Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

Η παράσταση με τον μακροσκελή τίτλο «Ένας ευγενικός νεαρός που φαινόταν ηλίθιος και δεν είχες κανένα λόγο να τον φοβάσαι», που κέρδισε τις εντυπώσεις και απέσπασε το 1ο Βραβείο στο Adapt Festival τον περασμένο Ιούνιο, επιστρέφει ανανεωμένη στο Tempus Verum - Εν Αθήναις από τις 20 Σεπτεμβρίου και για λίγες μόνο παραστάσεις.

Η νεοσυσταθείσα θεατρική ομάδα b.p.m. (beats per minute), αποτελούμενη από νέους αποφοίτους της δραματικής σχολής του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν, εμπνέεται από το διήγημα του Έντγκαρ Άλλαν Πόε, το “Σύστημα του δόκτορος Πίσσα και του καθηγητού Φτερά”, για να δημιουργήσει μία ξεχωριστή παράσταση, που στοχάζεται πάνω στο ερώτημα: Πώς θεραπεύεται η τρέλα;

Ο Πόε μας προτείνει ως λύση το “Σύστημα του δόκτορος Πίσσα και του καθηγητού Φτερά”. Δουλεύει όμως τελικά αυτό το σύστημα; Δουλεύει οποιοδήποτε από τα «συστήματα» που δημιουργούμε προκειμένου να διακρίνουμε τι είναι φυσιολογικό και τι παράλογο;

Κάθε μέρα βλέπουμε τα όρια του τι είναι κοινωνικά αποδεκτό να περιορίζονται. Ποιος όμως ορίζει τι είναι λογικό, αποδεκτό, κανονικό; Τι γίνεται όταν οι συμπεριφορές που αναγνωρίζουμε ως φυσιολογικές μπλέκονται, τα όρια ξεπερνιούνται και αναρωτιέσαι αν είναι φυσιολογικό να είσαι τρελός ή τρελό να είσαι φυσιολογικός;

Μία ομάδα νέων, ταλαντούχων ηθοποιών στα πρώτα τους θεατρικά βήματα ενώνουν τις δυνάμεις τους και επιχειρούν να απαντήσουν επί σκηνής στα παραπάνω ερωτήματα. Τι συνέβη λοιπόν όταν μέσα σε ένα θεραπευτήριο μπήκε ανυποψίαστος ένας ευγενικός νεαρός που φαινόταν ηλίθιος και δεν είχες κανένα λόγο να τον φοβάσαι;

«Για μένα η ποίηση δεν ήταν ένας σκοπός, αλλά ένα πάθος. Και τα πάθη θα ‘πρεπε να ’ναι σεβαστά»

Ε.Α. Πόε

Σκηνοθεσία: Oμάδα b.p.m.

Παίζουν: Βασίλης Αουάντ, Λίνα Δημάκη, Ευσταθία Λαγιόκαπα, Δάφνη Λαζαροπούλου, Δανάη Λιοδάκη, Πάνος Λουκαΐδης, Παναγιώτα Παπαδημητρίου, Αντώνης Χρήστου

 

Tempus Verum-Εν Αθήναις: Ιάκχου 19, Γκάζι /τηλέφωνο κρατήσεων 210342 5170

Πρεμιέρα: 20 Σεπτεμβρίου

Παραστάσεις: Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή στις 21:15 (μέχρι 30/9)

Εισιτήρια: 10 κανονικό, 7 μειωμένο (φοιτητικό, ανέργων, ΑΜΕΑ)

Διάρκεια: 75 λεπτά

Επικοινωνία / Προβολή: Δημήτρης Χαλιώτης

Η μουσική παράσταση ''Νέκυια ¨Εκ-σταση''. ονομάστηκε έτσι γιατί έχει σκοπό την δημιουργία μιας υπερβατικής κατάστασης, στην οποία ο ακροατής- θεατής συμμετέχει, πάλλεται, συν-κινείται βιώνοντας το ταξίδι του Οδυσσέα στον Άδη σαν μία προσωπική, δυνατή εμπειρία αυτογνωσίας, καθώς αναμοχλεύονται μέσα του τα πιο θεμελιώδη υπαρξιακά ζητήματα : ο σκληρός αγώνας της επιβίωσης, της επιστροφής στη μοναδική εσώτερη Ιθάκη, της αποδοχής του θανάτου.

Η σκηνοθετική ματιά της Φένιας Παπαδόδημα εμπνέεται από τους γκριό (griots), σύγχρονους αφρικανούς ραψωδούς, τους οποίους έκανε γνωστούς στην Ευρώπη ο Πήτερ Μπρουκ.

Έχουν πολλά κοινά στοιχεία με τους αρχαίους έλληνες ραψωδούς και οι αμερικανοί ράπερς είναι σαφώς απόγονοι τους.

Σε όλους τους αρχέγονους πολιτισμούς η προφορική μεταφορά της παράδοσης, διατηρείται χάρις στο μουσικό μέλος.

Κεντρικός ερμηνευτής του ομηρικού λόγου ως Οδυσσέας, στην μοναδική μετάφραση του Δ. Μαρωνίτη, αυτή τη φορά είναι ο MC Yinca.

Όπως υποδηλώνει η ιδιότητα του, ο MC – master of ceremony- πρόκειται να μας οδηγήσει σε μία τελετουργία μέσα από τη μουσικότητα και τον ρυθμό του ομηρικού λόγου.

Ο MC Yinca παραπέμπει στο εδώ και το τώρα της δικής του αναζήτησης μιας αληθινής Ιθάκης, όπως την βιώνει ο ίδιος στο πλαίσιο της σύγχρονης Αθήνας, στην Κυψέλη όπου μεγάλωσε.

Η Φένια Παπαδόδημα έχει γράψει τη μουσική με τη συνεργασία του Γιώργου Παλαμιώτη. Μεταφέρει την έμμετρη μουσική διάσταση του ομηρικού λόγου, μέσα από μία πειραματική αυτοσχεδιαστική φωνητική προσέγγιση εμπνευσμένη από τη σύγχρονη τζαζ αρμονία. αλλά και την ανατολική και βυζαντινή μουσική. Έχει τον ρόλο του Τειρεσία και της Αντίκλειας.

Με τη συνοδεία της αφρικανικής άρπας (γκόνι) εντάσσει στην αφήγηση αυθεντικά μουσικά θέματα και παραδοσικά τραγούδια. Μέσα τους ενυπάρχει η μεταφυσική διάσταση του έπους και ο απόηχος του βυζαντινού μέλους.

Μαζί τους δύο νέοι ηθοποιοί του Θεάτρου Τέχνης, ο Κωσταντίνος Ευστρατίου ως Ελπήνορας και η Χριστίνα Κωστέα ως Καλυψώ.

Η ραψωδιακή παράδοση μεταφέρεται μέσα σε ένα σύγχρονο μουσικοθεατρικό και αυτοσχεδιαστικό πλαίσιο, χάρις στη δημιουργική συμμετοχή τεσσάρων εξαιρετικών και καταξιωμένων μουσικών της σύγχρονης ελληνικής τζαζ σκηνής, του Παναγιώτη Κωστόπουλου, του Γιάννη Παπαδόπουλου, του Λεωνίδα Σαραντόπουλου και του Γιώργου Παλαμιώτη, που δημιούργησαν το Nekyia quintet.

ΤΕΤΑΡΤΕΣ & ΠΕΜΠΤΕΣ ΣΤΟ TEMPUS VERUM ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ, Ιάκχου 17, Γκάζι.

Από 18 Απριλίου έως 10 Μαίου (18-19/4, 25-26,/4, 2-3/5, 9-10/5)

Έναρξη 21.00 διάρκεια 1.15' χωρίς διάλειμμα.

Προβολή- Επικοινωνία Βrainco S.A

* Παράλληλες εκδηλώσεις τις μέρες της παράστασης :

TETAΡΤΕΣ   18 /4 και 25/4, “ Μεράκι που το έχω να υπάρξω ακόμα”, σε σκηνοθεσία Κατερίνας Γεωργουδάκη, βασισμένο σε ποίηση του Ν. Καρούζου.

Έναρξη 19.30.

Οι ¨Πνεύμονες – Lungs¨  του Ντάνκαν Μακ Μίλαν συνεχίζουν την επιτυχημένη πορεία τους, στο θέατρο Tempus Verum Εν Αθήναις.

 

  Αφού έκανε τον γύρο του κόσμου αποσπώντας τις καλύτερες κριτικές:

«Συγκινητικό και αστείο» Herald Sun 

«Έξυπνο και διεγερτικό» Washington post 

«Χειμαρρώδες και για πολύ ώρα άκρως ξεκαρδιστικό» Timeout London 

ανεβαίνει για δεύτερη χρονιά από την εταιρεία θεάτρου ΤempusVerum σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λάλου και συνεχίζεται λόγω επιτυχίας μέχρι 28 Μαρτίου και πιο συγκεκριμένα από Τετάρτη 7 Μαρτίου και κάθε Τετάρτη στις 18:00.

 

 Διαβάστε εδώ το αφιέρωμα της Γιώτας Δημητριάδη στην παράσταση. 

Οι «Πνεύμονες» (2011) του βραβευμένου Άγγλου συγγραφέα Duncan Macmillan, είναι μια ιστορία αγάπης, αμείλικτα ειλικρινής, αστεία και επίκαιρη.   Ένας άντρας και μια γυναίκα, μορφωμένοι, γύρω στα τριάντα προσπαθούν να πάρουν αποφάσεις για το μέλλον τους.

 «Ένα παιδί;  Είναι σαν να μου έριξες μπουνιά στη μούρη και μετά μου ζήτησες να σου λύσω μια μαθηματική εξίσωση » 

Ο χρόνος όμως είναι εναντίον. Αν περιμένουν τις κατάλληλες συνθήκες δεν θα το κάνουν ποτέ. Απ’ τη μια η επιθυμία για ένα παιδί και απ’ την άλλη η αγωνία για το περιβάλλον, τον υπερπληθυσμό, την παγκόσμια κρίση και την πολιτική αστάθεια. 

«Το ανθρακικό αποτύπωμα ενός παιδιού στον πλανήτη ζυγίζει 10.000 τόνους διοξειδίου, δηλαδή όσο το βάρος του Πύργου του Άιφελ» 

Μα πώς να αποφασίσεις για το μέλλον σου, όταν αυτό προβλέπεται τόσο δυσοίωνο; Το έργο δίνει φωνή στη «Γενιά της Αβεβαιότητας» που μέσα από τις καταιγιστικές αλλαγές και τις συναισθηματικές μεταπτώσεις βρίσκει τρόπο να χαράξει τη δική της πορεία ζωής.

Ο Ντάνκαν Μακ Μίλαν, επικεντρώνεται στην ουσία του θεάτρου διερευνώντας τη θεατρική γραφή, απογυμνωμένη από υποδείξεις: «Το έργο γράφτηκε για να παιχτεί σε άδεια σκηνή. Δεν υπάρχουν σκηνικά, δεν υπάρχουν έπιπλα, ούτε φροντιστήριο, ούτε παντομίμα. Δεν υπάρχουν αλλαγές κοστουμιών. Το φως και ο ήχος δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται για να δηλώσουν αλλαγή στον χρόνο ή στον χώρο». Μια αντανάκλαση της πραγματικότητας χωρίς τα θεατρικά εφέ της ψευδαίσθησης. 

 

 Ομάδα συντελεστών

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Λάλος

 Μετάφραση: Κρίστελ Καπερώνη 

Σκηνικά- Κοστούμια: Μιχάλης Σαπλαούρας

Φωτισμοί: Περικλής Μαθιέλης

Δραματολόγος: Κατερίνα Διακομοπούλου

Φωτογραφίες: Γιώργος Καπλανίδης 

Προβολή / Επικοινωνία: BrainCo S.A

Παίζουν: Βάσω Καβαλιεράτου, Μάξιμος Μουμούρης

 

Είσοδος 15 Ευρώ κανονικό, 12 Ευρώ μειωμένο & 10 Ευρώ ανέργων  | Διάρκεια 75’

Προπώληση στο www.viva.gr 

Πληροφορίες-Κρατήσεις 210 3425170 

 Ώρες ταμείου 12.00 με 21.00

 

 

 

 

Πρόκειται μάλλον για σύμπτωση, γιατί πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς το γεγονός ότι οι τρεις αυτές παραστάσεις που επαναλαμβάνονται για δεύτερη σεζόν και φιλοξενούνται στην ίδια θεατρική στέγη, στο Tempus Verum, στο Γκάζι, καταφέρνουν να συνεπάρουν, έχοντας ως κοινό παρονομαστή τις δυνατές ερμηνείες, τη στιβαρή σκηνοθεσία, το έξυπνο κείμενο και το ανύπαρκτο σκηνικό;

 

Παρά το low-budget του σκηνογράφου, έχουν παραδώσει στο κοινό θεατρικές σκηνές που θα θυμόμαστε, καθώς ξεχωρίζουν για τη φρεσκάδα και την καλλιτεχνική έμπνευση των δημιουργών τους. Επηρεασμένες από το φτωχό θέατρο του Γκροτόφσκι, βάζουν στο επίκεντρο τη ρίζα του θεάτρου, τον ηθοποιό, και, όπως φαίνεται, κερδίζουν το στοίχημα με την πλατεία. 

 

«Πνεύμονες» με μια μπλούζα
Για 2 ακόμα Δευτερότριτα, μέχρι τις 20/2

Το έργο του βραβευμένου θεατρικού συγγραφέα Duncan Macmillan, ένα από τα πιο σημαντικά της σύγχρονης θεατρικής βρετανικής σκηνής, γράφτηκε με τις εξής οδηγίες: «Να παιχτεί σε άδεια σκηνή,  να μην υπάρχουν σκηνικά,  να μην υπάρχουν έπιπλα, ούτε φροντιστήριο ούτε παντομίμα. Να μην υπάρχουν αλλαγές κοστουμιών. Το φως και ο ήχος να μη χρησιμοποιούνται για να δηλώσουν αλλαγή στο χρόνο ή στο χώρο». Αυτές λοιπόν τις υποδείξεις αξιοποίησε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο ο Δημήτρης Λάλος και σκηνοθέτησε εμπνευσμένα το κείμενο.

Η Βάσω Καβαλιεράτου και ο Μάξιμος Μουμούρης υποδύονται εξαιρετικά τα μέλη του  νεαρού ζευγαριού που βιώνουν από κοινού το ζήτημα της ενηλικίωσής τους και προσπαθούν να ωριμάσουν για να φτάσουν στο επόμενο στάδιο. Χάρη στο ταλέντο τους και στη σκηνική εγρήγορσή τους δεν γίνεται αντιληπτό ότι είναι σκηνικά «γυμνοί». Μια μπλούζα μετατρέπεται σε χιλιάδες αντικείμενα και η φαντασία των συντελεστών σε παρασύρει σε μια υπέροχη ιστορία αγάπης που σίγουρα γνωρίζεις πολύ καλά… Το ζωτικό οξυγόνο του έρωτα βρίσκεται στο επίκεντρο μιας παράστασης που βρίθει από χιούμορ και συναισθήματα και ξεσηκώνει με το κέφι των πρωταγωνιστών.

 

 «Περιστατικά» με το χέρι της κούκλας 

Κάθε Τετάρτη στις 19:00, μέχρι τις 28/2 

 

Τα διηγήματα του Δανιήλ Χαρμς γοήτευσαν τη νεαρή ηθοποιό Νάνσυ Μπούκλη, που  πέρυσι πήρε το βάπτισμα του πυρός στη σκηνοθεσία με την παράσταση «Περιστατικά» στο Bios. Οι κριτικές ήταν διθυραμβικές και η παράσταση φέτος επαναλαμβάνεται στο Tempus Verum. Το κείμενο του Χαρμς ζωντανεύουν μοναδικά τρεις ταλαντούχοι ηθοποιοί που θα σας εκπλήξουν ευχάριστα, η Άννα Χανιώτη, ο Γρηγόρης Μπαλλάς και η Μαριάννα Λιανού. Η σκηνική επικοινωνία τους είναι μοναδική και, καθώς δεν υπάρχουν σκηνικά, παρά μόνο ένα πουφ και δύο καρέκλες, αλλάζουν θέσεις σε χρόνο ντε-τε και υποδύονται τους Ρώσους ήρωες με τον ιλιγγιώδη ρυθμό στον οποίο εξελίσσεται η παράσταση. Κάποια στιγμή σκηνικά αντικείμενα, όπως το χέρι μιας κούκλας, ένα γάντι ή απλά φωτάκια, γίνονται συνοδοιπόροι τους σε αυτή τη χαμηλού κόστους παραγωγή που χαρακτηρίζεται από  έμπνευση και πρωτοπορία. 

 

 «Όλα αυτά τα υπέροχα πράγματα» με χαρτιάκια post-it

Κάθε Σάββατο στις 19.00, για 8 μόνο παραστάσεις

Θέατρο με post-it καρδούλες. Φυσικά αυτό είναι μόνο η αρχή ή μάλλον ένας από τους έξυπνους τρόπους που η παράσταση γίνεται διαδραστική, καθώς η Μελίνα Θεοχαρίδου δεν αφήνει στην κυριολεξία κανένα θεατή αμέτοχο στην ιστορία της. Μάλιστα, κάποιοι μετατρέπονται σε συμπρωταγωνιστές της.

Το πολυβραβευμένο «Όλα αυτά τα υπέροχα πράγματα» των Duncan Macmillan και Jonny Donahοe ευτύχησε, χάρη στη μετάφραση του Αντώνη Γαλέου, τη σκηνοθεσία της Ιόλης Ανδρεάδη και την ελεύθερη διασκευή της ίδιας και του Άρη Ασπρούλη, να γίνει μια ευφυής, πολυεπίπεδη και σπάνιας ευαισθησίας παράσταση.

Η ταλαντούχα Μελίνα Θεοχαρίδου, μόνη στη σκηνή, εντυπωσιάζει με την απίστευτη ευκολία που μεταβαίνει από τη μια συναισθηματική κατάσταση στην άλλη καθώς και με την ετοιμότητά της να εισαγάγει τους θεατές στο παιχνίδι. Ένα σακάκι μεταμορφώνεται σε σκύλο και η ίδια από εφτάχρονη σε έφηβη και σε νύφη.

 Η παράσταση έκλεψε τις καρδιές του κοινού πέρσι, στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, αποσπώντας παράλληλα εξαιρετικές κριτικές και το Σάββατο(10/2) κάνει πρεμιέρα στο πετρόχτιστο θέατρο στο Γκάζι. 

 

 

Αφετηριακό έτος της δημιουργικής πεζογραφίας του Γ. Μ. Βιζυηνού είναι το 1883. Από τα οκτώ διηγήματά του τα επτά καλύπτουν ένα χρονικό άνυσμα περίπου δύο ετών. Το όγδοο θα δει το φως της δημοσιότητας μετά τον εγκλεισμό του στο ψυχιατρείο, τον Απρίλιο του 1895. Το πρώτο του διήγημα λοιπόν απέστειλε από το Λονδίνο ‒με τη συνδρομή του Βικέλα‒ για να δημοσιευτεί στο περιοδικό «Εστία» και αυτό δεν είναι άλλο από «Το αμάρτημα της μητρός μου». Το Μάρτιο του επόμενου έτους θα αναγκαστεί να επιστρέψει εσπευσμένα στην Ελλάδα, εξαιτίας του θανάτου του χρηματοδότη και προστάτη του, Γ. Ζαρίφη. Το φάσμα του πρακτικού βίου είναι πια ορατό. Στις 17 Ιουνίου και την 1η Ιουλίου η «Εστία» θα δημοσιεύσει «Το μόνον της ζωής του ταξείδιον».

Κοινός παρανομαστής των διηγημάτων του είναι: τα ηθογραφικά στοιχεία, η έντονη θεατρικότητα, η πρωτοπρόσωπη αφήγηση, οι μυστηριακοί τίτλοι και η ενδελεχής ψυχογραφία των ηρώων, το ντοκουμενταρισμένο και περιγραφικό ύφος και οι εγκιβωτισμένες ιστορίες. Όλα αυτά κάνουν θελκτικά τα έργα του για κινηματογραφικά, τηλεοπτικά και θεατρικά ανεβάσματα. Θυμίζουμε χαρακτηριστικά και την πολυβραβευμένη ταινία «Το μόνον της ζωής του ταξείδιον» (2001) του Λάκη Παπαστάθη.

Ο Δήμος Αβδελιώδης δεν είναι η πρώτη φορά που βυθίζεται στον κόσμο του σπουδαίου πεζογράφου για να αναδείξει το έργο του στη σκηνή. Έχουμε απολαύσει και το «Αμάρτημα της μητρός μου» με τον Κωνσταντίνο Γιανακόπουλο και τη Ρένα Κυπριώτη για λογαριασμό του ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων και φυσικά δεκαετίες πριν την Άννα Κοκκίνου στις «Μορφές από το έργο του Βιζυηνού» στο Θέατρο Σφενδόνη (ανέβηκε για πρώτη φορά το 1993). Επίσης, το διήγημα «Το μόνον της ζωής του ταξείδιον» είχε παρουσιαστεί και με τη Μαρίνα Αργυρίδου το Δεκέμβριο του 2010 στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών.

Η Ιωάννα Παππά όμως στο ρόλο του ραφτόπουλου φαίνεται πως είναι μία από τις καλύτερες επιλογές του σκηνοθέτη. Η ηθοποιός χάρη στην εντυπωσιακή σκηνική άνεση και την ευφυΐα της καταφέρνει να ενσαρκώσει μοναδικά όλους τους ήρωες του διηγήματος, χωρίς να καταλήξει σε σκηνικές καρικατούρες, αφού μας πείθει απόλυτα για τις σχέσεις και τις συναισθηματικές διαδρομές που ακολουθούν. Άλλοτε εστιάζοντας στο χιούμορ και άλλοτε στις δραματικές πλευρές της καθημερινότητας, η πρωτοπρόσωπη αφήγηση, εσωτερικά εστιασμένη, που από γραφής εξυπηρετεί την περιορισμένη προοπτική την οποία επιδιώκει να δώσει ο Βιζυηνός στην ιστορία του εγγονιού, δημιουργεί έναν «ζωντανό» και ενδιαφέροντα θεατρικό ήρωα.

Κρατώντας μια εξαιρετική ροή, η ηθοποιός δείχνει να στηρίζει την ιστορία σε μια μνημονική αναπαράσταση της πραγματικότητας, πείθοντάς μας ότι όλα είναι βίωμα. Εξαιρετική και στις περιγραφές της πραγματικότητας, με τη «ζωγραφική» ή «φωτογραφική» περιγραφή προσώπων, αλλά και της σκηνογραφικής πλαισίωσης της δράσης.

Ωστόσο το μεγαλύτερο στοίχημα που κερδίζει η Ιωάννα Παππά είναι ο σκόπελος της γλώσσας, καθώς καταφέρνει να κάνει την καθαρεύουσα να μοιάζει οικεία στους θεατές, εκφέροντάς τη με λόγο καθαρό και φυσικό. Ακόμα και η χρήση του τοπικού ιδιώματος γίνεται με προσοχή στη λεπτομέρεια και κάθε «φωνογραφική» καταγραφή του λόγου φαίνεται να έχει δουλευτεί πολύ.

Σε ό,τι αφορά τη γλώσσα, τα εύσημα ανήκουν και στον Δήμο Αβδελιώδη, που, όπως προαναφέρθηκε, έχει σπουδή πάνω στην αναπαράσταση κειμένων στη καθαρεύουσα, και δη του συγκεκριμένου συγγραφέα. Η σκηνοθεσία του είναι λιτή και έχει επιλεγεί ως συνοδοιπόρος στο ταξίδι της ηθοποιού ένας μουσικός επί σκηνής (Αλέξανδρος Αβελιώδης). Εκεί οι νότες συναντιούνται με τις λέξεις και τα μονοπάτια της αφήγησης και σε στιγμές δένουν εξαιρετικά. Σε κάποιες κορυφώσεις όμως, που η ερμηνεία φτάνει σε εντυπωσιακά σημεία, κόβοντας την ανάσα, η μουσική μοιάζει με βίαιη σκηνοθετική παρέμβαση, σαν να προσπαθεί να δώσει μια συγκεκριμένη φόρμα σε ό,τι παρακολουθούμε. Αυτό επαναλαμβάνεται τρεις τέσσερις φορές, αφαιρώντας και το στοιχείο της έκπληξης.

Μέσα από αυτή την παράσταση το κοινό έχει τη σπάνια ευκαιρία να συναντηθεί με ένα από τα διαμάντια της ελληνικής λογοτεχνίας, σε μια γλώσσα πάλλουσα, που συνδυάζει ρεαλισμό και ποίηση, και να απολαύσει παράλληλα μια εξαιρετικής ποιότητας ερμηνεία από την Ιωάννα Παππά.

 

 

 

Μία ομάδα έξι νέων ταλαντούχων ηθοποιών ξαναδιαβάζει το έργο του Φεντώ έξω από το στερεοτυπικό του πλαίσιο αφήνοντας τους ήρωες να εκφράσουν αυτό που σκέφτονται. 

Παρεξηγήσεις, ανατροπές, απιστίες, ψέματα, πάθη, πόρτες που ανοίγουν και κλείνουν ασταμάτητα… Το «Έξυπνο πουλί» του Ζωρζ Φεντώ, όπως και όλες οι κλασικές πια κωμωδίες του σπουδαίου Γάλλου δραματουργού, επιχειρεί να διασκεδάσει το κοινό μέσα από ένα μίγμα φάρσας, μπουλβάρ και βωντβίλ που τραβάει τις καταστάσεις στα άκρα. Μήπως όμως αυτό στην πραγματικότητα είναι μία φενάκη; Μήπως οι ήρωες των κωμωδιών αυτών, που ανθίζουν κυρίαρχα στη Γαλλία του δεύτερου μισού του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα, διατηρούν έναν αδικαιολόγητο καθωσπρεπισμό στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν τα όσα ακραία τους συμβαίνουν; Μήπως η αστική κοινωνία της εποχής – μία έντονα συντηρητική κοινωνία γεμάτη ταμπού, προκαταλήψεις και στερεότυπα – επιβάλει στους κωμωδιογράφους να κρατήσουν τα προσχήματα τουλάχιστον σε λεκτικό επίπεδο; Και πώς θα παρουσιαζόταν σήμερα μία τέτοια κωμωδία έξω από το στερεοτυπικό της πλαίσιο, με τους ήρωες να εκφράζουν αυτό που σκέφτονται;

Ο Μάνος Βαβαδάκης και ο Γιώργος Κατσής, δύο ταλαντούχοι ηθοποιοί της νέας γενιάς που ανέλαβαν να διασκευάσουν και να σκηνοθετήσουν το «Έξυπνο πουλί» του Φεντώ, κάνουν σαφείς τις προθέσεις τους στο κοινό πριν ακόμα από την έναρξη της παράστασης, κατά τη διάρκεια δηλαδή που οι θεατές μπαίνουν στη θεατρική αίθουσα για να κάτσουν στις θέσεις τους. Κρατώντας στα χέρια τους διάφορα παλιά βιβλία περί savoir vivre διαβάζουν στους θεατές μία σειρά από κανόνες ευπρεπούς κοινωνικής συμπεριφοράς. Είναι αυτοί ακριβώς οι κανόνες, που στη συνέχεια η παράσταση θα τους ακυρώσει αφήνοντας τους ήρωες του έργου να εκφραστούν και να πράξουν ελεύθερα και χωρίς καμία αυτολογοκρισία. 

ΕΞΥΠΝΟ ΠΟΥΛΙ.jpg

Βασιζόμενοι στην πλοκή του έργου του Φεντώ οι δύο νεαροί σκηνοθέτες και ηθοποιοί ποντάρουν περισσότερο στα φαρσικά στοιχεία του, που παραπέμπουν ευθέως σε ένα θέατρο πιο λαϊκό που συγγενεύει άμεσα με την καθαρή εκδοχή της φάρσας όπως αυτή μας συστήθηκε από τους περιπλανώμενους θιάσους τα χρόνια του Μεσαίωνα. Αποδομούν δηλαδή ουσιαστικά το υβριδικό αυτό είδος που μας συστήθηκε ως «φάρσα» το 19ο αιώνα, αλλά στην πραγματικότητα είναι μίγμα διαφόρων επιρροών, και το παρουσιάζουν μέσα από μία σύγχρονη, ανανεωτική και μάλλον αιρετική ματιά που επιτρέπει στον σημερινό θεατή να ταυτιστεί με τους ήρωες του έργου και να γελάσει με την ψυχή του.

Μέσα σε έναν εξαιρετικά λιτό, αλλά ευφυή, σκηνικό χώρο, όπου όλα είναι συμβάσεις(σκηνικά: Γιωργίνα Γερμανού) η ομάδα των έξι αυτών νέων και ταλαντούχων ηθοποιών (Στέλλα Βογιατζάκη, Χαρά - Μάτα Γιαννάτου, Κατερίνα Ζησούδη, Μάνο Βαβαδάκη, Γιώργο Κατσή, Πάνο Παπαδόπουλο) ερμηνεύουν με μπρίο, περισσή ενέργεια, αυτοσχεδιαστικό οίστρο, αλλά και αξιοθαύμαστη εγκράτεια τους ήρωες του Φεντώ χαρίζοντας μας απλόχερα το γέλιο και δίνοντας το στίγμα μίας νέας γενιάς που επιθυμεί να αποτινάξει από πάνω της όσα «πρέπει» τη βαραίνουν.

 

 Το “Έξυπνο Πουλί”, μια παράσταση βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό του Ζωρζ Φεντώ (Georges Feydeau), ενός από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της γαλλικής φάρσας, ανεβαίνει στο θέατρο Tempus Verum - Εν Αθήναις στις 30 Ιανουαρίου για 12 παραστάσεις.

 

Ο Ποντανιάκ, αμετανόητος γυναικάς, κυνηγά την Λουσιέν ως το σαλόνι του σπιτιού της. Εκεί ανακαλύπτει πως είναι παντρεμένη με τον Βατλέν, τον καλύτερο του φίλο. Εκείνος της αποκαλύπτει πως ο Ποντανιάκ είναι κι αυτός παντρεμένος. Η Λουσιέν θα εκμυστηρευτεί στον Ποντανιάκ πως θα απατούσε τον άντρα της, μόνο αν αυτός την απατούσε πρώτος, υπόσχεση που έχει δώσει από καιρό και στον Ρεντιγιόν, οικογενειακό τους φίλο. Τι θα συμβεί, όμως, όταν ο Βατλέν αποκαλύπτει στον Ποντανιάκ, ότι απατά την γυναίκα του με μια Γερμανίδα που ήρθε από το Μόναχο και τον εκβιάζει; Και τι θα συμβεί, όταν όλοι αυτοί βρεθούν στο ίδιο δωμάτιο του ξενοδοχείου Corte – Flirt

Πόρτες, μοιχεία, παρεξηγήσεις, ψέματα από έξι χαρακτήρες που προσπαθούν απεγνωσμένα να επιβεβαιώσουν τον ανδρισμό ή τη θηλυκότητά τους αποτυγχάνοντας, ωστόσο, παταγωδώς. Μια φαρσοκωμωδία απογυμνωμένη από τα αστικά της στοιχεία σε μια σύγχρονη αφήγηση που επαναπροσδιορίζει τα βασικά της συστατικά. Κι ενώ οι χαρακτήρες της φάρσας στηρίζονται στον κόσμο που γελά σε βάρος τους, αντί να προσποιηθούν άγνοια κρυμμένοι πίσω απ' τις πόρτες, την... κατασκευάζουν.

Πόσο δυνατή είναι η σύμβαση του γάμου; Μπορεί να μεταπείσει ακόμα και τον πιο κυνικό; Η αληθινή αγάπη θα επιβιώσει ή θα παραμείνει εγκλωβισμένη στις φωτογραφίες;

 

 

Μετάφραση: Νικηφόρος Παπανδρέου

Διασκευή-Σκηνοθεσία: Μάνος Βαβαδάκης, Γιώργος Κατσής

Σκηνικά-Κοστούμια: Γιωργίνα Γερμανού

Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου

Βοηθός Σκηνογράφου: Μαριέττα Παυλάκη

Φωτογραφίες: Νίκος Πανταζάρας

 

Με τους: Στέλλα Βογιατζάκη, Χαρά - Μάτα Γιαννάτου, Κατερίνα Ζησούδη, Μάνο Βαβαδάκη, Γιώργο Κατσή, Πάνο Παπαδόπουλο

 

Μέρες και ώρα παραστάσεων: Aπό 30 Ιανουαρίου έως 7 Μαρτίου κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00
 

Τιμές εισιτηρίων: Γενική είσοδος 12 ευρώ, Μειωμένο – Φοιτητικό 8 ευρώ, Ατέλειες: 5 ευρώ

Διάρκεια: 80 λεπτά

 

FB Το έξυπνο πουλί

 

Παραγωγή: Ευάγγελος Κώνστας – Constantly Productions

Προπώληση εισιτηρίων

 

Tempus Verum - Εν Αθήναις

Ιάκχου 19, Γκάζι | Τηλ.: 210  3425170

 

 

Video

"Ανθρώπινοι ζωολογικοί κήποι: Όν" στο Κέντρο ελέγχου τηλεοράσεων.

Από 13 Οκτώβρη - 11 Νοέμβρη. Κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 21:00

Ομάδα NV Sisterhood

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

Kalomoira2.jpg

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία