Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

Το texnes-plus σας πάει θέατρο!

Κερδίστε διπλές προσκλήσεις για την παράσταση  «Με δύναμη από την Κηφισιά» στο Θέατρο Φούρνος, 2 διπλές για την Τετάρτη 29 Μαίου στις 21:15

Για να λάβετε μέρος στο διαγωνισμό, κάντε τη  σελίδα του texnes-plus στο facebook,  σχολιάστε το όνομά σας κάτω από το άρθρο καθώς και την ημέρα που θέλετα να δείτε την παράσταση (π.χ Μαρία Μπακοδήμου Τρίτη ) και μοιραστείτε το άρθρο στο προφίλ σας.

Ο διαγωνισμός λήγει την Τρίτη 28 Μαίου και οι νικητές θα ενημερωθούν μέσω της σελίδας μας στο facebook.

 

Με δύναμη από την Κηφισιά
των Δημήτρη Κεχαΐδη & Ελένης Χαβιαρά


Από τις 8 Μαΐου
κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:15
στο Θέατρο Φούρνος

Στις 22 και 23 Μαΐου οι παραστάσεις θα πραγματοποιηθούν με παράλληλη διερμηνεία στη νοηματική.

Μετά τον επιτυχημένο κύκλο παραστάσεων σε Θεσσαλονίκη και Γιάννενα η Εταιρεία Θεάτρου «Σπίτι της» παρουσιάζει στην Αθήνα, για λίγες μόνο παραστάσεις, το θεατρικό έργο των Δημήτρη Κεχαϊδη και Ελένης Χαβαριά «Με δύναμη από την Κηφισιά», σε σκηνοθεσία Εμμανουέλλας Κοντογιώργου.

Από τις 8 Μαΐου και κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:15 στο Θέατρο Φούρνος, μία νέα ομάδα ηθοποιών ξαναδιαβάζει αλλιώς, μακριά από κάθε είδους κλισέ, ένα έργο της νεοελληνικής δραματουργίας, το οποίο, αν και γραμμένο το 1994, θεωρείται ήδη κλασικό.

Στην Αθήνα του σήμερα. Ένα σκηνικό από βαλίτσες. Τρεις γυναίκες που ετοιμάζονται να φύγουν για την Ταϊλάνδη και μία κόρη που δεν βλέπει την ώρα να έχει το σπίτι δικό της. Όμως το ταξίδι της ελευθερίας, της δύναμης για μια νέα ζωή συνεχώς αναβάλλεται. Οι βαλίτσες γεμίζουν, αλλά το ταξίδι γίνεται ολοένα και πιο μακρινό. Τελικά όσο το σκηνικό αποσυντίθεται τόσο φαίνεται πως και οι ίδιες δεν θέλουν να αφήσουν τις ζωές τους, που δεν είναι τίποτε άλλο από τους άντρες που τις καθόρισαν.

Η Εμμανουέλλα Κοντογιώργου καταθέτει τη δική της γυναικεία, σκηνοθετική ματιά σ’ ένα έργο, όπου το κωμικό προκύπτει μέσα από το τραγικό. Τρεις γυναίκες παλεύουν να σπάσουν τα δεσμά με τους άντρες που τις ορίζουν. Όπως όλες οι γυναίκες. Τότε και τώρα. Ανεξαρτήτως ηλικίας και οικονομικής επιφάνειας.  Δεν έχει σημασία η ακριβής ηλικία, το πλούσιο σπίτι, τα τσιγάρα, αλλά οι γυναίκες αυτές καθ’ εαυτές και η μανία με την οποία «φωνάζουν» σε όλο το έργο: «Θέλω ν’ απελευθερωθώ! Θέλω ν’ απελευθερωθώ!»

Εγκλωβισμένες στη γυναικεία μοίρα, αντιμέτωπες μ’ ένα τραγικό αδιέξοδο που καταντά αστείο, η Μάρω, η Φωτεινή και η Αλέκα αποζητούν την ευτυχία που θα τις ολοκληρώσει  σ’ ένα ταξίδι. Κάποτε. Στην Ταϊλάνδη. Μακάρι.

Πρεμιέρα: 8 Μαΐου

Παραστάσεις: Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:15 (μέχρι τις 30 Μαΐου)

Η Κωνσταντίνα Αλεξανδράτου, η Αφροδίτη Φλώρου, η Κασσάνδρα Τζάρτζαλου και η Βερόνικα Μπακόλα πρωταγωνιστούν στην παράσταση «Με δύναμη από την Κηφισιά» των Δ. Κεχαϊδη και Ε. Χαβιαρά, σε σκηνοθεσία Εμμανουέλλας Κοντογιώργου, κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στο Θέατρο Φούρνος και μας ανοίγουν το καμαρίνι τους…
 
Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου.
 
Κασσάνδρα: Παραμάνες, κλωστή και βελόνα, υγρά μαντηλάκια, τσιμπιδάκια μαλλιών, χτένα.
 
Βερόνικα: Ένα μπουκαλάκι νερό και τα απαραίτητα για την προετοιμασία πριν την παράσταση.
 
Κωνσταντίνα: Νομίζω είναι καφές!
 
Αφροδίτη: Τσιμπιδάκια, λακ, τα απαραίτητα καλλυντικά, βούρτσα για τα μαλλιά.
 
Πιο όμορφο καμαρίνι που είχα ποτέ.
 
Κασσάνδρα: Το «καμαρίνι» στο Φεστιβάλ της Μονής Λαζαριστών, όπου και πρωτοπαίχτηκε αυτή η παράσταση. Γιατί ήταν το πρώτο μου. Και γιατί δεν ήταν καμαρίνι.
 
Βερόνικα: Στα Γιάννενα, το καμαρίνι του θεάτρου του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ, όταν έπαιζα ερασιτεχνικά θέατρο με την ομάδα μου εκεί. Χωριζόμασταν σε 3αδες και τρέχαμε ποιος θα προλάβει το καλύτερο λες κι ήμασταν 3ήμερη με το σχολείο. Επίσης μου άρεσε γιατί είχε μια ελικοειδή σκάλα που σε έβγαζε πάνω στη σκηνή.
 
Κωνσταντίνα: Δεν έχω προλάβει να δω και πολλά.. αλλά νομίζω ότι ήταν σε ένα θέατρο στα Γιάννενα!
 
Αφροδίτη: Δεν μπορώ να ξεχωρίσω. Όλα τα καμαρίνια είναι όμορφα γιατί κουβαλάνε αυτό το «προ της παράστασης» άγχος, και τη «μετά την παράσταση» χαρά. Κρύβουν αυτή τη προετοιμασία από το μεταξύ μας στον κόσμο. Από όλα έχεις κάτι να θυμάσαι.
 
me dynami kamarini 2
 
Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.
 
Κασσάνδρα: Δε μου ‘χει τύχει ακόμα.
 
Βερόνικα: Του Μάικλ Κίτον στο “Birdman”. Το καμαρίνι του Μπρόντγουεϊ δηλαδή
 
Κωνσταντίνα: Δεν έχω δει κανένα εντυπωσιακό μέχρι στιγμής.
 
Αφροδίτη: Το πρώτο καμαρίνι στο οποίο μπήκα ως παιδί. Με τους τεράστιους καθρέφτες και τις λάμπες ολόγυρα. Ήταν εντυπωσιακό να βλέπεις εκεί τον ηθοποιό από κοντά. Μέσα στο καμαρίνι ο ήρωας της σκηνής γίνεται ξανά απλός άνθρωπος. Μου είχε φανεί σχεδόν μαγικό.
 
Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.
 
Κασσάνδρα: Μια τελευταία αγκαλιά της Αφροδίτης πριν βγει και να μου κλείνει συνωμοτικά το μάτι λέγοντάς μου «Θα τα πούμε στη σκηνή».
 
Βερόνικα: Τη μέρα την πρεμιέρας, ένα παιδί απ’ την ομάδα είχε γράψει στον ολόσωμο καθρέφτη έξω απ’ τα καμαρίνια με μεγάλα γράμματα «ΣΚΑΤΑ ΣΚΑΤΑ ΘΑ ΣΚΙΣΟΥΜΕ». Ήταν κάτι που μας έκανε όλους να χαμογελάσουμε μες στο άγχος μας και κατέληξε σε group hug. Φυσικά ακολούθησε η γνωστή συζήτηση απ’ τα κορίτσια του θιάσου: «Πού το βρήκες αυτό το κραγιόν, ελπίζω να μην είναι δικό μου, θα σε σκοτώσω κτλ κτλ»
 
Κωνσταντίνα: Ήταν μία φορά που με είχε πιάσει μια υπερκινητικότητα και νευρικότητα και γέλια άγχους . Η συμπαίκτης και φίλη που παίζαμε μαζί, άρχισε να με κοροϊδεύει και στο τέλος , λίγο πριν βγούμε στη σκηνή, καταλήξαμε να μιλάμε αλβανο-ελληνικά. Και κάθε φορά που μπαίναμε στο καμαρίνι κατά τη διάρκεια της παράστασης συνεχίζαμε το διάλογο «επιπέδου» που είχαμε αφήσει πριν στη μέση. Πάντα με την ίδια διάλεκτο!
 
Αφροδίτη: Σε μια προηγούμενη παράσταση στο καμαρίνι υπήρχαν μικρές ρωγμές απ’ όπου μπορούσες να δεις στη σκηνή. Πολλές φορές όταν δε παίζαμε καθόμασταν και κρυφοκοιτάγαμε. Μια φορά με έπιασαν τα γέλια σε τέτοιο σημείο που πολύ πιθανόν να ακουγόμουν. Σχεδόν ξέχασα να βγω να παίξω.
 
Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.
 
Κασσάνδρα: Χαμογελάω.
 
Βερόνικα: Χοροπηδάω 4-5 φορές και τσιρίζω μία αθόρυβα.
 
Κωνσταντίνα: Σκέψη είναι συνήθως και αλλάζει ανάλογα την κατάσταση. Δυο πάντως ειναι οι σκέψεις που εναλλάσσονται «Πάμε να τα διαλύσουμε όλα» και η δεύτερη «Άντε και καλή τύχη μάγκες» (Σιδηρόπουλος)
 
Αφροδίτη: Ανακεφαλαίωση για το αν είναι όλα στη θέση τους, τουαλέτα, μια γουλιά νερό και πάμε να το χαρούμε. «Είσαι τυχερή που μπορείς και το κάνεις!»

Αλέκα, Ηλέκτρα, Φωτεινή, Μάρω. Τέσσερις γυναίκες σε υστερία, οι οποίες έχουν λυμένα τα ουσιαστικά προβλήματα επιβίωσης, μένουν στην Κηφισιά, είναι οικονομικά ανεξάρτητες, έχουν ελεύθερο χρόνο και αναλώνονται στο να δώσουν λύση στη συναισθηματικά αδιέξοδη ζωή τους. Πίνουν ηρεμιστικά, υπερκαταναλώνουν γλυκά και οργανώνουν ένα ταξίδι-φάντασμα στην Ταϊλάνδη για να ξορκίσουν το ανικανοποίητο της ύπαρξής τους, τις ανασφάλειές τους, να ελευθερωθούν. Το ταξίδι-σύμβολο δεν θα πραγματοποιηθεί ποτέ, σημάδι ότι και οι ίδιες δεν θα καταφέρουν ποτέ να απεγκλωβιστούν από τα στεγανά τους ‒γάμο, σχέση, μητρότητα‒ και να ζήσουν τη ζωή που λαχταρούν. Φοβούνται το άγνωστο και συμβιβάζονται με το «κακό» γνώριμο τοπίο. Οι γυναίκες αυτές, αν και φαίνονται απόλυτα διαφορετικές, μοιάζουν απίστευτα. Διαφέρουν μόνο στον βαθμό υστερίας. Ζουν στο παρελθόν, που το εξιδανικεύουν, αρνούνται να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα, δεν παίρνουν το ρίσκο της αλλαγής. Ως αποτέλεσμα, είναι ευάλωτες και επιρρεπείς σε καταχρήσεις, διογκώνουν τα όποια συναισθήματά τους και καταλήγουν να βουλιάξουν όλο και πιο βαθιά στην υστερία. Ίσως επειδή αδυνατούν να ξεφύγουν από τα κοινωνικά τους στερεότυπα, ίσως επειδή φοβούνται, υποκύπτουν στη γυναικεία φύση τους και συντρίβονται.

 

Το κείμενο αυτό των Δημήτρη Κεχαΐδη και Ελένης Χαβιαρά, που γράφτηκε στα μέσα της δεκαετίας του ’90, την εποχή των παχιών αγελάδων για την Ελλάδα και της ιδιωτικής τηλεόρασης, είναι απόλυτα ελληνικό, δραματικό στη βάση του. Σύμφωνα μάλιστα με την ίδια τη συγγραφέα: «Τα έργα μας δεν είναι κωμωδίες. Απλώς οι καταστάσεις με τις οποίες καταπιανόμαστε είναι ιδωμένες από μια γωνία λίγο… λοξή». Αυτό έδωσε βήμα στις γυναίκες, ίσως για πρώτη φορά όταν γράφτηκε. Και κάπως έτσι, με χιούμορ και σαρκασμό, προκύπτει το γέλιο. Πρωτοανέβηκε το 1995 στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων από τον Λευτέρη Βογιατζή και ξεχώρισε αμέσως χάρη στις αυθεντικές φιγούρες των ηρωίδων του, καθώς και για τη φυσικότητα των διαλόγων του. Γρήγοροι ρυθμοί, έξυπνες ατάκες και τσαλάκωμα των ηθοποιών συνθέτουν ένα διαχρονικό έργο, το οποίο 23 χρόνια μετά τη συγγραφή του παραμένει απελπιστικά σύγχρονο. Η πλοκή καλύπτει το διάστημα ενός μήνα περίπου, γεγονός που γίνεται αντιληπτό από τις εναλλασσόμενες σκηνές που διαδραματίζονται εξ ολοκλήρου στο σαλόνι του σπιτιού της Αλέκας και της κόρης της, της Ηλέκτρας, στα βόρεια προάστια. Η παρουσία των αντρών είναι διάχυτη στο έργο, αν και εκείνοι δεν εμφανίζονται επί σκηνής.

Ο έρωτας είναι σε πρώτο πλάνο, στην ουσία όμως απουσιάζει. Είναι κίνητρο ύπαρξης και αιτία συντριβής. Στο όνομα του έρωτα οι ηρωίδες εξαρτώνται από τα χάπια, τα τσιγάρα, φλυαρούν για ώρες και αφηγούνται ιστορίες από το παρελθόν που δεν έχουν αφήσει πίσω τους. Θέλουν ένα σύντροφο, αδύνατο, χοντρό, νεοναζί, κάποιον τέλος πάντων για να δώσει νόημα στην άδεια ζωή τους.

Η παράσταση στο Θέατρο του Νέου Κόσμου σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά έχει θετικότατο πρόσημο, όχι μόνο ως προς την επιλογή των πρωταγωνιστριών, αλλά στο σύνολό της. Ο σκηνοθέτης καταφέρνει να συγκεράσει το δραματικό και το κωμικό στοιχείο σε σωστές δόσεις, ενώ ενδιαφέρουσες είναι οι εναλλαγές των σκηνών, οι οποίες προκύπτουν ομαλά χωρίς να διακόψουν τη ροή της ιστορίας.

Η Αλέκα (Λυδία Φωτοπούλου) αποπνέει έναν αισθησιασμό και μια θηλυκότητα απίστευτη. Η ερμηνεία της χαρακτηρίζεται από την παντελή έλλειψη υπερβολής,  επιτηδευμένη ή μη, ενώ ελέγχει απόλυτα το ρόλο της και είναι απολαυστική. Φωνή με διακυμάνσεις και μπρίο, κερδίζει τις εντυπώσεις από την πρώτη σκηνή που φορά φόρμα εφίδρωσης συνδυασμένη με κολιέ από πέρλες και παντόφλες με τακούνια για να ανέβει στο ποδήλατο γυμναστικής έως τη στιγμή που μπαίνει με μαύρο ταγιέρ, κόκκινη τσάντα, κόκκινο κραγιόν, μαύρα γυαλιά και ψηλά μαύρα τακούνια για να πει στην κόρη της Ηλέκτρα: «Έναν καφέ, παρακαλώ. Ο Στέφανος είχε ατύχημα, βρίσκεται στο ΚΑΤ με σπασμένο πόδι, σπασμένο χέρι, σπασμένα πλευρά. Έλαμπε όμως… Όταν ο άνθρωπος έχει προσωπικότητα… Και αυτό τον άνθρωπο τον πέταξαν με άλλους δέκα στο δωμάτιο, έξαλλη έγινα».

Η Μάρω (Γαλήνη Χατζηπασχάλη) είναι έξοχη ως νευρωτική φιγούρα που ζητά απελπισμένα να ξεφύγει από το παρελθόν της με τον παντρεμένο «χοντρό» και να βρει ένα σώμα που να μην είναι δανεικό. Δεν φεύγει ταξίδι για να μη χάσει την καινούργια γνωριμία, που μπορεί να είναι ο άντρας της ζωής της. Απολαυστική στη σκηνή που επαναλαμβάνει ακατάπαυστα «εκεί, εκεί, εκεί», καθώς και στη σκηνή που καταναλώνει μηχανικά μια ολόκληρη τούρτα. Καταιγισμός από ατάκες στο ρόλο που η ίδια με το ταμπεραμέντο της κάνει αβανταδόρικο.

 Η Φωτεινή (Έμιλυ Κολιανδρή) αναλαμβάνει το ρόλο της φοβισμένης γυναίκας που κρύβεται για να μην τη βρει ο Αντώνης στο σπίτι της φίλης της και τη σκοτώσει, ενώ αποζητά περισσότερο από όλες αυτό το ταξίδι για να μην υποκύψει σε γάμο. Και ο δικός της ρόλος δεν στερείται ατάκας, όπως όταν απαντά στη Μάρω που περιγράφει τη συνεύρεσή της με τον ξανθό: «Καλά, έχει κάνει την Υλίκη γκαρσονιέρα;» Ούσα η πιο νευρωτική από όλες, καταλήγει στο πάτωμα του σαλονιού να ονειροπολεί ταξίδια, συνδυάζοντας τις ονειροπολήσεις της με ποτό.

Η Ηλέκτρα (Ευδοξία Ανδρουλιδάκη) κινείται γύρω από τις τρεις και σπέρνει ζιζάνια. Λιγότερο κωμικός ο ρόλος της, εστιάζει στις κινήσεις του σώματος.

Αναφορικά με την ενδυματολογική προσέγγιση της Ιωάννας Τσάμη, είναι πολύ ενδιαφέρουσα, καθώς και τα μοντέρνα σκηνικά της Αρτέμιδος Φλέσσα. Όσο για το σχεδιασμό φωτισμού του Αλέκου Αναστασίου, συνάδει με την ατμόσφαιρα της παράστασης.

 Από τη Νατάσα Κωνσταντινίδη 

 

 

theatroathinon

kopsekopse2

anixnos250x300

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:00 στο Θέατρο Φούρνος. 

Από 23 Οκτωβρίου και για 20 μόνο παραστάσεις. 

Κλείστε πιο οικονομικά τις θέσεις σας με μόλις 5 ευρώ από το viva

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

Banners 728mm x 90mm

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία