Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

Περίπου δύο στους τρεις Εβραίους, οι οποίοι ζούσαν στην Ευρώπη πριν από τον πόλεμο, σκοτώθηκαν στο Ολοκαύτωμα. Όταν ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος έληξε το 1945, έξι εκατομμύρια Εβραίοι της Ευρώπης ήταν νεκροί. Περισσότερο από ένα εκατομμύριο των θυμάτων ήταν παιδιά. Οι Γερμανοί κι οι συνεργοί τους υπήρξαν αδυσώπητοι στη δίωξη κι εξόντωση Εβραίων στις περιοχές της Ευρώπης που ήταν υπό τον έλεγχό τους. Οι θηριωδίες του Χίλτερ και το όραμά του για την "άρια φυλή" ενέπνευσαν εκατομμύρια συγγραφείς ανά τον κόσμο.

Αλλά και το ίδιο το καθεστώς χρησιμοποίησε ακόμα και την Τέχνη για την προπαγάνδα του. Στην κυβέρνηση του Τρίτου Ράιχ, η καλλιέργεια των τεχνών είχε μεγαλύτερη και πιο διαρκή σημασία, ακόμα κι από την ικανοποίηση των καθημερινών αναγκών των ανθρώπων. Ο ίδιος ο Φύρερ δήλωσε χαρακτηριστικά το 1936 στη Νυρεμβέργη: «Η τέχνη είναι η μόνη πραγματικά διαχρονική επένδυση της ανθρώπινης εργασίας».

Δεκαετίες μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, θεατρικά έργα εμπνευσμένα από τις τραγωδίες του, ελκύουν το ενδιαφέρον σκηνοθετών και κοινού. Εστιάζουμε σε έξι παραστάσεις, οι οποίες ζωντανεύουν ιστορίες από το φρικαλέο ιστορικό παρελθόν στις θεατρικές σκηνές της πόλης. Ενώ, μια ακόμη το  "Himmelweg (Ο δρόμος για τον ουρανό)" του Χουάν Μαγιόργκα, σε σκηνοθεσία Ελένης Καρακούλη έριξε αυλαία πριν λίγες μέρες. 

 

 

«Πριν την αποχώρηση»: Μία πολιτική σάτιρα που αποκαλύπτει την «αρρώστια» του δυτικού πολιτισμού

Για δεύτερη φορά, το Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας κι η Μπέττυ Αρβανίτη, παρουσιάζει το έργο του Τόμας Μπέρνχαρντ ( 1931 – 1989 )  «Πριν την αποχώρηση», του κορυφαίου Αυστριακού συγγραφέα που με το συνολικό του έργο σφράγισε τη γερμανόφωνη λογοτεχνία το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα.Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Νίκος Μαστοράκης. Στο  «Πριν την αποχώρηση» ο συγγραφέας δίνει πολιτικές διαστάσεις σ΄ ένα ψυχολογικό οικογενειακό δράμα. Σύμφωνα με την υπόθεση: ο  δικαστής Χέλλερ, ένας πρώην ναζί που κατάφερε να διαφύγει τη σύλληψη και να αναλάβει ανώτατο κρατικό αξίωμα στη Γερμανία μετά τον πόλεμο, ζει με τις δύο αδελφές του, προσπαθώντας να κρατήσει ζωντανή την ανάμνηση του ζοφερού παρελθόντος…Στη σκηνή του ιστορικού θεάτρου της Κυψέλης, τρεις σπουδαίοι ηθοποιοί: η Μπέττυ Αρβανίτη, ο Περικλής Μουστάκης κι η Σμαράγδα Σμυρναίου.

bf78fd994de97ba73af95eb508b9b518 XL


«Ρίττερ, Ντένε, Φος»: Ένα δείπνο με φόντο, ένα μαυσωλείο 

Στο δεύτερο έργο του Αυστριακού δραματουργού που παρουσιάζεται αυτή τη σεζόν στη θεατρική Αθήνα και πιο συγκεκριμένα στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης, ο Μπέρνχαρντ αναφέρεται εμμέσως αλλά σαφώς στους Ναζί. Στο συγκεκριμένο θεατρικό καυτηριάζει αλληγορικά την εθελοτυφλία, όσον αφορά τη συμμετοχή των συμπατριωτών του στα τερατώδη εγκλήματα των ναζί.

Στην εξαιρετική παράσταση, που σκηνοθέτησε η Μαρία Πρωτόπαππα, το σκηνικό του Σάκη Μπιρπίλη είναι μια σαφή αναφορά σε μαυσωλείο, ένα  εντυπωσιακό μεταλλικό μνημείο πεσόντων 

αποτίοντας φόρο τιμής στα θύματα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η ιστορία έχει πρωταγωνιστές τρία αδέρφια.  Όλα ξεκινάνε όταν ο Λούντιβιχ, επιστρέφει στο πατρικό του, μετά από μήνες σε ψυχιατρική κλινική. Η Λουκία Μιχαλοπούλου, η Στεφανία Γουλιώτη κι ο Αργύρης Ξάφης  δίνουν σάρκα και οστά στα τρία αδέρφια και μας χαρίζουν τρεις απολαυστικές ερμηνείες. 

 

 FelitseLily 6 insert

«Φελίτσε και Λίλυ: Ένας άνθρωπος ανάμεσα στους ανθρώπους», μια αληθινή ιστορία αγάπης, από το Βερολίνο του 1942

Μια Γερμανίδα παντρεμένη με αξιωματικό των Ναζί και μια Εβραία συναντιούνται στο Βερολίνο του 1942 και μια μεγάλη αγάπη γεννιέται στη σκιά του ναζισμού και μιας πόλης που βομβαρδίζεται στο όνομα του «πολιτισμού και της τάξης». Σε μια σκοτεινή εποχή, όπου Εβραίοι, ομοφυλόφιλοι, διαφορετικοί, άνθρωποι με αναπηρία δολοφονούνταν, περιουσίες καταστρέφονταν, παιδιά σκοτώνονταν γιατί είχαν την ατυχία να γεννηθούν τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, σ’ αυτό τον τόπο.

Μια αληθινή ιστορία που ενέπνευσε την Ελένη Καρασαββίδου, ερευνώντας την μέσα από το βιβλίο της Erica Fischer, την ταινία Aimee and Jaguar αλλά και την επικίνδυνη άνοδο της ναζιστικής απειλής και των ρατσιστικών επιθέσεων παγκοσμίως. Επιθέσεις εναντίον γυναικών, ομοφυλόφιλων, ανθρώπων με αναπηρία, ανθρώπων με κάθε είδους ιδιαιτερότητα. Η άρρωστη μανία για εξουσία και κέρδος κάποιων, διαμορφώνει συνειδήσεις εκπαιδεύοντας ανθρώπους να σκοτώνουν συνανθρώπους τους, να ασκούν κάθε μορφής βία χωρίς να σκέφτονται πως αύριο θα έρθει κι η δική τους σειρά. Διαστρεβλώνουν την αλήθεια φανατίζοντας, χειραγωγώντας.

Τη σκηνοθεσία και τη δραματουργική επεξεργασία υπογράφει η Κατερίνα Πολυχρονοπούλου και στη σκηνή του θεάτρου Vault θα δούμε τις: Δήμητρα Βαμβακάρη, Δήμητρα Σύρου κι Έλενα Τυρέα.

 

Η πρεμιέρα αναμένεται σύντομα!

 

prosvpiki

«Προσωπική Συμφωνία», όταν η τέχνη ανακρίνεται 

Στο Από Μηχανής Θέατρο παρουσιάζεται, για δεύτερη χρόνια, το βραβευμένο αριστούργημα «Προσωπική Συμφωνία» (Taking sides) του Ρόναλντ Χάργουντ, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μυλωνά. Το έργο γράφτηκε το 1955 και βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα· τα οποία ο συγγραφέας άντλησε από τα ημερολόγια του Βίλχελμ Φουρτβένγκλερ. Η παράσταση, αποδόθηκε σε παγκόσμια πρώτη από τον μεγάλο Χάρολντ Πίντερ, ενώ στον ρόλο του μαέστρου ο Ντάνιελ Μάσεϊ απέσπασε το βραβείο Λόρενς Ολίβιε.

Ο Βίλχελμ Φουρτβένγκλερ ήταν ένας από τους μεγαλύτερους μαέστρους του 20ου αιώνα. Τιμήθηκε γι΄αυτό και χαίρει της εκτίμησης όλων των μουσικόφιλων ανά τον κόσμο. Από το ταλέντο του γοητεύτηκε κι ο Αδόλφος Χίτλερ. Ο Βίλχελμ έβλεπε τον εαυτό του σαν έναν ρομαντικό θεωρητικό ιδεαλιστή της μουσικής, ο οποίος αγαπούσε τη χώρα του. Έτσι, παρέμεινε στην Γερμανία και το ναζιστικό καθεστώς τον εκμεταλλεύθηκε. Τον χρησιμοποίησε για να δώσει κύρος σε μια απαίδευτη κάστα ανθρώπων, που εν πολλοίς, δεν γνώριζαν και πολλά για τη μουσική ή μάλλον γνώριζαν ότι μπορούσαν να τη φέρουν στα μέτρα τους.

Στον ρόλο του μαέστρου, ο Νικήτας Τσακίρογλου και στον ρόλο του Ταγματάρχη Άρνολντ, που τον ανακρίνει, ο Αλέξανδρος Μπουδούμης. Ο Χρήστος Βαλαβανίδης είναι ο μάρτυρας που θα αλλάξει την τροπή της ανάκρισης. Στη σκηνή του Από Μηχανής απολαμβάνουμε επίσης τους: Άννα Ελεφάντη, Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου, Παναγιώτη Γουρζουλίδη, Κώστα Κουτρούλη και Δημήτρη Μπούρα.

 

 roouz i sugklonistiki ermineia tis despoinas mpempedeli.w l

«Ρόουζ», μια συγκλονιστική εξομολόγηση

Η Δέσποινα Μπεμπεδέλη επιστρέφει στην Αθήνα για να ερμηνεύσει τη Ρόουζ, την επιζήσασα Εβραία του Martin Sherman. Ένας δυνατός θεατρικός μονόλογος, σε σκηνοθεσία του Νίκου Καραγέωργου.


Η Ρόουζ κατάφερε να επιβιώσει– είναι μια επιζήσασα Εβραία. Η αξιόλογη ζωή της άρχισε σ’ ένα μικρό Ρωσικό χωριό, μεταφέρθηκε σ’ ένα γκέτο της Βαρσοβίας, σ’ ένα πλοίο με το όνομα «Έξοδος» και τελικά στους δρόμους του Ατλάντικ Σίτυ, των φαραγγιών της Αριζόνα και τις μυρωδάτες νύχτες του Μαϊάμι Μπιτς. Το έργο είναι το πορτραίτο μιας φοβερής γυναίκας και μέσον υπενθύμισης των γεγονότων που στιγμάτισαν τον 20ο αιώνα.
Ένα ρεσιτάλ ερμηνείας από την καταξιωμένη ηθοποιό στη σκηνή του Γυάλινου Μουσικού Θεάτρου.Τον ίδιο μονόλογο είχε ερμηνεύσει και η Αντιγόνη Βαλάκου το 2000.

 koukloi

«Ο ΑΓΩΝας ΤΟΥΣ»:Δύο ξεχωριστές παραστάσεις. Δύο διαφορετικά τρίγωνα. Ένας κοινός Αγώνας.

Ο Φίλιππος Ζαρφειάδης γράφει και σκηνοθετεί, έχοντας ως υλικό του ντοκουμέντα και άγνωστες μαρτυρίες των επιζώντων του ολοκαυτώματος, των ομοφυλόφιλων ανδρών και των τσιγγάνων, δύο ομάδων ανθρώπων που παραγκωνίστηκαν από την «πολιτική ορθότητα» της Ιστορίας… Υπήρξε μία από τις πιο εγκληματικές περιόδους της ανθρώπινης ιστορίας. Τα στρατόπεδα εξόντωσης του Χίτλερ και των συνεργατών του έφεραν στο προσκήνιο ένα από τα πιο σκληρά πρόσωπα του Ανθρώπου… Μέχρι εκείνη την στιγμή, τέτοιου είδους εγκλήματα δεν είχαν καν όνομα… τα εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας…

Στη σκηνή του Άβατον ανεβαίνουν δύο ξεχωριστές παραστάσεις(«Οι Τσιγγάνοι», «Οι κούκλοι»)Η κοινή συνισταμένη των δύο αυτών παραστάσεων είναι οι τραυματικές, για την ιστορία της ανθρωπότητας, ιστορίες των ανθρώπων που φορούσαν το καφέ και το ροζ τρίγωνο, οι οποίες πρέπει να παραμείνουν ζωντανές.

Ερμηνεία Οι “κούκλοι”: Θωμάς Αντωνόπουλος, Φίλιππος Ζαρφειάδης, Μαρία Καραμάνη, Μαρίνα Παντελάκη

Ερμηνεία Οι τσιγγάνοι: Μαριλένα Δήμα, Φίλιππος Ζαρφειάδης, Χρήστος Κασιέρης, Βιργινία Μιχαήλ

Διαβάστε επίσης: 

Δέσποινα Μπεμπεδέλη:«Πάντα Παραλληλίζω Την Τέχνη Του Ηθοποιού Με Τον Πρωταθλητισμό»

 

Είδα Το «Ρίττερ,Ντένε,Φος», Σε Σκηνοθεσία Μαρίας Πρωτόπαππα

 

Η Μαρία Πρωτόπαππα Δεν Έγινε Γιατρός Και Υπήρξαν Φορές Που Το Μετάνιωσε (Συνέντευξη)

Από τη Γιώτα Δημητριάδη

φωτογραφίες για το texnes-plus Χριστίνα Δενδρινού

Η Λουκία Μιχαλοπούλου συναντά για πρώτη φορά στη θεατρική της πορεία τον Μπέρχαρντ στο αγαπημένο της Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης. 

Θυμάμαι, πολύ χαρακτηριστικά, στα φοιτητικά μου χρόνια, όλη τη θεατρική Αθήνα να μιλάει για ένα ταλαντούχο κορίτσι, το οποίο είχε ενθουσιάσει το κοινό στη «Μπλε Μελαγχολία», στο Ανοιχτό Θέατρο του Γιώργου Μιχαηλίδη. Μια παράσταση, που δυστυχώς, δεν είδα ποτέ.

Εγώ, αυτό το κορίτσι το «ανακάλυψα» στο «Bella Venezia» του Γιώργου Διαλεμένου, σε σκηνοθεσία του Λευτέρη Βογιατζή, μια από τις καλύτερες παραστάσεις που έχω δει στη ζωή μου.

Λίγα χρόνια, αργότερα, στη χαώδη σκηνή της Πειραιώς, τη θυμάμαι ακόμα ως Τέσσα να κομματιάζει την κοιλιά της, μια κραυγή που ηχεί ακόμα και σήμερα στα αυτιά μου.

Η συνέχεια είναι γνωστή: βραβείο Μερκούρη 2011, Κρατικό Βραβείο Α’ γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, συνεργασίες με τους σημαντικότερους σκηνοθέτες και πρωταγωνιστές, σπουδαία θεατρικά κείμενα κι ερμηνείες που κρατάς για καιρό μέσα σου.

Σήμερα, το κορίτσι έχει καθιερωθεί ως πρωταγωνίστρια πρώτης γραμμής, χωρίς να χάσει ποτέ τον ενθουσιασμό και τη ζωντάνια της.

Λίγο πριν επιστρέψει στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης, της αγαπημένης της σχολής για να γίνει η Ρίττερ στο αριστούργημα του Τόμας Μπέρχαρντ «Ρίττερ, Ντένε, Φος» με θεατρικά της αδέρφια τη Στεφανία Γουλιώτη και τον Αργύρη Ξάφη και σκηνοθέτη την Μαρία Πρωτόπαππα φωτογραφίζεται για το texnes-plus στο κέντρο της πόλης και μιλάει για όλα όσα θέλουμε να μάθουμε.

loukia mixalopoulou texnes plus 3

Μια παράσταση μαζί με τη Στεφανία Γουλιώτη...

Αυτή η συνεργασία ήταν μια ανάγκη που ξεκίνησε από μένα και τη Στεφάνια. Η σκέψη γενννήθηκε, εδώ και τουλάχιστον τρία χρόνια, όταν βρεθήκαμε μαζί στον «Θεό της Σφαγής», που σκηνοθέτησε ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης.

Θέλαμε να έχουμε κοντά μας έναν άνθρωπο που εκτιμάμε κι έχουμε μια κοινή γλώσσα. Η Μαρία Πρωτόπαππα ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να μας συμβεί. Την ομάδα ολοκλήρωσε ο Αργύρης Ξάφης, ένας σημαντικός ηθοποιός κι άνθρωπος μ’ ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας.

Στην καρέκλα του σκηνοθέτη, αλλά με τη ματιά του ηθοποιού.

Θεωρώ ότι ένας σκηνοθέτης, ακόμα κι αν δεν είναι ηθοποιός, οφείλει να γνωρίζει τη λειτουργία του ηθοποιού και να δουλέψει μαζί του ουσιαστικά ξεκλειδώνοντας τα ταλέντα του. Για να βρεθεί ο κώδικας μιας παράστασης χρειάζονται όλες οι λειτουργίες να εναρμονιστούν και να μετατραπούν σε σκηνική δράση. Αυτός είναι ένας από τους βασικότερους ρόλους του σκηνοθέτη, η εποικοδομητική σύνδεση.

Η Μαρία Πρωτόπαππα κι η οπτική της στο έργο του Μπέρχαρντ

Η Μαρία έχει ασχοληθεί πολύ με τον πυρήνα του έργου, με τον Μπέρχαρντ και τη γραφή του. Γεγονός, το οποίο για να είμαι ειλικρινής, σπάνια το συναντάς σε σκηνοθέτη. Τα πεδία που μας έχει ανοίξει είναι τόσα πολλά και τόσο ενδιαφέροντα. Είναι αδύνατον στον χρόνο που έχουμε να τα σκαλίσουμε όλα. Η παράσταση επικεντρώνεται στο νήμα που ενώνει κι εγκλωβίζει τα τρία αδέλφια στο συνεχόμενο αρνητικό πρόσημο, κρατώντας τους, όμως,μαζί.

70429000 874893212897183 3613842017508917248 n

Στο «Ρίττερ, Ντένερ, Φος» ο Μπέρχαντ κριτικάρει με σφοδρότητα τα βαθιά κοινωνικά προβλήματα, που δρουν καταλυτικά στην ψυχή και το πνεύμα του ανθρώπου. Στην Ελλάδα του 2019 θα είχε το ίδιο υλικό;

Δυστυχώς, η ελληνική κοινωνία μοιάζει να κλείνει αντί να ανοίγει. Η σκέψη μας δεν μας οδηγεί σ’ έναν δρόμο προόδου, αλλά μάλλον όλο και πιο πίσω. Οι διέξοδοι όλο και λιγοστεύουν. Νιώθω ότι υπάρχει ένας γενικός αποπροσανατολισμός, η κατάσταση μοιάζει χαοτική και καταθλιπτική. Σήμερα, μοιάζουμε πολύ με τους ήρωες του Μπέρχαρντ, οι οποίοι δεν προσδοκούν τίποτα. Το μόνο που κάνουν είναι να ανακυκλώνουν τη ματαιότητά τους κάνοντας κύκλους με επίκεντρο τον ίδιο τους τον εαυτό.

Ρίττερ, η ηρωίδα μου.

Σ’ αυτόν τον ρόλο με γοητεύει και με θλίβει το ίδιο πράγμα: ο χαμαιλεοντισμός της, η μοναξιά της και η μεγάλη ανάγκη που έχει τους άλλους, ακόμα κι αν δεν το δείχνει. Είναι τρομερό το γεγονός, ότι γίνεται σπιούνος από ασυνείδητη απελπισία, ζήλια κι αφόρητη ανάγκη να αγαπηθεί.

loukia mixalopoulou texnes plus4

 

Ρίττερ VS Λουκία

Υπάρχει μια ματαιότητα, υπαρξιακή ματαιότητα και μια ανάγκη να ειπωθούν τα πράγματα όπως είναι. Μοιάζει να θέλουν να πέσουν οι μάσκες της υποκρισίας και για να το πετύχει αυτό χρησιμοποιεί τα πιο άρρωστα μέσα. Το ποσό φλερτάρει με τη φωτιά, τον κίνδυνο. Είναι μια λειτουργία, την οποία αναζητώ κι εγώ θεατρικά με μανία. Αυτό που δεν μ’ αντιπροσωπεύει καθόλου είναι οι τρόποι που το δοκιμάζει. Τον στόχο της, όμως, τον καταλαβαίνω.

Οι ήρωες του Τόμας Μπέρνχαρντ παίζουν με τη ζωή το ίδιο παιχνίδι: Επιστρατεύουν την τέχνη για να πολεμήσουν την αρρώστια, πασχίζουν με τα χάχανά τους να τρομάξουν τον θάνατο. Είναι αυτή μια κοινή αντιμετώπιση;

Και μόνο το γεγονός ότι οι ήρωες φλερτάρουν, αποδοκιμάζουν κι επιδοκιμάζουν το ίδιο το θέατρο και τη λειτουργία του ηθοποιού μας φέρνει και τους τρεις, στην πρόβα, αντιμέτωπους με τα προσωπικά μας ερωτήματα σε σχέση με τη δουλειά μας. Σε σχέση με το πόσο το θέατρο μπορεί να επιτελέσει τον σκόπο του. Και ποιος είναι, άραγε, αυτός; Ερωτήματα που δεν απαντιούνται μεν, αλλά σκαλίζουν την ψυχή μας.

70011090 2286785761434081 4081517059295412224 n

 

Τα πραγματικά ονόματα πίσω από τον τίτλο του έργου...

Ο συγγραφέας δανείζεται στοιχεία για τους χαρακτήρες του από τις προσωπικότητες αγαπημένων του ηθοποιών της σύγχρονής του γερμανικής σκηνής, της Ίλζε Ρίττερ, της Κρίστεν Ντένε και του Γκέρτ Φός. Παράλληλα, όμως, ο Μπέρχαρντ στο έργο αυτό δανείζεται στοιχεία από πολλά μέτωπα, όπως τον Αυστριακό φιλόσοφο, Λούντβιχ Βιτγκενστάιν, τον Αδόλφο Χίτλερ, τον πολιτικό που σε μικρή ηλικία ήθελε να γίνει καλλιτέχνης. Υπάρχει μια τρισδιάστατη παλέτα.

 

71284471 371594803730030 5433301395157549056 n

Η πραγματική Ρίττερ...

Δεν έψαξα πολλά στοιχεία για την πραγματική Ριττερ. Εξέτασα τη φυσιογνωμία της και με εντυπωσίασε το πόσο γυναίκα, αλλά και κορίτσι είναι μαζί. Όπως οι περσόνες, οι οποίες φέρουν αυτό το μείγμα της αριστοκρατίας και την ίδια στιγμή την αναίρεσή της.

loukia mixalopoulou texnes plus 5

 

Ματαιώσεις

Περνάω δύσκολα, όταν οι προσδοκίες που έχω για μια συνεργασία ματαιώνονται. Όταν μειώνεται η χαρά μου να πάω στην πρόβα κι όταν προσπαθώ να αυτοτροφοδοτηθώ για να παίξω. Η μεγαλύτερή μου ανάγκη, που όσο περνάνε τα χρόνια όλο κι αυξάνεται, είναι να δημιουργήσω την αλήθεια παρέα με κάποιον, συμπαίκτη μου – ηθοποιό στη σκηνή. Όταν αυτό δεν συμβαίνει, για τον οποιοδήποτε λόγο, βιώνω μια έντονη απογοήτευση.

Η Λουκία κι η Γίδα

Το έργο του Έντουαρντ Φράνκλιν Άλμπι: «Η Γίδα ή ποια είναι η Σύλβια» έχει, κι αυτό, ως επίκεντρο μια προβληματική οικογενειακή σχέση. Το έργο ήρθε απρόσμενα στη ζωή μου κι έτσι απρόσμενη ήταν κι η σκηνική χημεία ανάμεσα στους τέσσερείς μας (μαζί με Νίκο Κουρή, Γιάννη Δρακόπουλο και Μιχαήλ Ταμπακάκη για δεύτερη χρονιά στο Θησείον)

Είναι μια εξίσου απαιτητική παράσταση με θέματα πολύ σκοτεινά. Η αντιμετώπιση και το φως που φέρει ο Νικορέστης Χανιωτάκης, ο οποίος το σκηνοθετεί, σε κάνουν να θέλεις να τα βλέπεις και να τα παίζεις με μια παράλογη ηδονή.Σαν ένα άγριο παιχνίδι το αντιμετωπίσαμε, παιγμένο όμως με αθωότητα και κέφι και περιορισμένοι σε ένα κλουβί.

loukia mixalopoulou texnes plus 6

 

Η συνεργασία που έχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου...

Όλες οι θεατρικές μου συναντήσεις, μέχρι σήμερα, έχουν καταγραφεί μέσα μου και πραγματικά δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποια. Θυμάμαι όμως, την πρώτη φορά, που ο Γιώργος Μιχαηλίδης με έκανε να πάρω την ευθύνη του συνδημιουργού στην παράσταση «Μπλε Μελαγχολία». Ήταν από τις πρώτες μου δουλειές εκεί, σιγουρεύτηκα για τον ρόλο που θέλω να έχω σε μια πρόβα, βλέποντας ότι έτσι λειτουργώ πολύ καλύτερα. Από τότε μ’ αυτόν τον ρόλο του συνδημιουργού έρχομαι αντιμέτωπη. Πως και πόσο θα τον αφήσω να υπάρξει.

Οι Γιώργος Μιχαηλίδης, Λευτέρης Βογιατζής, Δημήτρης Καταλειφός ήταν για μένα...

Την ίδια λέξη, θα έβαζα και στους τρεις «δάσκαλοι». Η παρουσία τους στη ζωή μου και στη θεατρική μου πορεία ήταν καθοριστική. Αισθάνομαι ευγνωμοσύνη που τους συνάντησα, που με εμπιστεύτηκαν. Νομίζω, ότι ρούφηξα όσα περισσότερα μπορούσα από εκείνους.

loukia texnes plus 7

 

«Λόγω Τιμής - 20 χρόνια μετά»

Δεν την έβλεπα εκείνη την περίοδο τη σειρά, αλλά την έχω παρακολουθήσει, πρόσφατα, σε επαναλήψεις. Ήταν μια πολύ καλή σειρά, καλογραμμένη και, για την εποχή της, πολύ φρέσκια.

Γενικά, έχω μια επιφύλαξη με την τηλεόραση, αλλά σ’ αυτή την περίπτωση ένιωσα από την αρχή μεγάλη ασφάλεια. Η Μιρέλλα Παπαοικονόμου, την οποία εκτιμώ κι αγαπώ πολύ, έκανε τη μετάφραση στον «Φεγγίτη». Την ίδια εποχή, προετοίμαζε και την ιδέα της σειράς. Όταν, λοιπόν, μου πρότεινε να είμαι κι εγώ, η χαρά μου ήταν απερίγραπτη! Όλοι οι συντελεστές μου δημιούργησαν, από την πρώτη στιγμή, μια αίσθηση ασφάλειας κι εμπιστοσύνης. Είμαι πολύ χαρούμενη γι’ αυτή τη δουλειά κι ανυπομονώ για την πρεμιέρα σε λίγες μέρες στον ΣΚΑΙ.

Η Επίδαυρος: Όνειρο και φόβοι

Έγινα ηθοποιός, γιατί ονειρευόμουν να παίξω στην Επίδαυρο και γενικά σε ανοιχτά θέατρα. Τόσο που σκεφτόμουν τι θα κάνω τον χειμώνα. Μαθήτρια στο Τέχνης, έπαιξα στην Επίδαυρο κι αμέσως μετά με το Εθνικό στον « Οιδίποδα» σε σκηνοθεσία Ρούλας Πατεράκη. Νομίζω πως ο βασικότερος λόγος που δεν το τολμάω εύκολα είναι γιατί δεν θέλω να απομυθοποιηθεί ο χώρος κι ο τρόπος δουλειάς σε σχέση με το τι σημαίνει να παίξεις εκεί. Δεν θα ήθελα να το κάνω με χίλιες δύο παραστάσεις και πρόβες που κάνουμε παράλληλα. Θα ήθελα να κρατήσω ακόμα αυτό το ρομαντικό όνειρο του ότι για να παίξεις εκεί, είναι κάτι ιερό. Οπότε όταν θα μπορώ να έχω έναν τέτοιο είδους χρόνο τότε θα το κάνω.

Αν δεν γινόμουν ηθοποιός...Θα ήμουν...

Δεν έχω ιδέα… Δεν το χω σκεφτεί… Αλήθεια, δεν ξέρω …

Στο καμαρίνι μου έχω πάντα...

Μια φωτογραφία του μπαμπά μου.

Μετά από μια απαιτητική παράσταση με χαλαρώνουν...

Οι φίλοι μου… Οι άνθρωποι, που με δέχονται όπως ακριβώς είμαι.

Σε δέκα χρόνια, ονειρεύομαι...

Να έχω υγεία και παρέα με σταθερούς συνεργάτες και να δημιουργούμε ωραίες παραστάσεις.

Μια συμβουλή – φυλακτό …

«Έχε πίστη!» Ήταν μια κουβέντα του δασκάλου μου στη σχολή του Θεάτρου Τέχνης, Δημήτρη Οικονόμου, και την κρατάω πάντα μέσα μου. Η πίστη έχει τεράστια σημασία στο θέατρο, αλλά και γενικά στη ζωή.

Έγινα ηθοποιός γιατί....

Μάλλον γιατί το θέατρο είναι ο μόνος τόπος, όπου μπορώ να εκφράσω τοόσο αγαπώ τον άνθρωπο.

 

 mixalopoulou texnes plus

 

Η Λουκία θα πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Ρίττερ, Ντένερ, Φος» από 18 Οκτωβρίου στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης και στη «Γίδα ή ποιος σκότωσε τη Σύλβια;» στο Θεάτρο Θησείον.

 

Μαρία Πρωτόπαππα: «Για Να Ξεφοβηθώ Δανείζομαι Την Εμπειρία Της Έμμα Ρέγιες»

 

Μαρκουλάκης, Γουλιώτη, Παπασπηλιόπουλος Και Μιχαλοπούλου Μιλούν Και Φωτογραφίζονται Για Το Texnes-Plus!

 

Δ. Καταλειφός: «Πολλά Από Αυτά Που Θεωρούνται Μοντέρνα, Εμένα Μου Φαίνονται Απλά Ανόητα»

tg gif 300 250px

bookfeed_konstantinidis

anixnos250x300

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:00 στο Θέατρο 104

Κλείστε εγκαίρως τις θέσεις σας μέσω viva.gr 

Από 20 Νοεμβρίου μέχρι 23 Ιανουαρίου 2020

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

sample banner

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία