Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
Από τον Αναστάση Πινακουλάκη
 
Μετά από μια μεγάλη καλοκαιρινή περιοδεία, η παράσταση «Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας» των Χειλάκη-Δούνια προσγειώθηκε στο ανανεωμένο θέατρο Βεάκη. 
Η αγαπημένη σαιξπηρική κωμωδία παρουσιάζεται σε μετάφραση του Γιώργου Μπλάνα και πρωτότυπη μουσική του Κωνσταντίνου Βήτα. Το θεατρικό δίδυμο των επιτυχιών «Ταρτούφος» και «Ιφιγένεια εν Αυλίδι», επιστρέφει στην κλασσική δραματουργία, ανεβάζοντας την κωμωδία του έρωτα, γραμμένη το 1595. 
 
Λίγο πριν το γάμο του βασιλιά της Αθήνας Θησέα με την βασίλισσα των Αμαζόνων Ιππολύτη, τέσσερις νέοι καταφεύγουν στο δάσος της Αθήνας για να διεκδικήσουν το ερωτικό αντικείμενο του πόθου τους. Είναι η νύχτα του μεσοκαλόκαιρου – μια νύχτα που όλα μπορούν να συμβούν- οι πιο μύχιες σκέψεις και φαντασιώσεις τους σύντομα θα πραγματοποιηθούν. Στο μυθικό δάσος της Αθήνας έρχονται σε επαφή με τον κόσμο των ξωτικών: με τον βασιλιά Όμπερον που φιλονικεί με την Τιτάνια και τον Πουκ και ξεκινάει ένα παιχνίδι παρεξηγήσεων και μαγικών παρεμβάσεων. Τα πράγματα περιπλέκονται ακόμη περισσότερο όταν στο δάσος καταφθάνει μια ομάδα ερασιτεχνών θεατρίνων. Άνθρωποι και ξωτικά, πραγματικότητα και φαντασία γίνονται ένα κάτω από τον μανδύα του παραμυθιού και του ονείρου. Μέσα στο δάσος – ένα χώρο μαγεμένο, επικίνδυνο- οι φόβοι διογκώνονται, τα πάθη εκφράζονται ανεξέλεγκτα και άνθρωποι και θεοί γίνονται έρμαια του ερωτικού τους πάθους.
 
Η παράσταση 
 
Ο Αιμίλιος Χειλάκης κι ο Μανώλης Δούνιας μας έχουν συνηθίσει σε παραστάσεις που σερβίρουν ενδιαφέρουσες εικόνες και διαφορετική ανάγνωση πάνω σε κλασσικά έργα. Προσωπικά θεωρώ πως εδώ όπως και στον Ταρτούφο, έχουμε πιο «καθαρές» προτάσεις σε αντίθεση με τις σκηνοθεσίες του πάνω στο Αρχαίο Δράμα. Στο «Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας» σκηνοθετούν ένα υπερθέαμα με φρέσκιες ερμηνείες πάνω στους κλασσικούς ρόλους. Κι ενώ υπηρετούν ένα ποιοτικό εμπορικό θέατρο, αισθάνομαι πως ανοίγουν τη θεματική του έργου, από τα ερωτικά παράδοξα της μαγείας των ξωτικών, στην σεξουαλική ετερότητα. Η δραματουργία της παράστασης, «ακούει» την σεξουαλική ελευθερία του έργου, και δίνει στιγμές λανθάνοντος ομοερωτισμού ανάμεσα στα ζευγάρια των νεαρών ερωτευμένων. Παράλληλα, οι «ηθοποιοί» της παράστασης προς τιμήν του Θησέα, δείχνουν ανοιχτοί στο να καταργήσουν το φύλο τους και να περάσουν σε μία κατάσταση. 
 
Το σκηνικό περιβάλλον της παράστασης οργανώνουν οι Τέλης Καρανάνος – Αλεξάνδρα Σιάφκου, δίνοντας έξυπνες λύσεις, που δίνουν εντυπωσιακές εικόνες. Τα μοντέρνα κοστούμια, συμπληρώνονται από ένα πάνκ make-up που δίνει μια ποπ αισθητική. Η κατασκευή των κοστουμιών των βασικών πρωταγωνιστών είναι εξαιρετικής κατασκευής, με πιο ξεχωριστά εκείνα της Τιτάνια και του Πουκ.
 
Η Τιτάνια (Αθηνά Μαξίμου) φοράει ένα μπεζ κοστούμι που παραπέμπει σε πεταλούδα, και έχει απίστευτη κίνηση που προσδίδει μια μαγική αίσθηση στην παράσταση.
 
 DSC7712
 
Ο Πουκ (Μιχάλης Σαράντης) φοράει ένα total black ντύσιμο, που θυμίζει ροκ σταρ. Από τα βασικά σκηνικά, είναι τέσσερις ασύμμετρες σκάλες, που από την πίσω πλευρά, έχουν κρεμασμένα φύλλα και κλαριά που παραπέμπουν στο μαγικό δάσος του βασικού μέρους της δραματουργίας. Είναι εξαιρετική ιδέα με τις σκάλες, αλλά υπήρχαν μικροπροβλήματα στην εφαρμογή τους. Νομίζω πως αν υπήρχαν μικρά στοπ/σφήνες, θα ήταν πιο σταθερές και ασφαλείς. 
 
Σε αντιδιαστολή αυτού του μαγικού περιβάλλοντος, κινήθηκαν ως προς την απόδοση των ερασιτεχνών ηθοποιών, που «σπάνε» την μαγεία και αποδομούν τη θεατρικότητα. Οι ηθοποιοί παρουσιάζονται με εργατικές φόρμες, και μασκαρεύονται όπως-όπως με κοστούμια κατασκευασμένα πρόχειρα. Εντύπωση μου προκάλεσε το γυναικείο κοστούμι από οικοδομικά υλικά. Αυτά τα κοστούμια ήταν πιο πρόχειρα και όχι τόσο καλαίσθητα αλλά νομίζω ήταν μια εκούσια επιλογή ακατέργαστης αισθητικής, που «τσακάλωνε» την τελειότητα της βασικής δραματουργίας. 
 
Αυτή η αντίθεση περνάει και στην υποκριτική, δίνοντας δύο «περιβάλλοντα» σε συνδιαλλαγή. Από τη μία έχουμε, ένα ρομαντικό, σχεδόν σαγηνευτικό περιβάλλον, όπου οι νεαροί πρωταγωνιστές «κυνηγούν» την αγάπη κι από την άλλη ένα γκροτέσκο περιβάλλον που μας βάζει πίσω από την θεατρική πράξη. Το δραματικό εναλλάσσεται με το κωμικό, και το εκλεπτυσμένο με το χοντροκομμένο θυμοειδές. 
Κεντρική φιγούρα στην παράσταση είναι ο Πουκ του Μιχάλη Σαράντη, που φαίνεται να είναι ο μοχλός της δράσης, καθώς σαν μαριονοπαίχτης κινεί τα νήματα των ηρώων. Η πυρηνική μουσική του Κωνσταντίνου Βήτα κουμπώνει άριστα με την εξαιρετική σωματικότητα του Σαράντη. Η αρχική μηχανικότητα στην κίνηση, σπάει και δίνει μια μεγαλύτερη ευλυγισία στη συνέχεια (κίνηση Αντωνία Οικονόμου). Νομίζω πως το δεύτερο περιγράφει καλύτερα την μαγική φύση των ξωτικών.
 
Οι ηθοποιοί της διανομής είναι σε θέση να αποδώσουν τόσο το ρομαντικό ύφος του έργου όσο και μια πιο ανάλαφρη εκδοχή αυτού, φωτίζοντας τις ιδιαίτερες αποχρώσεις των χαρακτήρων τους χαρίζοντας το χαμόγελο και «κλείνοντας το μάτι» στο θεατή. Οι σκηνοθέτες έχουν δουλέψει σε μία πολύ δυναμική κατεύθυνση στην απόδοση των τεσσάρων νεαρών ερωτευμένων (ο Αλέξανδρος Βάρθης, η Λένα Δροσάκη, ο Κωνσταντίνος Γαβαλάς και η Χριστίνα Χειλά- Φαμέλη). Προσωπικά τάσσομαι περισσότερο προς αυτή την μεριά του έργου, παρά στο γκροτέσκο, αλλά πρόκειται για δύο αλληλένδετα συστατικά της συγκεκριμένης δραματουργίας, που το καταλαβαίνει κανείς αμέσως αν έρθει σ’ επαφή με το έργο. 
 DSC8070
 
Συνολικά, η παράσταση «Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας» των Χειλάκη-Δούνια, φέρνει έναν φρέσκο αέρα στην αγαπημένη σαιξπηρική κωμωδία, και μας δείχνει πως το εμπορικό θέατρο μπορεί να προσφέρει πέρα από αισθητική και τροφή για περαιτέρω διεργασία. Τα όρια της σεξουαλικότητας είναι ρευστά και διάχυτα ανάμεσα στους ανθρώπους (και τα πλάσματα). Είναι μια παράσταση που ρέει και διαμορφώνει τη δική της γλώσσα. 
 

 

«Ο άνθρωπος κουφάθηκε βαθιά από τις ιαχές της ανομίας και, το χειρότερο, αρχίζει να συνηθίζει. Δέχεται τα πάντα, εκτός από το μόνο που μπορεί να τον σώσει, να στραφεί στον άλλο και να χτίσει μια ζωή που δεν θα αξίζει να γκρεμίσουν οι θεοί…»

Αυτοί οι στίχοι από την εξαιρετική μετάφραση του ποιητή Γιώργου Μπλάνα δεν θα ακουστούν μόνο από το χορό αλλά και από την ίδια την Ιφιγένεια, ρίχνοντας έτσι την αυλαία στην παράσταση «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» και αποδεικνύοντας και με αυτό το στοιχείο μια σκηνοθετική οπτική του έργου που θέλει να αναδείξει τη σχέση της τραγικής σκέψης με τη φιλοσοφία και την έννοια της υπέρβασης.

Η κόρη του βασιλιά Αγαμέμνονα, που θα δεχτεί να θυσιαστεί για να φυσήξει ούριος άνεμος και να φύγουν από το λιμάνι της Αυλίδας τα καράβια των Ελλήνων, το λέει καθαρά: «Για τα λάφυρα της Τροίας με σκοτώνετε, όχι για την Ελλάδα». Η Ιφιγένεια παίρνει τη γενναία απόφαση γνωρίζοντας ότι πεθαίνει για «ένα πουκάμισο αδειανό…» Δεν υπάρχει ιμπεριαλιστικός πόλεμος χωρίς κάποιο δήθεν «πατριωτικό» άλλοθι.

Στο μεγάλο ερώτημα της μεταστροφής της ηρωίδας η παράσταση φαίνεται να παίρνει θέση σαφώς πολιτική. Γι’ αυτό και τα λόγια της παρθένας όταν με θάρρος θα δεχτεί να πεθάνει ‒«Είναι μάταιο να προσπαθούμε να ξεφύγουμε από το αναπόφευκτο: θα μας συντρίψει πριν μας συντρίψει. Απ’ όσα είδα κι άκουσα, κατέληξα πως πρέπει να πεθάνω. Θα το κάνω, αλλά περήφανα, γενναία, όχι μικρόψυχα: με κλάματα και οδυρμούς, αφού πρέπει να σώσω εγώ την τιμή της Ελλάδας – κι ας τιμήσει η Ελλάδα τ’ όνομά μου. Όταν με γέννησες, εσύ απέκτησες ένα παιδί κι εγώ δύο μάνες: αυτήν που μ’ έφερε στον κόσμο κι αυτήν που θα γινόταν για μένα ο κόσμος όλος»‒ προκαλούν μια δυσθυμία στο κοινό, από την οποία, αν μη τι άλλο, κυριαρχεί μια αποστροφή στον κόσμο της ηγεσίας, των δυνατών, που ασυνείδητα οδηγεί σε συγκρίσεις με το σήμερα, όπως μόνο τα μεγάλα έργα με τη διαχρονικότητά τους μπορούν να κάνουν. Αποστροφή που γίνεται απέχθεια όταν θα ακουστεί από την Ιφιγένεια της Παπαληγούρα το σπαρακτικά αποφασιστικό και συνάμα ιλαροτραγικό «Καλύτερα χίλιες γυναίκες νεκρές παρά ένας άντρας».

Ο Αιμίλιος Χειλάκης και ο Μανώλης Δούνιας συνσκηνοθετούν την παράσταση στηρίζοντας το εγχείρημά τους στην ιδέα των τριών υποκριτών που στέκονται πάνω σε ξύλινα κινούμενα τρολ (σκηνικά Κωνσταντίνος Ζαμάνης), σχεδόν ακίνητοι, ντυμένοι-βαμμένοι στα λευκά, χωρίς υποδήματα, σαν άλλα αγάλματα, και περιτριγυρισμένοι από το χορό, σύγχρονες κοπέλες που άλλοτε περιεργάζονται τα εκθέματα, άλλοτε γίνονται θεατές των σκηνών τους και άλλοτε οι γυναίκες της Χαλκίδας, συμπαραστάτισσες στο δράμα, ενώ πάντα μετακινούν την ιστορία και φέρνουν στο προσκήνιο τον κάθε ήρωα. Έτσι τα πρόσωπα της τραγωδίας είναι είτε πιόνια σε ένα σύγχρονο αέναο παιχνίδι της μοίρας είτε βαριά κληρονομιά που στέκει εκεί αγέρωχη, έτοιμη να εξιστορήσει όσα στοιχειώσανε και στοιχειώνουν την Ελλάδα και τον άνθρωπο.

Με αυτή τη συνδιαλλαγή χορού και υποκριτών επιτυγχάνεται μια ενδιαφέρουσα συνομιλία του μύθου με το παρόν. Οι εννιά κοπέλες που τον απαρτίζουν, όλες μία και μία (Δήμητρα Βήττα, Ελεάνα Γεωργούλη, Σμαράγδα Κάκκινου, Άννα Κλάδη, Άννα Λάκη, Βάσια Λακουμέντα, Φραγκίσκη Μουστάκη, Δώρα Στυλιανέση, Μαρία Τζάνη), με εντυπωσιακές φωνητικές δυνατότητες, το καταφέρνουν αυτό. Εξαιρετικές στην κίνησή τους (κίνηση: Αγγελική Τρουμπάκη), στις εκφράσεις τους, στη μεταξύ τους επικοινωνία. Δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό, ξεχωρίζοντας ως μονάδες και ενθουσιάζοντας ως σύνολο.

Έχοντας την τύχη να τραγουδήσουν τα εμπνευσμένα, σύγχρονα και με άποψη χορικά του Σταμάτη Κραουνάκη, όπως αυτό για τον έρωτα ‒«Να μου λείπουν οι έρωτες, οι φλόγες και τα πάθη…»‒, με μόνο ένα αρκοντεόν επί σκηνής, ένας παράλληλος μουσικός κόσμος γεννήθηκε στο λιμάνι της Αυλίδας, όπου μαΐστρος και σορόκος ήταν πάντα συνεργάσιμοι.

Όσο και αν ήθελε κανείς να τονίσει ότι αυτές οι εννιά κοπέλες ζουν στο παρόν, θα μπορούσαμε να το καταλάβουμε ακόμα και αν δεν ήταν ντυμένες με φτηνά ρούχα γνωστής αλυσίδας! Είναι κρίμα, γιατί η καλή δουλειά του Κωνσταντίνου Ζαμάνη φάνηκε από τα ευέλικτα, εντυπωσιακά και προσεγμένα στις λεπτομέρειες κοστούμια των τριών υποκριτών.

Ο Αιμίλιος Χειλάκης, η Αθηνά Μαξίμου και η Λένα Παπαληγούρα ήρθαν αντιμέτωποι με ένα μεγάλο υποκριτικό και σκηνοθετικό στοίχημα. Ακίνητοι σε πολλές στιγμές, χρησιμοποιώντας ελάχιστους μυς, όταν μιλούσαν, προσπαθούσαν κυρίως με το λόγο τους να μεταφέρουν τους κόσμους των ηρώων τους. Σε ελάχιστες στιγμές είδαμε σωματική επαφή μεταξύ τους και μόνο όταν η πλοκή είχε κλιμακωθεί.

Ο Αιμίλιος Χειλάκης, έχοντας ένα από τα μεγαλύτερα χαρίσματα για ρόλους αρχαίας τραγωδίας, τη στεντόρεια φωνή του, μας χάρισε έναν ηγετικό και απόλυτο Αγαμέμνονα, από τον οποίο μου έλειψε πρωτίστως το στοιχείο της πατρικής ενοχής και το αδιέξοδο για την απόφαση που κλήθηκε να πάρει. Ο Αχιλλέας του έδωσε μια κωμική ανάσα στην παράσταση και ο ηθοποιός με ευκολία μεταπηδούσε από τον ένα ρόλο στον άλλο, ενώ ήταν εντυπωσιακή και η ηλικιακή διαφορά που από το παίξιμό του έδειχναν να έχουν οι δύο άντρες.

Η Αθηνά Μαξίμου είχε ωραίες στιγμές ως Κλυταιμνήστρα, έχοντας κάνει εξαιρετική δουλειά στην εκφορά του λόγου. Ριψοκινδύνεψε με καρικατουνίστικες εκφράσεις και χαριτωμένες στάσεις που μάλλον σκηνικό ενδιαφέρον είχαν τελικά. Η πιο επικίνδυνη ακροβασία όμως ήταν το φλερτ με την υπερβολή, που είναι θέμα τριβής των παραστάσεων και νομίζω θα παρέλθει. Ενώ με τον Μενέλαο είναι σαφώς εκείνη που έχει να αντιμετωπίσει τον πιο κόντρα ρόλο και το κάνει επιλέγοντας μια ασφαλή οδό.

Η Λένα Παπαληγούρα κέρδισε το διττό στοίχημα. Ήταν αγνώριστη ως γέρος, καλυμμένη με την κουκούλα του κοστουμιού της, και με τη στάση του σώματος να μαρτυρά τα χρόνια του ρόλου, όπως και η φωνή. Ως Ιφιγένεια κατάφερε να παρουσιάσει στη σκηνή μια διαδρομή από την αθωότητα στη βίαιη ωρίμανση. Η μεταστροφή ενός αθώου κοριτσιού σε μια γυναίκα-σύμβολο. Ανάλαφρη σαν πούπουλο στην πρώτη της εμφάνιση, βαριά με τα πόδια στη γη, ανάμεσα στις γυναίκες στο φινάλε.

Η παράσταση, πέρα από κάθε ένσταση που μπορεί να έχει κάποιος, κερδίζει το σπουδαιότερο στοίχημα, να ακουστεί ο λόγος του Ευριπίδη μέσα από μια εκπληκτική μετάφραση και αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο στο ταξίδι που θα κάνει σε όλη την Ελλάδα. Αναζητήστε τη!

 

Κυριακή 2/7, 21:30

Αρχαίο Ωδείο Πάτρας, Πάτρα

Δευτέρα 3/7,  21:30

Θέατρο Κάστρου, Καλαμάτα

Πέμπτη 6/7, 21:30

Δημοτικός Κινηματογράφος Ελληνίς, Αγρίνιο

Παρασκευή 7/7, 21:30

Ανοικτό Θέατρο Δήμου Λευκάδας, Λευκάδα

Σάββατο  8/7, 21:30

Υπαίθριο Θέατρο ΕΗΜ-Φρόντζου, Γιάννενα

Κυριακή 9/7, 21:30

Θέατρο Βουνού, Καστοριά

Δευτέρα 10/7, 21:30

Δημοτικό Στάδιο Κοζάνης, Κοζάνη

Τρίτη 11/7, 21:30

Κηποθέατρο Αλκαζάρ, Λάρισα

Τετάρτη 12/7, 21:30

Θέατρο Κήπου, Θεσσαλονίκη

Πέμπτη 13/7, 21:30

Θέατρο Κήπου, Θεσσαλονίκη

Παρασκευή 14/7, 21:30

Θέατρο Κήπου, Θεσσαλονίκη

Διαβάστε αναλυτικά όλους τους σταθμούς της περιοδείας εδώ

tg gif 300 250px

bookfeed_konstantinidis

anixnos250x300

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:00 στο Θέατρο 104

Κλείστε εγκαίρως τις θέσεις σας μέσω viva.gr 

Από 20 Νοεμβρίου μέχρι 23 Ιανουαρίου 2020

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

sample banner

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία