Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

Απο τη Γιώτα Δημητριάδη

10 Ιουνίου 1944: Σφαγή στο Δίστομο, όπου οι ΝΑΖΙ αφανίζουν, σχεδόν, ένα ολόκληρο χωριό στο μαρτυρικό Δίστομο Βοιωτίας.

10 Ιουνίου 2019: Η Έλενα Καρακούλη παρουσιάζει στο Φεστιβάλ Αθηνών το Himmelweg (Ο δρόμος για τον ουρανό) του Ισπανού δραματουργού Χουάν Μαγιόργκα.

Εβδομήντα πέντε χρόνια μετά τη θλιβερή επέτειο παρακολουθήσαμε ένα εξαιρετικό κείμενο, βασισμένο σ’ ένα πραγματικό ιστορικό γεγονός της εποχής του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Σ’ ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης Εβραίων κοντά στην Πράγα, στήνεται ένα παιχνίδι εντυπώσεων. Η ναζιστική κυβέρνηση του Βερολίνου επιβάλλει σε επιλεγμένους κρατούμενους να δημιουργήσουν μια πλαστή εικόνα αξιοπρεπούς διαβίωσης, εξαιτίας του φόβου για κοινωνική κατακραυγή.

Εκεί καταφτάνουν  εκπρόσωποι του  Ερυθρού Σταυρού, θορυβημένοι από τις φήμες για τις συνθήκες που επικρατούν στα στρατόπεδα, αυτό που βλέπουν, όμως, είναι όλα να  λειτουργούν «κανονικά».  «Είναι μια σχεδόν κανονική πόλη», θα γράψει στην αναφορά του ο υπεύθυνος ελεγκτής του Ερυθρού Σταυρού και μόλις επιστρέψει στην υπηρεσία του θα στείλει 3 κούτες με φάρμακα έχοντας καθαρή συνείδηση, γιατί όσο κι αν έψαξε οι «δασκαλεμένοι» Εβραίοι δεν τον άφησαν να καταλάβει τίποτα για την πραγματικότητα που βίωναν.

Το έργο είναι τρομακτικά σύγχρονο, στην Ευρώπη, όπου η ακροδεξιά, όλο και κερδίζει έδαφος.

himmelweg 3

Η ιστορία, μου θύμισε την βραβευμένη με Όσκαρ ταινία του Ρομπέρτο Μπενίνι «Η Ζωή είναι ωραία» (1997). Μου θύμισε, όμως, και το «Μεγάλο μας Τσίρκο» του  Ιάκωβου Καμπανέλλη (1973), καθώς κι άλλες τόσες ιστορίες που έχουμε παρακολουθήσει, μέσα στα χρόνια, εμπνευσμένες από τη βιαιότητα του πολέμου και τις αγριότητες των Ναζί.

Αυτό δείχνει, ότι ένα έργο μιλάει στο θυμικό σου. Η Έλενα Καρακούλη, στην καλύτερη δουλειά της μέχρι σήμερα, ανέστησε την ιστορία του Χ. Μαγιόρκα με μοναδικό τρόπο στήνοντας μια σπουδαία παράσταση.

Μοιάζει να μην υπογραμμίζει τίποτα, αντιθέτως, δίνει στον θεατή την ευκαιρία να φανταστεί ακόμα περισσότερες εικόνες από αυτές που παρακολουθεί. Ισορροπεί μοναδικά μεταξύ του Ευριπίδειου «φαίνεσθαι» κι «είναι»,  όπως αναφέρεται άλλωστε και στο κείμενο: «ο καπνός έχει σκιά» και στολίζει την παράσταση με τα απαραίτητα σκηνοθετικά ευρήματα.

Η ομάδα των ηθοποιών της είναι σπουδαία. Ο Νίκος Ψαρράς, στον ρόλο του σκληρού Γερμανού στρατιωτικού, χτίζει έναν ολοκληρωμένο χαρακτήρα με τις ψυχώσεις, τις εμμονές, αλλά και κάποια ψήγματα ευαισθησίας, τα οποία φωτίζουν μοναδικά τον ήρωά του. Σκηνική εγρήγορση, εντυπωσιακή απεύθυνση κι ένας λόγος που ρέει και σε παρασύρει. Νομίζω μια από τις καλύτερες ερμηνείες του ηθοποιού, τα τελευταία χρόνια, όπου έτσι κι’ αλλιώς έχει ανεβάσει πολύ τον πήχη.

Απίστευτος ο Δημήτρης Παπανικολάου, στον ρόλο του υποτακτικού Εβραίου. Ο ηθοποιός έχει σωματοποιήσει μοναδικά όλο τον πόνο και την εξάντληση ενός κακοποιημένου ανθρώπου. Δημιουργεί μια φιγούρα,παραπέμποντας τόσο σε παλιάτσο, όσο και στον Τσάρλι Τσάπλιν. Παράλληλα, είναι άκρως ενδιαφέρουσες οι στιγμές, κατά τις οποίες φλερτάρει με την εξουσία, αποδεικνύοντας τη δίψα του ανθρώπου γι’ αυτήν.

Δυνατός στον ρόλο του εκπροσώπου του Ερυθρού Σταυρού, ο Θανάσης Δήμου με μια καθηλωτική αφήγηση των γεγονότων, που χτυπάει κατευθείαν στην ενσυναίσθηση του θεατή.

Ο Ηλίας Ανδρέου κι η Μελισσάνθη Ρεγκούκου, στα μικρά τους περάσματα, μοιάζουν με εικόνες βγαλμένες από μουσικό κουτί. Σ' αυτό συμβάλλει κι η εμπνευσμένη δουλειά της Φαίδρας Σούτου στην κίνηση. 

Την παράσταση, όμως, κλέβει στο φινάλε η  μικρούλα Έλλη Παπανικολάου, η οποία με την μαγική της φωνή ερμηνεύει ένα νανούρισμα, όπως το θυμάται από τη μαμά της που χάθηκε. Το κίνητρο που δίνει στο παιδί ο πατέρας: «το κάνουμε για να γυρίσει πίσω η μαμά» και, στη συνέχεια, αυτή η μελωδία που βγαίνει από το στοματάκι της, μοιάζει σαν κραυγή για όλα τα παιδιά,θύματων των πολέμων.

Μια κραυγή που θα μας κυνηγά για πάντα και θα μας θυμίζει τη φράση του Νίκου Καζαντζάκη: «Αν έστω και ένα παιδί σε κάποια άκρη του κόσμου πεθαίνει από την πείνα ή από τον πόλεμο, τότε ο πολιτισμός μας έχει αποτύχει οικτρά». Αποτύχαμε, λοιπόν, και συνεχίζουμε...

Η παράσταση οφείλει, επίσης, την επιτυχία της στην εικαστική επιμέλεια της Εύας Νάθενα, η οποία δίνει λύση με το εύρημα με τις βαλίτσες, προσθέτοντας, τόσο στο εικαστικό, όσο και στο δραματουργικό κομμάτι του έργου, όπως, επίσης,  τα όμορφα κουστούμια της Εβελίνας Δαρζέντα κι οι δουλεμένοι, στη λεπτομέρεια, φωτισμοί του Νίκου Βλασόπουλου. Αφήνω για το τέλος τα καταπληκτικά βίντεο του Άγγελου Παπαδόπουλου και την εμπνευσμένη μουσική της Violet Louise.

Μια παράσταση, που πρέπει να βρει τον δρόμο της και για τη χειμερινή σεζόν, ώστε να την απολαύσουν, όσο το δυνατόν περισσότεροι θεατρόφιλοι αλλά και μαθητές, αφού μόνο με την Τέχνη και την Παιδεία αντιμετωπίζεται το τέρας του ναζισμού και της ακροδεξιάς. 

250x300 knives

ANIXNOS

anixnos250x300

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Το ημερολόγιο του Αζόρ

Για μια μοναδική παράσταση στο Bob Festival

Παρασκευή 14/6 στις 18:30 στο θέατρο Κιβωτός

Κλείστε εγκαίρως τη θέση σας εδώ

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

Kalomoira2.jpg

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία