Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

Η σουρεαλιστική μαύρη κωμωδία του βραβευμένου συγγραφέα Φίλιπ Ρίντλεϋ «Λαμπρά παράσιτα» παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, και συγκεκριμένα στο Θέατρο Tempus Verum-Εν Αθήναις μετά την επιτυχία που σημείωσε στο Λονδίνο και στη Νέα Υόρκη.

Ο συγγραφέας είναι πρωτοπόρος του ριζοσπαστικού είδους «In her face Theatre», που σκοπό έχει να παρουσιάσει μπροστά στα μάτια του «συνένοχου» κοινού την αλήθεια απροκάλυπτα όσο σκληρή και σκανδαλώδης και αν είναι αυτή κάποιες φορές.

Τα συναισθήματα που βιώνει ο θεατής στη διάρκεια του έργου είναι ποικίλα, καθώς καλείται να γίνει αναπόσπαστο μέρος της δράσης όταν οι πρωταγωνιστές του ζητούν να ψηφίσει τι θα διάλεγε στη θέση τους, με τον Όλλυ να θέλει το πάρκινγκ των ονείρων του και την Τζιλ το μπάνιο που βλέπει στα περιοδικά.

Σηκώνονται χέρια θεατών υπέρ και των δύο επιλογών, ενώ λίγοι είναι εκείνοι που παραμένουν αμέτοχοι. Επομένως, είμαστε όλοι ή σχεδόν όλοι ένοχοι απέναντι σε αυτό το έγκλημα που περιγράφεται επί σκηνής και κανένας δεν νιώθει τύψεις.

Όπως λέει και η Τζιλ στο έργο: «Ένοχη; Λες και θα έπρεπε να αισθάνομαι ένοχη. Χωρίς εμάς όλα θα κατέρρεαν εκεί έξω».

«Τα Λαμπρά παράσιτα» είναι ένα σύγχρονο έργο, που, αν και γράφτηκε για την πραγματικότητα της Αγγλίας, δυστυχώς αγγίζει και την Ελλάδα τού σήμερα, από τη στιγμή που θίγει θέματα όπως αυτό των αστέγων, το ποσοστό των οποίων αυξάνεται με δραστικό ρυθμό σε μια Ελλάδα που από γενιά σε γενιά κύριο μέλημα είχε «να βάλει ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι της».

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Η Τζιλ και ο Όλλυ είναι ένα συνηθισμένο ζευγάρι που περιμένει το πρώτο του παιδί. Θέλουν το σπίτι των ονείρων τους, το οποίο όμως δεν μπορούν να αποκτήσουν επειδή είναι πολίτες β΄ κατηγορίας. Κάποια μέρα εμφανίζεται μπροστά τους η παράξενη Μις Ντι και τους προτείνει ένα συμβόλαιο θανάτου με αντάλλαγμα το σπίτι των ονείρων τους. Δέχονται τη «συμφωνία με τον διάβολο»’ που πρόκειται να τους αλλάξει τη ζωή. Συμβολικά η συμφωνία αυτή δεν υποδηλώνει τίποτα περισσότερο από την κατάρρευση των αξιών μπροστά στο δελεαστικό αντάλλαγμα του περιβόητου «σπιτιού των ονείρων τους»’

Από εκείνη τη στιγμή και μετά ξεφεύγουν από την οικονομική εξαθλίωση και βουλιάζουν στην ηθική εξαθλίωση. Θυσιάζουν έναν άστεγο κάθε φορά προκειμένου να φτιάξουν το κάθε δωμάτιο του νέου τους σπιτιού. Και επειδή ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, όπως έλεγε σοφά και ο Μακιαβέλλι σε άλλο επίπεδο φυσικά, πατούν κυριολεκτικά επί πτωμάτων και φτάνουν κάπου στην ολοκλήρωση του σπιτιού τους έχοντας σκοτώσει χωρίς τύψεις ένα σωρό άστεγους, όταν παρουσιάζεται μπροστά τους ένας τύπος εξαθλιωμένος, ντυμένος στα άσπρα που καταλαβαίνει τα κίνητρά τους και γίνεται ο τελευταίος Άγγελός τους.

Δέχεται να θυσιαστεί για να ολοκληρωθεί το δωμάτιο του δεύτερου παιδιού που περιμένουν. Ένας άστεγος λιγότερος για ένα δωμάτιο σκέτο όνειρο. Εμείς πόσες θυσίες είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε; Η κοινωνία μας είναι στ’ αλήθεια τόσο ηθικά διαβρωμένη;

Η Κατερίνα Λάττα μαζί με τον Χάρη Αττώνη δημιουργούν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα και κωμικά σκηνικά δίδυμα της χρονιάς, με τη χημεία τους να είναι κάτι παραπάνω από σπάνια. Οι σκηνές τους, δουλεμένες στη λεπτομέρεια, βγάζουν αβίαστα το γέλιο στο κοινό, ενώ πείθουν κάθε λεπτό για ό,τι τους συμβαίνει. Λαμπερή η Μις Ντι του Φάνη Παυλόπουλου και συγκινητικός ο άστεγος που θυσιάζεται στο βωμό του αγέννητου μωρού του ζευγαριού καταφέρνει με την ερμηνεία του να δώσει νόημα στον τίτλο της κωμωδίας του Φίλιπ Ρίντλεϋ «Λαμπρά παράσιτα» που από μόνη της είναι τόσο αντιφατική.

Οι λάτρεις του είδους της μαύρης κωμωδίας αλλά και οι όσοι αναζητάτε μια φρέσκια πρόταση ουσίας νομίζω θα ζήσετε μία από τις καλύτερες θεατρικές σας στιγμές στο Γκάζι με αυτή την παράσταση. Μην τη χάσετε!

 

 Από τη Νατάσα Κωνσταντινίδη 

 

 

Τα «Λαμπρά Παράσιτα» είναι μια άκρως ασυνήθιστη ιστορία ενός συνηθισμένου ζευγαριού. Ζώντας μέσα στην οικονομική εξαθλίωση σε μια υποβαθμισμένη περιοχή του ανατολικού Λονδίνου, η Τζιλ και ο Όλλυ περιμένουν το πρώτο τους παιδί. Ξαφνικά η μυστηριώδης Miss Dee τους χαρίζει το σπίτι των ονείρων τους και κάπου εκεί η ιστορία γίνεται τρομακτική. Καταιγιστικές σκηνές δράσης, ειρωνείας, τρόμου, αλλά κυρίως… αφοπλιστικού χιούμορ ξετυλίγουν το νήμα από τις βάρβαρες και παράλογες πράξεις τους. Θύματα της υπερκατανάλωσης και θέλοντας να είναι  καλύτεροι από τους διπλανούς του, το νεαρό ζευγάρι είναι έτοιμο να πατήσει στην κυριολεξία «επί πτωμάτων» για να πάρει τα πιο μοντέρνα και ακριβά πλακάκια για την κουζίνα του.

Η σουρεαλιστική κωμωδία, που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα σε σκηνοθεσία του Χάρη Αττώνη, πέρα από το γεγονός πως μας συστήνει τον άγνωστο στο ελληνικό κοινό θεατρικό συγγραφέα Philip Ridley, μας φέρνει σε επαφή και με το ζωντανό ταπεραμέντο της Κατερίνας Λάττα. Τη συνάντησα σε ένα καφέ στο κέντρο του Παγκρατίου και μ’ αφορμή την παράσταση μιλήσαμε για τους καλλιτέχνες της γενιάς της και την Ελλάδα του σήμερα. Η Κατερίνα είναι λαμπερή και έτοιμη να χυμήξει στη ζωή και στη σκηνή, όπως η Όλλυ στο νέο της σπίτι….Απολαύστε την!

 

Η παράσταση ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα και αποτελεί έργο του Βρετανού Philip Ridley, ενός αρκετά εκκεντρικού συγγραφέα, που είναι σχεδόν άγνωστος στο ευρύ ελληνικό κοινό. Τι ρίσκο είχε όλη αυτή η διαδικασία;
Δεν θα πω ψέματα… Η αλήθεια είναι ότι ούτε εγώ τον γνώριζα. Ωστόσο, όταν ο Χάρης μου έδωσε το βιβλίο και μου είπε ότι θα ανεβάσουμε ένα έργο του, μπήκα στη διαδικασία να ψάξω και να μάθω ποιος είναι. Στο Λονδίνο τον αποκαλούν σκοτεινό παραμυθά του θεάτρου. Έχει γράψει παιδικό θέατρο, ποίηση, λογοτεχνία αλλά και κινηματογράφο. Επομένως, έλαβα το ερέθισμα και αμέσως τον αναζήτησα. Τώρα, όταν αποφασίζεις να παρουσιάσεις ένα έργο που δεν ξέρει το ευρύ κοινό, σίγουρα υπάρχει ένα ρίσκο. Φαντάζομαι όμως ότι οι θεατές –συμπεριλαμβάνοντας και τον εαυτό μου σε αυτούς– εύκολα θα πάνε να παρακολουθήσουν κάτι που δεν έχουν ξαναδεί και ξανακούσει. Θα τους ιντριγκάρει, θα μπουν στη διαδικασία να ψάξουν στο Google και να μάθουν οτιδήποτε σχετικό.  Και, αν τους αρέσει όσα θα βρουν, θα έρθουν στην παράσταση.

 

Στο έργο είναι έντονο το συναίσθημα της ενοχής, που κατατρώει την Τζιλ, την ηρωίδας που υποδύεσαι. Τι δύναμη πιστεύεις ότι έχει αυτό το συναίσθημα; Στην καθημερινότητά σου έχεις ενοχικά συναισθήματα.
Είναι τεράστιο, είναι κάτι το οποίο με μαστίζει, με κατατρώει. Και η ηρωίδα μου σίγουρα το νιώθει έντονα αυτό. Κάποια στιγμή, όταν συνειδητοποιεί και η ίδια τι έχει κάνει, το συναίσθημα της ενοχής αρχίζει να την πνίγει, να την τρελαίνει. Φτάνει στα όρια της ψύχωσης, της υστερίας και της διπολικής διαταραχής. Είναι ένα συναίσθημα που μπορεί να της καταστρέψει την ζωή και τη σχέση της με τον άντρα της.  Όσον αφορά τώρα την καθημερινότητά μου, το έχω στο μυαλό μου ως εξής: Μερικές φορές τα πράγματα τα βάζεις στη ζυγαριά και ψάχνεις να βρεις το καλό και το κακό. Το όνειρο και ο εφιάλτης είναι πολύ κοντά, η διαχωριστική γραμμή είναι πολύ λεπτή.  Όταν τα θέλω μας είναι «καθαρά», είναι όλα ωραία και εύκολα. Πολλές φορές όμως δεν υπάρχουν σαφή όρια, τα θέλω μας καταπατούν την ελευθερία του άλλου και έτσι δημιουργείται ένα χάος. Φυσικά δεν φτάνω στην κατάσταση της ηρωίδας, που διαπράττει δολοφονία. Ωστόσο, όταν αρχίζεις να καταπατάς την ελευθερία του άλλου, τότε αρχίζουν οι ενοχές σου και διογκώνονται.

Στο τέλος το έργο κάνει ανοιχτή έκκληση στους θεατές να αντιδράσουν, προκαλώντας σίγουρα προβληματισμό. Με ποιες σκέψεις θα ήθελες να φύγει ένας θεατής από την παράσταση;  
Χρησιμοποιώντας αυτό το ακραίο παράδειγμα –το ότι σκοτώνεις για να έχεις αυτό που θες–, θα αναφέρω αυτό που μου είπε μια φίλη: «Εντάξει, εγώ δεν έχω σκοτώσει ποτέ στη ζωή μου, αλλά σκέφτομαι πάρα πολύ τις θυσίες που έχω κάνει για να έχω ένα καλό σπίτι, μια καλή δουλειά, ένα καλό αυτοκίνητο. Μπορεί να μη βλέπω τους φίλους μου, την οικογένειά μου ή να μην περνάω χρόνο με το σύντροφό μου για να τα έχω». Έτσι θα ήθελα να φύγουν σκεπτόμενοι αυτές τις θυσίες που πρέπει να κάνουν ή έχουν κάνει για να αποκτήσουν κάτι. Ειδικά όταν μιλάμε για θυσία που αφορά τις ανθρώπινες σχέσεις και τη γαλήνη της ψυχής με απώτερο στόχο την απόκτηση υλικών αγαθών. Στο σημείο αυτό θα ήθελα να αναφέρω και κάτι ακόμα που μου είπε μια φίλη μου. Υπάρχουν πολλοί άστεγοι εκεί έξω. Τους βλέπουμε όλοι γύρω μας. Η κοινωνίας μας είναι κοινωνία δύο ταχυτήτων, οι πλούσιοι και οι φτωχοί. Στην πολυκατοικία της λοιπόν έμενε ένας άστεγος και τον τελευταίο καιρό σταμάτησαν να τον βλέπουν. Δεν ήταν πια εκεί. Επομένως, βλέποντας την παράσταση, αναρωτήθηκε πού να είναι. Με αυτό τον ανθρώπου είχε συνομιλήσει, του είχε δώσει ρούχα και φαγητό. Όμως, όταν χάθηκε, δεν αναρωτήθηκε πού πήγε. Η παράσταση της κινητοποίησε συναισθήματα για κάτι που ήταν στην κυριολεξία έξω από την πόρτα της, αλλά η ρουτίνα και η καθημερινότητα δεν την άφησαν να το δει. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Αν έπειτα από αυτές τις δύο ώρες κάποιος φεύγοντας σκεφτεί κάτι τέτοιο, αυτό είναι σπουδαίο για την παράσταση.

Πιστεύεις πως η παράσταση συνδέεται με την ελληνική πραγματικότητα; Με ποιον τρόπο;
Εννοείται. Λέει στο έργο «το πολύ δεν είναι ποτέ αρκετό» και γίνεται μια αναφορά στο Selfridges. Τo Selfridges είναι το γνωστό λονδρέζικο πολυκατάστημα που άνοιξε στις αρχές του 1900 και δημιούργησε το παραμύθι της αγοράς. «Θέλω και άλλο, θέλω και άλλο», ακούγεται στο έργο. Δεν είναι αυτή η διαδικασία της υπερκατανάλωσης το φαινόμενο που μαστίζει και τη δική μας εποχή; Δυστυχώς το βλέπω και στον εαυτό μου και στους γύρω μου. Έχεις ένα παλτό, έχεις ένα αμάξι, αλλά θες και άλλα. Μπαίνεις σε μια διαδικασία συνεχούς και άσκοπης αναζήτησης νέων υλικών αγαθών, που ποτέ δεν σε κάνουν ευτυχισμένο και δεν σε ικανοποιούν. Και το κυριότερο ποτέ δεν θα είναι αρκετά, όσα και αν έχεις. Μόνο αν παρατηρήσεις τι γίνεται σε ένα λεωφορείο, που είμαστε όλοι με το κινητό στο χέρι και κοιτάμε νέα προϊόντα, αντιλαμβάνεσαι αμέσως τη σχέση.

Στο έργο υπάρχει ο μυστηριώδης και σκοτεινός χαρακτήρας της Miss Dee, που έχει πολλαπλά σύμβολα. Πώς θα τον περιέγραφες;
Η Miss Dee είναι πολύ κοντά στο τι είναι οι ενοχές. Η Miss Dee είναι η κατάσταση πριν από τις ενοχές, όταν γεννιέται το δίλημμα. Είναι αυτό το σκουληκάκι που μπαίνει μέσα σου και σε κάνει να γελάσεις διαβολικά και να αναρωτηθείς αν θέλεις τελικά πραγματικά να το κάνεις. Για να περιγράψω τη Miss Dee θα χρησιμοποιούσα δύο ατάκες: «Μπήκε ο διάολος μέσα μου» και «Εγώ ποτέ δεν θα το έκανα».

Τι δυσκολίες αντιμετωπίζει ένας καλλιτέχνης στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης;
Σίγουρα είναι ένα σύνθετο και ιδιαίτερο επάγγελμα, δεν θέλω να το πω πολυτέλειας, γιατί είναι λάθος ως όρος. Απλώς, αν δεν έχεις χρόνο να παρατηρείς, να διαβάζεις και να εξελίσσεσαι, αντιμετωπίζεις μεγάλες δυσκολίες. Εγώ είμαι ένας άνθρωπος που κάνει και άλλες δουλειές. Δεν έχω όλες τις χρονικές περιόδους κάποιο συμβόλαιο για να μπορώ να αφιερώνομαι αποκλειστικά στην ηθοποιία. Θεωρώ πως για τους καλλιτέχνες της δικής μου γενιάς αυτή είναι μεγαλύτερη πρόκληση. Μέσα στην οικονομική κρίση ίσως αναγκαστούν να κάνουν και μια δεύτερη δουλειά, θα αναλώσουν σε αυτό τη ζωή τους, θα διοχετεύσουν εκεί τη δημιουργικότητά τους. Εμένα αυτός είναι ο φόβος μου. Ως πότε θα μπορώ να κάνω παράλληλα πράγματα για να βιοποριστώ, να συντηρηθώ και ταυτόχρονα να δίνω όλο μου το είναι στο θέατρο; Δεν θέλω να χάσω αυτή την «παιδική» όρεξη που είχα όταν μπήκα στην σχολή. Φοβάμαι αν θα καταφέρω να τη διατηρήσω σε βάθος χρόνου.

Τι ονειρεύεσαι για τη χρονιά που έρχεται;
Όχι ενοχές. Ο καθένας να κάνει αυτό που επιθυμεί και να το απολαμβάνει.

 

Η σουρεαλιστική μαύρη κωμωδία «Λαμπρά Παράσιτα» παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα στο Θέατρο Tempus Verum-Εν Αθήναις από τις 18 Νοεμβρίου και για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, από Τετάρτη έως και Κυριακή.

Κεντρική φωτογραφία: Δομνίκη Μητροπούλου

 

 

 

 

Η σουρεαλιστική, μαύρη κωμωδία «Λαμπρά Παράσιτα» παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα σε σκηνοθεσία Χάρη Αττώνη στο Θέατρο Tempus Verum –Εν Αθήναις, από τις 18 Νοεμβρίου και για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, από Τετάρτη έως και Κυριακή. 

Επί σκηνής βλέπουμε την Τζιλ και τον Όλλυ, ένα φαινομενικά συνηθισμένο ζευγάρι να μας αφηγείται την -όχι και τόσο συνηθισμένη ιστορία του- μέσα από καταιγιστικές σκηνές δράσης, ειρωνείας, , τρόμου, αγωνίας αλλά κυρίως… αφοπλιστικού χιούμορ. Σε μία παράσταση γεμάτη ρυθμό και μουσική (πρωτότυπη μουσική και τραγούδια από τον Tareq) που καλεί τους ηθοποιούς να περάσουν από όλα τα θεατρικά είδη για να «διασκεδάσουν» το κοινό, μέσα από τις πιο παράλογες και βάρβαρες πράξεις των ηρώων. 

Η υπόθεση:

Η Τζιλ και ο Όλλυ είναι ένα νεαρό ζευγάρι που ζει ευτυχισμένο με το μωρό τους σε ένα υπέροχο σπίτι. Δεν ήταν όμως τα πράγματα πάντα έτσι.. άνετα και λαμπερά. Ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας δεν είχαν κανένα μέλλον. Κάποια στιγμή όμως τους δόθηκε η ευκαιρία να ξεφύγουν από την οικονομική εξαθλίωση και να αποκτήσουν το σπίτι των ονείρων τους. Και το παρόν τους τώρα είναι γοητευτικό και ανεξέλεγκτα σκληρό, γεμάτο προοπτικές που μόνο πατώντας «επί πτωμάτων» θα τους ανταμείψουν. 

 

Λίγα λόγια για το έργο και τον συγγραφέα

Ο πολυβραβευμένος σύγχρονος Άγγλος «παραμυθάς» Philip Ridley  είναι ένας από τους πρωτοπόρους και κορυφαίους συγγραφείς του «In-Yer-Face Theatre», του θεάτρου που σε αρπάζει κυριολεκτικά «από τα μούτρα», με σκοπό να παρουσιάσει τα πράγματα όπως ακριβώς είναι, χωρίς υπαινιγμούς, συχνά αποκρουστικά, σκανδαλώδη, ωμά και φρικιαστικά, προκαλώντας με τον τρόπο αυτό τους θεατές να αισθανθούν τα ακραία συναισθήματα των χαρακτήρων, νιώθοντας και οι ίδιοι ζωτικό κι αναπόσπαστο κομμάτι της δράσης. 

Τα «Λαμπρά Παράσιτα» -από τα πιο χαρακτηριστικά δείγματα αυτής της γραφής- παίχτηκαν με μεγάλη επιτυχία για δύο χρόνια σε Λονδίνο και Νέα Υόρκη. Από τον Νοέμβριο και σε πανελλήνια πρώτη, έρχονται στο θέατρο Tempus Verum-Εν Αθήναις.

 

Ταυτότητα Παράστασης 

Κείμενο: Philip Ridley

Μετάφραση - Σκηνοθεσία: Χάρης Αττώνης

Σκηνικά - Κοστούμια: Γιωργίνα Γερμανού

Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου

Μουσική: Tareq

Φωτογραφίες: Νικόλας Μάστορας 

Βοηθός Σκηνοθέτη: Ευγενία Δελιαλή

Βοηθός σκηνογράφου: Μαρίζα Σουλιώτη 

Μακιγιάζ: Γραμματική Συρίγου

Artwork: JohnJohn Papadopoulos

 Ερμηνεύουν: Χάρης Αττώνης, Κατερίνα Λάττα, Φάνης Παυλόπουλος 

Παραγωγή: Ευάγγελος Κώνστας / Constantly Productions 

 

Στοιχεία Παράστασης

Προγραμματισμένη Πρεμιέρα: Σάββατο, 18 Νοεμβρίου

Ημέρες παραστάσεων: Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή / (έως τον Ιανουάριο 2018)

Ώρα Έναρξης: 21.00

Διάρκεια: 120 ‘ (χωρίς διάλειμμα)

Τιμές Εισιτηρίων: 10 € (γενική είσοδος για Τετάρτη), 

    12 € (γενική είσοδος από Πέμπτη-Κυριακή)

     8 € (μειωμένο )

 

Προπώληση Εισιτηρίων: viva.gr

Χώρος: Tempus Verum-Εν Αθήναις, Ιάκχου 19, 118 54 Αθήνα (πλησίον Μετρό Σταθμός Κεραμεικός), Τηλ.: 210 34 25 170

 

 

 

Ο πολυβραβευμένος σύγχρονος Άγγλος «παραμυθάς» Philip Ridley είναι ένας από τους πρωτοπόρους και κορυφαίους συγγραφείς του «In-Yer-Face Theatre», του θεάτρου που σε αρπάζει κυριολεκτικά «από τα μούτρα». Σκοπός του είναι να παρουσιάσει τα πράγματα όπως ακριβώς είναι, χωρίς υπαινιγμούς, συχνά αποκρουστικά, σκανδαλώδη, ωμά και φρικιαστικά και έτσι να προκαλέσει τους θεατές να αισθανθούν τα ακραία συναισθήματα των χαρακτήρων και να νιώσουν ζωτικό κι αναπόσπαστο κομμάτι της δράσης. Τα «Λαμπρά Παράσιτα» («Radiant Vermin», 2015), που παίχτηκαν με μεγάλη επιτυχία για δύο χρόνια σε Λονδίνο και Νέα Υόρκη, είναι μια σοκαριστική όσο και σουρεαλιστική μαύρη κωμωδία για ένα νεαρό ζευγάρι που του δίνεται η ευκαιρία να ξεφύγει από την οικονομική εξαθλίωση και να αποκτήσει το σπίτι των ονείρων του. Η Τζιλ και ο Όλλυ μας αφηγούνται την ιστορία τους μέσα από καταιγιστικές σκηνές δράσης, ειρωνείας, αφοπλιστικού χιούμορ, τρόμου και αγωνίας. Ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας δεν είχαν κανένα μέλλον μα τώρα το παρόν τους είναι γοητευτικό και ανεξέλεγκτα σκληρό, γεμάτο προοπτικές που μόνο πατώντας «επί πτωμάτων» θα τους ανταμείψουν. Μια παράσταση γεμάτη ρυθμό και μουσική (πρωτότυπη μουσική και τραγούδια από τον Tareq) που καλεί τους ηθοποιούς να περάσουν από όλα τα θεατρικά είδη για να «διασκεδάσουν» το κοινό, μέσα από τις πιο παράλογες και βάρβαρες πράξεις των ηρώων.

Το έργο παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα στο Θέατρο "Tempus Verum – Εν Αθήναις" από το Νοέμβριο

Ταυτότητα Παράστασης

Μετάφραση – Σκηνοθεσία: Χάρης Αττώνης

Σκηνικά - Κοστούμια: Γεωργίνα Γερμανού

Μουσική: Tareq

Φωτογραφίες: Νικόλας Μάστορας

Bοηθός Σκηνοθέτη: Ευγενία Δελιαλή

Ερμηνεύουν: Χάρης Αττώνης, Κατερίνα Λάττα, Φάνης Παυλόπουλος

Παραγωγή: Ευάγγελος Κώνστας / Constantly Productions

Video

"Ανθρώπινοι ζωολογικοί κήποι: Όν" στο Κέντρο ελέγχου τηλεοράσεων.

Από 13 Οκτώβρη - 11 Νοέμβρη. Κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 21:00

Ομάδα NV Sisterhood

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

Kalomoira2.jpg

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία