Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
Ποια είναι τα συστατικά ενός ανθρώπινου Compost (κομπόστ);
Από ποια οργανικά υλικά αποτελείται και πώς γίνεται λίπασμα μιας δημιουργικής διαδικασίας;
 
Η dance artist Άρια Μπουμπάκη κατά τη διάρκεια της νέας της κινητικής έρευνας με τίτλο«COMPOST» καλεί δύο χορευτές, μία κηπουρό, ένα
μάγειρα, μία γλύπτρια και μία soundartist να μοιραστούν τον ίδιο χώρο και χρόνο έχοντας ως κοινό και κεντρικό άξονα δράσεων το σώμα.
Η ύπαρξη κοινότητας που συχνά αναζητεί και χτίζει η χορογράφος κάνει και εδώ την εμφάνισή της μέσω μίας ετερογενούς, πολυμορφικής, μοναδικής και ζωντανής performance.
Έξι σκηνικά και εν δυνάμει χορευτικά σώματα (stage/ dance bodies) αναζητώντας τη θέση του σώματος στην προσωπική τους δημιουργία, στη μεταξύ τους συνύπαρξη, αλλά και στη ζωή, εμπιστεύονται και φανερώνουν ένα περιβάλλον συνοίκησης ετερόκλητων υλικών και δράσεων.
 
Δείτε το τρέιλερ της παράστασης
https://vimeo.com/329450540 
 
 
Ιδέα, σύλληψη, καλλιτεχνικήδιεύθυνση
Άρια Μπουμπάκη
Χορογραφία
Άρια Μπουμπάκη
(με τη συμβολή των συντελεστών- ερμηνευτών του έργου)
Ερμηνευτές
Χριστίνα Reinhardt (χορεύτρια), Κωνσταντίνος  Παπανικολάου (χορευτής), Ιωάννα Πλέσσα (εικαστικός),Anouk Arra (sound and visual artist), Αθηνά Γερανίου (κηπουρός), Μανώλης Πιπίνης (μάγειρας)
Σχεδιασμός φωτισμού
Μίλτος Αθανασίου
Βίντεο
Νεφέλη Σαρρή
Κάμερα
AlfonsoGallardo
Φωτογραφία
Σοφία Δρακοπούλου
 
Ηχοληψία
Νικόλας Καζάζης
 
Παραγωγή
Σερεντίπιτι ΑΜΚΕ
Οργάνωση παραγωγής
Κατερίνα Κώτσου
 
Επικοινωνία
Μαρία Κωνσταντοπούλου
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
 
Γραφιστική ταυτότητα
The Birthdays Design
 
ΤΟΠΟΣ ΔΙΕΞΑΓΩΓΗΣ
BLUE BOX
Ευπατρίδων 1,
Γκάζι
 
fb:
https://www.facebook.com/Compost-384056515720971
 
instagram:
https://www.instagram.com/compost_project/
 
 
ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 3 ΜΑΪΟΥ
ΣΑΒΒΑΤΟ 4 ΜΑΪΟΥ
ΚΥΡΙΑΚΗ 5 ΜΑΪΟΥ
 
ΩΡΑ ΕΝΑΡΞΗΣ
21.00
 
ΔΙΑΡΚΕΙΑ
60 ΛΕΠΤΑ
 
ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
ΓΕΝΙΚΗ ΕΙΣΟΔΟΣ: 10 ΕΥΡΩ
ΜΕΙΩΜΕΝΟ: 7 ΕΥΡΩ
ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ:
https://www.viva.gr/tickets/dance/blue-box-studio/compost/
 
ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ Η ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ ΚΡΑΤΗΣΗ ΣΤΟ ΤΗΛ 693 8446793
Ο ΧΩΡΟΣ ΥΠΟΔΕΧΕΤΑΙ ΑΥΣΤΗΡΑ 50 ΑΤΟΜΑ
 
Η περφόρμανς πραγματοποιείται με την οικονομική ενίσχυση του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού (2019)
 
 
Με την υποστήριξη των Γαλλικού Ινστιτούτου Ελλάδος, Cité Internationale des Arts, Δήμου Αθηναίων, Θερμοκηπίου Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών, Κουτσουβέρη Γιώργου- Attica Inox, Π. Σαρρή
Τι με καίει..., γύριζε στο μυαλό μου η ερώτηση , γιατί ό,τι “μ'ενοχλεί” δεν είναι ταυτόχρονα κι αυτό που με “καίει” - και πολλά μεν  μ' ενοχλούν , αλλά τι με “καίει”...
 
Με καίει , λοιπόν, το ότι οι άνθρωποι μπορούν πολλά, αλλά δεν ξέρουν ότι μπορούν πολλά. Όπως δεν ξέρουν και ΤΙ μπορούν. Και στην πιο τραγική περίπτωση δεν ξέρουν καν ΑΝ μπορούν.
 
Κι είναι σοβαρό το θέμα, γιατί τα πάντα κινούνται γύρω από την κεντρική ιδέα της συνειδητής δυνατότητας  κι η συνειδητή δυνατότητα είναι κάτι που “μαθένεται”, χρειάζεται να εκπαιδευτείς σ' αυτήν.
Όταν δεν υπάρχει η συνείδηση του ΤΙ μπορώ, ΔΕΝ ΑΝΑΠΤΎΣΣΕΤΑΙ ΠΟΤΈ Η ΙΚΑΝΌΤΗΤΑ, πράγμα μοιραίο και για την τέχνη, ίσως ιδίως για την τέχνη, γιατί η ικανότητα είναι η ενσυνείδηση της τέχνης : η τέχνει διδάσκει την εξερεύνηση και την καλλιέργεια της ικανότητας, οπότε και αυταπόδεικτα, την συνειδητή εξερεύνηση, την εξάσκηση και την καλλιέργεια της βούλησης. 
Σ' αυτούς τους γκρίζους καιρούς αυτό είναι που μπορεί να δώσει την ελπίδα -για το αύριο, για το σήμερα, τον λόγο για να σηκωθώ απ' το κρεββάτι μου το πρωί, τον μοχλό για ν'αλλάξω τον κόσμο.
Με καίει ότι η ικανότητα είναι μια παρεξηγημένη ποιότητα που δεν την καλλιεργούμε και δεν την αναγνωρίζουμε, κι έτσι η τέχνη μαραζώνει - κι η ζωή, μοιραία, αφυδατώνεται και χάνει την προβολή της στο αύριο.
Γιατί  πρωτίστως η τέχνη είναι πολιτική , με την ευρεία, ουσιαστική, δομική σημασία της έννοιας : γιατί η τέχνη τίθεται, δεν τάσσεται ..., δεν παίρνει μια “καθαρή” θέση..., κι ευτυχώς , γιατί οι "καθαρές" θέσεις και τα "αποτελέσματα" ανήκουν σε όσους τα εκμεταλλεύονται.  
“Η τέχνη υπάρχει ειδικά για τους σκοτεινούς καιρούς”, όπως λέει η Τόνι  Μόρισσον-“ μιλάμε, γράφουμε, ζωγραφίζουμε, παίζουμε, πλάθουμε γλώσσες επικοινωνίας, έτσι είναι που θεραπεύονται οι πολιτισμοί”.
 
Κι ο δικός μας σημερινός πολιτισμός χρήζει θεραπείας. 
 
Με καίει που δεν το βλέπω να γίνεται γύρω μου κατανοητό αυτό .
Να, αυτό με καίει.
  
 
 
Το Πεθαίνω σα χώρα, το εμβληματικό κείμενο του Δημήτρη Δημητριάδη, σε διασκευή – ερμηνεία Τάσου Μπλάτζιου και σκηνοθεσία Τάνιας Κίτσου και Τάσου Μπλάτζιου ανεβαίνει από 1 Μαρτίου 2019 στο Bios.Πειραιώς 84.
 
 

Το «Πεθαίνω σα χώρα», το εμβληματικό κείμενο του Δημήτρη Δημητριάδη, σε διασκευή – ερμηνεία Τάσου Μπλάτζιου και σκηνοθεσία Τάνιας Κίτσου και Τάσου Μπλάτζιου ανεβαίνει από 1 Μαρτίου 2019 στο BIOS.Πειραιώς 84.

Ο Τάσος Μπλάτζιος, μεταφέρει στη σκηνή του BIOS ένα από τα σημαντικότερα πεζογραφήματα της σύγχρονης λογοτεχνίας, υπό μορφή μονολόγου, έχοντας ως αφετηρία το ποίημα «Σώπα μη μιλάς» του Αζίζ Νεσίν.

Το «Πεθαίνω σα χώρα» δημοσιεύτηκε το 1978. Είναι το πρώτο και ένα από τα πιο σημαντικά έργα του Δημήτρη Δημητριάδη, που αφηγείται τον τρόπο κατάλυσης της ύπαρξης μιας χώρας. Άκρως επίκαιρο και ταυτόχρονα προφητικό, το κείμενο αποτελεί μία κραυγή αγωνίας για τους κατοίκους μίας χώρας που αρχίζει να «σβήνεται» από το χάρτη.

Ο Τάσος Μπλάτζιος, ορμώμενος από τη Θεσσαλονίκη, έχοντας ως όπλα του τη γλαφυρή γλώσσα του συγγραφέα, αλλά και την πολυετή θεατρική του εμπειρία, ενώνει την ιστορία του χθες με το σήμερα και το αύριο.

Το έργο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο 3ο Φεστιβάλ Μονολόγων «Ερμηνείες στην Ερμιονίδα», ARTiki, 2016. Έκτοτε, το καλοκαίρι του 2018 ακολούθησαν παραστάσεις στο Ρέθυμνο, στο Ηράκλειο στο Θέατρο «Πύλη Βηθλεέμ» και στο 8ο Φεστιβάλ Αίγινας στο «Καποδιστριακό».

pethainwsaxwra texnesplus2

Σκηνοθετικό σημείωμα:
Η παράσταση στήθηκε γύρω από δύο δομικά στοιχεία :

-Ο λόγος σαν μαγική επίκληση, ο λόγος σαν ιερό ανάθημα, ο λόγος σαν επικύρωση της ύπαρξης ημών και του κόσμου, όπου λόγος ίσον η ψυχή, μια ψυχή με ήχους που δονεί το σύμπαν.

Ο κόσμος υπάρχει και ορίζεται μέσα από το είναι της ύπαρξης του ενός και μόνου ατόμου, ο κόσμος δεν θα υπήρχε αν το άτομο διαλυόταν, ο κόσμος νοσεί γιατί νοσεί το άτομο, το άτομο πεθαίνει γιατί πεθαίνει ο κόσμος.
Αν καταργήσουμε το άτομο, ο κόσμος θα καταργηθεί. Αν το σώμα του ατόμου χάσει την σημασία του, ο κόσμος θα χάσει το περίγραμμά του, αν η ψυχή του ατόμου κυλήσει στην ανυπαρξία ,o κόσμος θα χάσει το νόημά του. Το άτομο ενταγμένο απόλυτα στον κόσμο, ο κόσμος άρρηκτα δεμένος με την μοίρα του ατόμου. Κι η χώρα, η κάθε χώρα τίποτ’ άλλο δεν είναι από κομμάτι ενός κόσμου. Η γεωγραφία μιας χώρας είναι οι ιστοί του σώματος ενός μόνου ατόμου, ο εγκέφαλος, το συκώτι, η καρδιά, οι ποταμοί της οι φλέβες του, τα σύνορά της το δέρμα του, η ιστορία της η μνήμη του, τα κύτταρά του, το DNA του.“Πεθαίνω σαν Χώρα”, γιατί είμαστε η χώρα, είμαστε αυτό που την κάνει να υπάρχει την κάθε χώρα, σήμερα, αύριο, χθες – εδώ , εκεί, παντού. Κι όταν εμείς οι ίδιοι το βιώσουμε στα κύτταρά μας τα ίδια, όταν γίνει μνήμη περασμένη συνειδητά σαν πληροφορία στα γονίδια του καθενός μας, τότε μπορεί η μοίρα της χώρας ν΄ αλλάξει, και μαζί της η μοίρα του κόσμου ολάκερου. Τάνια Κίτσου.

Έγραψαν για την παράσταση:
«Στα πλαίσια του καθιερωμένου φεστιβάλ μονολόγων «Ερμηνείες στην Ερμιονίδα», τον Αύγουστο του 2016 παρουσιάστηκε το έργο του Δημήτρη Δημητριάδη «Πεθαίνω σαν χώρα». Το πυρακτωμένο αυτό κείμενο του Δημητριάδη, επίκαιρο όσο ποτέ στις μέρες μας - λόγος προφητικός και εκρηκτικός - απέδωσε με μια αλησμόνητη ερμηνεία ο ηθοποιός Τάσος Μπλάτζιος. Η διασκευή και η σκηνοθεσία του ίδιου, σε συνεργασία με την Τάνια Κίτσου, η οποία επιμελήθηκε και τα εξαιρετικά slides της παράστασης. Με φόντο τα περιεχόμενά τους, καθώς προβάλλονταν αρχίζοντας από την υδρόγειο, εντοπίζοντας την Ελλάδα και στη συνέχεια τα ζωτικά όργανα του ανθρώπινου οργανισμού, που σταδιακά εκφυλίζονται-διαλύονται, όπως ο άνθρωπος-χώρα στο τέλος του έργου, ο Μπλάτζιος κινήθηκε σε δύο επίπεδα: Εκείνο του αφηγητή, κατά τη διάρκεια του οποίου, όρθιος πίσω από ένα αναλόγιο ομιλητή, ο ηθοποιός ξετύλιξε τα νήματα του «παντοειδούς» πολέμου και εκείνο του πάσχοντος ανθρώπου, στα χείλη του οποίου «οι σημαδεμένες λέξεις προφέρονται, διαστέλλονται και εξομολογούνται». Σε αυτό το τελευταίο μέρος του έργου, μια σπαρακτική κατακλείδα, ο ηθοποιός σέρνεται επί σκηνής αφήνοντας το σώμα να συμπληρώσει εκπληκτικά τον πυρακτωμένο λόγο, εξελίσσοντας την κίνηση σε μια κραυγή, ενοποιώντας σώμα και λόγο στην εκρηκτική «έξοδο» του τέλους. Σημαντικό ρόλο στην παράσταση έπαιξαν επίσης η μουσική του Τάκη Μανιάτη και οι φωτισμοί του ‘Ιωνα Ξυπολιά», Δήμητρα Γ. Μπεχλικούδη Δρ Φιλολογίας και επίτιμη Σχολική Σύμβουλος

pethainwsaxwra texnesplus3

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ:
«Πεθαίνω σα χώρα»
Μονόλογος
Συγγραφέας: Δημήτρης Δημητριάδης
Διασκευή – Ερμηνεία: Τάσος Μπλάτζιος
Σκηνοθεσία: Τάνια Κίτσου - Τάσος Μπλάτζιος
Καλλιτεχνική Επιμέλεια - Προβολές : Τάνια Κίτσου
Μουσική Σύνθεση - Επιμέλεια Μουσικής: Τάκης Μανιάτης
Φώτα: Αλέξανδρος Πολιτάκης
Κοστούμι: Λάζαρος Μήλιος
Μακιγιάζ: Διονυσία Κωνσταντίνου
Φωτογραφίες: Σωτήρης Γεωργιάδης, Ειρήνη Κουνάδη, Κατερίνα Ντόνα, Ράνια Παπαδοπούλου
Trailer: Σωτήρης Γεωργιάδης
Δημόσιες σχέσεις – Επικοινωνία: Ράνια Παπαδοπούλου
Παραγωγή: Chorus &Bios

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
BIOS.Πειραιώς 84 Basement
Διάρκεια παραστάσεων: Από Παρασκευή 1 Μαρτίου 2019 έως Κυριακή 31 Μαρτίου 2019
Παραστάσεις: Πέμπτη έως Κυριακή
Έναρξη: 21.00
Τιμή Εισιτηρίου: 10 ευρώ (κανονικό) και 7 ευρώ (μειωμένο) // προπώληση εισιτηρίων (έως 28/2): 8 ευρώ (κανονικό) και 5 ευρώ (μειωμένο)
Προπώληση εισιτηρίων: https://www.viva.gr/tickets/theater/bios/pethaino-sa-xora/
Τηλέφωνο κρατήσεων: 210 34 25 335

Το Bob Theatre Festival βαίνει αισίως στην 11η χρονιά του και μετά την εμπειρία του Φεστιβάλ Αθηνών, επιστρέφει δριμύτερο στο αγαπημένο του στέκι στο BIOS (Πειραιώς 84) με ένα πλούσιο πρόγραμμα. Φέτος από τις 28 Μαΐου έως τις 3 Ιουνίου, θα ζήσουμε μια εβδομάδα γεμάτη: 18 παραστάσεις, 3 πάρτυ, μία συναυλία, ένα workshop κι ο διαγωνισμός Scratch Night. Αυτό που κάνει τη φετινή διοργάνωση ξεχωριστή είναι οι συνολικά 12 πρεμιέρες που θα παρουσιαστούν, αλλά και το νέο του σύνθημα.

Φέτος το Bob Theatre Festival ξεκινάει μια νέα δεκαετία και μαζί μια νέα αποστολή. Πιο ώριμο από κάθε άλλη χρονιά, αναζητάει το θέατρο που είναι χρήσιμο, το θέατρο που απευθύνεται στον άνθρωπο, το θέατρο που αλλάζει ζωές. Μαζί με τον Βασίλη Σκαρμούτσο, τη Σμαρώ Πλατιώτη και τη Ζωή Ξανθοπούλου, τρεις νέους σκηνοθέτες οι παραστάσεις των οποίων κάνουν πρεμιέρα στο Bob προσπαθήσαμε να εξιχνιάσουμε τον όρο «χρήσιμο θέατρο».

Arizona texnes plus

Στράτος Σωπύλης, Αγγελική Καρυστινού στην Αριζόνα

Την «Αριζόνα» του Χουάν Κάρλος Ρούμπιο σκηνοθετεί ο Βασίλης Σκαρμούτσος και μας λέει για το φετινό motto : «Χρήσιμο θέατρο, κατά τη γνώμη μου, είναι το θέατρο που γεννά ερωτήματα και ξεκινά διαλόγους, τόσο περί τέχνης όσο και περί κοινωνίας. Θεωρώ το θέατρο μία τέχνη που απευθύνεται σε ολόκληρη την κοινωνική σύνθεση και σκοπός του είναι το σχόλιο πάνω σ 'αυτή».

Ο Βασίλης δεν βρίσκεται πρώτη φορά στο Bob κι αναπολεί ακόμα και στιγμές που τον διασκέδασαν πολύ: «Δεν θυμάμαι χρονιά ακριβώς. Είναι σίγουρα τα τελευταία 2-3 χρόνια, στο πάρτυ, μετά το τελικό του Scratch, στο οποίο έμεινα τυχαία. Νομίζω ότι είναι ένα από τα λίγα πάρτυ που έχω διασκεδάσει τόσο πολύ στη ζωή μου».

Ενώ για το μέλλον της παράστασης αποκαλύπτει: «Θα ήθελα η παράσταση να συνεχίσει, κυρίως, σε φεστιβάλ παρόμοιου ύφους».

PolkaDOT4 texnes plus

 

 

Ο θιάσος της παράστασης «The PolkaDot21 Project»

Η Σμάρω Πλατιώτη, από την άλλη, η οποία τα τελευταία χρόνια δραστηριοποιείται σε Βερολίνο και Θεσσαλονίκη είναι φρέσκο αίμα στη διοργάνωση και σκηνοθετεί το «The PolkaDot21 Project» από τους Matrioska Ensemble.

Το σκηνικό project PolkaDot21 αφορά στη μελέτη της Ευγονικής και το κατά πόσο οι τρόποι που χρησιμοποιεί για να επιτύχει τον τελικό της στόχο έχουν ως κίνητρο την αγάπη προς τον άνθρωπο ή τις ταξικές/φυλετικές διακρίσεις.

Η ίδια δηλώνει: «To θέατρο αποτελεί μια πυκνή ενέργεια η οποία, όταν αφομοιώνεται με τη ρευστότητα μιας καθημερινότητας, δημιουργεί μια διαφορετική οπτική. Σε κάνει να δεις τα πράγματα αλλιώς, να αντιληφθείς τη θέση σου στο χώρο και τον χρόνο διαφορετικά, να βιώσεις "πραγματικότητες" πολλαπλές, να κατανοήσεις μέσω του "υποδείγματος / παραδείγματος" εναλλακτικές χρήσεις του "μοντέλου"».

Μετά την πρεμιέρα στόχος της ομάδας είναι: «Να αναζητήσουμε μη θεατρικούς, ενδιαφέροντες αρχιτεκτονικά χώρους για να την παρουσιάσουμε στη χειμερινή σεζόν», μας λέει χαμογελώντας αισιόδοξα.

Othellos texnes plus

Μιχάλης Γεωργίου, Γιώργος Καπινιάρης, Γιώργος Σταυριανός στον «Οθέλλο – cold case»

Πιστή, σχεδόν κάθε χρόνο, στο θεατρικό θεσμό δηλώνει η Ζωή Ξανθοπούλου, και γι’ αυτό δυσκολεύεται να ξεχωρίσει μια όμορφη στιγμή: «Από τα χρόνια του Bob μέχρι τώρα, παρόλο που το έχω παρακολουθήσει σχεδόν όλες τις φορές, δεν έχω να μοιραστώ κάποιο συγκεκριμένο περιστατικό, αλλά τη γενικότερη ατμόσφαιρα γιορτής και δημιουργίας που κυριαρχεί κι είναι κι ο λόγος που παίρνω μέρος τέταρτη φορά σε αυτό και που κάνω πρεμιέρα με μια δουλειά μου, γιατί είναι ένας υπέροχος τρόπος για να συστήσεις κάτι νέο».

Η νεαρή σκηνοθέτις θα παρουσιάσει μια διαφορετική εκδοχή του σαιξπηρικού «Οθέλλου» με την παράσταση «Οθέλλος – cold case» και μοιάζει πολύ κατασταλαγμένη, όταν την ρωτάμε για το φετινό motto του Bob: «Κανείς δε μπορεί να ξέρει αν αυτό που δημιουργεί είναι ικανό ν' αλλάξει τη ζωή κάποιου ή γενικότερα να φανεί χρήσιμο κάπου και κάπως. Η διαδικασία του θεάτρου αλλάζει – κι έτσι θα έπρεπε – πρώτα από όλα τον ίδιο τον καλλιτέχνη. Οπότε το θέατρο που αλλάζει τον καλλιτέχνη πιθανότατα θ' αλλάξει και τον θεατή. Μιλώντας για “αλλαγή”, έχω στο μυαλό μου αυτό το παράθυρο που ανοίγει σε σκέψεις, πράξεις και συναισθήματα που μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν κλειστό».

Αντίθετα για το μέλλον της παράστασής της τα πράγματα είναι σαφώς πιο δύσκολα:
«Το μέλλον της παράστασής μας διαγράφεται άγνωστο κι ενδιαφέρον παράλληλα, όπως είναι άλλωστε και το μέλλον κάθε νέου project».

 bob festival 2018 texnes plus

Info:

Αριζόνα του Χουάν Κάρλος Ρούμπιο

Σκηνοθεσία/επιμέλεια κίνησης: Βασίλης Σκαρμούτσος

Παίζουν: Αγγελική Καρυστινού, Στράτος Σωπύλης

Τετάρτη, 30 Μαΐου στις 19:30

Σάββατο, 2 Ιουνίου στις 20:00

 

*The PolkaDot21 Project από τους Matrioska Ensemble

Σύλληψη/ Σκηνική Σύνθεση/ Μουσική επιμέλεια: Σμαρώ Πλατιώτη

Παίζουν: Αγγελική Γιατρά, Χάρης Δούμουρας, Αλέξανδρος Νικητόπουλος, Αθανασία Παπαζήκου, Άννα Πιέτρη, Νίκος Χορταριάς

Τρίτη, 29 Μαΐου στις 20:00

Κυριακή, 3 Ιουνίου στις 22:00

 

ΟΘΕΛΛΟΣ – cold case

Σύλληψη / Σκηνοθεσία: Ζωή Ξανθοπούλου

Παίζουν: Μιχάλης Γεωργίου, Γιώργος Καπινιάρης, Γιώργος Σταυριανός

Πέμπτη, 31 Μαΐου στις 21:15

Χώρος: BIOS, Πειραιώς 84, Αθήνα

Τιμή Εισιτηρίου: 9 ευρώ

Αγορά Εισιτηρίων: 210 3425 335

Για περισσότερες πληροφορίες: www.bobfestival.gr

«Ήμασταν λέει πλάσματα του νερού που χάσαμε το δρόμο μας και βγήκαμε στη στεριά. Κι έπειτα συνηθίσαμε. Αυτό όμως το ξέρει ο άνθρωπος. Ξέρει ότι κάπου αλλού θα ’πρεπε να ’ναι και αυτή είναι η πραγματική αιτία της ανθρώπινης θλίψης».

Μια ζεστή ημέρα του καλοκαιριού. Σε μια λουτρόπολη. Στο στενό κιόσκι του κήπου. Ένας άντρας ζει με την δεύτερη γυναίκα του και τις δυο του κόρες. Τους επισκέπτεται ένας φίλος από παλιά και ένας ασθενικός φέρελπις καλλιτέχνης. Γνωστές καθημερινές καταστάσεις και συμπεριφορές για να περάσει η μέρα: η ζέστη, το φαγητό, πώς μεγάλωσαν τα παιδιά. Τόση φασαρία για να μην ακούγεται το βάθος. «Η τέχνη θα μας σώσει!» αναφωνεί ο καλλιτέχνης.

Η γυναίκα νοσταλγεί μια άλλη ζωή. Την ζωή στην ανοιχτή θάλασσα, έναν δυνατό έρωτα που κάποτε αρνήθηκε. Όταν το όνειρο της φυγής, το φάντασμα του ιδανικού έρωτα την επισκέπτεται, αυτή πρέπει να διαλέξει: τον έρωτα ή την ασφαλή πραγματικότητα.

Άνθρωποι υπέροχοι, γελοίοι και θλιβεροί μαζί, ασφυκτιούν σε δομές και συνήθειες που έτσι τις βρήκαν και έτσι τις άφησαν. Δεν τους χωράει ο τόπος! Με ελαφρότητα και χιούμορ παρακολουθούμε την προσπάθειά τους να αντέξουν την ζωή, που πάντα κάτι αφήνει απ’ έξω. Να συνηθίσουν ότι πάντα κάτι θα λείπει. Ένας διάλογος με το κλασσικό κείμενο του Ίψεν. Μια απόπειρα να πλησιάσουμε τους ήρωες που ακόμα σήμερα συναντάμε γύρω μας στην πραγματική ζωή. Να καταλάβουμε τις συμπεριφορές και την ιστορία τους, με υλικό τις δικές μας αναφορές και βιώματα. Ποια είναι όλα αυτά που μας κρατάνε από το να φεύγουμε; Τόση δύναμη έχουν πια;

 

Σκηνοθεσία/ Μετάφραση: Δανάη Σπηλιώτη

Σκηνικά/ Κοστούμια: Αριστοτέλης Καρανάνος, Αλεξάνδρα Σιάφκου

παίζουν:      Παίζουν: Στέλλα Βογιατζάκη, Μπάμπης Γαλιατσάτος, Θανάσης Ζερίτης, Μυρτώ Πανάγου, Πένυ Παπαγεωργίου, Κωνσταντίνος Πλεμμένος.

 

Έναρξη παραστάσεων:  1 Μαίου 2018

Ημέρες παραστάσεων: Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο Bios Basement

Διάρκεια:

 

Τι ενώνει μια Κυρία, μια Ηθοποιό, έναν Δολοφόνο και μια Ζητιάνα, οι οποίοι εξαιτίας της αμνησίας της ανθρωπότητας ακόμη περιμένουν ένα καλύτερο αύριο;

 

Η καρφίτσα που θα κλαπεί από την Ηθοποιό μέσα από τη μπιζουτιέρα της Κυρίας, θα βοηθήσει, μέσω της Ζητιάνας, τον Δολοφόνο να αναθεωρήσει, να πονέσει, αλλά τελικά να αγαπήσει, συμπαρασύροντας και τις δύο πρώτες σε αυτόν τον ελπιδοφόρο δρόμο...

 

«H Καρφίτσα (ή Απλά Μαθήματα Επιβίωσης)» είναι ένα κείμενο για τον φυλακισμένο άνθρωπο που νοσταλγεί την ελευθερία του: σ’ αυτή τη μεγάλη φυλακή της ζωής που περιβάλλεται από θάνατο όλοι μας, ελεύθεροι ή φυλακισμένοι, είμαστε δυνητικά το ίδιο έγκλειστοι. Σ’ αυτόν τον  δύσκολο κόσμο που η αγάπη πασχίζει να επικρατήσει, όλοι μας, θύματα ή θύτες είμαστε δυνητικά το ίδιο αθώοι...

 

 

| φυλακή |

 

μια έννοια γενική και υπαρξιακή για τον κάθε άνθρωπο που γεννιέται στη ζωή μέσα σε συνθήκες διάσπασης, μοναξιάς και αδυναμίας συνύπαρξης με το «όλον» και κυρίως με τον «άλλον» 

 

Πρόκειται για τη συνθήκη μέσα στην οποία παραδέρνουμε όλοι νιώθοντας ξένοι και διαρκώς απειλούμενοι από τους ανθρώπους γύρω μας, χωρίς να καταλαβαίνουμε τι πραγματικά μας φταίει, έχοντας όμως στο βάθος της ύπαρξής μας το αίσθημα της ανάγκης για απόδραση απ’ αυτό το μαρτύριο σαν κινητήρια δύναμη για την επιβίωσή μας.

 

| καρφίτσα |

 

ένα πολύτιμο κόσμημα που περνάει από χέρι σε χέρι ανάμεσα στους ήρωες μεταφέροντας μαζί της το μικρόβιο της διάσπασης που συμβολίζει η ιδιοκτησία και η εξάρτηση του ανθρώπου από την ύλη

 

Χωρίς να το καταλαβαίνουν οι ήρωες της ιστορίας, άλλοι με πραγματικό και άλλοι με μεταφυσικό τρόπο, αλλοιώνονται από την βασανιστική επίδραση της καρφίτσας και οδηγούνται, μέσα από την κορύφωση του μαρτυρίου τους, στην συνειδητοποίηση της ανάγκης τους για ελευθερία.

 

 

*Η «Καρφίτσα» πριν ακόμα ανέβει σε θεατρική σκηνή, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά τον περασμένο Απρίλιο (2017) στο Ψυχιατρείο των Φυλακών Κορυδαλλού, με την ισότιμη συνεργασία της αρχικής ομάδας των επαγγελματιών ηθοποιών και συντελεστών (Υβόννη Μαλτέζου, Λουκία Πιστιόλα, Ελένη Ζιώγα, Άρης Τρουπάκης, Φώτης Λαζάρου, Αντώνης Μοσχούτης) και εκείνης του θεατρικού εργαστηρίου του Ψ.Κ.Κ. του οποίου την ευθύνη είχε η Λουκία Πιστιόλα.

 

«...τώρα παντού πετάνε άγγελοι και οι άνθρωποι είναι όλοι καλοί...»

(Ζητιάνα)

Συντελεστές

Κείμενο: Ελένη Ζιώγα

Επιμέλεια σκηνοθεσίας και κίνησης: Έφη Καρακώστα

Σκηνικά: Τίνα Τζόκα

Κοστούμια: Μυρτώ Καρέκου

Σχεδιασμός φώτων:  Στέλλα Κάλτσου

Sound design: Κώστας Μιχόπουλος

Βοηθός σκηνοθεσίας: Χριστίνα Χριστοδούλου

Βοηθός σκηνοθεσίας και οργάνωση παραγωγής: Κική Σπανούδη

Βοηθοί σκηνογράφου: Τζέλλα Χριστοπούλου, Μαίρη Αντωνοπούλου

Video Art: Θανάσης Τότσικας

Επικοινωνία: Βαγγέλης Λιακόγκονας

Φωτογραφίες: Mike Rafail

 

Σκηνοθεσία: Ομαδική

Παραγωγή: Γιώργος Σύρμας

 

Διανομή

ΖΗΤΙΑΝΑ: Υβόννη Μαλτέζου

ΗΘΟΠΟΙΟΣ: Λουκία Πιστιόλα

ΚΥΡΙΑ: Ελένη Ζιώγα

ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ: Έκτορας Λιάτσος

 

Facebook Page: Η καρφίτσα

 

Πληροφορίες παράστασης

 

Bios – Κεντρική Σκηνή

Πειραιώς 84, Αθήνα

τηλ | 2103425335

 

Παραστάσεις από 21/12

Πέμπτη - Παρασκευή - Σάββατο - Κυριακή στις 20:30

 

Τιμές εισιτηρίων

Κανονικό: 12 ευρώ

Μειωμένο (φοιτητών, ανέργων, ΑμΕΑ): 10 ευρώ

 

Σε συνέχεια του “Brave New World”, της παράστασης που έκανε ιδιαίτερη αίσθηση την προηγούμενη χρονιά, η Δήμητρα Τάμπαση επανέρχεται σκηνοθετώντας την εμβληματική “Lulu” του Φρανκ Βέντεκιντ, στη σκηνική εκδοχή ενός electro-pop πάρτι, μιας γιορτής της σεξουαλικότητας, με live μουσική από τις Someone Who Isn’t Me (S.W.I.M.)

 

Η Λούλου, πλάσμα όμορφο, αισθαντικό, αιθέριο, μαγνητίζει τους πάντες γύρω της. Μεγαλώνει, ενηλικιώνεται και πεθαίνει εγκλωβισμένη μέσα σε ένα ατέρμονο παιχνίδι σεξουαλικής επιβολής, σαγήνης, και αναζήτησης του έρωτα. Ο ένας σύζυγος μετά τον άλλον πεθαίνουν και εκείνη οδηγείται βήμα-βήμα προς την λύτρωση της. Συναντά το τέλος της  γοητευτικά καταστροφικής πορείας της στο  πρόσωπό του Τζακ του Αντεροβγάλτη. Κι έτσι το σύμβολο Λούλου αφήνεται  τελικά να νικηθεί από το ανδρικό σύμβολο δολοφόνου.  

 

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ

 

Ο Βέντεκιντ δημιουργεί στη “Lulu” μια ηρωίδα ξεχωριστή, μοναδική στα συγγραφικά δεδομένα. Ένα  πλάσμα μη συμβατικό, άκρως σαγηνευτικό και  υπέρμετρα σεξουαλικό. Ένα alliud, ένα πλάσμα εξώκοσμο που η πατριαρχική κοινωνία μη μπορώντας να το κατανοήσει, το αφανίζει. Κι εμείς προσπαθούμε να ακολουθήσουμε για λίγο την απόκοσμη και αστραφτερή πορεία της. 

 

Ψυχαναλυτικά ερωτευόμαστε κάποιον όχι για εκείνο που είναι αλλά για εκείνο που καθρεφτίζουμε επάνω του. Στο έργο του Βέντεκιντ κανείς δεν αποκαλεί τη Λούλου με το όνομά της, αλλά με το όνομα που ο καθένας -για δικούς του λόγους- επιλέγει. Είναι η Νέλλυ, η Εύα, η Μινιόν, είναι η μικρή παιδούλα, η συζυγός, η χορεύτρια, η μούσα, η πόρνη. 

 

Με αυτό ως αφετηρία, έπειτα από τον θάνατο του κάθε συζύγου της, η Λούλου δίνει τη θέση της στο νεκρό και εκείνος γίνεται η νέα Λούλου, σαν να πεθαίνει ένα κομμάτι της μαζί τους και να αναγεννάται κάτι πιο σκοτεινό. Η Λούλου, σε αυτήν την παράσταση, δεν έχει φύλο, είναι  άνδρας και γυναίκα, είναι παιδί και μεγάλη, είναι ένα κομμάτι όλων μας. Η Λούλου είναι το κοιμώμενο αθώο κακό που κατοικεί μέσα σε όλους μας,  η σεξουαλικότητα που έχει καταπιεστεί από την ηθική των ανήθικων.

 

Κεντρική ιδέα της παράστασης αποτελεί η πολυπρόσωπη και πολυεπίπεδη σκηνική παρουσία της πρωταγωνίστριας. Δε μπορεί να παρασταθεί από ένα και μόνο πρόσωπο. Δε μπορεί καν να παρασταθεί χρησιμοποιώντας μόνο το θεατρικό λόγο. Δεν αρκούν οι λέξεις για να αιχμαλωτίσουν την ουσία της. Στα όρια του λόγου συναντάμε τη μουσική. Και το σύμπαν της συν-δημιουργείται και από ήχους, νότες, μελωδίες.  

 

 ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Σκηνοθεσία – Διασκευή: Δήμητρα Τάμπαση

Μουσική: Μαριλένα Ορφανού

Κοστούμια: Βασιλεία Ροζάνα

Φωτισμοί: Άλεξ Αλεξάνδρου

Σκηνικά: Έφη Ηλιάδου

Βοηθοί Σκηνοθέτη: Εύα Οικονόμου - Βαμβακά, Θεώνη Τσούρμα

Προβολή – Επικοινωνία: Γιώργος Κατσώνης

Φωτογραφίες: Νίκος Κατσαρός

Trailer: Αριστοτέλης Παπακωνσταντίνου

Βοηθός Παραγωγής: Έλλη Μπορνόβα

Παραγωγή: Σωτηρία Τάμπαση

 

Παίζουν: Αντωνίνα Βλουτή, Νίκος Γεωργίου, Απόστολος Μαλεμπιτζής, Ιάσονας Παπαματθαίου, Κωστής Στεφανής, Μυρτώ Στράμπη, Ορέστης Τρίκας

 

Μουσικοί επί σκηνής: Someone who isn't me (S.W.I.M)

Τζίνα Δημακοπούλου (κιθάρα), Μαριλένα Ορφανού (πλήκτρα,φωνή), Μαρία Χατζάκου (τύμπανα,πλήκτρα)

 

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Δευτέρα & Τρίτη, 21.00, Διάρκεια: 60 λεπτά

Ημερομηνίες παραστάσεων: 2, 3, 9, 10, 16, 17, 23, 24, 30, 31 Οκτωβρίου & 6, 7, 13, 14, 20, 21 Νοεμβρίου

Τιμή Εισιτηρίου: 10 ευρώ (ενιαίο)  

BIOS, Main: Πειραιώς 84. 10435 Αθήνα, τηλ: 210 3425335, Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε., www.bios.gr  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Δύο ακόμη Δευτερότριτα για τα «Περιστατικά» 13-14 Φεβρουαρίου και 20 και 21 Φεβρουαρίου και Τρίτη 28 Φεβρουαρίου

 

 

Οι πρωταγωνιστές μίλησαν στον Δημήτρη Χαλιώτη για την παράσταση μπορείτε να διαβάσετε τη συνέντευξή τους εδώ.

 

Ιστορίες βγαλµένες από τη ζωή, που µιλούν για νεκρούς, µια Όλγα Πετρόβνα και το

τσεκούρι της, κάτι περίεργες γριές, έναν νεαρό µ’ ένα κίτρινο γάντι, ένα κηροπήγιο

που δεν έφτασε ποτέ στον προορισµό του και άλλα πολλά, πολύ σηµαντικά που θα

µεταφερθούν στη σκηνή.

“Μια µέρα, λοιπόν, εκεί που κάποιος πήγαινε στη δουλειά του,

συνάντησε στο δρόµο κάποιον άλλον, που είχε αγοράσει ένα καρβέλι πολωνέζικο

ψωµί και γύριζε στο σπίτι του. Αυτή είναι όλη κι όλη η ιστορία.”

Μία παρεξήγηση βασισµένη στα “Περιστατικά” του Δανιήλ Χαρµς.

Μικρές ιστορίες. Στιγµιότυπα από κανονικές ζωές.

Μεταξύ ονείρου και πραγµατικότητας, φόβου και αϋπνίας.

Τι είναι άραγε αληθινό και τι ψέµα;

Η σειρά δεν έχει σηµασία. Ό, τι αποφασίσουµε είναι.

Στο “εδώ” και στο “τώρα”.

peristatika2.jpg

 

Σηµείωµα σκηνοθέτη

“Голубая тетрадь No10”

Был один рыжий человек, у которого не было глаз и ушей. У него не было и

волос, так что рыжим его называли условно.

Говорить он не мог, так как у него не было рта. Носа тоже у него не было. У

него не было даже рук и ног.

И живота у него не было, и спины у него не было, и хребта у него не было, и

никаких внутренностей у него не было. Ничего не было! Так что не понятно, о

ком идет речь.

Καλύτερα λοιπόν να σταµατήσουµε να ασχολούµαστε µαζί του.

1937

 

Συντελεστές

Κείμενο: Περιστατικά, Δανιήλ Χαρμς

Μετάφραση: Ροδούλα Παππά*

Σκηνοθεσία: Νάνσυ Μπούκλη

Επιμέλεια Φωτισμών: Ελίζα Αλεξανδροπούλου

Φωτογραφίες: Ευτυχία Βλάχου

Παίζουν: Άννα Χανιώτη, Γρηγόρης Μπαλλάς, Μαριάννα Λιανού

 

*«Το κείμενο της παράστασης βασίστηκε σε κείμενα από το βιβλίο Περιστατικά, μτφρ. Ροδούλα Παππά, εκδόσεις Νεφέλη, σειρά «Κόμμα»

Info:

Bios Tesla Πειραιώς 84 /τηλέφωνο κρατήσεων 21 0342 5335

Δευτέρα- Τρίτη στις 21:00

Εισιτήρια: γενική είσοδος: 10ευρώ /μειωμένο (ατέλειες-ανεργίες-φοιτητικό): 5 ευρώ

Πρώτη παράσταση: 23 Ιανουαρίου

Τελευταία παράσταση: 21 Φεβρουαρίου

Χορηγοί επικοινωνίας: tff.gr, texnes-plus.gr, viewtag.gr, artic.gr

Με την υποστήριξη του KOSMOS 93,6

 

 

 

 

 

 

 

Ευτυχισμένες Μέρες του Σ. Μπέκετ

σκην. Σύλβια Λιούλιου
παραγωγή Bios

 

*πρεμιέρα Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου*

 

 

Δεν θέλω μήτε να καθοδηγήσω μήτε να βελτιώσω μήτε να απομακρύνω τους ανθρώπους από την ανία. Θέλω να φέρω την ποίηση στη δραματουργία, μια ποίηση που πέρασε μέσα από το κενό και κάνει μια καινούργια αρχή σε έναν καινούργιο χώρο. | Σ. Μπέκετ

 

 

 

Το κείμενο του Μπέκετ γραμμένο στα 1960 παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο Cherry Lane Theater της Νέας Υόρκης στις 17 Σεπτεμβρίου 1961 και επιστρέφει έκτοτε διαρκώς σε σκηνικά ανεβάσματα σε όλο τον κόσμο. Σχεδόν ως ένα «θεατρικό άλυτο».

 

Η Γουίνυ ενταφιασμένη ως επάνω από τη μέση της, στο κέντρο ενός τύμβου είναι το πρώτο θηλυκό θεατρικό προσωπείο του συγγραφέα που εξαντλεί όλες τις συγγραφικές δυνατότητες στην αναζήτηση μιας γλώσσας του Υποκειμένου. Μια φωνή μονολογεί. Αυτή είναι η ελάχιστη μονάδα μέτρησης της ύπαρξης στα κείμενα του Μπέκετ. Η Γουίνυ μονολογεί και διαρκώς αναζητά μια επιβεβαίωση από τον Γουίλυ πως είναι εκεί και την ακούει. Άρα θα υπάρχει. Άρα θα υπάρχουν. Η Γουίνυ και ο Γουίλυ είναι το ποιητικό δίπολο των «Ευτυχισμένων Ημερών» που συνθέτει την ενότητά του μέσα σ’ έναν χώρο επινοημένο από τον συγγραφέα στην προσπάθειά του να αποτυπώσει το πιο τρομερό πράγμα που θα μπορούσε να σου συμβεί.  Όμως η Γουίνυ επινοεί διαρκώς τρόπους για να βγάλει τη μέρα της. Κι όταν νιώθει πως η γη τη ρουφά προς τα κάτω εκείνη τραγουδά.

 

Εικόνα πουλιού που έχουν βαρύνει τα φτερά του.

 

«Και τώρα;» «Οι λέξεις σ’ εγκαταλείπουν, είναι φορές που κι αυτές ακόμη σ’ εγκαταλείπουν.» «Και τώρα; Και τώρα Γουίλυ;» Η Γουίνυ, ελαφριά, αέρινη, πλάσμα εφήμερο του αιθέρα τραγουδά το τραγούδι της χωμένη στη γη ως τη μέση της. Την πρώτη μέρα. Ως το λαιμό τη δεύτερη. Από θέμα σε θέμα με το φόβο του κενού που διαρκώς καραδοκεί. Παύση. Μακρά Παύση. Μέγιστη Παύση. Κάτω από έναν καταραμένο ήλιο ανάγει τη ζωή σε γλώσσα και γέλιο. «Να γελάς τρελά… τάτα και τάτα να γελάς τρελλά μέσα στην πιο σκληρή οδύνη». Ποιος ακούει το γλυκό κελαηδισμό του πουλιού; Ο Γουίλυ. «Ποιος Γουίλυ;» Ο δικός της ο Γουίλυ! Οι «Ευτυχισμένες Μέρες», ένα θεατρικό έργο ποιητικής συμμετρίας και ανάπτυξη φούγκας που δεν τελεσφορεί παρά μόνο ως όνειρο φυγής. Ένας ρόλος σπάνιος για να αχνοφέγγει το πρόσωπο της ηθοποιού πίσω από το προσωπείο της Γουίνυ. Η Όλια και η Γουίνυ Μπεκετική διπλοτυπία.

 

Μετάφραση: Διονύσης Καψάλης
Σκηνοθεσία: Σύλβια Λιούλιου

Δραματουργία: Νίκος Φλέσσας – Σύλβια Λιούλιου

Σκηνικά - Κοστούμια: Άγγελος Μέντης

Επιμέλεια Κίνησης: Αγγελική Στελλάτου

Ηχητική Σύνθεση: Γιώργος Πούλιος

Φωτισμοί: Αλέκος Γιάνναρος

Φωτογραφίες: Σπύρος Στάβερης

Παίζουν: Όλια Λαζαρίδου, Άγγελος Σκασίλας

Πληροφορίες παράστασης

Bios main

Διάρκεια παραστάσεων: Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου έως Κυριακή των Βαΐων. 
Παραστάσεις: Παρασκευή, Σάββατο & Κυριακή

Ώρα έναρξης: 21.00

Τιμή εισιτηρίου: 12 & 10 ευρώ (φοιτητικό)

 

 

250x300 knives

ANIXNOS

anixnos250x300

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

Kalomoira2.jpg

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία