Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

Από τον Κώστα Ζήση

Ήταν το 1976, όταν ο Σπύρος Ευαγγελάτος σκηνοθετεί τη «Λυσιστράτη» (με τον Λευτέρη Βογιατζή στον ομώνυμο ρόλο), έχοντας αποδώσει σκηνικά την ιδέα οι ηθοποιοί του Αμφι-θεάτρου του να υποκρίνονται τους μπουλουκτζήδες, οι οποίοι προσπαθούν να ανεβάσουν την κωμωδία του Αριστοφάνη. Ένα παρόμοιο εγχείρημα, επιχείρησε φέτος ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, ηθοποιός αξιώσεων, ο οποίος έχοντας ήδη κάνει κάποια δειλά βήματα στην σκηνοθεσία («Masterclass», «7 χρόνια», «Η προδοσία» κλπ στις αθηναϊκές αίθουσες), παίρνει το χρίσμα από το Εθνικό Θέατρο, για να κάνει το μεγάλο βήμα στην Επίδαυρο, μέσα από το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου.

Θα είμαι εξαρχής σαφής και ξεκάθαρος χωρίς να επιχειρήσω να «στρογγυλοποιήσω» το λόγο μου: Η παράσταση υπήρξε δραματικά απογοητευτική. Το «δραματικά», το τονίζω ιδιαίτερα, μιας και η διάψευση κάθε προσδοκίας μας υπήρξε καταιγιστική, αναπάντεχη και ίσως μη αναμενόμενη με βάση τις προηγούμενες δουλειές του σκηνοθέτη. Γιατί τελικά, η Επίδαυρος, δεν είναι σε καμία περίπτωση αθηναϊκή αίθουσα και δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται έτσι.

Δεν είναι απλά και μόνο ότι δεν διακρίναμε απολύτως καμία έμπνευση στη σκηνοθεσία. Η παράσταση δεν έφτανε να ακουστεί στο κοίλον προφανώς λόγω της ανορθόδοξης διάταξης των υποκριτών στην ορχήστρα. Δεν σημείωσε απολύτως καμία πρωτοτυπία μιας και η συνθήκη «θέατρο μέσα στο θέατρο» δεν κομίζει πλέον «γλαύκας εις Επίδαυρον» και αντιγράφοντας εκ του προχείρου τον Λουίτζι Πιραντέλλο του περασμένου αιώνα, υπαινίσσεσαι τη δική σου αδυναμία να εντρυφήσεις στα άδυτα του Αριστοφάνη και να καταθέσεις δική σου, σύγχρονη πρόταση (να σημειώσουμε ότι ο Πιραντέλλο έκανε ολόκληρη θεατρική σπουδή στο «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε» που πρόσφατα ανέστησε το Εθνικό Θέατρο με την ιστορική –κατά τη γνώμη μου- παράσταση του Δημήτρη Μαυρίκιου και που τόσο αγχωτικά προσπάθησε η παράσταση του Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου να μοιάσει).

 

Η εξαιρετική μετάφραση του Σωτήρη Κακίση και ο προβοκατόρικος πολιτικός λόγος του Αριστοφάνη, σε μια πρωτοφανή συνθήκη αγνοήθηκαν επιδειχτικά, περιφρονήθηκαν συνειδητά και απαξιώθηκαν με τον πλέον πανηγυρικό τρόπο. Ολόκληρη η παράσταση, βασίζεται αποκλειστικά και μόνο στα εμβόλιμα επεισόδια που παρεμβάλλονται διακόπτοντας τη ροή της σε μια συνθήκη που θέλει τους ηθοποιούς να βγαίνουν από τους ρόλους, να υποδύονται τους εαυτούς τους, και να θέτουν το κείμενο υπό μορφή (και αμφισβήτηση) πρόβας. Ουδείς πλέον, δίνει σημασία στην Λυσιστράτη και την εξέλιξη της δραματουργίας και της υπόθεσης και η παράσταση παίρνει λεπτό προς λεπτό τη μορφή μιας κακοστημένης επιθεώρησης με όλα τα στοιχεία του είδους («αυτοσχεδιασμοί». επιτόπιες ατάκες, διάλογος με το κοινό κλπ) παράγοντας εύκολο και αβασάνιστο γέλιο με χοντροειδή γκαγκς που θυμίζουν αμερικάνικα κόμικ, και με τον σκηνοθέτη να «μπουκάρει» στην ορχήστρα υποδυόμενος (στην κυριολεξία) τον σκηνοθέτη. Είναι τόσο διακριτή η έλλειψη σκηνοθεσίας στο κείμενο του Αριστοφάνη, που η παράσταση τελειώνει και ουδείς έχει πάρει πρέφα ποια ήταν η Λυσιστράτη και για ποιο λόγο μας απασχόλησε. Το μότο «διακοπή λόγω διαφωνίας» επαναλαμβάνεται συνεχώς στους υπέρτιτλους. Το ίδιο, καθαυτό έργο με την ευθύνη της δραματουργικής επεξεργασίας του ίδιου του σκηνοθέτη, απεμπολίστηκε, εξορκίστηκε θαρρείς με τον απήγανο, αποτάσσοντας το με όποιο σκηνικό μέσο διέθετε.

 

 lysistrati aristofani odyssea papaspiliopoyloy epidayroy 7 1200x801

 

Έτσι για παράδειγμα, η σπαρταριστή σκηνή Κινησία (Νίκος Ψαρράς)- Μυρρίνης (Αγορίτσα Οικονόμου) καταλήγει σε εύπεπτο γλυκανάλατο κάδρο αμερικάνικης ερωτικής κομεντί, η πολιορκία της Ακρόπολης είναι ένας κουρελοπόλεμος με ξεσηκωτικούς ντίσκο ρυθμούς και φωτορυθμικά, ενώ το τρεχαλητό γίνεται σχεδόν το αποκλειστικό σκηνοθετικό εύρημα. Όταν οι ηθοποιοί δεν τρέχουν ο ένας πίσω από τον άλλο, στέκονται στους κρατήρες τους, με την μάσκα τους και σε απόσταση, καταθέτοντας ίσως και το μοναδικό σύγχρονο σχόλιο μιας παράστασης στην εποχή της καραντίνας που όμως «ξέμεινε» τελικά ορφανό, μέσα στην επιθεωρησιακή δίνη της. Όλες σχεδόν οι σκηνές και τα επεισόδια καταλήγουν σε ανεξήγητες μελό ατμόσφαιρες. Δε θα αφήσουμε ασχολίαστη τη (συμπτωματική;) χρήση και εδώ της ερασμιακής προφοράς, αυτήν την φορά όμως ως σκωπτικό στοιχείο αποδόμησης.

Όλα μπήκαν στην υπηρεσία αυτού του σκοπού, του επιθεωρησιακού προσδιορισμού: τα σκηνικά κουρέλια και οι κρατήρες της Όλγας Μπρούμα, η μουσική της Κατερίνας Πολέμη (άστοχη σε πολλά σημεία), οι φωτισμοί επαρχιώτικης ντισκοτέκ που θύμιζαν φανταζέ εντερπράιζ-ατραξιόν περιπλανώμενου ροντέο του Νίκου Βλασόπουλου, ακόμα και τα ιδιαίτερα κοστούμια του Άγγελου Μέντη (φαντάζομαι κρύβεται ο ίδιος πίσω από τις πολύ όμορφες μάσκες, για τις οποίες δεν έχουμε credits) που με διαφορετική συνθήκη θα έδιναν στίγμα, χρώμα και άποψη, εδώ παρασύρθηκαν από τον στρόβιλο της γενικότερης θολούρας της παράστασης.

116592960 3674927905869616 2380687387051493387 o

Και μιλάω για θολούρα, γιατί ούτε και το ιδεολογικό της πρόσημο υπήρξε σαφές. Η «Λυσιστράτη», το έργο του Αριστοφάνη που εκφράζει την αναγκαιότητα της οργανωμένης πάλης και του αγώνα για τη λήξη των πολέμων, την επικράτηση της ειρήνης, και της αναδιοργάνωσης της κοινωνίας πάνω σε ανθρώπινους δρόμους, αυτό το κατεξοχήν κοινωνικό έργο, που προτείνει στην ανθρωπότητα να βάλει στην άκρη προσωπικά πάθη και στερεότυπα, να αγνοήσει προσωπικές επιδιώξεις και συμφέροντα και που προσβλέπει στην ατομική ευημερία μέσα από την κοινωνική οργάνωση την βασισμένη στην αγάπη και την κατανόηση, τελειώνει με τον πλέον μοναχικό, απογοητευτικό, ατομικό τρόπο, παραθέτοντας το σύγχρονο αφήγημα περί ατομικής ευθύνης: Και οι δεκατέσσερεις ηθοποιοί μαζί με τον σκηνοθέτη, ο καθένας μόνος του, στον κρατήρα του, να παλεύει ο καθένας με τα δικά του φαντάσματα, να ζητάει τις δικές του «προσωπικές» συγγνώμες, να αγωνιά για τα δικά του προσωπικά «θέλω». Οι ηθοποιοί στους κρατήρες τους, κι εμείς στα σπίτια μας, μακριά από τις πλατείες, μακριά από τους δρόμους, μακριά και έξω από κάθε μορφή κοινωνικοποίησης. Ένα έργο βαθιά πολιτικό μετατράπηκε εν μια νυκτί και με ελαφρά τη συνείδηση σε άστοχη συνεδρία ομαδικής ψυχανάλυσης. Προφανώς και ο σκηνοθέτης, προσπαθεί να αποτυπώσει την πρόσφατη καραντίνα από την επιδημία και τις σαφέστατα ψυχολογικές επιπτώσεις της, αλλά το κάνει με τόσο επιδερμικό τρόπο, αφαιρώντας της το κοινωνικό πρόσημο, που τελικά όλα αυτά ούτε ως εντύπωση δεν απασχολούν το κοινό (και θα’ πρεπε; ίσως αντιτείνει κάποιος, αλλά αυτό είναι μια άλλη μεγάλη κουβέντα που δεν χωρά στα στενά περιθώρια ενός κριτικού και μόνο κειμένου)

Η Βίκυ Σταυροπούλου υπήρξε η πιο ανύπαρκτη ίσως Λυσιστράτη από καταβολής παραστασιογραφίας του έργου, με ευθύνη και της σκηνοθεσίας, Συντέλεσε όμως και η ίδια με τον πιο εύσχημο τρόπο σε αυτή την απουσία της ηρωίδας της. Πανταχόθεν απούσα και πανταχού παρούσα. Η Λυσιστράτη δεν ήταν πουθενά στην ορχήστρα, η Βίκυ Σταυροπούλου και το alter ego της, η σπουδαία, αείμνηστη Ρένα Βλαχοπούλου, ήταν σαρωτικά παντού.

Και οι υπόλοιπες ερμηνείες όμως κινήθηκαν ακριβώς γύρω από αυτόν τον επιθεωρησιακό άξονα. Θα ξεχωρίσω αναμφισβήτητα τον Πρόβουλο του Γιάννη Κότσιφα, την ελισσόμενη και συνεχώς εξελισσόμενη Αγορίτσα Οικονόμου, την πολύ ευχάριστη έκπληξη Δάφνη Δαυίδ, τον πάντα συνεπή και με σπουδή στους ρόλους του Στέλιο Ιακωβίδη, τον απόλυτα μετρημένο Γιώργο Ματζιάρη και τον γεμάτο ορμή Πάρη Αλεξανδρόπουλο. Αμήχανες και έξω από τα νερά τους σε αυτούς τους σκηνοθετικούς κώδικες της παράστασης υπήρξαν η Βίκυ Βολιώτη και η Στεφανία Γουλιώτη, ενώ ο Νίκος Ψαρράς προσπάθησε να «μιλήσει» επιθεωρησιακά με το κοινό και το κείμενο, να βρει τις άκρες του, εκτεθειμένος και απροστάτευτος σε έναν άλλο ετερόκλητο υποκριτικό δρόμο. Με συνέπεια στο σκηνοθετικό στόχο, ο Βαγγέλης Δαούσης, η Νεφέλη Μαϊστράλη και η Ελπίδα Νικολάου.

Η σημαντικότερη στιγμή της παράστασης, η μόνη που συνεπήρε το κοινό, η μόνη που άγγιξε και μίλησε σε όλα τα επίπεδα, ήταν αναμφισβήτητα η πολύ λιτή απόδοση της παράβασης και η χρήση ως φόρος τιμής, του τραγουδιού του Μάνου Χατζιδάκι «Ο Μύθος», που το είχε γράψει το 1957 για την Λυσιστράτη του Αλέξη Σολωμού με την Μαίρη Αρώνη. Μεγάλο κέρδος από την παράσταση, έστω και με τις συγκεκριμένες συνθήκες. Ταυτόχρονα όμως και βαθιά περισυλλογή. Για ένα θέατρο, από νέους δημιουργούς, που δείχνουν να αδυνατούν να βρουν και να καταθέσουν νέες οπτικές, να δημιουργήσουν, να μιλήσουν στις ψυχές. Και μια διαπίστωση, ότι όλα αυτά ο κάθε δημιουργός τα αναζητά και τα ψάχνει. Και μια ελπίδα, ότι, τελικά, θα τα βρει. Επί του παρόντος όμως, «διακοπή λόγω διαφωνίας».

Υγ. Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, είναι ένας πολύ σπουδαίος ηθοποιός .Αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο.

 

Διαβάστε επίσης: 

9+1 Ηθοποιοί Που Ερμήνευσαν Τη Λυσιστράτη

Συνέντευξη: Γιώτα Δημητριάδη 

Φωτογραφίες: Χριστίνα Δενδρινού 

 

Στην Πειραιώς 52, εκεί στο «Σχολείον» της Ειρήνης Παππά, κρύβεται ένας θαυμαστός χώρος και κόσμος, που το μόνο που τον χωρίζει από εμάς είναι η μεγάλη γκρι μεταλλική πόρτα. Εκεί στεγάζεται τα τελευταία χρόνια η δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου.

Στο τέλος των λιθόκτιστων κτιρίων δεσπόζει η νέα θερινή σκηνή, την οποία θα εγκαινιάσει η περίφημη Λυσιτστράτη του Αριστοφάνη σε σκηνοθεσία Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου. Ωστόσο, το βάπτισμα του πυρός αυτή η παράσταση θα το λάβει στις 31 Ιουλίου στην Επίδαυρο.

Επιστρέφοντας στον χώρο μας και ανοίγοντας τη συρόμενη πόρτα, κάνει την εμφάνισή του ο πιο κεφάτος οικοδεσπότης, ο σκύλος της σχολής, ο Μάρκος.

 Η Αγορίτσα Οικονόμου σχολιάζει: «Ο Μάρκος είναι ο σταρ μας» και το καφετί σκυλάκι δεν χάνει ευκαιρία να στηθεί για χάδια αλλά και... για πόζες(!) σαν πραγματικός σταρ.
 
Οι πρόβες έχουν μπει στην τελική ευθεία και η Αγορίτσα δηλώνει ευτυχής γι’ αυτήν τη συνεργασία αλλά και για τον ρόλο της Μυρρίνης που της εμπιστεύτηκε ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος. «Κάποιος άλλος σκηνοθέτης ενδεχομένως να με φανταζόταν για την Λαμπιτώ. Χάρηκα λοιπόν που είδε και κάτι άλλο σε μένα ο Οδυσσέας» μού εξηγεί.
 
Για την Αγορίτσα η ελπίδα ότι η παράσταση θα ανέβαινε δεν χάθηκε ούτε τις πιο δύσκολες στιγμές αυτής της πανδημίας. «Το Εθνικό Θέατρο δεν μπορεί να κατεβάσει ρολά, είναι το Εθνικό Θέατρο» μου λέει με μια δόση συγκίνησης αλλά και πίστης ότι το θέατρο θα ανθεί πάντα. Εξάλλου, η ίδια επέλεξε αυτό το επάγγελμα για να παρηγορήσει και να παρηγορηθεί και, όπως φαίνεται, τα καταφέρνει περίφημα.

 

 

agoritsa oikonomou texnes plus 2

 

 

Πώς βίωσες το διάστημα του εγκλεισμού;
 
Στην καραντίνα πέρασα από όλες τις φάσεις. Φοβήθηκα, τρομοκρατήθηκα, αγχώθηκα μήπως πήγαινα στο φαρμακείο ή στο Σούπερ Μάρκετ και γυρνούσα πίσω μεταφέροντας τον ιό στη μητέρα μου. Ήμουν πάρα πολύ προσεκτική και τήρησα με ευλάβεια τους κανόνες. Έβγαινα για τα απολύτως απαραίτητα. Από την άλλη, μπορώ να πω ότι ξεκουράστηκα. 
 
Ο φόβος όμως υπήρχε και όλα αυτά που βλέπαμε στις οθόνες μας με τους χιλιάδες νεκρούς κάθε μέρα δεν μπορούσαν παρά να μας δημιουργούν άσχημα συναισθήματα... Θυμήθηκα το Παιχνίδι της Σφαγής που είχαμε κάνει με τον Γιάννη Κακλέα πριν δύο χρόνια και του έστελνα μηνύματα! 
 
Μιλούσα στο τηλέφωνο με φίλους. Δουλεύαμε μέσω skype με τους μαθητές μου. Κάπως έτσι πέρασε αυτό το διάστημα.
 
Ωστόσο αυτό που απόλαυσα πραγματικά ήταν η ησυχία. Άκουγες τα πουλιά… ήταν μαγεία! Αυτό χάρηκα περισσότερο. 
 
 
Έχεις παίξει πολλές φορές στην Επίδαυρο. Τι αλλάζει σε αυτή τη συγκυρία; 
 
Υπάρχει μεγαλύτερη ευθύνη από όλους μας, ώστε να γίνουν όλα σύμφωνα με το πρωτόκολλο. Αυτό ισχύει και για το κοινό που θα έρθει. Εμείς δεν ξέραμε αν θα τελικά θα γινόταν η παράσταση. 
 
Όταν βγήκε το διάγγελμα του πρωθυπουργού και ανακοίνωσε ότι φέτος δεν θα γίνουν φεστιβάλ, ήμασταν στη φάση που θα ξεκινούσαμε τις πρόβες και ξαφνικά όλα πάγωσαν. Στη συνέχεια μιλούσαμε με τον Οδυσσέα (Παπασπηλιόπουλο) και σκεφτόμασταν ότι ίσως το Εθνικό Θέατρο δεν κατεβάσει τα ρολά. Επειδή είναι: «Το Εθνικό Θέατρο». Μιλούσα με τη Νένα (Μεντή) που είναι φίλη μου και μου έλεγε: «Το θέατρο δεν έκλεισε στην κατοχή και στη χούντα. Θα κλείσει τώρα;», γεγονός που μου έδινε φοβερή δύναμη. 
 
Επομένως, είναι και μια πολιτική πράξη να παίζει κανείς κάτω από αυτές τις συνθήκες; 
 
Δεν είναι; Πάντα με προσοχή και ασφάλεια, αλλά δεν μπορεί και να σταματήσει η ζωή μας λόγω του ιού. 

 

 

agoritsa 4 oikonomou texnes plus

 

Φαντάζομαι πως ο covid -19 έχει επηρεάσει και όλη τη σκηνοθεσία της παράστασης...

 Φυσικά! Ο Οδυσσέας είναι σαν να σκέφτηκε εκ νέου την παράσταση. Μπορεί να μην είναι εκ διαμέτρου αντίθετο με αυτό που είχε στην αρχή ονειρευτεί. Ήρθε όμως μια δυσκολία και συνήθως η δυσκολία σε βάζει και μηχανεύεσαι νέους τρόπους. Πράγματι, στη συγκεκριμένη δουλειά οι μάσκες που έχει φτιάξει ο Άγγελος Μέντης είναι υπέροχες. 
 
Και μην ξεχνάμε ότι έτσι ανέβαιναν οι παραστάσεις στην αρχαιότητα...
 
Ακριβώς. Εγώ τη μάσκα την αγαπώ πάρα πολύ από την εποχή που κάναμε την Ορέστεια, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη, στην Πειραματική Σκηνή. Νομίζω ότι απελευθερώνει πάρα πολύ τον ηθοποιό. 
 
agoritsa lysistrari
 
Τι έχει να μας πει σήμερα η Λυσιστράτη; 
 
Το αρχαίο δράμα είτε είναι κωμωδία είτε τραγωδία μάς ανοίγει πάντα δρόμους και νέους πνευματικούς και ψυχολογικούς ορίζοντες. Ωστόσο έχει σημασία τι θέλει να πει και ποιες πτυχές να φωτίσει ο κάθε σκηνοθέτης . Η Λυσιστράτη γράφτηκε  το 411 π.Χ. μετά το τέλος της Σικελικής εκστρατείας σε μια Αθήνα που ταλανιζόταν από τον φοβερό λιμό... και μετρούσε τις πληγές της. Επομένως είναι ξεκάθαρο πόσο αγγίζει αυτό που ζούμε σήμερα.
 
Στη δική μας παράσταση δίνεται έμφαση στο ζήτημα της συμφιλίωσης. Δεν έχει να κάνει με την έννοια της θρησκευτικής συγγνώμης αλλά με την έννοια της αποδοχής. Συμφιλιώνομαι με εμένα, με το παρελθόν μου, με τη ζωή μου, με το άλλο φύλο κ.λ.π...
 
Εσύ πόσο συμφιλιωμένη είσαι με τον εαυτό σου;
 
Παλεύω...
 
Θα μπορούσες να πεις ότι αυτή η ανάγκη για συμφιλίωση σε οδήγησε στο θεάτρο;
 
Έγινα ηθοποιός για να παρηγορήσω και να παρηγορηθώ. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι το ανακάλυψα αργότερα αυτό... Στην αρχή υπήρχε μόνο αυτό το «Θέλω! Θέλω!».
 

agoritsa 7 oikonomou texnes plus

 

Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος πώς είναι ως σκηνοθέτης; 
 
Καταπληκτικός! Είχαμε συνεργαστεί, το 2012, στους Όρνιθες του Αριστοφάνη σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα. Είναι ένας ηθοποιός που πάντα θαύμαζα και εκτιμούσα. Όταν όμως δουλέψαμε μαζί, κατάλαβα ότι υπάρχει καλλιτεχνική συγγένεια. Βλέπεις έναν ηθοποιό, τον θαυμάζεις και, όταν έρχεται η στιγμή να συνεργαστείς μαζί του καταλαβαίνεις γιατί τον ξεχώριζες. Το ίδιο συνέβη και με την Μαρία Πρωτόπαππα. 
 
Τι κάνει λοιπόν έναν ηθοποιό να ξεχωρίζει;
 
Νομίζω το να είναι παρών, να είναι ανοιχτός, να είναι γενναιόδωρος και να αγαπά πάρα πολύ τον ρόλο που θα ερμηνεύσει. Όποιος κι αν είναι αυτός ο χαρακτήρας...
 
Αυτή είναι και η πρώτη συμβουλή που δίνεις στους μαθητές σου; 
 
Ναι, να είναι με ανοιχτή καρδιά και ανοιχτή φαντασία. Επιπλέον να μελετούν εξονυχιστικά το έργο, γιατί στα καλογραμμένα έργα υπάρχουν όλες οι απαντήσεις για τον ρόλο. 
 
Πολλοί μπορεί να έχουν την εντύπωση ότι είσαι κωμική ηθοποιός, ίσως λόγω της τηλεοπτικής επιτυχίας του Κάτω Παρτάλι. Παρ’ όλα αυτά νομίζω ότι οι ρόλοι σου είναι μοιρασμένοι ανάμεσα στην κωμωδία και στο δράμα. Εσύ σε ποια περιοχή νιώθεις καλύτερα;
 
Έχεις δίκιο. Είναι μοιρασμένοι οι ρόλοι και ήθελα να είναι έτσι. Δεν νιώθω σε κάποιο είδος πιο κοντά. Η ανάγκη μου είναι να παίζω καλογραμμένα κείμενα. Όταν έχω στα χέρια μου έναν καλογραμμένο ρόλο από έναν τόσο σπουδαίο συγγραφέα είμαι ευτυχής. Εξάλλου στα πολύ σπουδαία έργα υπάρχουν όλα τα στοιχεία μέσα.Για παράδειγμα, ακόμα και η Βασίλισσα της ομορφιάς, αν και δράμα, έχει πάρα πολύ χιούμορ από γραφής.
 

agoritsa oikonomou texnes plus orthia

 

 Δεν ξέρουμε τίποτα για τη ζωή σου όλα αυτά τα χρόνια που σε παρακολουθούμε. Έχεις κάνει προσπάθεια να προστατεύσεις την προσωπική σου ζωή;

 
Δεν έχω κάνει προσπάθεια. Νομίζω ότι δεν αφορά σε κανέναν. Ακόμα και τότε με τη σειρά η προσοχή των M.M.E. έπεφτε πάνω στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Εγώ δεν είχα πρωταγωνιστικό ρόλο. 
 
Από εκείνη την περίοδο έχεις να συνεργαστείς και με τη Βίκυ Σταυροπούλου, τη Λυσιστράτη της παράστασης...
 
Ναι και χαίρομαι πάρα πολύ γι’ αυτήν τη συνεργασία. Τώρα είναι διαφορετικές οι συνθήκες, γιατί είναι θέατρο. Επιπλέον είναι η πρώτη φορά της Βίκυς στην Επίδαυρο. Όμως η συγγένεια που σου έλεγα και πριν ισχύει και για τη Βίκυ! Πολλά χρόνια το παλεύαμε να συνεργαστούμε και τώρα που ήρθε η κατάλληλη στιγμή το χαιρόμαστε πολύ.
 
Τηλεόραση θα ήθελες να ξανακάνεις; 
 
Πάντα θέλω και προτάσεις γίνονται, αλλά το θέμα είναι να υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες. Το μεγαλύτερο ζήτημα είναι ο χρόνος. Να μπορώ να το κάνω και να υπάρχει μια καλή διάθεση και από τις δύο πλευρές για τον προγραμματισμό. Επιπλέον, έχω τη διδασκαλία στη σχολή και νιώθω τεράστια ευθύνη απέναντι στους μαθητές μου. Δεν θέλω να κάνω εκπτώσεις εκεί. 
 

 

agoritsa8 texnes plus

 

Παρακολούθησες τις «Άγριες Μέλισσες» που σημείωσαν τόση επιτυχία με πολλούς κατά βάση θεατρικούς ηθοποιούς στο καστ; 
 
Δυστυχώς, δεν είχα χρόνο να το κάνω. Έχω δει μόνο τα πρώτα επεισόδια γιατί το συζητούσαμε με την Μαρία (Κίτσου) πέρσι το καλοκαίρι που ήμασταν μαζί στην Ορέστεια και μελετούσε τον ρόλο. Ήξερα ότι και πάρα πολλοί άλλοι φίλοι θα συμμετείχαν και γι’ αυτό ήθελα να το δω. Είναι μια πάρα πολύ καλή δουλειά, με τεράστια ανταπόκριση στον κόσμο και νομίζω ότι όλο αυτό μόνο για καλό είναι. 
Επιπλέον το κοινό γνώρισε ηθοποιούς που μπορεί να μην είχε δει στην τηλεόραση. Το Δέκα, Το Νησί, Η αίθουσα του θρόνου και πολλές άλλες σειρές της δεκαετίας του ’90 που θυμόμαστε είχαν μεγάλη επιτυχία και λόγω των εξαιρετικών ηθοποιών τους. 
 
Μιλάμε για ανθρώπους που είχαν άλλη αφετηρία λόγω της θεατρικής τους εκπαίδευσης: ο αξέχαστος Μηνάς Χατζησάββας, ο Γιάννης Μπέζος ήταν χρόνια ηθοποιοί στο θέατρο. Γι’ αυτό και τώρα χαίρομαι που αυτή η σειρά αναδεικνύει ταλαντούχους θεατρικούς ηθοποιούς. Είναι σημαντικό ο κόσμος να γνωρίζει, για παράδειγμα, τον Γιώργο Γάλλο που είναι ένας σπουδαίος ηθοποιός ή την Μαρία Κίτσου. 
Καλώς η κακώς δεν έχουν όλοι τη δυνατότητα να πάνε θέατρο και έτσι η τηλεόραση γίνεται το ιδανικό μέσο για να επικοινωνήσουμε τη δουλειά μας. Η χώρα μας έχει σπουδαίους ηθοποιούς. Όχι καλούς! Σπουδαίους!
 
Αυτά τα σχεδόν 20 χρόνια που είσαι ηθοποιός τι σου έμαθε αυτή τη δουλειά;
 
Μου έχει μάθει να είμαι σε όλα λίγο «πιο»... Πιο υπομονετική, πιο γενναιόδωρη, πιο προσεκτική...
 
agoritsa texnes plus lysistrati
 
Πώς θα χαρακτήριζες την Αγορίτσα με 5 λέξεις;
 
Α! Γιώτα, δεν έχω ιδέα... Μια, δύο, τρεις, τέσσερις, πέντε... (γέλια)
 
Οι φίλοι σου τι λένε για σένα; Η Αγορίτσα είναι αισιόδοξη; Εξωστρεφής; Ευαίσθητη;
 
Όλα αυτά! Είναι αισιόδοξη, είναι απαισιόδοξη, είναι πεισματάρα, είναι αγωνίστρια....
 
Μπορείς χωρίς πείσμα να είσαι καλός σ’ αυτή τη δουλειά; 
 
Δεν ξέρω, εμένα καλό μού έκανε... Το πείσμα από μόνο του δεν ξέρω αν μπορεί να βοηθήσει. Σίγουρα κάπως το διαχειρίστηκα. 
 
Σχέδια για τον χειμώνα υπάρχουν; Θα συνεχίσετε με τη Βασίλισσα της ομορφιάς;
 
Θέλουμε πολύ! Αλλά δεν ξέρουμε αν θα το επιτρέψουν οι συνθήκες. Πρέπει να βρούμε μεγαλύτερο θέατρο. Επίσης πρέπει να γίνουν προσαρμογές στην ίδια την παράσταση. Δεν μπορώ, για παράδειγμα, να φιλάω τον φίλο μου, τον Αντώνη, επί σκηνής. Θα δείξει… Ελπίζουμε για το καλύτερο!
 
 

 

agoritsa kato texnes plus

 

 Λυσιστράτη 

Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου
 
31/07 έως 02/08/2020 στις 21:00
 
Ταυτότητα παράστασης: 
 
Μετάφραση Σωτήρης Κακίσης
 
Δραματουργική επεξεργασία - Σκηνοθεσία Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος
 
Σκηνικά Όλγα Μπρούμα
 
Κοστούμια Άγγελος Μέντης
 
Μουσική Κατερίνα Πολέμη
 
Κίνηση Τάσος Καραχάλιος
 
Φωτισμοί Νίκος Βλασόπουλος
 
Μουσική διδασκαλία Μελίνα Παιονίδου
 
Βοηθός σκηνοθέτη Αναστασία Στυλιανίδη
 
Παίζουν (με αλφαβητική σειρά) Πάρης Αλεξανδρόπουλος, Βίκυ Βολιώτη, Στεφανία Γουλιώτη, Βαγγέλης Δαούσης, Δάφνη Δαυίδ, Στέλιος Ιακωβίδης, Γιάννης Κότσιφας, Νεφέλη Μαϊστράλη, Γιώργος Ματζιάρης, Ελπίδα Νικολάου, Αγορίτσα Οικονόμου, Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, Βίκυ Σταυροπούλου, Νίκος Ψαρράς

 

 

Διαβάστε επίσης: 

 

Είδα Τη «Βασίλισσα Της Ομορφιάς», Σε Σκηνοθεσία Ελένης Σκότη

Συνέντευξη Με Τον Γιάννη Κότσιφα, Στα Παρασκήνια Του «Βυσσινόκηπου»

 

Στεφανία Γουλιώτη: «Στις Πρόβες Διαλύομαι Γνωρίζοντας Τον Εαυτό Μου»

 

tp250X300PAGAKI

anixnos250x300

warplanes250x300

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

sample banner

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία