Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
Το πιο όμορφο ταξίδι αρχίζει ... 
Μια «παράσταση-παιχνίδι» για παιδιά και ... για τους μεγάλους (γιατί όλοι οι μεγάλοι ήταν κάποτε παιδιά) ...
 
Από τις 7 Οκτωβρίου και κάθε Κυριακή στις 12 το μεσημέρι στο θέατρο 104 η «Ομάδα των Πέντε Εποχών» προσκαλεί μικρούς και μεγάλους σε μια μαγική και συναισθηματική διαδρομή μέσα από την υπέροχη ιστορία του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξππέρι «Ο Μικρός Πρίγκιπας». Μια «παράσταση - παιχνίδι» που μας ενδιαφέρει όλους ...
 
Υπόθεση
Ο Μικρός Πρίγκιπας, το γελαστό αγόρι με τα χρυσαφένια μαλλιά ζει σε ένα μικρό πλανήτη με μοναδική διασκέδαση τα υπέροχα χρώματα του ήλιου όταν δύει. Μια κατακόκκινο τριαντάφυλλο θα ταρακύσει ξαφνικά την μοναξιά του, θα μαγέψει και θα τον προβληματίσει! Είναι τόσο μα τόσο «διαφορετικό» ... 
Και τότε το ταξίδι ξεκινά! Ο Μικρός Πρίγκιπας ταξιδεύει από πλανήτη σε πλανήτη και συμπαρασύρει τα παιδιά σε έναν εκπληκτικό κόσμο όπου όλα είναι πιθανά! Θα συναντήσουν τον πιλότο, το λουλούδι, τον βασιλιά, την αλεπού και με άξονα πάντα το θεατρικό παιχνίδι θα ανακαλύψουν -αποκαλύψουν-  παρέα, το βαθύτερο νόημα της ιστορίας. Τόσο απλά, μια και «Μόνο με τη καρδιά βλέπεις καλά, τα μάτια δεν βλέπουν την ουσία».
Τα παιδιά μέσω του παιχνιδιού και του θεάτρου έρχονται σε επαφή με το αγαπημένο κείμενο και καλούνται να απαντήσουν στο ερώτημα: «Τι απέγινε τελικά ο Μικρός Πρίγκιπας»;
 
Λίγα λόγια για την παράσταση
Η «Ομάδα των Πέντε Εποχών» μας προσκαλεί να «βιώσουμε» το απόλυτο παραμύθι του 20ου αιώνα και με οδηγό τις πέντε μας αισθήσεις να κατανοήσουμε/ανακαλύψουμε ξανά την ιστορία του Μικρού Πρίγκιπα, αλλά και αυτό το «κάτι» αληθινό, το κρυμμένο μέσα μας…
Αγάπη, φιλία, παιχνίδι, ευθύνη, γέλια, αντιφάσεις, ελπίδα, όνειρο, διαφορετικότητα, σχέσεις, αισιοδοξία, ήχοι, μουσική και βίντεο είναι μερικά μόνο, από τα  «υλικά» που ξεδιπλώνουν και  ξεδιπλώνονται στον γοητευτικό κόσμο του Μικρού Πρίγκιπα χαρίζοντας στους μικρούς μας φίλους μια ανεκτίμητη γνώση ζωής και στους μεγάλους την ανάκτηση της χαμένης τους παιδικότητας! 
 
Σημαντικό: Η Ομάδα των Πέντε Εποχών έχει φτιάξει μια σειρά θεατροπαιδαγωγικών δραστηριοτήτων που παρέχονται στους εκπαιδευτικούς. Δίνεται έτσι η δυνατότητα μετά την παράσταση, οι δάσκαλοι με τους μαθητές τους να εισχωρήσουν βαθύτερα στον πολυσήμαντο κόσμο του έργου και στις πολυεπίπεδες έννοιες που πραγματεύεται.
 
Η ομάδα
Η θεατρoπαιδαγωγική ομάδα «Η ομάδα των Πέντε Εποχών» συστάθηκε το 2006 και απαρτίζεται από εμψυχωτές θεατρικού παιχνιδιού, ηθοποιούς, παιδαγωγούς και θεατρολόγους. Έχει παρουσιάσει δουλειές της στα εξής θέατρα: Πειραματική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, Χυτήριο, Θέατρο του Νέου Κόσμου, Θέατρο Χώρα, Θέατρο της Ημέρας, Επί Κολωνώ, Λύχνος Χώρος Τέχνης και Πολιτισμού και Θέατρο 104. Έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό μέσα από την ποιότητα της δουλειάς της, αλλά και την  παράσταση «Παιχνιδομαγέματα» που παίζεται για 5 συνεχόμενα χρόνια και σημειώνει μεγάλη επιτυχία. Έχει συμμετάσχει στο σχεδιασμό και την υλοποίηση καλοκαιρινών προγραμμάτων δημιουργικής απασχόλησης, σε συνεργασία με φορείς τοπικής αυτοδιοίκησης και παράλληλα έχει αναλάβει την εμψύχωση ομάδων παιδιών και ενηλίκων. Παράλληλα, έχει εκπονήσει μια σειρά από εκπαιδευτικά βιωματικά εργαστήρια με ποικίλες θεματικές ενότητες σε σχολεία και εκπαιδευτήρια. Έχει συνεργαστεί με το Παιδαγωγικό Τμήμα Αλεξανδρούπολης και αναλαμβάνει την κατάρτιση στον τομέα του θεατρικού παιχνιδιού σε παιδαγωγούς, εκπαιδευτικούς και ηθοποιούς.
Η «Ομάδα των Πέντε Εποχών» αποσκοπεί στην ανάπτυξη του θεατρικού φαινομένου με τη μέθοδο του θεατρικού παιχνιδιού. Βασική αρχή της ομάδας είναι η διατήρηση της ισορροπίας ανάμεσα στην παιδαγωγική και θεατρική μέθοδο, τέτοια ώστε το αποτέλεσμα να διατηρεί τη μαγεία του θεάτρου, ενώ ταυτόχρονα επιτυγχάνει μια σειρά από εκπαιδευτικούς στόχους πολλαπλών επιπέδων. Πρόκειται για ένα πάντρεμα αισθητικής και παιδείας.
 
Θεατρική Διασκευή – Σκηνοθεσία & Καλλιτεχνική επιμέλεια : Σοφία Παπαδοπούλου
Β Σκηνοθέτης: Γιάννα Καφέ
Σκηνικά-Κατασκευές: Ιφιλένια Ζαχαριάδου 
Πρωτότυπη μουσική: Μελίνα Γλωσσιώτη
Video: Μάκης Φάρος
Επιμέλεια Κίνησης: Ιφιλένια Ζαχαριάδου
Μουσική Επιμέλεια: Μελίνα Γλωσσιώτη, Σοφία Παπαδοπούλου
Φωτογραφίες: Πέτρος Χατζηαναστασίου
Trailer / Animation: Δημήτρης Βιτάλης
Δημιουργία αφίσας: Χρυσούλα Κοροβέση 
Σχεδιασμός θεατροπαιδαγωγικών δράσεων: Σοφία Παπαδοπούλου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Μελίνα Γλωσσιώτη
Ηθοποιοί/Εμψυχωτές: Σοφία Παπαδοπούλου, Λυγερή Ταμπακοπούλου, Χάρης Φραγκούλης 
 
Ημέρες & Ώρες Παραστάσεων: Aπό τις 7/10/18 & κάθε Κυριακή στις 12.00
Διάρκεια: 80 λεπτά
Εισιτήριο: 10 € & με την επίδειξη κάρτας ανεργίας: 8€
Διοργανώνονται με ειδικές τιμές, προγραμματισμένες παραστάσεις σχολείων, συλλόγων, εταιρειών και οργανισμών, στο σχολείο σας ή στο Θέατρο 104 (Ευμολπιδών 41, Γκάζι).
 
Ξεφυλλίστε όλες τις δραστηριότητες της Ομάδας των Πέντε Εποχών:
http://www.omada5epoxon.gr/fylladio.html
 
ΘΕΑΤΡΟ 104: Ευμολπιδών 41, Γκάζι (150μ.από το μετρό Κεραμεικού)
Πληροφορίες / Κρατήσεις: 210 3455020
Πληροφορίες/Ομαδικές κρατήσεις: 6932 321039 
http://www.omada5epoxon.gr
Fb: Η Ομάδα των Πέντε Εποχών
Fb: Εργαστήριο Θεάτρου Πέντε Εποχών - Σοφία Παπαδοπούλου
Instagram: omada5epoxon

Μιαν άλλη θα μπορούσε να την αγαπήσει κανείς σ’ έξι μήνες. Εγώ σας αγάπησα εσάς σ’ ένα τέταρτο.

Επίσκεψη στο μύθο του Δον Ζουάν και στο κείμενο του Μολιέρου.

 

Ο Δον Ζουάν του Μολιέρου, αυτό το αριστούργημα του κλασικού ρεπερτορίου, το έργο που πολεμήθηκε στην εποχή του όσο κανένα, έρχεται να μας «σαγηνέψει» στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση, από 25 Ιανουαρίου έως 19 Φεβρουαρίου, σε μια σύγχρονη εκδοχή από τον Μιχαήλ Μαρμαρινό, ενσωματώνοντας γύρω από τον πυρήνα του θραύσματα κι από άλλους Δον Ζουάν της παγκόσμιας λογοτεχνίας και ακροβατώντας στα σύνορα δύο γλωσσών: του σινεμά και του θεάτρου. 

Τι είναι τελικά ο Δον Ζουάν; Ο μεγαλύτερος αλήτης που πέρασε ποτέ από τη Γη, ένας αφηνιασμένος, ένας διάβολος, ένας αιρετικός, ένας ασεβής χωρίς όρια, ένας αληθινός Σαρδανάπαλος, ο νυμφίος του ανθρώπινου γένους, όπως πιστεύει ο υπηρέτης του, Σγαναρέλ; Είναι αυτός που οι γυναίκες θέλουν με όλη τη δύναμη της ψυχής τους να πιστέψουν, αν και φοβούνται μην είναι κόλακας και έχει στο νου του μόνο να εξαπατά κορίτσια, όπως φοβούνται διάφορες νεαρές; Είναι η θλίψη και τα βάσανα της ζωής, όπως πιστεύει ο πατέρας του;

Ή μήπως έχει δίκιο ο ίδιος ο Δον Ζουάν, ένας άντρας που παντρεύεται περίπου κάθε μήνα, ένας άντρας που η ζωή του σκανδαλίζει, ένας αθεράπευτα ρομαντικός καρδιοκατακτητής που καταφέρνει να παίρνει χάρη ακόμα και για θανάτους που προκάλεσε; Μήπως είναι λογικό να μην μπορεί να αρνηθεί την καρδιά του σε καθετί αξιαγάπητο που βλέπει, που και δέκα χιλιάδες καρδιές αν είχε, θα τις έδινε όλες; Έχουν ανεξήγητα θέλγητρα οι νεογέννητες ορμές και όλη η απόλαυση του έρωτα συνίσταται στην αλλαγή;

Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός, με μια εξαιρετική ομάδα συντελεστών, τους ηθοποιούς Ilya Algaer, Γιάννη Βογιατζή, Έφη Γούση, Adrian Frieling, Ευαγγελία Καρακατσάνη, Τάσο Καραχάλιο, Ντένη Μακρή, Έλενα Μαυρίδου, Γιάννο Περλέγκα, Χάρη Φραγκούλη, μαζί με τη σοπράνο Μυρσίνη Μαργαρίτη, τον σολίστ Στέλιο Κατσατσίδη στο ακορντεόν και την εικόνα χορωδίας γυναικών, καταπιάνονται με την ιστορία του Δον Ζουάν, αυτού του αιώνιου εραστή, που ζει μέσα από τα πάθη του, που είναι σε διαρκή κίνηση, που αδημονεί να γευτεί τις χαρές της ζωής, αυτού του σκεπτικιστή, που δεν αρνείται να διαπραγματευτεί με το μεταφυσικό, που προκαλεί τη συντηρητική κοινωνία της κάθε εποχής αμφισβητώντας κανόνες, αναδεικνύοντας την υποκρισία, παραβιάζοντας κοινωνικά ταμπού. Με την αξεπέραστη γοητεία του, την αίσθηση ελευθερίας που τον διαποτίζει και το οξύ πνεύμα του, εκθέτει τους εχθρούς του αλλά και τον εαυτό του.

Ένας ήρωας-μύθος και ένα έργο-αίνιγμα που θίγει μεγάλα ερωτήματα της ανθρώπινης φύσης: την επιθυμία, το φόβο, την ελευθερία. «Ένα πρόσωπο-σημείο μέσα στο χάρτη του ανθρώπινου πόθου, του ανθρώπινου φόβου, τόσο φαντασιακό όσο ένα μετείκασμα, τόσο πραγματικό όσο ένα ποίημα» σημειώνει ο Μιχαήλ Μαρμαρινός. «Μια ουτοπική επανάσταση του ανθρώπου απέναντι σε ό,τι υποδύεται σταθερότητα, γεμάτη θύματα, πραγματικά και φανταστικά.»

don.jpg

Συντελεστές

Μετάφραση κειμένου Μολιέρου: Δημήτρης Δημητριάδης

Σκηνοθεσία: Μιχαήλ Μαρμαρινός

Δραματουργία: Μιχαήλ Μαρμαρινός, Έρι Κύργια

Μουσική – Μεταγραφή Don Giovanni του Μότσαρτ: Δημήτρης Καμαρωτός

Διαμόρφωση Χώρου: Kenny McLellan

Κοστούμια: Εύα Νάθενα

Φωτισμοί: Ελευθερία Ντεκώ

Φωτογραφίες – Video γυναικών: Έφη Γούση

Επιμέλεια Κίνησης: Τάσος Καραχάλιος

Σχεδιασμός Ήχου: Κώστας Μπώκος

Βοηθοί Σκηνοθέτη: Ασπασία-Μαρία Αλεξίου, Ιωάννα Μπιτούνη

Υπεύθυνη Παραγωγής: Ρένα Ανδρεαδάκη

 

Ερμηνεύουν (με σειρά εμφάνισης):

Γιάννος Περλέγκας (Σγαναρέλ)

Χάρης Φραγκούλης (Δον Ζουάν)

Έλενα Μαυρίδου (Ελβίρα)

Γιάννης Βογιατζής (Δον Κάρλος)

Ευαγγελία Καρακατσάνη (Σαρλότ)

Τάσος Καραχάλιος (Πιερρό)

Έφη Γούση (Ματιουρίν)

Adrian Frieling (Δον Λουίς)

Ντένης Μακρής (Φρανσίσκ, ένας φτωχός)

Ilya Algaer (Δον Αλόνς)

 

Χορός

Χορωδία γυναικών

 

Σοπράνο: Μυρσίνη Μαργαρίτη

Ακορντεόν: Στέλιος Κατσατσίδης

 

Παραγωγή: Στέγη Ιδρύματος Ωνάση

 

Η παράσταση θα παρουσιαστεί με αγγλικούς υπέρτιτλους τα Σαββατοκύριακα 4-5, 11-12 και 18-19 Φεβρουαρίου 2017 (Μετάφραση υπερτίτλων: Μέμη Κατσώνη)

don (2).jpg

ΠΑΡΑΛΛΗΛΗ ΔΡΑΣΗ

Πέμπτη 2 Φεβρουαρίου

Μετά την παράσταση, συζήτηση του κοινού με τους συντελεστές

 

Διαβάστε περισσότερα

Ο Μολιέρος (1622-1673), ένας από τους πιο σπουδαίους συγγραφείς του παγκόσμιου ρεπερτορίου, υπήρξε δραματουργός, ηθοποιός και θιασάρχης. Έζησε το «μεγάλο αιώνα» της γαλλικής κλασικής δραματουργίας. Στα έργα του στηλιτεύει την υποκρισία και, μέσα από μοναδικές κωμικές καταστάσεις, εξερευνά τη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης. Η φήμη των ηρώων του ξεπερνά συχνά τα στενά όρια των έργων, περνώντας πια στη σφαίρα του μύθου: Δον Ζουάν, Ταρτούφος, Μισάνθρωπος.

 

Ο Δον Ζουάν ανέβηκε για πρώτη φορά στις 15 Φεβρουαρίου 1665 στο Παλαί Ρουαγιάλ. Το έργο προκάλεσε φοβερές αντιδράσεις. Ο Μολιέρος κατηγορήθηκε ως άθεος και αναγκάστηκε να προχωρήσει σε περικοπές του κειμένου. Ο βασιλιάς, ο οποίος θαύμαζε μεν τον συγγραφέα αλλά δεν κατάφερε να διαχειριστεί τις αντιδράσεις, ζήτησε από τον Μολιέρο να αποσύρει το έργο, ανανεώνοντας ταυτόχρονα τη δημόσια υποστήριξή του σε αυτόν: αποδέχτηκε να γίνει ο ανάδοχος του πρώτου παιδιού του Μολιέρου και πίστωσε το θίασό του με μια γενναία επιχορήγηση και με τον τίτλο του «Βασιλικού Θιάσου». Ο Μολιέρος απέσυρε την παράσταση και δεν εξέδωσε ποτέ το κείμενο. Από τότε και για σχεδόν δύο αιώνες, το έργο έμεινε στην αφάνεια. Το πλήρες κείμενο παρουσιάστηκε ξανά στη Γαλλία μόλις το 1841 στο Θέατρο Οντεόν και στην Κομεντί Φρανσαίζ το 1847. Ακόμη και το 1947, όταν το ανέβασε ο Λουί Ζουβέ, ο Δον Ζουάν μετρούσε μόλις 100 παραστάσεις στην Κομεντί Φρανσαίζ – ενώ, για παράδειγμα, ο Ταρτούφος πλησίαζε τις 2.500. Από τότε, όμως, ο Δον Ζουάν δεν εγκατέλειψε τη σκηνή: αυτό το απαγορευμένο έργο, το έργο-θύμα των «ορθώς σκεπτόμενων» θεατών, καταγράφεται πια στον 20ό αιώνα ως κορυφαίο του γαλλικού κλασικού θεάτρου.

 

Ο Δον Ζουάν γεννήθηκε από την πένα του Ισπανού δραματουργού Τίρσο ντε Μολίνα, αλλά η φήμη του εξαπλώθηκε στα πέρατα του κόσμου. Ο Μολιέρος μας έχει δώσει ίσως τον πιο γνήσιο, τον πιο ασεβή Δον Ζουάν απ’ όλους. Η μορφή του Δον Ζουάν έχει κεντρίσει το ενδιαφέρον σημαντικών δραματουργών, ποιητών, πεζογράφων και φιλόσοφων ανά τους αιώνες: οι Μπωντλέρ, Μυσσέ, Σταντάλ, Πούσκιν, Βύρων, Χόρβατ, Κίργκεργκωρ, Νίτσε, Καμύ, Μαξ Φρις, Μοντερλάν προσέγγισαν εκ νέου τον αμετανόητο άθεο, τον αδίστακτο καρδιοκατακτητή, με στόχο να τον «αναστήσουν» ανάλογα με την επιθυμία ή τη φαντασία τους.

 

«O Δον Ζουάν είναι ένας μύθος και η λειτουργία του μύθου είναι να μας παρουσιάζει σε καθαρή, πυρακτωμένη μορφή αυτό που κινείται μέσα μας, ανάμεσα σε κάθε είδους σκουριές και συμβιβασμούς.» – Jean Massin

 

«Το μεγαλείο του Δον Ζουάν δεν είναι μόνο γήινο. Εκδηλώνεται παράλληλα σε ένα μεταφυσικό επίπεδο, μέσα από την επιθυμία της πρόκλησης, της περιφρόνησης και της αντιπαράθεσής του με το θεϊκό στοιχείο, γεγονός που κάνει απαραίτητη μια υπερφυσική εξέλιξη. Υπάρχει κάτι στον Δον Ζουάν που ξεπερνά τα συνήθη όρια της ανθρώπινης υπόστασης.» – Paul Bénichou

 

Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός σπούδασε βιολογία, υποκριτική και θέατρο. Το 1983-84 ίδρυσε την εταιρεία Θεάτρου «διπλούς Έρως», η οποία αργότερα μετονομάστηκε σε "Theseum Ensemble" και χρησιμοποίησε ως βάση της το «Θησείον – ένα θέατρο για τις Τέχνες». Από τις πρώτες του παραστάσεις, στα μέσα της δεκαετίας του 1980, με σταθερή συνεργάτιδα την Αμαλία Μουτούση, μέχρι τα κορυφαία θεάματα Ρομαντισμός και Άμλετ τη δεκαετία του 1990 και από τα περίφημα έργα-σταθμούς Εθνικός Ύμνος (2002) και Ρομέο και Ιουλιέτα (2004) έως τις μνημειώδεις και site-specific περφόρμανς Πεθαίνω σαν χώρα και Insenso του Δημήτρη Δημητριάδη, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, αλλά και τον Ηρακλή Μαινόμενο, τη Νέκυια, σε συνεργασία με τον Rokuro Gensho Umewaka και το ιαπωνικό Θέατρο Νο, και τη Λυσιστράτη στο Φεστιβάλ Επιδαύρου, ο Μαρμαρινός παραμένει σημείο αναφοράς για το σύγχρονο ελληνικό θέατρο. Έχει σκηνοθετήσει σε κορυφαία θέατρα της Ευρώπης, όπως στη Volksbühne του Βερολίνου, και έχει ανεβάσει παραστάσεις του στα σημαντικότερα ευρωπαϊκά φεστιβάλ. Στη Στέγη, ο Μιχαήλ Μαρμαρινός είχε αναλάβει την τελετή των εγκαινίων της σε δική του σύλληψη και σκηνοθεσία και έχει σκηνοθετήσει τον Φάουστ του Γκαίτε, σε μια παράσταση που πυροδότησε μια συζήτηση για αυτό το έργο-μύθο της νεότερης ευρωπαϊκής σκέψης.

 

Στο Παρίσι, και μάλιστα στο φημισμένο θέατρο της Κομεντί Φρανσαίζ, είχε την τιμή να βρεθεί ο Μιχαήλ Μαρμαρινός το Μάρτιο του 2013, όπου σκηνοθέτησε τη Φαίδρα του Ρακίνα με το ανσάμπλ του ιστορικού γαλλικού θεάτρου. Ο Μαρμαρινός είχε παρουσιάσει για πρώτη φορά δουλειά του στο γαλλικό κοινό, αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις, το 2007, όταν ανέβασε στο θέατρο Οντεόν, στο πλαίσιο του Festival d’Automne, το Πεθαίνω σαν χώρα του Δημητριάδη. Κατά καιρούς έχει συνεργαστεί με σημαντικούς δημιουργούς, όπως ο Heiner Goebbels και οι Rimini Protokoll.

 

Η δουλειά του Μιχαήλ Μαρμαρινού διατρέχεται από δύο επίμονες παραδοχές: (α) Θέατρο είναι η τέχνη πάνω στην ιστορία των ανθρώπων. (β) Δεν υπάρχει στιγμή στην καθημερινότητα που να μην είναι «θέατρο» μόλις υπάρξει το κατάλληλο βλέμμα.

 

don3.jpg

 

 

Πληροφορίες 

Στέγη Ιδρύματος Ωνάση

Συγγρού 107

Πληροφορίες: 210 900 5 800

25 Ιανουαρίου – 19 Φεβρουαρίου 2017 | 20:30

Κεντρική Σκηνή

 

Εισιτήρια

Κανονικό: 7 - 10 - 15 - 20 - 25 €

Μειωμένο, Φίλος ή Μικρή Παρέα (5-9 άτομα): 8 - 12 - 16 - 20 €

Μεγάλη Παρέα (10+ άτομα): 7 - 11 - 14 - 18 €

ΑΜΕΑ & Άνεργοι: 5 € / Συνοδός ΑΜΕΑ: 10 €

 

Ομαδικές κρατήσεις στο T. 213 017 8176 και στο Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

 

Γραμμή εισιτηρίων

Τ.: 210 900 5 800

ΔΕ-ΚΥΡ 09:00-21:00

Γραμμή Φίλων της Στέγης

Τ.: 213 017 8200

ΔΕ-ΚΥΡ 09:00-20:00

 

Οι Φίλοι της Στέγης πραγματοποιούν τις αγορές των εισιτηρίων τους μέσα από το ηλεκτρονικό προφίλ τους, κάνοντας login με τον προσωπικό τους κωδικό χρήστη και το password τους, για να ξεκλειδώσουν τις εκπτώσεις και τις προπωλήσεις τους.

 

 

Δεν πρόλαβε να αποφοιτήσει από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού και η μια κορυφαία συνεργασία διαδεχόταν την άλλη βράβευση. Προκάλεσε αίσθηση από την πρώτη του επαγγελματική δουλειά πλάι στον Δημήτρη Καταλειφό στον «Επιστάτη» του Πίντερ. «Ακόμη δεν έχω καταλάβει την πολυπλοκότητα αυτού του ρόλου», θα μου πει με μια περιέργεια μικρού παιδιού καθώς θα πίνει το πράσινο τσάι του.

 Τον ρωτώ αν είναι αλήθεια ότι δεν έχει υπολογιστή. «Δεν γίνεται από αντίσταση, δεν είναι φοβερό θέμα για κάποιον που δεν έχει. Είναι φοβερό για κάποιον που έχει. Και μετά για κάποιον που έχει γίνεται το θέμα. Τυπάρεσαι, γίνεσαι ο τύπος που δεν έχει υπολογιστή. Ενώ δεν είναι κάτι εξωφρενικό».

Αδυνατώντας να το κατανοήσω, επιμένω: «Και τι κάνεις τώρα με τη νέα παράσταση; Πώς δουλεύεις;»

«Έχω πάρα πολύ πράγμα να διαβάσω, που δεν θα προλάβω καν…» μου απαντά ατάραχος και με έχει πλέον πείσει. Στη συνέχεια η συζήτηση θα ξεφύγει από την τεχνολογία και ο Χάρης Φραγκούλης από τα λεγόμενά του θα αφήσει να διαφανεί γιατί είναι ένας από τους σπουδαιότερους ηθοποιούς της γενιάς του.

xaris-fragoulis-texnes-plus1.JPG

«Η επανένωση της Βόρειας με τη Νότια Κορέα» ή «Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη;»

Δεν ξέρω τι είναι η αγάπη και νομίζω πως αυτό ακριβώς το ερώτημα πραγματεύεται η παράσταση. Αν ξέραμε, το έργο θα ήταν μόνο μία σκηνή. Θα είχε σαφές τέλος ή κάποιος που το παρακολουθούσε θα είχε καταλήξει κάπου, θα είχε μια συγκεκριμένη τοποθέτηση. Από την έκφραση «Δεν ξέρω» προκύπτουν οι λέξεις, προκαλούνται οι  συγκρούσεις.

Ποια ιστορία σε αγγίζει περισσότερο;

Η ιστορία που με συγκινεί πιο πολύ –οι λέξεις και το νόημά της– είναι αυτή που έχει ως θέμα το Αλτσχάιμερ, έτσι όμως όπως την αντιλαμβάνομαι εγώ. Δεν αναφέρεται σε κάποιον που για να σώσει μια σχέση και να βλέπει το αγαπημένο του πρόσωπο καθημερινά καταστρέφεται ολοκληρωτικά. Επί σκηνής παρακολουθούμε μια γυναίκα που νόσησε από Αλτσχάιμερ, αλλά εγώ βλέπω μια γυναίκα που κατάφερε με αντίτιμο τη ζωή της να βλέπει κάθε μέρα τον αγαπημένο της για πρώτη φορά!

Σπονδυλωτό έργο και δυσκολίες

Έχει δυσκολίες που μπορεί να μη φαίνονται. Για παράδειγμα, της όχι μιας έναρξης. Εμένα πάντα με απασχολούσε τι γίνεται στο ενδιάμεσο, ανάμεσα στο καμαρίνι, την κουΐντα, το κυλικείο, μέχρι να μπεις στη σκηνή. Ποιος είσαι; Τι συμβαίνει; Γενικότερα με απασχολεί αυτό στο θέατρο.

Περπάτημα… τι δύσκολο πράγμα!

Είχα κάνει μια παράσταση με τον Χουβαρδά, τον «Άμλετ», και κάποια στιγμή χορεύαμε πολύ ώρα με τον Ορφέα (Αυγουστίδη) και πολύ έντονα. Στην αρχή έπρεπε να κάνουμε ένα περπάτημα για να φτάσουμε μπροστά μπροστά στη σκηνή και να καταλήξουμε να χορεύουμε έτσι. Αυτό το περπάτημα ήταν από τα πιο δύσκολα πράγματα που έχω κάνει. «Πώς πάω εκεί;» Υπό αυτή την έννοια και το σπονδυλωτό έργο που παίζουμε φέτος έχει δυσκολίες.

Νίκος Μαστοράκης και η ομάδα

Με την Κωνσταντίνα (Τάκαλου) είναι η τρίτη φορά που δουλεύουμε μαζί και είμαι πολύ χαρούμενος γι’ αυτό. Ορισμένοι ηθοποιοί δεν ήταν πέρυσι στα «Παιδιά του ήλιου». Αισθανόμαστε όμως ομάδα και είναι βασικό χαρακτηριστικό του Νίκου (Μαστοράκη) το ότι θέλει να συνεργάζεται με ανθρώπους με τους οποίους να νιώθει οικειότητα. Γι’ αυτό του βγαίνει και ένας πολύ γλυκός και τρυφερός εαυτός όταν δουλεύει. Το βασικό του στοιχείο, που δεν είναι καθόλου αυτονόητο, πίστεψέ με, είναι ότι δεν λειτουργεί αφ’ υψηλού. Αν δηλαδή βγούμε έξω για ποτό, δεν θα καταλάβει κανένας στην παρέα ότι ο Νίκος είναι ο σκηνοθέτης και εμείς οι ηθοποιοί. Με τον ίδιο τρόπο σκηνοθετεί. Δεν λειτουργεί από μια θέση εξουσίας. Συζητάμε μαζί.

xaris-fragoulis-texnes-plus3.JPG

Ερασιτέχνης σκηνοθέτης

Δεν έχω φιλοδοξίες όσον αφορά τη σκηνοθεσία. Έκανα τέσσερις δουλειές με την ομάδα μας και τις χάρηκα πολύ. Όταν σκηνοθέτησα το έργο «Ο Άρντεν πρέπει να πεθάνει», μου έλεγαν ότι υπάρχει κάτι πολύ ειδικό και επειδή και από πρόθεση και από αναφορές και από ένα feedback που πήρα, μόνο από ανθρώπους του χώρου, το οποίο υποστήριζε η παράσταση είχε κάτι πολύ ειδικό. Αντίθετα όσοι από το κοινό δεν ήταν ηθοποιοί κατάλαβαν απόλυτα την παράσταση. Τότε λοιπόν είχα δηλώσει ότι για μένα ο Άρντεν ήταν μια παράσταση λαϊκή με στοιχεία επιθεώρησης.

Στόχοι

Αυτό που θέλω κάθε φορά εξαρτάται από τους ανθρώπους που συναντώ και από το έργο. Δεν έχω κάποια συγκεκριμένη προσδοκία ή αγωνία ταυτότητας. Σίγουρα ένα μέλημα είναι να ξεφύγω –να ξεφύγουμε– από αυτό που ζούμε. Αν κάτι «απαγορεύεται», είναι η επικαιρότητα. Αν δηλαδή μου πουν «Δεν μιλάει αυτό για το σήμερα», «Δεν αναγνωρίζουμε στοιχεία στις μορφές κ.λπ.», είναι το ιδανικό για μένα.

xaris-fragoulis-texnes-plus4.JPG

Επόμενα σχέδια για την Ομάδα Kursk

Η επόμενή μας παράσταση θα είναι το έργο «Λεντς» του Γκέοργκ Μπίχνερ που θα κάνει πρεμιέρα στις 20 Απριλίου στο Bios.

Αυτά που γράφουν οι άλλοι…

Είναι μεγάλη κουβέντα, υπό την έννοια ότι είναι κάτι σύνθετο. Το τι είναι η κριτική και ποιοι γράφουν. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι δεν με ενδιαφέρει καθόλου τι γράφουν. Ωστόσο δεν είναι αλήθεια. Ότι αν, ας πούμε, κάποιος γράψει κάτι άσχημο για μένα δεν στενοχωριέμαι ή αν γράψει κάτι καλό δεν χαίρομαι. Ξέρεις όμως ποιο είναι το σύνθετο; Ποιος χαίρεται όταν χαίρομαι και ποιος στενοχωριέται όταν στενοχωριέμαι; Θέλω να πω ότι, αν αναφερθούμε στο τι γράφεται και τι λέγεται από τον καθένα, πρέπει να εξετάσουμε τα κίνητρα. Από πού κινείται αυτός που γράφει; Ποια είναι η αισθητική του; Φυσικά και με ενδιαφέρει, αλλά δεν σημαίνει ότι, όταν κάποιος γράφει ότι μια παράσταση είναι αριστούργημα, αυτό όντως ισχύει.

Ακραίο παράδειγμα

Έχει γραφτεί κριτική και γελούσαμε με τον Αργύρη (Πανταζάρα) όταν ανεβάζαμε το «Θερμοκήπιο», τη δεύτερη φορά που ο Λευτέρης (Βογιατζής) αρρώστησε και τελικά δεν κατάφερε να παίξει και το ρόλο του ερμήνευσε ο Γιώργος (Γάλλος). Ήρθε λοιπόν  ο Αργύρης και μου είπε: «Γράφτηκε κριτική στο ‘‘Αθηνόραμα’’!» «Μα», του απάντησα, «δεν έχει ανέβει η παράσταση!» «Και όμως έγραψαν!» Και μάλιστα έγραψαν για τη Μαρία Σκουλά, ότι ήταν η μόνη που διασώθηκε από μια παράσταση που δεν είχαν δει!

xaris-frgoulis-texnes-plus2.JPG

Το πίσω κείμενο…

Πολλές φορές προσποιούμαστε ότι ο άνθρωπος δεν είναι πάρα πολύ σύνθετο πράγμα, και πολύ σκοτεινό και πολύ φωτεινό. Και λέμε αυτός είπε αυτό. Αυτή είναι η γνώμη του, γιατί τα περισσότερα πράγματα οι άνθρωποι, όπως τα κάνουν όπως ευγενή κίνητρα τα κάνουν και από ευτελή κίνητρα.  Πολλές φορές, κινούνται από φόβο και από ζήλια, παρά από γενναιοδωρία και χαρά.

Ποιο είναι το κίνητρο κάθε φορά είναι δύσκολο να το ανακαλύψεις. Ήταν μια κριτική για μια παράσταση που δεν έγινε! Αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι οι άνθρωποι γράφουν με κακή πρόθεση, αλλά η συνθετότητα και η πολυπλοκότητα στον άνθρωπο υπάρχουν ερήμην του.

«Θέλω να εκφραστώ…»

Τώρα πλέον ρωτάς τα παιδιά στις δραματικές σχολές: «Γιατί θες να γίνεις ηθοποιός;» Και σου απαντούν: «Για να εκφραστώ!» Δεν λένε «Γιατί θέλω να συναντηθώ με τον Μαστοράκη, με τον Παπαβασιλείου, με τον Καραζήση, με τον Μαρμαρινό, με τον Καρατζά…» Πώς να εκφραστούν αφού ακόμη δεν ξέρουν τι είναι έκφραση;

 

xaris-fragoulis-texenes-plus5.JPG

Οι φωτογραφίες είναι του Ερωτόκριτου Κοτσιλίνη από τα γυρίσματα της ταινίας "Το Μαγικό Δέρμα" του Κωστή Σαμαρά, που γυρίστηκε το περασμένο καλοκαίρι και βρίσκεται στο στάδιο του μοντάζ αυτή την περίοδο.

Ο Χάρης Φραγκούλης πρωταγωνιστεί στην «Επανένωση της Βόρειας με τη Νότια Κορέα» στο Θέατρο Τέχνης.

Από τις 7 Φεβρουαρίου θα πρωταγωνιστεί στον «Δον Ζουάν» στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών και τον Απρίλιο θα σκηνοθετήσει τον «Λεντς» στο Βios.

 

 

 

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Please enter youtube id.

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

Kalomoira2.jpg

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία