Τελευταία Νέα
 

Πάντα μου έκανε τεράστια εντύπωση όταν έβλεπα το σκύλο μου να τρέχει και να χαίρεται τόσο πολύ. Όταν το μοιραζόμουν με άλλους ανθρώπους, η απάντηση σχεδόν πάντα ήταν: «Σκυλιά είναι, τι να κάνουν; Να πάνε για ποτό;»

Όταν ρώτησα τον κτηνίατρο, ένα μικρόσωμο άνθρωπο που λατρεύει τα επιτραπέζια και διασκεδάζει βλέποντας τον κήπο του να ανθίζει ή ακούγοντας μουσική στο γραφείο του, μου είπε: «Γιατί; Εσύ όταν ήσουν παιδί πώς διασκέδαζες;»

Αυτόματα θυμήθηκα να τρέχω σε χωματόδρομους με τους συνομηλίκους μου και να γελάω, να γελάω μέχρι να μου κοπεί η ανάσα. Δεν είπα τίποτα, τον ευχαρίστησα και έφυγα. Άθελά μου πρόσεχα ότι οι άνθρωποι γύρω μου γίνονταν όλο και πιο στατικοί. Ότι λόγω ηλικίας, λόγω συνήθειας, ο άνθρωπος έπαψε να κινείται – τον κινούν άλλα μέσα, δεν έχει καμία σχέση με το σώμα του, τη σωματικότητά του και τη φύση του– και μοιραία έπαψε να συγκινείται. Παρακολουθεί ατάραχος τα γεγονότα να τρέχουν και να τα ερμηνεύουν οι ειδικοί. Αυτοί που ξέρουν τα πάντα και τίποτε άλλο.

 

Μια μέρα πέρασα την πόρτα μιας παλαίστρας. Είχε προπόνηση το παιδικό τμήμα και είδα μικρά παιδιά να τρέχουν, να χοροπηδούν, να κάνουν ακροβατικά. Χαμογέλασα. Στο τέλος του μαθήματος είδα έναν πατέρα να παλεύει με το γιο του. Μου έκανε φοβερή εντύπωση η χαρά αυτών των δύο. Τους έβλεπα να παίζουν σαν να γνώριζαν κάτι που όλοι οι άλλοι γύρω τους αγνοούσαν. Έπαιζαν μεταξύ τους σαν να είχαν καταλάβει πώς λειτουργεί ο κόσμος, τον τρόπο που σωπαίνουν οι άνθρωποι, τον τρόπο με τον οποίο μια μάνα κλαίει, τον τρόπο που η Γη κινείται, τον τρόπο με τον οποίο  κινούνται αυτοί πάνω της, τον τρόπο να συγκινούνται. 

 

 

Ο Ευθύμης Γεωργόπουλος συμμετέχει στην παράσταση «Στα Σκοτεινά – Making Movies» σε σκηνοθεσία Θοδωρή Βουρνά, στον Τεχνοχώρο Cartel. 

 

Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου.

Κανένα. Λατρεύω το γραφειάκι μου όταν είναι άδειο. Ακόμα και τα απαραίτητα της παράστασης βρίσκω συνήθως κάπου να τα αποθηκεύσω για να είναι κενός ο χώρος.

Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ. α) Ως χώρο β) Με ποιους συναδέλφους.

Το ωραιότερο καμαρίνι που είχα (δεν είχα και πολλά) ήταν στο Θέατρο Βρετάνια, στην παράσταση «Ο αρχοντοχωριάτης» σε σκηνοθεσία Γιάννη Μπέζου. Σχεδόν όλος ο θίασος ήταν σε έναν ενιαίο χώρο και πριν από την παράσταση ή στο ενδιάμεσο των διπλών παραστάσεων το καμαρίνι ήταν κανονικός παιχνιδότοπος.

Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

Το καμαρίνι του Πέτρου Φιλιππίδη στο Θέατρο Μουσούρη. Είναι τόσο ζεστό και προσεγμένο που λες: «ΟΚ, κοιμάμαι εδώ και βγαίνω αύριο, παίζω και ξανακοιμάμαι!»

 

Στα σκοτεινα.Making movies  (41).jpg

 Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.

Η ώρα του μακιγιάζ στην παράσταση «Εκκλησιάζουσες», στο πλαίσιο περιοδείας με το Εθνικό Θέατρο. Δεν ξέρω γιατί. Ο Μπάμπης θα φταίει! Επίσης το καμαρίνι του Θεάτρου Βρετάνια, γιατί ήμουν περιτριγυρισμένος από αγαπημένους φίλους.

 Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.

Θα προσπαθήσω να αποτυπώσω τις σκέψεις μου: «Νιανιανιανιαπαιξεκαλα». Αυτό μάλλον.

 

 

Στα σκοτεινα.Making movies  (42).jpg

Ο Θανάσης Ισιδώρου πρωταγωνιστεί στην παράσταση "ΣΤΑ ΣΚΟΤΕΙΝΑ – MAKING MOVIES"

Η παράσταση σε σκηνοθεσία Θοδωρή Βουρνά παρουσιάζεται για τρίτη χρονιά από 14 Δεκεμβρίου στον Τεχνοχώρο Cartel 

 

 

popolaros banner

popolaros banner

popolaros banner

anixnos250x300

warplanes250x300

Video

Μπορείτε να τα αποκτήσετε μ' ένα κλικ στην πόρτα σας στο  https://radshop.gr/

Ροή Ειδήσεων

sample banner

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία