Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me


«Δια μέσου του Πόντζι ιστορείται ο αιώνας που ακολουθεί
 όχι από τη σκοπιά της ουτοπίας, ούτε της πολιτικής ούτε των πολέμων,
αλλά από τη σκοπιά του χρήματος».        
David Lescot

 

To systima tou Pontzi texnes plus2

 

Η Εταιρεία Θεάτρου Θέση, μετά το «Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας» και τον «Δον Κιχώτη», παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα το θεατρικό έργο «Το Σύστημα του Πόντζι» του Νταβίντ Λεσκό, σε σκηνοθεσία Μιχάλη Σιώνα, στο θέατρο 104, απ’ τις 25 Ιανουαρίου.
Γραμμένο το 2012 «Το Σύστημα του Πόντζι» αφηγείται την αληθινή ιστορία του Τσαρλς Πόντζι, ενός Ιταλού μετανάστη, που το 1903, σε ηλικία 21 ετών, φτάνει στην Αμερική με δυο δολάρια στην τσέπη, κατορθώνοντας μέχρι το 1920 να γίνει ένας απ’ τους σημαντικότερους επενδυτές της εποχής του, με εισοδήματα που άγγιζαν τα 250.000 δολάρια τη μέρα. Την 1η Νοεμβρίου του ίδιου έτους, ο Πόντζι δήλωνε ένοχος για απάτη, με 85 κατηγορίες να εκκρεμούν εις βάρος του.

 

To systima tou Pontzi texnes plus3


Ο Πόντζι έδωσε το όνομά του σ’ ένα απ’ τα πιο γνωστά, μη βιώσιμα επενδυτικά συστήματα, το «Σχήμα Πόντζι» (Ponzi Scheme), που αναφερόταν σε οποιαδήποτε χρηματική απάτη στηριζόταν σε «πυραμίδα» επενδυτών. Μια μέθοδος με προοπτικές κέρδους για επιχειρήσεις-φαντάσματα, που προέρχονταν από την άμεση πληρωμή τόκων στους πρώτους επενδυτές, με τα χρήματα των επόμενων.
O ίδιος ο Πόντζι πίστευε ότι «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και πως αν η ζωή δε σου δίνει ένα σύστημα αξιών, φτιάχνεις το δικό σου». Ανικανοποίητος και άπληστος,   καταπατώντας κάθε κανόνα ηθικής αλλά και... ανηθικότητας, χρησιμοποίησε την απάτη για να ανελιχθεί σε μια ταξική κοινωνία. Ο πόθος του για πλούτο ήταν μια σπείρα δίχως τέλος. Το σχήμα κατέρρευσε τον Αύγουστο του 1920, έπειτα από δημοσίευμα της εφημερίδας The Boston Post, που αποκάλυπτε την εμπλοκή του Πόντζι σε οικονομικό σκάνδαλο τράπεζας του Μόντρεαλ την περασμένη δεκαετία.
Με όχημα το σωματικό θέατρο, το χιούμορ, τη χορικότητα και τον διάλογο μουσικής και λόγου, τέσσερις ηθοποιοί ενσαρκώνουν 60 ρόλους σε μια μουσική κωμικοτραγική παράσταση για την πρώτη οικονομική φούσκα όλων των εποχών, στα συντρίμμια της οποίας στηρίχθηκε η σύγχρονη παγκόσμια οικονομία. «Το Σύστημα του Πόντζι» είναι μια παράσταση για όλους τους συμβιβασμούς με αυτά που έχουμε ή σε περιπτώσεις σαν του Πόντζι... με αυτά που δεν έχουμε.

 

To systima tou Pontzi texnes plus4

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Γεννημένος το 1971, ο Νταβίντ Λεσκό είναι συγγραφέας, σκηνοθέτης και μουσικός. Η γραφή του, όπως και η σκηνική του εργασία, αναζητούν τρόπους ενσωμάτωσης μη δραματικών μορφών στο θέατρο, όπως η μουσική. Το 2008 απέσπασε το βραβείο Νέου Ταλέντου της SACD (Εταιρεία Δραματικών Συγγραφέων και Συνθετών) και το Grand Prix δραματικής λογοτεχνίας για το έργο L’ Européenne.  Ερμηνεύοντας ο ίδιος το κείμενό του La Commission centrale de l' Enfance, απέσπασε το βραβείο Molière θεατρικής αποκάλυψης της χρονιάς 2009. Συνεργαζόμενος με το Théâtre de la Ville του Παρισιού, συμμετείχε σε πλήθος φεστιβάλ. Τα έργα του κυκλοφορούν απ’ τις Εκδόσεις Actes Sud-Papiers, ενώ έχουν μεταφραστεί και παίζονται στα αγγλικά, τα γερμανικά, τα πορτογαλικά και τα ισπανικά.

To systima tou Pontzi texnes plus5

Συγγραφέας: Νταβίντ Λεσκό
Mετάφραση: Έρση Βασιλικιώτη
Σκηνοθεσία: Μιχάλης Σιώνας
Επιμέλεια Κίνησης: Χρυσάνθη Μπαδέκα
Μουσική-Sound Design: Διαμαντής Αδαμαντίδης
Σκηνικά-Κοστούμια: Αλεξία Θεοδωράκη
Φωτισμοί: Nίκος Βλασόπουλος
Βοηθός Σκηνοθέτη: Στέφανος Πίττας
Β' βοηθός Σκηνοθέτη: Λυδία Βύρλα
Φωτογραφίες: Ελίνα Γιουνανλή
Επικοινωνία: Ελεάννα Γεωργίου & Ανζελίκα Καψαμπέλη
Παίζουν: Τρυφωνία Αγγελίδου, Διαμαντής Αδαμαντίδης, Γιάννης Σαμψαλάκης, Μαρία Χάνου
Η παράσταση επιχορηγείται απ’ το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού
Φωτογραφίες (high res): http://bit.ly/35xrm7i

Teaser: http://bit.ly/34w6wUv

Μέρες και ώρα παραστάσεων: Από 25 Ιανουαρίου έως 1 Μαρτίου, Σάββατο και Κυριακή στις 21:15

Τιμές Εισιτηρίων: Κανονικό: 12€, Μειωμένο (φοιτητικό, πολυτέκνων, ΑμεΑ): 10€, Ανέργων, Ατέλεια: 5€

Με ανανεωτική ματιά ανεβάζει Goldoni στο Θέατρο Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών ο Μιχάλης Σιώνας.
 
Ένας Υπηρέτης, δύο Αφεντάδες. Ο Τρουφαλδίνο, ο παμπόνηρος, πολυμήχανος, γκαφατζής αλλά και συνάμα άκακος ήρωας που εκπροσωπεί τους υπηρέτες όλων των εποχών υπηρετεί, ξεγελά, πληρώνεται από δύο κυρίους και σταδιακά φτάνει να διαφεντεύει τις ζωές τους. Μέσα από κωμικές συγκρούσεις, πάθη και περιπέτειες αναζητούνται ο έρωτας, το πάθος, η ευτυχία… αλλά κι η προσπάθεια του Υπηρέτη για επιβίωση.
 
Γραμμένο πίσω στο 1745, το έργο «Il servitore di due padroni» (Υπηρέτης Δύο Αφεντάδων), μετρά ήδη σχεδόν τρεις αιώνες ζωής. Μια από τις διασημότερες κωμωδίες του Goldoni επέλεξε να σκηνοθετήσει ο Μιχάλης Σιώνας σε μετάφραση Ερρίκου Μπελιέ. Οι περιπέτειες του καιροσκόπου υπηρέτη Τρουφαλντίνου κι οι εμπλουτισμένοι τύποι της Comedia dell Arte συνθέτουν έναν ενδιαφέρον καμβά, όπου ενυπάρχουν ο κοινωνικός προβληματισμός για τις τάξεις, τα δικαιώματα των υπηρετών, η θέση τη γυναίκας και η κατάτμηση των ταξικών γεφυρωμάτων. Για την ιστορία, ν’ αναφέρουμε πως το έργο αυτό έχει διανύσει τη δική του ιστορία στις κρατικές μας σκηνές, με πρώτο του ανέβασμα στο Εθνικό το 1937 (με τίτλο «Υπηρέτης δύο κυρίων») και στο ΚΘΒΕ, το 1967 σε σκηνοθεσία Κανέλλου Αποστόλου με τον Γιάννη Κυριακίδη ως Τρουφαλντίνο. Πιο πρόσφατο ανέβασμα στην Αθήνα, είχαμε την περσινή σεζόν από την ομάδα Ιδέα στο ομώνυμο θέατρο.
 
Πως μπορεί όμως μια κλασική κωμωδία να πλησιάσει τον σημερινό θεατή;
 
Η παράσταση
 
Ο Μιχάλης Σιώνας ανέλαβε να σκηνοθετήσει για λογαριασμό του ΚΘΒΕ, τον διασημότερο Ιταλό κωμωδιογράφο. Επέλεξε την άρχουσα στις μέρες μας μετάφραση του αποδημούντος Ερρίκου Μπελιέ. Ο σκηνοθέτης από τη μία θέλησε να αποτελέσει φόρο τιμής στην Comedia dell arte, φρεσκάροντας την κι από την άλλη να επικοινωνήσει μέσω της σκηνοθεσίας και της δραματουργίας της παράστασης με τα βαθύτερα κοινωνικά επίπεδα του έργου, που ομολογουμένως έχουν διαχρονική ισχύ.
 
Όσον αφορά το πρώτο σκέλος, προσπάθησε και το κατόρθωσε σε μεγάλο βαθμό, να συνδέσει τον κάθε ηθοποιό με την κινησιολογική ιδιαιτερότητα του τύπου που κλήθηκε να φέρει στην σκηνή. Είδαμε λόγου χάριν, το δύσκολο περπάτημα του Πανταλόνε, την κλοουνερί και τα κουτρουβαλιάσματα των υπηρετών, την κουτοπουνηριά της, Σμεραλντίνα και τον τυποποιημένο ρομαντισμό των νεαρών εραστών. Οι ηθοποιοί είχαν εμφάνιση ή στάση σώματος που καταδείκνυε αμέσως τον τύπο τους. Οι τζάνοι μάλιστα φορούσαν μάσκα, που συνδύαζε την κωμική τους περσόνα με το δραματικό τους υπόβαθρο. Το ενδιαφέρον εδώ όμως δεν είναι η δέσμευση των ηθοποιών σε μια τυποποίηση, αλλά η ελευθερία τους μέσα σε αυτήν. Οι χαρακτήρες του έργου ήταν αποδόθηκαν στην πλειονότητά τους ολοζώντανοι. Με τη λογική του «παταριού», οι ηθοποιοί αναλαμβάνουν τους χαρακτήρες τους όταν μπαίνουν στον κύκλο στο κέντρο της σκηνής.
 
Από την άλλη, όσον αφορά το δεύτερο βασικό σκέλος της παράστασης του Σιώνα, αυτόν της επικαιροποίησης του έργου, σε σημεία η δραματουργία υπερ-δουλεύτηκε. Βασικό ατού της παράστασης ήταν η ευφράδεια και η σκηνική άνεση του πρωταγωνιστή αυτής, Θανάση Ραφτόπουλου. Ο ηθοποιός έδωσε μια λαμπρή και πολύπλευρη ερμηνεία του Τρουφαλντίνο, που ήταν ταυτόχρονα και καιροσκόπος και αφελής, χειριστικός και αυθεντικός. Το ανέβασμα του έργου σήμερα, συμπίπτει και με το «καυτό» φεμινιστικό κίνημα της τελευταίας τριετίας (#metoo), αφού μέσω της μεταμφίεσης της Μπεατρίτσε σε άντρα, εκφράζονται όλες οι σεξιστικές ανισότητες. Ωστόσο, τα επιπρόσθετα κομμάτια, διακείμενα φεμινιστικών και αριστερών κειμένων, νομίζω πως ξεχειλώνουν τα νοηματικά κέντρα του έργου. Σε κάθε περίπτωση, η όποια κειμενική παρέμβαση κατοχυρώνεται νόμιμα φύσει του δραματικού είδους, που κατεξοχήν συζητούσε ευθέως για τις κοινωνικές (λαϊκές) του ανάγκες.
 
Ένα τρίτο στοιχείο της σκηνοθεσίας του Σιώνα, είναι η σύνδεση δραματικού με κωμικό, δίνοντας μια πιο ρεαλιστική εικόνα των χαρακτήρων του έργου. Το χιούμορ έτσι γίνεται το όχημα της τραγικότητας και το γέλιο αφήνει μια γλυκόπικρη επίγευση. Σε αυτή τη διάθεση, σημαντικό ρόλο παίζει η μουσική του Αλέξανδρου Ιωάννου, που έχει μια πιο μελοδραματική ταυτότητα. Ένσταση έχω με την επιλογή να κλείσει «δραματικά» το έργο με την ακόρεστη πείνα του Τρουφαλντίνου που έρχεται σε αντίθεση με το φινάλε του έργου.
 
Οι ηθοποιοί της παράστασης με μπροστάρη τον Θανάση Ραφτόπουλο δίνουν ερμηνείες που διακρίνονται για την αμεσότητα και την γνησιότητά τους. Μέσα σ’ ένα πολύ συμπαγές κλίμα, φέρει ο καθένας την προσωπικότητά του που συναντά την θεατρικότητα. Πέραν του πρωταγωνιστή, να ξεχωρίσουμε επίσης την Άννα Σωτηρούδη ως Μπεατρίτσε, την Ειρήνη Κυριακού ως Σμεραλντίνα και τον Γιάννη Τσεμπερλίδη ως Φλορίντο.
 
Καταληκτικά, η παράσταση Υπηρέτης δύο αφεντάδων του Μιχάλη Σιώνα καταφέρνει ν’ αναδείξει μια σχεδόν ξεχασμένη παράδοση και ταυτόχρονα να μιλήσει ηχηρά για την οργάνωση και την κατάσταση της κοινωνίας. Με λίγα ρεφιναρίσματα θα μπορούσε δε να ήταν μια πολύ ολοκληρωμένη πρόταση. Το σίγουρο είναι πως το αποτέλεσμα είναι γνήσια ψυχαγωγικό και μιλάει προς όλα τα κοινωνικά στρώματα και φύλα.

bookfeed_konstantinidis

anixnos250x300

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Αποκτήστε τα μ' ένα κλικ εδώ!

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

sample banner

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία