Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

Τέσσερις φίλοι και συνεργάτες, ένας διαμεσολαβητής, μια εταιρεία και ένα αδίκημα φοροδιαφυγής σκιαγραφούν το πλαίσιο του έργου «7 χρόνια», που είναι βασισμένο στην ομώνυμη ταινία του 2016 των Ισπανών Χοσέ Καμπέθα και Κριστιάν Κόντι.

Η εταιρεία που έχουν ιδρύσει ο Μαρσέλ (Κωνσταντίνος Ασπιώτης), η Βερόνικα (Αλεξάνδρα Αϊδίνη), ο Κάρλος (Γιώργος Χριστοδούλου) και ο Λουίς (Ορφέας Αυγουστίδης) μπαίνει στο στόχαστρο της εφορίας έπειτα από την αποκάλυψη μιας μεγάλης απάτης. Περιμένοντας το ΣΔΟΕ για έλεγχο σε δύο μέρες και έχοντας ενημερωθεί από τη δικηγόρο ότι η ποινή για το αδίκημά τους υπολογίζεται στα 7 χρόνια φυλάκισης, καλούν έναν ξένο διαμεσολαβητή, τον Χοσέ (Αλέξανδρο Λογοθέτη), τον χρυσοπληρώνουν και του κάνουν συμβόλαιο για δεκαετή συνεργασία, προκειμένου να επιλέξει ένα από τους τέσσερις ως εξιλαστήριο θύμα, που θα αναλάβει εξ ολοκλήρου την ευθύνη, προστατεύοντας τους τρεις καθώς και την εταιρεία. Το αντίτιμο για τα 7 χρόνια στέρησης της ελευθερίας του θα το ορίσει εκείνος που θα επιλεγεί ως επικρατέστερος. Πόσο κοστίζει λοιπόν για τον καθένα από τους τέσσερις συνεργάτες η στέρηση του καθολικού και αμετάλλακτου αγαθού;

Πρόκειται για ένα έργο σύγχρονο, που θίγει τεράστια θέματα, όπως αυτά της φιλίας, του έρωτα, της απιστίας και της προδοσίας γενικότερα, της απληστίας, της υπέρμετρης φιλοδοξίας, κυρίως όμως καταδεικνύει την ισοπέδωση των αξιών και την καταπάτηση κάθε είδους σχέσης στο βωμό του ατομικού συμφέροντος. Ο άνθρωπος για τον άλλο άνθρωπο μεταμορφώνεται σε λύκο αρπακτικό, που δεν διστάζει και δεν φοβάται τίποτα μπροστά στην υπεράσπιση του εαυτού του.

Το πρόβλημα φαινομενικά είναι ότι υπάρχουν μαύρα χρήματα στην Ελβετία. Καθένας τους έχει έναν κρυπρογράφο συντονισμένο με την ελβετική τράπεζα, κάτι σαν φορητό χρηματοκιβώτιο, και αυτός που θα κάνει τη μεταφορά χρημάτων θα είναι εκείνος που θα κατηγορηθεί. Στην ουσία όμως αποδεικνύεται ότι το πρόβλημα είναι η μεταξύ τους σχέση. Στην προσπάθειά τους να επιλέξουν τον έναν αποκαλύπτουν πτυχές του εαυτού τους αθέατες μέχρι πρότινος και συναισθήματα «φιλικά» που σοκάρουν και που δεν θα είχαν εκδηλωθεί αν δεν βρίσκονταν σε οριακό σημείο της ζωής τους, της καριέρας τους και της φιλίας τους. Τότε έχουν ενδιαφέρον οι άνθρωποι, τότε τους γνωρίζεις πραγματικά και τότε καταλαβαίνεις ότι ζεις σε μια θηριώδη κοινωνία, όταν έρχονται αντιμέτωποι με τους άλλους, αλλά και με τους εαυτούς τους.

Αρχικά τα βάρη πέφτουν στη Βερόνικα, που πρώτη αποφάσισε να εκτρέψει χρήματα. Στην αρχή το έκανε μόνο με το μερίδιό της, αλλά ζήλεψαν και το έκαναν και οι υπόλοιποι. Η Βερόνικα εξομολογείται: «Όταν αποκτάς όλα όσα ονειρεύτηκες, συνηθίζεις που τα έχεις και πάλι δεν είναι αρκετά. Θέλεις ακόμα πιο πολλά. Και καλύτερα. Δεν τελειώνει ποτέ!»

 Ο Λουίς προτείνει να κάνουν κλήρωση, γεγονός που το εκλαμβάνουν ως αδυναμία του να επιλέξει κάποιον, μια και, όπως λένε «οι φίλοι του», θα του προκαλούσε τύψεις, δεν θα μπορούσε να ζήσει με αυτό το βάρος. Και έτσι ξεσπά: «Σοβαρά; Σοβαρά τώρα; Μου λέτε ότι πρέπει να πάω φυλακή επειδή είμαι ο μόνος που θα έχει τύψεις;»

Ο Κάρλος «δίνει» τη Βερόνικα με τον ισχυρισμό ότι θα περνούσε καλύτερα στις γυναικείες φυλακές και ότι τη δουλειά της θα μπορούσε να την κάνει οποιοσδήποτε.

Σε εκείνο το σημείο αποκαλύπτεται η παράνομη σχέση της με τον Μαρσέλ, που τη διαβεβαιώνει ότι δεν θα αφήσει να είναι εκείνη.

Παρά το γεγονός ότι ο διαμεσολαβητής εξαρχής θέτει τους κανόνες της διαμεσολάβησης, οι ήρωες αδυνατούν να τους εφαρμόσουν, δείχνοντας για μια ακόμα φορά ότι είναι κατώτεροι των περιστάσεων.

Και ενώ ξετυλίγεται το κουβάρι των μεταξύ τους απωθημένων, καταλήγουν σε δύο πρόσωπα. Τον φιλόδοξο, αλαζόνα και εγωιστή Μαρσέλ και την ιδιοφυΐα, τον συναισθηματικό και ευαίσθητο Λουίς. Τότε ο αδίστακτος Μαρσέλ τον ρωτά πόσα θέλει για να το πάρει πάνω του. Το ίδιο διερωτάται και ο Λουίς αντιστρέφοντας την ερώτηση στον Μαρσέλ: «Πόσο κοστίζουν για σένα 7 χρόνια;»  Και απέναντι στον Χοσέ: «Εσύ θα περνούσες 7 χρόνια στη φυλακή για 30 εκατομμύρια;» Και παίρνει  την αποστομωτική απάντησή του: «Θα περνούσα 7 χρόνια στη φυλακή για πολύ λιγότερα».

Όταν ο Λουίς συμφωνεί ‒«Εντάξει, θα κάνω τη μεταφορά. Για αντάλλαγμα θέλω το 52% της εταιρείας»‒, όλοι το δέχονται εκτός από τον Μαρσέλ, που για να μη χάσει τον έλεγχο της εταιρείας προτιμά να τους στείλει όλους φυλακή. «Ο Λουίς είναι άχρηστος, δεν θα το επιτρέψω». Καταλήγει να δεχτεί μετά τον εκβιασμό της Βερόνικα ότι θα πει τα πάντα για τη σχέση τους στη γυναίκα του. Χτυπά το τηλέφωνο τη στιγμή που ο Μαρσέλ φεύγει αηδιασμένος και ο Λουίς ετοιμάζεται να κάνει τη μεταφορά...

Ο θεατής μπαίνοντας στη σκηνή έρχεται αντιμέτωπος με μια καινοτόμα σκηνική διάταξη, η οποία καταργεί τα όρια ανάμεσα σε ηθοποιούς και κοινό. Την πρώτη αμηχανία διαδέχεται η διαπίστωση ότι βρισκόμαστε στα γραφεία της εταιρείας των τεσσάρων και τα καθίσματα είναι μέρος αυτής. Φοβερή σύλληψη της σκηνογράφου (Κατερίνα Κούρκουλα), που εντάσσει εξαρχής τους θεατές στις εξελίξεις, σε συνδυασμό με τη μουσική (Σταύρος Γασπαράτος), που δεν έχει στόχο μόνο να ντύσει με συναίσθημα την παράσταση, αλλά και να συνεπάρει τους θεατές στους ρυθμούς της.

Η σκηνοθεσία του Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου είναι άκρως προσεγμένη και στρωτή.

Ξεκινώ από τον Χοσέ (Αλέξανδρος Λογοθέτης), ο οποίος καταφέρνει να αποδώσει τον άχαρο ρόλο του διαμεσολαβητή με στωικότητα, με δόσεις χιούμορ. Κορυφαία στιγμή του, όταν προτάσσει το χέρι σαν όπλο, το δίνει στον Λουίς και τον προκαλεί να ρίξει. Επίσης, όταν χρησιμοποιεί τα πιόνια της σκακιέρας για να τους οδηγήσει στη λήξη.

Η Βερόνικα (Αλεξάνδρα Αϊδίνη) είναι εξαιρετική ως φιλόδοξη καριερίστα, που, παρά τον έρωτά της για τον Μαρσέλ, παραμένει αρκετά δυνατή και τον απορρίπτει όταν καταλαβαίνει ότι τη χρησιμοποιεί όπως και τους υπόλοιπους.

Πολύ δυνατή η παρουσία του Κάρλος (Γιώργος Χριστοδούλου), που αποτυπώνει μοναδικά το ρόλο του καρφιού, εκείνου που σπέρνει ζιζάνια και προσπαθεί να ξεφύγει από τις ευθύνες του ρίχνοντας τα βάρη στους άλλους. «Εξοργίζει» το θεατή με την κυνικότητα και τη σκληρότητά του και σε αυτό συνίσταται και η επιτυχία της ερμηνείας του.

Ο Μαρσέλ του Κωνσταντίνου Ασπιώτη τελικά είναι πειστικός, αν και σε κάποια σημεία στην αρχή μοιάζει αμήχανος. Δυνατός στο τέλος, όταν αφήνει να διαφανούν ο υπέρμετρος εγωισμός του και η αηδία του για τους συνεργάτες του. Το μόνο που τον σταματά είναι η διαφύλαξη της οικογενειακής του ισορροπίας.

Για το τέλος άφησα τον Λουίς (Ορφέας Αυγουστίδης), τον οποίο κάθε φορά που βλέπω είναι πολλά ερμηνευτικά σκαλοπάτια πιο πάνω. Σε ένα ρόλο που του ταιριάζει γάντι, προσφέρει στο κοινό έναν τύπο ανθρώπου ρομαντικού που τείνει να εκλείψει. Θα κλείσω με κάποια λόγια του τη συγκεκριμένη αναφορά μου στην υπέροχη παράσταση που είδα, την οποία θεωρώ από τις καλύτερες της σεζόν.

 

«Παντού ετικέτες, όπως στα τσιγάρα. Το κάπνισμα σκοτώνει. Μην πας με αυτή τη γυναίκα, θα σου γ... τη ζωή. Μην κάνεις αυτή τη δουλειά, θα είσαι δυστυχισμένος».

Από τη Νατάσα Κωνσταντινίδη 

 

Video

Please enter youtube id.

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

Kalomoira2.jpg

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία