Τελευταία Νέα
«Η Πανούκλα» έρχεται στο Θέατρο 104 «Η πιο δυνατή» στη κοινότητα Τέχνης Πράξις «Οι Καρέκλες» επιστρέφουν στο Από Κοινού «Μάρτυρες των Αθηνών»: Δείτε on line την παράσταση «STAND UP TRAGEDY»: Ο μονόλογος της Κάτιας Γέρου επιστρέφει στο Θέατρο Σταθμός Το «Αυτοί που περπατούν στα σύννεφα» θα κάνει πρεμιέρα στο Olvio Στρώστε τα χαλιά αλλά μην τ΄ αφήστε να κρύψουν τα χάλια μας Είδα τη «Μεταμφίεση», σε σκηνοθεσία Σταύρου Ράγια Κερδίστε τους 2 πρώτους τόμους από τη νέα σειρά Ζωάκια-Παρεάκια «Σύνθεση για έξι σώματα» της Αντωνίας Οικονόμου στο Θέατρο Ροές Ο «Δον Κιχώτης» καλπάζει στο Θέατρο Φούρνος «Λυσσασμένη μπαλαρίνα»: Δείτε πρώτοι την παράσταση στο Studio Μαυρομιχάλη Κώστας Γάκης: Το «ζιζάνιο» της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης δεν κόβεται καθόλου εύκολα! Κερδίστε ένα ρολόι της επιλογής σας από τη συλλογή MONELEGANCE Βάσω Γουλιελμάκη, τι μπορεί να συμβεί σ' ένα κομμωτήριο;
 

Ένα βιτριολικό, αναρχικό, αρκούντως προβοκατόρικο βαριετέ, που δεν αφήνει τίποτα όρθιο.

Φοβάμαι να χρησιμοποιήσω εκφράσεις, όπως «σπάει τις συμβάσεις», «αιρετική παράσταση» ή «άγρια σάτιρα», γιατί θα ακουστούν κλισέ και έχω την αίσθηση ότι μπορεί να προκαλέσουν… αναγούλα στους συντελεστές του “Greek Freak / all star game”, που παρουσιάστηκε χθες βράδυ στο θέατρο Ολύμπια στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και θα συνεχιστεί μέχρι την Τετάρτη, 14 Ιουνίου. Η αλήθεια όμως είναι ότι η παράσταση του Σίμου Κακάλα είναι όλα τα παραπάνω. Ένα βιτριολικό, αναρχικό, αρκούντως προβοκατόρικο βαριετέ, γραμμένο σε εντελώς προσωπικό τόνο, που δεν αφήνει τίποτα όρθιο, μιλάει συγκεκριμένα - με ονόματα και επώνυμα -, δεν φοβάται να παίξει με το σαχλό ούτε να κουράσει (η παράσταση κρατάει τρεις ώρες), δεν έχει πρόβλημα να μην αρέσει (γιατί δεν είμαστε υποχρεωμένοι να αρέσουμε σε όλους ούτε να παράγουμε πάντα έργα υψηλής τέχνης!), κανιβαλίζει στερεότυπα και ιδεοληψίες της ελληνικής πραγματικότητας και κουλτούρας, γυρίζει την πλάτη σε όλες τις ισορροπίες που οφείλει δήθεν να κρατάει η «ευφυής σάτιρα» και τα κάνει όλα γυαλιά καρφιά! 

Όση ώρα έβλεπα την παράσταση ένιωθα τον Κακάλα να μου φωνάζει στο αυτί: «Θα πεθάνεις, ρε φίλε, και δεν θα σε θυμάται κανείς! Χαλάρωσε! Άσε στην άκρη τις πόζες, σταμάτα να νοσταλγείς, πάψε να προσποιείσαι και πες τα πράγματα με το όνομά τους. Με δυο λόγια ζήσε τώρα που μπορείς, όπως μπορείς, μέσα σε αυτόν τον βουτηγμένο στα σκατά κόσμο». 

Το “Greek Freak / all star game” είναι ο ορισμός της απρόβλεπτης παράστασης. Ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για το τι θα ακολουθήσει. Μπορεί ένα τραγούδι των AC/DC, μπορεί κι ένα λαϊκο-ποπ σκυλάδικο με αντίστοιχη χορογραφία. Μία σκηνή αλά «Ρετιρέ» ή ένα θεατρικό δια χειρός Κιτσοπούλου. Ένα πρόωρο (βασικά εξαιρετικά πρόωρο, στα πρώτα πέντε λεπτά!) φινάλε της παράστασης ή ένα διάλειμμα με ανάγνωση λόγιου πορνό! Ο Κακάλας και οι συνεργάτες του οργιάζουν επί σκηνής χωρίς να υπολογίζουν τη γνώμη των θεατών και το πώς τους φαίνεται το θέαμα που παρουσιάζουν. Βασικά, όπως λέει και ο ίδιος, «στ’ αρχ…α του!»

Κι αν καλοσκεφτείτε, έχει τόσο δίκιο. Ποτέ η τέχνη – όπως την εννοεί ο καθένας – δεν πρέπει να ορίζεται και να διαμορφώνεται από τα θέλω του κοινού, των κριτικών ή των παραγωγών. Ο καλλιτέχνης θα κάνει αυτό που θέλει, θα εκφράσει τη δική του ανάγκη της στιγμής και δεν θα απολογηθεί και σε κανέναν. Μέσα από αυτό το πρίσμα η παράσταση του Κακάλα είναι αληθινή τέχνη.

Φυσικά την απόλυτη καυστικότητά της δεν είναι σε θέση να τη διαχειριστούν οι πάντες. Εξού και δεν ήταν λίγοι εκείνοι που αποχώρησαν στο διάλειμμα ή ακόμα και κατά τη διάρκεια του πρώτου μέρους της παράστασης. Νομίζω ότι έχει να κάνει με την ικανότητα αυτοσαρκασμού του καθενός. Το “Greek Freak / all star game” σε προκαλεί να κοιτάξεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να τον φτύσεις. Ό,τι βλέπεις πάνω στη σκηνή είσαι εσύ. Ακόμα και το «σαχλό» ή «σκατολογικό» που σε ενοχλεί είσαι εσύ. Ο Κακάλας δεν αυτολογοκρίθηκε στιγμή, δεν χαρίστηκε σε κανέναν (ούτε στον ίδιο του τον εαυτό) και δεν προσπάθησε να στρογγυλέψει τα πράγματα για να αρέσει στο κοινό του Φεστιβάλ. Έχω την αίσθηση ότι επίτηδες φλέρταρε κάποιες στιγμές και με την αισθητική της «φτηνής» επιθεώρησης για να σκανδαλίσει ένα σοβαροφανές κοινό, που είναι έτοιμο να αποθεώσει την κάθε… μεταμοντέρνα σκηνοθετική ανάγνωση κλασικού κειμένου, αλλά βγάζει σπυριά σε κάθε τι που του θυμίζει Σεφερλή.

Μόνο που ο Κακάλας δεν είναι Σεφερλής. Όχι μόνο επειδή έχει δώσει ήδη το στίγμα του στο θέατρο, αλλά κυρίαρχα επειδή ο Σεφερλής επιζητά εναγωνίως να αρέσει στο ευρύ κοινό του, ενώ ο Κακάλας με το “Greek Freak – all star game” ρισκάρει να μην αρέσει (αν όχι και να χλευάσει) σε πολλούς από αυτούς που τον έχουν αποθεώσει σε προηγούμενες δουλειές του.

Κατά τη γνώμη μου, η παράσταση του είναι συναρπαστικά ευφυής και με σαφέστατη πολιτική θέση. Και δεν αναφέρομαι μόνο στη δηκτικότητα με την οποία αντιμετωπίζει όλες τις παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας. Νομίζω το βαθύτερο μήνυμα της παράστασης είναι το εξής πολύ απλό: Σταματήστε να προσπαθείτε να αρέσετε στους άλλους και κάντε αυτό που σκέφτεστε και θέλετε! 

Ο Σίμος Κακάλας και οι συνεργάτες του - Δήμητρα Κούζα, Μιχάλης Βαλάσογλου, Κωνσταντίνος Μωραΐτης, Κλέων Γρηγοριάδης, Έλενα Μαυρίδου, Χρίστος Θεοδώρου (πιάνο, πλήκτρα, μεταλλόφωνο), Γιώτης Παρασκευαΐδης (κιθάρες), Αντώνης Αρβανίτης (κοντραμπάσο, ηλεκτρικό μπάσο), Ρόλη Γιαμοπούλου (τύμπανα), Αντώνης Δαγκλίδης (σκηνικά), Κλαιρ Μπρέσγουελ (κοστούμια), Μάρθα Φωκά & Jonathan Becker (μάσκες), Περικλής Μαθιέλλης (φωτισμοί), Φωκάς Ευαγγελινός (χορογραφίες), Αλέξανδρος Λόγγος (ειδικά εφέ) – έφτιαξαν μία ουσιαστικά ανατρεπτική παράσταση, σκεπτόμενη και ξεκαρδιστική, που είναι καταδικασμένη να διχάσει. Κι αυτό είναι πολύ υγιές στην τέχνη.      

 

 

Ο Σίμος Κακάλας καταπιάνεται με το αγαπημένο του είδος, το βαριετέ, παρουσιάζοντας το αυτοσαρκαστικό, αυτοαναφορικό βαριετέ Greek Freak / all star game. Πρωταγωνιστής είναι ένας χορός σεσημασμένων καλλιτεχνών, καταδικασμένων από την Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Διαδικτύου να βρίσκονται ισοβίως επί σκηνής, με την υποχρέωση να παράγουν συνεχώς άρτια καλλιτεχνικά προϊόντα, να διασκεδάζουν και να γοητεύουν κοινό και κριτικούς. 

Μέσα τους βαθιά ξέρουν ότι, σε περίπτωση αποτυχίας, τους περιμένει ο καλλιτεχνικός Καιάδας του καλοκαιριού, η πείνα και ο θάνατος. Πλειάδα προσωπικοτήτων θα τους συντρέξει στη μάταιη αυτή προσπάθεια να αποδείξουν ότι ακόμα συνεχίζουν να δημιουργούν. Θα υπάρξει άραγε ένας από μηχανής θεός που θα τους γλιτώσει από το θέαμα που είναι αναγκασμένοι να προσφέρουν; 

Στο Greek Freak / all star game, μέσω της κωμωδίας ο θίασος κάνει ένα καυστικό σχόλιο για τη σημερινή πολιτική και κοινωνική κατάσταση. Η παράσταση επιχειρεί να επαναπροσδιορίσει τη σχέση του καλλιτέχνη τόσο με το γέλιο, όσο και με το κοινό, προκαλώντας τα όρια ανοχής της κοινωνίας, που επιμένει να προσκολλάται στο ένδοξο παρελθόν. 

Συντελεστές:

Σκηνοθεσία - Σύνθεση: Σίμος Κακάλας  

Σκηνικό: Αντώνης Δαγκλίδης  

Κοστούμια: Claire Bracewell  

Μάσκες: Μάρθα Φωκά, Jonathan Becker 

Φωτισμοί: Περικλής Μαθιέλλης 

Χορογραφίες: Φωκάς Ευαγγελινός 

Ενορχήστρωση: Χρίστος Θεοδώρου 

Ειδικά εφέ: Αλέξανδρος Λόγγος 

Βοηθός σκηνοθέτη: Δημήτρης Καλακίδης 

Εκτέλεση παραγωγής: Γιώργος Λόξας 

 

Παίζουν οι: Σίμος Κακάλας, Δήμητρα Κούζα, Μιχάλης Βαλάσογλου, Κωνσταντίνος Μωραΐτης 

Guest Star: Κλέων Γρηγοριάδης, Έλενα Μαυρίδου 

Παίζουν οι μουσικοί: Χρίστος Θεοδώρου (πιάνο, πλήκτρα, μεταλλόφωνο), Γιώτης Παρασκευαΐδης (κιθάρες), Αντώνης Αρβανίτης (κοντραμπάσο, ηλεκτρικό μπάσο), Ρόλη Γιαμοπούλου (τύμπανα)

12 - 14 Ιουνίου, 21:00

 

Θέατρο Ολύμπια 

Τιμές εισιτηρίων: 15€-25€ (Κανονικό), 10-20€ (φοιτητικό), 10€ (A.μεΑ.)

 

 

 

 

 

 

 

 

Μία παράσταση χαμηλών τόνων που αποτελεί ένα βαθύ σχόλιο πάνω στη φύση του ρατσισμού και την έννοια του «ξένου».

Η ομώνυμη ταινία του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ, που εστιάζει στην ιστορία αγάπης που αναπτύσσεται ανάμεσα σε μία 60χρονη χήρα Γερμανίδα που εργάζεται ως καθαρίστρια και έναν κατά πολύ νεότερο της Μαροκινό μετανάστη, έκανε την πρεμιέρα της στις κινηματογραφικές αίθουσες το 1973, έναν μόλις χρόνο μετά την τρομοκρατική επίθεση από εξτρεμιστές Παλαιστίνιους στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου που στοίχισε τη ζωή σε 17 ανθρώπους. Η επιλογή του θέματος φυσικά δεν ήταν τυχαία. Ο Φασμπίντερ, ένας από τους βασικότερους εισηγητές του νέου γερμανικού κινηματογράφου της δεκαετίας του ’70, απευθύνθηκε σε μία κοινωνία που ο ρατσισμός είχε αυξηθεί κατακόρυφα με τους Αραβόφωνους συλλήβδην να μεταφράζονται από τον μέσο Γερμανό ως «απειλή». Μία κοινωνία ξενοφοβική που δεν απέχει πολύ από τις σύγχρονες ευρωπαϊκές.

Το ενδιαφέρον όμως στο έργο του Φασμπίντερ είναι ότι δεν φτιάχνει μία ταινία που απλά καταγγέλλει τον ρατσισμό των Γερμανών, αλλά επιχειρεί ένα πολύ πιο βαθύ σχόλιο πάνω στη φύση του ρατσισμού και την έννοια του «ξένου». Δεν πέφτει δηλαδή στην παγίδα ενός αντίστροφου μανιχαϊσμού, που θέλει κάποιους «κακούς» Γερμανούς από τη μία και κάποιους «καλούς» μετανάστες από την άλλη. Ο ρατσισμός στο «Ο φόβος τρώει τα σωθικά» είναι αμφίπλευρος. Ο Αλί πέφτει θύμα του ρατσισμού του κοινωνικού περίγυρου της Έμμι, αλλά και η Έμμι αντιμετωπίζεται ρατσιστικά από αρκετούς από τους φίλους του. Την ίδια στιγμή τόσο ο Αλί όσο και η Έμμι εκδηλώνουν ρατσιστικές συμπεριφορές ακόμα και μεταξύ τους.

Ο ρατσισμός υπάρχει μέσα μας, γέννημα του φόβου, της ανασφάλειας και του ελλείμματος αγάπης. Μας δηλητηριάζει και μας κατατρώει χωρίς να το αντιληφθούμε. Το «ξένο» και το «διαφορετικό» τον θρέφει. Δεν γνωρίζει όμως πραγματική ιδεολογία. Εξού και «εξαγοράζεται» τόσο εύκολα. Είναι χαρακτηριστική η στάση του μπακάλη της γειτονιάς της Έμμι, που ενώ στην αρχή δεν θέλει να βλέπει τον Αλί στη συνέχεια, όταν αντιλαμβάνεται ότι ο ίδιος ζημιώνεται οικονομικά διώχνοντας από πελάτισσά του την Έμμι, αλλάζει στάση.

Η μάχη με τον ρατσισμό είναι μία διαρκής πάλη με τον ίδιο μας τον εαυτό, αλλά και με μία κοινωνία που ποντάρει σε αυτόν για να διατηρήσει τη συνοχή της. Ο μοναδικός τρόπος για να τον αντιμετωπίσουμε στα ίσα είναι να δώσουμε χώρο στην αγάπη μέσα μας. Αυτό κάνουν η Έμμι και ο Αλί, δύο άνθρωποι μόνοι και δυστυχισμένοι (για διαφορετικούς λόγους ο καθένας) που γνωρίζονται, έρχονται κοντά και καλύπτουν ο ένας τα κενά του άλλου. Είναι όμως τόσο λυσσαλέα η αντίδραση του κοινωνικού τους περίγυρου που σιγά σιγά δηλητηριάζονται και οι ίδιοι. Θα καταφέρουν να ξαναδώσουν χώρο σε αυτά που τους ενώνουν και όχι σε αυτά που τους χωρίζουν;

Ο Σίμος Κακάλας, ένας από τους πιο ικανούς σκηνοθέτες της νεότερης γενιάς, έφτιαξε μία παράσταση χαμηλών τόνων, αλλά εξαιρετικών ρυθμών, που δεν κοπιάρει την ταινία, αλλά αντιλαμβάνεται στο ακέραιο το βαθύτερο νόημά της. Πολύ σωστά απέφυγε οποιαδήποτε κινηματογραφική αναφορά στη σκηνοθεσία του, εφηύρε έξυπνες θεατρικές λύσεις, κινήθηκε σε μία γραμμή απόλυτης λιτότητας σε όλα τα επίπεδα (σκηνοθετικά, υποκριτικά και σκηνογραφικά) και μας χάρισε μία παράσταση που συγκινεί χωρίς να εκβιάζει το συναίσθημα. Μία παράσταση που διαπνέεται από μία αποστασιοποίηση, παρόμοια με αυτή που μας χαρακτηρίζει όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με το «ξένο». Βρήκα δε συναρπαστική την ιδέα του – τουλάχιστον εγώ έτσι το μετέφρασα – οι ήρωες του έργου να φοράνε χαρτοσακούλες – μάσκες όταν γίνονται «ξένοι» ως προς τον Αλί και την Έμμι. 

Η Τάνια Τσανακλίδου σκιαγράφησε έξοχα μία βαθιά ανθρώπινη Έμμι χωρίς κανένα θεατράλε στοιχείο. Ο Κωστής Καλλιβρετάκης ισορρόπησε πετυχημένα στον Αλί του ανάμεσα στην εκφραστικότητα και τη λιτότητα. Η Δήμητρα Κούζα και η Ειρήνη Κότσιφα υποδύθηκαν μετρημένα και με απόλυτη πειστικότητα μία σειρά από ήρωες του έργου κινούμενες εντός της σκηνοθετικής γραμμής. Προσωπικά όμως ξεχώρισα τον νεαρό Κωνσταντίνο Μωραΐτη, που κατάφερε να σκιαγραφήσει μοναδικά, χωρίς καμία υπερβολή και με απόλυτο έλεγχο των εκφραστικών του μέσων, τους διαφορετικούς ήρωες που υποδύεται. Υπηρετώντας το πνεύμα της σκηνοθεσίας έκανε τη διαφορά κι αυτό μαρτυρά και ταλέντο και ευφυΐα.  

Εν κατακλείδι, η παράσταση του Κακάλα δεν ανήκει σε αυτές που αιχμαλωτίζουν το ευρύ κοινό με εύκολους συναισθηματισμούς. Είναι όμως μία παράσταση που υπηρετεί στο ακέραιο τα παρακάτω λόγια του ίδιου του Φασμπίντερ: «Η αμερικάνικη μέθοδος της δημιουργίας ταινιών προκαλεί στον θεατή συγκίνηση και τίποτε άλλο. Εγώ θέλω να του δώσω συγκίνηση μαζί με τη δυνατότητα να στοχαστεί και να αναλύσει τα συναισθήματα του...»

 

popolaros banner

popolaros banner

popolaros banner

anixnos250x300

warplanes250x300

Video

«Λυσσασμένη Μπαλαρίνα» στο Studio Μαυρομιχάλη κλείστε έγκαιρα τις θέσεις σας εδώ.

Ροή Ειδήσεων

sample banner

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία