Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
Γιώτα Δημητριάδη

Γιώτα Δημητριάδη

Μια ιδιαίτερα ευχάριστη έκπληξη με περίμενε στις διακοπές μου στη Χίο και δεν ήταν άλλη από το Μουσείο Μαστίχας στα Μαστιχοχώρια, στη νότια πλευρά του νησιού, κοντά στο Πυργί. Η τοποθεσία δεν είναι καθόλου τυχαία, καθώς εκεί βρίσκεται το μόνο σημείο στον κόσμο όπου «δακρύζει ο σχίνος» (ποικιλία pistacia lentiscus Chia) και παράγεται η μαστίχα, αν και σχίνοι υπάρχουν και σ'  άλλα μέρη της Μεσογείου, χωρίς τη δυνατότητα της παραγωγής.

 

mouseio_mastixas_12.jpg

Μέσα από την περιπλάνηση στις αίθουσες του μουσείου, ο επισκέπτης έχει τη μοναδική ευκαιρία, όχι μόνο να δει, αλλά να βιώσει με τις αισθήσεις του τη διαδικασία της καλλιέργειας και της παραγωγής της μαστίχας, καθώς και όλη την ιστορία του νησιού, που είναι ταυτισμένη με το δέντρο-μύθο, που αποτέλεσε ουσιαστικά μοχλό εξέλιξής του, από τα Βυζαντινά ακόμη χρόνια, με τον καρπό του να γίνεται πόλος έλξης ακόμη και για τους κατακτητές του. 

Έτσι η διδακτική μέθοδος της «εποπτείας» (η μάθηση πρέπει να περνάει από την εμπειρία του μαθητή και την αυτενέργεια) βρίσκει εδώ τον καλύτερο τόπο για να καρποφορήσει, όπως και η ρητίνη στον κορμό του δέντρου,καθώς έχεις την ευκαιρία ενεργοποιώντας όλες τις αισθήσεις σου να κατανοήσεις πλήρως, μια διαδικασία, που μόνο με την περιγραφή, σίγουρα δεν θα καταλάβαινες επαρκώς. 

 

dentri.jpg

 

Παράδοση και ιστορία γίνονται ένα και με τον πιο σύγχρονο τρόπο έρχονται στο "σήμερα" του κάθε επισκέπτη. Σ' αυτό συμβάλλουν και τα κατατοπιστικά βίντεο εξαιρετικής αισθητικής που προβάλλονται σε διάφορα σημεία.

Στο μουσείο λειτουργεί μια μόνιμη έκθεσή, αλλά φιλοξενούνται και περιοδικές εκθέσεις. Στην επίσκεψή μου πέτυχα μια έκθεση ζωγραφικής του Χιώτη Γιώργου Ζυμαράκη με τίτλο «INSPIRATION CHIOS-Με έμπνευση τη Χίο» και πίνακες σαφέστατα επηρεασμένους από το φυσικό τοπίο του νησιού. Επιπλέον λαμβάνουν χώρα και άλλες καλλιτεχνικές ή επιστημονικές δράσεις, όπως για παράδειγμα: κινηματογραφικές προβολές ή η «Αστροβραδιά» που πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με τον σύλλογο Αστρονομίας Χίου. 

Η μόνιμη έκθεση, όπως προαναφέρθηκε έχει φυσικά αντικείμενο τη μαστίχα. Το πρώτο ερώτημα που απαντάται με την είσοδό σου στο χώρο είναι:«Γιατί παράγεται μόνο εδώ;»

paradoxo_mastixas.jpg

Στη συνέχεια, ο επισκέπτης μαθαίνει για τον σχίνο και τη μαστίχα, τη ρητίνη που αναγνωρίστηκε το 2015 ως φυσικό φάρμακο. Ανακαλύπτει την παραδοσιακή τεχνογνωσία της μαστιχοκαλλιέργειας, παρατηρεί τη διαχείριση της μαστίχας ιστορικά, διαπιστώνει πώς αυτή διαμόρφωσε το αγροτικό και οικισμένο τοπίο της νότιας Χίου.

a_meros_ekthesi.jpg

 

Επιπλέον, ενημερώνεται για τη συνεταιριστική εκμετάλλευση και τη μεταποίηση της μαστίχας στους νεότερους χρόνους, σημαντικό κεφάλαιο της παραγωγικής ιστορίας της Χίου και της Ελλάδας εν γένει. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στις χρήσεις με τις οποίες η μαστίχα σήμερα ταξιδεύει σε όλον τον κόσμο.

mouseio_mastixas_3.jpg

mouseio_mastixas_4.jpg

mouseio_mastixas_5.jpg

mouseio_mastixas_6.jpg

mouseio_mastixas_7.jpg

mouseio_mastixas_8.jpg

mouseio_mastixas_9.jpg

mouseio_mastixas2.jpg

katastatiko.jpg

Τέλος, η μουσειακή εμπειρία ολοκληρώνεται στην φανταστική υπαίθρια έκθεση, όπου το κοινό έρχεται σε επαφή με το φυτό, αλλά και με το φυσικό περιβάλλον στο οποίο αυτό ευδοκιμεί!Εκεί έχεις την ευκαιρία να δεις από κοντά, όλα όσα έμαθες στην εσωτερική αίθουσα. 

 

mouseio_mastixas_exw.jpg

mouseio_mastixas2exw.jpg

 Φεύγοντας, μπορείς να απολαύσεις ένα δροσερό ρόφημα με πανοραμική θέα στο μπαλκόνι της καφετέριας και να προμηθευτείς προϊόντα με βάση τη μαστίχα από το κατάστημα με τα suvenirs που λειτουργεί μαζί με το cafe του Μουσείου. Έτσι η γεύση και το άρωμα της θα σε ακολουθούν για καιρό, όπως και οι μνήμες από αυτή την επίσκεψη. 

Το Μουσείο Μαστίχας Χίου είναι το όγδοο, σε λειτουργία, μουσείο του Δικτύου θεματικών Μουσείων του Πολιτιστικού Ιδρύματος Ομίλου Πειραιώς (ΠΙΟΠ), μέσω του οποίου επιδιώκεται η ανάδειξη της αειφορίας της παραδοσιακής καλλιέργειας και της παραγωγικής ιστορίας της επεξεργασίας της μαστίχας και, παράλληλα, η ένταξή της στο πολιτιστικό τοπίο της Χίου. Μετά από αυτή την εμπειρία ανυπομονώ να επισκεφτώ και τα υπόλοιπα εφτά! 

 

Lenovo_A1000_IMG_20170813_142649.jpg

  

Πληροφορίες Μουσείο Μαστίχας Χίου

Διεύθυνση

Πυργί, Θέση Ράχη (Τεπέκι), 82 102 Χίος

Τηλ.: 22710 72212

Ώρες λειτουργίας

1η Μαρτίου - 15 Οκτωβρίου: 10:00 - 18:00

16 Οκτωβρίου - 28 Φεβρουαρίου: 10:00 - 17:00

Κλειστό: Κάθε Τρίτη, 1η Ιανουαρίου, Μ. Παρασκευή (μέχρι 12:00 μ.μ.), Κυριακή του Πάσχα, 1η Μαΐου, 22 Ιουλίου (τοπική εορτή), 15 Αυγούστου, 25-26 Δεκεμβρίου

Εισιτήριο

Γενική είσοδος: 3 ευρώ

Μειωμένο εισιτήριο: 1,5 ευρώ.

Οργανωμένες επισκέψεις

Για την καλύτερη εξυπηρέτηση ομάδων επισκεπτών, είναι σκόπιμο να υπάρχει προσυνεννόηση με το Μουσείο.

Άτομα με αναπηρίες (ΑΜΕΑ)

Η είσοδος για άτομα με αναπηρία είναι ελεύθερη. Για ομαδικές επισκέψεις, είναι απαραίτητη η προσυνεννόηση με το Μουσείο.

 

 Τη μεγαλύτερη μέρα του χρόνου, όταν ο ήλιος έδυε στα βράχια του επιβλητικού και συνάμα τρυφερού σαν αγκαλιά κατάμεστου Κατράκειου, τρία μπουζούκια από τους συνολικά δεκατρείς μουσικούς που βρίσκονταν στη σκηνή έδωσαν το έναυσμα για το ορχηστικό κομμάτι με το οποίο ξεκίνησε η συναυλία.Λίγα λεπτά αργότερα τρεις σπουδαίες κυρίες του ελληνικού πενταγράμμου ντυμένες στα λευκά εμφανίστηκαν στη σκηνή. Μια «Γυναικεία υπόθεση» είχε ήδη ξεκινήσει και κράτησε τρεις απολαυστικές ώρες.

marinela.jpg

Η πρώτη συνάντηση της Μαρινέλλας με την Ελένη Βιτάλη και τη Γλυκερία ξετύλιξε μπροστά μας ένα ανεξάντλητο ρεπερτόριο με τραγούδια-σταθμούς από την πορεία τους. Τραγούδια αγάπης, χωρισμού, επανασύνδεσής, γλεντιού. Τραγούδια της χαράς και της λύπης, που συνδέθηκαν άρρηκτα με κομμάτια της ζωής μας.Η καθεμία με το δικό της μοναδικό στίγμα ανέβηκε στη σκηνή και ερμήνευσε επιτυχίες από την προσωπική της δισκογραφική διαδρομή, και όχι μόνο.

Από τη βραδιά δεν έλειψαν και τα εκπληκτικά ντουέτα αλλά και τα εκρηκτικά τρίο.

 

 Πρώτη η Γλυκερία με ένα ταξίδι που συμπεριέλαβε από Μάριο Τόκα και Στέλιο Φωτιάδη μέχρι Θοδωρή Κοτρωνά και Μιχάλη Χατζηγιάννη. Παράλληλα μας χάρισε και μια νέα επιτυχία από τον τελευταίο της δίσκο, το κομμάτι «Πατρίδα» (στίχοι: Ευανθία Μάγνη, μουσική: Φράνκι Λούβαρης-Μελίνα Μακρή).

Τη σκυτάλη πήρε η Ελένη Βιτάλη με τον «Ξαφνικό Έρωτα» του Σταμάτη Σπανουδάκη και ακολούθησαν άλλα γνωστά και αγαπημένα κομμάτια, όπως το «Ίσως φταίνε τα φεγγάρια» (στίχοι: Τάσος Σαμαρτζής, μουσική: Νότης Μαυρουδής), και φυσικά η δική της «Κιβωτός».

Αδιαμφισβήτητη πρωταγωνίστρια της βραδιά όμως ήταν η Μαρινέλλα, η οποία σάρωσε τη σκηνή με το εκτόπισμά της, τη θεατράλε παρουσία της και την απίστευτη ερμηνευτική της δεινότητα. Έχοντας πάντα υπόψη της τον κάθε θεατή ξεχωριστά, απηύθυνε την ενέργειά της σε κάθε σπιθαμή του Κατράκειου, διαπερνώντας το με την ηλεκτρική τάση του ανυπέρβλητου ταλέντου της και κάνοντάς το να της παραδοθεί από τα πρώτα λεπτά. Σπουδαία!

 

 

Πέρα από τις γνωστές της επιτυχίες, ευχάριστη έκπληξη ήταν και η διασκευή του «Δε ζητάω πολλά» (στίχοι: Παναγιώτης Καλαντζόπουλος, μουσική: Κωστής Μαραβέγιας), το οποίο φυσικά όχι μόνο τραγούδησε αλλά και χόρεψε άψογα!

Η «γυναικεία υπόθεση» θα ταξιδέψει σε επιλεγμένους σταθμούς ανά την Ελλάδα. Αναζητήστε τη και απολαύστε μια υπέροχη βραδιά!

 

Το πρόγραμμα των συναυλιών

Πάτρα: Γήπεδο Παναχαϊκής, 3 Ιουλίου

Θεσσαλονίκη: Θέατρο Γης, 12 Ιουλίου

Ηράκλειο: Παγκρήτιο Στάδιο, 17 Ιουλίου

Αρχαία Ολυμπία: Θέατρο Φλόκα, 2 Αυγούστου

Φεστιβάλ Ολύμπου: Αρχαίο Θέατρο Δίον, 9 Αυγούστου

Χαλκιδική: Θέατρο Σίβηρη, 11 Αυγούστου

Μεσσήνη: Αρχαίο Στάδιο, 18 Αυγούστου

 

Προπώληση εισιτηρίων

www.ticketservices.gr

Εκδοτήρια Πανεπιστημίου 39

Τηλ. κέντρο 210 7234567

Ώρα έναρξης: 9.00 μ.μ.

Τιμή εισιτηρίου:15€

 

 

 

 

 

   

 

        

        

 

 

Η συνάντησή μας ήταν λίγο πολύ αναμενόμενη. Πώς να αντισταθώ και να μη θελήσω να τα μάθω όλα για την παράσταση με τον τίτλο «Τα θανατερά»; Πόσο μάλλον όταν η Ελένη Καρακάση και ο Δημήτρης Χαλιώτης έχουν στη φαρέτρα τους ήδη σπουδαίες συνεργασίες που με εντυπωσίασαν, όπως τη θρυλική «Κολοκύθα». 

Ο θάνατος είναι τόσο αλληλένδετος με τον έρωτα, ώστε η παράσταση ήρθε σαν φυσική συνέχεια μετά το «Είναι το στρώμα μου...διπλό!» όπου εξυμνούσαν τον μικρό φτερωτό Θεό με ερωτικά τραγούδια! Στη συνέχεια η Ελένη, με το απίστευτο ταλέντο, θα μου μιλήσει για οδυνηρούς αποχωρισμούς που η ζωή έντυσε με μαύρο χιούμορ, για τα μιούζικαλ που τόσο αγαπά, για το θέατρο, την τηλεόραση, τη Μέριλ Στριπ και τη Δέσποινα Βανδή. Αν αναρωτιέστε πώς όλα αυτά χωρούν σε μια συζήτηση σε ένα καφέ στο Κολωνάκι, ψάξτε απλώς τους αστρολογικούς μας χάρτες. Πολύς αέρας! 

 

 karakasi2.jpg

«Τα θανατερά» λοιπόν. Πώς προέκυψε η ιδέα για μια παράσταση με τραγούδια του θανάτου; 

Με τον Δημήτρη Χαλιώτη συνεργαζόμαστε την τελευταία πενταετία. Είμαι η Μούσα του. (Γέλια!) Κάναμε μια παράσταση στην οποία τραγουδούσαμε για τον έρωτα, για όλες τις φάσεις του έρωτα. Στην αρχή της παράστασης εν είδει αστείου λέγαμε: «Φέτος αποφασίσαμε να κάνουμε μια παράσταση για τον έρωτα και του χρόνου, πρώτα ο Θεός καλά να ’μαστε, θα κάνουμε μια παράσταση για να υμνήσουμε το θάνατο». Είχαμε φτιάξει και ένα μικρό κόνσεπτ. Λέγαμε τρία αστεία θανατερά τραγούδια. Κάποιος φίλος του Δημήτρη του είπε: «Περιμένω να δω αυτή την παράσταση που θα είναι αφιερωμένη στο θάνατο». Αυτό έκανε κλικ στον Δημήτρη. Ψάχναμε και ένα θέμα για ένα καινούργιο κόνσεπτ, οπότε με ρώτησε: «Γουστάρεις να το κάνουμε;» Και του απάντησα: «Γουστάρω. Αν θέλεις, βγαίνω και από το φέρετρο, δεν έχω πρόβλημα». Έτσι αποφασίσαμε να υλοποιήσουμε όλο αυτό. 

 

Πώς έγινε η επιλογή των τραγουδιών; 

Δυσκολευτήκαμε αρκετά, γιατί υπάρχουν πάρα πολλά τραγούδια θανατερά. Την επιλογή την έκανε ο Δημήτρης. Όμως τα περισσότερα είναι «λαϊκά τραγούδια». Εγώ τραγουδώ λαϊκό ρεπερτόριο, αλλά δεν είμαι λαϊκή τραγουδίστρια. Μπορώ να ερμηνεύσω συγκεκριμένα λαϊκά. Αυτή ήταν μια δυσκολία, καθώς φοβόμουν ότι ορισμένα τραγούδια δεν θα μπορούσα να τα πω σωστά. Ελπίζω να τα έχουμε καταφέρει. Θα δείξει. 

 

Η ιδέα των guest πώς έπεσε στο τραπέζι; 

Πάντα μου αρέσει να έχω αντρική συντροφιά δίπλα μου και μας πήγε πολύ καλά που είχαμε guest και στην παράσταση για τον έρωτα. Εκεί θέλαμε μια αντρική παρουσία για να ερμηνεύσουμε τα υπέροχα ερωτικά ντουέτα. Σκεφτήκαμε λοιπόν να υιοθετήσουμε και στη συγκεκριμένη παράσταση τους guest και για εμπορικούς λόγους και διότι είναι πολύ ωραίο να υπάρχει εναλλαγή στο πρόγραμμα. Επίσης, επειδή όπως ανέφερα τα περισσότερα τραγούδια είναι «λαϊκά» και πολλά από αυτά είναι αντρικά, τα οποία δεν θα μου ταιριάζουν και κάποια αναγκαστικά θα κατέβω να τα μοιραστώ με τον κόσμο – έχω επίγνωση του τι μπορώ να πω καλά και τι όχι. Μας άρεσε πάρα πολύ η ιδέα να έχω παρέα. Έχω κάνει μονολόγους, ειδικά μαζί με τον Δημήτρη, αλλά μου αρέσει η παρέα. Είμαι άνθρωπος της παρέας, εκεί έχω καταλήξει. 

 

Γι’ αυτό επιλέξατε τη Σφίγγα; Λόγω ρεπερτορίου; 

Όχι, καθόλου. Γνώρισα την Ελένη Παπουτσάκη και αυτή μου το πρότεινε. Εμείς θέλαμε να κάνουμε ένα άνοιγμα στις καθαρά μουσικές σκηνές, καθώς μέχρι τώρα ήμασταν σε μουσικοθεατρικές. Μετά την πρόταση της Ελένης Παπουτσάκη το συζητήσαμε με τον Δημήτρη, μας άρεσε η ιδέα. Εξάλλου ο συγκεκριμένος χώρος είναι πολύ ωραίος, είναι πολύ όμορφη η σκηνή και γίνονται πολύ όμορφα πράγματα. Το συζητήσαμε λοιπόν με τους ιδιοκτήτες του μαγαζιού και αποφασίσαμε να το τολμήσουμε. Ελπίζουμε να πάνε όλα καλά. 

 

Πώς συνδέεις τον έρωτα με το θάνατο; 

Η εξήγηση δίνεται στην παράσταση. Υπάρχει, για παράδειγμα, η φράση του Μανώλη Ρασούλη «Ο έρωτας κι ο θάνατος είναι το ίδιο πράγμα / και μόνος και αθάνατος είναι το τέλειο θαύμα». Νομίζω πως εννοεί ότι το θάνατο τον ξεπερνάς με τον έρωτα. Ότι κάθε φορά που τελειώνει ένας έρωτας είναι ένας μικρός θάνατος. Κάπως έτσι μπορώ να το ερμηνεύσω, αν και δεν έχω μπει και πάρα πολύ σε αυτή τη διαδικασία. Όμως, αν το σκεφτείς, πολλά ερωτικά τραγούδια είναι θανατερά. 

 

Έχεις βιώσει κάποιο θάνατο, κάποια απώλεια πολύ άσχημα; 

Έχω χάσει αρκετούς ανθρώπους. Από τις πιο μεγάλες απώλειες που έχω βιώσει είναι του πατέρα μου το 1994, πριν από είκοσι τρία χρόνια, τη μέρα των γενεθλίων μου. Πέντε χρόνια μετά το θάνατο του πατέρα μου πέθανε και η αδερφή του, πάλι τη μέρα των γενεθλίων μου. Πολύ μεγάλη απώλεια επίσης ήταν όταν σκοτώθηκε ο αδερφός της μητέρας μου στον Καναδά, ο οποίος ήταν και νονός μου, πολύ αγαπημένος και πολύ νέος άνθρωπος, που με είχε βοηθήσει και οικονομικά στις σπουδές μου. 

 

Πόσο εύκολο είναι να διαχειριστεί κανείς την ιδέα του θανάτου τη δεδομένη στιγμή; 

Καθόλου εύκολο. Νομίζω πως εκείνη την ώρα ψάχνουμε κάτι να βρούμε ώστε να ξεφύγουμε. Θυμάμαι, για παράδειγμα, στην κηδεία του πατέρα μου ήμουν το μαύρο μου το χάλι. Ξαφνικά άκουσα πίσω μου τη χορωδία. Ήταν τόσο χάλια, που η σκέψη μου έφυγε και ξέχασα τον πόνο μου, τα πάντα. Ήταν τόσο άθλιο αυτό το οποίο άκουγα, που εκείνη τη στιγμή ξέφυγα από την κατάσταση που βίωνα. Όταν το σκέφτηκα αργότερα, μου φάνηκε αστείο. Επίσης συνέβη το εξής: Επειδή είχα τα γενέθλιά μου τη μέρα που πέθανε, οι φίλοι μου θα έρχονταν για μένα, αλλά τελικά ήρθαν για τον μπαμπά μου που έφυγε. Αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας, όμως δεν περιμέναμε να πεθάνει. Ήρθαν λοιπόν σπίτι για τα γενέθλια –τους είχα ενημερώσει βέβαια– και κάναμε τα σχετικά με την κηδεία. Γίναμε φέσι, ήπιαμε. Θεωρώ πως έχουμε ανάγκη να ξεφύγουμε από αυτό που ζούμε και τις περισσότερες φορές καταπιεζόμαστε να μην ξεδώσουμε. Πιστεύω πως αυτή είναι η βιολογική μας ανάγκη τη δεδομένη στιγμή. Ωστόσο καταπιέζουμε τον εαυτό μας ότι πρέπει να βάλουμε μαύρα, να κλάψουμε, μας νοιάζει τι θα πουν οι γύρω μας. Εγώ αυτά δεν τα καταλαβαίνω και δεν τα έχω κάνει και ποτέ. 

 

Μιλάς για την κοινωνική καταπίεση που δέχεται κάποιος ενώ βιώνει το πένθος του; 

Ακριβώς. Θυμάμαι, όταν πέθανε ο πατέρας μου, κάποιος είπε στη μάνα μου ότι έπρεπε να μείνει σαράντα μέρες μέσα στο σπίτι. Δεν μπορώ να το αντιληφθώ αυτό. Ο καθένας λέει το μακρύ του και το κοντό του στους συγγενείς αυτού που έχει φύγει. Ούτε τα μαύρα καταλαβαίνω ούτε τίποτε. Αν κάποιος νιώθει την ψυχή του μαύρη και επιθυμεί να εξωτερικεύσει τον πόνο του με το ρούχο, ας το κάνει γι’ αυτόν, όχι για τη γνώμη των γύρω του. 

 

Εσύ πώς ξεφεύγεις τις δύσκολες στιγμές; 

Ως υδροχόος, τα πάω καλά στα δύσκολα. Τα εύκολα γίνονται πιο εύκολα. Στα δύσκολα βάζω σε τάξη τα πράγματα, αποφασίζω τι πρέπει να κάνω και πότε. Όταν τελειώσει η δυσκολία, ξεσπάω. Στην περίπτωση του μπαμπά μου ήμουν η δυνατή που έπρεπε να τα κανονίσει όλα. Ο μπαμπάς μου πέθανε Σάββατο πρωί και η κηδεία έγινε Δευτέρα. Εγώ έκανα παράσταση Σάββατο μεσημέρι και Κυριακή δύο παραστάσεις. Τότε, το 1994, ήταν η πρώτη φορά που έπαιξα επαγγελματικά στο θέατρο, στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού. Μετά την κηδεία ξέσπασα. Είπα σε ένα γνωστό μου: «Φέρε καμιά ταινία να ξεσκάσουμε. Όχι κανένα βαρύ δράμα, καμιά κωμωδία». Και έφερε τον «Μπαμπά της νύφης». Μόνο όταν τελείωσε η ταινία κατάλαβε τι είχε φέρει. Νομίζω πως όλη η ζωή μου είναι έτσι, μαύρο χιούμορ. 

 

Χιούμορ έχει από μια άποψη να σου ζητούν να υποδυθείς τη Μέριλ Στριπ. Θέλω να μου πεις πώς ήταν. 

Όταν μου ανατέθηκε, σκέφτηκα πως ήταν δίκοπο μαχαίρι. Ή θα πήγαινε πάρα πολύ καλά ή πολύ χάλια. Όσο το συνειδητοποιούσα, δηλαδή τη μέρα του live, έκλαιγα συνεχώς. Έμπαινα στο καμαρίνι, έβαζα σταγόνες στα μάτια μου να ξεκοκκινίσουν και έβγαινα πάλι έξω. Ήταν φυσικά και η φόρτιση, γιατί το τραγούδι ήταν πολύ φορτισμένο συναισθηματικά. Επίσης το γεγονός ότι πήγαινα να συγκριθώ με τη σημαντικότερη ηθοποιό του αιώνα. Το μόνο που με παρηγορούσε ήταν ότι η φωνή της δεν είναι αναγνωρίσιμη, επειδή δεν είναι τραγουδίστρια. Παρ’ όλα αυτά, έπρεπε μέσα σε δυόμισι λεπτά να εκτυλιχθεί στην τηλεόραση μια υπέροχη σκηνή από την ταινία. Εγώ φυσικά είχα πιο ωραίο παρτενέρ, τον Αντώνη Καρυστινό, αλλά ήταν πολύ δύσκολο να αποτυπωθούν στο πλατό η θάλασσα, ο ήχος, η αύρα του ελληνικού νησιού. 

 

Μελετώντας τη λίγο κατάλαβες γιατί θεωρείται η πιο σπουδαία ηθοποιός του αιώνα; 

Δεν χρειαζόταν να τη μελετήσω για να καταλάβω ότι είναι η πιο σπουδαία ηθοποιός. Αυτή η γυναίκα εκείνη τη χρονιά έκανε εκτός από τη συγκεκριμένη ταινία και τις «Αμφιβολίες», στην οποία υποδυόταν μια καλόγρια. Επρόκειτο για δύο εντελώς αντίθετους ρόλους. Σε πολλούς δεν άρεσε η ταινία, το «Mamma Mia!», εμένα μου άρεσε πάρα πολύ. 

 

Όπως και όλα τα μιούζικαλ! 

Ναι, το ομολογώ. Μου αρέσουν τα μιούζικαλ. Μου άρεσε η συγκεκριμένη ταινία. Όταν βλέπω μια παράσταση ή μια ταινία, δεν την παρακολουθώ ως επαγγελματίας. Αν τη δω έτσι, θα εστιάσω μόνο στα μειονεκτήματα. Προσπαθώ να τη δω ως απλός θεατής. Και σκέφτομαι ότι, αν ως απλός θεατής περνάω καλά με αυτό που βλέπω, τότε είναι μια ωραία ταινία. Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να αναλύουμε τα πάντα τόσο πολύ. Είναι μια ωραία ταινία, γυρισμένη στην Ελλάδα και η Μέριλ Στριπ είναι μαγική. Ειδικά αυτό το τραγούδι, αν παρακολουθήσεις προσεκτικά όλη την ταινία, θα διαπιστώσεις ότι το ερμηνεύει διαφορετικά από ό,τι τα υπόλοιπα κομμάτια. Η φωνή της είναι πιο μιουζικαλέ στα άλλα τραγούδια, ενώ το συγκεκριμένο το απέδωσε ως ηθοποιός. Εγώ τη θεώρησα σπαρακτική, με συγκίνησε πάρα πολύ. 

 

Τη θεατρική παράσταση «Mamma Mia!» την είδες; Η Δέσποινα Βανδή σου άρεσε; 

Ναι, και μου άρεσε πάρα πολύ. Έχω ακούσει καλά σχόλια για την παράσταση. Δεν είναι το μιούζικαλ όπως έχει ανέβει στο εξωτερικό, όπου υπάρχει ανάλογη παιδεία και ειδική τοποθέτηση όσον αφορά τη φωνή. Η Βανδή τραγουδά με τη φωνή της, όμως είναι εξαιρετική, πάρα πολύ σωστή, πολύ συγκινητική, κωμική όπου πρέπει να είναι και πολύ σωστή υποκριτικά. Η Μπέτυ Μαγγίρα επίσης είναι εξαιρετική. Τα σκηνικά είναι πολύ ωραία, καθώς και οι χορογραφίες, και η παραγωγή πλούσια. 

 

Με αφορμή το «Mamma Mia!», που είναι ένα μεγάλο κόνσεπτ, εσύ έπειτα από μια μεγάλη παραγωγή, το «Ας ερχόσουν για λίγο», περνάς στα «Θανατερά», που θα είσαι μόνη στη σκηνή. Γενικότερα ποια είναι τα θετικά και ποια τα αρνητικά στοιχεία μιας ομαδικής δουλειάς σε σχέση με ένα μονόλογο; 

Οι μεγάλες παραγωγές –έχω πάρει μέρος σε πολλές από τότε που ξεκίνησα– είναι δουλειές ενός συνόλου που πρέπει να κουρδιστεί καλά και σωστά. Μου αρέσουν τέτοιες παραγωγές. Μου αρέσει η παρέα. Μου αρέσει να βρίσκομαι στη σκηνή, είτε είμαστε δύο άνθρωποι είτε δέκα είτε τριάντα είτε πενήντα. Όταν είσαι με πολύ κόσμο, νιώθεις μεγαλύτερη ασφάλεια. Έχεις την ευθύνη, εφόσον υπάρχουν και άλλοι, να μην είσαι παράταιρος, αλλά έχεις και τη σιγουριά ότι υπάρχουν και άλλοι. Όταν είσαι μόνος, έχεις ακόμα μεγαλύτερη ευθύνη. Καταρχήν πρέπει να είσαι απόλυτα συγκεντρωμένος σε αυτό που κάνεις. Παράλληλα υπάρχει το περίεργο συναίσθημα ότι είσαι μόνο εσύ και το κοινό από κάτω. Ότι εσύ πρέπει να επικοινωνήσεις μόνος με όλους αυτούς τους ανθρώπους. Τον πρώτο μουσικό μονόλογο που έκανα με τον Δημήτρη τον φοβόμουν πάρα πολύ. Τον ετοιμάσαμε μέσα σε ένα μήνα. Ήταν μία ώρα και είκοσι λεπτά μονόλογος και τραγούδι. Και το υποκριτικό στοιχείο υπερτερούσε του τραγουδιστικού. Όμως ήταν μαγικό αυτό που γινόταν πάνω στη σκηνή, αυτό το παιχνίδι με τον κόσμο. Ωστόσο δεν μπορώ να κάνω μόνο ένα πράγμα. 

 

Κλείνοντας θα ήθελα να μου πεις λίγα λόγια για τη νέα τηλεοπτική σειρά στην οποία θα πρωταγωνιστείς. 

Θα κάνω λοιπόν και ένα καθημερινό. Ήρθε σε πολύ καλή στιγμή η πρόταση από τον κύριο Αρβανίτη και τον κύριο Δασκαλάκη. Ήμουν στη Θεσσαλονίκη, στο «Ας ερχόσουν για λίγο», και δεν είχα κλείσει τίποτε άλλο για μετά. Υπήρχαν μόνο τα «Θανατερά», για πολύ λίγες όμως παραστάσεις, και χάρηκα που προέκυψε κάτι. Ξεκινήσαμε γυρίσματα και η σειρά θα αρχίσει να προβάλλεται τον Μάρτιο. Ο τίτλος θα είναι «Αρένα». Θα είναι μια μουσική- δραματική σειρά. 

  {youtube}IeSoturfiwk{/youtube}

Η Ελένη Καρακάση θα εμφανιστεί στη μουσική σκηνή Σφίγγα στις 7, 21 και 28 Φεβρουαρίου, στην παράσταση «Τα θανατερά», σε κείμενα-καλλιτεχνική επιμέλεια Δημήτρη Χαλιώτη. Guest: Παναγιώτης Πετράκης (7/2), Γιάννης Κρητικός (21/2), Μιχάλης Μαρίνος (28/2).

αφίσα.jpeg

 

«Από μια πεποίθηση ότι υπάρχει και άλλος τρόπος ζωής, αντίθετος στη φθορά, στην ασχήμια και στην έκπτωση» ξεκίνησαν όλα για τη Χριστίνα Μαξούρη και τα «Δανεικά παπούτσια» της. Τι πιο όμορφο και αισιόδοξο από μια τέτοια δήλωση; 

Όπως φάνηκε, το κοινό εισέπραξε αυτή την ενέργεια από την ταλαντούχα ηθοποιό και τραγουδίστρια, που οι ερμηνείες της στον «Αβελάρδο και Ελοΐζα» του Γιάννη Καλαβριανού, καθώς και στην «Γκόλφω» του Νίκου Καραθάνου υπήρξαν η απαρχή για να απολαύσουμε το συνδυασμό υποκριτικού ταλέντου και φωνητικού χαρίσματος. 

Με αυτή τη σόλο περφόρμανς στο Θέατρο του Νέου Κόσμου με έναν ανεπιτήδευτο τρόπο αποδεικνύει ότι για να κάνεις συνταξιδιώτη σου το θεατή δεν χρειάζεσαι ακριβές παραγωγές, αλλά έμπνευση και δυναμική σκηνική παρουσία. Η σκηνή τής ανήκει και την κατακτά με άνεση. Δείτε τη και θα το καταλάβετε. 

 

Kavala_LR_055.jpg

«Δανεικά παπούτσια»: τα πρώτα τους βήματα 

Ξεκίνησαν από μια ώθηση ανασύνταξης και επαναπροσδιορισμού. Από μια ανάγκη να σωθεί ό,τι αγαπούσα και πίστευα πως πλησίαζε στην απώλειά του. Από μια πεποίθηση ότι υπάρχει και άλλος τρόπος ζωής, αντίθετος στη φθορά, στην ασχήμια και στην έκπτωση. Η ιδέα είναι δική μου εξ ολοκλήρου, όπως και η επιλογή τραγουδιών, κειμένων, καλεσμένων, συνεργατών και χώρων. 

 

Οι μελωδίες του Μάνου Χατζιδάκι, του Βασίλη Τσιτσάνη, της Ελένης Καραΐνδρου, του Ζορζ Μπιζέ, του Τομάς Μέντες με τα κείμενα των Γιάννη Ρίτσου, Οδυσσέα Ελύτη, Μανώλη Αναγνωστάκη και Τζελαλεντίν Ρουμί 

Τα κείμενα προηγούνται ή παρεμβάλλονται των τραγουδιών και έτσι επιτυγχάνεται –θέλω να πιστεύω– μια αλληλοσυμπλήρωση. Το ένα συμπυκνώνει και διευρύνει το νόημα και την ατμόσφαιρα του άλλου. Τα κείμενα και τα τραγούδια υπάρχουν μέσα στην παράσταση ως «ζευγάρια». Για παράδειγμα, ένα απόσπασμα από τον «Αγαμέμνονα» του Ρίτσου προηγείται ενός τραγουδιού του Θεοδωράκη, ένα ποίημα του Σαχτούρη προλογίζει ένα τραγούδι του Ξαρχάκου κ.ο.κ. Ο κοινός άξονας αυτών των «ζευγαριών» είναι η θεματική, το περιεχόμενο. 

 

Kavala_LR_063.jpg

Ερμηνεία solo και a cappella vs ερμηνεία με τη συνοδεία μουσικής 

Είναι κάποια τραγούδια που από εκ φύσεως φέρουν μια άλλη διάσταση, πολυφωνική, πολύπλοκη και διευρυμένη. Αυτά θα ήταν λάθος να παρουσιαστούν γυμνά, θα έμοιαζαν άδεια και μικρά, ενώ είναι ακριβώς το αντίθετο. 

Σε κάποια άλλα όμως η ερημιά και οι ρωγμές τους παραμένουν ατόφιες, ακόμα και αν απογυμνωθούν. Αυτά στην παράσταση τραγουδιούνται a cappella. 

 

Στην παράσταση μας λέτε μια ιστορία για δύο άντρες που ερωτεύτηκαν την ίδια γυναίκα και προτίμησαν να μην το εκδηλώσουν ποτέ για χάρη της φιλίας τους. Μπορεί η φιλία να είναι πιο ισχυρή από τον έρωτα; 

Ασφαλώς. Η φιλία και ο έρωτας είναι σχέσεις και κάθε ανθρώπινη σχέση μπορεί να υπερισχύσει μιας άλλης. Εξαρτάται από το πού και για ποιον θα βάλεις τα δυνατά σου. 

 

Kavala_LR_090 (1).jpg

Το σχόλιο που θα θυμάμαι…

Κάποτε μου είπε ένας θεατής ότι είδε να περνούν μπροστά του πολλές ηλικίες. Του ανθρώπου ως οντότητας, αλλά και προσωπικές δικές του. 

 

KET_LR_34.jpg

«Το άσπρο μαμά νοσταλγώ» 

Είναι ουσιαστικά η καταγραφή της δημιουργικής συνάντησης τριών καλλιτεχνών. Του συνθέτη Άγγελου Τριανταφύλλου, της στιχουργού Ελένης Φωτάκη κι εμού. Και φυσικά δεινών μουσικών και ηχοληπτών. Συνάντηση που προέκυψε ακριβώς από την επιθυμία να πραγματοποιηθεί και όχι από κάποιο εξωγενές επαγγελματικό σχέδιο ή φιλοδοξία. Λίγο πριν από τα Χριστούγεννα κυκλοφόρησε το πρώτο κομμάτι ως single με τον τίτλο «Τι κάθαρμα που είσαι» και ακολουθεί ολόκληρο άλμπουμ τον ερχόμενο Μάρτιο, που θα φέρει τον τίτλο «Το άσπρο μαμά νοσταλγώ», από τη Feelgood Records. 

 

Επόμενα σχέδια 

Μια διπλή συνεργασία με το συγκρότημα Κουρελού που εδρεύει στο Λονδίνο και περιλαμβάνει συναυλίες στο Λονδίνο και στη Στοκχόλμη, ενδεχομένως μια νέα παράσταση βασισμένη στα τραγούδια του δίσκου και κάτι ακόμα μουσικό που ονειρεύομαι από καιρό, πιθανότατα για το ερχόμενο καλοκαίρι. 

 

KET_LR_49.jpg

Η Χριστίνα Μαξούρη τραγουδά και ερμηνεύει αποσπάσματα από τα «Δανεικά παπούτσια» κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:15 στο Θέατρο του Νέου Κόσμου (για λίγες παραστάσεις).

 

 

Το 2016 σε λίγα εικοσιτετράωρα θα είναι παρελθόν. Λίγο πριν από την εκπνοή του χρόνου ζητήσαμε από αγαπημένους μας ηθοποιούς να φτιάξουν τα δικά τους «Αλφαβητάρια» της χρονιάς που πέρασε, κάνοντας έτσι, με τη βοήθεια των  είκοσι τεσσάρων γραμμάτων μια μικρή ανασκόπηση στο 2016. 

Αλφαβητάρια, αισιόδοξα, απαισιόδοξα, με χιούμορ, με παιγνιώδη διάθεση, με σκέψεις, με προβληματισμούς για όλα όσα βιώνουμε. Λέξεις και φράσεις της καθημερινότητας αλλά και σπουδαία γνωμικά θα περάσουν από την οθόνη σας…

Και μπορεί όλοι να είμαστε διαφορετικοί, όμως αυτή η χρονιά είχε έναν κοινό συντελεστή δυσκολίας… Αυτό μόνο θα σας πω και θα σας αφήσω να παίξουμε το καθιερωμένο μας παιχνίδι. Ποια λέξη λοιπόν είναι κοινή στα περισσότερα αλφαβητάρια;

 

lena-papaligoura-texnes-plus.jpg

Οι σκέψεις της Λένας Παπαληγούρα για την χρονιά που πέρασε:

Α-νάγκη. Τόσοι άνθρωποι γύρω μας πεινάνε που κρυώνουν. Θυμώνω και θλίβομαι. Εύχομαι με όλη μου την καρδιά το 2017 να μην υπάρχει άνθρωπος που να χρειάζεται να κοιμάται στο δρόμο, κανένας άνθρωπος που να πεινάει.

Β-ιασύνη. Όλο τρέχω να προλάβω και όλο αργώ. Τι βάσανο

Γ-ιατί; Γιατί; Γιατί; Από παιδί όλο ρωτάω

Δ-ιάβασμα. «Επικίνδυνος οίκτος» του Στέφαν Τσβάιχ. Υπέροχη αναγνωστική εμπειρία.

Ε-λπίδα. Με νύχια και με δόντια παλεύω να τη διατηρήσω. Είναι ο μόνος τρόπος να ξυπνάω το πρωί.

Ζ-αΐρα. Το όνομα της μάνας μου.

Ή-λιος. Φως.

Θ-έατρο. Η δουλειά μου, που με ζορίζει, αλλά με γεμίζει χαρά.

Ι-στός. Εύκολο το μπέρδεμα, δύσκολο το ξεμπέρδεμα.

Κ-αλοκαίρι. Κρατάω καλά φυλαγμένες τις στιγμές του καλοκαιριού. Τον ήλιο και τη θάλασσα. Στα ζόρια και στις κακοκαιρίες με κάνουν δυνατή.

Λ-ένα Παπαληγούρα.

Μ-αρζαβέλ. Ο πρωταγωνιστής του έργου του Ευγένιου Λαμπίς, που κάνουμε αυτή τη στιγμή πρόβα. Ο Μαρζαβέλ και το ζωτικό του ψεύδος.

Ν-ερό. Μεγάλη και μόνιμη ανάγκη για να ξεδιψάσω.

Ξ-έρω. Δεν ξέρω, αλλά παλεύω να μάθω.

Ο-υρανός. Όταν τον κοιτάζω, γαληνεύω.

Π-αραμύθι. Όσο και αν μεγαλώνω τα παραμύθια τα έχω ανάγκη.

Ρ-οή. Την αναζητώ διαρκώς, στη σκηνή και στη ζωή μου.

Σ-ιωπή. Άλλοτε με ηρεμεί, άλλοτε με τρομάζει.

Τ-αξίδια. Κυριολεκτικά και μεταφορικά τα έχω πάντα ανάγκη.

Ύ-πνος. Ξυπνώντας ένα πρωί ο Γκρέγκορ Σάμσα, έπειτα από έναν ταραγμένο ύπνο, βρέθηκε στο κρεβάτι του μεταμορφωμένος σε ένα τεράστιο έντομο (Φραντς Κάφκα).

Φ-ωνή. Αγαπώ το θέατρο που δίνει χώρο, χρόνο και φωνή σε όσους δεν τα έχουν στη ζωή τους.

Χ-άος. Το χάος μέσα και γύρω μου.

Ψ-υχή. Ταξιδεύει διαρκώς.

Ω-ραίος. Αυτός που έρχεται στην ώρα του.

 

15782621_1199465073424285_1602885562_n.jpg

 

Οι σκέψεις της Λουκίας Μιχαλοπούλου για την χρονιά που έφυγε:

 Α -Αλαζονεία ..αποφάσισα πως είναι η λέξη που με ενοχλεί περισσότερο

 Β-Βουτιές στην θάλασσα..στον εαυτό μου ..

 Γ-Γαλήνη..λέγεται η ηρωίδα που παίζω στην ταινία LIve Better.

 Δ-Δουλειά..γιατί αλλιώς δε γίνεται.

 Ε-Ελλάδα..χωρίς προοπτική.

 Ζ-Ζωή,όνειρα απογοητεύσεις ελπίδες δυστυχία  ευτυχία ..

 Η-Ήλιος..,το καλοκαίρι..θάλασσα  απρόβλεπτη ..μου λείπει.

 Ι-Ίωση κάνεις δεν γλιτώνει.  

 Κ-Καλοσύνη συνάντησα ανθρώπους που γλύκαναν την ψυχή μου.

 Λ-Λουκία το όνομά μου αρχίζω να το συμπαθώ...

 Μ-Μανούλα την αγαπάμε κ ας μας εκνευρίζει

 Ν-Νεράιδες είναι μια από τις κοριτσίστικες αγάπες μου έχω συλλογή ..

 Ξ-Ξιφασκία θέλω να ξεκινήσω..

 Ο-Όπερα μ' αρέσει να ακούω τα πρωινά που ξυπνάω άκεφη..

 Π-Πατέρας μου λείπει...

 Ρ-Ράκος αισθάνομαι τον τελευταίο μήνα....

 Σ-Σούρουπο η αγαπημένη μου ώρα.. 

 Τ-Ταινίες με μανία βλέπω και χάρηκα που μόλις τελείωσα γυρίσματα για 2 ταινίες που πιστεύω πολύ..

 Υ-Υπνοςςς είμαι σε φάση που θέλω να κοιμάμαι πολύ..

 Φ-Φόβος πάντα στο πλάι μου..

 Χ-Χωρισμός η λέξη που με διαλύει..

 Ψ-Ψώνια η αμαρτία μου...

 Ω-Ωροσκόπος ιχθύς με δίδυμος  είμαστε τέσσερις ζωή να χουμε......καλή χρονιά!

 

palaiologos-texnes-plus.jpg

Οι σκέψεις του Βασίλη Παλαιολόγου για την χρονιά που έφυγε:

 Α-Αφθονία....(σε)....να τα έχουμε όλα!!!

Β-Βιώματα...μόνο έτσι ζούμε πραγματικά!!!

Γ-Γιατί;...(το) δεν έχει πάντα απάντηση.

Δ-Δεκτικοί πρέπει να είμαστε.

Ε-Ευτέλεια....καλό είναι να την αποφεύγουμε.

Ζ-ΖΩΗ μου!

Η-Ηθική...ας την κρατήσουμε ακέραια!!!

Θ-Θ Ε Ω Ν Η ....μου λείπει!!!

Ι-Ιδανικά (τα)...σε υψηλό επίπεδο.

Κ-Κέφι...αμείωτο να είναι.

Λ-Λεφτά...καλοδεχούμενα.

Μ-Μοιράζομαι...σημαντικό για υγιής κοινωνίες.

Ν-Νίκες....οι μικρές καθημερινές, κερδίζουν τους πολέμους.

Ξ-Ξεγνοιασιά....είναι απαραίτητη.

Ο-Όραμα...αλίμονο αν δεν έχουμε.

Π-Πίστη...σε ότι θέλει ο καθένας.

Ρ-Ρήξεις...μπορεί να συμβούν μπορεί και όχι.

Σ-Σκεπτόμενοι άνθρωποι...ζουν ανάμεσά μας.

Τ-Τέλος...κάποια στιγμή έρχεται

Υ-Υπομονή...τεράστια αρετή.

Φ-Φως στις ζωές μας.

Χ-Χαρούμενες στιγμές.

Ψ-Ψυχές...γύρω μας.

Ω-Ω ...ανεστραμμένο συμβολίζει τη μονάδα ηλεκτρικής αγωγιμότητας.

 

ΡΑΝΙΑ -ΑΛΦΑΒΗΤΑΡΙ.jpg

Οι σκέψεις της  Ράνιας Παπαδάκου  για την χρονιά που έφυγε:

 

Α-"Ανάγκη...τι μυτερή βελόνα"! που λέει κ ο Shakespeare . Όλα φωτίστηκαν διαφορετικά,μέσα από το πρίσμα της"ανάγκης".Συγχωροχάρτια στον εαυτό μας κ στους άλλους

Β -Βαλίτσες ! Πολλές ετοιμάστηκαν μέσα  στη χρονιά που έφυγε.Στην πραγματικότητα ή στη σκέψη,η τάση φυγής ήταν πιο έντονη από ποτέ.

Γ -Γελαστή κ γελασμένη, αυτή ήταν η αίσθηση μου, παραφράζοντας του στίχους του 'Αλκη Αλκαίου. 

Δ-Δύναμη :Μ'αρέσει πολύ αυτό του Jimi Hendrix : "Όταν η δύναμη της αγάπης ξεπεράσει την αγάπη για δύναμη,ο κόσμος θα γνωρίσει την ειρήνη".

Ε-Έρωτας,αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο !!! Το απόλυτο ξόρκι 

Ζ -Ζόρι ! Παντού ! Σαν να έχει κολλήσει μια παγκόσμια μηχανή κ να αγκομαχάει...

Η- Ήττα . Προσπαθώ να την αντιμετωπίζω  πάντα σαν κάτι προσωρινό,άλλωστε πάντα πίστευα οτι η ήττα κ η νίκη είναι δυο όψεις του  ίδιου νομίσματος τελικά,αν επικεντρωθείς στις λεπτομέρειες.

Θ- Θαύματα .Συντάσσομαι με τον Αntoine de Saint- Exupery που λέει οτι τα πραγματικά,κάνουν λίγο θόρυβο. Το πιστεύω ακράδαντα

Ι- Ιδιοκτησία. Βασανισμένη,πολύπαθη λέξη κ έννοια .

Κ-Καλοσύνη ! Τόσο αφοπλιστική κ ερωτεύσιμη ! Μόνο αυτήν αναζητώ πια στους ανθρώπους

Λ- Λόγια !!!! Χωρίς συγκεκριμένα ...

Μ- Μουσική. Φροντίζω κ επενδύω μουσικά έστω κ νοερά τις στιγμές μου κ ευτυχώς ακόμα τη βάζω πάντα δυνατά κ εκτονώνομαι 

Ν-Ναυάγια : Κυριολεκτικά κ μεταφορικά ασκούσαν παιδιόθεν πάνω μου,μια ακατανίκητη έλξη

Ξ-Ξανά : Μου  βγάζει μια αισιοδοξία, μια δύναμη κ μια ελπίδα  αυτή η λεξούλα

Ο-Ομορφιά : Σαν τον Βaudelaire κ εγώ ,δε μπορώ να συλλάβω κάποιο τύπο ομορφιάς ,στον οποίο δεν υπάρχει μελαγχολία . 

Π- Πάθος. Αλλιώς γιατί ;;;

Ρ-Ρατσισμός. Δεκάδες μικροί εμφύλιοι παντού,καθημερινά,γύρω μας,τόσο κοντά μας,σε τόσες πτυχές της καθημερινότητας μας που είναι σοκαριστικό κ τρομακτικό.

Σ-Σοκολάτα . Η παυσίπονη !!! Βοήθεια μας...

Τ-Τώρα. Έχοντας μια τάση να σέρνω πολύ παρελθόν μαζί μου,προσπαθώ να εξοικειωθώ μαζί του κ να το εκτιμήσω.

Υ-Ύλη. Υπερεκτιμημένη .Υπέρβαση . Αυτά τα τρία μαζί  !!!

Φ-"Φαίνεσθαι ". Πόσες θυσίες,πόσα θύματα  στο βωμό του...

Χ- Χαρά !!! Ανάγκη κ ευχή !!!

Ψ-Ψέματα. Τα ζωτικά τα δικά  σου τα πιο επικίνδυνα

Ω-Ώπα . Στο παρκάρισμα, στις συναλλαγές,αλλά κυρίως στο κέφι για να κάνουμε φινάλε αισιόδοξο...

 

15731382_1417953661549425_1511673496_n.jpg

 

Οι σκέψεις της Άνδρη Θεοδότου για την χρονιά που έφυγε:

Α-Αγκαλιά

Β-Βράδια δύσκολα

Γ-Γιαγιά αντίο

Δ-Διώνη-Δημήτρης

Ε-Ελλάδα κράτα γερά

Ζ-Ζωή να έχουμε

Η-Ησυχία στο πλατό

Θ-Θεσσαλονίκη at Christmas time

Ι-Ιδιαιτερότητες ...

Κ-Κύπρος!!!!!

Λ-Λίγη αγάπη παραπάνω

Μ-Μπάμπαλη στο καμαρίνι

Ν-Νέα σχέδια

Ξ-Ξύπνημα νωρίς, πολύ νωρίς

Ο-Οικογένεια

Π-Πρόβες,πρόβες....

Ρ-Ρρρρ (όπως στα κόμιξ)

Σ-Σέρλοκ Χόλμς

Τ-Τρέχουμε τώρα

Υ-Υπομονήηηη

Φ-Φιλιώ Χαϊδεμένου

Χ-Χέρια φιλικά

Ψ-Ψωμί της μαμάς το Χειμώνα

Ω-Ώρες ατέλειωτες μαζί τους

 

15666323_10154381244658068_1903036704_n.jpg

Οι σκέψεις του Αλέξανδρου Καλπακίδη για την χρονιά που πέρασε

Α –Αλληλεγγύη: Είναι αυτό που θα μας κρατήσει  όρθιους.

Β – Βλακεία: Πρέπει να την καταπολεμήσουμε.

Γ- Γέλιο: Το χάσαμε! Πρέπει να αντισταθούμε.

Δ- Δυσκολία: Δεν υπάρχει!

Ε- Ελλάδα: Όταν λέω Ελλάδα, Ελλάδα! Στην υγειά μας ρε!!

Ζ- Ζωή: Υποτιμημένη έννοια τα τελευταία χρόνια.

Η- Ήλιος: Μην μου τον σκιάζετε.

Θ-Θεοί: Πόσοι πια…???!!!

Ι- Ιμπεριαλισμός: Αυτός μας έφαγε!

Κ- Κουβέντα: Μου λείπει!

Λ- Λευτεριά: Τι ωραία λέξη!

Μ- Μίσος: Είδαμε αρκετό την χρονιά που πέρασε. Ας ελπίσουμε να δούμε λιγότερο την χρονιά που έρχεται.

Ν- Νίκη: Η νέα μου θεατρική δουλειά για το 2017! Βλέπε ΄΄Νίκη του Χρήστου Χωμενίδη΄΄

Ξ- Ξένος: Όλοι ξένοι είμαστε.

Ο- Ομορφιά: Μέσα στην ψυχή μας.

Π-Παγκάκι: Η παράστασή μας!!! 

Ρ- Ρατσισμός: Άνοδος…Γιατί;

Σ-Στωικός: Παραμένω!

Τ- Ταξίδι: Καλοκαίρι του 2016: Φιλαδέλφεια, Ατλάντικ Σίτυ, Ουάσιγκτον, Νέα Υόρκη. Τέλεια!!

Υ- Ύμνος: Στην ζωή!

Φ- Φώτα: Πολλά στην σκηνή.

Χ- Χαρά: Το Θέατρο!

Ψ- Ψέμα: Μακριά από εμάς.

Ω-Ωχ!!!

 

Κίττυ.JPG

Οι σκέψεις της Κίττυ Παϊταζόγλου για την χρονιά που πέρασε:

Α- Aνάγκη και Αφοσίωση : Ο,τιδήποτε μου φαίνεται αληθινό και άξιο, πάντα βλέπω να ξεπηδάει από μιαν ανάγκη. Και μιαν αφοσίωση.

Β- Βαριέμαι: Τους μεγάλους μονολόγους, την αυτολύπηση, την απολυτότητα. Τον εαυτό μου, όταν κολλάει εμμονικά σε κάτι.

Γ- Γνώμες: Πήξαμε στις γνώμες. Λόγια που δεν αναλαμβάνουν ευθύνη. Μόνο οι πράξεις  έχουν νόημα.

Δ-Διαψεύσεις: Πολιτικές. Ηθικές. Συναισθηματικές. Μαζεύτηκαν αρκετές φέτος.

Ε –Ελλάδα: Δεν ξέρω πότε σε αυτή την -κατά τ’άλλα υπέροχη- χώρα θα μπορέσουμε να κάνουμε σταθερά βήματα προς κάτι, κι όχι μονίμως νευρωτικά, κυκλοθυμικά και αποσπασματικά.

   -Έμπνευση: Δεν ξέρεις πότε θα έρθει, μα πρέπει κάθε μέρα να παλεύεις να είσαι εκεί μήπως και έρθει.

Ζ- Ζαριά: Η τύχη. Το σωστό timing. Δεν είμαστε κι οι καλύτεροι φίλοι. 

Η-Ηθοποιός: «Αυτός που παλεύει να συναντηθεί με κάτι που δεν υπάρχει. Κάτι νεκρό»

   -Ήρωες: Όλοι όσοι ρισκάρουν. Αληθινά ρισκάρουν.

Θ- Θαύματα: Πιστεύω πολύ στα μικρά, καθημερινά θαύματα (μα και στα μεγάλα και ανεξήγητα)

 Ι-Ιστορίες: Όταν όλα έχουν ειπωθεί, μένει ο τρόπος και ο χρόνος που λέγονται οι ιστορίες για να μας αγγίξουν ξανά.

Κ- Κάφκα: «..Πήραμε τη ζωή μας λάθος», μόνο που «δεν αλλάξαμε ζωή». Το είδε όλο το παράλογο του κόσμου μας. Νιώθω χαρά μεγάλη που συμμετέχω στην παράσταση αυτή της «Δίκης» του Κάφκα, στο Θέατρο Πόρτα, σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου.

Λ- Λάθη: Με αυτά προχωράμε μπροστά. Όχι με τα σωστά. Με τα λάθη και τις απώλειες.

Μ-Mαρία: Aγαπημένη φίλη και φωτεινό πρότυπο για πολλά πράγματα.

    -Mαλακότητα: Έχω μια έμφυτη αγωνία για όλα, μαθαίνω όμως τελευταία  πώς να μπαίνω  μαλακά  στα πράγματα. Στη ζωή. Και στην τέχνη.

Ν-Ντροπές: Συνεχείς. Κοριτσίστικες και ενήλικες. 

Ξ- Ξενοφοβία: Όλα ξεκινούν από την έλλειψη παιδείας και επιστρέφουν σε αυτή.

Ο-Ομάδα: Νομίζω μόνο με το «μαζί» μπορεί να γίνει κάτι. Στην ομάδα δε σημαίνει ότι ισοπεδώνονται οι προσωπικότητες, ίσα-ίσα, καθένας φέρνει τον εαυτό του στα καλύτερά του και μαζί με τον άλλον τον πάει ακόμα πιο πέρα. Όταν έχεις κοινούς κώδικες, εμπιστοσύνη, τότε ρισκάρεις να εκτεθείς κι άλλο. Να εκτεθείς μαζί με τον άλλον.

Π-Πατάρι Πρότζεκτ (Patari Project): Η απόδειξη του πώς το «μαζί» μπορεί να δημιουργήσει μαγεία. 

 Ρ-Ρουτίνα: Καταλαβαίνω πια πως, ίσως, έχει μια γλύκα και μια ασφάλεια.

Σ-Σύνορα: Aνοιχτά.

Τ-Τέχνη: Λέει κάπου ο Σεφέρης πως «η Τέχνη είναι μια απέραντη αλληλεγγύη». Σε αυτό θέλω να προσθέσω: Aν όχι έτσι, τότε ας το αφήσουμε καλύτερα.

  -Tαξίδια: Στην Αργεντινή. Στο Βιετνάμ. Στις λίμνες στον Καναδά. Μελλοντικοί αγαπημένοι προορισμοί.

Υ-Υγεία: Ένα καθόλου αυτονόητο αγαθό.

Φ-Φως: Να κοιτάς με φως ακόμα και το πιο βαθύ σκοτάδι.

Χ-Χιούμορ: Σχετικοποιεί και παρηγορεί. Ενίοτε. Το ψάχνω πολύ στους ανθρώπους.

Ψ- Ψάχνω: Άρα κάποια στιγμή θα βρω κιόλας.

Ω-  Ώπα!: Έτσι, χωρίς λόγο, για να τελειώσουμε περήφανα και με χαρά!

 

eva-vamaka-texnes-plus.jpg

Οι σκέψεις της Εύας Οικονόμου- Βαμβακά για την χρονιά που έφυγε:

Α-Ανέφικτο, για αυτό που τελικά ενεργοποιείς πάντα όλες σου τις δυνάμεις.

Β-Βρικόλακας. Μικρός. Ο Ρούντιγκερ.  Όταν ήμουν μικρή ήταν το αγαπημένο μου βιβλίο και αν με ρωτούσες τι θα γίνω όταν μεγαλώσω απαντούσα «μικρός βρικόλακας» και τρόμαζα τον κόσμο. 

Γ-Γόνατο. Σημείο ευαίσθητο του σώματος, αν δεν το προσέξεις σε αφήνει συχνά πίσω. 

Δ-Δρόμος. Πορεία  προς κάτι. Φυγή.

Ε-Έρωτας. Δικαιωματικά.

Ζ-Ζάρι. Τύχη, αυτό μου με τίποτα δεν ελέγχεις.

Η-Ήλιος. Γιατί το φως του είναι βασικός συντελεστής της ανθρώπινης ευτυχίας. 

Θ-Θέατρο. Επίσης δικαιωματικά. Έχει βαφτίσει για πάντα τα Θ μου, εξορίζοντας ακόμα και τη Θάσο και το Θάνατο από αυτά.

Ι-Ίμερος. Μυθικός θεός του έρωτα, η αγάπη του κληρονομιά από το μπαμπά μου.

Κ-Καλοκαίρι. Μετράς πάντα 9 μήνες ανάποδα για να έρθει. Το τέλος του χρόνου και ας βρίσκεται στο μέσο του. 

Λ-Λωτός. Μυστήριο φρούτο. Από όλες τις απόψεις. 

Μ-Μαύρο. Χιόνι. Δε θα μπορούσε αλλιώς. Η παράστασή μας - κάθε νιφάδα του αγάπη. 

Ν-Νησί. Ο τόπος μου, η Θάσος.

Ξ-Ξανά. Δεύτερη ευκαιρία. Δε θα πάψω ποτέ να τη ζητάω.

Ο-Όλο. Ολοκληρωμένο, τελειωμένο, άπληστο και άψογο.

Π-Πόρτα. Έξοδος, είσοδος, αλλαγή επιπέδου. Τελευταία… και θέατρο. 

Ρ-Ρακούν. Το γνωστό. Που βοηθάει στην κατανάλωση γλυκών. 

Σ-Σφυρίχτρα. Η λέξη που έβαζα πάντα στην κρεμάλα και δεν την έβρισκε κανείς.  

Τ-Τρόπος. Μέθοδος. Μονοπάτι που δύναται ασφαλώς ή επισφαλώς να οδηγήσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα. 

Υ-Υπερ -θεματίζω, -βάλλω, -αναλύω. Όλα στον υπερ-θετικό.

Φ-Φιμπονάτσι.  Η αγαπημένη μου ακολουθία. Ό,τι πιο γοητευτικό έχω συναντήσει. 

Χ-Χτένα. Σύμμαχος. Θα ήθελα να γνωρίσω τον εφευρέτη της. 

Ψ-Ψάρι. Δεν ξέρω γιατί αυτό, τα φοβάμαι και λίγο. 

Ω-Ώρα. Περνάει, χάνεται, πάντα θες μια ή και πολλές παραπάνω. 

 

maria-tzani-texnes-plus.jpg

Οι σκέψεις της Μαρίας Τζάνη για την χρονιά που έφυγε:

Α-Αγάπη:Πήρα και έδωσα το 2016 και το «κατάλαβα» περισσότερο από τις άλλες  χρονιές.

Β- Βαρεμάρα: Βαρέθηκα λιγότερο από κάθε άλλη χρονιά.

Γ-Γάτος: Ένα χρόνο παρέα με τον γάτο μου τον Μπιρμπίλη.

Δ-Διακοπές: Πήγα στην Σχοινούσα με τους φίλους μου. Τέλεια!

Ε- Εξωγήινοι  Ούτε φέτος δεν ήρθαν.

Ζ- Ζάχαρη: Θα μπορούσα να είχα φάει και λιγότερη.

Η-Ήλιος: Φωτοσύνθεσα όσο γινόταν.

Θ-Θάλασσα: Πολλά μπάνια.

Ι- Ικανοποίηση: Υπήρξαν στιγμές που ένοιωσα.

Κ- Κρήτη: Πήγα στο σπίτι μου πολλές φορές.

Λ-  Λάθη: Καλά, κάθε χρόνο έκανα, κάνω και θα κάνω.

Μ-Μάθημα: Ένα μάθημα ήταν για μένα όλο το 16’, άσε που αντάλλαξα και πολλά μαθήματα.

Ν-Ντιβάνι: η ιντερνετική μου εκπομπή “Στο Ντιβάνι με την Τζάνη”

Ξ-Ξυπνητήρι:Κάθε πρωί χτυπάει να πάω να παίξω στο «Σέρλοκ Χόλμς και το γαλάζιο ρουμπίνι»

Ο-Ομοιοπαθητική: Βρήκα την υγειά μου!

Π-Πόρτες: Άνοιξαν καινούργιες.

Ρ-Ραβδί: Να είχα ένα μαγικό να πραγματοποιούσα όνειρα ανθρώπων

Σ-Συνεργασίες: Δούλεψα παρέα με ωραίους ανθρώπους.

Τ-Ταξίδια: Δεν πήγα στο εξωτερικό,θα πάω το 2017

Υ- Ύπνος: Άρχισα να κοιμάμαι νωρίς 

Φ-Φροντίδα: Το 2016 με φρόντισα!

Χ-Χάρος: Πήρε πολύ κόσμο φέτος.

Ψ- Ψέμματα:Αλήθεια  δεν είπα ούτε ένα!

Ω-Ώρα: Δεν βλέπω την ώρα να έρθει το 2017 να δω τι θα μας φέρει…

 

 

15750319_1335893439785796_1618655550_n.jpg

 Οι σκέψεις της Αρκαδίας Ψάλτη για την χρονιά που πέρασε

Α -αμνήμονας άμμος

Β -βάτραχος

Γ-γιόλο

Δ-δάσος

Ε-έρημος

Ζ-ζάφτι

Η-ήλιος

Θ-θόλος

Ι-ικέτης

Κ-καπέλο

Λ-λάφυρο λούνα παρκ

Μ-μάρτυρας

Ν-ναός

Ξ-ξίφος

Ο-όπερα

Π-πειρατής

Ρ-ρόσο αντίκο

Σ-σιρόπια

Τ-τυφλά

Υ-υφαντό

Φ-φύτρο

Χ-χιόνι

Ψ-ψηλά

Ω-ωκεανός που θα βγω

 

boykli-texnes-plus.jpg

Οι σκέψεις της Νάνσυ Μπουκλη για την χρονιά που έφυγε:

Α- Αλησµονώ και χαίροµαι

Β- Bios

Γ- Γεµάτη

Δ- Δέκα β.

Ε- Εδώ παρόν

Ζ- Ζω Ή

Η- ΉλιοςΉλιοςΉλιος

Θ- Θέλετε να χορέψοµε Μαρία;

Ι- Ιρίακολακ

Κ- ΚιΚ µπόξινγΚ

Λ- Λευκάδα

Μ- Μουσική

Ν- Ντι Τζέι

Ξ- Ξξξξ

Ο- Όλα

Π- Περί φύσεως

Ρ- Ρωτώντας πας στην πόλη

Σ- Συντονίζ.ω,ονται,µος

Τ- Τώρα

Υ- Υπόθεση

Φ- Φωτιά

Χ- Χωρίς

Ψ- Ψέµµατα

Ω- Ωραία!

 

IMG_8165.jpg

Οι σκέψεις του Χρήστου Καρασαββίδη για την χρονιά που έφυγε:

Α - Αγάπη: χωρίς αυτό, ούτε ανάσα

Β - Βία: στις ζωές, στις σχέσεις, στους δρόμους. Γιατί;

Γ - Γυναίκες: η έμπνευση

Δ - Δημιουργία: οφείλουμε να ξαναδημιουργήσουμε τον κόσμο μας

Ε - Ερωτευμένο θέατρο: το ωραιότερο είδος θεάτρου

Ζ - Ζωή: ωραία

Η - Ηθοποιός: επάγγελμα κι όχι χόμπι

Θ - Θράσος: καλώς εννοούμενο, χρειάζεται πίστη στις ικανότητές μας

Ι - Ιδέες: αμέτρητες

Κ - Κάπνισμα: δυστυχώς δυσκολεύομαι πολύ να το μειώσω

Λ - Lolita Reversed: διασκευάζω ελεύθερα και σκηνοθετώ την ιστορία της Λολίτας του Ναμπόκοφ, απόν Απρίλιο, για την Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου και υπόσχομαι πως θα καταθέσω ένα διαφορετικό θέατρο.

Μ - Μυαλό: επιθετικό κι αποκλίνον

Ν - Νομίζω: γενικώς

Ξ - Ξενοφοβία: Είναι ντροπή μας

Ο - Όραμα: μαζί με τον έρωτα, οι δυο λόγοι που ζούμε

Π - Περσινές Βροχές: ο μονόλογος που έγραψα και σκηνοθέτησα, η πρώτη μου ολοκληρωτική δημιουργία, η αρχή των πάντων, η παράσταση που νιώθω τρομερά περήφανος για το κάθε της δευτερόλεπτο

Ρ - Ρίσκο: σε οτιδήποτε

Σ - Σκηνοθεσία: δημιουργική, αλλιώς δεν έχει νόημα οτιδήποτε

Τ - Ταλέντο: το νέο

Υ - Υποκριτική: επιστήμη

Φ - Φωνές: διαφορετικές κι απαραίτητες για να πάμε μπροστά

Χ - Χωρισμοί: συμβαίνουν

Ψ - Ψυχή: όταν λείπει από μια παράσταση, αποκλείεται να είναι καλή

Ω - Ώριμος: δεν είμαι

artemis-texnes-plus.jpg

 Οι σκέψεις της Άρτεμις Γρύμπλα για την χρονιά που πέρασε:

Α-χ. Αχ, 2016.

Β-αχ. Βαχ, 2016.

Γ-γάτα, η τελευταία μαύρη. Του Ευγένιου Τριβιζά, στο Θέατρο Άλφα Ιδέα. Το 2016 ένωσε ξανά την αγαπημένη γατοπαρέα και μας χάρισε μοναδικές στιγμές εντός και εκτός σκηνής.

Δ-δίαιτα. Άλλη μια χρονιά φεύγει χωρίς πετυχημένη δίαιτα.

Ε-εκδρομή. Τη ζητάω επίμονα ολόκληρο το 2016. Μια εκδρομή δεν μου χαρίστηκε, αλλά με αισιοδοξία κοιτάω το χάρτη και σχεδιάζω το 2017.

Ζ-ζαβολιές. Το 2016 ήταν γεμάτο από αυτές, ευτυχώς.

Η-ήθελα. Το 2016 ήθελα να… αλλά αποχαιρετάμε το δαιμονισμένο έτος και μαζί την αναβλητικότητα. Ελπίζω.

Θ-θεία. Έγινα θεία! Κλασική Ελληνίδα θεία, με τρέλα και υστερία. Το πρώτο μου ανίψι είναι το πιο όμορφο και έξυπνο μωρό του κόσμου. Δείχνω τις φωτογραφίες της συνέχεια σε όλους, τις έχω ντέσκοπ, μπακγκράουντ, στο κινητό, στο πορτοφόλι, στο ψυγείο, και δεν χάνω ευκαιρία για ρουφηχτά φιλιά σε χεράκια και μπουτάκια.

Ι-Improv/λατινικό μεν, αλλά καμία άλλη λέξη δεν μπορεί να έρθει στην επιφάνεια από τότε που το Improv μπήκε δυναμικά στη ζωή μου. Μία αποκάλυψη του 2016 που χρωστάω σε αγαπημένους φίλους και με οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε γέλια μέχρι δακρύων κάθε Κυριακή βράδυ!

Κ-ουίντα. Το σπίτι που φτιάξαμε για μπαρ ή το μπαρ που έγινε σπίτι. Κυριαρχεί σε κάθε κάπα, σε κάθε μέρα και κάθε μπίρα, με τη ζεστασιά, τη χαρά και τις στιγμές που μας προσφέρει

Λ-λάθη. Γεμάτο λάθη αλλά και λαμπρές στιγμές.

Μ-μελομακάρονα. Το 2016 θα μείνει στην προσωπική μου ιστορία ως η πρώτη και ελπίζω τελευταία χρόνια που έφαγα ολόκληρο το ταψί με τα μελομακάρονα που έφτιαξα.

Ν-Ναι και. Η βασική αρχή του Improv ήρθε και προσγειώθηκε στη ζωή μου σαν κεραυνός. Λέμε ναι σε ό,τι μας έρχεται και βάζουμε δίπλα ένα και, συνεχίζοντας. Βασική οδηγία πάνω και κάτω από τη σκηνή.

Ξ-απλίνι. Όλα τα Ξ οδηγούν στο μοναδικό σκυλί που με συντροφεύει και το 2016 κλείσαμε έναν καταπληκτικό χρόνο παρέα, από τότε που με περιμάζεψε από τον δρόμο και κουρνιάσαμε στο λευκό μου καναπέ, με αποτέλεσμα τίποτα πια να μην είναι το ίδιο. Αποκορύφωνα η αλλαγή του χρώματος του καναπέ, που είναι λευκός μόνο στις μακρινές αναμνήσεις.

Ο-ΟΡΕΓΑΜΩΤΟΚΕΡΑΤΟ, η λέξη μου στις περισσότερες εκπνοές.

Π-αντρειά. Το 2016 ήταν έτος γάμων. Γάμοι έγιναν, γάμοι σχεδιάστηκαν, γάμοι, γάμοι παντού! Το 2016, επίσημο έτος παντρειάς.

Ρ-αντεβού. Η μεγάλη μου αποτυχία: δεν κατάφερα να είμαι στην ώρα μου ούτε σε ένα.

Σ-υνεργάτες. Η χρονιά φεύγει και με βρίσκει πολύ πλουσιότερη σε όμορφες συνεργασίες και αγαπημένους συνεργάτες, τους οποίους ελπίζω να ξανασυναντήσω σύντομα.

Τ-ραγωδία. Η λέξη που είπα πιο συχνά μέσα στη χρονιά.

Υ-στέρνια Τήνου. Επιστροφή για λίγο στο μαγικό νησί με τις αγαπημένες μου φίλες. Δύο μέρες όαση μέσα στη χρονιά, με κοκτέιλ και αλμύρα.

Φ-ίλοι και φιλιά. Συντροφιά στις δύσκολες και στις όμορφες μέρες

Χ-ριστίνη. Το 2016 ανήκει εξ ολοκλήρου στην ανιψιά μου που ήρθε στη ζωή το Φεβρουάριο και έκτοτε στολίζει τις μέρες μας και κρατά στα μικροσκοπικά χοντροχεράκια της τις καρδιές μας.

Ψ-ιτ κοπελιά. Αυτή η μάστιγα και το 2016.

Ω-ριμότητα. Το 2016 μου πρόσφερε τη γνώση ότι δεν υπάρχουν καλές και κακές χρονιές. Όσο μεγαλώνεις τόσο τα πράγματα πάνε προς το χειρότερο.

  

 Η λέξη ΖΩ-ΖΩΗ νίκησε και φέτος, γιατί όσο δύσκολες και αν είναι οι χρονιές μας, η ζωή πάντα θα μας ξεπερνά! 

Γιατί πολύ απλά τελικά «Ζωή: (είναι) ωραία» ή «Ζω Ή» και ας μην κάνουμε «Ζ-ζάφτι» πολλά. Ακόμα και αν δεν τηρούμε την υπόσχεση ότι «Ζάχαρη: Θα μπορούσα να είχα φάει και λιγότερη». Γιατί τελικά τι είναι και η ζωή; «Ζάρι. Τύχη, αυτό μου με τίποτα δεν ελέγχεις». Με άλλα λόγια «Ζαριά: Η τύχη. Το σωστό timing. Δεν είμαστε κι οι καλύτεροι φίλοι» και όμως «Ζωή: Υποτιμημένη έννοια τα τελευταία χρόνια» και δυστυχώς «Ζ-Ζόρι! Παντού! Σαν να έχει κολλήσει μια παγκόσμια μηχανή και να αγκομαχάει...», αλλά ερωτεύεσαι και λες «Ζ-ΖΩΗ μου!» και μπορεί και να τη λένε «Ζ-αΐρα. Το όνομα της μάνας μου» και μετά πάλι «Ζωή, όνειρα απογοητεύσεις ελπίδες δυστυχία, ευτυχία» Στο φινάλε όμως; 

«Ζ-Ζωή να έχουμε» και με«Ζαβολίες» να ΧΑΙΡΟΜΑΣΤΕ! ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ! 

Το 2017 να δημιουργήσετε το αλφαβητάρι που ονειρεύεστε και σας αξίζει!

 

 

 

Γεμάτα μαγεία και λύσεις για όλα. Αρκεί να πιστέψεις και όλα μπορούν να συμβούν. Παραμύθια που ανοίγουν μια πόρτα σε άλλους κόσμους. Ιδανικό δώρο για τις γιορτές, τα περισσότερα με κόστος κάτω από δέκα ευρώ. Εμείς διαβάσαμε μερικά για όλες τις ηλικίες και σας προτείνουμε αυτά που ξεχωρίσαμε.

magikoaggigma.jpg

«Το μαγικό άγγιγμα», Γιώτα Λιβάνη, εκδόσεις Λιβάνη (ηλικίες 3-6 ετών)
Ένα βιβλίο επίκαιρο, καθώς η ιστορία του είναι χριστουγεννιάτικη! Τι θα απογίνει το μικρό ελαφάκι που τρέμει από την παγωνιά και το φόβο;

Τι και αν είσαι διαφορετικός; Έρχεται μια στιγμή που αλλάζουν όλα. Ένα χάδι, μια τρυφερή αγκαλιά σού δίνει δύναμη. Και όλα φαίνονται μαγικά, καινούργια. Αρκεί να το πιστέψεις!

Εντυπωσιακή είναι και η εικονογράφηση. Ο Αϊ-Βασίλης, το δάσος, οι πιγκουίνοι ζωντανεύουν μοναδικά την ιστορία και εξάπτουν τη φαντασία των μικρών μας φίλων.

10682.jpg

«Παπούτσια με φτερά», Μαρία Παπαγιάννη, εκδόσεις Πατάκη (ηλικίες 9-99 ετών)
Τι είναι ουτοπία; Πόσο θα θέλαμε ένα ζευγάρι παπούτσια με φτερά για να ξεφύγουμε από την καθημερινότητα! Η μικρή Ρόζα μεγαλώνει με τον πατέρα της που είναι ψαράς όμως στα κρυφά γράφει ποιήματα. Εξάλλου ο κόσμος μπορεί και να αλλάξει αν ο ποιητής ψαρεύει και ο ψαράς γράφει ποίηση! Στο μαγικό κόσμο της μικρής Ρόζας, στην οδό Μοιρών όπου κατοικεί, δίνονται οι αφορμές ώστε σε καθένα από τα 25 κεφάλαια του βιβλίου να γίνει αναφορά σε κάποιο στίχο ή ποίημα – εξού και οι τίτλοι των κεφαλαίων. Έτσι τα παιδιά έρχονται σε επαφή με τον κόσμο της ποίησης και οι γονείς ανακαλύπτουν πάλι τη γοητεία της. Τα «Παπούτσια με φτερά» όμως δεν χτίζουν μόνο μαγικούς κόσμους και θέτουν σε εγρήγορση τη φαντασία, αλλά δημιουργούν και παραμυθένιες εικόνες. Επιτυγχάνουν, κατά τη γνώμη μου, κάτι πολύ πιο σημαντικό: αντιμετωπίζουν την Ελλάδα του σήμερα και τα προβλήματα της καθημερινότητας κατάματα. Η Ρόζα, ένα παιδί με αναπηρία, αγωνίζεται και τα καταφέρνει. Χωρίς ίχνος διδακτισμού και λέγοντας την αλήθεια στα παιδιά με γλώσσα καθημερινή και συνάμα τρυφερή, η Μαρία Παπαγιάννη γράφει μια ιστορία που την κουβαλάς για καιρό.

 

trivizas_o_xionanthropos_2015.jpg

«Ο χιονάνθρωπος και το κορίτσι», Ευγένιος Τριβιζάς, εκδόσεις Κέδρος (ηλικίες 5-12 ετών)
Μια υπέροχη ιστορία του μάγου-παραμυθά Ευγένιου Τριβιζά που κάνει τη φαντασία των παιδιών να καλπάζει. Μια υπόσχεση που δόθηκε και πρέπει να τηρηθεί ανάμεσα σε ένα κορίτσι και ένα χιονάνθρωπο: να της μείνει πιστός και να μη λιώσει ποτέ. Μέχρι να φτάσει όμως στο κατάλληλο μέρος, οι περιπέτειες και τα ταξίδια του θα συντροφεύουν μοναδικά μικρούς και μεγάλους. Από το κουκούτσι του δαμάσκηνου μέχρι τη φυλακή των πιγκουίνων θα περάσει ο αγαπημένος μας ήρωας και φυσικά θα γνωρίσει τόπους και πλάσματα που θα τον εντυπωσιάσουν – και μαζί με αυτόν και εμάς.

 

Watermark.aspxαα.jpeg

«Τα Χριστούγεννα των παιδιών», Βαγγέλης Ηλιόπουλος, εκδόσεις Πατάκη (ηλικίες 6-12 ετών)
Τέσσερις ιστορίες, στις οποίες η παράδοση, τα έθιµα και ο τρόπος που γιορτάζονταν τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά στην ελληνική ύπαιθρο συναντούν τα σημερινά παιδιά και τα σύγχρονα Χριστούγεννα της πόλης.

Με μια εντυπωσιακά ζωντανή αφήγηση, που θυμίζει ημερολόγιο στην πρώτη ιστορία, ένα κοριτσάκι περιγράφει τη νέα του ζωή μετά την άφιξη του αδερφού του. Τίποτα πια δεν είναι όπως πριν. Τα φετινά Χριστούγεννα πρέπει να υποστεί πολλά… ακόμα και ο πιστός της Άλομπαρ ξενιτεύτηκε σε ξενοδοχείο σκύλων.

 

mavromatti_i_agapi_ftanei_gia_olous.jpg

«Η αγάπη φτάνει για όλους», Κατερίνα Μαυρομμάτη, εκδόσεις Κέδρος (ηλικίες 6-10 ετών)

Ένα βιβλίο ύμνος στη φιλία, τρυφερό, με αυτοτελή παραμύθια, που έχεις την ευκαιρία να τα απολαύσεις σε πολλές διαφορετικές στιγμές. Κατάλληλο για πολύ μικρά παιδιά αλλά και για παιδιά δημοτικού. Οι ιστορίες μπορούν εύκολα να δραματοποιηθούν στην τάξη ή και στο σπίτι. Στις 109 σελίδες θα ανακαλύψετε 40 διαφορετικά ζώα που πασχίζουν να δείξουν μέσα από καθημερινές ιστορίες τις αξίες που οδηγούν σε μια καλύτερη ζωή. Τι σχέση έχει το γουρουνάκι με τη μέλισσα; Το κουνέλι με τα μυρμήγκια; Η καμηλοπάρδαλη με το σαλιγκάρι; Η ζέβρα και ο χιμπατζής; Δεν έχετε παρά να το ανακαλύψετε…

ΧΙΟΝΟΜΠΑΛΟΥ.jpg

«Χιονομπαλού», Μάρω Θεοδωράκη, εκδόσεις Μίνωας (ηλικίες 3-6 ετών)
Ένα ακόμα παιδικό βιβλίο στο πνεύμα των εορτών. Η Μάρω Θεοδωράκη ζωντανεύει την ιστορία της Χιονουμπαλούς, μια νιφάδας που ξεφεύγει μέσα στη νύχτα, ταξιδεύει σε νέους κόσμους και ανακαλύπτει το φως των Χριστουγέννων.

mama.jpg

«Μαμά, μην πας στη δουλειά», Θάλεια Κουκούνη, εκδόσεις Λιβάνη (ηλικίες 3-6 ετών)
Πόσες φορές έχετε ακούσει αυτή τη φράση από τα παιδιά; Υπάρχει παιδάκι που δεν θέλει κοντά τη μαμά του;

Η Θάλεια Κακούνη στην ιστορία της, που είναι εμπνευσμένη από τη φύση και τα χελιδόνια, πραγματεύεται με έξυπνο τρόπο ένα θέμα που ταλανίζει τη σύγχρονη οικογένεια.

κατάλογος.png

«Το μουσείο των αποξηραμένων συναισθημάτων», Θοδωρής Κούκιας, εκδόσεις Κέδρος (ηλικίες 12 ετών και άνω)
Ένα βιβλίο για την εφηβική κατάθλιψη και το bulling, που προσεγγίζει το θέμα τελείως διαφορετικά. Ένα βιβλίο που μέσα από την καθημερινότητα δύο παιδιών, της Νεφέλης και του Ίωνα, του facebook, των βιβλίων, των μαθηματικών, αναδεικνύει μια από τις πιο δύσκολες περιόδους της ζωής του ανθρώπου, αυτή της ενηλικίωσης. Ο Θοδωρής Κούκιας, έχοντας εμπειρία από το σχολικό περιβάλλον, αποτυπώνει πολύ ρεαλιστικά τη σύγχρονη πραγματικότητα.

mousikis_paramu8i_small.jpg

«Της Μουσικής το παραμύθι», Σπυριδούλα Μπιρπίλη, εκδόσεις Διάπλαση (ηλικίες 5-9 ετών )
Ένας κακός βασιλιάς σε μια μακρινή χώρα ταλαιπωρεί τους κατοίκους του βασιλείου με παράλογες διαταγές. Θέλει να είναι χορτάτοι οι σκύλοι και να μένουν οι πίτες ολόκληρες, και κάθε μέρα σκαρφίζεται κάτι καινούργιο. Παρ’ όλα αυτά οι κάτοικοι της χώρας κατορθώνουν να είναι ευτυχισμένοι, να χορεύουν και να τραγουδούν. Όμως όλα αλλάζουν τη μέρα που ο βασιλιάς σκέφτεται κάτι σατανικό: καταστρώνει ένα σχέδιο και φυλακίζει τη Μουσική…

Τι θα συνέβαινε αν χανόταν η Μουσική από τον κόσμο; Γιατί ο βασιλιάς θέλει να την εξαφανίσει και πώς τα καταφέρνει; Και πώς τελικά ένα παιδί με τη βοήθεια μιας μυστήριας κοντής γριούλας θα ξαναφέρει πίσω τη Μουσική; Μια ιστορία για τη Μουσική, τη Φαντασία και τη Δημιουργικότητα που εκτυλίσσεται κάπου, σε κάποια φανταστική χώρα με κακούς βασιλιάδες. Ή μήπως μπορεί να εκτυλιχθεί και τώρα;

Στο τέλος του βιβλίου υπάρχουν ιδέες για θεατρικό παιχνίδι βασισμένο στο παραμύθι.

raftakos.jpeg

«Ο ραφτάκος των λέξεων», Αντώνης Παπαθεοδούλου, εκδόσεις Μεταίχμιο (ηλικίες 3-6 ετών)
Μια υπέροχη ιστορία του Αντώνη Παπαθεοδούλου, εικονογραφημένη από την Ίριδα Σαμαρτζή, που περιλαμβάνεται στη σειρά «Μικρές Καληνύχτες». Η σειρά «Μικρές Καληνύχτες» είναι μικρά βιβλία με όμορφες ιστορίες για τη δύσκολη ώρα της καληνύχτας. Είναι βιβλία με ήρωες των παραμυθιών, ήρωες χωρίς όνομα. Ιστορίες γραμμένες με ρυθμό και εικονογραφημένες με φαντασία. Κάθε βράδυ έρχονται να μας κρατήσουν συντροφιά πριν από την καληνύχτα. Στα πολύ θετικά και η ιδιαίτερα προσιτή τιμή.

Ένας ραφτάκος που αντί για κλωστή χρησιμοποιεί… λέξεις, λέξεις από παραμύθια, ποιήματα, λεξικά και εγκυκλοπαίδειες.

Ένα χωριό που γίνεται πόλη και ένας βαρύς χειμώνας που δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ούτε με καλοριφέρ ούτε με σόμπες. Τι μπορεί να μας ζεστάνει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο πάνω στη Γη;

Μια φορά κι έναν καιρό… δηλαδή χτες ή σήμερα ή και αύριο… Νάνοι και νεράιδες, δράκοι, μάγισσες και βασιλιάδες πάνε κι έρχονται ανάμεσα στα παραμύθια και στην αλήθεια. Δρόμο παίρνουν και δρόμο αφήνουν, φτάνουν στις άκρες του κόσμου κι ύστερα πάλι γυρίζουν πίσω. Και τέλος ζουν και ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!

07133.jpg

«Το αγόρι που το είπαν... Χριστούγεννα», Χέιγκ Ματ, εκδόσεις Πατάκη (ηλικίες 6-12 ετών)
Αν πιστεύετε πως κάποια πράγματα είναι αδύνατα, αφήστε αμέσως αυτό το βιβλίο (διότι είναι ΓΕΜΑΤΟ πράγματα που θεωρούνται αδύνατα). Εσείς ξέρετε την αληθινή ιστορία του Πατέρα Χριστούγεννα, του γνωστού μας Αϊ-Βασίλη; Μπορείτε να τον φανταστείτε σαν ένα παιδί, όπως όλα τα άλλα, που πίστευε στην ευτυχία, στα τρολ και στα ξωτικά;

*Το άρθρο δεν είναι διαφημιστικό.

 

 

 «Να ’χεις πάντα αισιοδοξία για όλα και να γελάμε! Αυτό μας έμεινε…» Με αυτή τη φράση η Μαρινέλλα αποτύπωσε ουσιαστικά μια στάση ζωής απέναντι στα πράγματα. Ο συμπρωταγωνιστής της Τάκης Ζαχαράτος, υιοθετώντας την ίδια φιλοσοφία, δήλωσε: «Όλο αυτό που κάνω είναι μια αντίδραση στη σκοτεινιά και σε αυτή την εκδρομή παίρνω μαζί μου τον κόσμο». Νωρίτερα ο σκηνοθέτης τους, ο Σταμάτης Φασουλής, είπε: «Οι καιροί το απαιτούν στις δύσκολες συγκυρίες οι άνθρωποι να είναι μαζί. Οι γιορτές είναι μια ευκαιρία για να ανασάνουμε». 

Παράλληλα όλοι οι συντελεστές εξέφρασαν την ευτυχία τους για τη συγκεκριμένη συνεργασία.Στη σκηνή του Παλλάς, στην παράσταση με τίτλο «Μαρινέλλα-Ζαχαράτος στον καθρέφτη του Παλλάς», θα απολαύσουμε πάνω από 60 χαρακτήρες, τους 40 εκ των οποίων θα ερμηνεύσει ο Τάκης, όπως επισήμανε με παιγνιώδη διάθεση η Μαρινέλλα.

Μεταξύ άλλων δήλωσε, όπως θα δείτε στα πλάνα που ακολουθούν:

 

Ο Γιάννης Χριστοδουλόπουλος αναφέρθηκε στο προσωπικό του στοίχημα, που δεν είναι άλλο από το να μεταφέρει το τεράστιο ρεπερτόριο της κυρίας Μαρινέλλας στο σήμερα. Όσο για τον Σταμάτη Φασουλή, αποκάλυψε ότι για πρώτη φορά θα ακούσουμε τη σπουδαία καλλιτέχνιδα σε τραγούδια της Βιτάλη, καθώς και άλλων ερμηνευτών.

Στο φινάλε της παράστασης ο Τάκης Ζαχαράτος θα τη συνοδεύει στα ντουέτα που άφησαν ιστορία στο ελληνικό τραγούδι. Τα κείμενα της παράστασης είναι του Γιάννη Ξανθούλη, τα σκηνικά του Μανόλη Παντελιδάκη και τα κοστούμια της Ντένης Βαχλιώτη.

Τις χορογραφίες υπογράφει ο Δημήτρης Παπάζογλου και υπόσχεται να προστατεύσει την παράσταση μέσα σε μια εποχή που κυριαρχεί τόσο φτηνό θέαμα. Τη Μαρινέλλα και τον Ζαχαράτο πλαισιώνουν 12 νέα ταλαντούχα παιδιά που χορεύουν και τραγουδούν, και ζωντανή ορχήστρα.

Ραντεβού λοιπόν την παραμονή της Πρωτοχρονιάς!

 «ΜΑΡΙΝΕΛΛΑ-ΖΑΧΑΡΑΤΟΣ

ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ ΤΟΥ ΠΑΛΛΑΣ»

 Έναρξη: παραμονή Πρωτοχρονιάς, 31 Δεκεμβρίου

 

 

 

 

«Μου αρέσουν πολύ οι άνθρωποι και προσπαθώ να είμαι εκεί στη στιγμή και να συνδιαλέγομαι μαζί τους», θα μου πει μεταξύ άλλων η Μαρία Τζάνη λίγες ώρες αφότου έχει μαγέψει μικρούς και μεγάλους στη σκηνή του Θεάτρου Τέχνης ως Κάθριν Κιούζακ, στην παράσταση «Ο Σέρλοκ Χολμς και το Γαλάζιο Ρουμπίνι». Απόδειξη; Οι λιλιπούτειοι θαυμαστές που αδημονούν, κάνουν σκέρτσα και τα μαγουλάκια τους κοκκινίζουν για μια φωτογραφία μαζί της.

Η Μαρία όμως αυτή την περίοδο βρίσκεται εν μέσω εντατικών προβών και για μια ακόμα φιλόδοξη παραγωγή του Θεάτρου Τέχνης που θα κάνει πρεμιέρα τη νέα χρονιά. Πρόκειται για το «Βικτώρ ή τα παιδιά στην εξουσία» σε σκηνοθεσία της Μαριάννας Κάλμπαρη και μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη. Με αφορμή την επιστροφή της στο «σπίτι» της μίλησε στο texnes-plus, ακούγοντας πάντα τη φωνή της καρδιάς της…

 

mariatzani-texnes-plus5.jpg

Σέρλοκ Χολμς, ένας αγαπημένος ήρωας 

Λατρεύω τον Σέρλοκ Χολμς. Έχω δει τα πάντα! Ό,τι κυκλοφορεί σε σειρά. Όταν μου είπε ο Δημήτρης Δεγαΐτης ότι θα παίξω στην παιδική παράσταση του Θεάτρου Τέχνης σε αυτό το έργο και με τη συγκεκριμένη ομάδα, πραγματικά ενθουσιάστηκα! Πρόκειται για την ιστορία του γαλάζιου ρουμπινιού που έγραψε ο Άρθουρ Κόναν Ντόυλ και διασκεύασε εξαιρετικά η Άνδρη Θεοδότου. Ξεκινήσαμε πρόβες τέλη Αυγούστου και από την πρώτη στιγμή απολάμβανα αυτήν τη συνεργασία.

 

Παιδικό θέατρο

Μου αρέσει πολύ το θέατρο για παιδιά όταν δεν αντιμετωπίζει τα παιδιά ως ένα παιδικό κοινό. Θα χρησιμοποιήσω μια φράση του Βασίλη Κουκαλάνι, που λέει ότι τα έργα του απευθύνονται σε ανθρώπους από έξι χρονών και άνω. Γι' αυτό εκτιμώ τον Δημήτρη Δεγαΐτη και χαίρομαι που συνεργάζομαι φέτος μαζί του, γιατί σκηνοθετεί παραστάσεις για "ανθρώπους" όλων των ηλικιών, αντιμετωπίζοντάς τους  με μεγάλο σεβασμό.

 

mariatzani-texnes-plus6.jpg

Τα παιδία λέει…

Είναι απίστευτα αυτά που μας λένε τα παιδιά. Σε κάποια σκηνή της παράστασης ρωτάω το φίλο μου: «Πού θα με πας;» Εκείνος μου απαντά: «Στο σταθμό του τρένου». Σηκώθηκε λοιπόν ένα κοριτσάκι από την πρώτη σειρά και φώναξε: «Να την πας στη θάλασσα! Στη θάλασσα να την πας!» Το βρήκα τόσο τρυφερό… Προχθές πάλι σηκώθηκε ένα αγοράκι, αλλά δεν άκουσα τι μου είπε. Είναι τόσο αυθόρμητα τα παιδιά. Είναι τόσο ωραίο να τα βλέπεις να αναπνέουν μαζί σου την ώρα που παίζεις στη σκηνή. Είναι ένα δώρο.

Το γιαπί, το πηλοφόρι, το μυστρί και η βλεφαρίδα κάγκελο στις δέκα το πρωί 

Είναι σκληρό να ξεκινά το πρωινό τόσο νωρίς, πολύ σκληρό για τα δεδομένα μου! Να πρέπει στις δέκα να είμαι στη σκηνή με φωνή μετζοσοπράνο και να χορεύω!Παρ’ όλα αυτά με συναρπάζει κιόλας, γιατί, μόλις είναι όλα έτοιμα, ξεκινάμε και αντικρίζω τα μάτια των παιδιών, ξεχνάω τα πάντα! 

 

Οι γυναίκες είναι πονηρές… μάθε το μικρέ μου και μην κλαις

Ήρθε ένας μικρός προχθές και μου είπε: «Δεν σου έμαθαν η μαμά σου και ο μπαμπάς σου να μην κλέβεις;» Του εξήγησα ότι γι’ αυτό το λόγο διηγούμαστε τη συγκεκριμένη ιστορία, για να καταλάβουν όλοι ότι δεν πρέπει να κλέβουν. Όταν στήναμε την παράσταση, συνειδητοποίησα ότι εγώ θα ήμουν η αντιπαθής, η πονηρή γυναίκα που βάζει σε μπελάδες το διευθυντή του ξενοδοχείου. Δεν το άντεξα να μην κερδίζω τη συμπάθεια του κοινού, αλλά προσπάθησα να δικαιολογήσω το χαρακτήρα που κλήθηκα να υποδυθώ. Διαπίστωσα ότι έσφαλε και ότι ήθελε να κάνει τη μεγάλη ζωή. Στα παιδάκια, επειδή η παράσταση έχει πολύ τραγούδι και χορό, όλο αυτό εξισορροπείται κάπως και έτσι δεν υπάρχουν «κακοί» ήρωες.

 

«Βικτώρ ή τα παιδιά στην εξουσία»

Είμαστε σε περίοδο εντατικών προβών και η σκηνοθέτις μας, η Μαριάννα Κάλμπαρη, μας πέρασε από όλους τους ρόλους μέχρι να καταλήξει στη διανομή, η οποία είναι πολύ ιδιαίτερη και χαίρομαι που θα είμαι ένας από τους βασικούς συντελεστές της εν λόγω παράστασης. Είμαι ευτυχής που συνεργάζομαι με αυτούς τους καλλιτέχνες και με τον υπέροχο Σταμάτη Κραουνάκη. Δεν αποκαλύπτω όμως τίποτε άλλο…

 

 

The voice

Το κομμάτι της φωνής με ενδιαφέρει πάρα πολύ και το έχω μελετήσει όλα αυτά τα χρόνια. Το αντιμετωπίζω και λίγο ψυχαναλυτικά. Είναι η φωνή σου. Είναι αυτό βαθιά μέσα σου, σου λέει μια φωνούλα, που σε κάνει να υπάρχεις. Επομένως όσο πιο καλή σχέση έχεις με την εσωτερική σου φωνή και αποδεχτείς τον ήχο σου και τον απόηχο της σκέψης σου τόσο πιο κοντά είσαι στο να κάνεις αυτό είσαι.

 

Μια φωνή βαθιά μέσα μου μου λέει…

Υπομονή, δύναμη και στο δρόμο σου. 

 

Εμπόδια

Νομίζω ότι με δυσκολεύουν τα πάντα. Από τα πρακτικά θέματα που αφορούν το πώς θα πληρώσουμε το ενοίκιό μας μέχρι τις  συνθήκες της δουλειάς μας.Όσο για το θέατρο, προσπαθώ να αποβάλω την άποψη που είχα προτού γίνω ηθοποιός και να αντιμετωπίσω την πραγματικότητα, αλλά με  ενθουσιασμό και ζωντάνια, όπως όταν πρωτοξεκινούσα.

 

Ηθοποιός-τεχνίτης και ενοχή 

Είχα μια τελείως διαφορετική εικόνα στο μυαλό μου. Η άποψή μου για τον κόσμο του θεάτρου βασιζόταν σε αυτά που έβλεπα ως θεατής. Δεν γνώριζα όλα όσα συμβαίνουν πίσω από τη σκηνή. Το «πίσω του θεάτρου» είναι μια δουλειά σκληρή, μια τέχνη, και το προϊόν της είναι αυτό που παράγεις εσύ! Είχα μια φοβερά ενδιαφέρουσα συζήτηση με τον Βασίλη Παπαβασιλείου.Του ανέφερα λοιπόν ότι, όταν ξεκίνησα στη σχολή, δεν είχα κανένα άγχος, ανέβαινα με αυτοπεποίθηση στη σκηνή. Ενώ όσο περνάνε τα χρόνια αγχώνομαι και αγωνιώ για την τέχνη μου και ο Παπαβασιλείου μου είπε: «Ο τεχνίτης χρειάζεται τρεις ζωές για να μάθει την τέχνη του, γιατί ο ηθοποιός χρειάζεται μία και όσο πιο σύντομη γίνεται;» Αυτό λειτούργησε τόσο απενοχοποιητικά και κάθε φορά σκέφτομαι ότι μαθαίνουμε και προχωράμε. Έχουμε άλλωστε αυτή τη ζωή και άλλες δύο μήπως και βγάλουμε κανένα συμπέρασμα. 

 

 Οι φωτογραφίες του ταξιδιού 

Όλες οι στιγμές μου στο θέατρο είναι για μένα σαν πολύτιμες φωτογραφίες. Έχω και μια μεγάλη αγάπη στη φωτογραφία. Όταν συνεργαζόμουν με τον Κώστα Καζάκο και είχα μαγευτεί, για να αποτυπώσω όλη αυτή την εμπειρία είχα τραβήξει ένα εξάλεπτο βίντεο που ήταν το backstage πριν βγούμε στη σκηνή. 

 

Θέατρο Τέχνης, το σπίτι μου

Έχει ενδιαφέρον να γυρνάς εκεί όπου γαλουχήθηκες καλλιτεχνικά. Εκεί όπου έλαβες τα πρώτα σου καλλιτεχνικά ερεθίσματα και διαμορφώθηκες στα πρώτα σου καλλιτεχνικά βήματα. Είναι τύχη να επιστρέφεις έπειτα από λίγα χρόνια έχοντας αποκτήσει και λίγες ακόμα εμπειρίες, το βλέπεις με άλλο μάτι. 

 

Στο ντιβάνι με την Τζάνη

Αυτές οι εκπομπές προέκυψαν από την ανάγκη μου να γνωρίσω λίγο καλύτερα την ψυχοσύνθεση των ανθρώπων του θεάτρου και των συναδέλφων μου. Μου άρεσε πολύ που επισκεπτόμασταν σπίτια φίλων, ηθοποιών και μιλούσαμε στον καναπέ τους με μια χαλαρή διάθεση.

 

 Μέλλον

Ονειρεύομαι να ζω καλλιτεχνικά.

 

 

mariatzani-texnes-plus1.jpg

Η Μαρία Τζάνη πρωταγωνιστεί στην παιδική παράσταση «Ο Σέρλοκ Χολμς και το Γαλάζιο Ρουμπίνι», στο Θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Δεγαΐτη.

 

Από τον Ιανουάριο θα τη δούμε και στο «Βικτώρ ή τα παιδιά στην εξουσία», σε σκηνοθεσία Μαριάννας Κάλμπαρη, πάλι στο ίδιο θέατρο.

 

 

 

 «Βγήκα στο δρόμο δακρυσμένος όταν άκουσα τα παιδιά να τραγουδούν μετά το έργο το ρεφρέν του ομώνυμου τραγουδιού», θα μου πει όταν θα τον ρωτήσω για τις παιδικές παραστάσεις «Είστε και φαίνεστε» και «Βάσος και Βιβή» που σκηνοθετεί αυτή την περίοδο στο Θέατρο Τζένη Καρέζη. Ίσως σε αυτή του την ευαισθησία να κρύβεται το μυστικό της επιτυχίας τους, αφού έχουν γοητεύσει παιδιά κάθε ηλικίας τα οποία κάνουν ουρές στην οδό Ακαδημίας κάθε Κυριακή για να τις απολαύσουν.

Ο Γιώργος Παλούμπης εκτός από εξαιρετικός σκηνοθέτης είναι και ένας καταπληκτικός δάσκαλος υποκριτικής, ιδιαίτερα αγαπητός στους μαθητές του στο Θέατρο Τέχνης αλλά και σε όσους παρακολουθούν τα σεμινάρια που πραγματοποιεί. Περπατήσαμε μαζί σε μια όμορφη γειτονιά της Αθήνας και τον γνωρίσαμε λίγο καλύτερα…

 

Το μπλέξιμο με το θέατρο και τη σκηνοθεσία

Οι πρώτες μου επαφές με το θέατρο, οι ουσιαστικές, ήταν στις αρχές της δεκαετίας του ’90, που ως εκστασιασμένος θεατής ανακάλυπτα αυτό που τελικά ήθελα να κάνω στη ζωή μου: θέατρο. Μπλέχτηκα με ερασιτεχνικές και φοιτητικές παραστάσεις στις οποίες έπαιζα και στον ελεύθερο χρόνο μου ασχολιόμουν συνέχεια με κείμενα, παραστάσεις, ηθοποιούς, ταινίες κ.λπ. Αφού πήρα το πτυχίο μου στην ψυχολογία, ολοκλήρωσα το μεταπτυχιακό μου στην ψυχολογική αξιολόγηση σε οργανισμούς, έκανα τη θητεία μου στο Ναυτικό και εργάστηκα σε κάποιο γραφείο για δύο χρόνια, μπλέχτηκα κάπως συμπτωματικά με το Επί Κολωνώ (1999). Έχοντας παίξει ερασιτεχνικά, σκηνοθετήσει και μεταφράσει, ήξερα πλέον ότι η θεατρική παράσταση με ενδιέφερε σφαιρικά και συνολικά. Αυτό που με γοήτευε και με προσελκύει περισσότερο είναι οι ιστορίες καθαυτές και το πώς θα παρουσιαστούν με τον καλύτερο τρόπο. Έτσι έβλεπα τον εαυτό μου εκτός σκηνής, να καθοδηγώ όσους κινούνταν σε αυτή. Ανέκαθεν με συνάρπαζε το πώς «εξελίσσεται το επί σκηνής υλικό» στη διάρκεια των προβών και τελικά ζωντανεύει μπροστά στα μάτια μας μια ιστορία που μπορεί να επαναλαμβάνεται κάθε μέρα για να την παρακολουθούν θεατές. Είναι απλά μαγευτικό. Έτσι το βλέπω εγώ. Για άλλους ίσως να μη σημαίνει τίποτα. Για μένα σημαίνει. Μέσα από το Επί Κολωνώ –την Ομάδα ΝΑΜΑ– είχα τις πρώτες μου ευκαιρίες να κάνω και επαγγελματικά πλέον αυτή τη δουλειά. Και, εφόσον οι σπουδές μου δεν ήταν στον τομέα του θεάτρου, έπρεπε να πείσω πολύ κόσμο ότι αξίζει τον κόπο να αφιερώσω τον εαυτό μου σε αυτό. Δεν ήταν εύκολο.

 

paloumbis-texnes-plus2.jpg

Από πού αρχίζει να ξετυλίγεται το νήμα…

Από το κείμενο. Από την ιστορία. Αν μου αρέσει, αν την κατανοώ, αν με συναρπάζει, αν μου λέει κάτι. Και φυσικά από τους ηθοποιούς. Να τους εντάξω στην ιστορία, να τους ταξιδέψω σε αυτή. Να αντιληφθούμε τι συμβαίνει στο έργο. Να εντοπίσουμε τις προθέσεις των χαρακτήρων και τα εμπόδια που συναντούν. Να αποκρυπτογραφήσουμε τις συγκρούσεις τους. Στη συνέχεια περνάμε στην πράξη, πειραματιζόμαστε. Στόχος μας και πάλι είναι να καταλάβουμε τι συμβαίνει. Από αυτή τη ζύμωση διαμορφώνονται οι σκηνές μιας παράστασης. Πιστεύω πως κάθε δουλειά είναι το πάντρεμα μιας ιστορίας και κάποιων ηθοποιών. Αν το ίδιο έργο δουλευτεί από την αρχή με άλλους ηθοποιούς, ενδέχεται να προκύψει ένα τελείως διαφορετικό αποτέλεσμα.

 

paloumbis-texnes-plus3.jpg

Έργο vs ηθοποιοί 

Έχω αρνηθεί δουλειές γιατί δεν με ικανοποιούσαν είτε το έργο είτε η επιλογή των ηθοποιών (όταν είχαν για διάφορους λόγους προεπιλεγεί). Έχω όμως δεχτεί και δουλειές στις οποίες δεν με ικανοποιούσαν ούτε το έργο ούτε οι ηθοποιοί και δεν έχω περάσει καλά. Ωστόσο δεν μπορείς να λες πάντα όχι… Υπάρχει λοιπόν και ένας τρίτος παράγοντας, ο οικονομικός… Το ιδανικό φυσικά είναι να δουλεύω με καλούς ανθρώπους (αυτό με ιντριγκάρει!), που να είναι και ενδιαφέροντες καλλιτέχνες (επίσης!), και να έχουμε στα χέρια μας ένα καλό έργο (ευτυχισμένος!). Αν αυτή η δουλειά εξασφαλίζει και κάποια χρήματα, θα την προτιμήσω από οποιαδήποτε άλλη (που ίσως εξασφαλίζει περισσότερα).

 

Κείμενα και συγγραφείς

Ναι, θα με ιντρίγκαραν ο Μάμετ, ο Πίντερ, ο Τσέχοφ, ο ΜακΝτόνα, ο Ντένις Κέλι, ο Ίψεν, ο Τ. Γουίλιαμς και πολλοί άλλοι τέτοιοι ωραίοι τύποι, αλλά, να σου πω την αλήθεια, θα ήθελα να καταπιάνομαι με πολύ καινούργια κείμενα, ειδικά Ελλήνων. Και αυτό το λέω επειδή, όπως και να το κάνουμε, αυτό που ζούμε όλοι εμείς εδώ (στην Ελλάδα) σήμερα είναι μοναδικό και ιδιαίτερο σε ό,τι αφορά την αίσθηση, τα συναισθήματα, τις συγκρουσιακές καταστάσεις κ.λπ. Με ενδιαφέρουν λοιπόν κείμενα που βασίζονται σε όλα αυτά. Και δεν μιλώ για έργα που πραγματεύονται την οικονομική κρίση (τα οποία δεν θα απέκλεια), αλλά για οποιοδήποτε υλικό (αρκεί να είναι καλό…), οτιδήποτε προκύπτει  από αυτό το καζάνι που βράζει.

 

paloumbis-texnes-plus4.jpg

Πυρ και μανία εν ώρα εργασίας

Γενικά μένω μέσα στα ρούχα μου. Πολλές φορές με το κόστος να κρατάω «πράμα» μέσα μου και να μου γίνεται το στομάχι κόμπος. Γιατί; Έτσι είμαι. Δεν πολυφωνάζω, δεν τα πολυπαίρνω, διατηρώ την ψυχραιμία μου και δεν σταματώ να δουλεύω. Δεν αντέχω όταν ορισμένοι θεωρούν αυτή τη στάση μαλθακή και άβουλη. Ειδικά οι ανασφαλείς τύποι που έχουν συνηθίσει να λειτουργούν με ένα βούρδουλα πάνω από το κεφάλι τους. Αυτοί λοιπόν να πάνε με τους ομοίους τους και εγώ με αυτούς που ταιριάζω. Είναι απλό. Δεν μπορώ επίσης και αυτούς που, ακριβώς επειδή δεν κανιβαλίζω ηθοποιούς, αρχίζουν να τεμπελιάζουν και δεν θεωρούν αυτονόητο ότι δουλεύουμε και χωρίς να τσιτώνουμε και να ουρλιάζουμε. Δεν αντέχω τους εγωκεντρισμούς που εμφανίζονται με τη μορφή μιας δήθεν ανασφάλειας και έχουν ως στόχο να τραβήξουν την προσοχή (για απύθμενους προφανώς λόγους που δεν με αφορούν). Δεν μπορώ όταν δεν είναι η παράσταση και η ομαδική δουλειά πάνω από όλα και αναφύονται διάφορα μεγεθυμένα «εγώ» που αδυνατούν να αντιληφθούν τα όρια τα οποία έχουν καθοριστεί –χωρίς να ειπωθούν– από ένα σύνολο ανθρώπων. Με χαλάνε οι τσάμπα υστερίες (από πολύ άγχος προφανώς) που διαταράσσουν ένα καλό κλίμα. Θες κι άλλα;

 

Θέατρο για παιδιά – Συντεχνία του Γέλιου

Τις δύο παραστάσεις στις οποίες δούλεψα με τη Συντεχνία του Γέλιου τις αγαπώ πολύ. Χαρά Θεού. Καλά κείμενα, καλοί συνεργάτες, δημιουργικότητα και γέλιο. Και φυσικά εξαιρετικές προθέσεις σε ό,τι αφορά το παιδί-θεατή. Ρεαλιστικές ιστορίες στις οποίες πρωταγωνιστές είναι παιδιά (που τα υποδύονται ενήλικες ηθοποιοί) και στις οποίες ο κόσμος αποκαλύπτεται και αποκωδικοποιείται μέσα από τα μάτια τους. Τα συμπεράσματα για μια καλύτερη ζωή βγαίνουν αβίαστα από τα γεγονότα και οι λύσεις προκύπτουν πάντα από τη συλλογικότητα και τη φιλία. Είναι έργα που κάνουν τους μεγάλους να ακούσουν το καθαρό κριτήριο των παιδιών και τα παιδιά να βγάλουν συμπεράσματα για τον κόσμο. 

 

paloumbis-texnes-plus5.jpg

«Είστε και φαίνεστε». Το bulling έγινε της μόδας τελευταία, αλλά ο σχολικός εκφοβισμός όχι.

Στο «Είστε και φαίνεστε» ο σχολικός εκφοβισμός δεν αντιμετωπίζεται ως αποτέλεσμα σκοτεινών ψυχολογικών διεργασιών. Η ρίζα του εντοπίζεται στις κοινωνικές δομές, και συγκεκριμένα στο ανεπαρκές εκπαιδευτικό σύστημα. Τα παιδιά στο τέλος του έργου εμψυχώνουν και το δάσκαλο και όλοι μαζί, εν είδει παιχνιδιού, αρχίζουν να ανακαλύπτουν ένα νέο εκπαιδευτικό μοντέλο που στοχεύει στο να μαθαίνεις την ίδια τη ζωή και όχι μόνο γράμματα και αριθμούς.

 

paloumbis-texnes-plus6.jpg

«Βάσος και Βιβή»: μια κωμωδία για τη φιλία

Απλά μιλάμε για τη δύναμη της φιλίας και για το πώς το «μαζί» οδηγεί σε πιο όμορφα και δημιουργικά μονοπάτια. Ο Βάσος, η Βιβή και ο Λοΐζος εκπλήσσονται από τους συναρπαστικούς κόσμους που μπορούν να φανταστούν και να παίξουν μέσα σε αυτούς και εκπλήσσουν τους γονείς τους με το πώς αφήνουν πίσω τη βία, τις καχυποψίες και τους φόβους όταν συνεργάζονται και δρουν μαζί.

 

paloumbis-texnes-plus7.jpg

Μπαμπάς σκηνοθέτης

Σίγουρα, όταν δουλεύω αυτές τις ιστορίες, έχω άμεσες αναφορές στο γιο μου. Όμως όσο μεγαλώνει (είναι μόνο τεσσάρων ετών) θα είναι πιο έντονη η αναφορά. Η συμπεριφορά του θα αρχίζει να ταυτίζεται όλο και πιο πολύ με αυτή των ηρώων τέτοιων έργων (ήδη το διακρίνω) και ίσως θα αισθάνομαι πιο έντονα την ευθύνη να έχουν οι παραστάσεις μεγαλύτερο αντίκτυπο στα παιδιά.

 

Μια παιδική φωνούλα…

Το «Είστε και φαίνεστε» είναι η πρώτη παιδική παράσταση που σκηνοθέτησα (συν-σκηνοθέτησα με Β. Κουκαλάνι). Στην πρώτη πρώτη παράσταση, την οποία παρακολούθησαν μαθητές, θυμάμαι τα παιδιά να τραγουδούν μετά το έργο το ρεφρέν του ομώνυμου (χιπ χοπ) τραγουδιού (του Φοίβου Δεληβοριά) το ένα στο άλλο και βγήκα στο δρόμο δακρυσμένος. Συνειδητοποίησα ότι τους άρεσε και ότι κατάλαβαν τι λέει το έργο. Στο «Βάσος και Βιβή» ακούσαμε μια φωνούλα μετά το πρώτο δεκάλεπτο να λέει «Οχ! Ωραίο είναι…!» Τι άλλο θες…

 

Επόμενα επαγγελματικά σχέδια

Θα σκηνοθετήσω ένα καινούργιο κείμενο με τον τίτλο «Χαρτοπόλεμος» του Βαγγέλη Ρωμνιού στο Studio Ιλίσσια Βολανάκης το Μάιο. Πρόκειται για ένα έργο που αποτελεί αιχμηρό σχόλιο στη χαμένη γενιά των σημερινών εικοσάρηδων,  τριαντάρηδων. Έχει χιούμορ, αλλά πιο πολύ το λες ψυχολογικό θρίλερ. Συνεχίζω να διδάσκω στο Θέατρο Τέχνης και σε κάποια εργαστήρια. Με ένα από αυτά –του Πολιτιστικού Συλλόγου Πύρνα– θα ανεβάσουμε μια παράσταση με κείμενα που έγραψαν οι ίδιοι οι συμμετέχοντες στα οποία έκανα γενική επιμέλεια και με χαρά θα σκηνοθετήσω. Για αργότερα, ίδωμεν.

paloumbis-texnes-plus8.jpg

Φωτογράφιση για το Texnes-plus Κοσμάς Ινιωτάκης 

 Ο Γιώργος Παλούμπης σκηνοθετεί στο Θέατρο Τζένη Καρέζη το «Είστε και φαίνεστε» και το «Βάσος και Βιβή» 

 

 

 

 Αφορμή γι’ αυτό το θέμα στάθηκε μια αγαπημένη φωτογραφία που βρήκα στο πατρικό μου σπίτι. Η ανάμνησή της είναι πολύ έντονη. Είναι η φωτογραφία από την πρώτη μου παρέλαση στην πρώτη δημοτικού με το Σώμα Ελληνίδων Οδηγών. Εκείνη τη βροχερή μέρα η μαμά μου μέσα από τα χιλιάδες ρούχα που μου είχε φορέσει μου είχε βάλει και ένα νάιλον για να με κρατήσει ζεστή από την υγρασία που καραδοκούσε δίπλα στην παραλία της Χαλκίδας, όπου παραδοσιακά παρελαύνουν μικροί και μεγάλοι. 

Ένα τοπικό κανάλι ήταν εκεί και η δημοσιογράφος ρωτούσε τα παιδάκια: «Τι γιορτάζουμε σήμερα;» Όταν ήρθε η σειρά μου, με έπιασε πανικός... «Τούρκοι; Γερμανοί; Τι μου έχει πει η μαμά μου;» Γύρισα με αποφασιστικότητα στην κάμερα και είπα: «Σήμερα γιορτάζουμε το ‘‘Όχι!"». Μόλις οι δικοί μου είδαν το ρεπορτάζ, ένιωσαν μεγάλη περηφάνια που το παιδάκι τους ήξερε ιστορία... Χαζογονείς! Τι να πεις;

Φανταστείτε λοιπόν τι ιστορίες έχουν να διηγηθούν άνθρωποι που σήμερα κατακτούν τη σκηνή και μας γοητεύουν άμα τη εμφανίσει τους. 

Ας αφήσουμε τις εικόνες να μιλήσουν από μόνες τους...

 

Η Φιλαρέτη Κομνηνού ντυμένη τσολιάς σε σχολική γιορτή. Από μικρή στη σκηνή... με ύφος που προμήνυε τι μέλλει γενέσθαι!

 

14812855_609470679225072_1614915030_o.jpg

 O Σπύρος Μπιμπίλας ντυμένος τσολιαδάκι λέει το ποίημά του σε σχολική γιορτή! Γεννημένος ηθοποιός! Εσείς τι λέτε; Απολαμβάνει ξεκάθαρα τη στιγμή!

tsolias1 (1).jpg

 

tsolias2 (2) (1).JPG

Η ταλαντούχα ερμηνεύτρια Ρίτα Αντωνοπούλου σε σχολική γιορτή λέει με άνεση το ποίημά της... Είναι μόλις εννέα ετών, μην σας αποπροσανατολίζει το ύψος της..

 

image-0-02-05-255f47e88120a23e5e7f5988f4e1adf1dc36498a8a8d71530872aab32e49f043-V.jpg

 Η Ράνια Παπαδάκου από μικρή είχε μεγάλη φωτογένεια όπως θα δείτε στις παρακάτω φωτογραφίες της από το Δημοτικό. Παραστάτρια,δίπλα στη σημαία,έχει" ανήλικο"αγωνιστικό παρελθόν, ούσα πρόεδρος όλα τα σχολικά χρόνια και στο λύκειο βαθμούς σημαιοφόρου, εξ'ου και η Νομική Αθηνών.

14801052_1311586395526918_385376590_n.jpg

 

14804909_1311586542193570_639000075_n.jpg

Η Κατερίνα Διδασκάλου στην εθνική γιορτή της 25ης Μαρτίου, είπαμε να ξεφύγουμε λίγο... Με εξαιρετική ενδυμασία.

 

14872666_609470412558432_1191808680_n.jpg

  Η Λένα Παπαληγούρα απολαμβάνει οικογενειακές στιγμές... Το μυαλό της ταξιδεύει σαφέστατα κάπου αλλού.

Λένα Παπαληγούρα

Ο Γιάννης Μπισμπικόπουλος από μικρός, στη Χαλκίδα και αυτός, μάθαινε παραδοσιακούς χορούς... Εδώ τον παρακολουθούμε σε χαρακτηριστική φιγούρα.

14801038_10210347543872377_367262074_n.jpg

Ο ερμηνευτής Μαυρίκιος Μαυρικίου σε σχολική γιορτή στην Κύπρο. Τον βλέπουμε με άνεση μπροστά στο μικρόφωνο από πολύ μικρό...

14875303_10211095608810597_1292148403_n.jpg

Ποιο είναι το χαρούμενο γεμάτο αυτοπεποίθηση κοριτσάκι στην πρώτη σειρά δεξιά; Η Μαρία Κίτσου, η οποία παρελαύνει στην πέμπτη δημοτικού.

Μαρία Κίτσου

Ο Γιάννης Λασπιάς στα εφηβικά του χρόνια λίγο πριν από την παρέλαση σε πόζα αλά Αλέν Ντελόν.

 

Untitled-Scanned-57.jpg

Ο Βασίλης Παλαιολόγος στο γυμνάσιο ποζάρει στο φακό την ώρα της παρέλασης. Τυχαίο δεν το λες...

palailogos.jpg

Βέβαια πάντα υπήρχαν και υπάρχουν και παιδάκια που δεν θέλουν να συμμετέχουν σε παρελάσεις. Ένα από αυτά ήταν και η Ηλιάνα Μαυρομάτη που πεισματικά αρνείται να σηκωθεί από τον καναπέ...αλλά η πόζα...πόζα!

 

image-0-02-05-3f61dc0def31c7f59664a12bddd859071d5e5745d8e3693398ded138ca7af61f-V.jpg

 Ευχαριστούμε Zinovia-Photography.gr για την δημιουργία του κεντρικού κολάζ 

 

Video

Kalomoira2.jpg

Ροή Ειδήσεων