Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου.
 
Πλιάτσιος Κωνσταντίνος: Το κινητό μου.
 
Κατερίνα Καλέντζη:Τα απαραίτητα, κυρίως τα κλειδιά μου.
 
Σοφία Μελισσηνού: Ένα μπουκαλάκι νερό
 
Τάσος Πετρίτσης: Τα απαραίτητα. Ρούχα, props. Και ίσως κάτι που χρησιμεύει στην προετοιμασία μου πριν βγω στη σκηνή.
 
Ελένα Τσέλιου: Εκτός από τα αντικείμενα της παράστασης έχω πάντα μια τεράστια τσάντα που χωράει τα πάντα μέσα, ότι μπορείς να φανταστείς γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι θα συμβεί πρέπει να είσαι έτοιμος για όλα χα χα
 
 
 metorites kamarini
 
Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ
 
Σοφία Μελισσηνού: Είναι αυτό που μοιράζομαι τώρα με τους ¨Μετεωρίτες¨ γιατί υπάρχει αγάπη!
 
Τάσος Πετρίτσης: Φέτος με τη Βιολέτ είναι το πρώτο μου. Οπότε ναι, και μόνο για τη μαγεία της εμπειρίας είναι το πιο ωραίο.
 
 
Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.
 
 Κατερίνα Καλέντζη:Μου ‘ρχεται αυτόματα στο μυαλό μου το καμαρίνι της Μάργκο Τσάνινγκ -Μπέτι Ντέιβις από το «Όλα για την Εύα» , ίσως επειδή είναι μία σπουδαία ταινία.
 
Πλιάτσιος Κωνσταντίνος: Στο θέατρο του Πειραιά.
 
Σοφία Μελισσηνού: Όλα τα καμαρίνια έχουν μια ωραία ενέργεια...Οπότε δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο
 
Ελένα Τσέλιου: Του θεάτρου Παλλάς
 
 
Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.
 
Πλιάτσιος Κωνσταντίνος: Να προσπαθώ να χαλαρώσω τους άλλους με αστεία.
 
Κατερίνα Καλέντζη Αναμνήσεις αργούν ακόμα…
 
Τάσος Πετρίτσης: Η αγωνία, η προσμονή, οι παλμοί που ανεβαίνουν, η ανάγκη που πολλαπλασιάζεται, η αδρεναλίνη, η συντροφικότητα... Ένα μείγμα
 
 Σοφία Μελλησινού: Λίγο πριν βγούμε στη σκηνή το άγχος που μοιραζόμαστε και το κουράγιο που δίνει ο ένας στον άλλον ακόμα και με ένα βλέμμα.
 
Ελένα Τσέλιου:Τα καμαρίνια της Δραματικής Σχολής, πολλές αναμνήσεις και όνειρα εκεί μέσα 
 
Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.
 
Πλιάτσιος Κωνσταντίνος: Αναλόγως με τον ρόλο.
 
Κατερίνα Καλέντζη: Το τελευταίο πράγμα που σκέφτομαι πριν βγω από το καμαρίνι είναι να σταματήσω όσο μπορώ να σκέφτομαι J
 
 Σοφία Μελλησινού: Εισπνοή- εκπνοή αφήνω όλα όσα με απασχολούν εκεί κλείνω την πόρτα και μπαίνω σε έναν άλλον κόσμο.
 
Τάσος Πετρίτσης: Ο,τιδήποτε μου ζητήσει το σώμα μου.
 
Ελένα Τσέλιου:  Απλώς ένα βήμα... χα χα!
 
violet sti gi
 
ΜΕΤΕΩΡΙΤΕΣ:
 
Οι ΜΕΤΕΩΡΙΤΕΣ δημιουργήθηκαν το 2018. Την νεοσύστατη ομάδα αποτελούν πέντε (5) βασικά μέλη, όλοι απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής Νέο Ελληνικό Θέατρο του Γ.Αρμένη. Η «Βιολέτ στη γη» αποτελεί το πρώτο τους θεατρικό ανέβασμα. Στο έργο συμμετέχουν 5 ηθοποιοί επί σκηνής και 1 Σκηνοθέτης.
 
 
 Κλείστε εύκολα τις θέσεις σας μ' ένα κλικ εδώ!
 
 
 
 
 
 
 

                                             “Ωραία, Τραγουδήσατε. Κi ύστερα; Τι άλλαξε;

                                Τίποτα Ετιέν. Τίποτα δεν άλλαξε. Τραγουδήσαμε όμως.”

 

violet sti gi

Η «Βιολέτ στη γη», με τον πρωτότυπο τίτλο «Violette sur la Terre»(2002), αποτελεί το έβδομο θεατρικό έργο της βραβευμένης Γαλλόφωνης Καναδής συγγραφέως Carole Fréchett, σε μετάφραση Δημήτρη Φίλια και παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα από την νέα ομάδα Μετεωρίτες.

“Ξαφνικά έστριψα. Έτσι απλά μου 'ρθε. Ακριβώς τη στιγμή που άφηνα τον κεντρικό δρόμο, κατάλαβα προς τα πού κατευθυνόμουν. Είχα καιρό να πάω εκεί...”

ΠΩΛ

Η ιστορία πίσω από το έργο:

Το 1999, τρείς θεατρικοί οργανισμοί το “Théâtre du Tandem” και το Théâtre en scène” από περιοχές του Καναδικού Κεμπέκ και της Βόρειας Γαλλίας με ανθρακωρυχεία, πρότειναν στην Καρόλ Φρεσέτ να γράψει ένα θεατρικό έργο εμπνευσμένο από τον κόσμο των ανθρακωρύχων. Λίγους μήνες αργότερα, η συγγραφέας έζησε για σύντομα χρονικά διαστήματα στις περιοχές Loosen-Gohelle, Rough-Noranda Και Sudbury για να έρθει σε επαφή με ανθρώπους που είχαν ζήσει ή ζουν από τα ανθρακωρυχεία. Είδε και άκουσε περίπου τριάντα άτομα που της μίλησαν για τη ζωή τους. Η Φρεσέτ κράτησε τη ζωντάνια, το κουράγιο, το σωτηριώδες χιούμορ και την ανθρωπιά των ανθρακωρύχων για να πλάσει τη μαγεία των σελίδων του έργου της στο οποίο θα σκιαγραφήσει με τον προσωπικό της τρόπο, την πραγματικότητα μιας κοινότητας που στερείται τα πάντα όταν τα ανθρακωρυχεία κλείνουν βυθίζοντας τους εργαζόμενους στη μιζέρια της ανεργίας, την περιθωριοποίηση και την υπαρξιακή μοναξιά.

Σημείωμα Μεταφραστή:

Επαναστατική ματιά, ύμνος στην αγάπη ή και τα δύο; Όποια ερμηνεία και να δώσεις στο τέλος του έργου «Η Βιολέτ στη γη» νιώθεις την πληρότητα ενός έργου βαθιά ανθρώπινου, συγκινητικού αλλά και κωμικού μαζί, ενός θεατρικού μικρόκοσμου που κινείται ανάμεσα σε σκοτάδι και φως. Μέσα από μία απλή ιστορία η Καρόλ Φρεσέτ μας καλεί να συνειδητοποιήσουμε την ανάγκη εξεύρεσης τρόπων να ζούμε μαζί ξεφεύγοντας από την μοναξιά.

Carole Frechette:

Γεννημένη το 1949 στο Μόντρεαλ του Καναδά, η Kαρόλ Φρεσέτ σπούδασε θέατρο «Στην Εθνική Σχολή Θεάτρου» του Καναδά και αμέσως μετά ενσωματώθηκε στο δυναμικό του φεμινιστικού- μαρξιστικού θεατρικού οργανισμού «Théâtre des cuisines” (1974), όπου κατέθεσε τη συμβολή της σε θέματα θεατρικής γραφής όσο και σκηνοθεσίας.

Έχει γράψει σημαντικό αριθμό θεατρικών έργων όπως το “Baby blues”(1989),”La peau d’ Elisa”(1998), ”Violette sur la terre”(2002). Τη χρονιά αυτή (2002) η Καναδή δημιουργός θα τιμηθεί με δυο σημαντικές διακρίσεις: το βραβείο “Elinore et Lou Siminovitch” για τη συμβολή της στο καναδικό θέατρο και το “Βραβείο Γαλλοφωνίας” του φεστιβάλ της γαλλικής πόλης Αβινιόν από την SACD(Société des auteurs et compositeurs dramatiques,- Εταιρία δραματικών συγγραφέων και συνθετών). Οι υψηλές αυτές διακρίσεις θα συμβάλλουν στο να γίνει γνωστότερο το έργο της στην Ευρώπη (και όχι μόνο) με αποτέλεσμα να κερδίσει διεθνή αναγνώριση. Το 2018 έγινε μέλος της Ακαδημίας Γραμμάτων του Κεμπέκ.

 

 violet 2

Συντελεστές:

Μετάφραση: Δημήτρης Φίλιας

Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Φαναριώτης

Σκηνικά-Κοστούμια: Σπύρος Μποφίλιος

Σχεδιασμός Φωτισμών: Αλέξανδρος Θεοφυλάκτου

Trailer: Γιάννης Ψαλτάκης

Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Θεοφυλάκτου

Art Work -Σχεδιασμός Αφίσας: LoverDo

Επικοινωνία-Δημόσιες Σχέσεις: Γιώτα Δημητριάδη

Ερμηνεύουν: Κατερίνα Καλέντζη, Σοφία Μελισσηνού, Τάσος Πετρίτσης, Κώστας Πλιάτσιος, Έλενα Τσέλιου

Το έργο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γρηγόρη

Τιμές εισιτηρίων: Γενική Είσοδος: 10€ | Μειωμένο: 7€ | Ατέλειες: 5€

Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00 από 6 Μαΐου έως 11 Ιουνίου 2019

Διάρκεια: 80 λεπτά χωρίς διάλειμμα

 


Studio Μαυρομιχάλη

Μαυρομιχάλη 134, Τηλ. 2106453330

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

www.studiomavromihali.gr     

Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου.

Μια εικόνα της Παναγίας, νερό, το κείμενο αγκαλιά πάντα, καλλυντικά, σνακς, καραμέλες, άρωμα, αφρό , λακ, ρολόι (τώρα βέβαια έχουμε τα κινητά μας) ,αξεσουάρ παράστασης, καμιά σοκολάτα.

 

Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ.

α) Ως χώρο

Όλα τα καμαρίνια μου φαίνονται ωραία. Είναι το τελευταίο που κοιτάζω τη στιγμή εκείνη. Είναι τόση η αγωνία και το άγχος του ρόλου που εστιάζομαι περισσότερο εκεί. Είναι όμορφο όμως το μοίρασμα με τους συναδέλφους. Και ειδικά όταν είναι ωραίοι άνθρωποι έρχεσαι πολύ κοντά. Ένα σώμα μια ψυχή με κοινό σκοπό να βοηθήσει ο ένας τον άλλον τη στιγμή της παράστασης για το μέγιστο αποτέλεσμα. Φέτος μοιράζομαι το καμαρίνι με την νεαρή Νίκη Σκιαδαρέση. Περνάμε όμορφα. Με βάφει…Συζητάμε …και προσπαθεί να με πείσει να μην αγχώνομαι τόσο πολύ..Είναι όμορφες οι ενέργειες μας..Χαιρόμαστε..γελάμε.. συζητάμε..μοιραζόμαστε..λέμε για τους ρόλους μας.

β) Με ποιους συναδέλφους.

Θυμάμαι το 2005 στο βαφείο που μοιραζόμασταν τα καμαρίνια με δέκα συναδέλφους. Ήταν πολύ ωραία εμπειρία.

 

Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

Της Κάτιας Δανδουλάκη. Αέρινο, ρομαντικό, ζεστό,φιλοξενο, άνετο με ωραία ενέργεια και χρώματα.

 

Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.

Οι σφιχτές αγκαλίες, οι χειραψίες, τα σφιγμένα χείλη, τα μισοσβησμένα χαμόγελα, και οι αγκαλιές λίγο πριν βγούμε στη σκηνή.

Μια ωραία ανάμνηση που έχω είναι η στιγμή που βγαίνεις από το Ηρωδείο για να ανέβεις στην σκηνή.

Επίσης η ωραιότερη ανάμνηση θεωρώ πως σε όλες τις παραστάσεις είναι το μετά που έρχεσαι στο καμαρίνι με ανακούφιση και ειδικά όταν η παράσταση έχει πάει καλά η χαρά σου και το ευχαριστώ είναι πρώτιστα. Εκεί ξεφωνίζω «πάει και απόψε..ναιιι».

 

Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.

Κάνω την προσευχή μου. Λέω ένα μεγάλο ευχαριστώ. Κοιτάζω τον καθρέφτη και προσπαθώ να ταυτοποιηθώ με το ρόλο. Του κρυφογελάω ,τον αγκαλιάζω , πίνω μια γουλιά νερό, παίρνω βαθιά ανάσα ,κλείνω τα μάτια, σκέφτομαι πόσο τυχερή και ευγνώμων είμαι και απόψε. Κοιτάζω το κοινό για να πάρω την ενέργειά του και ξεκινώ.

 

adeia parenthesi texnes plus

 

Η Κατερίνα Γκατζόγια πρωταγωνιστεί στην παράσταση “Η Άδεια Παρένθεση” σε κείμενο Γεωργίας Δρακάκη και σκηνοθεσία Θοδωρή Κατσαρού. 
Μαζί της οι Τάσος Ράπτης και Νίκη Σκιαδαρέση. Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:00, στο Studio Μαυρομιχάλη (Μαυρομιχάλη 134, Αθήνα. Tηλέφωνο 210 6453330)

 

Από τη Δήμητρα Πέτρου

 

Η μάχη των δύο φύλων είχε, ήδη, ξεκινήσει από τον Κήπο της Εδέμ. Κι αυτό ακριβώς διαπιστώνει όποιος παρακολουθήσει την παράσταση «Αδάμ και Εύα», που παίζεται φέτος, με επιτυχία, για δεύτερη χρονιά, στο Studio Μαυρομιχάλη. Το διαχρονικό αυτό έργο έρχεται στο σήμερα και προ«σ»καλεί τους θεατές να ταυτιστούν με το πρώτο «love story» της ιστορίας.

Ο Μαρκ Τουαίην εμφυσά ζωή στους πρωτόπλαστους, πλάθοντας δύο αναγνωρίσιμους χαρακτήρες της πατριαρχικής κοινωνίας, για να «γεννήσει» το ερώτημα: Γιατί ο άντρας κι η γυναίκα, δύο πλάσματα τόσο διαφορετικά από κατασκευής τους, πρέπει να ζουν μαζί; Σε αυτό το ερώτημα, αλλά και σε πολλά άλλα, απαντάει ο πρωταγωνιστής την παράστασης Δημοσθένης Φίλιππας εξηγώντας τους λόγους που αυτή η ιστορία εντάσσεται τόσο καλά στη σύγχρονη εποχή.

50260500 1958720201102460 2405592400597614592 o

Μίλησε μας λίγο για την παράσταση

Η παράσταση είναι ο Αδάμ και η Εύα του Μαρκ Τουάιην βασισμένο πάνω στο έργο του «Το ημερολόγιο του Αδάμ και της Εύας» και το έχει διασκευάσει και σκηνοθετήσει η Εύη Μητσοπούλου. Ουσιαστικά είναι το ημερολόγιο που κρατάει ο Αδάμ και η Εύα, ξεχωριστά για τη ζωή τους στον κήπο της Εδέμ, αλλά και μετά την πτώση. Μιλάει για τις σχέσεις μεταξύ τους, πως ανακαλύπτουν τον κόσμο γύρω τους, πως ανακαλύπτουν ο ένας τον άλλον και στο τέλος πως όλη αυτή η ιστορία καταλήγει κάπου.

Ποια είναι η δική σου άποψη για την ιστορία της Γένεσις;

Νομίζω ότι η ιστορία του Αδάμ και της Εύας, στην κυριολεξία, δεν υφίσταται. Είναι μία συμβολική ιστορία, που έχει ενδιαφέρον μέσα από τη ματιά του Μαρκ Τουαίην κι είναι πάρα πολύ σατιρική και με ένα χιούμορ, ιδιαιτέρως, καυστικό. Δίνει πολλά στοιχεία για τη μάχη των δύο φύλων, με το τι χαρακτηρίζει τους άνδρες και τι τις γυναίκες, πως κάποια στοιχεία συμπληρώνουν το ένα το άλλο και πως κάποια άλλα έρχονται σε ρήξη. Δίνει πολύ ωραίες πληροφορίες εξηγώντας πολύ ωραία αυτό το ανεξήγητο μυστήριο, που είναι η ζωή κι η ανθρωπότητα. Προσωπικά πιστεύω ότι τα πράγματα γίνανε πολύ πιο απλά, περισσότερα δαρβινικά, θα έλεγα, με την εξέλιξη των ειδών.

Αυτή η ιστορία πως πιστεύεις ότι εντάσσεται στη σύγχρονη εποχή;

Πιστεύω ότι εντάσσεται πάρα πολύ έντονα στο σήμερα, διότι τα δομικά στοιχεία των δύο φύλων παραμένουν ακριβώς τα ίδια. Έχει πάρα πολύ πλάκα. Η σάτιρα που κάνει ο Τουαίην μέσω του διηγήματος αυτού, το οποίο γράφτηκε στις αρχές του 20ου αιώνα, είναι πάρα πολύ εύστοχη και πάρα πολύ πετυχημένη για το σήμερα και για τις σχέσεις των δύο φύλων 100 χρόνια. Πιστεύω ότι από την αρχή του κόσμου τα βασικά προβλήματα είναι τα ίδια, όπως και τα ζητούμενα και τα θέματα που δημιουργούσαν προστριβές ανάμεσα στα δυο φύλα, το ότι ο ένας δεν καταλάβαινε τον άλλον σε πολλά πράγματα. Οπότε είναι ένα πολύ ωραίο μάθημα να παίρνουμε την εμπειρία από τους παλαιότερους.

Τι σε γοήτευσε στο έργο του Μαρκ Τουαίην;

Το πρώτο πράγμα ήταν το χιούμορ του, το ιδιαιτέρως καυστικό και πολύ εύστοχο. Επίσης, η σατιρική διάθεση κι ο αυτοσαρκασμός του Τουαίην, ο οποίος περνάει γενεές 14 τον Αδάμ τόσο υπόγεια όσο και φανερά. Μάλιστα, με την οξυδέρκεια που τον χαρακτηρίζει καταλαβαίνει ότι η Εύα κάνει κουμάντο όσο βρίσκονται στον κήπο της Εδέμ αλλά και μετά, πράγμα το οποίο πιστεύω ότι συμβαίνει και στις μέρες μας. Η γυναίκα είναι αυτή ,που κατά βάθος, έχει την εξουσία σε μία σχέση. Επίσης, με γοήτευσε το πόσο καλογραμμένο ήταν και πόσο πετυχημένη είναι η διασκευή, γιατί είναι πολύ δύσκολο ένα διήγημα να μεταφερθεί στο θέατρο πετυχημένα.

Ποιος πιστεύεις ότι είναι ο συμβολισμός του Αδάμ;

Ο Αδάμ είναι το αρχέτυπο του άνδρα με όλα τα μειονεκτήματα και τα πλεονεκτήματα. Με την ξεροκεφαλιά του, με τον εγωισμό του, τη ματαιοδοξία του, την ανάγκη του να εξουσιάζει, να είναι ο κυνηγός. Εκπροσωπεί τη δύναμη και το πάθος, την εφευρετικότητα, αλλά χάνει σε πολλά προσπαθώντας να διατηρήσει αυτόν τον αγώνα χωρίς να καταλαβαίνει τις πιο λεπτές αποχρώσεις της ζωής, που μπορεί να τις αντιληφθεί η Εύα. Δεν είναι τυχαίο ότι και στο διήγημα και στην παράστασή μας ο Αδάμ αρχίζει να καταλαβαίνει πράγματα, όσο περνάει ο καιρός κι ειδικά μετά την πτώση, ενώ η Εύα είναι σαν να τα γνωρίζει από την αρχή, έχει μία έμφυτη γνώση που δεν ξέρει από που προέρχεται, η οποία τους βοηθάει και τους δύο.

 

 

50682881 1958720167769130 5330423188817969152 o

Γιατί πιστεύεις ότι ο άντρας και η γυναίκα, δύο πλάσματα τόσο διαφορετικά μεταξύ τους, έχουν φτιαχτεί για να συνυπάρχουν;

Γιατί ο ένας συμπληρώνει τον άλλον, είμαι σίγουρος πλέον. Ο ένας έχει στοιχεία που δεν έχει ο άλλος, ο ένας μπορεί να καλλιεργήσει τα θετικά στοιχεία του άλλου. Έχουν φτιαχτεί για να ζουν μαζί, να αποτελούν ένα πράγμα, δύο στοιχεία να δημιουργούν ένα, με πιο απτό αποτέλεσμα τη γέννηση των παιδιών. Τα παιδιά δημιουργούνται από έναν κι όχι από δύο. Είναι φτιαγμένοι για να ζουν μαζί και να δημιουργήσουν, άσχετα αν πολλές φορές δεν τα καταφέρνουν.

Τι συμβολίζει για εσένα το δάγκωμα του μήλου από την Εύα;

Συμβολίζει το προπατορικό αμάρτημα και το απαγορευμένο. Το εκτός νόμου, είτε ηθικού, είτε ανθρώπινου. Εγώ νομίζω ότι ο δημιουργός ήθελε να δαγκωθεί το μήλο και γι’ αυτό τόνιζε συνέχεια ότι δεν πρέπει να φάνε τον καρπό αυτού του δέντρου, για να τους αναγκάσει να το κάνουν. Ακόμα κι αυτό είναι μια ιστορία που αποδεικνύει πως είναι δομικό στοιχείο της ύπαρξής μας η τάση μας προς το απαγορευμένο, προς αυτό που ο καθένας μας θεωρεί απαγορευμένο σε σχέση με το υπαρξιακό του στοίχημα. Έχουμε, γενικά, μια τάση προς αυτό κι ειδικά όταν κάποιος μας το απαγορεύει τότε γίνεται ακόμα πιο θελκτικό.

Και το φίδι της σημερινή εποχής ποιο πιστεύεις ότι είναι;

Το φίδι της σημερινής εποχής είναι η Λερναία Ύδρα, η οποία έχει πάρα πολλά κεφάλια. Η απληστία, η υπερκατανάλωση, ο απύθμενος εγωισμός, η ματαιοδοξία, ο ναρκισσισμός, η φιλαυτία, όλα αυτά τα στοιχεία, δηλαδή, που χαρακτηρίζουν την εποχή μας. Το φαίνεσθαι, η εικόνα μας, ο εγωισμός μας, το ότι είμαστε εμείς το κέντρο του κόσμου. Κι, ουσιαστικά, αυτό μας εμποδίζει να δούμε την ουσία.

50607288 1958720177769129 7264300851714326528 o

Στο έργο επαναπροσδιορίζεται η ιεραρχία των δύο φύλων. Πιστεύεις ότι τη σημερινή εποχή μπορούμε να μιλάμε για πραγματική ισότητα;

Αυτό με έχει προβληματίσει ιδιαίτερα, γιατί δίνει συνεχώς τροφή για μια κουβέντα για την πατριαρχία. Προφανώς, το σύστημα που ζούμε είναι πατριαρχικό για διάφορους λόγους κι έτσι ήταν και στην ιστορία των αιώνων. Νομίζω δεν θα μπορούσε  να είναι και διαφορετικά και δεν ξέρω αν υπήρξε και ποτέ μητριαρχία. Αλλά κι όταν υπήρξε διήρκεσε για λίγο κι έσβησε. Το θέμα για μένα δεν είναι ποιος έχει την εξουσία, ο άντρας ή η γυναίκα, νομίζω ότι αυτό είναι ένα βαλτό δίλημμα, για να διχάσει τους άνδρες και τις γυναίκες και για να δημιουργήσει διαμάχη μεταξύ τους, εκεί που δεν υπάρχει. Είμαστε τελείως διαφορετικοί, πρέπει όμως να είμαστε ισόνομοι, δηλαδή ίσοι απέναντι στον νόμο, πρέπει να έχουμε τις ίδιες ευκαιρίες, πρέπει να υπάρχει αξιοκρατία, πρέπει να υπάρχει δικαιοσύνη, ασφάλεια και, γενικά, όλα αυτά τα στοιχεία τα οποία υπάρχουν ανεξαρτήτως φύλου. Αυτά είναι ζητούμενα της ανθρωπότητας, ούτε του άνδρα ούτε της γυναίκας. Το θέμα δεν είναι ποιος εξουσιάζει, αν υπάρχουν όλα τα υπόλοιπα στοιχεία δεν παίζει κανέναν ρόλο. Δεν είναι θέμα φύλου, είναι θέμα αξιών. Οι αξίες μας, πλέον, είναι εντελώς φθηνές. Η υπέρτατη αξία, αυτή τη στιγμή, είναι η ομορφιά και το φαίνεσθαι.

Στο έργο του Τουαίην ο Αδάμ έχει κάποιες κλασικές ανδρικές συνήθειες που μπορούμε να τις αναγνωρίσουμε και σε έναν σημερινό άντρα. Εσύ έχεις κάποιες που σε χαρακτηρίζουν;

Έχω και για αυτό τον καταλαβαίνω πολύ καλά τον Αδάμ. Παραδείγματος χάρη, έχω την απόλυτα αρχέγονη ανδρική συνήθεια, το ψάρεμα, το οποίο οι γυναίκες ποτέ δεν μπορούν να το καταλάβουν. Παρολ' αυτά, είναι κάτι το οποίο μας χαρακτηρίζει τους περισσότερους. Μετά απόλυτο στοιχείο που μοιράζομαι με τον Αδάμ είναι ότι, πάρα πολλές φορές, θέλω ησυχία και ηρεμία. Πολλές φορές πιστεύω ότι τα λόγια δεν χρειάζονται, είναι πιο ωραίο να υπάρχουν στιγμές παύσης και συνύπαρξης. Επίσης, κι εγώ αισθάνομαι την ανάγκη να αποδεικνύω διαρκώς ότι είμαι έξυπνος, δημιουργικός, εφευρετικός και να προκαλώ τον θαυμασμό και την αγάπη. Κάτι που σε βάζει στη διαδικασία να κάνεις πάρα πολλά λάθη, να πέφτεις σε πάρα πολλές παγίδες και να χάνεις την ουσία, όπως εμφανώς φαίνεται και στο έργο με πράγματα που κάνει ο Αδάμ. Και από την άλλη, προσπαθούμε να καταλάβουμε την αντίστοιχη συμπεριφορά του άλλου φύλου, που πολλές φορές εξηγείται πάρα πολύ απλά κι εμείς κάνουμε στο μυαλό μας πολύπλοκες σκέψεις δημιουργώντας παρεξηγήσεις και προβλήματα.

Ποιο μήνυμα θέλετε να πάρει ο θεατής φεύγοντας από την παράσταση;

Σίγουρα θέλουμε να φύγει με μία πολύ ευχάριστη διάθεση. Θέλουμε, επίσης, να αναγνωρίσει τον εαυτό του στους ήρωες και την ιστορία τους, μέσω της σάτιρας και του χιούμορ. Μετά όμως, φεύγοντας από την παράσταση, ο πραγματικός στόχος είναι αν μπορέσουμε να κάνουμε τον θεατή να προβληματιστεί, έστω λίγο, και να του δημιουργήσουμε ερωτηματικά. Ποια είναι τα λάθη που έχει κάνει αυτός; Σε ποιον οφείλει συγγνώμη και σε ποιον ευχαριστώ; Τι θα μπορούσε να κάνει διαφορετικά σε μια συγκεκριμένη κατάσταση; Τι δεν έχει κάνει που θα έπρεπε να έχει γίνει; Για ποιο πράγμα είναι χαρούμενος στη δική του σχέση με το άλλο φύλο; Όλα αυτά τα ερωτήματα είναι σκοπός μας να αρχίσουν να γεννιούνται σιγά σιγά φεύγοντας από την παράσταση.

Ο Τουαίην στο έργο δείχνει να απογοητεύεται από τον ανθρώπινο πολιτισμό. Εσύ ποια πιστεύεις ότι είναι η μεγαλύτερη «ήττα» του ανθρώπινου είδους;

Νομίζω η μεγαλύτερη ήττα είναι η προσήλωση στο εγώ. Γι' αυτό καταστρέφουμε τον πλανήτη, γι’ αυτό καταστρέφουμε τις ζωές μας, γι’ αυτό δεν μπορούμε να χαρούμε το ταξίδι της ζωής. Έχουμε, πλέον, τόσα υλικά αγαθά στα χέρια μας που θα έπρεπε να κάνουν τη ζωή μας άνετη κι ευχάριστη και παρολ' αυτά γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη, προβληματική. Σκοτώνουμε τον εαυτό μας καθημερινά με τον τρόπο ζωής μας, με αυτά που τρώμε, με τον αέρα που αναπνέουμε, δεν ερχόμαστε καθόλου σε επαφή με τη φύση, δεν χαιρόμαστε βασικά στοιχεία της ζωής κι όλα αυτά για το κυνήγι και την απόκτηση υλικών αγαθών. Νομίζω, τελικά, ότι είμαστε η μεγαλύτερη καταστροφή στο ζωικό βασίλειο. Είμαστε το ανώτερο πνευματικά ον και μένουμε εντελώς αχρησιμοποίητοι.

50722831 2195504293845444 161085407021236224 n 1

Φέτος πρωταγωνιστείς και στην παιδική παράσταση ''Αλαντίν'' στο Θέατρο Τέχνης. Πές μας δυο λόγια...

Ο Αλαντίν είναι το κλασικό παραμύθι, το οποίο το έχει διασκευάσει η Άνδρη Θεοδότου και το έχει σκηνοθετήσει ο Δημήτρης Δεγαΐτης. Είναι μια παράσταση που έχει ξαναγίνει με μεγάλη επιτυχία το 2009, για δύο χρονιές, κι είχαμε κάνει και καλοκαιρινή περιοδεία.Εγώ κάνω τον κακό μάγο, είμαι αυτός που δημιουργεί τα προβλήματα. Είναι μια πολύ όμορφη ιστορία η οποία εκτυλίσσεται σε ένα όμορφο περιβάλλον, τη Βαγδάτη, και ουσιαστικά σαν βάση της έχει τη θέληση, τις αξίες, το πάθος, την αγάπη, τη φιλία, δηλαδή όλα αυτά τα στοιχεία που πρέπει να υπάρχουν στη ζωή μας. Με κωμικό και χαρούμενο τρόπο νομίζω ότι καταφέρνουμε να αποδώσουμε την ιστορία όσο καλύτερα μπορούμε

Info

Για 6 ακόμα παραστάσεις! Κάθε Δευτέρα και Τρίτη μέχρι 19 Φεβρουαρίου 2019

Μέρες και ώρες παραστάσεων: Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00

Studio Μαυρομιχάλη

Μαυρομιχάλη 134, Νεάπολη Εξαρχείων, Αθήνα 114.72

Τηλέφωνο κρατήσεων: 2106453330

Συντελεστές:

Μετάφραση/Σκηνοθεσία: Εύη Μητσοπούλου

Βοηθός σκηνοθέτη: Εύη Φώτου

Σκηνικά: Αναστασία Κουτουμάνου, Αγγελική Λατάνη

Κοστούμια: Μαντώ Ψυχουντάκη

Φωτισμοί: Γιώργος Ταμπακάκης

Επιμέλεια κίνησης: Ελένη Κόντζιλα

Επιμέλεια μουσικής: Βασίλης Κουτσιλιέρης

Επιμέλεια κειμένου: Ντίνα Βερυκίου

Σύμβουλος παραγωγής, Φωτογραφίες: Christopher AmbatziCrécy

Παραγωγή: Εύη Μητσοπούλου

Επικοινωνία - Δημόσιες σχέσεις: Γιώτα Δημητριάδη

Παίζουν: Δημοσθένης Φίλιππας, Εύη Μητσοπούλου

 

 Για 12 μοναδικές παραστάσεις κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00

Μετά την περσινή της επιτυχία, η παράσταση «Αδάμ & Εύα» βασισμένη στο κείμενο του Μαρκ Τουαίην, «Ημερολόγια του Αδάμ και της Εύας»,επιστρέφει για λίγες παραστάσεις κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο Studio Μαυρομιχάλη.

Την παράσταση σκηνοθετεί η Εύη Μητσοπούλου. Η ίδια πρωταγωνιστεί μαζί με τον Δημοσθένη Φίλιππα στο γνωστότερο παραμύθι του κόσμου. Η σκηνοθεσία παραμένει πιστή στις προσταγές του κειμένου, με βασικό άξονα το ιδιοφυές, σαρκαστικό χιούμορ του συγγραφέα.

Μια κωμωδία χαρακτήρων και καταστάσεων για δύο ηθοποιούς, που διατρέχει, μέσα σε 80 λεπτά, την ιστορία του σύγχρονου ανθρώπου, ωστόσο μοιραία ιδωμένη μέσα από το πρίσμα της σύγχρονης κοινωνικής και αξιακής κρίσης.

Το έργο

Ο Αδάμ και η Εύα μιλούν για τις εμπειρίες τους στην Εδέμ, πριν και μετά την Πτώση. Ο Μαρκ Τουαίην εμφυσά ζωή στους πρωτόπλαστους, πλάθοντας δύο αναγνωρίσιμους χαρακτήρες της πατριαρχικής κοινωνίας, για να σχολιάσει με τη σειρά του το χιλιοειπωμένο ερώτημα: Γιατί ο άντρας και η γυναίκα, δύο πλάσματα τόσο διαφορετικά από κατασκευής τους, πρέπει να ζουν μαζί; Ο Τουαίην δεν αποπειράται να δώσει καμία απάντηση σ’ αυτό το αιώνιο ερώτημα, αντιθέτως το περιπλέκει φορτίζοντάς το με υπαρξιακές αγωνίες και κριτική στάση απέναντι στις «δομές εξουσίας». Είναι προφανές, ωστόσο, ότι ο Τουαίην τάσσεται υπέρ των «εξουσιαζόμενων» ανθρώπων, του Αδάμ και της Εύας στην προκειμένη περίπτωση, έναντι οποιωνδήποτε άλλων δυνάμεων. Στα «Ημερολόγια του Αδάμ και της Εύας» αποτυπώνεται συχνά η απογοήτευση του Τουαίην γι’ αυτό το κατασκεύασμα που λέγεται ανθρώπινος πολιτισμός.

Η ιστορία της Γένεσης παίρνει μια ανάποδη στροφή μέσα από τη γραφή του Τουαίην, ο οποίος επαναπροσδιορίζει την ιεραρχία των φύλων και δίνει στην Εύα τον πρώτο λόγο. Παράλληλα, οι πρωτόπλαστοι αποκτούν επιτέλους τη δική τους φωνή και μας αφηγούνται τις δικές τους εκδοχές των βιβλικών γεγονότων και της προϊστορικής καθημερινότητας. Στα ημερολόγια του Αδάμ και της Εύας αποτυπώνεται συχνά η απογοήτευση του Τουαίην γι’ αυτό το κατασκεύασμα που λέγεται ανθρώπινος πολιτισμός.

 Facebook page: https://www.facebook.com/eviemits001/?__tn__=%2Cdk%2CP-R&eid=ARBjh57j7o2esmdAuBYxbYpX6I24-o9RwTISejXW2KAv6v9kAqHezm9jGg3jPNhHhAkJZ2IpKUMYCk0x&fref=tag

banner 250x300 1

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

 Διασκευή/Μετάφραση/Σκηνοθεσία: Εύη Μητσοπούλου

Βοηθός σκηνοθέτη: Εύη Φώτου

Σκηνικά: Αναστασία Κουτουμάνου - Αγγελική Λατάνη

Κοστούμια: Μαντώ Ψυχουντάκη

Φωτισμοί: Γιώργος Ταμπακάκης

Επιμέλεια κίνησης: Ελένη Κόντζιλα

Επιμέλεια μουσικής: Βασίλης Κουτσιλιέρης

Επιμέλεια κειμένου: Ντίνα Βερυκίου

Σύμβουλος παραγωγής, Φωτογραφίες: Christopher AmbatziCrécy

Παραγωγή: Εύη Μητσοπούλου

Επικοινωνία- Δημόσιες σχέσεις: Γιώτα Δημητριάδη Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

 

Παίζουν: Δημοσθένης Φίλιππας, Εύη Μητσοπούλου

 

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Πρεμιέρα: Δευτέρα 14 Ιανουαρίου 2019

Μέρες και ώρες παραστάσεων: Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00 (έως 19/2)

Θέατρο: Studio Μαυρομιχάλη (Μαυρομιχάλη 134, 210 6453330)

Διάρκεια παράστασης: 80 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)

Εισιτήρια: Κανονικό : 10 ευρώ,/ Φοιτητικό, Άνεργοι, κάτω των 25 ετών και άνω των 65 ετών : 8 ευρώ / Ατέλειες : 5 ευρώ

 

    

 Οι δύο ηθοποιοί της παράστασης "Τα μαύρα λουστρίνια" μας άνοιξαν τα καμαρίνια τους και μοιράστηκαν μαζί μας ιστορίες θεάτρου. 

 maria branidou texnes plus

ΜΑΡΙΑ ΜΠΡΑΝΙΔΟΥ

Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου.

Στο καμαρίνι έχω πάντα τα βαφτικά μου, αποσμητικό, άρωμα, βούρτσα για τα μαλλιά, νερό, ενίοτε καμιά σοκολάτα (μαύρη κατά προτίμηση), τα λόγια της παράστασης, σημειώσεις, κανένα ζεστό, κανένα γουράκι που μου φέρνουν φίλοι... Συνήθως έχω πολλά πράγματα, δημιουργώ ένα μικρό «σπιτάκι», ένα μικρόκοσμο όπου νιώθω ασφαλής. Θέλω να έχω τον χώρο μου και τον χρόνο μου πριν την παράσταση γι’ αυτό πηγαίνω αρκετά νωρίς. Για μένα το καμαρίνι λειτουργεί ως χώρος μετάβασης από την πραγματικότητα στον κόσμο του θεάτρου, στην ατμόσφαιρα του έργου.

Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ.

α) Ως χώρο

To πιο ωραίο καμαρίνι που είχα, ή τουλάχιστον ένα από τα πιο ωραία, ήταν στο θέατρο Αθηνών όταν έπαιζα στην «Ξυλένια κούκλα» του Δημήτρη Αδάμη. Είχαμε χωρίσει τα καμαρίνια σε κοριτσιών και αγοριών. Στο καμαρίνι των κοριτσιών η καθεμιά μας είχε τη θέση της. Είχα για πρώτη φορά τον προσωπικό μου καθρέφτη, το προσωπικό μου τραπεζάκι.. πολυτέλειες! Αλλά και το κλίμα ήταν ωραίο. Πολλά άτομα, πλάκες, γέλια, ανέκδοτα, φωτογραφίες.

β) Με ποιους συναδέλφους

Η συνθήκη του καμαρινιού σε συνδέει βαθιά με τον άλλον. Ντύνεσαι, ξεντύνεσαι, μιλάς για τις αγωνίες σου σχετικά με την παράσταση αλλά και για τα προσωπικά σου, πως έχεις έρθει, κλπ. Έχω συνδεθεί με πολύ κόσμο όλα αυτά τα χρόνια. Δεν θα ήθελα να ξεχωρίσω κάποιον. Με τον καθένα είναι μια άλλη σχέση. Τώρα στα «Μαύρα λουστρίνια» είμαστε στο καμαρίνι εγώ και η Μαρίνα, μου αρέσει να την χτενίζω και να την βάφω. Κι εκείνη είναι όπως και στην παράσταση, μια μικρή «μύγα» γεμάτη ενέργεια! Και με κάνει πάντα να γελάω!

Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

Πριν πολλά χρόνια στην Cartoucherie, το θέατρο της Ariane Mnouchkine στο Παρίσι. Είχα πάει να δω την παράσταση «tambours sur la digue», μια πραγματικά εξαιρετική παράσταση. Προχωρώντας λοιπόν για να μπούμε στην κεντρική σκηνή, δεξιά μας, απλώνονταν τα καμαρίνια χωρισμένα από μας με ένα λεπτό διαφανές ύφασμα σαν τούλι. Οι ηθοποιοί προετοιμάζονταν σιωπηλοί και  μπορούσαμε να τους δούμε. Θυμάμαι πολύ έντονα αυτή την εικόνα. Ήταν μαγική! Ένα είδος τελετουργίας, σαν να ήταν κομμάτι της παράστασης.

Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.

Δεν μου έρχεται μια συγκεκριμένη ανάμνηση αλλά μια ολόκληρη περίοδος. Ήταν στο Εθνικό, στο «Έξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα» του Δημήτρη Μαυρίκιου. Ήταν η πρώτη μου επαγγελματική δουλειά. Ο πιο πολυπληθής θίασος όπου έπαιξα ποτέ! Αν και ψαρωμένη, ένιωθα υπέροχα σαν μεθυσμένη!

 makigiaz texnes plus

Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.

Πίνω μια γουλιά νερό, κοιτάζομαι στον καθρέφτη, ένα τελευταίο τσεκάρισμα, αλλά και ένα «έλα, πάμε, βάλε τα δυνατά σου!». Πάντα πριν βγω στην σκηνή  νιώθω κάτι αμφίθυμο, από τη μια μια αγωνία, ένα σφίξιμο στο στομάχι, από την άλλη ένα πετάρισμα σαν να πηγαίνω στο πρώτο ραντεβού. Λίγο πριν αρχίσει πάντως η παράσταση λέω από μέσα μου την προσευχή μου..

 marina panigiraki texnes plus

ΜΑΡΙΝΑ ΠΑΝΗΓΥΡΑΚΗ

Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου.

Δεν έχω και πολλά αντικείμενα, είμαι από αυτούς που ξεχνούν και δανείζονται σχεδόν πάντα μία φουρκέτα ή ένα τσιμπιδάκι. Πάντα έχω όμως ένα φλιτζάνι με τσάι ή καφέ και μια συγκεκριμένη καρέκλα. Τη θέση μου! 

Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ.

Το πιο ωραίο καμαρίνι είναι αυτό που έχω τώρα στο στούντιο Μαυρομιχάλη κυρίως λόγο οικειότητας με το χώρο και τους συναδέλφους. 

Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

Το πιο ωραίο καμαρίνι... μάλλον δεν το έχω δει ακόμα.

Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.

Το τελευταίο πράγμα που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι, είναι να σβήσω το φως πίσω μου.

marina maria mavra loustrinia

 

Η Μαρία Μπρανίδου και η Μαρίνα Πανηγυράκη πρωταγωνιστούν στην παράσαστη "Τα μαύρα λουστρίνια" που βασίζεται στα έργα της Μάρως Δούκα "Τα μαύρα λουστρίνια" και "Που 'ναι τα φτερά;" Για 4 ακόμα παραστάσεις στο Studio Μαυρομιχάλη τις Κυριακές στις 19:00. Κλείστε εδώ τις θέσεις σας.  

Ο θίασος ΣΥΝ-ΘΗΚΗ ξεκινά, στις 12 Δεκέμβριου 2018, στο Studio Μαυρομιχάλη, για δεύτερη χρονιά τις παραστάσεις του έργου Ιωάννης Γαβριήλ Μπόρκμαν του Ερρίκου Ίψεν, σε σκηνοθεσία Κωστή Καπελώνη. Το έργο έκανε πρεμιέρα την περασμένη χειμερινή περίοδο στη Θεσσαλονίκη, συνεχίστηκε στο Studio Μαυρομιχάλη και έκλεισε τον κύκλο των περσινών παραστάσεων στην Κύπρο. Οι παραστάσεις θα ολοκληρωθούν στις 17 Ιανουαρίου 2019.
 
Ο Ιωάννης Γαβριήλ Μπόρκμαν, που ο Ίψεν έγραψε το 1896, είναι ένα σπαρακτικό εξομολογητικό χειμωνιάτικο παραμύθι. Ο ήρωάς του, ένας τύπος υπεράνθρωπου, συνέλαβε στα νιάτα του μια μεγαλόπνοη ιδέα: να υποτάξει και να εκμεταλλευτεί τις κρυμμένες δυνάμεις της γης, μεταλλεία, νερά, θάλασσες, για να εξασφαλίσει την ευημερία στους συνανθρώπους του.
 
Ένα έργο συμβολικό και παράλληλα τόσο πραγματικό και σημερινό, που υψώνει έναν καθρέφτη στη σύγχρονη κοινωνία μας. Συμβολίζει τα δεινά, που προέρχονται από την τρέλα της εξουσίας, το πάθος του κέρδους, την απαξίωση των νόμων, την προδοσία των αισθημάτων, την αλόγιστη εκμετάλλευση του περιβάλλοντος. Ο Μπόρκμαν είναι ένας τραγικός ήρωας, γιατί μάχεται με δυνάμεις ανώτερες του. Το γνωρίζει ότι θα ηττηθεί, αλλά δεν παραδίδεται. Τραβώντας τον μοναχικό του δρόμο και προσπαθώντας να πραγματώσει το όραμά του, ξεπερνάει το μέτρο, φθάνει στην Ύβρη, προκαλεί τη Νέμεση, καταλήγει στη Δίκη και τελικά συντρίβεται.
 
Η παράσταση φέτος ανεβαίνει υπό την αιγίδα της Νορβηγικής Πρεσβείας.
 
 
 ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
 
Μετάφραση από τα Νορβηγικά: Ερατώ Τριανταφυλλίδη
 
Σκηνοθεσία: Κωστής Καπελώνης
 
Σκηνικά - Κοστούμια: Ανδρέας Σαραντόπουλος
 
Βοηθός σκηνοθέτη: Κλεοπάτρα Ροντήρη
 
Μουσική: Αγγελική Δέλλα
 
Ζωντανά στο πιάνο η Έλια Βεργανελάκη
 
ΠΑΙΖΟΥΝ:
 
Δέσποινα Πόγκα, Γιώργος Κροντήρης, Μαρία Μακρή, Φίλια Δενδρινού, Χρήστος Συριώτης, Πέτρος Πέτρου, Έλια Βεργανελάκη.
 
Ο Ιωάννης Γαβριήλ Μπόρκμαν είναι το τρίτο έργο του Ίψεν, μετά το Σπίτι της Κούκλας και το Ρόσμερσχολμ, που ανεβάζει ο θίασος Συν-Θήκη.
 
Θέατρο: studio Μαυρομιχάλη, Μαυρομιχάλη 134, 210 6453330
 
Ημέρες - Ώρες παραστάσεων: Τετάρτη και Πέμπτη στις 20.00.
 
Διάρκεια παράστασης: 105' χωρίς διάλειμμα.
 
Τιμές εισιτηρίων:
 
Γενική είσοδος: 14€, φοιτητές και άνω των 65: 10€, άνεργοι: 5€.
 
Ειδικές τιμές σε γκρουπ.
 
Τηλέφωνα επικοινωνίας: 210 6453330, 695 7253415.
 
Ηλ. επικοινωνία: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
 
Τιμή προπώλησης, έως 10 Δεκεμβρίου, 10 ευρώ.
Από τη Γιώτα Δημητριάδη
 
Σε διπλό θεατρικό ταμπλό συναντάμε, αυτή τη σεζόν, την Ειρήνη Μελά. Η ταλαντούχα ηθοποιός υποδύεται τη μάνα στο ομώνυμο σκοτεινό παραμύθι για ενηλίκους του Σταμάτη Πακάκη στο Faust. Παράλληλα, βρίσκεται σε εντατικές πρόβες για την παράσταση «Η εξομολόγηση της υπηρέτριας Τσερλίν» του Χέρμαν Μπροχ, σε σκηνοθεσία Μαρώς Τριανταφύλλου στο Studio Μαυρομιχάλη (Πρεμιέρα 19/11).
Το κείμενο συναντάμε στο πέμπτο κεφάλαιο του εμβληματικού και τραγικά επίκαιρου μυθιστορήματος «Οι αθώοι», το οποίο έγραψε ο  Μπροχ, έναν χρόνο πριν πεθάνει το 1950.
Λίγες μέρες, πριν φορέσει το κουστούμι της μοχθηρής κι ανταγωνιστικής υπηρέτριας με την πολύπλοκη προσωπικότητα, Τσερλίν, η ηθοποιός μίλησε στο texnes-plus για τον φασισμό, την ελευθερία της βούλησης κι όλα όσα σημαίνει για την ίδια αυτός ο ρόλος. 
«Ο  κάθε ένας μας κρύβει έναν μικρό ή μεγάλο φασίστα μέσα του. Το κτήνος μέσα μας.  Το θέμα είναι πόσο θέλει ο κάθε ένας να "θρέψει" αυτό το κτήνος ή να το αφήσει να πεινάσει και να σβήσει σιγά- σιγά», σημειώνει μεταξύ άλλων η ηθοποιός.
 tserlin 2 texnes plus
 
Το έργο διαδραματίζεται τη δεκαετία του ’30, λίγο πριν ανέβει στην εξουσία ο Χίτλερ – όταν οι άνθρωποι δεν συμμετείχαν στα πολιτικά δρώμενα, καθώς ήθελαν την ησυχία τους. Πόσο μοιάζει αυτή τους η στάση με την σημερινή κατάσταση στη χώρα μας;
 
Ειρήνη Μελά: Δυστυχώς, τώρα, μοιάζει πολύ. Δεν ήταν έτσι πριν λίγο καιρό...  Με το σύστημα που κυβερνούσε τη χώρα μας τα τελευταία χρόνια, με τις τόσες αδικίες στον άνθρωπο, με την τρομοκρατία προς τον άνθρωπο, την άνοδο φασιστικών συμμοριών, την άνιση κατανομή του πλούτου, την ανεργία - θα μπορούσα να περιγράφω και να συνεχίσω να γράφω για αυτήν την άδικη ζωή που ζούσαμε - ο κόσμος είχε αρχίσει να δυσανασχετεί και να "επαναστατεί",  τουλάχιστον, στη σκέψη του για μια άλλη πιο δίκαιη καθημερινότητα και ζωή.  Η "αριστερά" ή οι άνθρωποι με αριστερή σκέψη ξεσηκώθηκαν και πάλεψαν για κάτι καλύτερο. Δυστυχώς, αυτό το καλύτερο - στον βαθμό που θα θέλαμε - δεν ήρθε. Δεν θα μπω στη διαδικασία του «ποιος φταίει και τι θα μπορούσε να γίνει», «τι έφταιξε» κ.τ.λ. αυτό είναι μεγάλη κουβέντα. Πάντως δεν ήταν αυτό που πίστεψε, ή που οραματίστηκε, ή που φαντάστηκε ο περισσότερος κόσμος.  Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να "καθίσει" ο κόσμος. 
Τώρα, λοιπόν, αυτό που λέτε στην ερώτησή σας να "μην συμμετέχει στα πολιτικά δρώμενα" συμβαίνει.  Είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί σε μια κοινωνία. Να μην ενδιαφέρεται, να "μην ασχολείται" . Αυτό δίνει χώρο στο θηρίο που κρύβει μέσα του ο άνθρωπος να φανερωθεί. Στον φασισμό.  Με τη γενική του τρομακτική έννοια, αλλά και με την ατομική του έννοια. Ο  κάθε ένας μας κρύβει έναν μικρό ή μεγάλο φασίστα μέσα του. Το κτήνος μέσα μας. Το θέμα είναι πόσο θέλει ο κάθε ένας να "θρέψει" αυτό το κτήνος ή να το αφήσει να πεινάσει και να σβήσει σιγά- σιγά.
 
Φοράτε το κοστούμι της υπηρέτριας στην παράσταση «Η εξομολόγηση της υπηρέτριας Τσερλίν» και μεταμορφώνεστε  σε μια γυναίκα που σκορπίζει κακό και  καταστρέφει ζωές. Πως προσεγγίσατε μια τόσο ακραία ψυχοσύνθεση;
 
Ειρήνη Μελά:  Δεν ήταν πολύ δύσκολο να την προσεγγίσω και να την καταλάβω για να μπορέσω, τελικά, να την ερμηνεύσω.  (Το δύσκολο και το στοίχημα είναι κατά πόσο την ερμηνεύω καλά τελικά  ως ηθοποιός εννοώ). Είναι μια γυναίκα, η οποία υπάρχει γύρω μας. Υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει, όσο ισχύει αυτό που είπα πιο πάνω κι όσο η παιδεία αυτού του τόπου είναι στο επίπεδο που είναι.  Για το τι είμαστε, τι γινόμαστε τελικά, ευθύνεται η παιδεία ενός τόπου. Σύμφωνα με αυτήν την παιδεία μεγαλώνει μια μάνα το παιδί της, ένας πατέρας, ένα σχολείο, μια θρησκεία, μια κοινωνία, μια πολιτική. Είναι πια στο χέρι του κάθε ενός να μορφωθεί πραγματικά κι από πηγές αμερόληπτες, να καλλιεργήσει τον εαυτό του και να θέλει να αναδείξει τη φωτεινή πλευρά του ανθρώπου κι όχι την σκοτεινή. 
Η "ΤΣΕΡΛΙΝ" δεν κάνει αυτό. Το αντίθετο, ακριβώς, κάνει. Μένει μέσα στον μικρόκοσμο του σπιτιού, στους "τοίχους της" και παλεύει να ζήσει μέσα από τις ζωές των άλλων. Των "καλύτερων" κατά τη δική της άποψη.  Οι "καλύτεροι" γι’  αυτήν είναι όσοι έχουν εξουσία. Πολιτική, κοινωνική, χρηματική. Θέλει να τους εξουσιάσει, λοιπόν, αυτούς και να πάρει τη θέση τους. Να συνεχίσει να είναι το ίδιο πράγμα μ’ αυτούς όμως. Απλά να πάρει τη θέση τους.  Δεν έχει φυσικά ταξική συνείδηση. Μόνο να καταστρέψει και να πάρει την εξουσία θέλει. Την εξουσία του σπιτιού, όμως. Τόσο φτηνές είναι οι επιθυμίες της.  Θέλει να γίνει η "κυρία" του σπιτιού στη θέση της κυρίας της. Είναι, λοιπόν, "ανθρώπινα" όλα αυτά κι έτσι ένας ηθοποιός μπορεί να τα προσεγγίσει, αν έχει εξασκήσει την παρατηρητικότητα του, τη γνώση του και την πολιτική του σκέψη. Μετά "ψαχουλεύει" στις πιο κρυφές πτυχές μέσα του και στις πιο σκοτεινές και πάντα βρίσκει κάπου να "ακουμπήσει" στον ρόλο. Σημαντικός ο ρόλος του σκηνοθέτη, όμως. Καθοριστικός. Η ανάλυση που κάναμε με τη Μαρώ Τριανταφύλλου, η οποία σκηνοθετεί την παράσταση ήταν εξαιρετική από πλευράς της. Με καθοδήγησε στο κάθε βήμα μου. 
 
«Οὐδεὶς ἑκὼν κακός» υποστήριζε ο  Σωκράτης στα πλαίσια μιας αρχαίας ελληνικής ηθικής. Το πιστεύετε  αυτό και για την Τσερλίν; 
 
Νομίζω ότι η "ΤΣΕΡΛΙΝ", "βάζει" δικαιολογίες για κάθε πράγμα που κάνει για να μην πιστέψει πόσο διεστραμμένος είναι ο χαρακτήρας της, οι σκέψεις της κι οι πράξεις της. Ο πόθος της για εξουσία είναι τόσο μεγάλος που της χρειάζεται κάτι τέτοιο. Αυτό δεν κάνουν όλοι, όμως, όσοι έχουν φασιστικές συμπεριφορές;  Βλέπουμε μέσα στο έργο, πάντως, κάποια "φωτεινά" σημεία του μυαλού της. Κάποια αποφθέγματα που λέει η ίδια για τη ζωή, κάποιες φορές, κάποιες σοφίες, που σε ξαφνιάζουν! Εκεί έρχεσαι και λες ότι έχει ή είχε τις προδιαγραφές για να γίνει ένα φωτεινό πλάσμα, γιατί καταλήγει έτσι; Γιατί επιλέγει να καταλήξει έτσι; Αυτό το ζοφερό, καταστροφικό πλάσμα, οπότε καταλήγω, πάλι, στο ότι κάποιος επιλέγει να γίνει "κακός"  και βάζει τις δικαιολογίες του. Μένει στην αμάθειά του, στην ημιμάθειά του και στο βόλεμά του, γιατί αυτό τον συμφέρει. Αλλιώς, πάλι, θα αναφερθώ στην ευθύνη της πολιτείας και της παιδείας. 
 
Οι ήρωές του Χέρμαν Μπροχ, βυθισμένοι στις προσωπικές τους ιστορίες, ερωτεύονται, ζηλεύουν, θυμούνται, επιτίθενται ο ένας στον άλλον και παραμένουν θεατές των εξελίξεων. «Αθώοι» για ό,τι συμβαίνει γύρω τους, άρα συνένοχοι στην επερχόμενη βαρβαρότητα. Πόσο ένοχοι είμαστε, όταν γινόμαστε απαθείς θεατές των γεγονότων; 
 
 Φυσικά κι είμαστε ένοχοι. Πολύ ένοχοι και καθόλου αθώοι. Είμαστε το πρόσωπο της αυριανής κοινωνίας. Φέρουμε στον κόσμο παιδιά, τα οποία αύριο θα είναι ενήλικες, θα πρέπει να αποφασίσουν για τη ζωή που θέλουν, θα πρέπει να φτιάξουν τον κόσμο που θέλουν. Αυτό το "θέλουν" το διαμορφώνουμε εμείς. Είμαστε, καλώς ή κακώς, το παράδειγμα. Αν είμαστε απαθείς και θεατές θα φτιάξουμε μια απαθή και γεμάτη θεατές κοινωνία, όπου άλλοι θα κινούν τα νήματα για μας κι εμείς, απλά, θα δυσανασχετούμε.
Τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε μια αύξηση των ποσοστών των ακροδεξιών κομμάτων παγκοσμίως. Κατά τη γνώμη σας γιατί συμβαίνει αυτό, ενώ οι άνθρωποι γνωρίζουν την ιστορία. 
Ειρήνη Μελά:  Η αύξηση των ποσοστών των ακροδεξιών κομμάτων, παγκοσμίως, είναι γεγονός όπως και ο εκφασισμός της κοινωνίας μας.  Ο άνθρωπος έχει ξεχάσει πως είναι να ζει ελεύθερος. Να έχει την ελεύθερη βούληση.  Έμαθε να τον καθοδηγούν, τις περισσότερες φορές με σκληρότητα, με απολυταρχικότητα. Έζησε δικτατορίες, φασισμούς. Δεν θυμάμαι να έζησε ελεύθερα. Αυτό αν έγινε, έγινε πολύ- πολύ παλιά. Ο άνθρωπος στα δύσκολα ανατρέχει  σ’ αυτό που ξέρει, σ’ αυτό που του είναι οικείο. Στην "ασφάλειά" του. Πως να διαχειριστεί κάτι που του είναι άγνωστο;  Η ελευθερία είναι άγνωστη. Δεν ξέρει τι να την κάνει.  Επιλέγει,  λοιπόν, τη  σκληρότητα που γνωρίζει,  που έχει και κάποια καλά, κατά την κρίση του.  "Θέλει αρετήν και τόλμη η ελευθερία…" 
tserlin 3 texnes plus
 
Στην παράστασή σας προβήκατε σε μια μικρή «αυθαιρεσία», όπως δηλώνει η σκηνοθέτις σας: καθώς αντικαταστήσατε τον ακροατή της Τσερλίν με μια κυρία, η οποία τραγουδά και αδιαφορεί για την Τσερλίν. Πόσο επηρέασε η παρουσία της την ερμηνεία σας;
 Είναι μια "αυθαιρεσία" πολύ έξυπνη και πολύ χρήσιμη για την παράσταση που αναδεικνύει αυτό που θέλει να αναδείξει η σκηνοθέτις, η Μαρώ. Η "κυρία που τραγουδά και αδιαφορεί" είναι η ίδια η αστική τάξη. Μια συγκεκριμένη αστική τάξη που βοήθησε, στήριξε κι αυτή πολύ στην άνοδο του φασισμού.  Η παρουσία, λοιπόν, αυτή όχι μόνο βοήθησε κι επηρέασε την ερμηνεία μου ως ηθοποιό, αλλά νομίζω ότι την αναδεικνύει κιόλας. Επίσης, να πω εδώ ότι η Αιμιλία Ράπτη, η οποία υποδύεται αυτήν την "κυρία" είναι εξαιρετική κι έχει υπέροχη φωνή.
 
Δεν είναι η πρώτη φορά που σας σκηνοθετεί η Μαρώ Τριανταφύλλου. Μιλήστε μας γι’ αυτήν τη συνεργασία. 
 
 Ναι, δεν είναι η πρώτη μας φορά. Με τη Μαρώ έχουμε πολύ καλή χημεία. Ως καλλιτέχνες και ως άνθρωποι. Αυτό είναι υπέροχο, όταν συμβαίνει στο θέατρο.  Είναι πολύ σημαντικό για μένα να "μιλάω την ίδια γλώσσα" με τους ανθρώπους, με τους οποίους που συνεργάζομαι στο θέατρο. Να έχουμε κοινούς ηθικούς, αξιακούς κώδικες κατ’ αρχήν. Όταν βλέπεις ότι μέσα σ’ αυτά έρχεται να προστεθεί κι ίδια "ματιά" στο θέατρο και στο γιατί κάνει κανείς θέατρο, τότε νιώθεις τυχερός.  Η Μαρώ έχει μια βαθειά γνώση πάνω στην λογοτεχνία, κάνει μια εξαιρετική ανάλυση χαρακτήρων - ρόλων και καθοδηγεί με ακρίβεια τον ηθοποιό.  "Παίζει" με εναλλαγές συναισθημάτων μέσα στην ίδια πρόταση.  Πολλές φορές στη ζωή μας αλλιώς ξεκινάμε να πούμε κάτι και μέσα στην ίδια πρόταση αλλιώς καταλήγουμε. Με διαφορετικά συναισθήματα εννοώ. Αυτό το ξέρει πολύ καλά να το δουλεύει η Μαρώ κι είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον για μένα από τη θέση του ηθοποιού. Αναδεικνύεται το κείμενο έτσι κι αυτό που θέλει να πει ο συγγραφέας. Τίποτα δεν είναι μονότονο, ίδιο σε εκφορά λόγου, όλα "ισορροπούν" σε μια "ανισορροπία" συναισθημάτων.  Πιστεύω και αγαπώ τη Μαρώ. Το λέω γιατί το ξέρει κι η ίδια. Ονειρευόμαστε και "μαγειρεύουμε" κι άλλα πράγματα για το θέατρο που τόσο αγαπάμε και οι δυο. 
 
mela mana texnes plus
Σας βλέπουμε και στην παράσταση «ΜΑΝΑ» στο Faust. Πείτε μας λίγα λόγια και γι’ αυτή την παράσταση. 
 
 Στο "ΜΑΝΑ" του Σταμάτη Πακάκη ερμηνεύω τη Μάνα.  Μια Μάνα ιδέα, με όλα της τα αρνητικά και κάποια θετικά.  Ίσως, ελάχιστα θετικά. Ο Σταμάτης είναι ένας νέος ταλαντούχος άνθρωπος. Έχω χαρεί τόσο που τον έχω γνωρίσει και που συνεργάζομαι μαζί του. Είναι αυτό που λέμε η "ελπίδα" που φορτώνουμε τους νέους.  Όμως αυτό το παιδί είναι πράγματι ταλαντούχο και πιστεύω πως θα κάνει εξαιρετικά πράγματα στην τέχνη του.  Η παράσταση "ΜΑΝΑ" είναι ένα σκοτεινό παραμύθι για ενήλικες. Το έχει γράψει ο Σταμάτης, το έχει σκηνοθετήσει, έχει γράψει στίχους και μουσική και στην παράσταση υποδύεται τον "Υπνο".  Δεν θέλω να πω κάτι περισσότερο, απλά προσκαλώ και προκαλώ τον κάθε έναν να έρθει να δει αυτήν την παράσταση.  Κάθε Παρασκευή στις 9, λοιπόν, στο θέατρο Faust.
 
Επόμενα επαγγελματικά σχέδια υπάρχουν;
 
Επόμενα επαγγελματικά σχέδια; Προς το παρόν δεν κάνω σχέδια. Είναι μια πολύ γεμάτη και δημιουργική περίοδος για μένα θεατρικά και την απολαμβάνω.  Πρέπει να μένουμε στη "στιγμή" και να την γευόμαστε. Να μην τρέχουμε, να μην προσπερνάμε στιγμές, καταστάσεις κι ανθρώπους σ’ αυτήν την ζωή. Είναι τόσο μικρή για κάτι τέτοιο και δεν της αξίζει!
 
 
Η «ΜΑΝΑ» σε κείμενο και σκηνοθεσία του Σταμάτη Πακάκη, Παρασκευή στις 21:00 στο Faust. 
«Η εξομολόγηση της υπηρέτριας Τσερλίν» του Χέρμαν Μπροχ, σε σκηνοθεσία Μαρώ Τριανταφύλλου, κάνει πρεμιέρα στο Studio Μαυρομιχάλη στις 19 Νοεμβρίου κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:15
 

Η ομάδα «New Lab Theatre Company» παρουσιάζει στο Θέατρο Studio Mαυρομιχάλη το έργο του Όσκαρ Ουάιλντ: «Η Σημασία Να Είναι Κανείς Ειλικρινής»
Δύο νέοι κύριοι ξεγελούν την αλήθεια για να βάλουν λίγο ενθουσιασμό στη μονότονη ζωή τους. Ο κος Ουόρδινγκ εφευρίσκει έναν αδελφό, τον Έρνεστ, τον οποίο χρησιμοποιεί ως δικαιολογία για να αφήνει τη βαρετή ζωή του πίσω στην εξοχή και να επισκέπτεται την εξαιρετική Γκουέντολιν στο γοητευτικό Λονδίνο. Ο κος Μονκρίηφ αποφασίζει να πάρει το όνομα του φανταστικού αδελφού Έρνεστ και επισκέπτεται το σπίτι του κύριου Ουόρδινγκ στην εξοχή. Τα πρόσωπα συναντιούνται και εμπλέκονται σε μια σειρά από διασκεδαστικά γεγονότα, αντιμετωπίζοντας έτσι την κρυφή τους επιθυμία να είναι ο σοβαρός και ειλικρινής εαυτός τους.
 
image1 texnes plus
 
Σκηνοθεσία: Όλγα Τζωρτζ
Σκηνικά: Όλγα Τζωρτζ
Κοστούμια: Βικτωρία Γιαννάκη, Έβελυν Κάκκου
Σχεδιασμός Φωτισμών: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Φωτογραφίες: Σύλβια Κουβέλη
Oργάνωση: Ενελπά
Διανομή
Λέην/Μέριμαν: Γιάννης Οικονόμου
Άλτζερνον: Γιάννης Δαμάλας
Τζακ: Γιώργος Στυλ
Λαίδη Μπράκνελ: Ιωάννα-Μαρία Μπατή
Γκουέντολιν: Εύα Ζουμπουνέλλη
Σέσιλι: Βίκυ Μιχαλοπούλου
Μις Πρισμ: Ελεάννα Χρυσανθοπούλου
Τζάζουμπλ: Ευθύμης Ξυπολιτάς
Στο πιάνο η Κατερίνα Δεληγιαννίδου
 
afisa texnes plus
 
Διάρκεια παράστασης: 2 ώρες με διάλειμμα
Τιμή εισιτηρίου: 13 ευρώ
Κρατήσεις: 6972.482.962 και Viva.gr
 
Θέατρο Studio Μαυρομιχάλη, Μαυρομιχάλη 134, Εξάρχεια
 
 
Μετά από 3 χρόνια επιτυχίας στο Studio Μαυρομιχάλη, 5 τελευταίες παραστάσεις για το εμβληματικό μυθιστόρημα του Άρη Αλεξάνδρου, «Το Κιβώτιο», μέχρι την Παρασκευή 11 Μαΐου.
«Το Κιβώτιο» παρουσιάζεται σε μορφή θεατρικού μονολόγου σε σκηνοθεσία Φώτη Μακρή και Κλεοπάτρας Τολόγκου, με τον Φώτη Μακρή  στον κεντρικό ρόλο.
Εκτός από το Studio Μαυρομιχάλη, στα 3 χρόνια επιτυχίας, η παράσταση ταξίδεψε σε 28 πόλεις σε όλη την Ελλάδα καθώς και στη Πάφο της Κύπρου (στα πλαίσια της πολιτιστικής πρωτεύουσας της Ευρώπης 2017).
 
Λίγα λόγια για το έργο
 
Στα τέλη του ελληνικού εμφυλίου πολέμου, μια ομάδα ανταρτών αναλαμβάνει μετά από σχετική εντολή του Γενικού Αρχηγείου να μεταφέρει, περνώντας μέσα από εχθρικό έδαφος, ένα κιβώτιο αγνώστου περιεχομένου, με παραλήπτες τη διοίκηση μιας ανταρτοκρατούμενης πόλης. Στη διάρκεια της αποστολής η ομάδα αρχίζει να χάνει τα μέλη της σταδιακά μέχρι που τελικά σώζεται ένας μόνο αντάρτης, ο οποίος τελικά κατορθώνει να παραδώσει το κιβώτιο. Όταν όμως φτάνει στον προορισμό του, διαπιστώνεται πως είναι άδειο και ο αντάρτης φυλακίζεται από τους άλλους συντρόφους του ως δολιοφθορέας. Σε μια συγκλονιστική προσπάθεια να αποδείξει την αθωότητά του, ο ήρωας αρχίζει να συντάσσει αναφορές στον ανακριτή, όπου δεν διστάζει να εξηγεί και να ερμηνεύει, το νόημα της παράδοξης αποστολής τους. Ο συντάκτης των αναφορών δεν γνωρίζει τίποτα για την ταυτότητα του ανακριτή ούτε για τους δεσμώτες του, ούτε αν ο ανακριτής διαβάζει τα όσα του γράφει. 
Ο Φώτης Μακρής ερμηνεύει, σε έναν συγκλονιστικό μονόλογο, τον ταραγμένο αυτόν ήρωα που σταδιακά αμφισβητεί κάθε είδους πεποίθηση. Το Κιβώτιο, είναι το μοναδικό μυθιστόρημα του Άρη Αλεξάνδρου και έχει χαρακτηριστεί ένα από τα σημαντικότερα κείμενα της Νεοελληνικής λογοτεχνίας. Το έργο ερμηνεύθηκε από αλληγορία για τον εμφύλιο και ως καταγγελία ενάντια σε κάθε είδους εξουσία, αλλά και ως ένα σχόλιο στον δυτικό πολιτισμό.
 
 
Δραματουργική επεξεργασία - Σκηνοθεσία: Φώτης Μακρής, Κλεοπάτρα Τολόγκου
Σκηνογραφία: Διονύσης Μανουσάκης
Μουσική: Γιώργος Νινιός
Παίζει ο Φώτης Μακρής
 
 
Studio Μαυρομιχάλη: Μαυρομιχάλη 134, Τηλ. 2106453330 - www.studiomavromihali.gr
Ημέρες Παραστάσεων (13/4 - 11/5): Κάθε Παρασκευή  στις 21.00 
Διάρκεια: 75 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)
Τιμές Εισιτηρίων: Κανονικό 10 ευρώ - Φοιτητικό, κάτω των 25 ετών και άνω των 65 ετών, Άνεργοι : 8 ευρώ  - Ατέλειες : 5 ευρώ
Προνομιακή τιμή προπώλησης μόνο 7 ευρώ μέσω VIVA μέχρι την Παρασκευή 13 Απριλίου για όλες τις παραστάσεις. 
 
 
 
 

Ο Τζόνι πήρε τ' όπλο του

ANIXNOS

anixnos250x300

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Η ομάδα ΜΕΤΕΩΡΙΤΕΣ παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα το θεατρικό έργο της Καναδής συγγραφέως Carole Fréchette "Η Βιολέτ στη γη".

Κάθε Δευτέρα & Τρίτη στις 21.00 (Μέχρι 11/6) στο studio Μαυρομιχάλη

Μαυρομιχάλη 134

Τηλέφωνο κρατήσεων: 21 0645 3330

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

Kalomoira2.jpg

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία