Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

Λίγο πριν την αλλαγή του νέου χρόνου βρεθήκαμε στο όμορφο και ζεστό θέατρο ΜΠΙΠ, στην Αγίου Μελετίου και παρακολουθήσαμε το έργο μιας νέας συγγραφέως, σκηνοθέτη και ηθοποιού, της Στέλλας Μαγγανά. Ο τίτλος του αρκετά ευρηματικός και υποσχόμενος «8’ 19’’» ή αλλιώς 8 λεπτά και 19 δευτερόλεπτα. Μπαίνοντας στο γιορτινό φουαγιέ του θεάτρου, συλλαμβάνω με τη ματιά μου την ιδιαίτερη αφίσα της παράστασης (σχεδιασμένη από την Αλεξία Κωστή)..Σε αποχρώσεις μαύρου και κόκκινου ένα βρέφος κοιμάται μέσα σε ένα ρόδι και όλα αυτά καταλήγουν σε σταγόνες αίματος.

Εφιαλτικό παραμύθι για ενήλικες ! Αναρωτιέμαι αν διακρίνονται τα παραμύθια σε ανήλικους και ενήλικες και ποια είναι αυτή η ειδοποιός διαφορά που οδήγησε τη συγγραφέα του έργου να το χαρακτηρίσει «εφιαλτικό»…

Η αίθουσα της παράστασης γεμάτη με θεατές κυρίως νεαρότερης ηλικίας αλλά και εκείνους που ίσως τολμούν να δουν τη θεατρική προσπάθεια τριών νέων ηθοποιών της Στέλλας Μαγγανά, της Μαρίας Προϊστάκη και του Κωνσταντίνου Γεωργόπουλου.

Μια μεγάλη οθόνη δείχνει το χρόνο να μετράει αντίστροφα για τα 8’19’’ και η παράσταση -που διαρκεί περίπου μια ώρα- ξεκινάει.

Στη θάλασσα το νερό είναι μαύρο. Ξημερώνει.

Ένα κομμάτι του ανατέλλοντος ηλίου πέφτει στη γη και ένας άνθρωπος γεννιέται: «Είναι αγόρι!..καταπώς φαίνεται».

Ο απόηχος της χαραυγής ψιθυρίζει:

«Για να ζήσεις πρέπει πρώτα να πεθάνεις» και το αγόρι ξεκινάει. Περνάει δάση, πόλεις, ερήμους, θάλασσες διψασμένο και άπειρο εντελώς καινούριο ρωτώντας : «Συγγνώμη κύριε, πού μπορώ να βρω τον θάνατο;».

Οι άνθρωποι παγώνουν, εξαγριώνονται, αδιαφορούν, το ταξίδι συνεχίζεται, η ερώτηση πάντα επιμένει, η απάντηση μονίμως αιωρείται ενώ η δύση του ηλίου καταφθάνει όσο εκείνο καλπάζει αγκαλιά με ένα νεογέννητο πάλι πίσω προς τον ήλιο.

Οι τρεις ηθοποιοί (απόφοιτοι και οι τρεις τους από τη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών) σε απόλυτο συγχρονισμό και επικοινωνία μεταξύ τους επιδιώκουν μια αλληγορική πολυδιάστατη αφήγηση για το ταξίδι του ανθρώπου στη ζωή, μέσα από ένα σκοτεινό, λιτό, με digital στοιχεία σκηνικό. Σημαντικό και κομβικό ρόλο στην εξέλιξη και στην πλοκή της παράστασης η ξεχωριστή και συγκεκριμένα η πρωτότυπη μουσική που υπογράφει ο Αλέξης Χατζηιωάννου.

Παρακολουθούμε τους ηθοποιούς σε ρόλο αφηγητών σε αυτό το περίεργο και μυστηριώδες παραμύθι, οι οποίοι χτίζουν με το σώμα και τη φωνή τους έναν κόσμο φαντασιακό, με δικούς του κανόνες. Έναν κόσμο που ξεκινά σαν όνειρο και καταλήγει σε έναν μυστήριο εφιάλτη, ο οποίος συνεπαίρνει τους θεατές και τους τοποθετεί σε αυτά τα αρχέγονα ερωτήματα για το τι κρύβει η ζωή μετά τον θάνατο… Η επιμέλεια της κίνησης που υπογράφεται από τον Κωνσταντίνο Γεωργόπουλο και η ενδυματολογία από την Κυριακή Καλπακίδου συμπληρώνουν χωρίς υπερβολές και περιττά στοιχεία το ύφος του θεατρικού ταξιδιού που καλούμαστε ως θεατές να βιώσουμε.

Τελειώνοντας η παράσταση, οι ηθοποιοί εισπράττουν το ζεστό χειροκρότημα του κοινού, το οποίο και τους το χαρίζει απλόχερα. Μια ενδιαφέρουσα παράσταση με στοιχεία αφήγησης, νοήματα, μηνύματα, αλήθειες και συναισθήματα για την ανθρώπινη φύση, που οι τρεις ηθοποιοί μεταφέρουν στον θεατή απλά και σύνθετα παράλληλα. Και τελικά πόσος χρόνος χωρίζει το σκοτάδι από το φως; Μήπως 8’19’’;

*Στο φουαγιέ του θεάτρου πωλείται το βιβλίο της παράστασης εικονογραφημένο από την Αλεξία Κωστή, με ασπρόμαυρα σκίτσα.

Διαβάστε επίσης:

Η Στέλλα Μαγγανά Μας Γράφει Γι' Αυτό Που Την «Καίει»

«Πρωί. Μπαλκόνι. Λουλούδια παντού. Κάπου υπάρχει η φιγούρα ενός άνδρα και η φιγούρα μιας γυναίκας. Το μπαλκόνι μοιάζει με ζούγκλα. Καθημερινή εργασία το πότισμα και το ξεχορτάριασμα, κυρίως. Κάπου εκεί υπάρχει κι ένα παιδί. Δεν είναι αγόρι ούτε κορίτσι…παιδί. Παιδάκι. Ένα παιδί ξεχορταριάζει τον κήπο. Το παιδί έχει ένα φτυάρι και ξεχορταριάζει, βγάζει τα χορταράκια που δεν είναι απαραίτητα, αυτά τα αχρείαστα. Γιατί; Γιατί υπήρχαν τα καλά λουλούδια : πανσέδες, γιασεμί, τριαντάφυλλα, γεράνια και πολλά άλλα. Και υπήρχαν κι αυτά που δεν ανήκουν σε καμιά κατηγορία, αυτά που ήταν άναρχα τα οποία αποτελούνταν από πολλά χρώματα, αυτά που το μισό τους ήταν μικρή φούξια μαργαρίτα αλλά τα φύλλα τους ήταν τσουκνίδα και μύριζαν χαμομήλι. Ποτέ το παιδί δεν είχε αναρωτηθεί γιατί πρέπει να βγάζουμε αυτά τα λουλούδια ώστε να προστατεύουμε τα άλλα; Γιατί να φροντίζουμε τα άλλα και όχι αυτά ; Ρώτησε τότε τη μαμά του και εκείνη του είπε, πώς αν δεν βγουν αυτά θα εξαπλωθούν στον κήπο και θα σκοτώσουν τα όμορφα λουλούδια… Το παιδί δεν το ένοιαξε αυτό . Μια μέρα λοιπόν ξύπνησε και βρήκε μέσα στην γλάστρα με την βουκαμβίλια να έχει φυτρώσει ένα λουλούδι πολύ όμορφο αλλά ξεκάθαρα άγριο. Η μητέρα είπε πως ήταν από αυτά που φυτρώνουν από τι κουτσουλιές των πουλιών που τρώνε πολλά σπόρια. Αποφάσισε να μην το βγάλει και να το φροντίσει και να γίνει ο πρώτος άνθρωπος που θα έχει άγρια φυτά από κουτσουλιές πουλιού, αντί για «κανονικά». Το φροντίζει λοιπόν, το φροντίζει αλλά μετά από λίγες μέρες ξυπνάει και το βλέπει ξερό, πεθαμένο. Καμία όρεξη για ζωή δεν είχε πια, ούτε έβγαλε άλλο μπουμπούκι ούτε τίποτα. Απλά μαράθηκε και έσβησε. Το παιδί προβληματίστηκε πολύ : πώς γίνεται να πηγαίνεις κόντρα σε όλα , να του δίνεις την ευκαιρία να ζήσει και αυτό να σε προδίδει με αυτόν τον τρόπο; Ή μήπως δεν υπάρχει προδοσία; Μήπως πρέπει να νιώθει ευτυχισμένος που του έδωσε την ευκαιρία να ζήσει γι’ αυτές τις λίγες μέρες που είχε; Μήπως αυτές οι λίγες μέρες του έφταναν και ήταν ευτυχισμένο έτσι; Γι’ αυτό το λίγο, που κάποιος το έδωσε χώρο και φροντίδα;»
Με καίει το τι σημαίνει οικογένεια και το τι αυτός ο θεσμός, όπως υπάρχει ,προκαλεί στην ζωή και την εξέλιξή μας.
 
Με καίει ο διωγμένος άνθρωπος που ταξιδεύει- κυριολεκτικά και μεταφορικά- σαν καταραμένος προσπαθώντας να βρει την θέση του στον κόσμο.
 
Με καίει το τι σημαίνει «χώρα μου».
 
Με καίει το τι σημαίνει «σπίτι μου».
 
Με καίει το τι σημαίνει προστατεύω την «περιουσία μου».
 
Με καίει το τι σημαίνει, ότι οι καλλιτέχνες είναι «διαφορετικοί».
 
Με καίει ο άνθρωπος που προσπαθεί να φτιάξει κάτι , μια παράσταση , μουσική, ένα έργο τέχνης περνώντας τις δέκα ώρες από την μέρα του κάνοντας μιαν άλλη δουλειά.
 
Με καίει ο άνθρωπος που δουλεύει δώδεκα ώρες τη μέρα και πάλι αυτό δεν είναι αρκετό.
 
 Με καίνε οι πιθανότητες που έχει ο άνθρωπος και πώς αυτές περιορίζονται μέσα από τα κοινωνικά στερεότυπα.
 
Με καίει ο άνθρωπος.
 
Η Στέλλα Μαγγανά έχει γράψει το έργο  «8’19’’» στο οποίο και πρωταγωνιστεί στο Θέατρο ΜΠΙΠ
Κυκλάδων και Αγίου Μελετίου 25, Κυψέλη
Κάθε Δευτέρα & Τρίτη στις 21:00
Κλείστε τα εισιτήριά σας εδώ.

Στη θάλασσα το νερό είναι μαύρο. Ξημερώνει.

Ένα κομμάτι του ανατέλλοντος ηλίου πέφτει στη γη και ένας άνθρωπος γεννιέται: «Είναι αγόρι!..καταπώς φαίνεται».

Ο απόηχος της χαραυγής ψιθυρίζει:

«Για να ζήσεις πρέπει πρώτα να πεθάνεις» και το αγόρι ξεκινάει. Περνάει δάση, πόλεις, ερήμους, θάλασσες διψασμένο και άπειρο εντελώς καινούριο ρωτώντας : «Συγγνώμη κύριε, πού μπορώ να βρω τον θάνατο;».

Οι άνθρωποι παγώνουν, εξαγριώνονται, αδιαφορούν, το ταξίδι συνεχίζεται, η ερώτηση πάντα επιμένει, η απάντηση μονίμως αιωρείται ενώ η δύση του ηλίου καταφθάνει όσο εκείνο καλπάζει αγκαλιά με ένα νεογέννητο πάλι πίσω προς τον ήλιο.

Στο έργο της Στέλλας Μαγγανά, με τίτλο «8’19’’» που κάνει πρεμιέρα τη Δευτέρα 26 Νοεμβρίου 2018 στις 21.00 στο θέατρο ΜΠΙΠ, τρεις ηθοποιοί ο Κωνσταντίνος Γεωργόπουλος, η Μαρία Προϊστάκη και η Στέλλα Μαγγανά επιδιώκουν μια αλληγορική πολυδιάστατη αφήγηση για το ταξίδι μας στη ζωή μέσα από μια δυναμική παράσταση πλεγμένη με ηλεκτρονικούς ήχους και digital εικόνες. Παράλληλα με την πρωτότυπη μουσική του Αλέξη Χατζηιωάννου οι ηθοποιοί – αφηγητές χτίζουν με το σώμα και τη φωνή τους έναν κόσμο φαντασιακό, με δικούς του κανόνες, που ξεκινά σαν όνειρο και εξελίσσεται σε έναν μυστήριο εφιάλτη.

Λίγα λόγια για τη Στέλλα Μαγγανά

Η Στέλλα Μαγγανά είναι απόφοιτη της Δραματικής Σχολής του Ωδείου Αθηνω

(2015 ) και τελειόφοιτη της Νομικής Σχολής Αθηνών.Εχει δουλέψει ως ηθοποιός στο θέατρο («Κηδεύω ά Εκπνοή, Δ. Δημητριάδη, Σκην.Ηλέκτρα Φραγκιαδάκη) και στον κινηματογράφο («Κατάληψη» σκην. Αλέξανδρος Χατζής, 2009, « Ελέφαντας» σκην. Βαγγέλης Ζούγλος, 2014, «Red rose» σκην.Sepideh Farsi, 2015, «Το μάτι και το φρύδι» σκην. Κωστής Χαραμουντάνης, 2016, «Το Τέρας κοιμάται» σκην. Κωστής Χαραμουντάνης , 2017 ). Το « 8’19’’» αποτελεί την πρώτη της συγγραφική αλλά και σκηνοθετική δουλειά.

Λίγα λόγια για την Μαρία Προϊστάκη

Η Μαρία Προϊστάκη είναι απόφοιτη της Δραματικής Σχολής του Ωδείου Αθηνών ( 2015) και της Νομικής Σχολής Αθηνών. ‘Eχει συμμετάσχει ως ηθοποιός σε παραστάσεις στο Φεστιβάλ Αθηνών, το θέατρο « Θησείον », το Σύγχρονο Θέατρο, το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά και το ‘Iδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης συνεργαζόμενη με τους Ελένη Σκότη, Ιόλη Ανδρεάδη, Ηλία Κουνέλα και Χρήστο Λύγκα.Επίσης έχει εργαστεί ως βοηθός σκηνοθέτη συνεργαζόμενη με τους Γιώργο Χριστοδούλου, Γιώργο Παπαγεωργίου και Γεράσιμο Μιχελή σε παραστάσεις στο θέατρο του Νέου Κόσμου. Στον κινηματογράφο έχει παίξει σε ταινίες των Κωστή Χαραμουντάνη και Παύλο Βαλσαμίδη.

Λίγα λόγια για τον Κωνσταντίνο Γεωργόπουλο

Ο Κωνσταντίνος Γεωργόπουλος γεννήθηκε το 1992.Είναι αριστούχος απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Ωδείου Αθηνών (2015).Ως ηθοποιός έχει συμμετάσχει σε θεατρικές παραστάσεις σε συνεργασία με την Σοφία Φιλιππίδου και σε κινηματογραφικές ταινίες συνεργαζόμενος με τους Πάνο Κούτρα, Κωστή Χαραμουντάνη, Γιώργο Ζώη. Ασχολείται επίσης με τον χορό.

unnamed 2

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Κείμενο – σκηνοθεσία : Στέλλα Μαγγανά

Βοηθός σκηνοθέτη : Δήμητρα Σκέμπη

Πρωτότυπη μουσική : Αλέξης Χατζηιωάννου

Ενδυματολογία : Κυριακή Καλπακίδου

Σχεδιασμός αφίσας : Αλεξία Κωστή

Σχεδιασμός φώτων, video : Γιάννης Καραμπάτσος

Φωτογραφίες : Κώστας Γκιόκας

Επικοινωνία: Μαρία Κωνσταντοπούλου

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Ερμηνεύουν : Κωνσταντίνος Γεωργόπουλος, Στέλλα Μαγγανά, Μαρία Προϊστάκη

 

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Κάθε Δευτέρα και Τρίτη από 26/11/ 2018 έως 22/01/2019

Ώρα έναρξης : 21.00

Διάρκεια παράστασης: 70 λεπτά

Τιμές εισιτηρίων : 10€, 5€(ατέλειες ανέργων,φοιτητικό, ΑΜΕΑ)

Προπώληση εισιτηρίων: Viva.gr

Θέατρο ΜΠΙΠ

Κυκλάδων και Αγίου Μελετίου 25, Κυψέλη

Τηλ.: 213 03 44074

unnamed 3

unnamed 1

tg gif 300 250px

bookfeed_konstantinidis

anixnos250x300

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:00 στο Θέατρο 104

Κλείστε εγκαίρως τις θέσεις σας μέσω viva.gr 

Από 20 Νοεμβρίου μέχρι 23 Ιανουαρίου 2020

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

sample banner

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία