Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

SLIDER2019

 
Η φλόγα στα μάτια των ανθρώπων που ονειρεύονται. Που δεν τα παρατάνε όταν οι δυσκολίες τούς πνίγουν ως το λαιμό. Που δε βολεύονται. Που δε μένουν σε αυτό που τους δόθηκε, αλλά επιμένουν να εξερευνούν το άγνωστο. Που πιστεύουν στο όραμά τους. Που δε φοβούνται να σκοτώσουν τους γονείς τους κι έτσι τους γεννάνε εκείνοι για πρώτη φορά γενόμενοι των γονιών τους οι γονείς. 
 
Γεννήθηκα το 1983, 35 χρόνια πριν. Από τότε ο κόσμος έχει αλλάξει τόσο πολύ και συνεχίζει να αλλάζει. Το αίμα στα σκισμένα γόνατα της αλάνας έγινε αίμα προσομοιωμένο που δε στάζει και δε μυρίζει πια. Η φωνή της μάνας δεν αντηχεί στη γειτονιά. Ο έρωτας στο σκοτάδι παίζοντας κρυφτό έγινε ρετρό ανάμνηση, μόδα με σκοπό το κέρδος που όταν τα 'φέρει' τότε αποσύρεται. Ο έρωτας αποσύρεται δίνοντας τη θέση του στο like του έρωτα. 
 
Με καίει που σήμερα μετράμε τα πάντα ξεχνώντας ότι το αμέτρητο εντός μας δε μετριέται. Ζούμε τη στιγμή όπως προστάζουν οι διαφημίσεις, μα η στιγμή μας διαφεύγει. Είμαστε κάπου αλλού συνδεδεμένοι μέσα από έξυπνες συσκευές που απενεργοποιούν τις αισθήσεις μας. Με καίει η επιθυμία για τον ερχομό ενός μακρινού μέλλοντος όπου το 'touch screen' θα έχει αντικατασταθεί από το 'touch people' και αυτό θα αρθρώνεται σε όλες τις γλώσσες του κόσμου. Με τρόπο μη λεκτικό.
 
Με καίει η επιβολή του facebook ως κυρίαρχος τρόπος επικοινωνίας, τόσο πολύ που καταλήγω να το σκέφτομαι ανάποδα: book(a)face!
Rent a car, rent a room. Εσείς κλείσατε κάποιο πρόσωπο για απόψε; Καταναλωτές εικόνων! Τώρα μπορείς κι εσύ να κατασκευάσεις τη δική σου πραγματικότητα. 
Με καίει το ανεπαίσθητο επαναλαμβανόμενο κλικ που απλώνεται στη σιωπή του δωματίου τη νύχτα. 
 
Με καίει το παρόν ως χρόνος που αμέσως γίνεται παρελθόν και μας θυμίζει κάτι από το μέλλον. Με καίει η επιθυμία να υπάρξουμε αλλιώς. Συνδεδεμένοι ο ένας με τον άλλον. Με κατανόηση, αποδοχή και αγάπη. Πρώτα στον εαυτό μας. Για να κάψουμε το ναρκισσισμό, την αντιπαλότητα, το ρατσισμό, το σκοπό και το κέρδος. Για να δώσουμε χώρο στους άλλους να καθρεφτιστούν μέσα μας. Και να καθρεφτιστούμε κι εμείς μέσα σε αυτούς. Για να υπάρξουμε ο ένας δίπλα στον άλλον όντας διαφορετικοί. 
 
Με καίει το να γράψω αυτό το κείμενο. Χωρίς φτιασίδια. Με καίει το πηγαίο που ανοίγει ένα παράθυρο προς έναν ελεύθερο, ακατέργαστο και αλλόκοτο κόσμο. Έναν κόσμο όπου τα πράγματα και οι άνθρωποι δεν κρίνονται. Απλώς υπάρχουν. 
 
Με καίνε τα λόγια του ήρωα που υποδύομαι: Στα μάτια των ανθρώπων φαίνεται αυτό που θα δουν. Όχι αυτό που έχουν δει. Αυτό που θα δουν. 
Με καίει να μην παραιτηθούμε κι ας μας λένε πως έχει ήδη γίνει.
 
 
 ηθοποιός και πιανίστας Μελαχρινός Βελέντζας υποδύεται τον Χιλιαεννιακόσια στην παράσταση «Lemon» του Alessandro Barrico, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00 στο Θεάτρο Radar. 
 
 

Η ερώτηση τριγυρνάει στο μυαλό μου από τότε που μου που προτάθηκε να συμμετάσχω στη στήλη του τέχνες plus…καιρό τώρα. Αφού πρώτα άφησα τη μία πλευρά μου να απαντήσει όλα τα γελοία, από το «τσίλι» μέχρι το «πιπέρι καγιέν», την έκανα στην άκρη για να αφήσω χώρο στην αλήθεια.

Τί με καίει αλήθεια;

Η αλήθεια με καίει.

Ποια αλήθεια αλήθεια;.

Η αλήθεια στο βλέμμα. Στην έκφραση, στη δημιουργία. Η αλήθεια στο άγγιγμα μα και στις λέξεις. Το καθαρό, το ατόφιο, το αγνό, το πηγαίο. Το χωρίς φίλτρο.

Πόσα θα γλιτώναμε οι άνθρωποι αν απλά ήμασταν αληθινοί μεταξύ μας; Αν ήμασταν αληθινοί με τον εαυτό μας, τις ανάγκες μας, τις επιθυμίες μας. Αν μαθαίναμε από παιδιά να ακούμε αυτό που αλήθεια καίει μέσα μας κι αν μας προέτρεπαν να το ακολουθούμε. Αν μπορούσαμε να κοιταζόμαστε στα μάτια χωρίς να υπάρχουν δεύτερες σκέψεις. Η αλήθεια υπάρχει. Είναι η δική μου. Είναι κι η δική σου. Κι αυτή που υπάρχει στη μέση. Και μπορούμε να τη βρούμε αρκεί να υπάρχει και καλή, αληθινά καθαρή πρόθεση.

Αν απλά μπορούσαμε να κοιταχτούμε βαθιά με αλήθεια.

Αν απλά μπορούσαμε να υπάρχουμε όλοι, αληθινά.

 

Στ’ αλήθεια θα ‘ταν όλα πιο όμορφα.

 

*Τη Ρίτα Αντωνοπούλου απολαμβάνουμε για 2 ακόμη Σάββατα στη μουσική σκηνή Σφίγγα σε ένα μοναδικό μουσικό πρόγραμμα με τον Θοδωρή Οικονόμου στο πιάνο. 

Με καίει να μην ξεχνάω να ζω.

Να μη θεωρώ αυτονόητο το χρόνο που μου μένει, να μη θεωρώ αυτονόητους τους ανθρώπους που συναντώ και συναναστρέφομαι, να μη θεωρώ αυτονόητο το ενδιαφέρον του οποιουδήποτε για όσα έχω να εκφράσω μέσω της δουλειάς μου στο θέατρο.

Να μην ξεχνάω να παίζω μουσική και να ξαναβρίσκω το κέντρο μου.

Να μην ξεχνάω να χαμογελάω και να αγνοώ τους τοξικούς ανθρώπους που πληθαίνουν γύρω μας.

Με καίνε σκέψεις, λέξεις, κείμενα, ιδέες, ρυθμοί και ήχοι, και λίγο σπανιότερα εικόνες.

Με καίει να έχω απάντηση στο γιατί κάνω κάτι. 

Με καίει να θυμάμαι συνεχώς ότι στο θέατρο θέλω να απευθύνω ερωτήματα και όχι να σερβίρω απαντήσεις.

Με καίει να συμπορεύομαι με όσους επικοινωνώ. Να είμαι δίπλα σε όσους νοιάζομαι. Να ακούω τους άλλους και να μη μονολογώ.

Με καίει να μη χάσω ποτέ την περιέργειά μου.

Με καίει η νοσταλγία του μέλλοντος.

 

 

* Ο Κ. Αλέξης  Αλάτσης έχει μεταφράσει το κείμενο της Ιβάνα Ζάικο «Γυναίκα-Βόμβα» και σκηνοθετεί την ομώνυμη παράσταση που ανεβαίνει στη Β΄ Σκηνή του Θεάτρου Κεφαλληνίας. Η πρεμιέρα του έργου έχει προγραμματιστεί για τις 11 Δεκεμβρίου.

 

 

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Please enter youtube id.

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

Kalomoira2.jpg

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία