Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
Δύο από τις πιο σημαντικές προσωπικότητες του ελληνικού θεάτρου συναντώνται φέτος στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης,
ο Περικλής Μουστάκης  στον πρωταγωνιστικό ρόλο και η Ρούλα Πατεράκη με την πρώτη της συγγραφική δουλειά να ανεβαίνει στο θέατρο.
 
Πλαισιωμένοι από έναν θίασο ταλαντούχων ηθοποιών, και ακολουθώντας  τις σκηνοθετικές οδηγίες της Δώρας Στυλιανέση, ανεβάζουν μια ξεχωριστή επιθεώρηση που περιγράφει μεν τη σύγκρουση μεταξύ ρεαλισμού και μοντερνισμού, ωστόσο, μας αφήνει το περιθώριο να εντοπίσουμε  ίχνη της στην καθημερινότητά μας, δίνοντάς μας έμπνευση μέσα από το χιούμορ και τα δεξιοτεχνικά “hints”! 
 
Ο μεγάλος θεατρικός συγγραφές και εκπρόσωπος του ρεαλισμού Μπέρναρντ Σω, γνωστός για το χιούμορ, την ειρωνεία του και τις επαναστατικές του απόψεις, τον οποίο υποδύεται στη σκηνή ο Περικλής Μουστάκης, μη έχοντας καμία εμπειρία από το θεατρικό σανίδι, αποφασίζει να ερμηνεύσει τον Βασιλιά Ληρ. Όλοι όσοι τροφοδότησαν το θέατρο με συστήματα και μεθόδους, ο Μέγιερχολντ {Θανάσης Δόβρης},η Σάρα Μπερνάρ {Μαρία Παρασύρη} κ.α., προσκαλούνται στο σπίτι του, ώστε να προσφέρουν στον μεγάλο λογοτέχνη τον τρόπο που ο καθένας θεωρεί καλύτερο για να ερμηνευθεί αυτός ο ρόλος. Ο Μπέρναρντ Σω νιώθει πως το ίδιο του το γήρας και ο τεράστιος πνευματικός του πλούτος αρκούν για τη μεγάλη ερμηνεία. 
Μέσα από καυγάδες και φωνές που ζαλίζουν τον καημένο το γέρο, αποκαλύπτεται η σύγκρουση ρεαλισμού-μοντερνισμού, και μπορεί ο Σω να μην παίρνει την απάντηση που θέλει, αλλά τίθεται το ερώτημα τί είναι αυτό που καθιστά κάποιον ικανό να ερμηνεύσει ένα ρόλο. 
Η Ρούλα Πατεράκη με ένα δεξιοτεχνικά επιθεωρησιακό έργο, μας αποκαλύπτει την Ιστορία του μοντερνισμού-μεταμοντερνισμού η οποία ταρακουνά το θέατρο και εμάς τους ίδιους.
Η παράσταση θα παίζεται  στην Κεντρική Σκηνή του ΙΜΚ κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 9:00 μ.μ., από τις 26 Νοεμβρίου 2018, για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.
 
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ:
 
Κείμενο/Δραματουργική Επεξεργασία: Ρούλα Πατεράκη
Σκηνοθεσία: Δώρα Στυλιανέση
Σκηνικά / Κοστούμια: Άγγελος Μέντης
Σχεδιασμός Φωτισμών: Σεμίνα Παπαλεξανδροπούλου
Κίνηση: Αγγελική Στελλάτου
Μουσική Επιμέλεια: Βασίλης Κωνσταντουλάκης
Συνεργάτης Σκηνοθέτη: Σοφία Διονυσοπούλου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Γεωργία Ζάχου
Video Trailer: Δημήτρης Σιλβέστρος
Φωτογραφίες: Δημήτρης Σιλβέστρος, Χριστίνα Φυλακτοπούλου
Παραγωγή: R.M.LIGHT
Επιμέλεια Παραγωγής: Γιάννης Παντελίδης
Δημόσιες σχέσεις – Επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη
 
Ερμηνεύουν:
Περικλής Μουστάκης
Θανάσης Δόβρης
Μαρία Παρασύρη
Σίβη Σιδέρη
Στέφανος Λώλος 
Πάνος Κούγιας
Μικές Γλύκας 
 

Συμμετέχοντας στον παγκόσμιο εορτασμό για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν (1918-2007), το Θέατρο της Οδού Κυκλάδων - Λευτέρης Βογιατζής ανεβάζει το έργο «Μετά την πρόβα» σε σκηνοθεσία Περικλή Μουστάκη, που ξεκίνησε ως τηλεοπτική ταινία το 1984, με ένα ξεχωριστό επιτελείο ηθοποιών: Ερλαντ Γιόζεφσον, Λένα Ολίν, Ινγκριντ Τούλιν. Έκτοτε το «Μετά την πρόβα», του Ινγκμαρ Μπέργκμαν, έγινε ένα από τα πιο αγαπητά κείμενα παγκοσμίως, στον κόσμο του θεάτρου.

Κείμενο, ξεκάθαρα, αυτοβιογραφικό, στο οποίο αποτυπώνεται όλη η αντίληψη του Μπέγκμαν για το θεατρικό γίγνεσθαι. Με πρωταγωνιστές έναν ηλικιωμένο σκηνοθέτη τον Χένρικ Βόγκλερ (Περικλή Μουστάκη), ο οποίος ανεβάζει για πέμπτη φορά στην καριέρα του, το «Ονειρόδραμα» του Στρίντμπεργκ, αγαπημένου θεατρικού συγγραφέα του ίδιου του Μπέργκμαν, ο οποίος δεν σταμάτησε ποτέ να τον διαβάζει και να τον μελετά, ενώ συνήθιζε να λέει: «δεν κατάφερα να γράψω ούτε μια φράση αντάξιά του», η παράσταση ξεκινάει με τον σκηνοθέτη μόνο σ’ ένα χώρο μετά την πρόβα, όταν ξαφνικά εισβάλλει στη σκηνή η Άννα Έγκερμαν (Πηνελόπη Τσιλίκα), η νεαρή ηθοποιός που παίζει τον ρόλο της Άγκνες στο «Ονειρόδραμα». Η συζήτηση μεταξύ τους εξελίσσεται σ’ ένα ψυχογράφημα του δίπολου ηθοποιού- σκηνοθέτη, με πολλά παράπλευρα και ενδιαφέροντα δίπολα να τροφοδοτούνται από αυτό το κυρίαρχο, καθώς ο συγγραφέας μεγαλουργεί, ως ανατόμος της ανθρώπινης ψυχής αφοπλίζοντας με τις αλήθειες του υποσυνειδήτου, που αναδίδονται στην επιφάνεια τόσο άμεσα κι ωμά.

Το παρόν στη σκηνή, ως κυρίαρχη μορφή, δίνει κι η 46χρονη Ράκελ (Μαρία Ναυπλιώτου) - η νεκρή πια μητέρα της Άννας και πρώην ερωμένη του σκηνοθέτη - μια ωραία, νευρωσική κι αλκοολική γυναίκα. Έτσι, το παρόν και το παρελθόν των ηρώων μπλέκονται σε ένα επίπονο ταξίδι καλλιτεχνικής, αλλά κι εσωτερικής αναζήτησης.

Ο Περικλής Μουστάκης, έχοντας ως οδηγό του την εξαιρετική μετάφραση του Χρήστου Μαρσέλλου, μοιάζει να έχει εντρυφήσει στον Σουηδό σκηνοθέτη κι ανεβάζει το έργο με χειρουργική ακρίβεια. Δεν είναι τυχαίο που τοποθετεί στο κέντρο της σκηνής ένα μεταλλικό χειρουργικό τραπέζι (σκηνικά: Νίκη Ψυχογιού), πάνω στο οποίο διαδραματίζονται οι πιο αποκαλυπτικές σκηνές των δύο ηρωίδων, όλες οι ενδόμυχες σκέψεις και τα πιο βαθιά τους «θέλω».

Εξάλλου, ο ίδιος ο Μπέργκμαν εξομολογείται ότι αντιμετώπιζε τις πρόβες σαν «εγχειρήσεις», μέσα σε χώρους όπου επικρατούσε «η αυτοπειθαρχία, η καθαριότητα, το φως»: «Η πρόβα είναι μια σοβαρή δουλειά και όχι προσωπική θεραπεία για τον σκηνοθέτη και τον ηθοποιό». Η παράσταση κερδίζει με τον καλοδουλεμένο ρυθμό της και τις εκπληκτικές παύσεις της.

Το σκηνοθετικό εύρημα με την εμφάνιση του αγοριού (Σπύρος Γουλιέλμος ή Άγγελος Τσενέκος) σε καίρια σημεία, ως δρον υποσυνείδητο κι υπόμνημα μιας παιδικότητας, που δεν ήταν ποτέ ανέμελη κι ευτυχής, λειτουργεί έξοχα, χωρίς να αποπροσανατολίζει από την κύρια δράση. Ενώ, στο δεύτερο μέρος, το παιχνίδι με τους φωτισμούς (Αλέκος Αναστασίου) και τις γρήγορες επανεμφανίσεις των ηθοποιών βάζει τον θεατή σε μια μαγική χρονοκάψουλα και σ’ ένα συναρπαστικό παιχνίδι, προκειμένου αυτός να παρακολουθήσει τις μύχιες σκέψεις ενός ερωτικού τριγώνου.

Ο Περικλής Μουστάκης, ως Χένρικ Βόγκλερ, επεσήμανε με εξαιρετική ενάργεια και πειστικότητα τις φάσεις και τα διαδοχικά στάδια ενός καλλιτέχνη, πριν ολοκληρωθεί ένα παραστατικό γεγονός. Πολλές φράσεις του σε κάνουν τόσο πολύ να ταυτιστείς, που δεν σου αφήνουν περιθώριο παρά να συγκινηθείς βαθιά.

Η Πηνελόπη Τσιλίκα, από τα πρώτα λεπτά στη σκηνή, κερδίζει το στοίχημα με την αφοπλιστική της αμεσότητα και με μια παλλόμενη εσωτερική ένταση, που εκρήγνυται στις σωστές δόσεις.

Αποφεύγοντας τον σκόπελο η ερμηνεία της να μοιάζει με αυτή της Μπλανς, καθώς κι εκείνη ακροβατούσε μεταξύ λογικής και τρέλας, η Μαρία Ναυπλιώτου σχεδίασε πειστικά την Ράκελ της σαν ένα πλάσμα που η έλλειψη πίστης στους ανθρώπους το οδήγησε στην απελπισία. Η αλαφράδα, η χάρη της ηρωίδας από τη χρήση αλκοόλ, αλλά κι η ανησυχία που εμφανίζεται με τη συνειδητοποίηση του μικρού ρόλου που οδηγεί στο τέλος μιας καριέρας για να υψωθεί, στη συνέχεια, σε θανάσιμη αγωνία σε συνδυασμό μ’ έναν υποβόσκοντα ερωτισμό απογείωσαν την ερμηνεία της.

Η παράσταση, όπως προαναφέρθηκε, εντάσσεται στο αφιέρωμα του θεάτρου στο «Έτος Μπέργκμαν», ενώ θα ακολουθήσουν το «Σχετικά με τις μαριονέτες και τη ζωή τους» και το «Μπροστά σ’ έναν κλόουν», σε σκηνοθεσία Γιάννη Μόσχου και Γιώργου Σκεύα αντίστοιχα. Ευχή μας να μας χαρίσουν μια ανάλογα συναρπαστική θεατρική εμπειρία.

Από τη Γιώτα Δημητριάδη

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Please enter youtube id.

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

Kalomoira2.jpg

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία