Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
Από τον Σπύρο Σιακαντάρη
 
Ο Σπύρος Μπιμπίλας είναι ένας αυθεντικός, ειλικρινής και πολυδιάστατος καλλιτέχνης και άνθρωπος. Συναντηθήκαμε στο θέατρο Βέμπο, μου άνοιξε το καμαρίνι του για να
τον φωτογραφίσω κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας του για την παράσταση Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες, στην οποία κλέβει την παράσταση ως τσαχπίνης ξενοδόχος.
 
 Με 40 plus χρόνια πορείας έχει καταφέρει σημαντικές ερμηνείες σ' όλα τα είδη: θεάτρου, κινηματογράφου και τηλεόρασης, ενώ η φωνή του μεγάλωσε γενιές και γενιές παιδιών και λατρεύτηκε μέσα από τα κινούμενα σχέδια.
 
Από τη θέση του προέδρου του ΤΑΣΕΗ (Ταμείο αλληλοβοήθειας Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών) καταγράφει σημαντικό έργο, βοηθώντας ανήμπορους και μόνους καλλιτέχνες. Στη διάρκεια της κουβέντας, μοιράστηκε μαζί μου, άγνωστες σημαντικές στιγμές από την πορεία του αλλά μου έδωσε και μια σημαντική είδηση για το περιεχόμενο του επόμενου ημερολογίου του ΤΑΣΕΗ.
 
Όταν του είπα: "Εσύ και η Άννα Φόνσου βοηθάτε τόσο πολύ τους συναδέλφους σας", μου απάντησε: "Είναι και άλλοι άνθρωποι". Αυτός είναι ο Σπύρος Μπιμπίλας!
 
 
 
Θέλω να μου πεις για την ξεχωριστή σχέση που έχεις με τα καμαρίνια.
 
Στο καμαρίνι υπάρχουν μόνο τα ρούχα του ρόλου μου και τα μακιγιάζ. Τίποτε άλλο. Ποτέ δεν έχω πάρει στο καμαρίνι μου τίποτε από το σπίτι μου.
Από το ξεκίνημα της πορείας μου, κατάλαβα ο,τι είναι τελείως περιττό να κουβαλάμε πράγματα από το σπίτι μας. Πάρα πολλοί ηθοποιοί βάζουν σκόρδα, χαϊμαλιά και αυτό μου φαίνεται εξαιρετικά γελοίο. 
Επειδή είμαι πολύ πρακτικός άνθρωπος θέλω να το έχω σαν ένα χώρο προετοιμασίας, δεν με ελκύει ως χώρος. Με ελκύει το θέατρο αλλά όχι το καμαρίνι, στο οποίο δεν 
κάθομαι σχεδόν ποτέ. Εγώ, είμαι ένας άνθρωπος που τριγυρίζει όλη μέρα. Έτσι τριγυρίζω και μέσα στο θέατρο και κάνω δουλειές. 
 
Παρόλο που δεν σου αρέσουν θυμάσαι το πιο ωραίο καμαρίνι που είχες ποτέ;
 
Τα πιο ωραία καμαρίνια ήταν στο Εθνικό Θέατρο. Πέντε χρόνια ήμουν εκεί και πραγματικά ήταν ένας πολιτισμένος χώρος, όπου εκεί μπορείς να κάνεις το μπάνιο σου και γενικά να έχεις
αξιοπρεπή διαβίωση. Ένας λόγος που το καμαρίνι δεν μου είναι αρεστός χώρος είναι γιατί δεν είναι αξιοπρεπείς χώροι. Έτσι ήταν πάντοτε και στα παλιά θέατρα. 
Από τα πρώτα χρόνια που έπαιζα στα μικρά θεατράκια μου είχε κάνει εντύπωση οτι τα καμαρίνια δεν είναι πολιτισμένοι χώροι αλλά άθλιοι που πρέπει να φύγω γρήγορα και να βγώ στη σκηνή.
Ακόμη και εδώ στο Βέμπο ενώ είναι ένα απαστράπτον θέατρο, τα καμαρίνια είναι της ντροπής. Υπάρχει ένα μπάνιο για 17 ανθρώπους και ένας εξωτερικός νιπτήρας. 
 
Έχεις κάποια ανάμνηση άσχημη που αφορά τον χώρο των καμαρινιών;
 
θα σου πω μια τρομερή ιστορία που δεν την έχω πει ποτέ, αλλά την γράφω στο βιβλίο που ετοιμάζω.
Κάποτε έπαιζα τον πρώτο ρόλο σε ένα έργο του Σαίξπηρ στο θέατρο Αμιράλ. Ο Βαγγέλης Λειβαδάς με είχε βάλει σε ένα καμαρίνι μεγάλο που υπήρχε ένας μεγάλος καθρέφτης 
και γύρω από αυτόν έμπαζε πάρα πολύ κρύο. Ρώτησα λοιπόν "Μα τι γίνεται και μπαίνει τόσο κρύο από τον καθρέφτη"; και μου απαντήσανε "Ο χώρος εδώ ήτανε η έξοδος κινδύνου και
την έχουμε κλείσει". Πάω λοιπόν στον υπεύθυνο του θεάτρου και του λέω "Έχετε κλείσει την έξοδο κινδύνου. Εγώ ξέρετε είμαι και υπεύθυνος του σωματείου ηθοποιών και πρέπει
να το καταργήσετε αυτό το χώρο από καμαρίνι και να ανοίξετε την έξοδο κινδύνου η οποία υποχρεωτικά πρέπει να υπάρχει". Μου απάντησαν πως δεν θα την ανοίξουν, γίνεται ένας φοβερός καυγάς, 
και την επόμενη μέρα παίρνω μια βαριοπούλα από το σπίτι μου, τα σπάω όλα και ανοίγω την έξοδο κινδύνου που οδηγούσε στο πίσω κτίριο για να βγείς στον δρόμο!
 
Και πως αντέδρασε μετά ο επιχειρηματίας; 
 
Θύμωσε. Με απειλούσε οτι θα με πάει στην αστυνομία και εγώ του απάντησα "Κοίταξε, αν με πας στην αστυνομία εσένα θα πιάσουν γιατί έκλεισες την έξοδο κινδύνου και την έκανες καμαρίνι".
Εγώ λοιπόν ως υπεύθυνος πολίτης και υπεύθυνος ηθοποιός για τους άλλους ηθοποιούς, απαίτησα και πέτυχα και δεν υπήρξε πια καμαρίνι εκεί. Θα σου πω και κάτι άλλο. 
Πρωτοέπαιξα στο θέατρο Κάβα στο θίασο των Χατζίσκου - Νικηφοράκη. Οι τοίχοι του καμαρινιού στο οποίο ήμουνα έσταζαν υγρασία και μαζεύαμε το νερό. 
Έπειτα στις περιοδείες πηγαίναμε σε καμαρίνια που είχαν αντί για τουαλέτα κουβά τον οποίο μετέφερε ο ένας στον άλλον. Σαν να ζούσαμε σε μιαν άλλη εποχή. 
Τώρα πια πέρα από τα υπέροχα καμαρίνια του Εθνικού Θεάτρου που είπα πριν και στα καινούρια θέατρα φτιάχνουν κάπως καλύτερα καμαρίνια.
 
spyros bibilas 2 texnes plus
 
Πες μου όμως και για όμορφες αναμνήσεις που έχεις ζήσει με συναδέλφους σου στα καμαρίνια.
 
Στα καμαρίνια του θεάτρου Μουσούρη έχω περάσει πολύ ωραία. Ο Χρήστος Σιμαρδάνης έπλεκε, εγώ έγραφα, ζωγραφίζαμε. 
Στο θέατρο Αθηνά με την Μαρία Καβογιάννη και την Κατερίνα Πετούση παίζαμε μπιρίμπα μέχρι να βγούμε στη σκηνή.
Θυμάμαι τις αυλές που είχαν τα μεγάλα καλοκαιρινά θέατρα Πάρκ και Αθήναιον. Εκεί διασκεδάζαμε όλοι μαζί. Μη μου πείτε μόνο να φέρω οικοσκευή από το σπίτι μου.
Έχω δει τη Νένα Χρονοπούλου να μεταφέρει με φορτηγάκι οικοσκευές, στο θέατρο Μινώα. Έφερε μικρό ψυγειάκι, μικρό φούρνο, τα πάντα! Γιατί είπε "Να μην κάνουμε και κανένα αυγό"; (γελάμε) 
  
Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχεις δει;
 
Νομίζω πως τα καλύτερα καμαρίνια του ελληνικού θεάτρου είναι στο θέατρο Κάππα. Με την ανακαίνιση αγόρασαν το πίσω οικόπεδο και φτιάξανε γύρω από τα καμαρίνια ένα σαλόνι. 
Πηγαίνω πολύ συχνά και επισκέπτομαι τον Σπύρο Παπαδόπουλο και εκεί είναι μαζεμένος όλος ο θίασος στους αναπαυτικούς καναπέδες και τρώνε γλυκά. Είναι σαν γιορτή.
Μακάρι να υπήρχαν χώροι σε όλα τα θέατρα να το έκαναν έτσι.
 
Φέτος σε συναντάμε στην παράσταση "Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες" η οποία σκίζει εδώ και τέσσερις μήνες που παρουσιάζετε στο θέατρο Βέμπο.
 
Για εμένα είναι μια ευτυχής συγκυρία, γιατί είναι η πρώτη φορά που συνεργάζομαι με τον Μιχάλη (Ρέππα) και τον Θανάση (Παπαθανασίου). 
Παρότι γνωριζόμαστε σχεδον σαράντα χρόνια, πρώτη φορά δουλέψαμε μαζί και είχαμε μια πολύ ωραία χημεία και νομίζω θα ακολουθήσουν και άλλα πράγματα. Και οι ίδιοι δεν περίμεναν
οτι ο ρόλος μου θα έχει τέτοια λάμψη μέσα στην παράσταση. Εγώ παίρνω τους ρόλους και αισθάνομαι οτι τους κάνω διαμάντια. Ακόμη και αν μου δώσουν τον πιο μικρό ρόλο του έργου, είμαι πολυ
περήφανος ηθοποιός για αυτό. Έχω καταφέρει να μην ξεχνάνε οι θεατές ακόμη και το πέρασμα. Εδώ φυσικά δεν πρόκειται περί περάσματος αλλά για έναν ρόλο που δεν ήταν πρωταγωνιστικός στο έργο αλλά έγινε.
Την στιγμή που φεύγουν οι θεατές και θυμούνται αυτό το ρόλο, είναι σαν να έγινε πρωταγωνιστικός ο ρόλος. 
Έχω παιξει σε παραστάσεις που οι ρόλοι ήταν πολύ μικροί και μετά από χρόνια μου μιλάνε οι θεατές για εκείνο τον πολύ μικρό ρόλο. Αυτό δείχνει οτι είμαι ένας
αρκετά σημαντικός ηθοποιός που μπορεί να κάνει τον μικρό ρόλο, μεγάλο. Και αυτό πρέπει να είναι η έννοια όλων των ηθοποιών.
Για αυτό και οι παραστάσεις είναι ωραίες όταν μεγάλοι ηθοποιοί παίζουν τους μικρούς ρόλους. 
 
makrykostaioi texnes plus
 
"Δεν είμαι καθόλου μετριόφρων ηθοποιός. Ξέρω οτι έχω πολύ μεγάλη αξία και ξέρω οτι θυμίζω τους παλιούς ηθοποιούς που ήταν ευέλεικτοι και παίζαν όλα τα ειδη θεατρου με την ιδια ακριβως ποιότητα και την ιδια επιτυχία."
Από την 40χρονη plus πορεία σου στο θέατρο ποιές στιγμές σου έχουν μείνει χαραγμένες;
 
Η σημαντικότερη στιγμή της καριέρας μου είναι στην αρχή όταν έπαιζα την Κασσάνδρα στον "Αγαμέμνωνα". Παίξαμε στα Μεστά, ένα μικρό χωριό της Χίου που δεν ήταν ακόμη τότε τουριστικός προορισμός. 
Μαζεύτηκε όλο το χωριό όρθιο στην κεντρική πλατεία. Την στιγμή που η Κασσάνδρα έριχνε τις κατάρες όλος ο κόσμος έφυγε τρία μέτρα πίσω φοβούμενος και όταν τελείωσε η παράσταση είχαν γυρίσει όλοι προς τον ουρανό και έλεγαν "Σε ευχαριστώ Θεέ μου που μας αξίωσες να δούμε αυτό" γιατί δεν είχαν ξαναδεί θέατρο!
Ένιωσαν ο,τι ήταν η μεγαλύτερη στιγμή της ζωής τους, και μετά από αυτό παρέμεινε και για μένα σημαντική στιγμή στη ζωή μου.
Ο ρόλος όμως που θα τον αγαπάω για πάντα ήταν το "Παγκάκι". Με συγκινεί πολύ όταν το λέω. Για μένα ήταν ορόσημο στη ζωή μου και στο θέατρο.
Νομίζω πως έδωσα μια απάντηση σε κάποιους που προσπάθησαν να με τυποποιήσουν σε ρόλους του μπροτέσκ, του αστείου, του gay, του γέρου. Ενώ είχα παίξει πολλούς δραματικούς ρόλους στο παρελθόν το είχαν ξεχάσει και εγώ είπα θα σας δείξω τώρα οτι μπορώ να τα κάνω ολα. Με το παγκάκι λοιπόν τους έδειξα στη μούρη ο,τι έναν ηθοποιό δεν πρέπει να τον βλέπουν μονοσήμαντα. 
Με αυτόν τον πολύ τραγικό ρολο και πολύ ανθρωπινο ρόλο ερχόντουσαν και με ρωτάγανε "Μα είσαι ο ίδιος ηθοποιός που παίζει στο Κωνσταντίνου και Ελένης;" Δεν μπορούσαν να το πιστέψουν!
 
 
Τώρα συναντιόμαστε μετά την κηδεία του Αριστοτέλη Αποσκίτη, σε λίγο θα παίξεις σε διπλή παράσταση, μετά θα βγεις για βράδυ. Πόση ενέργεια απαιτείται γι' αυτό το πρόγραμμα;
 
Μου λένε: "Πως είναι δυνατόν το πρωί να είσαι σε μια κηδεία και το βράδυ σε ένα πάρτι"; Εμένα αυτή είναι η ζωή μου. Υπάρχουν όλα μέσα στη ζωη μας και εγώ τα γεύομαι όλα. 
Κουράζομαι αλλά δεν απογοητεύομαι. Και μάλιστα επειδή κουράζομαι αυτό μου δίνει κουράγιο και ξεπερνάω τα προβλήματα. Είμαι πολύ περίεργος άνθρωπος. 
Για παράδειγμα ψιλοαρρωσταίνω και λέω το πρωί θα είμαι καλά. Και είμαι. Θυμάμαι σε μια πρεμιέρα στην Επίδαυρο που στη γενική δοκιμή είχα σαράντα πυρετό και δεν πήγα.
Και είπα θα κάτσω στο κρεββάτι, θα κουκουλωθώ και το πρωί θα πάω και για μπάνιο. Και πήγα για μπάνιο! Η καλή μου ενέργεια, η θετική σκέψη. Δεν κάνω τον έξυπνο είναι θέμα το έχω παρατηρήσει.
 
Σε ενοχλούν οι κριτικές οι τα σχόλια του τύπου "Ο Μπιμπίλας δεν αφήνει κηδεία για κηδεία;"
 
Αυτό ήταν πολύ χυδαίο και από τα πιο γελοία που γράφτηκαν για εμένα. Πολλά πράγματα μ' έχουν ενοχλήσει και έχω απαντήσει ευθέως. Αν με ενοχλήσει κάτι πολύ παίρνω απευθείας αυτόν που το έχει γράψει και του το λέω.
Πλέον με τα social media μπορούμε και μόνοι μας να απαντάμε. Παλιά ψάχναμε να δούμε που θα δώσουμε την απάντηση. Παλιότερα όταν είχε πει κάτι ο Βαγγέλης Περρής βρηκα το τηλεφωνο του και του ειπα "Πριν πεις αυτά που λες για μένα καλύτερα να με γνωρίσεις από κοντά". Δεν μπορείς να λες διάφορες βλακείες επειδή βλέπεις ένα άνθρωπο να φοράει κίτρινο και κόκκινο παντελόνι. Μπορεί να είναι ένας απόλυτα σοβαρός ανθρωπος που γουστάρει να φοράει κόκκινο και κίτρινο παντελόνι.
 
Πως αποφάσισες να ασχοληθείς με τα συνδικαλιστικά;
 
Στα συνδικαλιστικά ανακατεύτηκα από πολύ νωρίς, γύρω στα 25 και πάντα εκλεγόμουνα σε διοικητικά συμβούλια. Μια εποχή μάλιστα, μέχρι πριν έξι χρόνια, φαντάσου ήμουν στο ΔΣ έξι διαφορετικών οργανισμών ταυτόχρονα. 
Από πολύ μικρό παιδάκι μου άρεσε να ειμαι εκπρόσωπος. Στο δημοτικό ήμουν πρόεδρος της τάξης, στο γυμνάσιο πρόεδρος της τάξης και του σχολείου. Μου άρεσε απο μανία της εξυπηρέτησης.
Μου άρεσε πάντα να λύνω τα προβλήματα των άλλων. Αυτό με βοήθησε πάρα πολύ γιατί σπούδασα νομικά. Η νομική μου διάσταση με βοήθησε να μη φοβάμαι τα προβλήματα και να τα επιλύω.
Γιατί οι ηθοποιοί είναι πλάσματα φοβισμένα. Φοβούνται την γραφειοκρατία και το να μπλέξουν με τις δημόσιες υπηρεσίες.
Εγώ συνδυάζω έναν ευαίσθητο και ρομαντικό άνθρωπο,ο οποίος ταυτόχρονα είναι πολύ πρακτικός.
 
Εδώ και 14 χρόνια εκλέγεσαι πρόεδρος του ΤΑΣΕΗ. H βοήθεια που προσφέρετε σε καλλιτέχνες είναι γνωστή και διαρκής. Τι σχέδια έχετε προγραμματίσει;
 
Επειδή δεν έχω δικά μου προβλήματα, έχω πάρει τη συνταξή μου, δεν είμαι ένας άνθρωπος που μαζεύει λεφτά, μ' αυτά που έχω περνάω πάρα πολύ ωραία, ούτε θέλω να αφήσω πίσω μου λεφτά. Θέλω όμως να περνάω πολύ καλά και να ταξιδεύω πολύ. Θέλω την υπόλοιπη ζωή μου να την αφιερώσω στους ηθοποιούς και αυτό το δείχνω με τις πράξεις μου. Θα πραγματοποιηθεί η δεύτερη έκθεση ηθοποιών ζωγραφικής, ρούχων, και βιβλίου. Αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί ο κόσμος δεν ξέρει ο,τι οι ηθοποιοί γράφουν τόσα πολλά βιβλία. Θα γίνει στη Δημοτική Πινακοθήκη του Πειραιά προς το Πάσχα. το καλοκαίρι θα κάνουμε μια συναυλία με πολλούς ηθοποιούς στο θέατρο Βεάκειο. Καθιερώνουμε πια το ημερολόγιο ως μια προσφορά στον πολιτισμό, γιατί αυτά τα ημερολόγια θα μείνουν στην ιστορία ως ημερολόγια - λευκώματα. Κάθε χρόνο θα έχουμε ένα διαφορετικό θέμα. Φέτος ήταν οι ηθοποιοί εν ζωή που έχουν περάσει τα 85 έτη και οι μεγάλες θεατρικές οικογένειες. Η επόμενη χρονιά θα αφιερωθεί στις γυναίκες ηθοποιούς που ήταν πρωθιέρειες στους Ολυμπιακούς Αγώνες, στις γυναίκες ηθοποιούς που πήραν μέρος σε ελληνικά και διεθνή καλλιστεία, και στους ηθοποιούς που διακρίθηκαν στο Hollywood. Το μεθεπόμενο που θέλει και πολύ περισσότερη δουλειά θα είναι όλοι οι εταιρικοί θίασοι που ξεκίνησαν από τη στιγμή που δημιουργήθηκε ο εταιρισμός. Αφορά εργάτες ηθοποιούς μη πρωταγωνιστές και θέλουμε να κάνουμε ένα αφιέρωμα σε αυτούς.      
 
 spyros bibilas 3 texnes plus
 
Στο τελευταίο Διοικητικό Συμβούλιο πήρατε την απόφαση να στηρίξετε τον ηθοποιό Γιώργο Καρκά, ο οποίος βρίσκεται ακόμα στη φυλακή...
 
Κοίταξε να δεις εδώ έχουμε μια απίστευτα ομοφοβική ιστορία, η οποία βασίστηκε σε μια καταγγελία ενός ανθρώπου εις βάρος ενός άλλου που τυγχάνει να είναι ηθοποιός. Εμείς πρέπει να στηρίξουμε τον συνάδελφο και φίλος μας. Εμένα είναι και προσωπικός μου φίλος. Στην Ελλάδα δεν είχε περάσει από τη Βουλή το τεκμήριο αθωότητας, το οποίο είναι νόμος της Ενωμένης Ευρώπης υποχρεωτικά. Μάλιστα θα πληρωθεί και πρόστιμο από τη χώρα μας που ψηφίστηκε με τόση καθυστέρηση. Ψηφίστηκε μέσα από αυτή τη γενική κατακραυγή του κόσμου και από τον αγώνα που έκανα και εγώ προσωπικά, να μαζευτούν πάρα πολλές υπογραφές από ηθοποιούς και συμμετείχαν και πάρα πολλοί πρωταγωνιστές και τους ευγνωμονώ για αυτό. Κάναμε ένα υπόμνημα το οποίο έφτασε μέχρι και τη βουλή και πιθανόν να ήταν και ο μοχλός ώστε να περάσει αυτό το νομοσχέδιο. Ελπίζω πως μέσα στο επόμενο δεκαπενθήμερο θα αφεθεί ελεύθερος γιατί δεν υπάρχουν αποδεικτικα στοιχεία οτι το έκανε και βασίζεται η εισαγγελική έκθεση αποκλειστικά και μόνο πάνω στις καταγγελίες του μυνητή. Δεν νοείται σε δημοκρατία από μια απλή καταγγελία να μπαίνει κάποιος στην φυλακή. Και εδώ δεν υπάρχει καμία απόδειξη ούτε καν ένδειξη.
 
Τον επισκέπτεσαι στη φυλακή, σε τι ψυχολογικη κατάσταση βρίσκεται;
 
Τον επισκέπτονται πολλοί ηθοποιοί, εγώ ως πρόεδρος του Ταμείου Ηθοποιών έχω ειδική άδεια και τον επισκέπτομαι δύο φορές την εβδομάδα. Προσπαθώ να τον εμψυχώνω όπως και οι δικοί του. Είναι σε μια πολύ μαχητική στάση για το τι θα κάνει μετά. Έχει πάρει αποφάσεις για τη ζωή του που νομίζω θα του κάνουν καλό. όντως είχε μπλέξει με τις ουσίες και αυτό δεν ήταν καλό για την ζωή του. Ήδη έχει πρόταση από θέατρο μόλις αποφυλακιστεί να παίξει. Επίσης θα κινηθεί νομικά προς όλους όσους έγραψαν για αυτόν απίστευτες χυδαιότητες. Γιατί και ο έντυπος τύπος θα πρέπει να προσέχει πάρα πολύ καλά τι γράφει. Και να μην παρουσιάζει τους ανθρώπους ακριβώς όπως δεν είναι. Δεν μπορεί να παίρνεις έναν άνθρωπο και να γράφεις σε πηχαίους τίτλους "Ο δράκος των ταξιτζήδων", "Ο τρόμος στις πιάτσες των ταξί". Αυτά όλα πρέπει να πληρωθούν. Πως κυνήγησα εγώ τον κύριο Λιάγκα για το μικρό του ατόπημα; Eδώ πρόκειται περί μεγάλου ατοπήματος και πρέπει να διωχθούν άνθρωποι για να βάλουν μυαλό οι υπόλοιποι.   
 
mpimpilas karkas  
 
"Δεν μπορεί να παίρνεις έναν άνθρωπο και να γράφεις σε πηχαίους τίτλους «Ο δράκος των ταξιτζήδων»."
 
 
Πώς ολοκληρώθηκε η υπόθεση με τον Γιώργο Λιάγκα; 
 
Ο κύριος Λιάγκας έδωσε χρήματα. Εγώ απαίτησα να πάμε εξωδικαστικά, αφού το ήθελε, γιατί αν πηγαίναμε δικαστικά θα κρατούσε πέντε χρόνια. Οπότε ο κύριος Λιάγκας προτίμησε να δώσει λεφτά, τα οποία δεν τα πήρα για τον εαυτό μου αλλά τα χάρισα στο ΤΑΣΕΗ. Απευθείας χωρίς να περάσουν από μένα τα έδωσε ως χορηγία στο ΤΑΣΕΗ. Εγώ έδωσα ένα μεγάλο μήνυμα οτι προσέχετε τι λέτε η αν λέτε κάτι που δεν έχει υπόσταση θα το πληρώνετε. Πάνω σε αυτό ο Γιώργος Καρκάς θα δικαιωθεί και θα ζητήσει αυτό που πρέπει ώστε πια η Ελλάδα να γίνει λίγο καλύτερη. Στόχος μας είναι η πατρίδα μας να γίνει λίγο καλύτερη, όχι να πηγαίνουμε όλοι στον πάτο.
 
 
Την Πέμπτη 21/2 και ώρα 17:00 στο θέατρο Ριάλτο / Αλέκος Αλεξανδράκης, Κυψέλης 54 θα δοθεί συνέντευξη τύπου με στόχο τη στήριξη στον Γιώργο Καρκά με την παρουσία της οικογένειας του, πολλών ηθοποιών και δημόσιους φορείς. "Ζητούμε τον πειθαρχικό έλεγχο των δικαστικών λειτουργών που εμφορούνται από ρατσισμό και την αποφυλάκιση του προκειμένου να έχει μια δίκαιη δίκη."
 
 
Ο Σπύρος Μπιμπίλας συμμετέχει στην παράσταση "Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες" στο θέατρο Βέμπο δίπλα στους Γιάννη Ζουγανέλη, Γιάννη Τσιμιτσέλη, Αλέξανδρο Αντωνόπουλο, Κατερίνα Ζαρίφη κ.α. 
 
Από το ΤΑΕΣΗ κυκλοφόρησε το Ημερολόγιο - Λεύκωμα 2019 που σκοπό έχει να βοηθήσει ανήμπορους ηθοποιούς και μπορείτε να το προμηθευτείτε σε πολλά ταμεία θεάτρου μεταξύ άλλων: Άλκμήνη, Vault, Κάππα, Τόπος Αλλού, Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας, Βέμπο, Studio Κυψέλης, Θέατρο Κάτια Δανδουλάκη, Θέατρο του Νέου Κόσμου. Από το γραφείο του ταμείου τηλέφωνο 210 3820718 θα πάρετε και περισσότερες πληροφορίες.
 
 
 

Από τη Δήμητρα Πέτρου

Το εμφανές ψέμα, η λατρεία του χρήματος, η απαξίωση της προσωπικότητας του ατόμου και της κοινωνικής του θέσης είναι μερικά από τα θέματα που τολμά να θίξει η παράσταση «Η Σημασία να είναι κανείς ειλικρινής» που ανεβαίνει για δεύτερη χρονιά από την ομάδα «New Lab Theatre Company», σε σκηνοθεσία Όλγας Τζωρτζ και φέτος απολαμβάνουμε στο Θεάτρο Αλκμήνη, κάθε Σάββατο στις 19:00.

Το κλασικό έργο του Όσκαρ Ουάιλντ μπορεί να γράφτηκε πολλά χρόνια πριν, τα θέματα που αγγίζει όμως το κάνουν σύγχρονο και πιο επίκαιρο από ποτέ.

Η Ιωάννα-Μαρία Μπατή, μέλος της ομάδας «New Lab Theatre Company» και ηθοποιός της παράστασης μας μίλησε για την παράσταση, για τα κοινά χαρακτηριστικά που έχει με το ρόλο που υποδύεται αλλά και για το πόσο σημασία έχει για εκείνη να είναι κανείς ειλικρινής...

ioannampati texnesplus2

Πες μου δυο λόγια για την παράσταση.

Πρόκειται για το τελευταίο θεατρικό έργο του Όσκαρ Ουάιλντ, μια κλασική κωμωδία καταστάσεων, στην οποία ο συγγραφέας δημιουργεί ένα αντίγραφο της βικτωριανής κοινωνίας, με σκοπό να καυτηριάσει έξυπνα και με χιούμορ την υποκρισία, τον καθωσπρεπισμό και τους περιορισμούς που τη χαρακτήριζαν. Η παράστασή μας είναι το αποτέλεσμα της δουλειάς της ομάδας μας New Lab Theatre Company, σε σκηνοθεσία Όλγας Τζωρτζ. Αφού ανέβηκε πέρυσι για διάστημα δύο μηνών στο Θέατρο Studio Μαυρομιχάλη και είχε θερμή υποδοχή από το κοινό, αποφασίσαμε να τη συνεχίσουμε και φέτος στη νέα σκηνή που εγκαινιάστηκε στο Θέατρο Αλκμήνη.

Τι σε γοήτευσε σε αυτό το έργο του Όσκαρ Ουάιλντ;

Ένα από τα πρώτα πράγματα που με γοήτευσε και συνεχίζει να με γοητεύει είναι η εξαιρετικά επιδέξια χρήση της γλώσσας από τον Ουάιλντ που αναδεικνύει σε κωμικό γεγονός ακόμα και την πιο απλή νοηματικά διατύπωση. Όλοι οι χαρακτήρες, με αποκορύφωμα τη Λαίδη Μπράκνελ, εκφράζονται με μεγάλη πολυπλοκότητα, στόμφο και αυταρέσκεια, που αντικατοπτρίζουν φυσικά τις υπεκφυγές, την υποκρισία και το στυλ της καλής κοινωνίας της εποχής. Πολύ γοητευτική για μένα, κατά τη δημιουργική διαδικασία των προβών, ήταν η συνειδητοποίηση ότι η γλώσσα στο έργο αυτό έχει τόση δύναμη που σχεδόν χωρίς να το καταλάβεις οδηγείσαι μιλώντας τη σε έναν άλλο κώδικα συμπεριφοράς.

Στο έργο υποδύεσαι τη θεία Αυγούστα. Έχεις κοινά χαρακτηριστικά με την ηρωίδα;

Η θεία Αυγούστα ή Λαίδη Μπράκνελ εκπροσωπεί το σύνολο των αξιών της αριστοκρατικής τάξης της βικτωριανής εποχής: τον συντηρητισμό, το χρήμα και την περιουσία, την κοινωνική ευυποληψία. Κάνει ό,τι κάνει μία κυρία της τάξης της εκείνη την εποχή και ακόμα περισσότερα: Γνωρίζει τους πάντες και τα πάντα, κρατάει αρχείο με υποψήφιους γαμπρούς για την κόρη της Γκουέντολιν και έχει απόλυτες απόψεις για κάθε ζήτημα, τις οποίες εκθέτει με την παραμικρή ευκαιρία, βγάζοντας μακρόσυρτους λόγους γεμάτους κλισέ και αποφθέγματα. Ως προς αυτά τα χαρακτηριστικά, δεν νιώθω να έχω ομοιότητες με αυτό το πρόσωπο, εκτός ίσως από το ότι μου αρέσει πολύ να μιλάω και συχνά μιλάω πολύ. Ωστόσο, σε δεύτερο πλάνο, πίσω από τη φαινομενική αυταρχικότητα και ακαμψία της, κάποιος μπορεί να δει στη Λαίδη Μπράκνελ τη διάθεση που έχει να φροντίζει τους πάντες. Αυτό ίσως είναι ένα άλλο κοινό μας χαρακτηριστικό, μου αρέσει να φροντίζω τους γύρω μου. Δείχνει ότι ξέρει να κινείται με δύναμη και αποφασιστικότητα μέσα στη ζωή προς τα εμπρός. Δεν ξέρω αν αυτό με χαρακτηρίζει πάντα, αλλά σίγουρα το προσπαθώ. Δεν πρέπει να αφήνουμε τα οποιασδήποτε φύσης προσωπικά μας εμπόδια να στέκονται ανάμεσα σε μας και τους στόχους μας.

Ποιο κομμάτι του έργου ξεχωρίζεις και γιατί;

Δυσκολεύομαι αλήθεια να το απαντήσω αυτό. Σχεδόν ένα χρόνο μετά, κατά τη διάρκεια των προβών μας και των παραστάσεων, εξακολουθώ να βρίσκω κάτι απολαυστικό σε όλες τις σκηνές ενώ συχνά, προς έκπληξή μου, ανακαλύπτω το χιούμορ μιας στιγμής που δεν είχα αντιληφθεί ή αναδείχθηκε ίσως για πρώτη φορά. Ωστόσο, αν έπρεπε να ξεχωρίσω κάποιο κομμάτι, νομίζω θα ήταν η τρίτη και τελευταία πράξη, κυρίως γιατί ύστερα από κάποιο σημείο, συνυπάρχουμε για πρώτη φορά όλα τα πρόσωπα του έργου επί σκηνής και υπάρχει αυτή η αίσθηση του «μαζί» και της δυνατότητας να σχετιστείς σε πολλά μέτωπα.

ioannampati texnesplus3

Στο έργο η θεία Αυγούστα έχει ως βασικές προϋποθέσεις για έναν πετυχημένο γάμο το χρήμα και την κοινωνική υπόσταση. Για σένα ποια είναι τα δύο βασικά στοιχεία που πρέπει να έχει μια σχέση για να πετύχει;

Μια πετυχημένη προσωπική σχέση είναι αποτέλεσμα σύνθεσης πολλών και διαφορετικών στοιχείων, μεταξύ των οποίων σίγουρα δεν συγκαταλέγονται το χρήμα και η κοινωνική υπόσταση! Το πρώτο βασικό στοιχείο που μου έρχεται στο νου είναι ο σεβασμός στη διαφορετικότητα του άλλου και η αποδοχή του όπως είναι. Συχνά ερωτευόμαστε την εικόνα που σχηματίζουμε για κάποιον ή επιθυμούμε ο άλλος να αλλάξει για να ταιριάξει στο δικό μας πρότυπο ιδανικού συντρόφου. Υπάρχει, όμως, πολλή ομορφιά, χαρά και αίσθηση εκπλήρωσης στη δημιουργία χώρου για τον άλλον, τον εαυτό μας και φυσικά κοινού χώρου και για τους δύο. Μόνον όταν δίνεις χώρο, μπορεί να ξεδιπλώσει κάποιος την καλύτερη εκδοχή του εαυτού του. Δεν είναι απλό, απαιτεί την ικανότητα να ησυχάζει κανείς το εγώ του, που συνήθως το έχει πολύ εύκολο να κάνει φασαρία! Το δεύτερο απαραίτητο για μένα στοιχείο, μιλώντας για μία σχέση που αντέχει σε βάθος χρόνου, είναι να κοιτάνε κάπως και οι δύο προς την ίδια κατεύθυνση. Όχι, με την έννοια του να κάνουν τα ίδια ακριβώς πράγματα ή να έχουν τους ίδιους στόχους. Να εμπνέονται από παρόμοιες αξίες, να αναπνέουν κάπως τη ζωή με κοινό τρόπο, ώστε να μπορούν να συντροφεύουν όμορφα ο ένας τον άλλο στο ταξίδι της ζωής, που δεν είναι παρά ένα ταξίδι εξέλιξης. Α, και φυσικά…ειλικρίνεια…πολλή ειλικρίνεια!

Τι αποκόμισες εσύ από αυτή τη δουλειά;

Αυτή η δουλειά είναι πολύ σημαντική για μένα από πολλές απόψεις. Πρώτα απ’ όλα, νιώθω μεγάλη χαρά που μου δόθηκε η ευκαιρία ακριβώς μετά την αποφοίτησή μου από τη δραματική σχολή να συνεργαστώ με άλλους νέους ηθοποιούς με πολλή όρεξη και ενθουσιασμό, υπό την καθοδήγηση της δασκάλας και σκηνοθέτιδάς μας Όλγας Τζωρτζ. Με κάποια από τα μέλη της New Lab Theatre Company έχουμε ξανασυνεργαστεί στο παρελθόν, που σημαίνει ότι έχουμε κάποια κοινά εργαλεία και κώδικα επικοινωνίας, γεγονός πολύ σημαντικό για τη δουλειά μας. Μέσα σε αυτό το ιδιαίτερα ευνοϊκό πλαίσιο, ένιωσα ως νέα ηθοποιός την ασφάλεια να πειραματιστώ με τα εργαλεία μου και την εξέλιξή τους. Η εμπειρία της επανάληψης μιας παράστασης σε βάθος χρόνου νιώθω, επίσης, ότι μου μαθαίνει πολλά. Είναι πολύ γοητευτικό και πολύ χρήσιμο να παρατηρείς τις αλλαγές που συμβαίνουν σε σένα και τους γύρω σου μέσα από την επανάληψη από πρόβα σε πρόβα και από παράσταση σε παράσταση. Η επαφή με τον κόσμο της βικτωριανής Αγγλίας και όλες οι γνώσεις που αποκτώ για τον συγγραφέα, το έργο και την εποχή του κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας είναι φυσικά άλλο ένα από τα οφέλη.

Πόση σημασία έχει για σένα να είναι κανείς ειλικρινής;

Η ειλικρίνεια είναι ο θεμέλιος λίθος κάθε ουσιαστικής σχέσης. Δεν υπάρχει κανένα νόημα νομίζω στο να σχετιζόμαστε μέσα από προσωπεία, υπεκφυγές, ανείπωτες επιθυμίες και ανάγκες, που το μόνο που μας προσφέρουν είναι παρεξηγήσεις και γενικότερη σύγχυση. Το να είμαστε ειλικρινείς προς τον εαυτό μας και τους άλλους προϋποθέτει θάρρος και ανοιχτή καρδιά τόσο από αυτόν που μοιράζεται την αλήθεια του όσο και από αυτόν που την ακούει. Δεν είναι πάντα εύκολη επιλογή, αλλά χαρίζει ήσυχο νου και πνεύμα και είναι για μένα ο μοναδικός δρόμος για μια αληθινή σύνδεση.

Ποιο μήνυμα θέλετε να πάρει ο θεατής φεύγοντας από την παράσταση;

Δεν μπορώ να σκεφτώ ένα συγκεκριμένο μήνυμα που θα θέλαμε να πάρει ο θεατής. Ο κάθε θεατής, εξάλλου, κατά τη διάρκεια μίας παράστασης και κατόπιν αυτής είναι ελεύθερος να κάνει τις δικές του σκέψεις με αφορμή ό,τι τον απασχολεί τη δεδομένη στιγμή. Μπορώ όμως να σας πω ένα από τα μηνύματα που ακούω εγώ να επαναλαμβάνεται μέσα μου μετά το τέλος κάθε παράστασης: «…θέλεις κάτι ειλικρινά και πολύ και είσαι και πολύ συγκεκριμένος; …κινδυνεύεις αληθινά να πραγματοποιηθεί η επιθυμία σου, ενίοτε με τον λιγότερο αναμενόμενο τρόπο!».

Μια φράση του Όσκαρ Ουάιλντ είναι «Λίγη ειλικρίνεια είναι επικίνδυνο πράγμα και πολλή είναι απολύτως μοιραίο». Δώσε μου τη δική σου ερμηνεία σε αυτή τη φράση.

Νομίζω ότι με τη φράση του αυτή ο Ουάιλντ θέτει το ζήτημα των ορίων στην ειλικρίνεια και του τιμήματος αυτής. Πόση αλήθεια είμαστε έτοιμοι να πούμε ή να ακούσουμε, πόση ειλικρίνεια αντέχουμε; Κάποιες φορές, πάνω στην επιθυμία μας να εκδηλώσουμε τον εαυτό μας όπως είναι και αισθάνεται ή στο όνομα και μόνο της ειλικρίνειας, ξεστομίζουμε αλήθειες που αγγίζουν τα όρια της αγένειας, φέρνουν τον άλλον σε δύσκολη θέση ή εκθέτουν κάποιον ανεπανόρθωτα. Έτσι, ενώ η αρχική ανάγκη μας ήταν να «δούμε» ο ένας τον άλλο πιο καθαρά και να επικοινωνήσουμε πιο βαθιά, τελικά απομακρυνόμαστε. Πρέπει να είμαστε τρυφεροί με την ειλικρίνεια. Θέλει και η ειλικρίνεια το μέτρο της.

Φώτογραφίες: Θοδωρής Ξύδης

ioannampati texnesplus4

Info
Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Όλγα Τζωρτζ
Σκηνικά: Όλγα Τζωρτζ
Κοστούμια: Βικτωρία Γιαννάκη, Έβελυν Κάκκου
Σχεδιασμός Φωτισμών: Κατερίνα Μαραγκουδάκη

Παίζουν με σειρά εμφάνισης:
Φοίβος Παπακώστας, Γιάννης Δαμάλας,Γιώργος Στυλ, Ιωάννα-Μαρία Μπατή, Εύα Ζουμπουνέλλη,Βίκυ Μιχαλοπούλου, Ελεάννα Χρυσανθοπούλου και Θάνος Κρομμύδας
Στο πιάνο: η Κατερίνα Δεληγιαννίδου

Κάθε Σάββατο μέχρι και 12/1
Έναρξη παράστασης: 19:00
Διάρκεια παράστασης: 2 ώρες με διάλειμμα

Θέατρο Αλκμήνη
Αλκμήνης 8, Αθήνα
21 0342 8650 και 6947218195

Κλείστε τις θέσεις σας μ΄ένα κλικ εδώ

Συνέντευξη και φωτογραφίες: Σπύρος Σιακαντάρης 
 
Αντικείμενα που εχω πάντα στο καμαρίνι μου.
 
Τα τελευταία χρόνια σε όλους τους ρόλους που παίζω φοράω γένια, μουστάκια, περούκες, οπότε δε λείπει ποτέ ένα ψαλιδάκι με το οποίο κόβω περιττές τρίχες και περιποιούμαι τα γένια μου.
Ένα βασικό εργαλείο του ηθοποιού είναι και τα καλλυντικά για το μακιγιάζ. 
Έχω μια ποικιλία καλλυντικών για να κάνω το ¨σχηματισμό" από το πρόσωπο μου σε κάτι άλλο, με χρώματα και πούδρα. Πάντοτε έχω ένα μπουκαλάκι ανδρικής κολώνιας. 
Μου έχει μείνει συνήθεια από παλιά γιατί με βοηθάει να ξεφεύγω από τη μυρωδιά που παίρνουν τα ρούχα από τη σκηνή. Αυτό το μπουκαλάκι που χρησιμοποιώ τώρα είναι δώρο από μια μαθήτρια μου.
 
Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ.
 
Αυτό που έχω τώρα είναι το καλύτερο. 
Όταν νοικιάσαμε με τη Γιούλη το θέατρο αυτό για να κάνουμε εδώ τις παραστάσεις μας, αυτός ο χώρος που είμαστε τώρα ήταν μια αποθήκη.
Η Γιούλη, με δική της σκέψη, ανέλαβε και μου το έφτιαξε γραφείο και καμαρίνι. Εδώ έχω μια άνεση. Έχω έπιπλα για να υποδέχομαι φίλους και συνεργάτες για συνομιλίες 
αλλά και απαραίτητα έγγραφα, χαρτιά, φακέλους, στυλούς, κτλπ. Έχω και μια μικρη βιβλιοθήκη. Δεν έρχομαι εδώ για να διαβάσω αλλά αν χρειαστώ κάτι έχω πολλά βιβλία που μου είναι χρήσιμα. 
Για είκοσι ολόκληρα χρόνια είχα το ίδιο καμαρίνι στο "Θέατρο Τέχνης". Εκεί ήταν πολύ μικρό έμπαινες μέσα και έβγαινες με την όπισθεν.
Το μόνο πράγμα που έκανα ήταν να αγοράσω έναν μεγαλύτερο καθρέφτη για να μπορώ να κοιτάζομαι ολόκληρος. 
Κάθε φορά που έπαιζα σε άλλο θέατρο το πρώτο πράγμα που κοιτούσα ήταν το καμαρίνι. Για εμάς τους ηθοποιούς είναι το δεύτερο σπίτι μας.    
Κάποια θέατρα από την κατασκευή τους έχει γίνει πρόβλεψη και φτιάχνουν άνετα καμαρίνια.
 
giannis mortzos texnes plus 
 
Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.
 
Μου αρέσει να είμαι με άλλους συναδέλφους αλλά δεν είναι βολικό για να είμαι ειλικρινής. Πολλές φορές δημιουργούνται προβλήματα με τα πολλά ρούχα και αρκετές φορές επικρατεί συνωστισμός.
Στο θέατρο "Τέχνης", επειδή τα καμαρίνια ήταν πολύ μικρά και τα έργα που παίζαμε πολυπρόσωπα, πολλές φορές σε καμαρίνια που χωρούσαν δυο άτομα έφτανε να είμαστε ακόμη και δέκα! 
Όταν είχαμε πολλές αλλαγές ρόλων μπερδεύαμε τα ρούχα λόγω ταχυτητας. 
Θυμάμαι μια φορά που παίζαμε το "Παιχνίδι της σφαγής" του Ιονέσκο, στο οποίο υποδυόμουν οκτώ ρόλους, και οι υπόλοιποι ηθοποιοί επίσης πολλούς ρόλους, έψαχνα να βρω το παντελόνι μου και το είχε φορέσει κάποιος συνάδελφος. Δε ξέρω πως τα κατάφερε και χώρεσε γιατί δεν του έκανε. Αντιθέτως το δικό του ήταν πολύ φαρδύ! Δεν είχε ζώνη και δεν ήξερα πως να το κρατήσω πάνω μου αφού με το που θα έβγαινα στη σκηνή θα μου έπεφτε. 
Τη στιγμή που λεώ τι θα κάνω τώρα και είχα απελπιστεί βρήκα μια μεγάλη παραμάνα και μαζί με το παντελόνι καρφίτσωσα και λίγο κρέας. 
 
Το τελευταίο πράγμα, κίνηση- σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.
 
Πριν βγω από το καμαρίνι στέκομαι και ελέγχω ένα προς ένα αν έχω απάνω μου ολα τα αντικειμενα που χρειάζομαι για τη σκηνή. 
Αλίμονο αν ξεχάσεις κάποιο πολύ σημαντικό αντικείμενο, γιατί μετά δε θα μπορείς να παίξεις.
Φεύγοντας κλείνω τα φώτα. Έχει τη σημασία του γιατί όταν φεύγω από το καμαρίνι δεν υπάρχει κάποιος άλλος στο χώρο και μπορεί να συμβεί κάποιο βραχυκύκλωμα η οτιδήποτε άσχημο.
 
giannis mortzos texnes plus 2
 
Με αφορμή τη συνάντηση μας για τη στήλη μας για το καμαρίνι, θα ήθελα να μου μιλήσετε για την παράσταση "Η Γκιλοτίνα", που παρουσιάζεται φέτος. Τι πραγματεύεται το έργο;
 
Είναι ένα σύγχρονο έργο αλλά με κάτι το συγκλονιστικό γιαυτό και το επέλεξα με μεγαλή χαρα και το έκανα παράσταση. 
Το συγκλονιστικό είναι οτι απευθύνεται σε θεατές που οπωσδήποτε θα βασανίσουν το μυαλό τους. Δεν έχει το χαρακτήρα της απλής ψυχαγωγίας με την έννοια να περάσουμε καλά δυο ώρες.
Πρέπει να κάνω το θεατή από τη στιγμή που θα αρχίσει το έργο μέχρι να τελειώσει και μετά που θα φύγει να σκέφτεται αυτό που είδε για πολλές ημέρες.
Είναι θετικά όλα τα μυνήματα της παράστασης αλλά χρειάζεται οπωσδήποτε μια δεύτερη σκέψη για να μπείς στο νόημα του έργου.
Και αυτό είναι κάτι που με ευχαριστεί και με ενθουσιάζει και για αυτό παλεύω άλλωστε. Το θέατρο έτσι το βλέπω.  
Πρόκειται για μια σύγχρονη ιλαροτραγωδία, που οι χαρακτήρες του έργου ενώ μεταξύ τους δεν έχουν καμία σχέση κάπου ενώνονται και λένε μια περίφημη φράση ¨Τώρα πρέπει να ειμαστε ενωμένοι".
Αυτό δίνει το ευρύτερο νόημα της παράστασης αυτής οτι τα γεγονότα που θα ακολουθήσουν είναι πολύ δύσκολα και χρειάζεται ενότητα. 
Τρομερά επίκαιρο γιατί είμαστε σε ένα σταυροδρόμι πολύ δύσκολο σαν κράτος, σαν έθνος, σαν κοινωνία και θα εξαρτηθεί πάρα πολύ η καλή συνέχεια με την ενότητα μόνο. 
Το θεωρώ απαραίτητο. Αλλιώς υπάρχουνε κίνδυνοι μεγάλοι να πάθουμε όχι μόνο οικονομική καθίζηση, αλλά κοινωνική διάλυση. Η οποία έχει ξεκινήσει αλλά πρέπει να την προλάβουμε.
 
 
Ο Γιάννης Μόρτζος σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί στο έργο «Η Γκιλοτίνα» του βραβευμένου συγγραφέα Γιώργου Α. Χριστοδούλου. Δίπλα στον σπουδαίο θεατράνθρωπο συμπρωταγωνιστούν η Γιούλη Ζήκου, ο Πασχάλης Τσαρούχας και ο Γιάννης Πολιτάκης. Η παράσταση παρουσιαζεται από Πέμπτη έως και Κυριακή στο Θέατρο "Τέσσερις εποχές - Γιάννης Μόρτζος" .
 
Περισσότερες πληροφορίες εδώ 
 
 
 
 
 
 
 
 

Ο Δημήτρης Νταούλης έχει ήδη ένα βιβλίο  με θεατρικούς μονολόγους στο ενεργητικό του και γράφει θεατρικά από μικρό παιδί.

Γιος της δημοσιογράφου – και συγγραφέως – Μάρως Λεονάρδου και του σκηνοθέτη Γιώργου Νταούλη, ο Δημήτρης Νταούλης μας εξηγεί γιατί δεν έμπλεξε με την τηλεόραση και με αφορμή το έργο του «Για μια φέτα πεπόνι» κάναμε μια μικρή κουβέντα για τις σχέσεις, τα σόσιαλ μίντια και για τα εμπόδια που έχει να ξεπεράσει ένας νέος δημιουργός στην Αθήνα της κρίσης.

 

Για μια φέτα πεπόνι – Θέατρο Επί Κολωνώ Δευτέρα 28 και Τρίτη 29 Μαΐου

Ο κύριος και η κυρία Κούκου γνωρίζει τον κύριο και την κυρία… Κούκου. Τα δύο μάλλον όχι και τόσο συνηθισμένα αντρόγυνα δειπνούν με σκοπό να κάνουν μια ανταλλαγή ζευγαριών ώστε να ξεφύγουν από τη ρουτίνα που τους έχει καταβάλει. Οι μεταξύ τους συζητήσεις, ένα παιχνίδι και κυρίως ένα… πεπόνι θα οδηγήσει τους τέσσερις πρωταγωνιστές σε εκρήξεις αλήθειας.

Μια καλή ευκαιρία για να γνωρίσουμε έναν νέο θεατρικό συγγραφέα που αποφασίζει να καθοδηγήσει σκηνοθετικά τους συντελεστές της ομάδας «Ξύστρα».
Πόση αλήθεια αντέχει ένα ζευγάρι;

Την αλήθεια ορίζει η σχέση του ζευγαριού. Αν δηλαδή βασίζεται σε αυτήν ή αν είναι μια συνθήκη για να κρύψουμε την πραγματικότητα του καθενός. Ποτέ δεν μπορούμε να ξέρουμε την απόλυτη αλήθεια. Θέλω να πω πως πολλές φορές, πράγμα που φαίνεται και στο έργο, αυτό που νομίζουμε ως αλήθεια, δεν είναι παρά κάτι φτιαχτό, ένα ακόμη ψέμα. Ένα ψέμα μεταξύ των ζευγαριών όσο επίσης και ένα ψέμα για τον έξω κόσμο όπως επίσης και ένα ψέμα που λέει ο καθένας στον εαυτό του για να είναι αποδεκτός.

Η αλήθεια που μπορεί να αντέξει ένα ζευγάρι προσεγγίζεται στο “για μια φέτα πεπόνι” υπαρξιακά αλλά και χιουμοριστικά και όπως αποκαλύπτεται τελικά τα ζευγάρια δεν μπορούν να την αντέξουν καθόλου. Καταλήγουμε λοιπόν σε ένα αδιέξοδο. Άλλωστε σπάνια όταν βγαίνει ο πραγματικός εαυτός είναι και αρεστός.

Η “ανταλλαγή ζευγαριών” πιστεύεις ότι μπορεί να γίνει ποτέ “mainstream”;

 

Σε μια κοινωνία σαν την ελληνική είναι και θα παραμείνει ταμπού. Αλλά τα ταμπού είναι στη μόδα είτε αφορούν τη σεξουαλικότητα είτε ό,τι άλλο. Στη χώρα μας τα ταμπού υπάρχουν για να σοκάρουν και τα προσεγγίζουμε συνήθως με μια εφηβική ματιά. Στο έργο η “ανταλλαγή ζευγαριών” προσεγγίζεται με έναν μάλλον σουρεαλιστικό τρόπο.

Πού υπάρχει μεγαλύτερη διάθεση “καθωσπρεπισμού”; Στους άνδρες ή τις γυναίκες;

Κατά τη γνώμη μου συναντά κανείς όλους τους τύπους ανθρώπων και συμπεριφορών και στα δύο φύλα γι αυτό και η διάθεση καθωσπρεπισμού φαίνεται στο “για μια φέτα πεπόνι” και στα δύο φύλα.

Έρωτας και σχέση στην εποχή των social media. Τι έχεις να παρατηρήσεις;

Έχω να παρατηρήσω πως οι σχέσεις μέσω social media είναι πια fast food. Με την ίδια ευκολία που γνωρίζονται οι άνθρωποι στις εφαρμογές με την ίδια ευκολία αφήνουν ο ένας τον άλλο και δεν χρειάζεται να πουν και καμία δικαιολογία αφού γνωρίστηκαν από το τίποτα. Έτσι μειώνεται η ποιότητα των σχέσεων, χάνεται ο ρομαντισμός. Πιστεύω αυτό μας πηγαίνει πίσω σαν ανθρώπους, μας κάνει πιο άγριους.

Πότε έγραψες το πρώτο σου θεατρικό;

Το πρώτο μου θεατρικό έγραψα στην Πέμπτη δημοτικού. Λεγόταν “Εμπρός στην Αποτυχία” και αφορούσε έναν αποτυχημένο θίασο που μετά το θάνατο του παραγωγού του θα ανέβαζε μια τελευταία παράσταση στη μνήμη του. Τα ευτράπελα και οι παρεξηγήσεις δεν άφηναν το θίασο να ενωθεί μέχρι που στο τέλος τα κατάφερναν. Συνέχισα  να γράφω παραστάσεις  στο  Γυμνάσιο και το Λύκειο.

Σκηνοθέτης ή συγγραφέας. Τι σε γεμίζει περισσότερο;

 

Αναμφίβολα με γεμίζει περισσότερο η  ιδιότητα του συγγραφέα. Άλλωστε ακόμα δεν μπορώ να χαρακτηριστώ “σκηνοθέτης” επειδή δίνω δυο οδηγίες για το πώς να παίξουν τα κείμενά μου.
Αλλά ό,τι κι αν κάνω στη ζωή μου πάντα θέλω να έχω κάθε βράδυ μισή με μια ώρα να κάθομαι στον υπολογιστή μου και να γράφω. Κι αυτό είναι κάτι που με ευχαριστεί, με ηρεμεί και με εξελίσσει σαν άνθρωπο. Επαγγελματικά, ως συγγραφέας θα μπορούσαμε να πούμε ότι την αρχή έκανα με το πρώτο μου βιβλίο με θεατρικούς μονολόγους το 2017 “Ο Κόσμος που γύρισε ανάποδα” που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη και ελπίζω να ακολουθήσουν πολλά πολλά ακόμα.

Διαβάστε όλη τη συνεντευξη στο viewtag.gr

Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου.
 
Στο καμαρίνι έχω πάντα μόνο αυτά που μου χρειάζονται στην παράσταση. Δε φέρνω πράγματα απ’ έξω, εκτός από την τσάντα μου και το μπουφάν μου. Κλείνω το κινητό νωρίς και μπαίνω στη διαδικασία της μεταμόρφωσης. Συνήθως, φοράω το κοστούμι μου πολύ αργά, έως και τελετουργικά, καθώς αρχίζω να σκέφτομαι το ρόλο μου. Το ίδιο αργά μου αρέσει και να βάφομαι. Έπειτα τακτοποιώ τα πράγματα της παράστασης. Αυτός είναι ο τρόπος μου να συγκεντρωθώ και να μπω στην ατμόσφαιρα του έργου. Αν όλη την παραπάνω διαδικασία αναγκαστώ να την κάνω βιαστικά, δεν προλαβαίνω να «μεταφερθώ» στο κλίμα της παράστασης. Γι’ αυτό για μένα είναι σημαντικό να είμαι αρκετές ώρες πριν στο θέατρο.
 
Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ
 
α) ως χώρο
 
Επειδή τις πιο πολλές φορές στη ζωή μου έπαιζα σε κάπως ανορθόδοξους χώρους, δεν θα περιγράψω το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ μου, αλλά το πιο πρωτότυπο. Τις σαιζόν 2001-2003 παίζαμε σαν Ομάδα «Πλάνη» την παράσταση «Μια μπύρα με τον Χένρυ» στη μουσική σκηνή «Κέλσος». Ο «Κέλσος» στεγαζόταν στο ισόγειο ενός παλιού, νεοκλασσικού σπιτιού, με αυλή στο πίσω μέρος και είχε κι έναν όροφο πάνω από το ισόγειο στον οποίο ανέβαινες με μία εξωτερική, πέτρινη σκάλα. Το ένα δωμάτιο του πάνω ορόφου είχε διαμορφωθεί σε καμαρίνι με μεγάλους καθρέφτες και φώτα, αλλά είχαν παραμείνει κάποια παλιά έπιπλα του σπιτιού: μια παλιά ντουλάπα, ένα τραπέζι, κάποιες καρέκλες, κλπ. Εννοείται πως επειδή ο πάνω όροφος ήταν από καιρό εγκαταλελειμμένος, το κρύο έμπαινε από παντού. Για να μπεις στο μπαρ να παίξεις, έπρεπε να κατέβεις από την πέτρινη σκάλα στον κήπο, να διασχίσεις έναν μικρό διαδρομάκο, να μπεις στον προθάλαμο του μαγαζιού όπου ήταν και το ταμείο που έκοβαν εισιτήριο οι θεατές και να ανοίξεις τη μεγάλη, βαριά πόρτα για να μπεις στο μπαρ και να αρχίσει η «δράση» του έργου.
 
β) με ποιους συναδέλφους
 
Γενικά, είμαι άνθρωπος που δυσκολεύομαι κάπως να μοιράζομαι το καμαρίνι με άλλους συναδέλφους και γι’ αυτό, είναι πολύ σημαντικό για μένα να υπάρχει ένα ευχάριστο και φιλικό κλίμα μέσα στο καμαρίνι πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το τέλος της παράστασης. Αλλά επειδή τα τελευταία δέκα χρόνια συνεργάζομαι μόνο με «δικούς» μου ανθρώπους, δηλαδή με συναδέλφους με τους οποίους κάνω παρέα και στη ζωή μου και έχουμε κοινούς θεατρικούς κώδικες, η ατμόσφαιρα στο καμαρίνι είναι πολύ «οικογενειακή» και εύθυμη. Επικρατεί ηρεμία, καλή επικοινωνία και ομαδικό πνεύμα και αυτά τα στοιχεία δημιουργούν μια πολύ ευχάριστη ατμόσφαιρα πριν την παράσταση.
 
 Η πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι
 
Μια βραδιά που είχε χιονίσει πάρα πολύ, είχα ντυθεί για την πρώτη σκηνή του έργου – χαρακτηριστικά, φορούσα πιτζάμες και παντόφλες – και ανοίγοντας την πόρτα του καμαρινιού διαπιστώνω ότι το κεφαλόσκαλο και η σκάλα είναι γεμάτα χιόνι και γλιστράει πολύ. Κατεβαίνω σιγά – σιγά, με τις πιτζαμούλες μου και τις παντοφλίτσες μου, κρατώντας τη χιονισμένη κουπαστή για να μη γλιστρήσω και πέσω, διασχίζω ένα μέρος του κήπου πατώντας πάνω στο χιόνι, μπαίνω στον προθάλαμο, ανοίγω την πόρτα, μπαίνω στο μπαρ και παίρνοντας θέση για την πρώτη σκηνή, διαπιστώνω ότι οι παντόφλες μου είναι γεμάτες χιόνι! Μου φάνηκε τόσο αστείο και τόσο χαριτωμένο όλο αυτό, που ακόμη το θυμάμαι ως μια από τις πιο ωραίες θεατρικές μου αναμνήσεις!
 
 Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.
 
Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ήταν το καμαρίνι της Νίκης Τριανταφυλλίδη στο σημερινό θέατρο «Προσκήνιο». Ήταν ένα σχετικά μικρό καμαρίνι, όμως πάρα πολύ «ζεστό». Θυμάμαι πως είχε έναν κλασσικό καθρέφτη καμαρινιού με φώτα επάνω, δίπλα κρεμασμένα τα κοστούμια της παράστασης και από την άλλη ένα μικρό κρεβάτι για ανάπαυση. Για μένα που περνώ πολλές ώρες μέσα σ’ ένα θέατρο, αυτό θα ήταν το ιδανικό καμαρίνι. Θα μπορούσα να ζω εκεί μέσα!
 
Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.
 
Κάθε βράδυ, πριν ξεκινήσει η παράσταση, το τελευταίο πράγμα που κάνω είναι ένας γενικός έλεγχος στο καμαρίνι για να σιγουρευτώ ότι όλα τα πράγματα της παράστασης είναι στη θέση τους, ρίχνω μια τελευταία ματιά στον καθρέφτη και στέκομαι πίσω από την κουρτίνα ή το σπετσάτο που με χωρίζει από τη σκηνή. Μόλις γίνει σκοτάδι και ακουστεί η μουσική της παράστασης, πάντα παίρνω μια βαθιά ανάσα και λέω μέσα μου: «πάμε!» Ξέρω πως εκείνη τη στιγμή δεν υπάρχει πια επιστροφή, όλα έχουν μπει σε τροχιά και τώρα είναι η σειρά μου! Είναι η στιγμή που αποχωρίζομαι την ασφάλεια του καμαρινιού και βγαίνω να εκτεθώ κάτω από τους αμείλικτους προβολείς του θεάτρου. Είναι η πιο δύσκολη, αλλά ίσως και η πιο δυνατή στιγμή της παράστασης!
 
 

Η Άννα Ετιαρίδου παίζει κάθε Σάββατο στις 9:00μμ και Κυριακή στις 18:30 στο θέατρο Βαφείο-Λάκης Καραλής (τηλ. 2103425637), στην παράσταση «Οι επισκέπτες του Δεκαπενταύγουστου», έργο που έγραψε η ίδια το 2017.

Η επίσημη σελίδας της παράστασης: https://goo.gl/bs8XKn

Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου. 
Κινητο,μπουκαλάκια με νερό, καλλυντικά και φυσικά την οδοντόβουρτσα μου!!!
 
Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ. 
α)Ως χώρο  
Στο θέατρο Αργώ.Στην πρώτη μου παράσταση ως ηθοποιός!!Είχα τα πιο λίγα πράγματα απ’όλους.
Μετά άρχισα να παίρνω θάρρος και ν’αυξάνω τ’αντικείμενα που έχω μαζι μου στο καμαρίνι... 
 
β) Με ποιους συναδέλφους. 
Θα ξεχωρίσω το τελευταίο με την φίλη και συνάδελφό μου Βιργινία Ταμπαροπούλου στην παράστασή μας “Το κάλεσμα της Λορίν”.
Δύο άτομα μόνο,όπως και να το κάνεις είναι πιο άνετα.
 
 athanasopoulos lorin
Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου. 
Στο Αρχαίο θέατρο μεσαιωνικής τάφρου στην Ρόδο πριν δύο καλοκαίρια. Εξαιρετική εμπειρία σ’ένα περιβάλλον μυσταγωγικό!
 
Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι. 
Θα ξεχωρίσω την πρεμιέρα στην πρώτη παράσταση που συμμετείχα το "Όχι για αηδόνια".
Το καμαρίνι ήταν γεμάτο δώρα,λουλούδια κι ευχές από αγαπημένα μου πρόσωπα για καλή τύχη!
 
Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου. 
 Κάνω πάντα τον σταυρό μου και πίνω μια γουλιά νερό!
 
 
 
Ο Ιωάννης Αθανασόπουλος πρωταγωνιστεί στην παράσταση "Το κάλεσμα της Λορίν" που παρουσιάζεται στο Θέατρο Αργώ - A Small Argo full of Art, στο Μεταξουργείο σημειώνοντας τρίτη παράταση παραστάσεων κάθε Τετάρτη στις 21:15 μέχρι τις 28 Μαρτίου ενώ κάθε Σάββατο και Κυριακή στην κωμωδία "Για να Ψοφήσουν οι πρωταγωνιστές" που παρουσιάζεται στο Θέατρο 104 στο Γκάζι μέχρι την 1 Απριλίου

Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου

Δεν συνηθίζω να έχω δικά μου πράγματα στα καμαρίνια που βρίσκομαι. Μόνο αντικείμενα που χρησιμοποιώ στην εκάστοτε παράσταση.

 

Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ.

α)Ως χώρο   β) Με ποιους συναδέλφους.

Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω βρεθεί είναι αυτό του θεάτρου Αμόρε.

Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω υπάρξει με συναδέλφους είναι όλα τα καμαρίνια στα οποία βρεθήκαμε στην καλοκαιρινή περιοδεία της παράστασης "Οιδίπους Τύραννος" σε σκηνοθεσία Τσέζαρις Γκραουζίνις.

 

 eksarxeas ethiko

Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει είναι στο ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος.

 

Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.

Η πιο ωραία ανάμνηση που έχω είναι σε ένα καμαρίνι στο ανοιχτό θέατρο της Αλεξανδρούπολης (η παράσταση τελικά ακυρώθηκε λόγω βροχής) με τον Αλμπέρτο Φάις, τον Γιάννη Τσεμπερλίδη, τον Τζεφ Μαράουι και τον Ονικ Κετσογιάν. Ευτυχώς υπάρχει και σε βίντεο. Νόμιζα πως από το πολύ γέλιο θα λιποθυμήσω.

 

Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.

Το τελευταίο πράγμα που κάνω πριν φύγω από το καμαρίνι είναι να βεβαιωθώ ότι έχω μαζί μου ό,τι θα χρειαστώ στην παράσταση.

 

Ο Παναγιώτης Εξαρχέας παίζει στη Πειραματική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου στην παράσταση "Υμπύ Τύραννος" και στο "Μεγάλο Κρεβάτι" σε σκηνοθεσία Μάνου Βαβαδάκη. 

Είναι από τις καλύτερες συνεντεύξεις που έχω κάνει όλα αυτά τα χρόνια που ασχολούμαι με το άθλημα. Ο Sting είναι ο άνθρωπος που μου έδωσε την ευκαιρία να απομυθοποιήσω το εγχώριο –δήθεν- σταρ σύστεμ από τη πρώτη στιγμή που μπήκα στο χώρο.

Γνώρισα πιτσιρικάς στο Παρίσι έναν βρετανό γίγαντα της μουσικής λίγο μετά την απόφαση του να αφήσει πίσω του το κεφάλαιο των Police. Καινούρια δουλειά εκείνες τις μέρες και παγκόσμια κυκλοφορία της για τον πασίγνωστο αρχηγό των «Πολίς», τον Στινγκ, σε συνδυασμό με μια σειρά εμφανίσεων του σε Ευρώπη, Αμερική και Ιαπωνία. Το ξεκίνημα της παγκόσμιας αυτής περιοδείας έγινε με μια εβδομάδα εμφανίσεων του με το συγκρότημά του στο θέατρο Μογκαντόρ στην πρωτεύουσα της Γαλλίας.

 

Μάιος στο Παρίσι με τον Sting να καταφέρνει να ισορροπεί το χρόνο του ανάμεσα στον κινηματογράφο και τη μουσική. Με σπουδές ψυχολογίας και την ικανότητα να γνωρίζει τη «συνύπαρξη» του Καλού και του Κακού. Μια γνώση που τον βοηθάει – λέει – τόσο στη σκηνή όσο και στη ζωή του γενικότερα.
Τον είδα και εντυπωσιάστηκα. Ήταν αποφασισμένος να βάλει κάποια ονοματάκια της σειράς που βαφτίστηκαν από κάποιους σούπερσταρ… να περάσουν απλά στο περιθώριο.
Τον είχα δει με τους Police για πρώτη φορά στο Σπόρτινγ πριν από πολλά χρόνια σε εκείνη την τεράστια από πλευράς επιτυχίας για τα Αθηναϊκά δεδομένα εμφάνιση τους που μπορεί να είχε άθλιο ήχο αλλά χαρακτηρίστηκε από απίστευτο ενθουσιασμό. 
Στη διάρκεια της δεκαετίας του 80, λοιπόν, στα πρώτα του σόλο βήματα είχα τη τύχη να απολαύσω δύο συναυλίες του στο Παρίσι. Για να ευλογήσω τα γένια μου ήταν η πρώτη συνέντευξη του σε ελληνικό περιοδικό. 
Όταν του έδειξα ένα εξώφυλλο που του είχαμε κάνει στο περιοδικό Και έδειξε λες και δεν πίστευε στα μάτια του. 

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ στο viewtag.gr.

Το 1992 όταν η  εθνική σταρ Αλίκη Βουγιουκλάκη κάνει πρεμιέρα  με τη νέα της θεατρική παράσταση στη Θεσσαλονίκη πραγματοποιείται μια ιδιαίτερη τηλεοπτική συνάντηση! Με αφορμή την παράστασή της, η Αλίκη παίρνει συνέντευξη από την συνάδελφο της  Ζωή Λάσκαρη, που είναι Θεσσαλονικιά, αγαπά την πόλη της και για αυτό την επισκέπτεται. Κάπως έτσι οι δύο μεγάλες σταρ του θεάτρου και του κινηματογράφου βρέθηκαν στην εκπομπή η «Θεσσαλονίκη των Θαυμάτων» με δύο διαφορετικούς ρόλους. Η Αλίκη πήρε το ρόλο της οικοδέσποινας της εκπομπής και η Ζωή ήταν η φιλοξενούμενη. Τα δύο αγαπημένα κορίτσια του Φίνου έμελλε να φύγουν καλοκαίρι από τη ζωή...

Δείτε τη συνάντηση ντοκουμέντο στο παρακάτω βίντεο:

Είναι Πέμπτη απόγευμα, το ραντεβού για τις επτά. Έφτασα στου Ψυρρή νωρίτερα και μια βόλτα στα σοκάκια της πόλης είναι πάντα μια βαθιά ανάσα χαλάρωσης αλλά με βοηθάει να αδειάζω και να γεμίζω το μυαλό μου. Περπατούσα χωρίς πρόγραμμα. Άλλωστε θα πήγαινα σε ένα σεμινάριο αυτοσχεδιασμού. Ούτε ήξερα τι θα κάνω κι είχα επιλέξει να μην το ψάξω. Αυτόματα αποφάσισα να το κάνω πριν κάνω τη συνέντευξη με τον ιδρυτή του Improvibe στην Αθήνα.
Αυτοσχεδιάζοντας διαδρομές έφτασα και πάλι στην Λεπενιώτου, στο νούμερο 8, έξω από ένα μικρό, από εκείνα τα κτίρια-διαμαντάκια που λεω όταν τα βλέπω: γιατί να μην το είχε ο παππούς μου ως βιοτεχνία κάποτε εδώ…

Σαράντα άγνωστοι άνθρωποι κάνουμε κύκλο, ο Μενέλαος μας καλησπερίζει, στην απέναντι πλευρά του κύκλου είδα τον Αλέξη – α, είπα, έχω έναν γνωστό.
Ο Μενέλαος Πρόκος, όσο μας μιλάει φουσκώνει ένα μπαλόνι το πετάει σε κάποιον και λέει: σκοπός σας είναι να μην πέσει το μπαλόνι στο πάτωμα. Α, και όταν σας χτυπάτε το μπαλόνι, να λέτε το όνομά σας δυνατά. Κι όταν σας πέσει το μπαλόνι να φωνάζετε όλοι μαζί: ΩΩΩΩΩΩΩ, να το σηκώνετε και να συνεχίζετε. Συνεργαστείτε!

Διαβάστε τη συνέχεια στο viewtag.gr

Ο Τζόνι πήρε τ' όπλο του

ANIXNOS

anixnos250x300

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Η ομάδα ΜΕΤΕΩΡΙΤΕΣ παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα το θεατρικό έργο της Καναδής συγγραφέως Carole Fréchette "Η Βιολέτ στη γη". Aπό 6 Μαΐου κάθε Δευτέρα & Τρίτη στις 21.00 στο studio Μαυρομιχάλη

Μαυρομιχάλη 134

Τηλέφωνο κρατήσεων: 21 0645 3330

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

Kalomoira2.jpg

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία