηγητή του έργου. Η φυσιογνωμία που δίνει στον χαρακτήρα είναι πολύ ευγενής, αφού πρόκειται για έναν νέο με ψηλό ανάστημα και ευγενή ιδεώδη. Κυκλοφορεί με το καβαλέτο του και αποτυπώνει την φύση. Ωστόσο, ο τρόπος που χειρίστηκε η σκηνοθεσία τον ρόλο, νομίζω αδικεί τον ηθοποιό με δύο τρόπους. Καταρχάς, ο Λεωνής στο έργο είναι καυστικός προς την Σαπφώ, γιατί δεν την βλέπει να θρηνεί τον φίλο του Βρανά και στη συνέχεια η ανάμνηση του φίλου τον κάνει κακό μαζί της. Στην παράσταση ο Ζούλιας, επιλέγει ο Βρανάς να είναι κατ’ εξακολούθηση παρών επί σκηνής με τα δεκανίκια του ενώ έχει πεθάνει. Αυτό αναγκάζει τον ηθοποιό να παίζει «σαν τρελός» αφού μόνο εκείνος «βλέπει» τον Βρανά. Αυτού του είδους τα τεχνάσματα είναι εντελώς ξεπερασμένα από το θέατρο και θεωρώ πως εγκλωβίζουν τον ηθοποιό. Αντίθετα, αν ο Βρανάς είχε εμφανιστεί μόνο μία φορά, αντί για 4-5 που εμφανίστηκε, θα είχε προκαλέσει μεγαλύτερη αίσθηση στο κοινό. Δεύτερον, η διασκευή στερεί από τον χαρακτήρα τόσο τις ιδεολογικές του θέσεις, όσο και τις καλλιτεχνικές, αφού ελάχιστα μιλάει γι’ αυτά που πιστεύει ή γι’ αυτά που υποστηρίζει μέσω της ζωγραφικής του. Βασικό στήριγμά του, η Γιούλικα Σκαφιδά που υποδύεται την Αδριανή, με μια συγκινητική ουσία. 
 
Οι ηλικιακές διαφορές ανάμεσα στους χαρακτήρες του έργου και οι διαφορετικές ποιότητες των ανθρώπων, περιγράφονται γλαφυρά από την ετερογενή διανομή της παράστασης. Έτσι, έχουμε τον Γιώργο Κωνσταντίνου στο ρόλο του Δημάρχου και σύζυγό του την Χριστίνα Τσάφου. Είναι χαρακτηριστική η φυσιογνωμία του γέρου (Σταύρος Μερμήγκης) που εκμαυλίζει την νεαρή υπηρέτρια και την οδηγεί στην αυτοχειρία. 
 
Για μένα, ένα μεγάλο λάθος της παράστασης, είναι η μουσική της Ευανθίας Ρεμπούτσικα, όχι γιατί δεν είναι καλή, αλλά γιατί δίνει μια τελείως διαφορετική φυσιογνωμία στο έργο απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς από τον Μυριβήλη. Η μουσική της Ρεμπούτσικα είναι πάντα υγκινητική, και μπορεί να λειτουργήσει άριστα ως μουσικό χαλί σ’ ένα ρομαντικό έργο ή σ’ ένα έργο εποχής, αλλά εδώ περιορίζει τη δραματουργία προς αυτή την κατεύθυνση. 
 
Σε γενικές γραμμές, η παράσταση «Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια» του Πέτρου Ζούλια, λειτουργεί ικανοποιητικά για τη συνθήκη με την οποία ανεβαίνει. Παρά τις όποιες μου ενστάσεις για τη δραματουργία της παράστασης, υπάρχουν αρκετές συγκινητικές στιγμές, και ψήγματα κοινωνικών σχολίων που βγαίνουν από την ζοφερή πραγματικότητα του σύμπαντος του Μυριβήλη. Το κρίμα είναι πως η παράσταση δεν φτάνει εκεί που θα μπορούσε. 
 
 
Διαβάστε επίσης:
 
 
 

Από τη Γιώτα Δημητριάδη

Αποκλειστική φωτογράφιση για το texnes-plus: Κοσμάς Ινιωτάκης 

Έξω η καλοκαιρινή λάβα, ταλαιπωρεί τους Αθηναίους. Στο θέατρο Θησείον τίποτα δεν θυμίζει τις ακραίες θερμοκρασίες της πόλης. Στον άδειο από καρέκλες χώρο, ένα βασίλειο έχει στηθεί, προσομοίωση του εμπνευσμένου μέσα στη λιτότητα του σκηνικού της Εύας Μανιδάκη, που θα ζωντανέψει μαζί με την παράσταση στις 2 και 3 Αυγούστου στο μικρό Θέατρο της Επιδαύρου.

 

lena danaides

Η Λένα Παπαληγούρα, ως Υπερμνήστρα, απευθύνεται στον αγαπημένο της Λυγκέα, τον  Άρη Μπαλή: «Και πιστεύεις, πώς αν φύγεις, μπορώ εγώ να ζήσω;». Το επαναλαμβάνει, ακόμα πιο σιγά, αλλά στα αυτιά σου έρχεται ο εκκωφαντικός ήχος της απόγνωσής της.

Ένα μακρύ κομμάτι ύφασμα γίνεται το κουκούλι της, ο ομφάλιος λώρος με τον πατέρα, το σάβανο και το πέπλο της.

papaligoura balis texnes plus

Η μεσόφωνος, Άρτεμις Μπόγρη, ερμηνεύει, στα ιταλικά, τα χορικά της τραγωδίας του Κάλβου δημιουργώντας με τη μαγευτική φωνή της, ένα παράλληλο σύμπαν, το οποίο συναντά την ιστορία των Δαναΐδων, της μοναδικής τραγωδίας που ολοκλήρωσε κι εξέδωσε με τη δική του φροντίδα ο συγγραφέας. Η τραγωδία σώζεται στη μορφή με την οποία υποβλήθηκε το 1813 στον ετήσιο διαγωνισμό της φλωρεντινής Accademia della Crusca (Ακαδημία της Κρούσκα).

 

Αλήθεια, πώς την ανακάλυψε η σκηνοθέτις, Νατάσα Τριανταφύλλη και γιατί αποφάσισε να την ανεβάσει για πρώτη φορά στο θέατρο; Αυτή είναι κι η πρώτη ερώτηση που της έκανα.

«Πριν από μερικά χρόνια, διάβαζα τις Ωδές κι είχα εντυπωσιαστεί από το πόσο υπέροχες εικόνες έχει. Στη συνέχεια, με πήρε τηλέφωνο ο Δημήτρης Αρβανιτάκης από το Μουσείο Μπενάκη, όπου κάνουν μια μεγάλη προσπάθεια, από το 2016,να εκδώσουν τα άπαντα του Κάλβου, γιατί έχει γράψει άπειρα πράγματα, και μου πρότεινε να διαβάσω τις «Δαναΐδες». Στην αρχή, ήμουν πολύ διστακτική και σκεφτόμουν, πώς γίνεται να μην ξέρουμε μια τραγωδία του Κάλβου; Κι όμως γίνεται, όπως δεν ξέρουμε και το πρόσωπό του, δεν υπάρχει πορτραίτο, φωτογραφία. Μόνο κάποιες πολύ γενικές περιγραφές».

Ποια ήταν, λοιπόν, η πρώτη της αίσθηση μόλις διάβασε τη μοναδική τραγωδία του Ζακυνθινού ποιητή;

«Με συνεπήραν τα χορικά και χάθηκα σ’ αυτό το μαγικό σύμπαν. Τότε σκέφτηκα ότι θα ήταν μεγάλη πρόκληση να το ανεβάσουμε στη σκηνή για πρώτη φορά».

«Τα χορικά, παρουσιάζονται στα ιταλικά και μάλιστα από μια μεσόφωνο της λυρικής, την Αρτεμη Μπόγρη. Πώς οδηγηθήκατε σ’ αυτή την επιλογή;» είναι η ερώτηση που ακολουθεί.

«Πήραμε αυτή τη γενναία απόφαση να ακολουθήσουμε αυτή τη μελοδραματική γραμμή και τον δρόμο της όπερας, για να κρατήσουμε όσο γίνεται το μέγεθος, που απαιτεί ο ρομαντισμός. Αν αυτό το κείμενο το δεις έξω από αυτό το πλαίσιο είναι μια απλή δραματική ιστορία. Αν, όμως, το δεις στο πραγματικό του μέγεθος και το που φτάνει η φαντασία, είναι σαν να βλέπεις έναν πίνακα του Μιχαήλ Άγγελου».

Ξεχωριστή παρουσία, στην πρόβα, σαν άλλος συμπρωταγωνιστής η μαγευτική μουσική της Μόνικα. «Με τη Μόνικα είναι σαν να φτιάχνουμε μαζί τον κόσμο της παράστασης, η μελωδία μας τραβάει προς μια κατεύθυνση, οπότε είναι πολύ άμεση και η συνεννόησή μας», μου λέει η Νατάσα.

lazaros georgakopoulos texnes plus

Λίγα λεπτά, αργότερα, από την επιβλητική  πόρτα του θεάτρου, μπαίνει ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος κι άμα τη εμφανίσει του καταλαβαίνεις το ψυχικό βάρος και την ταλαιπωρία του βασιλιά Δαναού.

«Αν κάποτε πατέρας γίνεις κι αν το κεφάλι σου το στέμμα θα βαραίνει, κι αν πληγωθεί η καρδιά σου όσο η δική μου, τότε θα μάθεις πόση είναι η οργή που με ξεσκίζει», λέει στον γαμπρό του Λυγκαία.

lazaros georgakopoulos texnes plus2

 

Η Νατάσα μου ψιθυρίζει με περηφάνια: «Είναι η τέταρτη φορά που συνεργαζόμαστε με τον Λάζαρο».

 «Το ίδιο συμβαίνει και με τη Λένα και τη Μόνικα» συμπληρώνω και τη ρωτάω αν θέλει να δουλεύει με όρους ομάδας. Μου ξεκαθαρίζει: «Είναι ένα άτυπο team, άνθρωποι που εκτιμώ, θαυμάζω κι επικοινωνώ καλλιτεχνικά. Δεν μου αρέσουν, όμως, οι κλειστές ομάδες». 

Σκηνοθετικά, πώς προσεγγίζει κανείς αυτά τα μεγέθη; «Είχαμε σαν αφετηρία μας, πολλούς πίνακες και του Μικελάντζελο και του Μπλέικ, οι οποίοι χρησιμοποιούν τη φαντασία και το μέγεθος, όχι ρεαλιστικά. Επιπλέον, μ’ απασχόλησε πολύ και το συζητούσαμε και προχθές στην πρόβα: πώς στην όπερα όταν κάποιος παίρνει ένα μαχαίρι για να σκοτώσει, η σκηνή αυτή είναι συνήθως τρεις άριες, ενώ στην πραγματικότητα μόλις λίγα δευτερόλεπτα. Αυτή η μεγάλη διαστολή του χρόνου, διαστέλλει και τα συναισθήματα επηρεάζοντας έτσι και τα επίπεδα της ενσυναίσθησης. Έχω αναρωτηθεί πολλές φορές, πώς αυτή η κλιμάκωση που υπάρχει στην όπερα μπορεί να μεταφερθεί και στο θέατρο. Αυτό το κείμενο, λοιπόν, ήταν μια καλή ευκαιρία για να το ανακαλύψω».

papaligoura danaides

Στην τραγωδία του Κάλβου, διαβάζουμε για τις επιπτώσεις που έχει η αστείρευτη θέληση για εξουσία, όπως εδώ του Δαναού, μέχρι που μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος για την εξουσία;

Η σκηνοθέτις, Νατάσα Τριανταφύλλη, μου απαντά : «Πάντα το θέμα της εξουσίας με ιντριγκάρει, ιδιαίτερα, ως προς το νοητικό επίπεδο που φτιάχνει ο καθένας για να τη φτάσει στο σημείο, που δεν έχει διανοηθεί, ούτε ο ίδιος. Η ανάγκη μας να εξουσιάσουμε φτάνει από το να διακόπτουμε τον συνομιλητή μας, έως τις θηριωδίες του φασισμού και του ναζισμού. Στη δική μας περίπτωση έχουμε αυτόν τον φοβερό πατέρα, τον Δαναό, ο οποίος στο τέλος σκοτώνει την κόρη του. Το τρομερό είναι ότι σχεδόν τυφλώνεται μετά τον χρησμό, που παίρνει από το μαντείο, ότι κάποιος από τους γαμπρούς του θα του κλέψει την εξουσία. Φτάνει στο σημείο να μην βλέπει τη φυσική ροή των πραγμάτων, ότι η κόρη του έχει παντρευτεί και ξεκινάει μια νέα ζωή»

«Επομένως η αρχομανία έχει κοινή διαδρομή με τον φόβο;» η ερώτησή μου ακολουθεί, σαν φυσικό συμπλήρωμα. 

«Έχω την αίσθηση, ότι η εξουσία ποτίζει το μυαλό σου, σιγά-σιγά. Λειτουργεί σαν μια αλυσίδα του φόβου, ότι κάτι θα χάσεις, κάτι δεν έχεις...», μου εξηγεί η Νατάσα.

aris balis texnes plus

Ο Σεφέρης έλεγε για τον Κάλβο ότι: «αγωνίζεται με τις απελπισμένες χειρονομίες ενός τυφλού, να παραμερίσει ένα ψηλό παραπέτασμα που τον σκεπάζει». Αυτό δεν θα μπορούσε να πει κανείς και για τη θέση της Τέχνης και του Θεάτρου στην εποχή μας;

«Κάτι τέτοιο προσπαθούμε να κάνουμε και στην παράσταση, πιο απτά και άμεσα. Μερικά πράγματα συναντιούνται με πολύ παράξενο τρόπο. Για παράδειγμα, ο Κάλβος έζησε σε πολύ παράξενο σκοτάδι. Αφενός, γιατί μιλάμε για κάποιον, του οποίου το πρόσωπο δεν γνωρίζουμε κι, αφετέρου, γιατί έγραψε τα πάντα στα ιταλικά και μόνο τις Ωδές, στα ελληνικά. Μεγάλωσε στην Ιταλία και όχι στην Ελλάδα, δεν μιλούσε καλά ελληνικά. Πέθανε στο Λονδίνο, δάσκαλος σ’ ένα οικοτροφείο, τάφηκε εκεί και στη συνέχεια τον μετέφερε ο Σεφέρης στην Ελλάδα. Όλη του η ζωή είναι σαν να είναι καλυμμένη με ένα πέπλο μυστηρίου. Αυτό το πέπλο υπάρχει και στις Δαναΐδες».

Η πρόβα συνεχίζεται, αν κι έχουμε δύο εβδομάδες σχεδόν μέχρι την πρεμιέρα, όλα μοιάζουν έτοιμα.

Και εγώ παρακολουθώντας την υπέροχη τετράδα της παράστασης: τον Λάζαρο Γεωργακόπουλο, τη Λένα Παπαληγούρα ,τον Άρη Μπαλή και την  Άρτεμις Μπόγρη είμαι σίγουρη ότι αυτό το καρέ, στον μαγικό χώρο του μικρού Θεάτρου της Επιδαύρου, με φόντο το φυσικό θαλασσινό τοπίο και τον ξάστερο ουρανό, θα μας χαρίσει ένα πρώτο ανέβασμα της τραγωδίας του Ζακυνθινού ποιητή, 150 χρόνια μετά τον θάνατό του, που θα θυμόμαστε...

Δύο λόγια για την ιστορία της τραγωδίας του Κάλβου:

Η ιστορία εκτυλίσσεται στο Άργος. Οι πενήντα γιοι του Αίγυπτου, αδελφού του βασιλιά του Άργους, Δαναού, ζητούν σε γάμο τις πενήντα κόρες του Δαναού, Δαναΐδες. Ο βασιλιάς φοβάται ότι ένας από τους γαμπρούς του θα τον εκθρονίσει, έχοντας λάβει μάλιστα σχετικό χρησμό από το μαντείο. Σε μια προσπάθεια να αποφύγει το μοιραίο, ο Δαναός δίνει εντολή στις κόρες του να δολοφονήσουν τους συζύγους τους την πρώτη νύχτα του γάμου. Η μόνη, η οποία παραβαίνει την εντολή του, αλλά κι αρνείται τον χρησμό είναι η Υπερμνήστρα, η οποία είναι ερωτευμένη με τον άντρα της, τον Λυγκέα, όπως κι εκείνος, μαζί της.

2 και 3 Αυγούστου στο Μικρό Θέατρο της Επιδαύρου

Περισσότερες πληροφορίες εδώ

Με τον Λάζαρο Γεωργακόπουλο, τη Λένα Παπαληγούρα και τον Άρη Μπαλή.

Τραγουδά η Άρτεμις Μπόγρη.

Μετάφραση: Δημήτρης Αρβανιτάκης - Έφη Καλλιφατίδη

Σκηνοθεσία: Νατάσα Τριανταφύλλη

Σκηνικά: Εύα Μανιδάκη

Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη

Μουσική: Μonika

Δραματουργία: Έλενα Τριανταφυλλοπούλου

Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης

Βοηθοί σκηνοθέτη: Μαρία Κακάρογλου, Δήμητρα Μητροπούλου

Φωτογραφίες: Λάμπρος Ρουμελιωτάκης

Video –teasers: Δημήτρης Μακρής

Social Media: Σμαράγδα Φουρίκη

Διεύθυνση παραγωγής: Μανόλης Σάρδης - Pro4

Βοηθός διευθυντή παραγωγής: Χριστίνα Πολυχρονιάδου

Διαβάστε επίσης: 

Λένα Παπαληγούρα: «Όλοι Οι Ηθοποιοί Γνωρίζουμε Τι Έχουμε Καταφέρει Σε Μια Παράσταση, Δεν Χρειαζόμαστε Τις Κριτικές»

Τη Δευτέρα 25 Ιουνίου στο Θέατρο Πέτρας ξεκινούν οι παραστάσεις για την «Ηλέκτρα» του Ευριπίδη που παρουσιάζει η 5η Εποχή σε όλη την Ελλάδα σε σκηνοθεσία του Θέμη Μουμουλίδη με τη Λένα Παπαληγούρα, τον Νίκο Κουρή, τον Χρήστο Χατζηπαναγιώτη και ένα θίασο εκλεκτών συνεργατών. Η «Ηλέκτρα», μια από τις σημαντικότερες τραγωδίες του Ευριπίδη, αποτελεί μια διεισδυτική σπουδή πάνω στις έννοιες της εκδίκησης, της ενοχής, της μεταμέλειας και της δικαιοσύνης.
 
Αντλώντας το θέμα του από τον κύκλο της καταραμένης γενιάς των Ατρειδών, το έργο παρακολουθεί βήμα-βήμα την πορεία της Ηλέκτρας και του Ορέστη προς τη μητροκτονία. Όμως η ερμηνεία του μύθου που προκρίνει ο ποιητής αρνείται στην πράξη αυτή οποιαδήποτε δικαίωση, μετατρέποντας τη δική του «Ηλέκτρα» σε μια ανελέητη σπουδή πάνω στη διαβρωτική διαδικασία της εκτέλεσης ενός εγκλήματος: μετά την εκτέλεση του φόνου, τα δυο αδέλφια σωριάζονται κάτω από το βάρος της πράξης τους, μιας πράξης που δεν έπρεπε να έχει γίνει ποτέ. Ο ποιητής θα αποφανθεί στο τέλος, με το στόμα των Διόσκουρων, ότι ναι μεν η Κλυταιμνήστρα έπαθε δίκαια, όμως ο Ορέστης δεν έπραξε δίκαια. Ο σοφός θεός των Δελφών χρησμοδότησε άσοφα.
ilektra 2 moumoulidis
 
Ο ιδιόμορφος τρόπος με τον οποίο ο Ευριπίδης διαχειρίζεται το γνωστό μύθο της μητροκτονίας, εισάγοντας μια σειρά από νεοτερισμούς και αφηγηματικές καινοτομίες, συνθέτει ένα σκληρό αλλά εξαιρετικά αναγνωρίσιμο στην εποχή μας αριστούργημα, ένα από τα αρτιότερα επιτεύγματα της παγκόσμιας δραματουργίας.
 
Την σκηνοθεσία της παράστασης υπογράφει ο Θέμης Μουμουλίδης, δημιουργός της 5ης Εποχής, έχοντας στο ενεργητικό του, επί σειρά ετών, υψηλού επιπέδου και αισθητικών απαιτήσεων παραγωγές, που περιόδευσαν με επιτυχία σε όλη την Ελλάδα.
 
Ο Θέμης Μουμουλίδης σκηνοθετεί το έργο χαρακτηρίζοντάς το ως ένα ΛΥΡΙΚΟ ΘΡΙΛΕΡ. Μια σύγχρονη ματιά πάνω στην σκηνική ανάγνωση της τραγωδίας, επιχειρώντας να εξελίξει την φόρμα που ξεκίνησε με τις δύο προηγούμενες τραγωδίες [ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ και ΑΝΤΙΓΟΝΗ].
 
Ακολουθεί περιοδεία σ' όλη την Ελλάδα. Το προγραμμα έχει ως εξής:
 

ΤΕΤΑΡΤΗ 27 ΙΟΥΝΙΟΥ - 21:00

Δημοτικό Κηποθέατρο - Παπάγου

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 29 ΙΟΥΝΙΟΥ - 21:30

Αμφιθέατρο Πολιτιστικού & Αθλητικού Πάρκου - Νέα Μάκρη

ΚΥΡΙΑΚΗ 1 ΙΟΥΛΙΟΥ - 21:30

Βεάκειο Θέατρο - Πειραιάς

ΔΕΥΤΕΡΑ 2 ΙΟΥΛΙΟΥ - 21:30

Ανοιχτό Θέατρο Μητρόπολης – Καρδίτσα

ΤΡΙΤΗ 3 ΙΟΥΛΙΟΥ - 21:30

Υπαίθριο Δημοτικό Θέατρο - Τρίκαλα

ΤΕΤΑΡΤΗ 4 ΙΟΥΛΙΟΥ - 21:30

Θερινό Δημοτικό Θέατρο Μελίνα Μερκούρη - Βόλος

ΠΕΜΠΤΗ 5 ΙΟΥΛΙΟΥ – 21:30

Υπαίθριο Θέατρο Καστράκι - Γρεβενά

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 6 ΙΟΥΛΙΟΥ - 21:00

Υπαίθριο Δημοτικό Θέατρο – Κοζάνη

ΣΑΒΒΑΤΟ 7 ΙΟΥΛΙΟΥ - 21:30

Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων - Καβάλα

ΚΥΡΙΑΚΗ 8 ΙΟΥΛΙΟΥ – 21:30

Θέατρο Γαβαλιώτισσας - Έδεσσα

ΔΕΥΤΕΡΑ 9, ΤΡΙΤΗ 10, ΤΕΤΑΡΤΗ 11, ΠΕΜΠΤΗ 12, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 13 ΙΟΥΛΙΟΥ - 21:30

Θέατρο Κήπου - Θεσσαλονίκη

ΤΕΤΑΡΤΗ 18 ΙΟΥΛΙΟΥ – 21:00

Θέατρο Βράχων «Μελίνα Μερκούρη» - Βύρωνας

ΠΕΜΠΤΗ 19 ΙΟΥΛΙΟΥ – 21:30

Υπαίθριο Θέατρο Αιγιαλείας «Γιώργος Παππάς» - Αίγιο

ΤΕΤΑΡΤΗ 25 ΙΟΥΛΙΟΥ -21:30

Κηποθέατρο Ν. Καζαντζάκης - Ηράκλειο

ΤΕΤΑΡΤΗ 31 ΙΟΥΛΙΟΥ – 21:30

Ρωμαϊκό Ωδείο – Πάτρα

ΤΕΤΑΡΤΗ 1 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ – 21:30

Θέατρο Φλόκα – Αρχαία Ολυμπία

ΠΕΜΠΤΗ 2 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ – 21:30

Υπαίθριο Θέατρο Ζακύνθου – Ζάκυνθος

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 3 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ – 21:30

Αρχαίο Θέατρο Οινιαδών - Μεσολόγγι

ΣΑΒΒΑΤΟ 4 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ - 21:30

Αρχαίο Θέατρο Δωδώνης - Ιωάννινα

ΔΕΥΤΕΡΑ 6 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ – 21:30

Ανοικτό Θέατρο Δήμου Λευκάδας – Λευκάδα

ΤΕΤΑΡΤΗ 8 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ – 21:30

Αρχαίο Θέατρο Δίου - Δίον

ΚΥΡΙΑΚΗ 26 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ - 21:30

Παρκο Αλτιναλμάζη - Αλεξανδρούπολη

ΠΕΜΠΤΗ 30 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ - 21:00

Κηποθέατρο Αλκαζάρ - Λάρισα

 
 
Στο ρόλο της Ηλέκτρας η ΛΕΝΑ ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑ.
 
Παίζουν:ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΡΗΣ, ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΑΤΖΗΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΝΤΑΛΙΑΝΗΣ,ΝΙΚΟΣ ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ, ΜΑΡΟΥΣΚΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΔΗ, ΕΛΕΝΗ ΖΑΡΑΦΙΔΟΥ, ΔΑΝΑΗ ΕΠΙΘΥΜΙΑΔΗ,ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΕΞΑΡΧΕΑΣ κ.ά.
 
Συντελεστές:
 
Σκηνοθεσία ΘΕΜΗΣ ΜΟΥΜΟΥΛΙΔΗΣ
 
Μετάφραση Κ.Χ ΜΥΡΗΣ
 
Επεξεργασία Κειμένου ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΠΑΝΤΑΖΗ
 
Σκηνικό – Κοστούμια ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΚΟΚΚΟΡΟΥ
 
Μουσική ΘΥΜΙΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
 
Προπώληση εισιτηρίων: viva.gr
Η Λένα Παπαληγούρα, ο Νίκος Κουρής και ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης θα πρωταγωνιστήσουν στην «Ηλέκτρα» που θα σκηνοθετήσει ο Θέμης Μουμουλίδης. 
 
Η «Ηλέκτρα», μια από τις σημαντικότερες τραγωδίες του Ευριπίδη, αποτελεί μια διεισδυτική σπουδή πάνω στις έννοιες της εκδίκησης, της ενοχής, της μεταμέλειας και της δικαιοσύνης.Αντλώντας το θέμα του από τον κύκλο της καταραμένης γενιάς των Ατρειδών, το έργο παρακολουθεί βήμα-βήμα την πορεία της Ηλέκτρας και του Ορέστη προς τη μητροκτονία. Όμως η ερμηνεία του μύθου που προκρίνει ο ποιητής αρνείται στην πράξη αυτή οποιαδήποτε δικαίωση, μετατρέποντας τη δική του «Ηλέκτρα» σε μια ανελέητη σπουδή πάνω στη διαβρωτική διαδικασία της εκτέλεσης ενός εγκλήματος: μετά την διάπραξη του φόνου, τα δυο αδέλφια σωριάζονται κάτω από το βάρος της πράξης τους, μιας πράξης που δεν έπρεπε να έχει γίνει ποτέ. Ο ποιητής θα αποφανθεί στο τέλος, με το στόμα των Διόσκουρων, ότι ναι μεν η Κλυταιμνήστρα έπαθε δίκαια, όμως ο Ορέστης δεν έπραξε δίκαια. Ο σοφός θεός των Δελφών χρησμοδότησε άσοφα.
 
Ο ιδιόμορφος τρόπος με τον οποίο ο Ευριπίδης διαπραγματεύεται το γνωστό μυθολογικό μοτίβο της μητροκτονίας, εισάγοντας μια σειρά από νεοτερισμούς και αφηγηματικές καινοτομίες, συνθέτει ένα σκληρό αλλά εξαιρετικά αναγνωρίσιμο στην εποχή μας αριστούργημα, ένα από τα αρτιότερα επιτεύγματα της παγκόσμιας δραματουργίας.
 
Ο Θέμης Μουμουλίδης σκηνοθετεί το έργο χαρακτηρίζοντάς το ως ένα ΛΥΡΙΚΟ ΘΡΙΛΕΡ. Μια σύγχρονη ματιά πάνω στην σκηνική ανάγνωση της τραγωδίας, επιχειρώντας να εξελίξει την φόρμα που ξεκίνησε με τις δύο προηγούμενες τραγωδίες [ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ και ΑΝΤΙΓΟΝΗ].
 
Οι πρώτοι σταθμοί της περιοδείας είναι:
 
Δευ 25/6 | Θέατρο Πέτρας - Πετρούπολη
 
Τετ 27/6 | Δημοτικό Κηποθέατρο - Παπάγου
 
Κυρ 1/7 | Βεάκειο Θέατρο - Πειραιάς
 
Τετ 4/7 | Θερινό Δημοτικό Θέατρο Μελίνα Μερκούρη - Βόλος
 
Παρ 6/7 | Ανοιχτό Θέατρο Ποντοκώμης-Μ.Θεοδωράκης-Κοζάνη
 
Σαβ 7/7 | Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων - Καβάλα
 
Δευ 9/7 & Τρι 10/7 | Θέατρο Κήπου – Θεσσαλονίκη
 
Η προπώληση έχει ξεκινήσει

Μετά την sold out για 2 χρόνια επιτυχία «Το Κουκλόσπιτο», ο Γιώργος Σκεύας επιστρέφει στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων διασκευάζοντας για το θέατρο και σκηνοθετώντας τη μεγαλύτερη κινηματογραφική επιτυχία του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ «O Γάμος της Μαρίας Μπράουν». Στον ομώνυμο ρόλο η Λένα Παπαληγούρα. Πρωταγωνιστούν Μάξιμος Μουμούρης, Γιάννης Νταλιάνης, Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη, Γιώργος Συμεωνίδης, Νίκος Γεωργάκης.Η  πρεμιέρα αναμένεται για τις 22 Νοεμβρίου και η  παράσταση είναι ακατάλληλη για άτομα κάτω των 15 ετών.

 

Ο Γάμος της Μαρίας Μπράουν υπήρξε η μεγαλύτερη επιτυχία του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ, ενός από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες του Γερμανικού κινηματογράφου και θεάτρου. Η ταινία αποτελεί το πρώτο μέρος μιας τριλογίας με θέμα την ιστορία της Γερμανίας, αμέσως μετά την ήττα του Ναζισμού, κατά την περίοδο του ‘οικονομικού θαύματος”.  

 

“Προτιμώ να κάνω εγώ τα θαύματα, παρά να περιμένω να γίνουν” λέει η Μαρία Μπράουν. Η θρυλική, όπως πλέον θεωρείται, ανοικοδόμηση της Γερμανίας και το “οικονομικό θαύμα”  μετά τον πόλεμο, ισοδυναμούσε με εξάλειψη του πρόσφατου παρελθόντος του ίδιου του έθνους. Ο απαιτούμενος όγκος εργασίας σε συνδυασμό με τη δημιουργία μιας νέας, απρόσωπης πραγματικότητας, απέκλεισε εκ των προτέρων κάθε ενδεχόμενη αναμέτρηση με το παρελθόν, στρέφοντας το βλέμμα των ανθρώπων αποκλειστικά προς το μέλλον και αναγκάζοντάς τους να αποσιωπήσουν και να λησμονήσουν το πάθημά τους. Η απώλεια των αισθήσεων και των αισθημάτων αποτέλεσε προϋπόθεση για την “επιτυχία’.

 

Η Μαρία παντρεύεται τον Χέρμαν, εν μέσω βομβαρδισμών και ζούνε μαζί “για μισή μέρα και μια ολόκληρη νύχτα”. Εκείνος φεύγει για το Ανατολικό μέτωπο και η Μαρία μάταια τον περιμένει να γυρίσει. Έχοντας την πληροφορία πως είναι νεκρός, προσπαθεί να ξαναφτιάξει τη ζωή της, μέσα στα ερείπια του πολέμου. Η γνωριμία της με ένα βιομήχανο υφασμάτων της προσφέρει την ευκαιρία που ζητά. Τίποτα δεν τη σταματά μπροστά στην επίτευξη του στόχου. Κοιτάζει μόνο το μέλλον και ξεχνά το παρελθόν, προκειμένου να πετύχει το όνειρό της. Η επιστροφή του συζύγου θα ανατρέψει ριζικά την εξέλιξη των πραγμάτων. Η Μαρία Μπράουν, έχοντας βιώσει την προδοσία, οδηγείται στο αναπάντεχο και τραγικό της τέλος.  Το “Οικονομικό θαύμα” αποδεικνύεται, κατά τα λόγια του σπουδαίου μελετητή  Τζορτζ Στάινερ, ένα “κούφιο θαύμα”.

                                                                                                                                                                  

Μετάφραση – Διασκευή - Σκηνοθεσία: Γιώργος Σκεύας

Σκηνικά - Κοστούμια: Άγγελος Μέντης

Μουσική: Σήμη Τσιλαλή

Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη

Φιλμ: Γιώργος Σκεύας

Βοηθός σκηνοθέτη: Γιάννης Σαβουιδάκης

Φωτογραφίες: Σταύρος Χαμπάκης

Διεύθυνση παραγωγής: Όλγα Μαυροειδή

Παραγωγή: Γιώργος Λυκιαρδόπουλος - ΛΥΚΟΦΩΣ 

 

Ηθοποιοί:

Λένα Παπαληγούρα, Μάξιμος Μουμούρης, Γιάννης Νταλιάνης,

Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη, Γιώργος Συμεωνίδης, Νίκος Γεωργάκης

 

Μέρες και ώρες παραστάσεων :

Τετάρτη 20.00 | Πέμπτη-Παρασκευή 20.30 | Σάββατο 21.00 | Κυριακή 19.00

 

Τιμές εισιτηρίων :

Τετάρτη - Πέμπτη - Παρασκευή: 16€ κανονικό, 12€ φοιτητικο/ανεργων/ΑμεΑ

Σάββατο - Κυριακή : 18€ κανονικό, 12€ φοιτητικο/ανεργων / ΑμεΑ

 

Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού

 

 

 

 

Aπονεμήθηκαν τα Βραβεία Ελ.Σαπουντζή. Οι δύο ηθοποιοί που μοιράστηκαν το βραβείο είναι: η Ευαγγελία Καρακατσάνη και η Λένα Παπαληγούρα.

 Οι δύο τους μάλιστα συνυπήρξαν θεατρικά στη "Λυσιστράτη"  του Αριστοφάνη που σκηνοθέτησε ο Μ. Μαρμαρινός το καλοκαίρι του 2016 για το Εθνικό Θέατρο. 

 

lysistrati.jpg

papaligoura_3.JPG

 

 

Οι υπόλοιπες προτεινόμενες ήταν οι:

Ιω Βουλγαράκη,

Κίττυ Παϊταζόγλου,

Ελινα Ρίζου,

Αλεξανδρα Καζάζου

.Τα βραβεία «Ελ.Σαπουντζή» όπως πάντα απένειμε η Μπέτυ Αρβανίτη.

  

 Οι δύο ηθοποιοί μίλησαν στο texnes-plus μπορείτε να διαβάσετε εδώ τη συνέντευξη της Ευαγγελίας  και εδώ τη συνέντευξη της Λένας .

 

 

 

Από τον Οκτώβριο στη σκηνή του Θεάτρου Βασιλάκου το κοινό θα έχει την ευκαιρία να απολαύσει δύο ξεχωριστές παραστάσεις. Την  «Κατερίνα» του Αυγούστου Κορτώ και τον «Αφέντη και Δούλο» του Λέοντος Τολστόι και τα δύο σε σκηνοθεσία του Γιώργου Νανούρη και με τον ίδιο επί σκηνής.

Η «Κατερίνα» θα βγει και πάλι από τις σελίδες της και η Λένα Παπαληγούρα από τις 2 Οκτωβρίου μαζί με τον σκηνοθέτη της παράσταση και τις ζωντανές τις μουσικές του Λόλεκ θα μας ξεναγήσουν στα παράξενα ταξίδια της ανθρώπινης ψυχής, σε μια παράσταση που δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο. Γεγονός που έχει αποδειχθεί ατράνταχτα και από τη μεγάλη απήχηση που είχε η παράσταση, όπου και αν παρουσιάστηκε σε Ελλάδα και εξωτερικό.

Ένα σπαρακτικό κείμενο, με πολλά στοιχεία χιούμορ, ένας τρυφερός «αποχαιρετισμός» στο πιο σημαντικό πρόσωπο της ζωής μας… Το μυθιστόρημα του Αύγουστου Κορτώ «Το βιβλίο της Κατερίνας» για τη μητέρα του που έπασχε από μανιοκατάθλιψη και τη δυσλειτουργική οικογένεια του, για την οποία όμως ο θεατής νιώθει τρυφερά. Μια μάνα που αφιερώθηκε πλήρως στον μονάκριβο γιό της, τον οποίο αγάπησε παθολογικά, φορτώνοντάς του το βάρος της δικής της βασανισμένης ύπαρξης.

afentis_doulos.jpg

Τρεις μέρες αργότερα, την Πέμπτη 5 Οκτωβρίου στον ίδιο χώρο θα επαναληφθεί η επιτυχία της περασμένης σεζόν «Αφέντης και Δούλος»,με τον Δημήτρη Λιγνάδη στο ρόλο του Αφέντη και τον ίδιο, τον σκηνοθέτη, στο ρόλο του Δούλου. Τη μουσική της παράστασης υπογράφει ο Λόλεκ.

 

Το διήγημα του Λέοντος Τολστόι που γράφτηκε σε μια πολύ δύσκολη οικονομική περίοδο της Ρωσίας 125 χρόνια πριν, είναι ίσως πιο επίκαιρο από ποτέ. Μοιάζει με σύγχρονη παραβολή που μιλά για την αναζήτηση του νοήματος της ζωής. Ένας πλούσιος έμπορος αψηφά τις ακραίες καιρικές συνθήκες και με μοναδικό κίνητρο το κέρδος, αποφασίζει να βγει με τον υπηρέτη του μέσα στη νύχτα για να προλάβει να αγοράσει πρώτος ένα κτήμα σε τιμή ευκαιρίας. Στο δρόμο, εξαιτίας μιας δυνατής χιονοθύελλας, χάνονται στις παγωμένες εκτάσεις της ρωσικής επαρχίας. Οι δύο άντρες βρίσκονται τώρα μόνοι και ανυπεράσπιστοι μπροστά στους κινδύνους της μανιασμένης φύσης. Ο αφέντης θα προσπαθήσει να σώσει τον εαυτό του αφήνοντας τον δούλο μόνο και αβοήθητο. Πολύ σύντομα όμως θα βρεθεί στην ίδια θέση μ’ αυτόν και τότε θα ακούσει για πρώτη φορά την καρδιά του να χτυπά πραγματικά…

 

«Ο άνθρωπος κουφάθηκε βαθιά από τις ιαχές της ανομίας και, το χειρότερο, αρχίζει να συνηθίζει. Δέχεται τα πάντα, εκτός από το μόνο που μπορεί να τον σώσει, να στραφεί στον άλλο και να χτίσει μια ζωή που δεν θα αξίζει να γκρεμίσουν οι θεοί…»

Αυτοί οι στίχοι από την εξαιρετική μετάφραση του ποιητή Γιώργου Μπλάνα δεν θα ακουστούν μόνο από το χορό αλλά και από την ίδια την Ιφιγένεια, ρίχνοντας έτσι την αυλαία στην παράσταση «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» και αποδεικνύοντας και με αυτό το στοιχείο μια σκηνοθετική οπτική του έργου που θέλει να αναδείξει τη σχέση της τραγικής σκέψης με τη φιλοσοφία και την έννοια της υπέρβασης.

Η κόρη του βασιλιά Αγαμέμνονα, που θα δεχτεί να θυσιαστεί για να φυσήξει ούριος άνεμος και να φύγουν από το λιμάνι της Αυλίδας τα καράβια των Ελλήνων, το λέει καθαρά: «Για τα λάφυρα της Τροίας με σκοτώνετε, όχι για την Ελλάδα». Η Ιφιγένεια παίρνει τη γενναία απόφαση γνωρίζοντας ότι πεθαίνει για «ένα πουκάμισο αδειανό…» Δεν υπάρχει ιμπεριαλιστικός πόλεμος χωρίς κάποιο δήθεν «πατριωτικό» άλλοθι.

Στο μεγάλο ερώτημα της μεταστροφής της ηρωίδας η παράσταση φαίνεται να παίρνει θέση σαφώς πολιτική. Γι’ αυτό και τα λόγια της παρθένας όταν με θάρρος θα δεχτεί να πεθάνει ‒«Είναι μάταιο να προσπαθούμε να ξεφύγουμε από το αναπόφευκτο: θα μας συντρίψει πριν μας συντρίψει. Απ’ όσα είδα κι άκουσα, κατέληξα πως πρέπει να πεθάνω. Θα το κάνω, αλλά περήφανα, γενναία, όχι μικρόψυχα: με κλάματα και οδυρμούς, αφού πρέπει να σώσω εγώ την τιμή της Ελλάδας – κι ας τιμήσει η Ελλάδα τ’ όνομά μου. Όταν με γέννησες, εσύ απέκτησες ένα παιδί κι εγώ δύο μάνες: αυτήν που μ’ έφερε στον κόσμο κι αυτήν που θα γινόταν για μένα ο κόσμος όλος»‒ προκαλούν μια δυσθυμία στο κοινό, από την οποία, αν μη τι άλλο, κυριαρχεί μια αποστροφή στον κόσμο της ηγεσίας, των δυνατών, που ασυνείδητα οδηγεί σε συγκρίσεις με το σήμερα, όπως μόνο τα μεγάλα έργα με τη διαχρονικότητά τους μπορούν να κάνουν. Αποστροφή που γίνεται απέχθεια όταν θα ακουστεί από την Ιφιγένεια της Παπαληγούρα το σπαρακτικά αποφασιστικό και συνάμα ιλαροτραγικό «Καλύτερα χίλιες γυναίκες νεκρές παρά ένας άντρας».

Ο Αιμίλιος Χειλάκης και ο Μανώλης Δούνιας συνσκηνοθετούν την παράσταση στηρίζοντας το εγχείρημά τους στην ιδέα των τριών υποκριτών που στέκονται πάνω σε ξύλινα κινούμενα τρολ (σκηνικά Κωνσταντίνος Ζαμάνης), σχεδόν ακίνητοι, ντυμένοι-βαμμένοι στα λευκά, χωρίς υποδήματα, σαν άλλα αγάλματα, και περιτριγυρισμένοι από το χορό, σύγχρονες κοπέλες που άλλοτε περιεργάζονται τα εκθέματα, άλλοτε γίνονται θεατές των σκηνών τους και άλλοτε οι γυναίκες της Χαλκίδας, συμπαραστάτισσες στο δράμα, ενώ πάντα μετακινούν την ιστορία και φέρνουν στο προσκήνιο τον κάθε ήρωα. Έτσι τα πρόσωπα της τραγωδίας είναι είτε πιόνια σε ένα σύγχρονο αέναο παιχνίδι της μοίρας είτε βαριά κληρονομιά που στέκει εκεί αγέρωχη, έτοιμη να εξιστορήσει όσα στοιχειώσανε και στοιχειώνουν την Ελλάδα και τον άνθρωπο.

Με αυτή τη συνδιαλλαγή χορού και υποκριτών επιτυγχάνεται μια ενδιαφέρουσα συνομιλία του μύθου με το παρόν. Οι εννιά κοπέλες που τον απαρτίζουν, όλες μία και μία (Δήμητρα Βήττα, Ελεάνα Γεωργούλη, Σμαράγδα Κάκκινου, Άννα Κλάδη, Άννα Λάκη, Βάσια Λακουμέντα, Φραγκίσκη Μουστάκη, Δώρα Στυλιανέση, Μαρία Τζάνη), με εντυπωσιακές φωνητικές δυνατότητες, το καταφέρνουν αυτό. Εξαιρετικές στην κίνησή τους (κίνηση: Αγγελική Τρουμπάκη), στις εκφράσεις τους, στη μεταξύ τους επικοινωνία. Δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό, ξεχωρίζοντας ως μονάδες και ενθουσιάζοντας ως σύνολο.

Έχοντας την τύχη να τραγουδήσουν τα εμπνευσμένα, σύγχρονα και με άποψη χορικά του Σταμάτη Κραουνάκη, όπως αυτό για τον έρωτα ‒«Να μου λείπουν οι έρωτες, οι φλόγες και τα πάθη…»‒, με μόνο ένα αρκοντεόν επί σκηνής, ένας παράλληλος μουσικός κόσμος γεννήθηκε στο λιμάνι της Αυλίδας, όπου μαΐστρος και σορόκος ήταν πάντα συνεργάσιμοι.

Όσο και αν ήθελε κανείς να τονίσει ότι αυτές οι εννιά κοπέλες ζουν στο παρόν, θα μπορούσαμε να το καταλάβουμε ακόμα και αν δεν ήταν ντυμένες με φτηνά ρούχα γνωστής αλυσίδας! Είναι κρίμα, γιατί η καλή δουλειά του Κωνσταντίνου Ζαμάνη φάνηκε από τα ευέλικτα, εντυπωσιακά και προσεγμένα στις λεπτομέρειες κοστούμια των τριών υποκριτών.

Ο Αιμίλιος Χειλάκης, η Αθηνά Μαξίμου και η Λένα Παπαληγούρα ήρθαν αντιμέτωποι με ένα μεγάλο υποκριτικό και σκηνοθετικό στοίχημα. Ακίνητοι σε πολλές στιγμές, χρησιμοποιώντας ελάχιστους μυς, όταν μιλούσαν, προσπαθούσαν κυρίως με το λόγο τους να μεταφέρουν τους κόσμους των ηρώων τους. Σε ελάχιστες στιγμές είδαμε σωματική επαφή μεταξύ τους και μόνο όταν η πλοκή είχε κλιμακωθεί.

Ο Αιμίλιος Χειλάκης, έχοντας ένα από τα μεγαλύτερα χαρίσματα για ρόλους αρχαίας τραγωδίας, τη στεντόρεια φωνή του, μας χάρισε έναν ηγετικό και απόλυτο Αγαμέμνονα, από τον οποίο μου έλειψε πρωτίστως το στοιχείο της πατρικής ενοχής και το αδιέξοδο για την απόφαση που κλήθηκε να πάρει. Ο Αχιλλέας του έδωσε μια κωμική ανάσα στην παράσταση και ο ηθοποιός με ευκολία μεταπηδούσε από τον ένα ρόλο στον άλλο, ενώ ήταν εντυπωσιακή και η ηλικιακή διαφορά που από το παίξιμό του έδειχναν να έχουν οι δύο άντρες.

Η Αθηνά Μαξίμου είχε ωραίες στιγμές ως Κλυταιμνήστρα, έχοντας κάνει εξαιρετική δουλειά στην εκφορά του λόγου. Ριψοκινδύνεψε με καρικατουνίστικες εκφράσεις και χαριτωμένες στάσεις που μάλλον σκηνικό ενδιαφέρον είχαν τελικά. Η πιο επικίνδυνη ακροβασία όμως ήταν το φλερτ με την υπερβολή, που είναι θέμα τριβής των παραστάσεων και νομίζω θα παρέλθει. Ενώ με τον Μενέλαο είναι σαφώς εκείνη που έχει να αντιμετωπίσει τον πιο κόντρα ρόλο και το κάνει επιλέγοντας μια ασφαλή οδό.

Η Λένα Παπαληγούρα κέρδισε το διττό στοίχημα. Ήταν αγνώριστη ως γέρος, καλυμμένη με την κουκούλα του κοστουμιού της, και με τη στάση του σώματος να μαρτυρά τα χρόνια του ρόλου, όπως και η φωνή. Ως Ιφιγένεια κατάφερε να παρουσιάσει στη σκηνή μια διαδρομή από την αθωότητα στη βίαιη ωρίμανση. Η μεταστροφή ενός αθώου κοριτσιού σε μια γυναίκα-σύμβολο. Ανάλαφρη σαν πούπουλο στην πρώτη της εμφάνιση, βαριά με τα πόδια στη γη, ανάμεσα στις γυναίκες στο φινάλε.

Η παράσταση, πέρα από κάθε ένσταση που μπορεί να έχει κάποιος, κερδίζει το σπουδαιότερο στοίχημα, να ακουστεί ο λόγος του Ευριπίδη μέσα από μια εκπληκτική μετάφραση και αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο στο ταξίδι που θα κάνει σε όλη την Ελλάδα. Αναζητήστε τη!

 

Κυριακή 2/7, 21:30

Αρχαίο Ωδείο Πάτρας, Πάτρα

Δευτέρα 3/7,  21:30

Θέατρο Κάστρου, Καλαμάτα

Πέμπτη 6/7, 21:30

Δημοτικός Κινηματογράφος Ελληνίς, Αγρίνιο

Παρασκευή 7/7, 21:30

Ανοικτό Θέατρο Δήμου Λευκάδας, Λευκάδα

Σάββατο  8/7, 21:30

Υπαίθριο Θέατρο ΕΗΜ-Φρόντζου, Γιάννενα

Κυριακή 9/7, 21:30

Θέατρο Βουνού, Καστοριά

Δευτέρα 10/7, 21:30

Δημοτικό Στάδιο Κοζάνης, Κοζάνη

Τρίτη 11/7, 21:30

Κηποθέατρο Αλκαζάρ, Λάρισα

Τετάρτη 12/7, 21:30

Θέατρο Κήπου, Θεσσαλονίκη

Πέμπτη 13/7, 21:30

Θέατρο Κήπου, Θεσσαλονίκη

Παρασκευή 14/7, 21:30

Θέατρο Κήπου, Θεσσαλονίκη

Διαβάστε αναλυτικά όλους τους σταθμούς της περιοδείας εδώ

 

 

Μία από τις ωραιότερες δημιουργίες το Ευριπίδη, η τραγωδία «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» θα περιοδεύσει στην Αθήνα και σε ολόκληρη την Ελλάδα  αυτό το καλοκαίρι, σε σκηνοθεσία Αιμίλιου Χειλάκη και Μανώλη Δούνια. Με συνοδοιπόρους την -ειδικά γραμμένη για την παράσταση -πρωτότυπη μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη, την καινούρια μετάφραση του διακεκριμένου ποιητή Γιώργου Μπλάνα και υιοθετώντας το πρότυπο των τριών υποκριτών, ο Αιμίλιος Χειλάκης γίνεται Αγαμέμνονας και Αχιλλέας, η Αθηνά Μαξίμου γίνεται Κλυταιμνήστρα και Μενέλαος και η Λένα Παπαληγούρα Ιφιγένεια και Πρεσβύτης. Μαζί τους ένας 9μελής γυναικείος χορός που με ζωντανή μουσική μας αφηγούνται την τραγική ιστορία της Ιφιγένειας και κυρίως τις συνθήκες που οδήγησαν στη θυσία της. Γιατί το πραγματικό διακύβευμα της τραγωδίας δεν είναι η άδικη σφαγή μιας αθώας κοπέλας, αλλά η διαφθορά αυτών που κατέχουν την εξουσία. Προσπαθώντας να κατακτήσουν ακόμα μεγαλύτερη δύναμη και επιρροή, θυσιάζουν τα πάντα, χωρίς όμως ποτέ να αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεων τους. Για τους Έλληνες  η αρπαγή της Ωραίας Ελένης ήταν απλά ένα πρόσχημα για να εκστρατεύσουν κατά της Τροίας και να επιστρέψουν με τα λάφυρα των νικητών. Και φυσικά ούτε η «θυσία» μιας αθώας κοπέλας θα μπορούσε να σταθεί εμπόδιο στα σχέδιά τους. 

 

Όταν ο Αγαμέμνονας σκοτώνει το ιερό ελάφι της θεάς Άρτεμις, εκείνη για να τον εκδικηθεί, προκαλεί άπνοια καθηλώνοντας έτσι τον ελληνικό στόλο στην Αυλίδα. Ο μόνος τρόπος για να εξευμενίσει ο Αγαμέμνονας την θεά και να ξεκινήσει ο ελληνικός στρατός για τον Τρωικό πόλεμο είναι να θυσιάσει την κόρη του, Ιφιγένεια. Με το φόβο του στρατού που είναι έτοιμος να εξεγερθεί, ο Αγαμέμνονας καλεί την Ιφιγένεια να έρθει στην Αυλίδα με το πρόσχημα ότι θα την παντρέψει με τον Αχιλλέα. Όταν εκείνη καταφτάνει στο στρατόπεδο μαζί με την μητέρα της Κλυταιμήστρα συνειδητοποιεί ότι τίποτα δεν πρόκειται να σταματήσει τους Έλληνες από το να εκδικηθούν για την αρπαγή της Ωραίας Ελένης και να λεηλατήσουν την Τροία – ούτε καν ο άσκοπος θάνατος ενός παιδιού που δεν έφταιξε σε τίποτα. 

 

 

Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας

Σκηνοθεσία: Αιμίλιος Χειλάκης – Μανώλης Δούνιας

Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης

Σκηνικά - Κοστούμια: Κωνσταντίνος Ζαμάνης

Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος

Κίνηση: Αγγελική Τρομπούκη

Βοηθός Σκηνοθετών: Αλέξανδρος Βάρθης

Μουσική Διδασκαλία: Άννα Λάκη

Βοηθός Σκηνογράφου: Βάσια Χριστοπούλου

B Bοηθός Σκηνοθετών: Μαρία Χανδρά

 

Πρωταγωνιστούν

 

Αιμίλιος Χειλάκης

Αθηνά Μαξίμου

Λένα Παπαληγούρα

 

και οι

Δήμητρα Βήττα, Ελεάνα Γεωργούλη, Σμαράγδα Κάκκινου,

Άννα Κλάδη, Άννα Λάκη, Βάσια Λακουμέντα, 

Φραγκίσκη Μουστάκη, Δώρα Στυλιανέση, Μαρία Τζάνη.

 

 

 

ΔΕΥΤΕΡΑ 26/6 ΚΑΤΡΑΚΕΙΟ

ΤΡΙΤΗ 27/6

ΤΕΤΑΡΤΗ 28/6 ΠΑΠΑΓΟΥ

ΠΕΜΠΤΗ 29/6 ΠΑΠΑΓΟΥ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 30/6 ΒΥΡΩΝΑΣ

        ΙΟΥΛΙΟΣ 

ΣΑΒΒΑΤΟ 1/7 ΑΙΓΙΟ

ΚΥΡΙΑΚΗ 2/7 ΠΑΤΡΑ

ΔΕΥΤΕΡΑ 3/7 ΚΑΛΑΜΑΤΑ

ΤΡΙΤΗ 4/7

ΤΕΤΑΡΤΗ 5/7

ΠΕΜΠΤΗ 6/7 ΑΓΡΙΝΙΟ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 7/7 ΛΕΥΚΑΔΑ

ΣΑΒΒΑΤΟ 8/7 ΓΙΑΝΝΕΝΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ 9/7 ΚΑΣΤΟΡΙΑ

ΔΕΥΤΕΡΑ 10/7 ΚΟΖΑΝΗ

ΤΡΙΤΗ 11/7 ΛΑΡΙΣΑ

ΤΕΤΑΡΤΗ 12/7 ΘΕΣ/ΝΙΚΗ ΚΗΠΟΣ

ΠΕΜΠΤΗ 13/7 ΘΕΣ/ΝΙΚΗ ΚΗΠΟΣ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 14/7 ΘΕΣ/ΝΙΚΗ ΚΗΠΟΣ

ΣΑΒΒΑΤΟ 15/7

ΚΥΡΙΑΚΗ 16/7

ΔΕΥΤΕΡΑ 17/7 ΟΙΝΙΑΔΕΣ

ΤΡΙΤΗ 18/7 ΑΡΓΟΣΤΟΛΙ

ΤΕΤΑΡΤΗ 19/7 ΖΑΚΥΝΘΟΣ

ΠΕΜΠΤΗ 20/7 ΗΛΙΔΑ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 21/7 ΚΟΡΙΝΘΟΣ

ΣΑΒΒΑΤΟ 22/7

ΚΥΡΙΑΚΗ 23/7 ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟ

ΔΕΥΤΕΡΑ 24/7 ΠΕΤΡΑ

ΤΡΙΤΗ 25/7 ΒΕΑΚΕΙΟ

ΤΕΤΑΡΤΗ 26/7

ΠΕΜΠΤΗ 27/7 ΧΙΟΣ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 28/7 ΜΥΤΙΛΗΝΗ

ΣΑΒΒΑΤΟ 29/7

ΚΥΡΙΑΚΗ 30/7

ΔΕΥΤΕΡΑ 31/7

 ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 

ΤΡΙΤΗ 1/8

ΤΕΤΑΡΤΗ 2/8 ΣΑΛΑΜΙΝΑ

ΠΕΜΠΤΗ 3/8 ΑΡΓΟΣ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 4/8 ΛΟΥΤΣΑ

ΣΑΒΒΑΤΟ 5/8

ΚΥΡΙΑΚΗ 6/8 Ν. ΜΑΚΡΗ

ΔΕΥΤΕΡΑ 7/8 ΒΟΛΟΣ

ΤΡΙΤΗ 8/8 ΑΜΦΙΠΟΛΗ  

ΤΕΤΑΡΤΗ 9/8 ΞΑΝΘΗ

ΠΕΜΠΤΗ 10/8 ΚΟΜΟΤΗΝΗ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 11/8 ΑΛΕΞ/ΠΟΛΗ

ΣΑΒΒΑΤΟ 12/8 ΜΟΥΔΑΝΙΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ 13/8 ΚΑΣΑΝΔΡΑ

ΔΕΥΤΕΡΑ 14/8

ΤΡΙΤΗ 15/8

ΤΕΤΑΡΤΗ 16/8

ΠΕΜΠΤΗ 17/8

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 18/8

ΣΑΒΒΑΤΟ 19/8

ΚΥΡΙΑΚΗ 20/8 ΧΑΝΙΑ

ΔΕΥΤΕΡΑ 21/8 ΡΕΘΥΜΝΟ

ΤΡΙΤΗ 22/8 ΗΡΑΚΛΕΙΟ

ΤΕΤΑΡΤΗ 23/8

ΠΕΜΠΤΗ 24/8 ΤΡΙΚΑΛΑ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 25/8 ΣΕΡΡΕΣ

ΣΑΒΒΑΤΟ 26/8 ΦΙΛΙΠΠΟΙ(ΚΑΒΑΛΑ)

ΚΥΡΙΑΚΗ 27/8 ΔΙΟΝ

ΔΕΥΤΕΡΑ 28/8

ΤΡΙΤΗ 29/8 ΧΑΛΚΙΔΑ

ΤΕΤΑΡΤΗ 30/8 ΗΛΙΟΥΠΟΛΗ

ΠΕΜΠΤΗ 31/8 ΜΕΝΙΔΙ

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 1/9 ΘΗΒΑ

ΣΑΒΒΑΤΟ 2/9 ΚΟΡΥΔΑΛΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ 3/9

ΔΕΥΤΕΡΑ 4/9 ΗΡΩΔΕΙΟ 

ΤΡΙΤΗ 5/9 ΗΡΩΔΕΙΟ

ΤΕΤΑΡΤΗ 6/9 ΒΡΙΛΗΣΙΑ

ΠΕΜΠΤΗ 7/9

 

 

 

Μία από τις ωραιότερες δημιουργίες το Ευριπίδη, η τραγωδία «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» θα περιοδεύσει στην Αθήνα και σε ολόκληρη την Ελλάδα  αυτό το καλοκαίρι, σε σκηνοθεσία Αιμίλιου Χειλάκη και Μανώλη Δούνια. Με συνοδοιπόρους την -ειδικά γραμμένη για την παράσταση -πρωτότυπη μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη, την καινούρια μετάφραση του διακεκριμένου ποιητή Γιώργου Μπλάνα και υιοθετώντας το πρότυπο των τριών υποκριτών, ο Αιμίλιος Χειλάκης γίνεται Αγαμέμνονας και Αχιλλέας, η Αθηνά Μαξίμου γίνεται Κλυταιμνήστρα και Μενέλαος και η Λένα Παπαληγούρα Ιφιγένεια και Πρεσβύτης. Μαζί τους ένας 9μελής γυναικείος χορός που με ζωντανή μουσική μας αφηγούνται την τραγική ιστορία της Ιφιγένειας και κυρίως τις συνθήκες που οδήγησαν στη θυσία της. Γιατί το πραγματικό διακύβευμα της τραγωδίας δεν είναι η άδικη σφαγή μιας αθώας κοπέλας, αλλά η διαφθορά αυτών που κατέχουν την εξουσία. Προσπαθώντας να κατακτήσουν ακόμα μεγαλύτερη δύναμη και επιρροή, θυσιάζουν τα πάντα, χωρίς όμως ποτέ να αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεων τους. Για τους Έλληνες  η αρπαγή της Ωραίας Ελένης ήταν απλά ένα πρόσχημα για να εκστρατεύσουν κατά της Τροίας και να επιστρέψουν με τα λάφυρα των νικητών. Και φυσικά ούτε η «θυσία» μιας αθώας κοπέλας θα μπορούσε να σταθεί εμπόδιο στα σχέδιά τους. 

Όταν ο Αγαμέμνονας σκοτώνει το ιερό ελάφι της θεάς Άρτεμις, εκείνη για να τον εκδικηθεί, προκαλεί άπνοια καθηλώνοντας έτσι τον ελληνικό στόλο στην Αυλίδα. Ο μόνος τρόπος για να εξευμενίσει ο Αγαμέμνονας την θεά και να ξεκινήσει ο ελληνικός στρατός για τον Τρωικό πόλεμο είναι να θυσιάσει την κόρη του, Ιφιγένεια. Με το φόβο του στρατού που είναι έτοιμος να εξεγερθεί, ο Αγαμέμνονας καλεί την Ιφιγένεια να έρθει στην Αυλίδα με το πρόσχημα ότι θα την παντρέψει με τον Αχιλλέα. Όταν εκείνη καταφτάνει στο στρατόπεδο μαζί με την μητέρα της Κλυταιμήστρα συνειδητοποιεί ότι τίποτα δεν πρόκειται να σταματήσει τους Έλληνες από το να εκδικηθούν για την αρπαγή της Ωραίας Ελένης και να λεηλατήσουν την Τροία – ούτε καν ο άσκοπος θάνατος ενός παιδιού που δεν έφταιξε σε τίποτα. 

 

Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας

Σκηνοθεσία: Αιμίλιος Χειλάκης – Μανώλης Δούνιας

Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης

Σκηνικά - Κοστούμια: Κωνσταντίνος Ζαμάνης

Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος

Κίνηση: Αγγελική Τρομπούκη

Βοηθός Σκηνοθετών: Αλέξανδρος Βάρθης

Μουσική Διδασκαλία: Άννα Λάκη

Βοηθός Σκηνογράφου: Βάσια Χριστοπούλου

B Bοηθός Σκηνοθετών: Μαρία Χανδρά

 

Πρωταγωνιστούν :Αιμίλιος Χειλάκης, Αθηνά Μαξίμου, Λένα Παπαληγούρα

 και οι Δήμητρα Βήττα, Ελεάνα Γεωργούλη, Σμαράγδα Κάκκινου,Άννα Κλάδη, Άννα Λάκη, Βάσια Λακουμέντα, Φραγκίσκη Μουστάκη, Δώρα Στυλιανέση, Μαρία Τζάνη.

 

 

 

tg gif 300 250px

bookfeed_konstantinidis

anixnos250x300

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:00 στο Θέατρο 104

Κλείστε εγκαίρως τις θέσεις σας μέσω viva.gr 

Από 20 Νοεμβρίου μέχρι 23 Ιανουαρίου 2020

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

sample banner

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία