Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

 Από τη Γιώτα Δημητριάδη 

Ένα ξέφρενο πάρτι στήνεται στη σκηνή του θεάτρου Σταθμός. Πάνω στην ξύλινη κατασκευή (σκηνικό Γιάννης Αρβανίτης), η Πέγκυ Σταθακοπούλου με την Τζένη Σκαρλάτου δείχνουν να ξεφαντώνουν. Οι δύο τους είναι φίλες από παλιά, είναι η Κάτια κι η Μαρίκα, ενώ η Βασιλική Τρουφάκου τις ακολουθεί πιο συνεσταλμένα, ίσως, και λόγω της εγκυμοσύνης της Φανής, του ρόλου που υποδύεται.

Ο Μάνος Καρατζογιάννης αφήνει την καρέκλα του σκηνοθέτη για να δώσει τον παλμό στο θίασο. Η πρόβα για τον «Ήχο του όπλου» εξελίσσεται με ταχύτατους ρυθμούς, καθώς η πρεμιέρα στις 9 Νοεμβρίου, είναι προ των πυλών.

Λίγα λεπτά αργότερα, θα ξεκινήσει ένα πλάγιο φλερτ στα… ρώσικα. Έτσι η Πέγκυ Σταθακοπούλου, ως Κάτια, και ο Σταύρος Μερμήγκης, ως Ηλίας, θα χτίσουν έναν ξεχωριστό σκηνικό κώδικα.

«Δεν τον αγαπάτε πια;» τη ρωτάει εκείνος. «Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτή η λέξη, για μένα, μια λέξη υπάρχει μόνο, αγωνία» θα του απαντήσει εκείνη.

Μέσα από τα λόγια της Κάτιας συμπυκνώνονται τα υπαρξιακά αδιέξοδά του, έργο της Λούλας Αναγνωστάκη. Οι αγωνίες μιας γενιάς, που έμαθε να επιβιώνει με ήττες, το τραύμα της μοναξιάς και τις ενοχές της.

«Τα θερινά σινεμά» του Κάου Μπόι της ελληνικής μουσικής έριξε την αυλαία του πάρτι. Το κομμάτι που σημάδεψε όσο κανένα τον Λουκιανό Κελαηδόνη ακούγεται από το laptop του σκηνοθέτη κι όλοι οι ηθοποιοί ακολουθούν τους νοσταλγικούς στίχους παρασύροντας κι εμάς που τους παρακολουθούμε από την πλατεία.

prova stathakopoulou mermigis texnes plus 5

 

Όλα όσα διαδραματίζονται παρακολουθεί με καχυποψία, ακουμπισμένος στη γωνία της σκηνής, ο Αγησίλαος Μικελάτος, ο γιος της Κάτιας, ο Μιχάλης. Λίγο αργότερα θα κάνει την είσοδό του στη σκηνή και με βρεγμένο από τη βροχή μαλλί, ο Κώστας Νικούλι, στον ρόλο του Γιαννούκου.

Ο Μάνος Καρατζογιάννης πατά πάλι το play, επιλέγοντας ένα κομμάτι που δένει μοναδικά με την πολιτική κατάσταση που σχολιάζει η Αναγνωστάκη στο έργο. Έτσι από τα ηχεία του υπολογιστή, ακούγεται «Η Katyusha του ΚΚΕ» που κυκλοφόρησαν το 2015, ο Γιάννης Αγγελάκας κι ο Τζίμης Πανούσης και δημιούργησε μεγάλες αντιδράσεις, καθώς πρόκειται για μια παράφραση του ρωσικού τραγουδιού (Κατιούσα) που ήταν και ο αντάρτικος ύμνος του ΕΑΜ.

Ο νεαρός ηθοποιός φτάνει με ορμή στο κέντρο της σκηνής και σαν άλλος χούλιγκαν γηπέδου τραγουδά δυνατά βγάζοντας παράλληλα και την μπλούζα του:

«Με τις κάλπικες επιδοτήσεις

τους μισθούς ντροπής των βουλευτών

πλάι πλάι μαζί με χρυσαυγίτες

ορντινάντσα των καπιταλιστών»

 

 prova stathakopoulou mermigis texnes plus

 

Αυτή είναι μια μικρή γεύση από την πρόβα της σκηνής του πάρτι, από το αγαπημένο έργο της Λούλας Αναγνωστάκη που ανεβαίνει από το Θέατρο Σταθμός, τιμώντας τη μνήμη της σπουδαιότερης μεταπολεμικής συγγραφέως.

Η υπόθεση του έργου λίγο-πολύ γνωστή:

Παραμονές των εκλογών η Κάτια, Αθηναία δημότης, έρχεται στην Αθήνα από την επαρχία για να ψηφίσει, διαταράσσοντας την καθημερινότητα του δεκαεννιάχρονου γιού της Μιχάλη. Από την παλιά της φίλη Μαρίκα μαθαίνει πως ο Μιχάλης έχει εγκαταλείψει τη σχολή, στην οποία φοιτά και πως ετοιμάζεται να φύγει για την Αμερική, αφήνοντας πίσω την έγκυο κοπέλα του Φανή.

Στην προσπάθειά της να μεταπείσει τον Μιχάλη έρχεται αντιμέτωπη μαζί του. Εκείνος την απειλεί ότι θα αυτοκτονήσει με ένα παράνομο όπλο, που βρέθηκε στα χέρια του από μια μυστήρια ιστορία παρανομίας, στην οποία φέρεται να είναι μπλεγμένος ο δεκαεξάχρονος αδελφός της Φανής, ο Γιαννούκος. Όλα θα συμβούν γρήγορα υπό την απειλή ενός όπλου που δε θα εκπυρσοκροτήσει ποτέ, αλλά θα αλλάξει τη ζωή των ηρώων για πάντα.

 

 

prova karatzogianis texnes plus

 

Τι έχουν, όμως, να μας πουν οι ηθοποιοί κι ο σκηνοθέτης της παράστασης για όσα μέλλει γενέσθαι στη σκηνή του θεάτρου Σταθμός;

Ο Μάνος Καρατζογιάννης, όπως είναι γνωστό, εδώ και χρόνια ασχολείται με την δραματουργία της Λούλας Αναγνωστάκη.

Ο ίδιος μας λέει: «Είναι δεκαπέντε χρόνια που μ’ απασχολεί ο συγγραφικός κόσμος της Αναγνωστάκη. Έχω παίξει σε τέσσερα έργα της κι έχω σκηνοθετήσει άλλα τέσσερα. Έχω βγάλει ένα βιβλίο από τις εκδόσεις Σοκόλη («Στην Πόλη της Λούλας Αναγνωστάκη»), έχω επιμεληθεί την έκδοση του Εντευκτηρίου κι έχω οργανώσει, μαζί με τη Δήμητρα Κονδυλάκη και τον Γρηγόρη Ιωαννίδη, την έκθεση που έγινε το καλοκαίρι στο Φεστιβάλ Αθηνών».

Τι συμβαίνει, όμως, στα έργα της και τον έκανε να εντρυφήσει τόσο πολύ στο συγγραφικό τη σύμπαν;

«Για μένα είναι ένα ρολόι η ίδια η Ανγνωστάκη, ένα ρολόι της ζωής μου. Της οφείλω πάρα πολλά ως σκηνοθέτης, ως ηθοποιός, ως μελετητής κι ως άνθρωπος. Γιατί είχαμε και προσωπική σχέση. Μ’ έναν μοναδικό τρόπο, κάθε φορά, που δοκίμαζα κάτι για πρώτη φορά συνδεόμουν μ’ ένα έργο της. Πρώτη φορά, δηλαδή, έπαιξα στο θέατρο τον Γιωργάκη στην «Κασέτα», πρώτη φορά που σκηνοθέτησα ήταν πάνω σε δικό της έργο, πρώτη φορά που έγραψα. Είναι σαν να με πήρε από το χέρι σ’ όλες αυτές τις πρωτόγνωρες για μένα εμπειρίες. Τώρα εδώ συμβαίνει να έχει φύγει από τη ζωή κι είναι η πρώτη φορά που ετοιμάζω παράσταση με εκείνη απούσα», εξομολογείται ο Μάνος Καρατζογιάννης.

Αλήθεια, όμως, πώς αισθάνεται που αυτή τη φορά δουλεύει ένα θεατρικό της κείμενο, ενώ εκείνη δεν είναι πια μαζί μας;

«Παίρνω μια απόσταση ώστε να την αντιμετωπίσω, ως αυτό που πραγματικά είναι, μια συγγραφέας αντάξια των μεγάλων ευρωπαϊκών φωνών. Για μένα, δηλαδή, δεν είναι μόνο μια Ελληνίδα συγγραφέας, είναι μια συγγραφέας ανάλογη του Τσέχωφ, του Άλμπι κ.λπ, είναι διεθνούς κλίμακας. Δεν είναι τυχαίο ότι κι ο Κουν εκεί την τοποθετούσε και συνέκρινε τον «ήχο του όπλου» με τα κείμενα της τσεχωφικής δραματουργίας ως προς την ευαισθησία και το χιούμορ του έργου», μου λέει με θαυμασμό για τη συγγραφέα.

Όσον αφορά το έργο σημειώνει: «Είναι ένα έργο που συμβολίζει πολύ τον χρόνο και την υπαρξιακή αγωνία γύρω από τον χρόνο που περνά. Γι’ αυτό και είδατε στις πρόβες ότι ακούγεται στην παράσταση το τραγούδι του Λουκιανού Κηλαηδόνη «Τα θερινά σινεμά» που έχει επιλέξει η ίδια για τα νιάτα που περνούν. Είχε μια ιδιαίτερη σχέση με τον χρόνο, αλλά και την ελευθερία. Πώς διαχειριζόμαστε τον χρόνο; Τι επιλογές κάνουμε σε ιδιωτικό και δημόσιο επίπεδο;»

Ο σκηνοθέτης είχε μια πολύ ιδιαίτερη σχέση με τη Λούλα Αναγνωστάκη. Του ζητώ, λοιπόν, να μοιραστεί μαζί μας κάτι από όλα αυτά που θα κρατάει για πάντα στην καρδιά του και συγκινημένος μου λέει: «Είναι πάρα πολλά… Αν υπήρχε άνθρωπος, ο οποίος να μπορούσε να σου δώσει την πιο γήινη συμβουλή αυτός ήταν η Λούλα. Ήξερες ότι είχες κάτι κι εκείνη θα σε συμβούλευε για το καλύτερο, με μια μοναδική ψυχραιμία. Ενώ είχε η ίδια αυτή την αγωνία που εκφράζει κι η Κάτια μέσα στο έργο και της ανυπέρβλητης ευαισθησίας, είχε, παράλληλα, μια πολύ σωστή σύνδεση με την πραγματικότητα. Επίσης, είχε μοναδικό χιούμορ η Λούλα. Κυρίως, όμως, αυτό που θα θυμάμαι είναι ότι ήταν η ίδια και στη δημόσια και την ιδιωτική της ζωή. Αυτό είναι κάτι πολύ σπάνιο, το έχω συναντήσει σ’ ελάχιστες περιπτώσεις καλλιτεχνών στην Ελλάδα, μια από αυτές ήταν εκείνη κι ο Μάνος Ελευθερίου. Άνθρωποι, οι οποίοι αυτό που έδειχναν ήταν και στην πραγματικότητα, όσο κοντά και να πήγαινες δεν έβλεπες κάτι διαφορετικό. Επίσης, είχε μια φοβερή διαίσθηση ως άνθρωπος, σε κοιτούσε κι ένιωθες ότι έφτανε πολύ βαθιά».

Στον Μάνο Καρατζογιάννη, όμως, δεν λείπει μόνο η συγγραφέας κι ο Μάνος Ελευθερίου: «Σίγουρα η παράσταση ανεβαίνει έναν χρόνο μετά τον θάνατο της Λούλας Αναγνωστάκη, αλλά είναι πολύ στη σκέψη μου κι η Χρύσα Σπηλιώτη, με την οποία παίζαμε μαζί σ’ αυτό το έργο πριν μια δεκαετία. Θα το γράψω και στο πρόγραμμα», μου λέει εμφανώς συγκινημένος και γι’ αυτή την απώλεια.

pegi stathakopoulou texnes plus

 

Η Πέγκυ Σταθακοπούλου έρχεται, για πρώτη φορά, στην καριέρα της αντιμέτωπη με έργο της Αναγνωστάκη και δηλώνει ενθουσιασμένη με την ηρωίδα της: «Η Κάτια είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες θεατρικές ηρωίδες. Γιατί είναι ένα πλάσμα, το οποίο φέρει θεατρικά πολλές στιγμές από ηρωίδες της παγκόσμιας δραματουργίας. Υπάρχουν στιγμές, που αισθάνεσαι ότι έχει κάτι από τις ηρωίδες του Τέννεσι Ουίλιαμς, άλλες φορές σου θυμίζει τη Νόρα, άλλες διακρίνεις τσεχωφικά στοιχεία. Είναι μια ύπαρξη πάρα πολύ ευάλωτη κι εύθραυστη, γι΄ αυτό τον λόγο έχει και μια ιδιαίτερη σχέση με το αλκοόλ. Αναζητά την ελευθερία της με κάθε τρόπο, αλλά ανήκει σ’ αυτή την κατηγορία των ανθρώπων που είναι κουρασμένοι κι αδύναμοι, ώστε να αλλάξουν τη ρότα της ζωής τους».

Τι θα ήθελε, λοιπόν, να αλλάξει η Κάτια; «Τα πάντα! Να φύγει μακριά να ζήσει ελεύθερη. Να μεγαλώσει τα παιδιά της, έξω από το πολύ συγκεκριμένο πρότυπο της οικογένειας, του σχολείου, των σπουδών. Ονειρεύεται το “ανέφικτο” και συνθλίβεται από αυτή τη ζωή. Μ’ αφορμή τη σχέση της με τον γιό της. Εγώ νομίζω, ότι αν δεν ήταν αυτή η σχέση της μαζί του τόσο καταλυτική, ώστε να την οδηγούσε στο θάνατο, σίγουρα θα υπήρχε κάτι άλλο που θα την συνέτριβε. Είναι από αυτά τα πλάσματα που τελικά συνθλίβονται στο τέλος», μου λέει η ίδια, επισημαίνοντας ότι «οι αλλαγές όσο δύσκολες και αν είναι στην πραγματικότητα είναι η ίδια η ζωή».

Όσον αφορά το οιδιπόδειο σύμπλεγμα και τον τρόπο που φωτίζεται από την ερμηνεία της μέσα στο έργο, η Πέγκυ Σταθακοπούλου δηλώνει: «Νομίζω ότι όπως είναι γραμμένο το κείμενο κι όπως υποστηρίζεται από την ίδια την Αναγνωστάκη, μοιραία είναι πολύ ανάγλυφο. Το ζήτημα είναι η δοσολογία πάνω στην οποία πατάς και πόσο σ’ ενδιαφέρει να του βάλεις έναν προβολέα που θα το έχει σαν υπότιτλο ή θα το αφήσεις να αιωρείται. Γιατί έτσι κι’ αλλιώς στη σχέση των ανθρώπων και δη στις οικογενειακές σχέσεις και, μάλιστα,στη σχέση της μητέρας με τα παιδιά της υπάρχουν ποιότητες αισθημάτων που δεν μπορείς να τις ονομάσεις. Και το λέω κι ως μητέρα που έχω κόρη».

prova o ixos tou opolou texnes plus

Τον Σταύρο Μερμήγκη, θα τον απολαύσουμε σε μια μόνο σκηνή της παράστασης, στο πάρτι: «Ο Ηλίας είναι ένα πρόσωπο κάποιας ηλικίας, έχει σχέση με τη Μαρίκα, τη φίλη της Κάτιας και νομίζω πως, γενικά, τα έχει χαμένα μέσα σ’ αυτή την κατάσταση», μου επισημάνει.

Όσον αφορά την πολιτική κατάσταση της χώρας από τη δεκαετία του 1980, όταν και διαδραματίζεται το έργο μέχρι σήμερα, ο ίδιος μου επισημαίνει: «Η πολιτική κατάσταση έχει αλλάξει. Δεν μπορώ να πω ότι είναι ακριβώς ίδια. Τουλάχιστον, έχουμε περισσότερη γνώση για το τι πραγματικά συμβαίνει, ενώ τότε ήμασταν πιο ιδεολόγοι. Μιλάμε για εποχές και τώρα και σήμερα με φρούδες ελπίδες. Μας παραμυθιάζουν και δημιουργούν στο μυαλό μας μια ουτοπία, η οποία ποτέ δεν έρχεται».

vasiliki troufakou texnes plus

 

Η Τζένη Σκαρλάτου, η Μαρίκα της παράστασης, σημειώνει για τον ρόλο της: «Η Μαρίκα είναι η παιδική φίλη της Κάτιας, είναι αντισυμβατική και απελευθερωμένη. Δεν έχει παντρευτεί και διατηρεί, παράλληλα, σχέση με τον γιο της φίλης της, τον Μιχάλη κι έναν συνομήλικο της. Συναντιέται, για πρώτη φορά, με τη φίλη της μετά από καιρό κι υπάρχει η χαρά της επανασύνδεσης, αλλά υπάρχει και το πρόβλημα με το παιδί που θέλει να φύγει και το οποίο και οι δύο γυναίκες αγαπάνε, με διαφορετικό τρόπο βέβαια. Υπάρχει, όμως, και μια κριτική στάση της Μαρίκας απέναντι στην Κάτια».

Τι γοητεύει την ίδια σ’ αυτό το έργο;

«Το συγκεκριμένο έργο είναι, όσο κι αν ακούγεται κλισέ, διαχρονικό, γιατί άπτεται των ανθρωπίνων σχέσεων. Παρ’ όλο που έχει νύξεις για το πολιτικό status της εποχής που είναι γραμμένο, άνετα μπορείς να το μεταφέρεις και σε μια πιο σύγχρονη εποχή, γιατί εκεί που εστιάζει είναι οι ανθρώπινες σχέσεις και, κυρίως, αυτή η δισεπίλυτη σχέση μάνας και γιού»

agisilaos mikelatos texnes plus

 

Ο Αγησίλαος Μικελάτος, ερμηνεύει τον ρόλο του Μιχάλη κι είναι, η όπως μας είπε, η πρώτη φορά που έρχεται σε επαφή με κάποιο έργο της Λούλας Αναγνωστάκη. «Αυτό που βλέπω είναι ότι έχει στη γραφή της κάτι πολύ λοξό. Οι χαρακτήρες της, ο τρόπος που γράφει είναι πολύ άμεσος. Τα πολιτικά σχόλια που κάνει, γίνονται όλα με το γάντι, είναι όλα από κάτω».

«Όλοι οι ήρωες της Αναγνωστάκη δεν ζητούν κάτι, το απαιτούν. Ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Η κυρίαρχη επιθυμία του Μιχάλη είναι να φύγει, να εξαφανιστεί, να μην υπάρχει. Σ’ ένα πολύ κομβικό σημείο του έργου λέει: ‘’Μακάρι να ήμουν αόρατος”. Είναι όλοι πάνω του, δέχεται πιέσεις από παντού κι έτσι η φυγή είναι η μόνη λύση για εκείνον. Ανοίγει, συνεχώς, θέματα και δεν κάθεται να τα αντιμετωπίσει. Αυτό που έχει μάθει να κάνει είναι να σηκώνεται και να φεύγει. Ο υπερστόχος του είναι η Αμερική, ως κάτι πολύ μακρινό και πολύ χαοτικό».

prova agisilaos milelatos texnes plus

 

Αλήθεια όμως πόσο έχει αλλάξει η πολιτική κατάσταση από τη δεκαετία του ’80, όταν και γράφτηκε το έργο;

«Νομίζω ότι δεν έχουν αλλάξει τα πράγματα. Δεν διαφέρει σε κάτι γι’ αυτό το λόγο και το έργο έχει αυτό το άχρονο στοιχείο, γεγονός που το κάνει και διαχρονικό», επισημαίνει ο Αγησίλαος Μικελάτος.

1C6A9210 1

Αντίθετα η Βασιλική Τρουφάκου είναι η μόνη από τον θίασο, που έρχεται αντιμέτωπη για τρίτη φορά στην καριέρα της με έργο της Αναγνωστάκη (μετά την «Παρέλαση» και το καλοκαιρινό «Εργοστάσιο» στο Φεστιβάλ Αθηνών). «Μ’ αφορμή αυτό το έργο είπαμε ότι θέλουμε να συνεργαστούμε ξανά με τον Μάνο με διαφορετικό τρόπο τώρα, (μαζί είχαν παίξει στην «Παρέλαση» σε σκηνοθεσία Ένκε Φεζολάρι). Είναι ένα καινούργιο κι άγνωστο έργο, αλλά όταν επανέρχεσαι σ’ έναν χαρακτήρα που έχεις δουλέψει, μπαίνεις ξανά στο δικό του σύμπαν κι αυτό έχει ένα ενδιαφέρον, γιατί ξανασυστήνεσαι με κάτι διαφορετικό αλλά που έχει μια κοινή ρίζα. Αυτό είναι κάτι πολύ ενδιαφέρον για τον ηθοποιό. Μου έχει συμβεί και μ’ άλλους συγγραφείς, όπως ο Ίψεν, γιατί επανέρχεσαι στην ίδια βάση, αλλά φυσικά ερευνάς κάτι διαφορετικό, γιατί είναι άλλοι ήρωες και άλλες ιστορίες».

Η ίδια δείχνει να έχει, ήδη, βάλει στην καρδιά της τη Φανή. Μου λέει χαρακτηριστικά: «Η Φανούλα είναι ένα πολύ ερωτευμένο κορίτσι. Τίμιο με πολύ συμπαγή χαρακτήρα και μια ακλόνητη ιδεολογία, που προσπαθεί μέσα σ’ αυτό το χάος, που περιγράφει η Λούλα Αναγνωστάκη, δηλαδή μιας καινούργιας θέσης πραγμάτων, μιας ρευστότητας που υπήρξε μεταπολεμικά, να επιβιώσει».

prova skarlatou oskar

 Παρόν στην πρόβα και ο αξιαγάπητος Όσκαρ, εδώ με την Τζένη Σκαρλάτου

 

Πιστεύει, όμως, ότι αυτή τη «μεταπολεμική ρευστότητα» την έχουμε αφήσει πίσω σήμερα; «Νομίζω ότι ακόμα ανιχνεύουμε …Δεν ξέρουμε που ακριβώς πατάμε».

Όσο για την εγκυμοσύνη της επί σκηνής μας επισημαίνει: «Ένα από τα πρώτα πράγματα, που είπα στις πρώτες συναντήσεις είναι ότι είναι τρομερό πως αυτή η κοπέλα είναι έγκυος με μια ανειλημμένη απόφαση να ευδοκιμήσει αυτή η εγκυμοσύνη και στην πραγματικότητα κανείς δεν ασχολείται μ’ αυτό. Όλοι όταν το ακούν, κάπως το παρακάμπτουν και νομίζω ότι έχει και συμβολική σημασία. Διότι, όταν στη δραματουργία επιλέγει ο συγγραφέας ένα τέτοιο γεγονός, συνήθως μ’ έναν τρόπο περιστρέφονται τα πράγματα γύρω από αυτό. Αντίθετα, εδώ υπάρχει μια εγκυμοσύνη, την οποία αγνοούν όλοι. Σαν να μην σχετίζεται κανείς τους μ’ αυτό το γεγονός»

prova kostas nikolouli texnes plus

 

Ο Κώστας Νικούλι, τον οποίο οι περισσότεροι θυμόμαστε από τη βραβευμένη ταινία του Πάνου Κούτρα, Xenia, μου συστήνει τον ήρωά του: «Υποδύομαι τον Γιαννούκο, τον αδερφό της Φανής και κολλητό του Μιχάλη. Στο έργο τον παρακολουθούμε να μπλέκει σε μια ιστορία μ’ ένα όπλο, το οποίο βρέθηκε στα χέρια του από έναν άνδρα. Ο ίδιος ο Γιαννούκος αποκαλύπτει ότι αυτός ήταν ένας πολύ σημαντικός άνθρωπος με α κεφαλαίο. Μέσα από αυτή την ιστορία του όπλου αλλάζει η ζωή του και καταλαβαίνει ότι μπορεί να κάνει τα πράγματα μόνος του, ανεξάρτητος από τους υπόλοιπους. Ταυτόχρονα, όμως, χάνει κι έναν φίλο, τον Μιχάλη, τον μόνο άνθρωπο, που σεβόταν και που ‘’σερνόταν” από πίσω του, όπως αναφέρει και ο ίδιος».

 

prova karatzogiannis stathakopoulou texnes plus

 Το έργο σηματοδότησε την τελευταία σκηνοθετική δουλειά του Κάρολου Κουν, στο Θέατρο Τέχνης, το 1987, με τους: Ρένη Πιττακή, Στράτο Τζώρτζογλου, Κλέωνα Γρηγοριάδη, Μίμη Κουγιουμτζή, κ.ά.

«Ο ήχος του όπλου», όπως έλεγε ο ίδιος ο ιδρυτής του Θεάτρου Τέχνης στην τελευταία συνέντευξή του («Το Βήμα», 8.2.1987) «δεν ακούγεται ούτε μία φορά στη σκηνή. H συχνή αναφορά στο αντικείμενο αυτό που σκοτώνει, εισβάλλει βίαια στον φανταστικό κόσμο των ηρώων του έργου και το μήνυμα που εκτοξεύεται από την κοίτη της γλώσσας είναι μια συνεχής απειλή…»

prova mermigis texnes plus

 Η παράσταση θα κάνει πρεμιέρα στο Θεάτρο Σταθμός στις 9 Νοεμβρίου. 

Η προπώληση έχει ξεκινήσει. Κλείστε το εισιτήριο σας εδώ. 

Την αποκλειστική φωτογράφιση για το texnes-plus έκανε ο Κοσμάς Ινιωτάκης. 

Κείμενο: Γιώτα Δημητριάδη

 

Από τον Σπύρο Σιακαντάρη

Τη Δευτέρα 24 Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκε στο Θέατρο Σταθμός, η συνέντευξη Τύπου για την παρουσίαση του προγράμματος της τρέχουσας θεατρικής  περίοδου 2018 - 2019. Ο Μάνος Καρατζογιάννης για δεύτερη χρονιά είναι στο τιμόνι του θεάτρου ως καλλιτεχνικός διευθυντής και μας υποδέχθηκε στη σκηνή με μεγάλη χαρά. Σε αντίθετη με πέρυσι που το ρεπερτόριο ήταν κυρίως ελληνικό, φετος είναι ποικίλλο μέσα από περισσότερες θεματικες ενοτητες. Αξίζει να τονιστεί πως για πρώτη φορά παρουσιάστηκε το πρόγραμμα και στη νοηματική γλώσσα από διερμηνέα που βρισκόταν στη σκηνή, αφού θα υπάρχει και ειδική ενότητα στο πρόγραμμα του θεάτρου. 

«Σταθμεύσαμε» πέρυσι. Συνεχίζουμε φέτος. Με τον ίδιο ενθουσιασμό και πιο πολλές «στάσεις»: Αρχαίο δράμα, Βιβλίο, Ετερότητα, Μάης ’68, Νεοελληνικό έργο.
 
Ο Βασίλης Κατσικονούρης, συγγραφέας μεγάλων θεατρικών επιτυχιών, θα παρουσιάσει σε σκηνοθεσία της Κίρκης Κάραλη το νέο του έργο «Τσιτάχ». Ένας μονόλογος που έχει να κάνει με την ανδρική μοναξιά. «'Οποτε πήγαινα στο γήπεδο την προσοχη μου τράβαγε ο τερματοφύλακας, που έστεκε μόνος του και περίμενε. Κάτα κάποιο τρόπο με οδήγησε στην έννοια της μοναχικότητας. Η ματαίωση του στόχου μέσα από την απώλεια. Δε θα μπορούσε αυτό το ρόλο να τον παίξει άλλος από τον Τάκη Σπυριδάκη και είναι ίσως η μοναδική φορά που σκεφτόμουν συγκεκριμένο ηθοποιό όταν έγραφα το έργο».   
 
Η Πέγκυ Τρικαλιώτη ήταν αρκετά συγκινημένη με την παρουσία του διερμηνέα για τη νοηματική γλώσσα, καθώς της ξύπνησε μνήμες από την παράσταση «Τα παιδιά ενός κατώτερου θεού» και το ρόλο της ως κωφάλαλη. Μας τόνισε πόσο κοντά ηρθε εξαιτίας του ρόλου με άτομα με ειδικές ανάγκες. Πόσο δύσκολο ειναι να ενταχθούν στην κοινωνία, πόσο τους κρατάμε σε απόσταση με χιλιάδες προβλήματα που δεν έχουν πρόσβαση σε θέατρα, σε κινηματογράφους με τα αναπηρικα αμαξιδια. Θα επαναλάβει για ένα μήνα την «Απολογία της Μαρί Κιουρί» που σημείωσε μεγάλη επιτυχία. «Το κείμενο που υπογράφει η Ευσταθία προέκυψε έπειτα από μια κουβέντα που είχα ενα απογευμα μαζί της. Μου εξιστόρησε την υπόλοιπη ζωή που δε ξέραμε της Κιουρί, μια απίθανη ζωή σα μυθοπλασία και εντυπωσιαστηκα. Αυτό πρέπει να το κάνεις θεατρικό της είπα. Στη πορεία μπήκε στη παρέα η Κίρκη Κάραλη και το απογείωσε, την ερωτεύτηκα, μπορώ να δουλεύω μαζί της για πάντα». 
 
Ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης σκηνοθετεί για πρώτη φορά. Πρόκειται για μια σουρεαλιστική κωμωδία. «Διαβάζω Έλληνες συγγραφείς, επειδή βαθιά στη ρίζα μου είμαι Έλληνας, έχω μια αγάπη στο ελληνικό έργο. Όταν καταφεραμε και ήρθαμε σε επαφή με τους Βαγγέλη Αλεξανδρή και Οδυσσέα Ανδρούτσου, πήρα στα χέρια μου ένα σατυρικό κείμενο, ένα παραμύθι για μεγάλους. Θα επιθυμούσα όλοι οι άνθρωποι να διατηρούν στη πάροδο του χρόνου ένα κομμάτι παιδικότητας μέσα τους». 
 
Η Σοφία Φιλιππίδου θα σκηνοθετήσει τη «Μελάχρα» ένα έργο του Παντελή Χορν που πρωτοπαρουσιάστηκε το 1909 από το θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη και έκτοτε δεν παρουσιάστηκε ξανά από επαγγελματικό θίασο. Με το αστείρευτο πραγματικά χιούμορ της η σπουδαία ηθοποιός μας περιέγραψε μοναδικά πως πήρε την απόφαση να έρθει τελικά στη παρουσίαση και να μην στείλει επιστολή. Δύσκολα περιγράφεται ο τρόπος με τον οποίο μας περιέγραψε την πορεία της ως το θέατρο Σταθμός κάνοντας τους παρευρισκόμενους να ξεσπούν σε γέλια αλλά και να προβληματίζονται στο τέλος. Κατέφθασε όχι με ταξί ως συνήθως αλλά με τα πόδια μέσω της βρώμικης οδού Μάρνης καθώς ήθελε να διασχίσει την πόλη, και αισθάνθηκε μεγάλη ανασφάλεια τελικά. Μόλις μπήκε στο θέατρο αισθάνθηκε μια ασφάλεια και δροσιά και δεν φοβάται να βρίσκεται σε θεατρικό χώρο και ανάμεσα μας. 
 
 
Ο Μάνος Καρατζογιάννης θα σκηνοθετήσει, το σημαντικότερο ίσως έργο της Λούλας Αναγνωστάκη, «Ο ήχος του όπλου», ένα χρόνο μετά το θάνατο της. Πριν δέκα χρόνια ο ίδιος είχε πρωταγωνιστήσει στο ανέβασμα του έργου στο θέατρο 104 δίπλα στη Τάνια Τσανακλίδου και στην Χρύσα Σπηλιώτη. Μας αποκάλυψε πως είχε συναντηθεί με τη Χρύσα Σπηλιώτη ένα μήνα πριν το τραγικό συμβάν και είχαν συμφωνήσει να ανέβει στο θέατρο Σταθμός ένα μονόλογο που είχε γράψει. Το θέατρο δεσμεύεται να παρουσιάσει όποτε επιθυμεί η οικογένεια της να γίνει η συνεργασία αυτή στη μνήμη της. 
 
stathmos 2018 19
To πρόγραμμα αναλυτικά
 
ΣΤΑΣΗ – ΝEOEΛΛΗΝΙΚΟ ΕΡΓΟ
 
Χωρίς νέο ελληνικό θεατρικό έργο δεν υπάρχει ελληνικό θέατρο.
Κάρολος Κουν
 
 
Ο ΗΧΟΣ ΤΟΥ ΟΠΛΟΥ της Λούλας Αναγνωστάκη
 
Το Θέατρο Σταθμός, τιμά τη μνήμη της Λούλας Αναγνωστάκη ανεβάζοντας, ένα χρόνο μετά το θάνατό της, το δημοφιλές θεατρικό της έργο « Ο Ήχος του όπλου». 
Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του θεάτρου Σταθμός Μάνος Καρατζογιάννης, μελετητής του έργου της Αναγνωστάκη, σκηνοθετεί αυτή τη φορά τον «Ήχο του όπλου» με ένα εξαιρετικό καστ - τριάντα χρόνια μετά τη θρυλική παράσταση του Θεάτρου Τέχνης.
 
Ερμηνεύουν (αλφαβητικά): Σταύρος Μερμήγκης, Αγησίλαος Μικελάτος, Κώστας Νικούλι, Τζένη Σκαρλάτου, Πέγκυ Σταθακοπούλου, Βασιλική Τρουφάκου
Σκηνοθεσία: Μάνος Καρατζογιάννης | Σκηνικά: Γιάννης Αρβανίτης | Βοηθός σκηνογράφου: Αναστασία Δημουλάκη | Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα |  Φωτισμοί: Αλέξανδρος Αλεξάνδρου | Βοηθός σκηνοθέτη: Φλάβιους Νεάγκου | Μουσική επιμέλεια: Λούλα Αναγνωστάκη, Μάνος Καρατζογιάννης
 
Παραγωγή: Θεάτρου Σταθμός  - ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Σερρών
 
Από 9 Νοεμβρίου, κάθε Πέμπτη και Παρασκευή στις 21:00. 
Κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 19:00
 
* Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού
 
 
ΤΣΙΤΑΧ του Βασίλη Κατσικονούρη
 
Η Κίρκη Καραλή, μετά την «Απολογία της Μαρί Κιουρί», καταπιάνεται με το καινούριο έργο του Βασίλη Κατσικονούρη «Τσιτάχ. Η ερημιά του τερματοφύλακα».
Με όχημα το ποδόσφαιρο αυτήν τη φορά ο δημιουργός των μεγάλων θεατρικών επιτυχιών πλάθει μια ιστορία γεμάτη χιούμορ και συγκίνηση με κύρια θέματά της την αντρική μοναξιά και τη ματαίωση μαζί όμως με ένα βαθύ αίσθημα αξιοπρέπειας, ως πυξίδα και ως ύστατη νίκη απέναντι στην ήττα και την απώλεια. 
 
Σκηνοθεσία: Κίρκη Καραλή
Ερμηνεύει ο Τάκης Σπυριδάκης
 
Τον Μάιο, για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.
 
 
•       Η ΑΠΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΤΑΣΟΥΛΑΣ
 
Η θρυλική ιστορία αγάπης, της Τασούλας Πετρακογιώργη και του Κώστα Κεφαλογιάννη, που συγκλόνισε την εγχώρια και διεθνή κοινή γνώμη και -μέσα στον απόηχο του εμφυλίου- παρ’ ολίγον να προκαλέσει εμφύλια σύρραξη στην Κρήτη, μια περιοχή της Ελλάδας που δεν γνώρισε εμφύλιο, μεταφέρεται για πρώτη φορά στη θεατρική σκηνή.
 
Ο σκηνοθέτης Κωνσταντίνος Μάρκελλος και η ηθοποιός Ελένη Στεργίου (This Famous Tiny Circus theater group) μετά την επιτυχία του «Καραφλομπέκατσου και της Σπυριδούλας ενώνουν ξανά τις δυνάμεις τους συγγράφοντας ένα πρωτότυπο έργο, εμπνευσμένο από την πραγματική ιστορία της Απαγωγής της Τασούλας, του οποίου την δραματουργική επιμέλεια υπογράφει ο Ανδρέας Στάικος.
 
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Μάρκελλος | Μουσική: Νίκος Ξυδάκης
 
Από 6 Φεβρουαρίου κάθε Τετάρτη στις 19:00 και κάθε Πέμπτη στις 21:00.
 
 
HOMO GRECO
 
Σ'ενα μακρινό γαλαξία, οι εξωγήινοι κάτοικοι του δορυφόρου Χάπι αποφασίζουν να μετακομίσουν σε έναν άλλο πλανήτη για να γλιτώσουν από τη βαρύτητα που ολοένα τους τραβάει προς τα κάτω κινδυνεύοντας να καταλήξουν στο χώμα.
 
Ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης σκηνοθετεί για πρώτη φορά τη σουρεαλιστική κωμωδία επιστημονικής φαντασίας των Βαγγέλη Αλεξανδρή και Οδυσσέα Ανδρούτσου
που πραγματεύεται την ιστορία του Έλληνα από την αρχή της ύπαρξής του, περνώντας από εποχή σε εποχή με περίτεχνο τρόπο. 
 
Σκηνοθεσία: Πυγμαλίων Δαδακαρίδης
 
Ερμηνεύουν (αλαφαβητικά): Βαγγέλης Αλεξανδρής, Φανή Γεωργακοπούλου, Αναστάσης Κολοβός, Χάρης Μπόσινας και Ηλέκτρα Τσακαλία
 
Από 17 Δεκεμβρίου 2018 κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00
 
ΜΕΛΑΧΡΑ
 
Η Σοφία Φιλιππίδου σκηνοθετεί το έργο του πρωτεργάτη του νεοελληνικού θεάτρου του 20ου αιώνα Παντελή Χορν, που ανέβηκε για πρώτη φορά το 1909 από τον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη.  Η "Μελάχρα», ένα  ποιητικο δράμα στα όρια της άγριας φάρσας με δυνατή πλοκή και συμβολισμούς παρμένους από λαϊκά παραμύθια, διαδραματίζεται σε ένα τσιγγανοχώρι με μάστορες σιδηρουργούς,  όπου καταφθάνει ενας περιοδεύων θίασος, με θεατρίνους και παλιάτσους. Στην αλληγορική «Μελάχρα» ο Παντελής Χορν, επηρεασμένος βαθύτατα από τον «Δωδεκάλογο του γύφτου» του Κωστή Παλαμά -που φέτος συμπληρώνει εβδομηντα πέντε χρόνια από το θάνατο του και εκατόν εξηντα πέντε από τη γέννηση του-αναζητά με πάθος την ελευθερία και τα δυσδιάκριτα όρια της.
 
Σκηνοθεσία: Σοφία Φιλιππίδου
 
Το Μάιο, για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.
 
 
Ο ΚΥΡΙΟΣ ΣΜΙΘ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ – Αναλόγιο
 
Το Analogio Festival και το θέατρο Σταθμός παρουσιάζουν σε μορφή αναλογίου το 
καινούργιο έργο του Σάκη Σερέφα. Μια ανατρεπτική, μαύρη κωμωδία που θα σας παγιδεύσει μέσα σε ένα αμείλικτο δίλημμα.
 
Σκηνοθεσία: Μαρία Αιγινήτου
Ερμηνεύουν (αλφαβητικά): Νίκος Αϊβαλής,  Μαρία Αιγινίτου, Νικολέτα Βλαβιανού, Αντώνης Γιαννακός, Γιάννης Σοφολόγης
Προβολές – Σκηνοθεσία: Δημήτρης Ινδαρές | Διεύθυνση φωτογραφίας: Δημήτρης Κυριακού | Ηχοληψία: Γιάννης Ζερβάκος | Μοντάζ: Τάσος Ψαλιδάκης | Εξοπλισμός: Post Production Topcut - MODIANO
 
Δευτέρα 24 Σεπτεμβρίου στις 17:00. 
 
 
ΕΠΑΝΑΛΗΨΕΙΣ
 
 
Η ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΜΑΡΙ ΚΙΟΥΡΙ
 
Η συγκλονιστική ιστορία της «γυναίκας με τη μεγαλύτερη επίδραση στην ιστορία» που ανέβηκε πέρυσι για πρώτη φορά στη σκηνή του θεάτρου Σταθμός και αγαπήθηκε από κοινό και κριτικούς επαναλαμβάνεται για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.  Στο ρόλο της Μαρί Κιουρί, η Πέγκυ Τρικαλιώτη. Μαζί της, η ηθοποιός Αγγελική Πασπαλιάρη και ο χορευτής Κωνσταντίνος Παπανικολάου
 
Κείμενο / Μουσική: Ευσταθία | Δραματουργική επεξεργασία / Σκηνοθεσία: Κίρκη Καραλή / 
Σκηνικά / Κοστούμια: Άση Δημητρολοπούλου | Φωτισμοί: Άλεξ Αλεξάνδρου | Κίνηση: Κωνσταντίνος Παπανικολάου | Επιστημονική Σύμβουλος: Παρή Ράπτη | Βοηθός σκηνοθέτη: Κίρκη Ιωσηφίδου
 
Από 5 ως 28 Οκτωβρίου, κάθε Παρασκευή και Σάββατο στις 21:00, Κυριακή στις 18:15.
 
 
 
Ο πατέρας και η μάνα του νεοελληνικού θεάτρου: ο Ιάκωβος Καμπανέλλης και η Λούλα Αναγνωστάκη ενώνουν για πρώτη φορά τη φωνή τους σε ενιαία παράσταση με θέμα τη μοναξιά και την ήττα.
 
Η Νένα Μεντή (Σοφία Αποστόλου) και ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης (Αυτός) σ’ ένα ρεσιτάλ ερμηνείας εναλλαγής χιούμορ και συγκίνησης επιστρέφουν στη σκηνή του θεάτρου Σταθμός για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.
 
Σκηνοθεσία: Μάνος Καρατζογιάννης
 
Ερμηνεύουν: Νένα Μεντή, Χρήστος Χατζηπαναγιώτης
 
Σκηνικά: Γιάννης Αρβανίτης | Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα | Μουσική: Αντώνης Παπακωνσταντίνου | Φωτισμοί: Αλέξανδρος Αλεξάνδρου
 
Οι ακριβείς ημερομηνίες θα ανακοινωθούν από το site του θεάτρου stathmostheatro.gr.
EΠΟΜΕΝΗ ΣΤΑΣΗ - ΕΤΕΡΟΤΗΤΑ
 
Το πιο σπουδαίο στοιχείο της ζωής μας είναι η ετερότητα. Ζεις, επειδή υπάρχει το έτερον.
Στέφανος Ροζάνης
 
ΦΥΛΕΣ της Νίνα Ρέιν
 
Πέντε χρόνια μετά το «Ποιός σκότωσε το σκύλο τα μεσάνυχτα» ο Τάκης Τζαμαργιάς και ο Μάνος Καρατζογιάννης συναντιούνται ξανά στο πολυβραβευμένο έργο της Νίνα Ρέιν «Φυλές», που ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα με μια εξαιρετική διανομή. 
Η Νίνα Ρέιν, μια νέα δυναμική φωνή του βρετανικού θεάτρου, επεξεργάζεται, με ισορροπία ανάμεσα στο χιούμορ και τη συγκίνηση, το ευαίσθητο θέμα μιας οργανικής αναπηρίας.
 
Ο νεαρός Μπίλυ αν και εκ γενετής κωφός έχει μεγαλώσει «φυσιολογικά» μέσα σε μια οικογένεια που έχει κάνει τα πάντα για να αμβλύνει τις συνέπειες της ιδιαιτερότητάς του.  
Τι συμβαίνει όμως όταν έρχεται η στιγμή που κάποιος από τη «φυλή» του, τον προσκαλεί να ενταχτεί σ’ αυτήν; Πώς αντιδρά στο κάλεσμα να βρεθεί εκεί που τον οδηγεί η φύση του; 
 
Μετάφραση: Έρι Κύργια | Σκηνοθεσία: Τάκης Τζαμαργιάς | Σκηνικά / Κοστούμια: Εδουάρδος Γεωργίου | Φωτισμοί: Αλέξανδρος Αλεξάνδρου | Μουσική: Γιώργος Χριστιανάκης
 
Ερμηνεύουν αλφαβητικά: Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη, Μάνος Καρατζογιάννης, Δημήτρης Κουρούμπαλης, Μανώλης Μαυροματάκης, Ελένη Μολέσκη, Βασιλική Τρουφάκου.
 
Από 25 Ιανουαρίου καθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή.
.
ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΩ – Σε συνεργασία με το «Εργαστήρι – Λίλιαν Βουδούρη» 
 
Το Κέντρο κοινωνικής φροντίδας «Εργαστήρι  - Λίλιαν Βουδούρη» παρέχει τις υπηρεσίες του σε 100 νέους και νέες με μέση και ελαφρά νοητική υστέρηση άνω των 17 ετών εδώ και 40 χρόνια. Την παράμονή της παγκόσμιας ημέρας αναπηρίας (3 Δεκεμβρίου) το θεατρικό τμήμα του «Εργαστηρίου» μαζί με τον υπεύθυνο καθηγητή τους Μάνο Καρατζογιάννη παρουσιάζουν μια παράσταση – ωδή στην ετερότητα και στην ατομικότητα.
 
Ο Βασίλης αγαπάει το φλάουτο. Στη Σούλα αρέσει να κόβει χαρτιά. Η Μυρτώ γράφει ποιήματα. Στον Γιώργο αρέσει ο Μακρόπουλος. Ο Νικόλας ταξίδεψε στην Αμερική. Τον Κώστα τον ηρεμεί η Εκκλησία. Της Ελένης της αρέσει να χορεύει. Ο Χροστόφορος βλέπει κάθε μέρα τον «Φίλο μου τον Λευτεράκη». Η Βαγγελιώ φτιάχνει κοσμήματα. Ο Αντρέας σαπούνια. Ο Αλέξανδρος αγαπά τα κόμικς. Ο Γιώργος κολυμπάει. Ο Στέφανος είναι ολυμπιονίκης. Όλοι τους βρίσκουν τη δύναμη να μιλήσουν δημόσια.  Να μλήσουν προσωπικά σε έμας που τους ακούμε. 
 
Σ’ εμάς που οφείλουμε να τους ακούσουμε. Καθέναν χωριστά. Μέσα από τα πράγματα που αγαπούν μας συτήνουν την ξεχωριστή ατομικότητα τους. Εκφράζουν τα συναισθήματά τους. Μοιράζονται τη χαρά τους μιλώντας για αυτά που αγαπούν. «Τους δίνουν ζωή ξανά».
 
Σκηνοθεσία: Μάνος Καρατζογιάννης
 
Κυριακή 2 Δεκεμβρίου στις 21:15
 
ΚΡΙΣΗ ΕΙΝΑΙ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ
 
Ο νευρολόγος, επίκουρος καθηγητής ΕΚΠΑ και διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών Αναστάσιος Μπονάκης και ο ηθοποιός Άγης Εμμανουήλ υπογράφουν το κείμενο της παράστασης, που πραγματεύεται το ευαίσθητο θέμα της επιληψίας και παρουσιάζεται τις καθημερινές σε σχολεία κατόπιν συννενόησης. 
 
Η Σίντυ (σύνδεσμικός νευρώνας) αναλαμβάνει τη δύσκολη αποστολή να ενώσει τους λοβούς του εγκεφάλου προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις κρίσης επιληψίας που μόλις έπαθαν. Η παράσταση είναι αφιερωμένη στη μνήμη του ηθοποιού Πέτρου Αλατζά, στον οποίο ανήκε και η αρχική σύλληψή της.
 
Σκηνοθεσία: Άγης Εμμάνουηλ
 
Από τα μέσα του Οκτώβρη.
 
ΠΕΘΑΙΝΩ ΣΑ ΧΩΡΑ...30 ΧΡΟΝΙΑ HOMO AD
 
Η συγκεκριμένη παράσταση, με όχημα το εμβληματικό κείμενο του Δημήτρη Δημητριάδη, όπως εκφράστηκε για πρώτη φορά σκηνικά το 1989 απο τους θεραπεπευόμενους του προγράμματος απεξάρτησης 18 άνω στο Ψυχιατρικό νοσοκομείο Αττικής (Δαφνί), διατρέχει το διάστημα των 30 χρόνων στο χώρο της απεξάρτησης αλλά και στο ευρύτερο κοινωνικό πεδίο της χώρας μας. Η διαφορετική αυτή παράσταση εντάσσεται στο «Θέατρο ντοκουμέντο» για το οποίο υπάρχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον τα τελευταία χρόνια, όχι μόνον στην Ελλάδα αλλά και στη διεθνή θεατρική σκηνή.
 
Ηθοποιοί, καθώς και θεραπευτές- πρόσωπα που έχουν διαδραματήσει σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση των προγραμμάτων απεξάρτησης στην χώρα μας 
εμφανίζονται εναλάξ με αρκετούς απο τους πρωταγωνιστές εκείνης της ιστορικής παράστασης, οι οποίοι μιλούν για τη μετέπειτα διαδρομή τους 
 
Τεχνικές του «Θεάτρου ντοκουμέντο» και της Δραματοθεραπείας όπως ζωντανές αναμνήσεις, αναπαράσταση γεγονότων, video με σκηνές απο αυθεντικές παραστάσεις απεξαρτήσης, αφηγήσεις οικογενειακών ιστορικών, δημιουργία ιστοριών και ανθρώπινων γλυπτών μαζί μ’ ενα σύνθετο δραματικό και αισθητικό σύμπαν που εκτός απο το κείμενο του Δημήτρη Δημητριάδη περιλαμβάνει κείμενα των Κατερίνα Μάτσα, Γιάννη Κωνσταντινίδη, Στέλιου Κρασανάκη και άλλων, αποσκοπούν στη διερεύνηση της ευρύτερης κοινωνικής Ελλαδικής κατάστασης μέσα απο το πολυπαραγοντικό φαινόμενο της εξάρτησης.
 
Ιδέα-Σκηνοθεσία και Δραματουργία: Στέλιος Κρασανάκης
Διαμόρφωση Κειμένων: Γιάννης Κωνσταντινίδης
 
Μεγάλη Δευτέρα 22, Μεγάλη Τρίτη 23 και Μεγάλη Τετάρτη 24 Απριλίου στις 21:00
 
ΕΠΑΝΑΛΗΨΕΙΣ
 
ΜΙΚΡΟ ΜΟΥ ΠΟΝΙ του Πάκο Μπεθέρα
 
Επίκαιρο όσο ποτέ, «το Μικρό πόνι» συνεχίζει για δεύτερη χρονιά την επιτυχημένη πορεία του, αυτή τη φορά στο Θέατρο Σταθμός. Το βαθειά κοινωνικό και πολύ ευαίσθητο αυτό έργο ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα, σε μετάφραση της Μαρίας Χατζηεμμανουήλ για την οποία και τιμήθηκε με το Ευρωπαϊκό Βραβείο Eurodram του Maison d’ Europe et d’ Orient το 2017. Ο συγγραφέας, εμπνευσμένος από αληθινά περιστατικά, εξερευνά τις ευθύνες και τα αίτια του σχολικού εκφοβισμού και εστιάζει στο θέμα της διαφορετικότητας και της αποδοχής του εαυτού μας και των γύρω μας. Η παράσταση που ξεκίνησε στο Θέατρο του Νέου κόσμου και απέσπασε επαινετικές κριτικές αναδεικνύει με μοναδικά βιωματικό τρόπο αυτά που βιώνει ένας μαθητής μέσα κι έξω απ την τάξη του, ένας γονιός στο σπίτι του, και ένας καθηγητής στο σχολείο του.
 
Μετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ | Σκηνοθεσία: Σοφία Καραγιάννη | Σκηνικά /κοστούμια: Κωνσταντίνα Κρίγκου | Μουσική: Θοδωρής Οικονόμου | Επιμέλεια κίνησης : Μαργαρίτα Τρίκκα | Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος | Video animation: Αλέξανδρος Τσόχας | Βοηθός σκηνοθέτη : Βάσια Μίχα
Πρωταγωνιστούν: Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος, Ρηνιώ Κυριαζή
Από 2 Νοεμβρίου και κάθε Παρασκευή στις 18:30 και τις καθημερινές για σχολεία, για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων
 
 
ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΤΑΣΗ - Μάης ’68
Ίσως είναι λιγότερο πνευματώδες αλλά πιο γόνιμο, να δούμε στον Μάη και στα κινήματα του ’60, τις πελώριες υποσχέσεις που εμπεριέχει δυνάμει η εποχή μας και τις τεράστιες δυσκολίες που δοκιμάζει η σύγχρονη ανθρωπότητα για να βγει από την ιδιώτευση, να πολιτικοποιηθεί και να αποφασίσει ότι η ενασχόληση με τις (συλλογικές) υποθέσεις της θα μπορούσε να είναι η συνηθισμένη και φυσιολογική της κατάσταση.                                                                                      Κορνήλιος Καστοριάδης
 
Πενήντα χρόνια μετά, τις τρεις πρώτες μέρες του Νοεμβρίου, του «δικού μας Μάη» γιορτάζουμε, θυμόμαστε και στοχαζόμαστε σχετικά με το ένδοξο φοιτητικό κίνημα του Παρισιού.
Μέρες του ‘68
Ο Θανάσης Νιάρχος συνομιλεί με προσωπικότητες των γραμμάτων και τεχνών, που έζησαν από κοντά τις μέρες του Μάη του ’68.
Παρασκευή 1η Νοεμβρίου στις 21:00. Είσοδος ελεύθερη.
Οι ιδέες του Μάη 
Ο Σπύρος Βραχωρίτης και η ομάδα του με οδηγό τον Κορνήλιο Καστοριάδη διαβάζουν ξανά τα κείμενα, που αφορούν στην ιδεολογία του φοιτητικού επαναστατικού κινήματος.
Σάββατο 2 Νοεμβρίου στις 21:00
Τα τραγούδια του Μάη
Μουσικές και τραγούδια εμπνευσμένα από τον Μάη του ’68 ζωντανεύουν ξανά στη σκηνή του θεάτρου Σταθμός από μια ομάδα ταλαντούχων μουσικών, ηθοποιών και τραγουδιστών. 
Επιμέλεια /Σκηνοθεσία: Γιωργής Τσουρής
Ερμηνεύουν: Ηρώ Μπέζου, Γιωργής Τσουρής
Κυριακή 3 Νοεμβρίου στις 21:30
 
ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΤΑΣΗ – ΑΡΧΑΙΟ ΔΡΑΜΑ
 
Τραγωδία ίσον ηλικία της γενναιοδωρίας, της αφειδώλευτης προσφοράς               Άγγελος Τερζάκης
 
ΑΦΟΡΜΗ ΤΡΩΑΔΕΣ, βασισμένο πάνω στην ομώνυμη τραγωδία του Ευριπίδη
Τρεις γυναίκες ηθοποιοί ερμηνεύουν όλα τα πάθη, τα αδιέξοδα, τη σύγκρουση του ανθρώπου με τον άλλον άνθρωπο και τον εαυτό του. Υποφέρουν από τον πόλεμο, τον ξεριζωμό, τον θεό, τη ματαίωση, την απόγνωση. 
 
Όλα εκείνα που αφορούσαν, αφορούν και θα αφορούν τον άνθρωπο. Όσο υπάρχει ο άνθρωπος, θα ερμηνεύεται αρχετυπικά μέσα από την αρχαία τραγωδία. Αιτία η ζωή. 
 
Έτσι ξετυλίγεται μπροστά στα πρόσωπα του δράματος ο δρόμος της προσφυγιάς. Ξεριζωμένα από την πατρίδα τους, αλλά βαθιά ριζωμένα στις προσωπικές τους ιστορίες. Και στις προσωπικές μας ιστορίες. Αφορμή ένας πόλεμος, ένας έρωτας, ο θάνατος. Αφορμή οι Τρωάδες.
 
Μετάφραση: Μιχάλης Κακογιάννης | Διασκευή / σκηνοθεσία: Τάσος Αλατζάς | Δραματουργική σύμβουλος: Ελένη Ρουμπάνη | Κινησιολογία:Ασπασία Μηλιαράκη | Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης | Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα | Βοηθός σκηνοθέτη: Κωνσταντίνος Ψυχογιός
 
Ερμηνεύουν: Νεκταρία Γιαννουδάκη, Ελένη Ουζουνίδου, Μαριάννα Πολυχρονίδη
 
Απο 25 Μαρτίου κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00.
Για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.
 
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΑΡΧΑΙΟΥ ΔΡΑΜΑΤΟΣ
Η Στεφανία Γουλιώτη καταπιάνεται και πάλι με το Αρχαίο Δράμα, αυτήν τη φορά για τις ανάγκες του εργασηρίου Αρχαίου Δράματος που ετοιμάζει στη σκηνή του Θεάτρου Σταθμός. 
Σχετικές πληροφορίες προσεχώς στην ηλεκτρονική σελίδα του θεάτρου: stathmostheatro.gr
 
 
ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΤΑΣΗ- ΒΙΒΛΙΟ 
με αφορμή την ανακήρυξη της Αθήνας σε παγκόσμια πρωτεύουσα βιβλίου 2018
Διάβαζε για να ζήσεις
             Γκυστάβ Φλωμπέρ
 
 
ΤΙ ΕΙΔΕ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ
 
Ο Χρήστος Νικολάου σκηνοθετεί τη μουσικοθεατρική παράσταση «Τι είδε το Φεγγάρι». Ο τίτλος της παράστασης, που πραγματεύεται τη μοναξιά, τον έρωτα και την έμπνευση είναι δανεισμένος από το ομώνυμο παραμύθι  του Χανς Κρίστιαν – Άντερσεν. Το τραγούδι της παράστασης υπογράφει ο Θέμης Καραμουρατίδης.
 
Ερμηνεύουν και τραγουδούν ζωντανά η Ευρυδίκη, η Σοφία Κουρτίδου, η Ευγενία Λιάκου, ο ακορντεονίστας Νίκος Σταδιάτης, ο πιανίστας Αντώνης Παλαμάρης και ο Χρήστος Νικολάου.
 
Σκηνογραφική επιμέλεια: Μαίρη Τσαγκάρη | Κοστούμια: Λίλα Νόβα | Βοηθός σκηνοθέτη: Γιώτα Καλλίνη | Painter Animator: Μπάρη Αλεξάνδρα
 
Από 31 Οκτωβρίου και κάθε Τετάρτη στις 21:15 για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.
 
 
ΚΑΘΕ ΠΕΜΠΤΗ ΚΥΡΙΕ ΝΙΑΡΧΟ 
 
Την προηγούμενη θεατρική περίοδο ο Θανάσης Νιάρχος συνομίλησε στην πετυχημένη δράση του με διακεκριμένες προσωπικότητες των γραμμάτων και των τεχνών από την Ελένη Αρβελέρ ως τον αξέχαστο Μάνο Ελευθερίου. 
 
Φέτος φιλοξενεί κάθε μήνα ένα συγγραφέα, ο οποίος αποκαλύπτει στον ίδιο και στο θεατρόφιλο κοινό τα μυστικά της τέχνης του. 
 
Πρώτη προσκεκλημένη του στις 4/10 στις 20:00 η Φωτεινή Τσαλίκογλου, η οποία θα μιλήσει για την απώλεια σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο αλλά και για το τελευταίο της βιβλίο: «Ο Έλληνας ασθενής». 
 
Αναλυτικότερες πληροφορίες κάθε μήνα στο site του θεάτρου stathmostheatro.gr και στη σελίδα του στο Facebook. Είσοδος ελεύθερη
 
 
ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ
 
 
Ο ΚΑΡΑΦΛΟΜΠΕΚΑΤΣΟΣ ΚΑΙ Η ΣΠΥΡΙΔΟΥΛΑ της Λένας Κιτσοπούλου
 
 Χαρακτηρίστηκε ως «μια από τις καλύτερες θεατρικές παραστάσεις» της προηγούμενης θεατρικής σεζόν.  Η παράσταση των διηγημάτων της Λένας Κιτσοπούλου που σκηνοθέτησε ο Κωνσταντίνος Μάρκελλος επαναλαμβάνεται με τον Θύμιο Κούκιο στο ρόλο του Καραφλομπέκατσου αυτή τη φορά.
 
Ο «Καραφλομπέκατσος» και η «Σπυριδούλα» είναι δυο ιστορίες σύγχρονων ανθρώπων που αλλάζουν σπίτι, αλλάζουν ρούχα, αλλάζουν δέρμα, αλλάζουν φύλο, αλλάζουν ζωή και φλερτάρουν με το θάνατο για να ανακαλύψουν και πάλι άλλο ένα καινούριο αδιέξοδο. Πρόσωπα που αναπνέουν και κραυγάζουν εγκλωβισμένα μέσα στα όρια του αστικού κενού τους. Μα πάντα τραγουδώντας.
 
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Μάρκελλος | Σκηνικά-Κοστούμια: Γιώργος Βαφιάς | Σχεδιασμός Φωτισμών: Μελίνα Μάσχα | Μουσική: Γιώργος Κασαβέτης | Επιμέλεια Κίνησης-Χορογραφίες: Βαγγέλης Πιτσιλός | Σχεδιασμός Ήχου: Μανώλης Ανδρεάδης | Παραγωγή: This Famous Tiny Circus theater group
 
Ερμηνεύουν: Θύμιος Κούκιος, Ελένη Στεργίου
 
Από 8 Οκτωβρίου κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:15 για δέκα μόνο παραστάσεις
 
 
ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΝΗ
 
Η παράσταση του Μάνου Καρατζογιάννη, που ξεκίνησε την επιτυχημένη πορεία της στην Αθήνα και την υπόλοιπη Ελλάδα πριν τρία χρόνια από την Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, επαναλαμβάνεται για μια μοναδική φορά στο πλαίσιο της προώθησης στο εξωτερικό του σύγχρονου ελληνικού θεατρικού έργου από το Analogio Festival. 
 
Η Μαρία Κίτσου ερμηνεύει μοναδικά την αδικοχαμένη ηθοποιό Ελένη Παπαδάκη που δολοφονήθηκε στα Δεκεμβριανά σε μια παράσταση που στηρίχτηκε στο ιστορικό αρχείο που συγκέντρωσε ο αλησμόνητος Μάνος Ελευθερίου για τις ανάγκες του βιβλίου του «Η γυναίκα που πέθανε δυο φορές».
 
Κείμενο – Σκηνοθεσία: Μάνος Καρατζογιάννης
Ερμηνεύουν: Μαρία Κίτσου, Σπύρος Κυριαζόπουλος.
 
Δευτέρα 24 Σεπτεμβρίου στις 19:30.    
ΕΦΗΒΙΚΗ ΣΚΗΝH
 
ΞΑΝΑ…ΛΕΓΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ του Βασίλη Κατσικονούρη
 
Ο Βασίλης Κατσικονούρης, θεατρικός συγγραφέας και καθηγητής Αγγλικών στο 1ο Γυμνάσιο Ζωγράφου, παρουσιάζει την παράσταση «ΞΑΝΑ…λέγοντας τις ιστορίες», στην οποία παίζουν οι μαθητές του μαζί με τους γονείς τους και τους δασκάλους τους. Ένα κοινοτικό γεγονός, μία άλλη πρόταση για το πώς μπορούν να γίνονται οι παραστάσεις και οι καλλιτεχνικές δράσεις στο σημερινό Ελληνικό σχολείο.
 
Έξι διηγήματα του Β. Κατσικονούρη και ένα της Ελένης Γιαννάκη μέσα από ένα παιχνίδι γέλιου, συγκίνησης και μνήμης εφήβων και ενηλίκων.
 
Σκηνοθεσία: Βασίλης Κατσικονούρης
 
Ερμηνεύουν: Ομάδα «Εφήλικον» - Έφηβοι και ενήλικες του 1ου Γυμνασίου και Λυκείου Ζωγράφου.
 
Από 14 Οκτωβρίου ως 9 Δεκεμβρίου κάθε Κυριακή στις 15:00
 
 
 
ΜΙΚΡΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ
 
 
Κάθε παιδί είναι καλλιτέχνης. Το θέμα είναι πως θα παραμείνει καλλιτέχνης μεγαλώνοντας.
Πάμπλο Πικάσο
 
ΑΙΣΩΠΟΥ...ΦΙΛΟΙ, βασισμένο στα παραμύθια του Αισώπου
 
 
Γνωστοί και αρχέτυποι μύθοι, βαθιά ριζωμένοι στην παράδοσή μας, συναντούν τα παιδιά του σήμερα, σε μια ευρηματική παράσταση, με γρήγορους ρυθμούς, χιούμορ, διάδραση και ζωντανή μουσική (γιουκαλίλι, αυλοί, κουίκα, πιανίκα, μπάντζο, καζού). Μια σύγχρονη ματιά στους μύθους του Αισώπου με κέντρο τη φιλία. 
Τα παιδιά, μέσα από τη λαϊκή παράδοση, ανακαλύπτουν έναν κόσμο ακέραιο, καθαρό, δίκαιο, που τείνει να ξεχαστεί. 
Σύλληψη Ιδέας: Τάσος Ράτζος & Χρύσα Διαμαντοπούλου | Κείμενα: Κορίνα Θεοδωρίδου | Σκηνοθεσία: Τάσος Ράτζος | Βοηθός σκηνοθέτις: Χρύσα Διαμαντοπούλου | Μουσική σύνθεση-στίχοι τραγουδιών-μουσική διδασκαλία: Πέτρος Δαμουλής | Ζωντανή μουσική: Η ομάδα Μικρός Νότος |
Σκηνικά-κοστούμια-κατασκευή μάσκας-σκηνικά αντικείμενα: Μάρθα Φωκά | Επιμέλεια κίνησης:  Έλενα Γεροδήμου - Κατερίνα Φωτιάδη | Επιστημονικός σχεδιασμός διαδραστικού μέρους: Φλώρα Σπύρου, ειδικευμένη στο DRAMA IN EDUCATION
 
Ερμηνεύουν: Νίκος Αξιώτης, Δημήτρης Γιαννής, Χαρά Δημητριάδη 
 
Από Κυριακή 7 Οκτωβρίου και κάθε μεσημέρι στις 12:00 και τις καθημερινές στις 10.30 π.μ για τα σχολεία, κατόπιν συνεννόησης. 
 
 
Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΝ
 
Οι ήρωες των Παραμυθιών ζουν ξέγνοιαστοι στη Χώρα τους. Είναι ευτυχισμένοι γιατί ξέρουν ότι τα παιδιά τους αγαπούν και διαβάζουν τις ιστορίες τους. Όμως καθώς περνούν τα χρόνια και η νέα τεχνολογία κάνει δυναμικά την εμφάνισή της, το ενδιαφέρον των παιδιών για τα βιβλία ολοένα και μειώνεται. Έτσι η ανέμελη ζωή των ηρώων αρχίζει να κλονίζεται.Τι θα γίνει αν τα παιδιά σταματήσουν να διαβάζουν παραμύθια; Η Χώρα των Παραμυθιών θα καταστραφεί. Σε μια προσπάθεια να σωθεί η Χώρα, επιστρατεύονται πέντε ήρωες: ο Πίτερ Παν, η Ντάμα Κούπα, η Ωραία Κοιμωμένη, ο Κακός Λύκος και η Τίνκερμπελ. Θα καταφέρουν οι ήρωες αυτοί να παραμερίσουν τις μεταξύ τους διαφορές και να αγωνιστούν για ένα κοινό σκοπό; Την Επιστροφή των Παραμυθιών!
«Η επιστροφή των Παραμυθιών» είναι μια παράσταση που προωθεί τη "φιλαναγνωσία".  Αγαπημένοι ήρωες των παιδιών μιλούν για την αξία του βιβλίου και παρουσιάζουν με τρόπο χιουμοριστικό, διασκεδαστικό και σύγχρονο την ανάγκη συμπόρευσης του βιβλίου με τη νέα τεχνολογία.              
Κείμενο: Γεωργία Παρασκευά | Σκηνοθεσία: Κατερίνα Πολυχρονοπούλου | Σκηνικά- Κουστούμια: Σάντρα Στεφανίδου | Μουσική: Σταύρος Τσουμάνης | Χορογραφίες: Αναστασία Γεωργαλά
 
Από Κυριακή 16 Δεκεμβρίου και κάθε μεσημέρι στις 15:00
 
  
Δράσεις και αφιερώματα που έχουν προγραμματιστεί για την ερχόμενη θεατρική περίοδο θα ανακοινώνονται από το site του θεάτρου stathmostheatro.gr καθώς και στη σελίδα του Θεάτρου στο Facebook καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς. 
 
Την άνοιξη του 2019 παραστάσεις του Θεάτρου Σταθμού της τελευταίας διετίας ταξιδεύουν στο ΔΗ. ΠΕ. ΘΕ Αγρινίου για μια ξεχωριστή θεατρική εβδομάδα.
 
 
 
 
Γενικές Τιμές Εισιτηρίων: Κανονικό: 15 €, Φοιτητικό: 12 €, Ανέργων, ΑΜΕΑ, πάνω από 65: 10 €
Παραστάσεις για παιδιά: Εισιτήριο: 10 €, Ομαδικό: 8 €
Δράσεις με ελεύθερη είσοδο ΚΑΘΕ ΠΕΜΠΤΗ ΚΥΡΙΕ ΝΙΑΡΧΟ
 
Θέατρο Σταθμός, Βίκτωρος Ογκό 55, (στάση μετρό) Μεταξουργείο - 'Εξόδου Δεληγιάννη
Τηλ .: 210 52 30 267
 
Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Μάνος Καρατζογιάννης
Υπεύθυνη επικοινωνίας: Ευαγγελία Σκρομπόλα
Υπεύθυνος Θεάτρου και κοινωνικών μέσων: Κατερίνα Γρυλλάκη
Εκτέλεση παραγωγής: Ιωάννης Παντελίδης, Αναστασία Παπαγεωργίου
Τεχνικός υπεύθυνος: Βλάσσης Παπαπετρόπουλος
Γραφιστικά: Μάριος Γαμπιεράκης
 
 
 
 
 
 
 
 

 

Τ

 

Πέθανε,σήμερα το πρωί, η μεγάλη θεατρική συγγραφέας Λούλα Αναγνωστάκη. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη τη δεκαετία του 1930 και ζούσε στο Κολωνάκι, ήταν η μικρότερη αδελφή του ποιητή Μανόλη Αναγνωστάκη.   

Υπήρξε παντρεμένη με τον συγγραφέα και καθηγητή ψυχιατρικής Γιώργο Χειμωνά και γιος της είναι ο συγγραφέας Θανάση Χειμωνά.  Η Λούλα Αναγνωστάκη σπούδασε και πήρε πτυχίο από τη Νομική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Η κηδεία της θα γίνει από το Α νεκροταφείο Αθηνών τη Τρίτη 17/10 στις 4 μ.μ

Εμφανίστηκε στο θέατρο το 1965 με την τριλογία της Πόλης ("Η διανυκτέρευση", "Η πόλη", "Η παρέλαση"), που παρουσίασε σε ενιαία παράσταση στο Θέατρο Τέχνης ο Κάρολος Κουν.Ακολούθησε το τρίπρακτο έργο Η συναναστροφή, που παρουσιάσθηκε στο Εθνικό Θέατρο το 1967.

Τα μεταγενέστερα έργα της έχουν ανεβεί στο Εθνικό Θέατρο, στο Θέατρο Τέχνης και σε άλλες χώρες, όπως η Κύπρος, η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ιταλία και η Πολωνία. Αυτά είναι τα εξής:

Αντόνιο ή το μήνυμα (1972)

Η νίκη (1978)

Η κασέτα (1982)

Ο ήχος του όπλου (1987)

Διαμάντια και μπλουζ (1990)

Το ταξίδι μακριά (1995)

Ο ουρανός κατακόκκινος (μονόπρακτο, 1998)

Σ' εσάς που με ακούτε (2003)

Ο Γιώργος ως Άμλετ, Τα κείμενα των Φιλίππων 2009-2014 (2015) Κάπα Εκδοτική

 

 

koun_anangn.jpg

Η Λούλα Αναγνωστάκη ήταν συνυφασμένη με το Θέατρο Τέχνης. 

Η τριλογία της "Πόλης" (Η Διανυκτέρευση, Η Πόλη, Η Παρέλαση), ανέβηκε στο Θέατρο Τέχνης το 1965 σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν, ο οποίος ήταν ο πρώτος που αναγνώρισε το συγγραφικό της ταλέντο και παρουσίασε έργα της σκηνή.

Έκτοτε η Λούλα Αναγνωστάκη γράφει για το Θέατρο Τέχνης.

Είναι άλλωστε χαρακτηριστικό ότι το τελευταίο έργο που σκηνοθέτησε ο Κάρολος Κουν είναι το έργο της «Ο ήχος του όπλου» το 1987.

«Αν δεν ήταν ο Κουν και να ξέρω ότι με πιστεύει και ότι θα ανέβαζε τα έργα μου ίσως να μην είχα γράψει κανένα».

Λούλα Αναγνωστάκη

Από την έκδοση «Κάρολος Κουν» του Μ.Ι.Ε.Τ

 

 

Η Β΄ Σκηνή του Θεάτρου της Οδού Κεφαλληνίας μεταμορφώνεται για μια ακόμα φορά τη φετινή χρονιά. Το σκηνικό παιχνιδιάρικο και ζεστό. Το ξύλο πρωταγωνιστεί και ένα αριθμητάρι παρέα με μια κουνιστή πολυθρόνα ανασύρουν μνήμες αλλοτινών εποχών. Και ενώ είσαι έτοιμος να ταξιδέψεις στη γλυκιά νοσταλγία, το βαμμένο στο χρώμα της μούχλας δάπεδο σαν να δυσαρεστεί την όσφρησή σου και σε κάνει να κοιτάξεις πιο προσεκτικά. Εκεί όπου απλώνεται το βαθύ κόκκινο κουβάρι και ξεπροβάλλει το παράθυρο στο κέντρο της σκηνής. Κάπως έτσι η πλοκή αλλάζει, όλα θυμίζουν σοφίτα και σαν να ταιριάζουν με τη γνωστή σου «Παρέλαση» της Λούλας Αναγνωστάκη.

Από τις σκέψεις μου θα με βγάλουν οι δύο πρωταγωνιστές του έργου, τα δύο αδέρφια της ιστορίας, ο Άρης και η Ζωή, κατά κόσμον Κωνσταντίνος Μάρκελλος και Ελένη Στεργίου. Εκεί, στα πρώτα καθίσματα του θεάτρου, τα ιδρυτικά μέλη της ομάδας This Famous Tiny Circus Theater Group θα ξεδιπλώσουν το δικό τους πολύχρωμο κουβάρι με τις εμπειρίες τους από μια παράσταση που συνσκηνοθέτησαν, δούλεψαν αρκετό καιρό και μελέτησαν ενδελεχώς γι’ αυτή, έπαιξαν σε πολλές πόλεις της επαρχίας και τώρα είναι πανέτοιμοι να την παρουσιάσουν στο αθηναϊκό κοινό.

 

Parelasi_6!.jpg

Με την «Παρέλαση» πριν έρθετε στην Αθήνα κάνατε μια περιοδεία σε κάποια μέρη της Ελλάδας. Τι έχετε αποκομίσει από αυτή την εμπειρία;
Ελένη Στεργίου: Ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία και δεν έχει τελειώσει ακόμη. Θα συνεχίσουμε. Θα παίζουμε στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας Σάββατο και Κυριακή και μέσα στη βδομάδα θα παίζουμε σε πόλεις της επαρχίας. Ξεκινήσαμε τις παραστάσεις μας από την Πάτρα, στα μέσα του Μαρτίου, και στη συνέχεια πήγαμε στην Πρέβεζα, στις Σέρρες και στα Γιάννενα. Στα Γιάννενα είχαμε την ευκαιρία να δώσουμε παραστάσεις και το βράδυ για το κοινό και το πρωί για τα σχολεία. Η επαφή με τα παιδιά ήταν κάτι ξεχωριστό! Στις συζητήσεις που ακολουθούσαν μας άφησαν άφωνους με τις ερωτήσεις τους…

Δηλαδή;
Κωνσταντίνος Μάρκελλος: Ήταν αποκαλυπτικό το πώς εισέπραξαν τα παιδιά αυτό το δύσκολο έργο. Μας έκαναν κάποιες ερωτήσεις από τις οποίες προέκυψαν καινούργια ερωτήματα.

Ελένη Στεργίου: Φωτίσανε σημεία που δεν τα είχαμε αντιληφθεί με αυτό τον τρόπο, αλλά ήταν τόσο ενδιαφέροντα και από μια οπτική τόσο αθώα και πιο ειλικρινή. Μας εξέπληξαν ευχάριστα.

Θυμάστε κάποια ερώτηση που σας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση;
Ελένη Στεργίου: Πολλές… Για παράδειγμα: «Αυτή η μάνα πού βρίσκεται;», «Ο Άρης είναι υιοθετημένος;», «Είναι όντως αδέρφια;», «Ο πατέρας γιατί τους φέρεται με αυτό τον τρόπο και γιατί λείπει;»

Κωνσταντίνος Μάρκελλος: «Και τι δουλειά κάνει ο πατέρας;», «Γιατί βγαίνει έξω στα σκοτάδια και ψάχνει κάποιον;»

Ερωτήματα που φαντάζομαι ενεργοποιούν και τη φαντασία του ηθοποιού και σας ανατροφοδοτούν.
Κωνσταντίνος Μάρκελλος: Φυσικά. Είναι ερωτήματα που και εμάς μας απασχόλησαν. Δεν δώσαμε κάποια συγκεκριμένη απάντηση, γιατί είναι μερικά κομμάτια που τα κρατάμε για εμάς, έτσι ώστε κάθε φορά να είναι ζωντανά και να είμαστε ενεργοί στην παράσταση.

Parelasi_2!.jpg

Παρ’ όλα αυτά, η παράσταση δεν είναι αμιγώς για εφηβικό κοινό. Πώς προέκυψε η ιδέα να την παρουσιάσετε σε παιδιά γυμνασίου;
Κωνσταντίνος Μάρκελλος: Όντως δεν είναι μια παράσταση για παιδιά. Ούτε το έργο ούτε η παράσταση, όπως είναι δομημένη. Απλώς θέλαμε να κάνουμε αυτό το πείραμα, το οποίο μας προτάθηκε από το ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων που είναι και συμπαραγωγός μας. Θέλαμε να δούμε πώς θα εισπράξουν τα παιδιά της επαρχίας την παράσταση. Το εγχείρημα πέτυχε και πράγματι, όπως τόσα χρόνια λέμε, η επαρχία διψάει για θέατρο. Επειδή λοιπόν τα παιδιά είναι οι μελλοντικοί θεατές, θα πρέπει όλες οι παραστάσεις, ανεξαρτήτως, ύφους, προσανατολισμού και περιεχομένου, να πηγαίνουν στην επαρχία και στα σχολεία. Εμείς θα διαμορφώσουμε τους θεατές του μέλλοντος.

Με αφορμή την παράσταση ή και παλιότερα έχετε έρθει σε επαφή με την κυρία Αναγνωστάκη;
Ελένη Στεργίου: Θα θέλαμε πάρα πολύ να γνωρίσουμε την κυρία Αναγνωστάκη και μακάρι να ερχόταν να δει την παράστασή μας. Θα ήταν τεράστια η χαρά μας. Ήρθαμε σε επαφή με το γιο της, τον Θανάση Χειμωνά, ο οποίος μας έδωσε πολλές πληροφορίες για τη ζωή και το έργο της, αλλά και για τη σχέση της με τον αδερφό της, τον Μανόλη Αναγνωστάκη. Στηριχτήκαμε πολύ σε αυτή τη σχέση και ήρθαμε σε επαφή και με το έργο του Μανόλη Αναγνωστάκη, γιατί βρήκαμε κοινές αναφορές. Περιγράφουν και οι δύο ίδιες εικόνες, γιατί έχουν κοινές μνήμες, ως αδέρφια, από τα παιδικά τους χρόνια, και όχι μόνο. Εξαιτίας της φυλάκισης του ποιητή το ’48 και της καταδίκης του σε θάνατο το ’49 για τις πολιτικές του πεποιθήσεις, τα χρόνια που ήταν φυλακισμένος μέχρι το ’51 που ελευθερώθηκε η Λούλα Αναγνωστάκη τον επισκεπτόταν συνέχεια, οπότε αυτό αποτυπώνεται στην «Παρέλαση» πάρα πολύ καθαρά. Μελετώντας τα ποιήματα του Αναγνωστάκη μπορέσαμε να βρούμε κάποιες απαντήσεις-ερωτήσεις για την «Παρέλαση». Υπάρχει μία φράση από την οποία αντλήσαμε πάρα πολλά στοιχεία για το έργο.

Κωνσταντίνος Μάρκελλος: Ξεκλείδωσε στην ουσία το έργο…

Parelasi_1!.jpg

Ποια είναι αυτή η φράση;
Ελένη Στεργίου: «Τάχα μια έκθαμβη παρέλαση, στο βάθος όλες οι δικές σου αποτυχίες».

Κωνσταντίνος Μάρκελλος: Στην ουσία και τα δύο αδέρφια, παρόλο που είναι βαθιά πολιτικοποιημένα άτομα, έχουν μια έντονα ανθρωποκεντρική και οικουμενική γραφή. Έχουν συντονιστεί ως προς την ερμηνεία της σχέσης του ατομικού με το συλλογικό ή του ιδιωτικού με το δημόσιο. Ο Μανόλης Αναγνωστάκης έχει βιώσει και τη ματαίωση από τους φίλους του, γιατί μετά την Κατοχή και τον Εμφύλιο ήρθε το παρακράτος της Θεσσαλονίκης και εξανέμισε κάθε ελπίδα του για αναγέννηση. Ακόμα και για τους δικούς του ανθρώπους, που είχαν τα ίδια πολιτικά φρονήματα, νιώθει αυτή τη ματαίωση, ότι τελικά δεν συναντήθηκαν, δεν ενώθηκαν. Στο ίδιο πνεύμα κινείται και η Αναγνωστάκη και βάζει δύο αντίθετους κόσμους σε ένα δωμάτιο να προσπαθούν να συναντηθούν, αλλά να μην τα καταφέρνουν ποτέ. Και τη μοναδική φορά που συναντιούνται είναι όταν πραγματικά απειλούνται από έναν εξωτερικό παράγοντα, από τον έξω κόσμο.

Σήμερα πιστεύετε πως έχουμε συσπειρωθεί απέναντι στον «κοινό εχθρό» που βρίσκεται έξω;
Κωνσταντίνος Μάρκελλος: Όχι, κάθετα! Σε τέτοιες εποχές που απειλείται η ίδια σου η ύπαρξη, τα «πιστεύω» σου, η οικογένειά σου, οι ιδεολογίες σου, η ζωή σου η ίδια, φαίνεται ότι είναι δύσκολο να απλώσεις το χέρι, είτε για να ζητήσεις βοήθεια είτε για να δώσεις. Εγώ νιώθω δηλαδή ότι είμαστε όλοι απομονωμένοι, ο καθένας στο δικό του κόσμο, και αντί να συνασπιστούμε για να αντιμετωπίσουμε έναν κοινό εχθρό, ρίχνουμε ο ένας την ευθύνη στον άλλο.

Ελένη Στεργίου: Αυτό συμβαίνει, αλλά εγώ πιστεύω πως σε περιόδους κρίσης οι άνθρωποι έρχονται πιο κοντά ο ένας στον άλλο. Βλέπω ότι σιγά σιγά απλώνεται το χέρι. Γιατί περάσαμε μια περίοδο ουτοπικής ευμάρειας, κατά την οποία κανένας δεν είχε ανάγκη κανέναν. Είχαμε τα πάντα και αυτό δεν έχει σβηστεί από το DNA μας, το κουβαλάμε ακόμη. Όμως πιστεύω ότι η πραγματική ανάγκη σε κάνει να κοιτάξεις έξω από το παράθυρο και να δεις τι συμβαίνει πέρα από σένα.

Parelasi_3!.jpg

Και ποιος είναι τελικά αυτός «εχθρός»;
Ελένη Στεργίου: Νομίζω πως δεν είναι η οικονομική κρίση αλλά η κρίση αξιών. Η οικονομική κρίση μάς ξεγυμνώνει και αποκαλυπτόμαστε. Φαίνεται ποιοι πραγματικά είμαστε. Γίνεται σαφές ότι είναι ανισόρροπες οι ιδεολογίες μας, οι αξίες μας, και προσπαθούμε να βρούμε ένα πάτημα.

Κωνσταντίνος Μάρκελλος: Στην ουσία στο πλαίσιο της οικονομικής κρίσης διαφάνηκε  ότι όλα αυτά για τα οποία μιλάει η Αναγνωστάκη στο έργο της, το συλλογικό τραύμα, καθώς και όλα όσα σε ατομικό επίπεδο κουβαλάμε από την Αντίσταση, τον Εμφύλιο, το παρακράτος της Θεσσαλονίκης, τη χούντα, δεν τα έχουμε ξεπεράσει.

Οι δυο σας έχετε δημιουργήσει την ομάδα This Famous Tiny Circus Theater Group» το 2012. Πώς σας έχει βοηθήσει μέχρι τώρα η λειτουργία της ομάδας;
Κωνσταντίνος Μάρκελλος: Αυτή είναι η τρίτη μας δουλειά. Ξεκινήσαμε με τον «Ταρτούφο» του Μολιέρου στην Κεντρική Σκηνή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου και πέρυσι παρουσιάσαμε το «Οφσάιντ-Εκτός Παιδιάς» του Σέρτζι Μπελμπέλ στο Από Μηχανής Θέατρο. Η δημιουργία της ομάδας έχει βοηθήσει από την άποψη ότι βρήκαμε ένα χώρο και μια φόρμουλα να εκφραστούμε κάνοντας όσο το δυνατόν λιγότερες εκπτώσεις. Αυτό είναι πολύ σημαντικό για έναν καλλιτέχνη, να εκφράζεται δίχως περιορισμούς. Από την άλλη, είναι μια πολύ δύσκολη συνθήκη, γιατί εμείς τρέχουμε παράλληλα και την παραγωγή, ωστόσο εγώ προσωπικά είμαι πολύ αισιόδοξος για το μέλλον.

Ελένη Στεργίου: Είναι πολύ θετικό να συνεργάζεσαι με κάποιους ανθρώπους πάρα πολλά χρόνια, γιατί αποκτάς έναν κοινό κώδικα επικοινωνίας που εξελίσσεται. Από εκεί και πέρα, γνωρίζουμε και άλλους ανθρώπους που εμπλουτίζουν αυτό που ήδη έχουμε φτιάξει και είμαστε ανοιχτοί στο να μαθαίνουμε. Σίγουρα όμως είναι μια δύσκολη συνθήκη, εντούτοις αυτή είναι η πραγματικότητα και οφείλεις να την αντιμετωπίσεις. Αυτό που κατάλαβα από ένα σημείο και μετά είναι ότι παντού συναντάς συνέχεια εμπόδια και αυτό σε κάνει να εξελίσσεσαι, να βρίσκεις τρόπο να τα ξεπερνά και να συνεχίζεις ‒ παλιά πίστευα πως κάποια στιγμή θα φτάσω σε ένα σημείο που όλα θα λειτουργούν ομαλά. Κατάλαβα ότι απλώς θα βρίσκω τρόπους να γίνομαι πιο ευέλικτη για να πηγαίνω παρακάτω.

Parelasi_5!.jpg

Σας προβληματίζει το γεγονός ότι στις αθηναϊκές σκηνές φέτος ανέβηκαν τόσες «Παρελάσεις»; Σε τι νομίζετε ότι οφείλεται αυτό;
Ελένη Στεργίου: Ξεκινήσαμε να δουλεύουμε το έργο πέρυσι τέτοια εποχή. Όταν είδα πόσες παραστάσεις ανεβαίνουν, έπαθα ένα σοκ. Ωστόσο συμβαίνει πολλές φορές με διάφορα έργα να συντονίζονται οι άνθρωποι. Η Λούλα Αναγνωστάκη έχει αφήσει ένα πολύ σημαντικό στίγμα που αφορά και τη σύγχρονη ιστορία, οπότε ως νέοι έχουμε την ανάγκη να το ανακαλύψουμε και να το μελετήσουμε. Εγώ ήθελα πολύ να δουλέψω πάνω σε αυτό το κείμενο και είμαι πολύ χαρούμενη που τα καταφέραμε.

Κωνσταντίνος Μάρκελλος: Προσωπικά θεωρώ θετικό το γεγονός ότι τόσο πολλοί θίασοι ανεβάσαμε το συγκεκριμένο έργο. Αποδεικνύεται αυτό που λέει η Ελένη, ότι έχουμε μια ανάγκη να επιστρέψουμε σε κάτι πιο βασικό, πιο αρχετυπικό, που είναι οι ίδιες μας οι ρίζες.

Έχετε σκεφτεί το επόμενο έργο που θα ανεβάσετε;
Ελένη Στεργίου: Ναι, χέρι χέρι με την «Παρέλαση» πάει και άλλη μια ιδέα μας για ένα έργο με θέμα τη σχέση μητέρας και κόρης. Για μένα είναι ένας ύμνος αγάπης για κάθε μητέρα, είναι ένα έργο που δεν έχει ξαναπαιχτεί και θα το ανακοινώσουμε άμεσα.

Parelasi_4!.jpg

Παραστάσεις
ΑΘΗΝΑ
Από 29 Απριλίου και για λίγες μόνο παραστάσεις
Σάββατο στις 21.00, Κυριακή 20:00
Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας, Β΄ Σκηνή, Κεφαλληνίας 18, Κυψέλη
Πληροφορίες-κρατήσεις: 210 8838727

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Δευτέρα 15 και Τρίτη 16 Μαΐου
Θέατρο Αυλαία, Πλατεία ΧΑΝΘ
Πληροφορίες-κρατήσεις: 2310 237700
Ώρα έναρξης: 21.00

ΝΑΥΠΑΚΤΟΣ
Παρασκευή 12 Μαΐου

Θα ανακοινωθούν σύντομα και άλλα μέρη ανά την Ελλάδα.

 

 

 

Έπειτα από δυο επιτυχημένες σεζόν στο Θέατρο του Νέου Κόσμου και στο Από Μηχανής Θέατρο με «Ταρτούφο» του Μολιέρου και «Οφσάιντ-Εκτός Παιδιάς» του Σέρτζι Μπελμπέλ αντίστοιχα, oι This Famous Tiny Circus theater group συνεργάζονται για πρώτη φορά με το ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων σε μια νέα παραγωγή του εμβληματικού έργου της Λούλας Αναγνωστάκη «Η Παρέλαση» σε σκηνοθεσία και ερμηνεία Κωνσταντίνου Μάρκελλου και Ελένης Στεργίου. Η παράσταση μετά την επιτυχημένη περιοδεία της σε πόλεις της Ελλάδας ανεβαίνει από τις 29 Απριλίου και για λίγες μόνο παραστάσεις στο Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας-Β’ σκηνή.

Δύο αδέλφια, ο Άρης και η Ζωή, ζουν απομονωμένα στην σοφίτα του σπιτιού τους. Έξω η Πόλη, ο άγνωστος κόσμος που ζει και αναπνέει πέρα από τους τέσσερις τοίχους ετοιμάζεται να φορέσει τα γιορτινά της, αφού όπως ο Άρης και η Ζωή υποθέτουν, οι ετοιμασίες που λαμβάνουν χώρα στην πλατεία δίπλα στο σπίτι δε μπορούν παρά να προοιωνίζουν μια κανονική στρατιωτική παρέλαση.

Κι ενώ μέσα στο δωμάτιο η σχέση τους εξελίσσεται σε ένα σκληρό και αδυσώπητο παιχνίδι εξουσίας, ο έξω κόσμος από πιθανός ελευθερωτής θα γίνει-μεταφορικά και κυριολεκτικά- ο δήμιός τους. 

Υπαρξιακό θρίλερ ή αλληγορία επώδυνου σουρεαλισμού, η «Παρέλαση» με την ιλιγγιώδη πλοκή της σκαρφαλώνει ασθμαίνοντας προς την κορυφή: μόλις φθάσει εκεί, το σκοινί θα κοπεί απότομα. Η κάθαρση δεν θα έρθει για κανέναν.

parelasi.jpg

Η «Παρέλαση», όπως και τα άλλα δυο μονόπρακτα της τριλογίας της Πόλης, η «Πόλη» και η «Διανυκτέρευση», τοποθετεί το άτομο απέναντι στο σύνολο, στη βάση μιας διαλεκτικής  πάνω στη σχέση Ιδιωτικού και Δημόσιου. Βαπτίζοντας τους ήρωες της στη δεξαμενή του συλλογικού ασυνείδητου της ελληνικής κοινωνίας καταφέρνει να τους μολύνει με τον φόβο και την ανασφάλεια που κουβαλούν τα όνειρα, οι μνήμες και τα τραύματα του πρόσφατου ιστορικού παρελθόντος.

parelasi3.jpg

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Μάρκελλος & Ελένη Στεργίου

Σύμβουλος στην Δραματουργία:  Βασιλική Δεμερτζή

Σχεδιασμός Σκηνικού Χώρου: Ζωή Μολυβδά-Φαμέλη & Μπάμπης Καμπανόπουλος 

Σχεδιασμός Φωτισμών: Μελίνα Μάσχα

Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα

Μουσική: Νεφέλη Σταματογιαννοπούλου 

Κατασκευή Σκηνικών:  Μπάμπης Καμπανόπουλος

Βοηθός Σκηνοθέτη: Κατερίνα Παπαγεωργίου 

Βίντεο & trailer παράστασης:  Κώστας Στάμου & Χάρη Καρακουλίδου / Artlabor Productions  

Φωτογραφίες: Γιάννης Μπαριτάκης 

Γραφιστικά-Αφίσα: Ειρήνη Ματθαίου 

parelasi4.jpg

Παίζουν

Ελένη Στεργίου, Κωνσταντίνος Μάρκελλος

This Famous Tiny Circus theater group 

Η Ομάδα Θεάτρου “This Famous Tiny Circus theater group” ιδρύθηκε το 2012 από τους ηθοποιούς Κωνσταντίνο Μάρκελλο και Ελένη Στεργίου. 

Η ομάδα έχει παρουσιάσει ως τώρα: Στα πλαίσια του Φεστιβάλ «ΑΙΣΧΥΛΕΙΑ 2013», στο Παλαιό Ελαιουργείο της Ελευσίνας την performance “EUMENIDAE – A READING”, τον «Ταρτούφο» του Μολιέρου στην Κεντρική Σκηνή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου (Απρίλιος-Μάιος 2015) και το «ΟΦΣΑΪΝΤ - Εκτός Παιδιάς» του Σέρτζι Μπελμπέλ στο Από Μηχανής Θέατρο (Ιανουάριος-Απρίλιος 2016) όλα σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μάρκελλου.

Φέτος η ομάδα παρουσιάζει σε συνεργασία με το ΔηΠεΘε Ιωαννίνων το μονόπρακτο της Λούλας Αναγνωστάκη «Η Παρέλαση», ενώ συμμετείχε στο 6ο Ιβηροαμερικανικό Φεστιβάλ Θεατρικών Αναλογίων που συνδιοργάνωσαν το Ινστιτούτο Θερβάντες και η Ισπανική Πρεσβεία στην Αθήνα με το έργο του Τζόρντι Γκαλθεράν «Αλυσιδωτές Λέξεις». 

 

INFO:

Θέατρο της οδού Κεφαλληνίας/ Β’Σκηνή

Κεφαλληνίας 18 Κυψέλη

Πληροφορίες - κρατήσεις : 210 8838727

 

Παραστάσεις:

Από 29 Απριλίου και για λίγες μόνο παραστάσεις

Σάββατο στις 21.00 & Κυριακή 20.00

Διάρκεια: 60 λεπτά

Τιμές εισιτηρίων

Κανονικό: 12 ευρώ

Μειωμένο (Άνεργοι, Φοιτητές, Άτομα άνω των 65): 8 ευρώ

Ατέλειες, ΑΜΕΑ: 5 ευρώ 

 

Προπώληση: 

viva.gr, 11876, Media Markt, Public, SevenSpots, Βιβλιοπωλεία «Ευριπίδης»

 

Το Νέο Ελληνικό Θέατρο και ο ιδρυτής του Γιώργος Αρμένης τιμούν την επέτειο των τριάντα χρόνων από το θάνατο του Κάρολου Κουν με μια θεατρική σύνθεση πάνω στη δραματουργία της Λούλας Αναγνωστάκη. Στην παράσταση Ενέδρες της Ζωής - Λούλα Αναγνωστάκη mixage, που θα παρουσιαστεί στις 13 και 14 Φεβρουαρίου στο Φουαγιέ του Θεάτρου στις 21:00 με ελεύθερη είσοδο, συμμετέχουν οι σπουδαστές του Γ´ έτους της Ανώτερης Σχολής  Δραματικής Τέχνης του Νέου Ελληνικού Θεάτρου – Γ. Αρμένη, σε διδασκαλία του Μάνου Καρατζογιάννη, ο οποίος υπογράφει και τη σύνθεση του κειμένου.

Προσωπικές ιστορίες που ξεχωρίζουν μέσα από το πλήθος σε ένα διαρκώς απειλούμενο δημόσιο χώρο υπογραμμίζουν την αξία της ατομικότητας και της ετερότητας, της δυνατότητας δηλαδή να μπορεί να αφηγηθεί κανείς ελεύθερα το δικό του βίωμα. Η μεταπολεμική Ελλάδα (Η Νίκη, Η Συναναστροφή), η Ελλάδα της Μεταπολίτευσης (Το ταξίδι μακριά, Ο Ήχος του Όπλου και η Κασέτα) αλλά και η σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα (Σ῾ Εσάς που με Ακούτε) αποτελούν τις τρεις θεματικές ενότητες του κειμένου, που ερευνά το πολιτικό περίγραμμα της δραματουργίας της Αναγνωστάκη τα τελευταία πενήντα χρόνια σε μια προσπάθεια να καταλάβουμε πως φτάσαμε ως εδώ.

 Ο τίτλος της παράστασης είναι δανεισμένος από το ποίημα του Μανόλη Αναγνωστάκη Εσύ μόνο το ξέρεις.

Νέο Ελληνικό Θέατρο.

Σπυρίδωνος Τρικούπη 34 και Κουντουριώτη, Εξάρχεια.

Δευτέρα 13 και Τρίτη 14 Φεβρουαρίου στις 21:00.

Τηλ. : 210 8253489 - 2108817941

Διάρκεια: 60 λεπτά χωρίς διάλειμμα

Είσοδος ελεύθερη 

 

Την Τρίτη 14 Φεβρουαρίου, ημέρα θανάτου του Κάρολου Κουν, μετά την παράσταση, θα μιλήσουν προς τιμήν του οι: Γιώργος Αρμένης,  Ηλίας Λογοθέτης, Θανάσης Νιάρχος και Αντώνης Φωστιέρης.

 

 

 

Ενέδρες της Ζωής – Λούλα Αναγνωστάκη mixage

Σύνθεση κειμένου – σκηνοθεσία: Μάνος Καρατζογιάννης

Video art: COM.ODD.OR

Μουσική επιμέλεια: Χριστίνα Καρποδίνη

Ερμηνεύουν οι: Ζωνίτσα Σοφία, Κυπαρίσσης Μενέλαος, Νίνης Στέλιος, Ξένου Μαίρη, Πουλίδα Ελεάννα, Σολδάτου Σοφία – Μαίρη, Στυλιανού Αυγουστίνα,  Φιλιάγκου Βασιλική

Video

H ομάδα New Lab Theatre Company παρουσιάζει το έργο του Όσκαρ Ουάιλντ «Η Σημασία Να Είναι Κανείς Ειλικρινής»

Κάθε Σάββατο στις 19:00 στο Θεάτρο Αλκμήνη 

Κλείστε τις θέσεις σας εδώ

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

Kalomoira2.jpg

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία