Τελευταία Νέα
Ο Δημήτρης Παγώνης ελπίζει ότι ο «Ίκαρός» του θα πετάξει (συνέντευξη) «Επέκεινα. Ο μύθος της Περσεφόνης»: Για μια μοναδική παράσταση στον Αρχαιολογικό Χώρο Αιανής - Βασιλική Νεκρόπολη «Η Ποντικοπαγίδα»: Νέες φωτογραφίες από την παράσταση Μενδώνη: Εντός Οκτωβρίου θα ανοίξουν κινηματογράφοι και χειμερινά θέατρα «Ένα σπίτι από γυαλί»: Μία παράσταση για όλη την οικογένεια, βασισμένη στο έργο του Τενεσσί Ουίλιαμς MANDALAS ART THERAPY: Κερδίστε ένα βιβλίο και ανακαλύψτε τη δύναμη της δημιουργικότητας Βραβεία Νόμπελ: Για πρώτη φορά από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ακυρώνεται η τελετή με φυσική παρουσία TIME: Οι 100 πιο επιδραστικές προσωπικότητες του 2020 Η παράσταση «Girls & Boys» επιστρέφει για 12 μοναδικές παραστάσεις στο Θέατρο 104 «Meatball#OKEFTES»: Η νέα κωμωδία στο Θέατρο Αλίκη υπόσχεται πολύ γέλιο Ο μύθος του «Ίκαρου» «ζωντανεύει» στο Θέατρο Ροές Πίντερ, Πίντερ…είσαι εδώ; Βαρύ πένθος για την Μιμή Ντενίση... Μυθολογία για παιδιά: Κερδίστε το βιβλίο της επιλογής σας «Missing Nature; Téchne in Illuseum»: Μια εβδομάδα σύγχρονης Ελληνικής Τέχνης στην καρδιά του Βερολίνου
 

Ο Πειραιώτης σκηνοθέτης Λευτέρης Γιοβανίδης είναι ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά (ΔΠΘ), μετά από απόφαση του χθεσινού ΔΣ του Οργανισμού Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Πειραιά.

Ο δήμαρχος Πειραιά, Γιάννης Μώραλης, με αφορμή την ανάληψη των καθηκόντων του νέου καλλιτεχνικού διευθυντή, τόνισε σε δήλωσή του: «Θα ήθελα να εκφράσω τα συγχαρητήριά μου στον νέο καλλιτεχνικό διευθυντή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά κ. Λευτέρη Γιοβανίδη και να διαβεβαιώσω τους Πειραιώτες, αλλά και όλους τους φίλους του Θεάτρου και του Πολιτισμού ότι η προσπάθεια που ξεκινήσαμε το 2014 και η οποία κατέστησε το θέατρο της πόλης μας ανάμεσα στα κορυφαία της χώρας, θα συνεχιστεί με την ίδια διάθεση και την ίδια λογική. Το δημοτικό μας θέατρο αποτελεί την πολιτιστική ναυαρχίδα της πόλης μας και αυτονόητα θα καταβάλουμε κάθε προσπάθεια ώστε η λαμπρή πορεία των τελευταίων ετών να συνεχιστεί. Είμαι σίγουρος ότι και ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής αντιλαμβάνεται πλήρως ότι αναλαμβάνει ένα σημαντικό θέατρο και μάλιστα σε μια πορεία ανόδου και είμαι βέβαιος ότι θα καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια, ώστε με τη στήριξη του Οργανισμού Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Πειραιά και της δημοτικής αρχής, το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, να αναπτυχθεί ακόμα περισσότερο, παραμένοντας σημείο αναφοράς για τα θεατρικά - και όχι μόνο- δρώμενα της χώρας».

Η εντεταλμένη δημοτική σύμβουλος Πολιτισμού, Ειρήνη Νταϊφά, σε δήλωσή της επεσήμανε: «Μετά από πολύωρες συσκέψεις καταλήξαμε στην επιλογή του κ. Λευτέρη Γιοβανίδη για τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά μέχρι το τέλος του 2020. Ο κ. Γιοβανίδης, με σπουδές σκηνοθεσίας στις ΗΠΑ και μαθήματα υποκριτικής στο Actors Studio, έχει δώσει εξαίρετα δείγματα της δουλειάς του ως θεατρικός σκηνοθέτης και μεταφραστής, με πληθώρα έργων σε πολλά θέατρα της Ελλάδας και ιδίως από την θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή τα τελευταία χρόνια του ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης.

Πιστεύω ότι η επιλογή του και η συνεργασία του με το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά θα συνεισφέρουν τα μέγιστα. Με την ευκαιρία της αναγγελίας της συνεργασίας μας του εύχομαι καλή επιτυχία και "σιδεροκέφαλος" ως καλλιτεχνικός διευθυντής του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά».

Ο πρόεδρος του Οργανισμού Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Πειραιά, Ιωσήφ Βουράκης, σε δήλωσή του υπογράμμισε: «Το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά ανοίγει καινούρια σελίδα στην επιτυχημένη πορεία του, με καλλιτεχνικό διευθυντή τον σκηνοθέτη Λευτέρη Γιοβανίδη. Μέσα σε μια ιδιαίτερη πραγματικότητα που αγγίζει όλους μας και τον πολιτισμό ειδικότερα, η σκυτάλη της Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης δίνεται στον Πειραιώτη Λευτέρη Γιοβανίδη, με το αίσθημα ότι το θέατρο οφείλει να παραμείνει ένας ενεργός, ανοιχτός και δυναμικός πόλος που κοιτάζει το αύριο με αισιοδοξία».

 

Σημείωμα καλλιτεχνικού διευθυντή ΔΠΘ, Λευτέρη Γιοβανίδη:

«Αναλαμβάνοντας την καλλιτεχνική διεύθυνση του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, ενός από τους σημαντικότερους πολιτιστικούς οργανισμούς της χώρας μας, θεωρώ πως μου δίνεται μια πολύτιμη ευκαιρία να δοκιμαστώ στην πιο ενδιαφέρουσα πρόκληση της ζωής μου. Να προκαλέσω πάσης φύσεως συναντήσεις, να συνεργαστώ με πληθώρα δημιουργών και όλοι μαζί να διερευνήσουμε το καλλιτεχνικό και κοινωνικό τοπίο της εποχής μας. Να συνεχίσουμε την πορεία του θεάτρου του Πειραιά, ενός θεάτρου πολυπολιτισμικού που παραμένει ανοικτό στην τοπική κοινωνία αλλά ταυτόχρονα αναζητά την ταυτότητά του ως θέατρο της Ευρώπης.

Το ξέρω, η ευθύνη είναι μεγάλη και ειδικότερα σήμερα, με όλα αυτά που συμβαίνουν, γίνεται ακόμη μεγαλύτερη. Πολλοί πιστεύουν ότι μας περιμένει ένα αβέβαιο μέλλον με πιθανές κοσμοϊστορικές αλλαγές. Σε κάθε περίπτωση, η δημιουργία ήταν και παραμένει κλειδί στα αδιέξοδα. 'Αλλωστε, τα ωραιότερα ο άνθρωπος τα πετυχαίνει πάντα στα δύσκολα.

Όσον αφορά τα νέα μου καθήκοντα, δεν είμαι του δόγματος "χτίζουμε αφού πρώτα γκρεμίσουμε". Προσωπικά τιμώ το έργο των προκατόχων μου και θεωρώ ότι είναι μια σημαντική βάση πάνω στην οποία θα κτίσουμε έναν ακόμα "όροφο", με περισσότερη θέα στον κόσμο.

Ευχαριστώ τον δήμαρχο Πειραιά Γιάννη Μώραλη, την εντεταλμένη σύμβολο Πολιτισμού Ειρήνη Νταϊφά, το ΔΣ και τον πρόεδρο του ΟΠΑΝ Ιωσήφ Βουράκη, για την εμπιστοσύνη και την εκτίμηση που έδειξαν στο πρόσωπό μου. Είναι συγκινητικό για μένα να επιστρέφω στον τόπο από όπου κατάγεται και έχει ρίζες η οικογένεια μου και στην πόλη όπου πήγα σχολείο και ενηλικιώθηκα.

Βιογραφικό σημείωμα Λευτέρη Γιοβανίδη

Αποφοίτησε το 1995 από τη «Δραματική Σχολή Αθηνών» του Γιώργου Θεοδοσιάδη. Σπούδασε υποκριτική και σκηνοθεσία θεάτρου (1997-1999) στο Herbert Berghof Studio και στο Michael Howard Studio, στη Νέα Υόρκη.

Το 1998 παρακολούθησε, ως ακροατής, εξάμηνο κύκλο συνεδριάσεων του Actor's Studio στη Νέα Υόρκη.

Έχει σκηνοθετήσει πάνω από 45 έργα στην Ελλάδα και το εξωτερικό (Εθνικό, Κρατικό, ΔηΠεΘε Πάτρας - Κοζάνης, Ελληνικός Κόσμος, κά), έχει μεταφράσει 14 θεατρικά έργα και διασκευάσει 8 βιβλία για το θέατρο. Διετέλεσε καλλιτεχνικός διευθυντής του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου Κοζάνης, από τον Μάρτιο 2018 έως τον Δεκέμβριο 2019.

Έχει την αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία «Θεατρικός Κύκλος», η οποία έχει κάνει την οργάνωση και εκτέλεση παραγωγής σε μια σειρά από παραστάσεις.

Από τον Αναστάση Πινακουλάκη 

Επίσημη πρεμιέρα έκανε την Παρασκευή 17 Ιανουαρίου η συμπαραγωγή του ΔηΠεΘέ Κοζάνης και του Θεάτρου Τέχνης σε μετάφραση και σκηνοθεσία Λευτέρη Γιοβανίδη.  

Η παράσταση «Τριαντάφυλλο στο στήθος» χρηματοδοτείται από το Υπουργείο Πολιτισμού και συγχρηματοδοτείται από το ΔηΠεΘέ Κοζάνης. Το κοινό της Κοζάνης είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει πρώτο την παράσταση, αφού παρουσιάστηκε εκεί από τις 23 Νοεμβρίου έως τις 22 Δεκεμβρίου του περασμένου έτους. Να σημειώσουμε επί τη ευκαιρία πως η δραστηριότητα του το ΔηΠεΘέ Κοζάνης έχει ταχύτατη ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια, με αξιόλογες παραγωγές που ανανεώνουν την πολιτιστική ζωή της πόλης. Πέρσι, στον ίδιο χώρο είχε παρουσιαστεί η δουλειά του Βασίλη Μαυρογεωργίου «Κατάδικος», θεατρική προσαρμογή του έργου του Θεοτοκά. 
Για την ιστορία, το έργο «Rose Tattoo» (Τριαντάφυλλο στο Στήθος) του Tennessee Williams έκανε πρεμιέρα το 1951 στο Broadway. 4 χρόνια μετά κυκλοφόρησε η κινηματογραφική του εκδοχή με την πρωταγωνίστρια του Anna Magnani να κερδίζει το Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου. Στη χώρα μας το έργο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά από το Θέατρο Τέχνης τη σεζόν 1956-1957 σε μετάφραση Μάριου Πλωρίτη -από τους πρώτους εισηγητές του αμερικανικού θεάτρου στην Ελλάδα-, σκηνοθεσία Κάρολου Κουν και μουσική Μάνου Χατζιδάκι υπό τον τίτλο «Ένα τριαντάφυλλο στο στήθος»
Το έργο τοποθετείται στον Αμερικανικό Νότου της δεκαετίας του ’50, όπου ζούσαν πολλοί μετανάστες από την Ιταλία. Πρωταγωνίστρια είναι η Σεραφίνα, μια μοδίστρα ταγμένη στον άντρα της, που μοιάζει με τσιγγάνο και διακρίνεται για το πάθος του. Είναι μια γυναίκα που έντονα αγαπά, ερωτεύεται, πονά, πιστεύει. Όταν πεθαίνει ο άντρας της, ψάχνει κάπου να χωρέσει τη λατρεία της για εκείνον. Στριμώχνει την ίδια της την «ψυχή» μέσα στην τεφροδόχο του. Αποστρέφεται τον κόσμο, που τολμά να θυμάται ένα λιγότερο θαυμαστό παρελθόν για το χαμένο της «τριαντάφυλλο». Προσπαθεί μανιασμένα να κρατήσει την έφηβη κόρη της, Ρόζα, μακριά από τους «κυνηγούς» άνδρες. Ψάχνει πάντα απαντήσεις από μια ξεθωριασμένη Μαντόνα. Κι όταν ο Αλβάρο, ένας οδηγός φορτηγού, μπαίνει απρόσκλητος στο σπίτι της, εκείνη προσπαθεί να καταλάβει αν αυτό ήταν το σημάδι που περιμείνει από την Παναγία. Η ζωή πρέπει πάντα να προχωράει.
Η παράσταση
Ο Λευτέρης Γιοβανίδης μεταφράζει εκ νέου το έργο του Williams και αναλαμβάνει ο ίδιος την σκηνοθεσία. Ακολουθεί μια συμβατική γραμμή παράστασης, που μένει πιστό στο κλίμα του έργου, χωρίς να ρισκάρει να το διαβάσει στο σήμερα. Στη μετάφρασή του διατηρεί ιταλικούς ιδιωματισμούς κατά το πρότυπο του Williams, αναδεικνύοντας το ξενόφερτο ύφος που φέρνουν οι δύο κεντρικές ηρωίδες του έργου. Όσον αφορά την σκηνική απόδοση του έργου, έδωσε έμφαση στη ρεαλιστική (δε θα πω νατουραλιστική γιατί θα ήταν αδύνατο να είναι πιστευτό σήμερα) απόδοση των χαρακτήρων και του περιβάλλοντος του Αμερικανικού Νότου, αλλά και στον ευφρόσυνο τόνο το έργου. Έτσι, σερβίρει στο κοινό μια καλοφτιαγμένη ερωτική κωμωδία για ευρεία κατανάλωση με συγκινητικές ερμηνείες. 
Το σκηνογραφικό περιβάλλον της Πουλχερίας Τζόβα είναι μετρημένο στη λεπτομέρεια, αποδίδοντας το σπίτι αλλά και τον κόσμο της Σεραφίνα, με την ραφτική της ιδιότητα, την καθολική της πίστη αλλά και το άγριο ερωτικό της ταπεραμέντο. Η ραπτομηχανή, τα μανεκέν, τα φορέματα, το άγαλμα της Παναγίας, τα λουλούδια. Ωστόσο, θεωρώ πως τα σκηνικά, τα κοστούμια, σε συνδυασμό με την υποκριτική, απέδωσαν το έργο υπερβολικά γραφικά, σχεδόν κιτς. Ενδεικτικά ν’ αναφέρω το περιστρεφόμενο μπιμπελό της Παναγίας και το συγχρονισμό των ανακλεινόμενων παραθύρων με τους φωτισμούς της παράστασης. Η όλη αισθητική της παράστασης παρέπεμπε σε άλλη δεκαετία θεατρικής παραγωγής, όχι μόνο δραματουργίας. 
Στον αντίποδα όμως της ξεπερασμένης αισθητικής, συναντήσαμε προσγειωμένες, σάρκινες και απολαυστικές ερμηνείες από τους τέσσερις κεντρικούς ρόλους του έργου. Η Πηνελόπη Μαρκοπούλου, αν και στην αρχή ξαφνιάζει με την με αναμενόμενη φυσιογνωμία της, βουτάει στον νευρωτικό και συνάμα ερωτικό χαρακτήρα της Σεραφίνα. Η παρουσία της ξεχειλίζει την σκηνή και κερδίζει τη συμπόνια χωρίς να στερεί τίποτα από τη γυναίκεια της υπόσταση ακόμα κι όταν εμφανίζεται ατημέλητη. Ο τρόπος που κινείται, ο τρόπος που μιλάει, ο τρόπος που αναπολεί, φαίνονται να βρίσκονται σε μια οργανωμένη σφαίρα, που αποτελούν τη βάση της παράστασης. 
Σε κόντρα διάθεση, ο Αλβάρο του Γεράσιμου Μιχελή, που θυμίζει χαρακτήρα μπουλβάρ, που δίνει ένα πιο ευχάριστο τέμπο και μετατρέπει αμέσως το έργο από δραματικό σε κωμικό, δίνοντας μια νέα δυναμική στην παράσταση. Ο αγαπημένος ηθοποιός προσφέρει μια πρώτης τάξεως κωμική ερμηνεία που κερδίζει το κοινό. 
 
5
Παράλληλα με την ιστορία της Σεραφίνας, παρακολουθούμε και την καταπίεση της κόρης της, Ρόζα, ένα δεκαπεντάχρονο κορίτσι που θέλει να ζήσει τον έρωτα για πρώτη φορά μ’ έναν αμερικανό ναύτη, αλλά στερείται την έξοδο από το σπίτι. Η Ειρήνη Ιωάννου υποδύεται την Ρόζα, και σαν εύθραυστο τριαντάφυλλο, μια άλλη Λώρα, ετοιμάζεται να ερωτευτεί. Η ερμηνεία της δροσερή και «ακατέργαστη», έρχεται σε μια ενδιαφέρουσα αντίστιξη με το πληθωρικό ταπεραμέντο της «μητέρας» της, Πηνελόπης Μαρκοπούλου. 
Ξεχωρίσαμε τον Δημήτρη Τσίκλη στο ρόλο του Τζακ Χάντερ («κυνηγός»), το νεαρό ναύτη που ερωτεύεται η Ρόζα. Ο ηθοποιός έμοιαζε βγαλμένος από πίνακα του Τσαρούχη, ενώ η ευγενή του ερμηνεία, ανοίγει νέες πτυχές στον χαρακτήρα που υποδύεται, που συνήθως αποδίδεται ως ερωτίλος που πουλάει ρομάντζα. Οι στιγμές του με την Ειρήνη Ιωάννου, αναδεικνύουν το ρομαντικό χαρακτήρα του έργου, και μας επιτρέπουν να δούμε το ρετρό χωρίς να είναι κλισέ. 
Τους υπόλοιπους χαρακτήρες του έργου υποδύονται οι Ευγενία Αποστόλου, Μάρω Σαουσοπούλου, Ισίδωρος Σταμούλης και Τσαμπίκα Φεσάκη. 
Συνολικά, η παράσταση «Τριαντάφυλλο στο στήθος» του Λευτέρη Γιοβανίδη είναι μια άρτια και συνεπής παράσταση που ψυχαγωγεί χωρίς να καταθέτει κάποια νέα ανάγνωση στο έργο του Williams.Αναρωτιέμαι λοιπόν αν υπηρέτησε πολύ καλά ένα έργο που έχει ξεπεραστεί ή αν παρασύρθηκε από το νοσταλγικό περιβάλλον το έργου και έκανε μια παράσταση ανάμνησης. Θα κρατήσω την ενέργεια των ηθοποιών και την αχτίδα του έρωτα που εμφανίζεται εκεί όπου όλα μοιάζουν βαλτωμένα. 

popolaros banner

popolaros banner

tp250X300PAGAKI

anixnos250x300

warplanes250x300

Video

«Ίκαρος» του Δημήτρη Παγώνη 8,9 και 10 Οκτωβρίου στο Θέατρο Ροές

Ροή Ειδήσεων

sample banner

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία