Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

SLIDER2019

 

Ο θεατρικός συγγραφέας και σκηνοθέτης Γιώργος Κατσιφής αναζητάει έναν άνδρα και μια γυναίκα ερμηνευτικής ηλικίας 25 ετών για το έργο του «Lost drive». Το έργο θα παρουσιαστεί στη θεατρική σκηνή του Faust τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο 2019 Τετάρτες-Πέμπτες.

Παρακαλούνται οι ενδιαφερόμενοι να προσέλθουν στο Faust την Τετάρτη από τις 11:00 το πρωί έως τις 15:00, έχοντας μαζί τους ένα σύντομο βιογραφικό σημείωμα.
Για διευκρινίσεις μπορείτε να καλείτε στο Κ. 6948298438.
FAUST
ΚΑΛΑΜΙΩΤΟΥ 11 & ΑΘΗΝΑΙΔΟΣ 12 // 150 60 ΑΘΗΝΑ
ΤΗΛ.: +30 210 3234095
e-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Η ομάδα επίPlay επέστρεψε με την πιο απολαυστική παρωδία κλασικής ταινίας γουέστερν, Επιστροφή στην Άγρια Βρύση. Όλα τα μοτίβα και τα χαρακτηριστικά των γουέστερν, ειπωμένα και παιγμένα αλά επίPlay : η αφύλακτη πόλη στην καρδιά του Γουέστ, οι επικίνδυνοι κακοποιοί που ασυγκράτητα τρομοκρατούν τους κατοίκους κι ένας αντι-ήρωας σερίφης, αντιμέτωπος με το πεπρωμένο του...

Κάθε Δευτέρα και Τρίτη, έως αρχές Ιανουαρίου 2019.

agriadisi texnesplus2

Οι ταλαντούχοι, Δημήτρης Δεγαΐτης, Αυγουστίνος Κούμουλος, Αλέξανδρος Πέρρος και Νίκος Τσέκος, συναντήθηκαν και ένωσαν ιδέες και δυνάμεις για να σχηματίσουν τους επίPlay. Μια ομάδα που, με βασικό άξονα τη σωματική έκφραση, επιλέγει να δημιουργήσει σύγχρονες παραστάσεις, εμβαθύνοντας και προεκτείνοντας τις διαστάσεις και τις ποιότητες της μιμικής τέχνης.

Οι επίPlay, συνδυάζοντας τεχνικές σωματικού αυτοσχεδιασμού και παντομίμας με πρωτότυπη μουσική και ηχητικά εφέ, αυτή τη φορά εμπνεύστηκαν από τους στερεοτυπικούς χαρακτήρες των γουέστερν. Μετά την πρώτη παρουσίαση στο Bob Festival το Μάιο, η Επιστροφή στην Άγρια Βρύση κατέφθασε, από το μακρινό Γουέστ στη σκηνή του Faust. Μην το χάσετε, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00.

agriadisi texnesplus3

Ταυτότητα παράστασης
Σύλληψη – Σκηνοθεσία : ομάδα επίPlay
Μουσική: Νίκος Τσέκος
Κοστούμια: Μαντώ Ψυχουντάκη
Παίζουν : Αλέξανδρος Πέρρος, Αυγουστίνος Κούμουλος, Κωνσταντίνος Μουταφτσής, Ισιδώρα
Δωροπούλου
Αφηγήσεις : Θανάσης Κουρλαμπάς
Επιμέλεια αφίσας : Γιώργος "Μπόγια" Μπογιατζίδης.
Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Μασμανίδη
Πληροφορίες παράστασης

Θέατρο Faust :
Καλαμιώτου 11 & Αθηναϊδος12 , τηλέφωνο 210 3234095
Ημέρες & Ώρες παραστάσεων:
Από 12 Νοεμβρίου, κάθε Δευτέρα & Τρίτη στις 21.00
Διάρκεια : 60 λεπτά
Εισιτήρια: 12 ευρώ κανονικό, 10 ευρώ μειωμένο
.
Προπώληση:

https://www.viva.gr/tickets/theatre/faust/epistrofi-stin-agria-vrisi/

Ομάδα επιplay – FB Page

agriadisi texnesplus4

agriadisi texnesplus6

 

Από τη Γιώτα Δημητριάδη
 
Σε διπλό θεατρικό ταμπλό συναντάμε, αυτή τη σεζόν, την Ειρήνη Μελά. Η ταλαντούχα ηθοποιός υποδύεται τη μάνα στο ομώνυμο σκοτεινό παραμύθι για ενηλίκους του Σταμάτη Πακάκη στο Faust. Παράλληλα, βρίσκεται σε εντατικές πρόβες για την παράσταση «Η εξομολόγηση της υπηρέτριας Τσερλίν» του Χέρμαν Μπροχ, σε σκηνοθεσία Μαρώς Τριανταφύλλου στο Studio Μαυρομιχάλη (Πρεμιέρα 19/11).
Το κείμενο συναντάμε στο πέμπτο κεφάλαιο του εμβληματικού και τραγικά επίκαιρου μυθιστορήματος «Οι αθώοι», το οποίο έγραψε ο  Μπροχ, έναν χρόνο πριν πεθάνει το 1950.
Λίγες μέρες, πριν φορέσει το κουστούμι της μοχθηρής κι ανταγωνιστικής υπηρέτριας με την πολύπλοκη προσωπικότητα, Τσερλίν, η ηθοποιός μίλησε στο texnes-plus για τον φασισμό, την ελευθερία της βούλησης κι όλα όσα σημαίνει για την ίδια αυτός ο ρόλος. 
«Ο  κάθε ένας μας κρύβει έναν μικρό ή μεγάλο φασίστα μέσα του. Το κτήνος μέσα μας.  Το θέμα είναι πόσο θέλει ο κάθε ένας να "θρέψει" αυτό το κτήνος ή να το αφήσει να πεινάσει και να σβήσει σιγά- σιγά», σημειώνει μεταξύ άλλων η ηθοποιός.
 tserlin 2 texnes plus
 
Το έργο διαδραματίζεται τη δεκαετία του ’30, λίγο πριν ανέβει στην εξουσία ο Χίτλερ – όταν οι άνθρωποι δεν συμμετείχαν στα πολιτικά δρώμενα, καθώς ήθελαν την ησυχία τους. Πόσο μοιάζει αυτή τους η στάση με την σημερινή κατάσταση στη χώρα μας;
 
Ειρήνη Μελά: Δυστυχώς, τώρα, μοιάζει πολύ. Δεν ήταν έτσι πριν λίγο καιρό...  Με το σύστημα που κυβερνούσε τη χώρα μας τα τελευταία χρόνια, με τις τόσες αδικίες στον άνθρωπο, με την τρομοκρατία προς τον άνθρωπο, την άνοδο φασιστικών συμμοριών, την άνιση κατανομή του πλούτου, την ανεργία - θα μπορούσα να περιγράφω και να συνεχίσω να γράφω για αυτήν την άδικη ζωή που ζούσαμε - ο κόσμος είχε αρχίσει να δυσανασχετεί και να "επαναστατεί",  τουλάχιστον, στη σκέψη του για μια άλλη πιο δίκαιη καθημερινότητα και ζωή.  Η "αριστερά" ή οι άνθρωποι με αριστερή σκέψη ξεσηκώθηκαν και πάλεψαν για κάτι καλύτερο. Δυστυχώς, αυτό το καλύτερο - στον βαθμό που θα θέλαμε - δεν ήρθε. Δεν θα μπω στη διαδικασία του «ποιος φταίει και τι θα μπορούσε να γίνει», «τι έφταιξε» κ.τ.λ. αυτό είναι μεγάλη κουβέντα. Πάντως δεν ήταν αυτό που πίστεψε, ή που οραματίστηκε, ή που φαντάστηκε ο περισσότερος κόσμος.  Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να "καθίσει" ο κόσμος. 
Τώρα, λοιπόν, αυτό που λέτε στην ερώτησή σας να "μην συμμετέχει στα πολιτικά δρώμενα" συμβαίνει.  Είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί σε μια κοινωνία. Να μην ενδιαφέρεται, να "μην ασχολείται" . Αυτό δίνει χώρο στο θηρίο που κρύβει μέσα του ο άνθρωπος να φανερωθεί. Στον φασισμό.  Με τη γενική του τρομακτική έννοια, αλλά και με την ατομική του έννοια. Ο  κάθε ένας μας κρύβει έναν μικρό ή μεγάλο φασίστα μέσα του. Το κτήνος μέσα μας. Το θέμα είναι πόσο θέλει ο κάθε ένας να "θρέψει" αυτό το κτήνος ή να το αφήσει να πεινάσει και να σβήσει σιγά- σιγά.
 
Φοράτε το κοστούμι της υπηρέτριας στην παράσταση «Η εξομολόγηση της υπηρέτριας Τσερλίν» και μεταμορφώνεστε  σε μια γυναίκα που σκορπίζει κακό και  καταστρέφει ζωές. Πως προσεγγίσατε μια τόσο ακραία ψυχοσύνθεση;
 
Ειρήνη Μελά:  Δεν ήταν πολύ δύσκολο να την προσεγγίσω και να την καταλάβω για να μπορέσω, τελικά, να την ερμηνεύσω.  (Το δύσκολο και το στοίχημα είναι κατά πόσο την ερμηνεύω καλά τελικά  ως ηθοποιός εννοώ). Είναι μια γυναίκα, η οποία υπάρχει γύρω μας. Υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει, όσο ισχύει αυτό που είπα πιο πάνω κι όσο η παιδεία αυτού του τόπου είναι στο επίπεδο που είναι.  Για το τι είμαστε, τι γινόμαστε τελικά, ευθύνεται η παιδεία ενός τόπου. Σύμφωνα με αυτήν την παιδεία μεγαλώνει μια μάνα το παιδί της, ένας πατέρας, ένα σχολείο, μια θρησκεία, μια κοινωνία, μια πολιτική. Είναι πια στο χέρι του κάθε ενός να μορφωθεί πραγματικά κι από πηγές αμερόληπτες, να καλλιεργήσει τον εαυτό του και να θέλει να αναδείξει τη φωτεινή πλευρά του ανθρώπου κι όχι την σκοτεινή. 
Η "ΤΣΕΡΛΙΝ" δεν κάνει αυτό. Το αντίθετο, ακριβώς, κάνει. Μένει μέσα στον μικρόκοσμο του σπιτιού, στους "τοίχους της" και παλεύει να ζήσει μέσα από τις ζωές των άλλων. Των "καλύτερων" κατά τη δική της άποψη.  Οι "καλύτεροι" γι’  αυτήν είναι όσοι έχουν εξουσία. Πολιτική, κοινωνική, χρηματική. Θέλει να τους εξουσιάσει, λοιπόν, αυτούς και να πάρει τη θέση τους. Να συνεχίσει να είναι το ίδιο πράγμα μ’ αυτούς όμως. Απλά να πάρει τη θέση τους.  Δεν έχει φυσικά ταξική συνείδηση. Μόνο να καταστρέψει και να πάρει την εξουσία θέλει. Την εξουσία του σπιτιού, όμως. Τόσο φτηνές είναι οι επιθυμίες της.  Θέλει να γίνει η "κυρία" του σπιτιού στη θέση της κυρίας της. Είναι, λοιπόν, "ανθρώπινα" όλα αυτά κι έτσι ένας ηθοποιός μπορεί να τα προσεγγίσει, αν έχει εξασκήσει την παρατηρητικότητα του, τη γνώση του και την πολιτική του σκέψη. Μετά "ψαχουλεύει" στις πιο κρυφές πτυχές μέσα του και στις πιο σκοτεινές και πάντα βρίσκει κάπου να "ακουμπήσει" στον ρόλο. Σημαντικός ο ρόλος του σκηνοθέτη, όμως. Καθοριστικός. Η ανάλυση που κάναμε με τη Μαρώ Τριανταφύλλου, η οποία σκηνοθετεί την παράσταση ήταν εξαιρετική από πλευράς της. Με καθοδήγησε στο κάθε βήμα μου. 
 
«Οὐδεὶς ἑκὼν κακός» υποστήριζε ο  Σωκράτης στα πλαίσια μιας αρχαίας ελληνικής ηθικής. Το πιστεύετε  αυτό και για την Τσερλίν; 
 
Νομίζω ότι η "ΤΣΕΡΛΙΝ", "βάζει" δικαιολογίες για κάθε πράγμα που κάνει για να μην πιστέψει πόσο διεστραμμένος είναι ο χαρακτήρας της, οι σκέψεις της κι οι πράξεις της. Ο πόθος της για εξουσία είναι τόσο μεγάλος που της χρειάζεται κάτι τέτοιο. Αυτό δεν κάνουν όλοι, όμως, όσοι έχουν φασιστικές συμπεριφορές;  Βλέπουμε μέσα στο έργο, πάντως, κάποια "φωτεινά" σημεία του μυαλού της. Κάποια αποφθέγματα που λέει η ίδια για τη ζωή, κάποιες φορές, κάποιες σοφίες, που σε ξαφνιάζουν! Εκεί έρχεσαι και λες ότι έχει ή είχε τις προδιαγραφές για να γίνει ένα φωτεινό πλάσμα, γιατί καταλήγει έτσι; Γιατί επιλέγει να καταλήξει έτσι; Αυτό το ζοφερό, καταστροφικό πλάσμα, οπότε καταλήγω, πάλι, στο ότι κάποιος επιλέγει να γίνει "κακός"  και βάζει τις δικαιολογίες του. Μένει στην αμάθειά του, στην ημιμάθειά του και στο βόλεμά του, γιατί αυτό τον συμφέρει. Αλλιώς, πάλι, θα αναφερθώ στην ευθύνη της πολιτείας και της παιδείας. 
 
Οι ήρωές του Χέρμαν Μπροχ, βυθισμένοι στις προσωπικές τους ιστορίες, ερωτεύονται, ζηλεύουν, θυμούνται, επιτίθενται ο ένας στον άλλον και παραμένουν θεατές των εξελίξεων. «Αθώοι» για ό,τι συμβαίνει γύρω τους, άρα συνένοχοι στην επερχόμενη βαρβαρότητα. Πόσο ένοχοι είμαστε, όταν γινόμαστε απαθείς θεατές των γεγονότων; 
 
 Φυσικά κι είμαστε ένοχοι. Πολύ ένοχοι και καθόλου αθώοι. Είμαστε το πρόσωπο της αυριανής κοινωνίας. Φέρουμε στον κόσμο παιδιά, τα οποία αύριο θα είναι ενήλικες, θα πρέπει να αποφασίσουν για τη ζωή που θέλουν, θα πρέπει να φτιάξουν τον κόσμο που θέλουν. Αυτό το "θέλουν" το διαμορφώνουμε εμείς. Είμαστε, καλώς ή κακώς, το παράδειγμα. Αν είμαστε απαθείς και θεατές θα φτιάξουμε μια απαθή και γεμάτη θεατές κοινωνία, όπου άλλοι θα κινούν τα νήματα για μας κι εμείς, απλά, θα δυσανασχετούμε.
Τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε μια αύξηση των ποσοστών των ακροδεξιών κομμάτων παγκοσμίως. Κατά τη γνώμη σας γιατί συμβαίνει αυτό, ενώ οι άνθρωποι γνωρίζουν την ιστορία. 
Ειρήνη Μελά:  Η αύξηση των ποσοστών των ακροδεξιών κομμάτων, παγκοσμίως, είναι γεγονός όπως και ο εκφασισμός της κοινωνίας μας.  Ο άνθρωπος έχει ξεχάσει πως είναι να ζει ελεύθερος. Να έχει την ελεύθερη βούληση.  Έμαθε να τον καθοδηγούν, τις περισσότερες φορές με σκληρότητα, με απολυταρχικότητα. Έζησε δικτατορίες, φασισμούς. Δεν θυμάμαι να έζησε ελεύθερα. Αυτό αν έγινε, έγινε πολύ- πολύ παλιά. Ο άνθρωπος στα δύσκολα ανατρέχει  σ’ αυτό που ξέρει, σ’ αυτό που του είναι οικείο. Στην "ασφάλειά" του. Πως να διαχειριστεί κάτι που του είναι άγνωστο;  Η ελευθερία είναι άγνωστη. Δεν ξέρει τι να την κάνει.  Επιλέγει,  λοιπόν, τη  σκληρότητα που γνωρίζει,  που έχει και κάποια καλά, κατά την κρίση του.  "Θέλει αρετήν και τόλμη η ελευθερία…" 
tserlin 3 texnes plus
 
Στην παράστασή σας προβήκατε σε μια μικρή «αυθαιρεσία», όπως δηλώνει η σκηνοθέτις σας: καθώς αντικαταστήσατε τον ακροατή της Τσερλίν με μια κυρία, η οποία τραγουδά και αδιαφορεί για την Τσερλίν. Πόσο επηρέασε η παρουσία της την ερμηνεία σας;
 Είναι μια "αυθαιρεσία" πολύ έξυπνη και πολύ χρήσιμη για την παράσταση που αναδεικνύει αυτό που θέλει να αναδείξει η σκηνοθέτις, η Μαρώ. Η "κυρία που τραγουδά και αδιαφορεί" είναι η ίδια η αστική τάξη. Μια συγκεκριμένη αστική τάξη που βοήθησε, στήριξε κι αυτή πολύ στην άνοδο του φασισμού.  Η παρουσία, λοιπόν, αυτή όχι μόνο βοήθησε κι επηρέασε την ερμηνεία μου ως ηθοποιό, αλλά νομίζω ότι την αναδεικνύει κιόλας. Επίσης, να πω εδώ ότι η Αιμιλία Ράπτη, η οποία υποδύεται αυτήν την "κυρία" είναι εξαιρετική κι έχει υπέροχη φωνή.
 
Δεν είναι η πρώτη φορά που σας σκηνοθετεί η Μαρώ Τριανταφύλλου. Μιλήστε μας γι’ αυτήν τη συνεργασία. 
 
 Ναι, δεν είναι η πρώτη μας φορά. Με τη Μαρώ έχουμε πολύ καλή χημεία. Ως καλλιτέχνες και ως άνθρωποι. Αυτό είναι υπέροχο, όταν συμβαίνει στο θέατρο.  Είναι πολύ σημαντικό για μένα να "μιλάω την ίδια γλώσσα" με τους ανθρώπους, με τους οποίους που συνεργάζομαι στο θέατρο. Να έχουμε κοινούς ηθικούς, αξιακούς κώδικες κατ’ αρχήν. Όταν βλέπεις ότι μέσα σ’ αυτά έρχεται να προστεθεί κι ίδια "ματιά" στο θέατρο και στο γιατί κάνει κανείς θέατρο, τότε νιώθεις τυχερός.  Η Μαρώ έχει μια βαθειά γνώση πάνω στην λογοτεχνία, κάνει μια εξαιρετική ανάλυση χαρακτήρων - ρόλων και καθοδηγεί με ακρίβεια τον ηθοποιό.  "Παίζει" με εναλλαγές συναισθημάτων μέσα στην ίδια πρόταση.  Πολλές φορές στη ζωή μας αλλιώς ξεκινάμε να πούμε κάτι και μέσα στην ίδια πρόταση αλλιώς καταλήγουμε. Με διαφορετικά συναισθήματα εννοώ. Αυτό το ξέρει πολύ καλά να το δουλεύει η Μαρώ κι είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον για μένα από τη θέση του ηθοποιού. Αναδεικνύεται το κείμενο έτσι κι αυτό που θέλει να πει ο συγγραφέας. Τίποτα δεν είναι μονότονο, ίδιο σε εκφορά λόγου, όλα "ισορροπούν" σε μια "ανισορροπία" συναισθημάτων.  Πιστεύω και αγαπώ τη Μαρώ. Το λέω γιατί το ξέρει κι η ίδια. Ονειρευόμαστε και "μαγειρεύουμε" κι άλλα πράγματα για το θέατρο που τόσο αγαπάμε και οι δυο. 
 
mela mana texnes plus
Σας βλέπουμε και στην παράσταση «ΜΑΝΑ» στο Faust. Πείτε μας λίγα λόγια και γι’ αυτή την παράσταση. 
 
 Στο "ΜΑΝΑ" του Σταμάτη Πακάκη ερμηνεύω τη Μάνα.  Μια Μάνα ιδέα, με όλα της τα αρνητικά και κάποια θετικά.  Ίσως, ελάχιστα θετικά. Ο Σταμάτης είναι ένας νέος ταλαντούχος άνθρωπος. Έχω χαρεί τόσο που τον έχω γνωρίσει και που συνεργάζομαι μαζί του. Είναι αυτό που λέμε η "ελπίδα" που φορτώνουμε τους νέους.  Όμως αυτό το παιδί είναι πράγματι ταλαντούχο και πιστεύω πως θα κάνει εξαιρετικά πράγματα στην τέχνη του.  Η παράσταση "ΜΑΝΑ" είναι ένα σκοτεινό παραμύθι για ενήλικες. Το έχει γράψει ο Σταμάτης, το έχει σκηνοθετήσει, έχει γράψει στίχους και μουσική και στην παράσταση υποδύεται τον "Υπνο".  Δεν θέλω να πω κάτι περισσότερο, απλά προσκαλώ και προκαλώ τον κάθε έναν να έρθει να δει αυτήν την παράσταση.  Κάθε Παρασκευή στις 9, λοιπόν, στο θέατρο Faust.
 
Επόμενα επαγγελματικά σχέδια υπάρχουν;
 
Επόμενα επαγγελματικά σχέδια; Προς το παρόν δεν κάνω σχέδια. Είναι μια πολύ γεμάτη και δημιουργική περίοδος για μένα θεατρικά και την απολαμβάνω.  Πρέπει να μένουμε στη "στιγμή" και να την γευόμαστε. Να μην τρέχουμε, να μην προσπερνάμε στιγμές, καταστάσεις κι ανθρώπους σ’ αυτήν την ζωή. Είναι τόσο μικρή για κάτι τέτοιο και δεν της αξίζει!
 
 
Η «ΜΑΝΑ» σε κείμενο και σκηνοθεσία του Σταμάτη Πακάκη, Παρασκευή στις 21:00 στο Faust. 
«Η εξομολόγηση της υπηρέτριας Τσερλίν» του Χέρμαν Μπροχ, σε σκηνοθεσία Μαρώ Τριανταφύλλου, κάνει πρεμιέρα στο Studio Μαυρομιχάλη στις 19 Νοεμβρίου κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:15
 

Τα « α μ α ρ α ν τ α» από 11 Οκτώβρη και για 20 μόνο παραστάσεις επιστρέφουν στη σκηνή του Faust. Η παράσταση αγαπήθηκε πολύ από το κοινό και εισέπραξε εξαιρετικές κριτικές από μεγάλη μερίδα του Τύπου. 

 

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ

Ο Μέμος (Αλέκος Συσσοβίτης) ένας περιφερόμενος μπουλουκτζής, έχει μόλις κηδέψει τον για χρόνια συνεργάτη και σύντροφό του Στάμο (Αλέξανδρος Παπαϊωάννου). Μην έχοντας συνέλθει ακόμα από την πρόσφατη απώλεια, προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια του για να ανέβει στη σκηνή και να παίξει για πρώτη φορά μόνος. Μαζί του, αυτή την παράξενη και ταραγμένη νύχτα, στο παρασκήνιο του τσίρκου, βρίσκεται και η Μερόπη (Μαρία Πανουργιά), πρώην σύζυγος του Στάμου και άσπονδη φίλη του Μέμου. Μια παράξενη βουή πλησιάζει, το κοινό είναι ταραγμένο και η νεκρή καλλιτέχνις Αντώνα (Μπέττυ Βακαλίδου) αφηγείται τους θανάτους της έναν προς ένα, λίγο προτού βγει ο Μέμος στη σκηνή.

 

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Στα «Αμάραντα» παρακολουθούμε ένα θίασο ζώντων και νεκρών στην έσχατη παράστασή τους: ο Μέμος, ο Στάμος, η Μερόπη, η νεκρή καλλιτέχνις Αντώνα λίγο πριν τους φάνε τα σκυλιά.

Με υλικά όλα εκείνα τα θεμελιώδη συστατικά που συνθέτουν τα θεατρικά σύμπαντα του Παύλου Μάτεσι και της Γλυκερίας Μπασδέκη, η bijoux de kant επιχειρεί τη δημιουργία του εθνικού μας πορτρέτου: φαιδροί, βαρυπενθούντες, από χρόνια πεθαμένοι και πεινασμένοι φτωχοδιάβολοι, που προσπαθούν να αναπαραστήσουν τα συντρίμμια του εαυτού τους.

Ένας αποτυχημένος μπουλουκτζής, ο Μέμος, μια τρομοκρατημένη γυναίκα, η Μερόπη: άνθρωποι που δεν πονούν καθόλου ή πονούν πολύ, δεν φοβούνται καθόλου ή φοβούνται υπερβολικά, πρόσωπα χωρίς ξεχωριστή ατομικότητα που εκπροσωπούν κοινωνικούς ρόλους και ψυχισμούς αρχετυπικούς. Και δίπλα τους ο νεκρός μπουλουκτζής Στάμος και η πολλάκις νεκρή καλλιτέχνις Αντώνα: πλάσματα μυθολογικά, σε επικοινωνία με αόρατες δυνάμεις και αγγέλους.

Με τα όρια ανάμεσα στην πραγματικότητα και στην Τέχνη να απουσιάζουν, ακριβώς όπως και τα όρια μεταξύ ζωής και θανάτου, τα «αμάραντα» συμβαίνουν στο παρασκήνιο ενός τσίρκου. Όμως ο κόσμος της παράστασης δεν επιθυμεί να είναι λογικός, αλλά υπερ-λογικός, να έρχεται από την προϊστορία και τα παραμύθια και να καταλήγει σε αινιγματικές πράξεις βίας και θανάτου που έχουν χαρακτήρα τελετουργικό. Οι πράξεις αυτές, παρά τη σκληρότητά τους εκπέμπουν μια περίεργη ομορφιά, που τελικά λυτρώνει.

 

 ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Mόνο ως κωμωδία αντέχεται το βαθύ αυτό δράμα τσίρκου που έγραψαν ο Μάτεσις και η Μπασδέκη, και μαζί και χώρια. Όλοι πεινάνε σ’ αυτή την κωμωδία που θα μπορούσε να είναι και θρηνητικός κομμός της αειπαρθένου Ελλάδος. Mια πείνα που πέφτει σαν επιδημία στο στοιχειωμένο αυτό μπουλούκι φέρνοντας γέλια έως δακρύων. Ζωντανοί και νεκροί, θεατρίνοι και θεατές πάντα αμάραντοι και δαφνοστεφείς -πάντα προς την νίκην.

Αγάπησα πολύ τον Μέμο, τον Στάμο, την Μερόπη, την νεκρή καλλιτέχνιδα Αντώνα. Κι ακόμη πιο πολύ αυτά τα λυσσασμένα σκυλιά που πεινάνε σα χώρα.

– Έπρεπε να γελάσω μαζί τους για να μην κλάψω μόνος μου.

Γιάννης Σκουρλέτης

Από 11 Οκτωβρίου 2017

Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο 21.00

Κυριακή 19.00

Για 6 μόνο εβδομάδες

 

Τιμές Εισιτηρίων:

Κανονικό: 12€

Φοιτητικό, ανέργων: 10€

Ατέλειες: 5€

 

Προπώληση:

Viva

 

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Μια ρομαντική κωμωδία για 10 μοναδικές παραστάσεις κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:οο στο Studio Μαυρομιχάλη.

Κλείστε τις θέσεις σας στο 21 0645 3330

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

Kalomoira2.jpg

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία