Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
Γιώτα Δημητριάδη

Γιώτα Δημητριάδη

Με μεγάλη μας χαρά βλέπουμε, κάθε μέρα, τη λίστα με τις καλοκαιρινές θεατρικές παραγωγές να μεγαλώνει. Έτσι, μετά το πρώτο μέρος του αφιερώματος, ακολουθεί το δεύτερο με παραστάσεις που θα απολαύσουμε, όπως όλα δείχνουν, από τον Ιούλιο και μετά. Στις περισσότερες περιπτώσεις μιλάμε για επαναλήψεις, με λιγοπρόσωπους θιάσους, παλιές επιτυχημένες συνταγές με στόχο να προσελκύσουν το κοινό σ' ένα πολύ αβέβαιο καλοκαίρι.

mainas texnes plus 8

φωτογραφία Χριστίνα Δενδρινού από τη συνέντευξη του ηθοποιού στο texnes-plus

Ο «Κήπος» θα ανθίσει στα ανοιχτά θέατρα

Ο Στέλιος Μάινας, γνωστός για την αγάπη του να ανακαλύπτει νέα θεατρικά κείμενα, ανέβασε για πρώτη φορά, στην Ελλάδα - αλλά και παγκοσμίως - τον «Κήπο» του Μπρους Γκουτς, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μυλωνά.

Η παράσταση έκανε πρεμιέρα τον Οκτώβριο του 2018, στο Από Μηχανής θέατρο κι ακολούθησε μια μικρή περιοδεία στην Ελλάδα.

Τώρα, ο αγαπημένος ηθοποιός ετοιμάζεται και πάλι να υποδυθεί τον μοναχικό βετεράνο του Βιετνάμ, ο οποίος συναντά μια ευαίσθητη γυναίκα (Κάτια Σπερελάκη) που προσπαθεί να επιβιώσει στη μοναξιά της μεγαλούπολης. Με φόντο τη μουσική της δεκαετίας του 70, οι ήρωες θα συναντηθούν σε μια προσπάθεια να γεφυρώσουν δυο εντελώς διαφορετικούς κόσμους. Η διαδρομή που πρέπει να διανύσουν είναι μεγάλη.

 

palaiologouepaggelma porni

Η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου στον μονόλογο «Επάγγελμα Πόρνη»

«Το υπέροχό μου διαζύγιο» αλλάζει στέγη και πρωταγωνίστρια

Μια ακόμη παράσταση σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μυλωνά, θα δούμε το καλοκαίρι. Ο λόγος για το έργο της Τζεραλντίν Άρον, «Το υπέροχό μου διαζύγιο» που έκανε πρεμιέρα τον Οκτώβριο του 2019, στο Από Μηχανής θέατρο με πρωταγωνίστρια τη Φαίδρα Δρούγκα.

Αυτή τη φορά, τον ρόλο της σαρανταπεντάρας Άντζελα Κέννεντι Λίπσκυ, την οποία ο ‘‘αγαπημένος’’ της σύζυγος εγκαταλείπει μετά από είκοσι χρόνια έγγαμης ζωής, ερμηνεύει η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου.

Η ηθοποιός, μετά την επιτυχία του μονολόγου «Επάγγελμα Πόρνη» της Λιλής Ζωγράφου θα βρεθεί και πάλι μόνη στην αυλή του Χυτήριου, μ' έναν διαφορετικού ύφους μονόλογο, περισσότερο κωμικό αυτή τη φορά.

 zaxaratos 1

Ο Ζαχαράτος κάνει ποδαρικό στο θερινό Άλσος

Στα μέσα Ιουλίου, ο σαρωτικός Τάκης Ζαχαράτος αναμένεται να κάνει πρεμιέρα στο θερινό Άλσος. Ο ταλαντούχος Showman ετοιμάζει μια ξεχωριστή παράσταση με ενέσεις επικαιρότητας, πολύ χιούμορ κι ατελείωτες μιμήσεις. Τη σκηνοθεσία θα υπογράφει η Σοφία Σπυράτου.

filipidis

«Δάφνες και Πικροδάφνες»

Το έργο των Δημήτρη Κεχαΐδη κι Ελένης Χαβιαρά «Δάφνες και Πικροδάφνες» παρουσίασε τη σεζόν 2015-2016 ο Πέτρος Φιλιππίδης στο θέατρο Μουσούρη.

Αυτή τη φορά, ο δημοφιλής ηθοποιός ετοιμάζεται να σκηνοθετήσει και πάλι την πολιτική κωμωδία με διαφορετικό θίασο. Μαζί του στην καλοκαιρινή περιοδεία θα βρεθούν οι: Παύλος Χαϊκάλης, Τάσος Χαλκιάς και Κωνσταντίνος Ασπιώτης.

Το πρώτο ανέβασμα του έργου έγινε στο Θέατρο Τέχνης - για το οποίο και γράφτηκε - τον Οκτώβριο του 1979, σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν.

Η υπόθεση εκτυλίσσεται στην Τρίπολη, κατά τη διάρκεια προεκλογικής περιόδου. Ο Κώστας, ο Βασίλης, ο Τάσος κι ο Αλέκος είναι οι τοπικοί υποστηρικτές υποψηφίων βουλευτών, οι οποίοι μαζεύονται μια χειμωνιάτικη νύχτα και συζητούν για τις επερχόμενες εκλογές, θέλοντας ο καθένας τους να αποδείξει την ικανότητα, τη δύναμη και την εξουσία που διαθέτει.

arxaiologikoi

Παραστάσεις σε αρχαιολογικούς χώρους όλης της Ελλάδας

Στα πλαίσια του προγράμματος «Όλη η Ελλάδα ένας πολιτισμός»που ανακοίνωσε η υπουργός Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη, θα παρακολουθήσουμε θεατρικές παραστάσεις και σε διάφορους αρχαιολογικούς χώρους.

Οι εκδηλώσεις θα παρουσιαστούν σε ανοικτούς αρχαιολογικούς χώρους αλλά και σε κάποια μουσεία, τηρώντας αυστηρά τα υγειονομικά πρωτόκολλα, και θα είναι ελεύθερες για το κοινό. Οι θεατές θα καταβάλουν μόνο το εισιτήριο εισόδου στον αρχαιολογικό χώρο. Σε κάποιες από αυτές θα υπάρχει δυνατότητα για Live streaming μετάδοση.

Όσον αφορά τις δράσεις του Εθνικού Θεάτρου, επιπλέον των δύο παραγωγών που θα δούμε στην Επίδαυρο, θα παρουσιαστεί και το διήγημα του Γεωργίου Βιζυηνού «Το αμάρτημα της μητρός μου» στα αγγλικά σε σκηνοθεσία Δανάης Ρούσου και Ρένας Κυπριώτη, αλλά και το «Αθηναίων Πολιτεία», μια ανθολόγηση κειμένων, που ανασυνθέτουν την περιπετειώδη πορεία του αθηναϊκού πολιτεύματος προς τη δημοκρατία, σε σκηνοθεσία του Βασίλη Παπαβασιλείου.

Ενώ, η Νατάσα Τριανταφύλλη θα ανεβάσει την παράσταση «Η Ελλάδα με τα μάτια των ξένων ταξιδιωτών», με αφηγήσεις σημαντικών ξένων προσωπικοτήτων, ταξιδιωτών και περιηγητών στην Τουρκοκρατούμενη Ελλάδα, στην προεπαναστατική Ελλάδα και στο νεότευκτο ελληνικό κράτος.

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος όπως ανακοίνωσε, ο καλλιτεχνικός του διευθυντής, Νίκος Κολοβός θα παρουσιάσει μια ποιητική δράση για τον Κωνσταντίνο Καβάφη σε σκηνοθεσία Θοδωρή Οικονόμου, ένα έργο για τον Μέγα Αλέξανδρο σε σκηνοθεσία Θοδωρή Γκόνη, το «Έρως-Ήρως» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη σε σκηνοθεσία Νίκου Κουσούλη, αλλά και τη «Μήδεια» του Ευριπίδη σε επεξεργασμένη διασκευή με τέσσερις ηθοποιούς σε σκηνοθεσία Ελένης Ζιάννας.

Επιπλέον, η Φένια Χρήστου γράφει και σκηνοθετεί το έργο: «Στα Όρια των Ποιητών», μια πρόζα -μουσική από δύο ηθοποιούς και τρεις μουσικούς ή τρεις ηθοποιούς και δύο μουσικούς.

pitaki texnes plus

 Ρένη Πιττακή 

Το κείμενο του Γιώργου Βέλτσου το «Ημερολόγιο ενός αθέατου εγκλεισμού» θα ερμηνεύσει η Ρενή Πιττακή στα πλαίσια των εκδηλώσεων της Λυρικής Σκηνής.

Το Θέατρο Τέχνης θα παρουσιάσει ένα θεατρικό - μουσικό δρώμενο βασισμένο στις υπέροχες ιστορίες της “Ελληνικής Μυθολογίας” του Τσιφόρου με τίτλο: «Ρεμπέτικο αρχαιοελληνικό συμπόσιο», σε σκηνοθεσία και δραματουργία του Βασίλη Μαυρογεωργίου.

Ένα πρωτότυπο δρώμενο γύρω από τον «πλάστη του ανθρωπίνου γένους» με αφήγηση, μουσική και θεατρικό μέρος με τίτλο: «Πλάθοντας τον Προμηθέα» θα σκηνοθετήσει η καλλιτεχνική διευθύντρια Μαριάννα Κάλμπαρη.

Το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης προτείνει τις τρεις ακόλουθες προτάσεις επενδύοντας σε παραγωγές που είτε έχουν δοκιμαστεί ευρισκόμενες in progress, είτε χρησιμοποιούν δοκιμασμένο λόγο πλήρως εναρμονισμένο με τον αρχαιολογικό χώρο:

rixardos

Ριχάρδος Β’ – Το Ρέκβιεμ ενός Βασιλιά, σε σκηνοθεσία Marlene Kaminsky με τον Τάσο Νούσια και τον Αλέξανδρο Φιλιππόπουλο.

Βάκχες του Ευριπίδη από την Ομάδα Χρώμα, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Χατζή.

Μαρμαρωμένες Τρωάδες του Ευριπίδη σε μετάφραση Μιχάλη Κακογιάννη και σκηνοθεσία Λουίζας Κωστούλα με την Αγλαΐα Παππά.

 

Διαβάστε επίσης:

 

Ο Στέλιος Μάινας Βρίσκεται Σε Συνεχές Reloading (Συνέντευξη)

 

O Γιάννης Μπέζος,O Πέτρος Φιλιππίδης Και O Ορφέας Αυγουστίδης Στο Texnes-Plus

 

Είδα Τον «Ριχάρδο Β΄- Το Ρέκβιεμ Ενός Βασιλιά», Σε Σκηνοθεσία Marlene Kaminsky

 

Βασίλη Μαυρογεωργίου: Τι Κόλλημα Έχεις Φάει Με Τα Ισπανικά Έργα;

 

Ρένη Πιττακή: «Δεν Υπάρχουν Πόλοι, Κέντρα Που Να «Συγκρατούν» Τους Ηθοποιούς»

 

Ο Κωνσταντίνος Χατζής Αλλάζει Κόμη Για Τον Ντοστογιέφσκι (Συνέντευξη) 

Από τη Γιώτα Δημητριάδη 

Είναι γεγονός ότι θα βιώσουμε την πιο δύσκολή καλοκαιρινή περίοδο των τελευταίων χρόνων και μαζί με εμάς και το ελληνικό θέατρο. O φόβος της πανδημίας που προκάλεσε ο νέος ιός, ο οποίος είναι άγνωστο πότε θα μας εγκαταλείψει, οδήγησε στην υιοθέτηση μέτρων για την προστασία των θεατών που απαιτούν πληρότητα 40% ακόμη και στους ανοιχτούς χώρους. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα πολλοί παραγωγοί να ακυρώσουν τις προγραμματισμένες παραστάσεις τους.

Παρ’ όλα αυτά, ακόμα και σε αυτή την πρωτόγνωρα δύσκολη συγκυρία το θέατρο συνεχίζει να είναι εκτός… εντατικής, να δημιουργεί και να εμπνέει, με τις μικρές ή μεγάλες οικονομικές θυσίες από όλους τους συντελεστές να στηρίζουν το εκάστοτε εγχείρημα.

 

Από το Εθνικό Θέατρο

 

lignadis sunenteuksi tupou

Οι δύο παραγωγές του Εθνικού Θεάτρου θα είναι σίγουρα στην καλοκαιρινή θεατρική ατζέντα. Οι παραστάσεις θα κάνουν πρεμιέρα στο αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου αλλά και σε κάποια ακόμη επιλεγμένα ανοιχτά θέατρα της χώρας.

Όσον αφορά στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, προκειμένου να αποφευχθεί ο συνωστισμός, οι παραστάσεις θα παίζονται τρεις μέρες (Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή).

Στις 17 Ιουλίου, όπως όλα δείχνουν, ο καλλιτεχνικός διευθυντής Δημήτρης Λιγνάδης θα σκηνοθετήσει στην παλαιότερη σωζόμενη αρχαία τραγωδία του Αισχύλου, τους «Πέρσες», στην οποία και θα πρωταγωνιστεί.

Στο αργολικό κοίλον θα δούμε ακόμη τη Λυδία Κονιόρδου και τους: Αργύρη Ξάφη, Αργύρη Πανταζάρα, Γιάννο Περλέγκα, Κωνσταντίνο Γαβαλά, Δημήτρη Παπανικολάου, Λαέρτη Μαλκότση, Βασίλη Αθανασόπουλο κ.ά.

papaspiliopoulos texnes plus

Το επόμενο τριήμερο (24-26/7), ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος δοκιμάζεται για πρώτη φορά σε σκηνοθεσία μεγάλης κλίμακας στην Επίδαυρο, όπου θα παρουσιάσει την «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη, με τη Βίκυ Σταυροπούλου στον πρωταγωνιστικό ρόλο, στην πρώτη της εμφάνιση σε αττική κωμωδία, αλλά και στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου. Στον εκλεκτό θίασο θα απολαύσουμε ακόμη τους: Στεφανία Γουλιώτη, Αγορίτσα Οικονόμου, Γιάννη Κότσιφα, Στέλιο Ιακωβίδη, Βίκυ Βολιώτη, Νίκο Ψαρά, Μάνο Βαβαδάκη κ.ά.

ornithes

Από το Κ.Β.Θ.Ε

Ένας ακόμη Αριστοφάνης θα… προσγειωθεί, πιθανότατα τον Αύγουστο, στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Ο Γιάννης Ρήγας θα δώσει φτερά στους «Όρνιθες». Τους κεντρικούς ρόλους ερμηνεύουν ο Ταξιάρχης Χάνος και ο Χρήστος Στέργιογλου, πλαισιωμένοι από πολυπληθή θίασο ηθοποιών και χορευτών.

 

 

Άλλες παραγωγές

 

 konto

Ο Γιάννης Κακλέας μετά την ματαίωση του «Ορέστη» του Ευριπίδη, που θα σκηνοθετούσε για το Φεστιβάλ Αθηνών ετοιμάζεται να συναντήσει και πάλι τον Μπέκετ και το κλασικό αριστούργημα «Περιμένοντας τον Γκοντό» με μια υπέροχη τετράδα πρωταγωνιστών: Σπύρος Παπαδόπουλος, Θανάσης Παπαγεωργίου, Άρης Σερβετάλης και Ορφέας Αυγουστίδης. Η παράσταση θα ανέβει σε ανοιχτά θέατρα σε όλη την Ελλάδα.

Η πρεμιέρα αναμένεται στις 15 Ιουλίου στο Θέατρο Βράχων, στο Βύρωνα.

720 631508 1db225b01e 80e8f547aa9c60ae

Μπορεί η πανδημία να έριξε πολύ γρήγορα αυλαία και στο θέατρο Ζίνα, όπου ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης παρουσίαζε με επιτυχία το έργο της Κάρολ Κριπ :«Προσοχή, ο φίλος δαγκώνει» αλλά ο πρωταγωνιστής μαζί με τους Ναταλία Δραγούμη, Ευαγγελία Μουμούρη και Μέμο Μπεγνή –στη θέση του Κρατερού Κατσούλη‒ θα βγουν σε περιοδεία από τα μέσα Ιουλίου, ξεκινώντας από τα ανοιχτά θέατρα της πρωτεύουσας.

den

Σε μια παλιότερη επιτυχία τους θα επιστρέψουν ο Σπύρος Πούλης και ο Σπύρος Σπαντίδας, ο δεύτερος μάλιστα σε αυτή την εκδοχή θα υπογράφει και τη σκηνοθεσία. Πρόκειται για την κωμωδία «Δεν ακούω, δεν βλέπω, δεν μιλάω» του Γιώργου Θεοδοσιάδη. Ο θίασος θα κάνει περιοδεία σε όλη την Ελλάδα με αφετηρία τα αθηναϊκά ανοιχτά θέατρα στα μέσα Ιουλίου.

 

 menoume tapi

Στην όμορφη αυλή του Θεάτρου Από Κοινού, στο Γκάζι, η Ελένη Γερασιμίδου θα παρουσιάσει μια παράσταση- οικογενειακή υπόθεση μαζί με τον Αντώνη Ξένο και την Αγγελική Ξένου. Πρόκειται για μια ξεκαρδιστική επιθεώρηση σε κείμενα του Δημήτρη Χαλιώτη, με τίτλο "Μένουμε...ταπί". Στο θίασο θα δούμε και τον Ανδρεά Βελέντζα.  Οι πρόβες έχουν ήδη ξεκινήσει και η πρεμιέρα αναμένεται για τα μέσα Ιουλίου. 

 

Rita Litou photo

Η Νέα Παράσταση Των VASISTAS Έρχεται Σε 2 Εκδοχές

Οι Vasistas και η Αργυρώ Χιώτη επιστρέφουν με την παράσταση «No Man Is An Island Entire Of Itself», που θα παρουσιαστεί αρχικά στις 22, 23 και 24 Μαΐου ως ζωντανή παράσταση-performance μέσω της ιστοσελίδας emst.gr, στο πλαίσιο της Διεθνούς Ημέρας Μουσείων 2020.

Ενώ στα τέλη Ιουνίου το κοινό θα έχει την ευκαιρία να απολαύσει την παράσταση ως live-art έργο στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ). Εκεί θα δούμε ζωντανά τους πέντε ηθοποιούς της ομάδας: Ειρήνη Κουμπαρούλη, Έκτορα Λιάτσο, Ρίτα Λυτού, Κώστα Σεβδαλή και Τζωρτζίνα Χρυσκιώτη.

Η Αργυρώ Χιώτη που συνυπογράφει για μια ακόμη φορά με τον Ευθύμη Θέου σημειώνει για την παράσταση: «Δεν θεωρούμε ότι η ψηφιακή παράσταση μπορεί να συγκριθεί ή να αντικαταστήσει το ζωντανό θέαμα με την άμεση επικοινωνία ηθοποιών και θεατών. Μπορεί, όμως, να προτείνει μια άλλη ξεχωριστή παραστασιακή εμπειρία, που θα συνομιλήσει μετέπειτα με την παρουσίαση του έργου στον φυσικό του χώρο. Προσκαλούμε τους θεατές να παρακολουθήσουν τώρα την ψηφιακή παράσταση και κατόπιν την παράσταση στον χώρο του ΕΜΣΤ. Η σύγκριση των δυο εμπειριών πιστεύουμε ότι αξίζει να καταγραφεί».

 

 

«Όσες κι αν χτίζουν φυλακές
κι αν ο κλοιός στενεύει
ο νους μας είναι αληταριό
που όλο θα δραπετεύει» έγραφε πριν μερικά χρόνια ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου.Σήμερα οι στίχοι του μοιάζουν πιο ρεαλιστικοί από ποτέ. Οι καλλιτέχνες όλο αυτό το διάστημα, του αναγκαστικού μας εγκλεισμού, δεν έχουν σταματήσει να αναζητούν τρόπους για να παραμείνουν δημιουργικοί. 
Θεατρικές παραστάσεις ανεβαίνουν στο youtube, ταινίες μικρού μήκους δημιουργούνται εν μέσω καραντίνας, ορχήστρες δίνουν διαδικτυακά ραντεβού και ερμηνεύουν ζωντανά ορχηστρικά κομμάτια, έργα εμπνευσμένα από τον covid- 19 έρχονται δειλά- δειλά στο φως, επιβεβαιώνοντας ότι όσο πιο άσχημη είναι η αλήθεια, τόσο πιο μεγάλη ανάγκη θα έχουμε την Τέχνη για να μην μας σκοτώσει η ασχήμια της. 
 
Την περασμένη εβδομάδα κάνοντας ένα ακόμη απελπισμένα αυτιστικό scroll down στο facebook, έπεσα πάνω σ' ένα θησαυρό! Ο λόγος για το τραγούδι «Αυτή η Άνοιξη» σε στίχους της Αστερόπης Λαζαρίδου, μουσική του Χρίστου Θεοδώρου ερμηνευμένο μοναδικά από την Βικτώρια Ταγκούλη. Οι στίχοι μίλησαν κατευθείαν στην καρδιά μου και όπως φάνηκε το ίδιο συνέβη και σε πολλούς άλλους καθώς σε λίγες μέρες αυτό το "σπιτικό" βίντεο που ανέβηκε στο Facebook έφτασε τις 12.000 προβολές! 
 
Θέλοντας να μάθω την ιστορία πίσω από αυτό το τραγούδι ζήτησα από την Αστερόπη Λαζαρίδου να μας πει δύο λόγια και εκείνη με γενναιοδωρία μοιράστηκε τις σκέψεις της  στο texnes-plus
asteropi
 
«Από την έναρξη της περίφημης καραντίνας και των περιοριστικών μέτρων, όταν ξαφνικά οι ξένοιαστες βόλτες άρχισαν να θεωρούνται ''άσκοπες μετακινήσεις'' και όλοι κλεινόμασταν όλο και περισσότερο στον εαυτό και στο σπίτι μας, υπήρχε η ανάγκη για ένα πολύ συγκεκριμένο τραγούδι.
Ένα τραγούδι που θα έλεγε ακριβώς αυτό, ότι θα ξανάρθει η μέρα που θα μπορούμε να αγκαλιαστούμε, να βολτάρουμε, να φλερτάρουμε, να πάμε σινεμά, για ποτό, και φυσικά, για παγωτό-το απόλυτο σύμβολο της παιδικής ανεμελιάς.
 
Μαζί με τον συνθέτη Χρίστο Θεοδώρου είχαμε εξαρχής την ανάγκη να εκφράσουμε όλα όσα ζούσαμε και παρατηρούσαμε. Οι στίχοι μού ήρθαν εντελώς αβίαστα, απόγευμα Κυριακής του Πάσχα, ημέρα γιορτής υπό κανονικές συνθήκες, που αναγκάστηκα να περάσω στο σπίτι μου, ολομόναχη. Τότε λοιπόν, έγραψα αυτούς τους στίχους, με επαναλαμβανόμενη φράση στο μυαλό μου "Όταν βγούμε από δω…".
 
Απευθύνομαι σε έναν φανταστικό παραλήπτη, αλλά και σε όλους τους ανθρώπους που αγαπώ πραγματικά και μου έχουν σταθεί στα δύσκολα, και που έχουν χαρεί τις χαρές μου σα να ήταν και δικές τους. Με την υπόσχεση ότι θα ξαναβρεθούμε από κοντά, μακριά από οθόνες υπολογιστών και κινητών και θα κάνουμε μια ωραία, μεγάλη ανοιξιάτικη βόλτα.
 
Έστειλα τους στίχους του αγέννητου τραγουδιού που ονόμασα "Αυτή η Ανοιξη" στον Χρίστο Θεοδώρου και ο ίδιος τους μελοποίησε το ίδιο κιόλας βράδυ. Η Βικτωρία Ταγκούλη το έντυσε με την όμορφη φωνή της και αυτή τη μελωδία, την είδαμε συγκινημένοι να αγαπιέται από πολύ κόσμο και το σπιτικό βίντεο που ανεβάσαμε στο Facebook να φτάνει τις 12.000 προβολές μέσα σε πολύ λίγες ημέρες.
 
Τώρα που το τραγούδι ηχογραφήθηκε με πιάνο-φωνή στο στούντιο, το χαρίζουμε σε όλους, σαν συντροφιά στις στιγμές που πέφτουμε ψυχολογικά, αλλά και σαν διάδρομο απογείωσης, για τα καλύτερα που έρχονται, "Όταν βγούμε από δω!" »
 
 
 Το γραφιστικό είναι μια δημιουργία του  Γιάννη Μπέκου. 
 
 
Ο Στέλιος Κερασίδης είναι παιδί θαύμα. Μόλις 7 χρονών και χαρακτηρίζεται ως φαινόμενο στο πιάνο και στη σύνθεση. Από την ηλικία των τριών ετών παίζει μπροστά σε κοινό, με την υποστήριξη των γονιών του, που είναι και οι δύο πιανίστες.Ο Στέλιος το 2018 έπαιξε το Waltz in A Minor του Σοπέν στο  Carnegie Hall της Νέας Υόρκης και πέρσι εμφανίστηκε στο Royal Albert Hall του Λονδίνου παίζοντας στο περίφημο κόκκινο πιάνο του Έλτον Τζον.
 
 Η τελευταία του σύνθεση «Ένα βαλς για την απομόνωση» είναι εμπνευσμένη από όσα ζούμε εξαιτίας του κορονοϊού και ο μικρός πιανίστας την αφιερώνει σε όσους υποφέρουν και βρίσκονται σε απομόνωση εξαιτίας της covid-19.
 
 
Το βίντεο με το «βαλς της απομόνωσης» έχει γίνει ήδη viral στο YouTube και ο Στέλιος μας καλεί να κάνουμε λίιιιιγο ακόμη υπομονή για να κάνουμε σύντομα τα μπάνια μας στη θάλασσα.
Από τη Γιώτα Δημητριάδη 
Φωτογραφίες: Ελίνα Γιουνανλή 
 
Ο Βασίλης Μαυρογεωργίου, τα τελευταία χρόνια, έχει στραφεί στο ισπανόφωνο θέατρο κι όπως έχει δηλώσει σε συνέντευξή του στο texnes-plus και τον Αναστάση Πινακουλάκη αυτό συμβαίνει διότι: «Κι εκείνοι (οι Ισπανοί) γράφουν έργα για μικρές παραγωγές με δύο ή τρία πρόσωπα, όπως συμβαίνει και στην Ελλάδα. Ένα άλλο εξαιρετικό γνώρισμα, είναι πως οι Ισπανοί συγγραφείς μιλούν για το τώρα, χωρίς να τους ενδιαφέρει να γίνουν διαχρονικοί. Κάνουν πολιτικό θέατρο που είναι πάρα πολύ σημαντικό σήμερα».
 
Έτσι, λοιπόν, μετά τις δύο σκηνοθεσίες του: την «Αρχή του Αρχιμήδη» του Ζοσέπ Μαρία Μιρό και το «Κόντρα στην Ελευθερία» του Εστέβα Σολέρ, αλλά και τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στο «Χελιδόνι» του Γκιλιέμ Κλούα, σε σκηνοθεσία Ελένης Γκαζούκα, καταπιάνεται μ' ένα ακόμη ισπανικό έργο συνεχίζοντας έτσι τη συνεργασία του με τη μεταφράστρια Μαρία Χατζηεμμανουήλ.
 
Αυτή τη φορά, πρόκειται για το «Xοιρινό νεφρό για την κατάθλιψη» του Αλεχάντρο Ρικάνιο, που ανεβαίνει στο Μικρό Γκλόρια. Ο 36χρονος πολυβραβευμένος και πολυγραφότατος Μεξικανός συγγραφέας συνδυάζει στο έργο του φανταστικά γεγονότα από τη ζωή του Σάμιουελ Μπέκετ για να δημιουργήσει έναν θεατρικό κόσμο, που ισορροπεί μεταξύ μαύρης κωμωδίας και δράματος.
 
Πρόκειται για τη φανταστική ιστορία της συγγραφής του «Περιμένοντας τον Γκοντό», του πιο γνωστού κι αγαπημένου έργου του Μπέκετ παγκοσμίως. Στην Ελλάδα ανεβαίνει, σχεδόν, κάθε χρόνο, ενώ οι Βρετανοί και συγκεκριμένα το Royal National Theatre μετά από ψηφοφορία του, το 1990, ανέδειξε το «Περιμένοντας τον Γκοντό» ως το σημαντικότερο έργο του 20ου αιώνα στην αγγλική γλώσσα.
 
Ο πρωτότυπος τίτλος του έργου είναι εμπνευσμένος από τον Τζέιμς Τζόυς, ο οποίος στον «Οδυσσέα» σέρβιρε χοιρινό νεφρό ως πρωινό στον ήρωά του, κάθε φορά που συνέβαινε κάποιο κομβικό γεγονός. Εξάλλου, το βιβλίο του Τζόους είναι από τα λίγα σκηνικά αντικείμενα, που βλέπουμε στην παράσταση στο Μικρό Γκλόρια. Για του ήρωες του Ρικάνιο, το συγκεκριμένο πιάτο λειτουργεί σαν αντικαταθλιπτικό για τις δύσκολες στιγμές, αλλά κι ως έδεσμα για να γιορτάσουν η Μαρί κι ο Γκουστάβ τα ευχάριστα γεγονότα.
 xoirino katathlipsi
 
Η υπόθεση
 
Η Μαρί είναι απελπισμένα ερωτευμένη με τον Γκουστάβ. Είναι μια γυναίκα μόνη στον κόσμο, καταδικασμένη να δίνει νόημα στην ύπαρξή της μέσα από εκείνον. Αυτός, όμως, την υποτιμά διαρκώς. Του είναι ανυπόφορη και συνεχώς τη διώχνει. Σιγά-σιγά γίνεται η μούσα του. Ο Γκουστάβ είναι ένας βασανισμένος συγγραφέας, ένας καταραμένος ποιητής, καταδικασμένος να ζει στη σκιά του Σάμιουελ Μπέκετ. Ο ίδιος δεν έχει πετύχει τίποτε στη ζωή του. Αναπτύσσει μια σχέση αγάπης και μίσους με τον Ιρλανδό συγγραφέα. Όλα ξεκινούν όταν παίρνει μέρος σε έναν διαγωνισμό ποίησης και χάνει από αυτόν. Κάπως έτσι αρχίζει να γίνεται στόκερ του Μπέκετ.
 
Μαζί με τη Μαρί τον ακολουθούν παντού για 13 χρόνια. Κάποια στιγμή αποφασίζει να τον σκοτώσει. Μπαίνοντας στο διαμέρισμά του δεν τον βρίσκει εκεί. Πάνω στο γραφείο του, όμως, βρίσκει το ανέκδοτο κείμενο του «Περιμένοντας τον Γκοντό». Το διαβάζει κι η ζωή του αλλάζει για πάντα. Ο Γκουστάβ ανακαλύπτει τον μεταφορικό τρόπο γραφής κι έτσι η σχέση του με τον Μπέκετ αλλάζει για πάντα κι από σχέση μίσους μετατρέπεται σε σχέση λατρείας. Στόχος του είναι να τον προστατεύσει από κάθε κίνδυνο, ενώ παράλληλα εισβάλλει μυστικά στο σπίτι του και κάνει διορθώσεις στο μπεκετικό κείμενο αλλάζοντας ακόμη και τον τίτλο του. Η εμμονή του, όμως, με τον συγγραφέα θα τον οδηγήσει σε ακραίες και παραβατικές συμπεριφορές. Οι  δύο ήρωες φλερτάρουν με τους ήρωες του Μπέκετ, τον Βλαντιμίρ (Ντίντι) και τον Εστραγκόν (Γκόγκο) εξάλλου:«Στη ζωή δεν κάνεις τίποτα άλλο από το να περιμένεις....τον θάνατο»
 xoirino
 
Η παράσταση
 
Ο Βασίλης Μαυρογεωργίου έχοντας  δύο δυνατούς άσους στο μανίκι του – τους ηθοποιούς Άννα Καλαϊτζίδου και  Μιχάλη Συριόπουλο – παραδίδει στο κοινό μια παράσταση με εξαιρετικό ρυθμό, που ισορροπεί ενδελεχώς ανάμεσα στο δράμα και το μαύρο χιούμορ με τα κωμικά στοιχεία να κυριαρχούν ακόμα και στις στιγμές απόλυτης μακαβριότητας. Δίνοντας στο θέατρο έναν από τους σπουδαιότερους ρόλους του, αυτού του παυσίπονου απέναντι στις πληγές της καθημερινής ζωής. Έτσι η τέχνη λειτουργεί, όπως και το χοιρινό για την κατάθλιψη στο έργο του Ρικάνιο, ως αντικαταθλιπτικό.
 
Αυτές οι συναισθηματικές μεταβάσεις είναι, κατά τη γνώμη μου, το μεγαλύτερο στοίχημα σ' ένα τόσο χειμαρρώδες, ποιητικό, αφαιρετικό και συνάμα μεταφορικό έργο, όπου ο ρεαλισμός μπλέκεται μοναδικά με την ονειροπόληση και το θέατρο του παραλόγου.
 
Η παράσταση κινητοποιεί τη φαντασία του θεατή και μ' ένα λιτό σκηνικό (Μαίρη Τσαγκάρη) αποτελούμενο από τέσσερα έπιπλα, καθώς και την καλοδουλεμένη κίνηση των ηθοποιών (Πάρης Μαντόπουλους) μας μεταφέρει στους πολλούς και διαφορετικούς κόσμους του έργου, από το ατμοσφαιρικό Παρίσι και τον Σικουάνα, μέχρι τη φρίκη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και τα αγροκτήματα της Ευρώπης. Καθώς ο Ρικάνιο τοποθετεί χρονικά την υπόθεση το 1939, όταν την 1η Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκε η εισβολή της Γερμανίας στην Πολωνία, που ουσιαστικά σηματοδότησε την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Αν και το έργο του Μπέκετ είναι γραμμένο αρκετά αργότερα 1948-1949, ο Μεξικανός συγγραφέας το μεταφέρει λίγο πριν για να εκμεταλλευτεί δραματουργικά τις πολεμικές συνθήκες, που επικρατούσαν μια δεκαετία πριν στην Ευρώπη.
 
Η  Άννα Καλαϊτζίδου κι ο Μιχάλης Συριόπουλος κατάφεραν, με τις ερμηνείες τους, να αναδείξουν και να φωτίσουν όλες τις πτυχές αυτού του ιδιόμορφου ζευγαριού, που στηρίζεται σε μια  σχέση αγάπης-μίσους αλλά κι έντονης εξάρτησης. Ο Γκουστάβ είναι για τη Μαρί ο μεγάλος έρωτας της ζωής της. Η Μαρί είναι για τον Γκουστάβ ενοχλητική, αλλά παράλληλα κι απαραίτητη για να δημιουργήσει. Είναι η μούσα του αλλά όχι με τον τρόπο που ονειρεύεται εκείνη. Μια σχέση τόσο ιδιαίτερη κι αληθινή συνάμα. Εξάλλου : «Ο έρωτας είναι κάτι πάρα πολύ ωραίο όταν συμβαίνει, σε όποιον από τους δύο συμβαίνει και για όσο συμβαίνει. Αλλά πάντα τελειώνει». (Κική Δημουλά)
 
 
xoirino gloria
 
Η Άννα Καλαϊτζίδου καταφέρνει να αποδώσει μοναδικά τις συναισθηματικές αποχρώσεις της ηρωίδας της στη σκηνή. Παρουσιάζοντας μια γυναίκα γεμάτη ενέργεια αλλά και με αξιοθαύμαστη εσωτερικότητα, στις τραγικές σκηνές.
 
Ο Μιχάλης Συριόπουλος έχει σωματοποιήσει σε τέτοιο βαθμό τον Γκουστάβ, χαρακτηριστικό παράδειγμα το έγκλημα στον Σικουάνα, ώστε να δημιουργεί μια μοναδική ατμόσφαιρα με κινηματογραφικά πλάνα στη μικρή σκηνή του Μικρού Γκλόρια.
 
Δύο σπουδαίοι ηθοποιοί, οι οποίοι επιτυγχάνουν την απόλυτη χημεία αναδεικνύοντας, παράλληλα, με τον καλύτερο τρόπο τις ποιότητες των χαρακτήρων τους.
 
Τη λιτή αισθητική της παράστασης συμπληρώνουν τα εμπνευσμένα και πρακτικά κουστούμια της Μανταλένας Μπαστάκου κι η διακριτική αλλά καίρια στα σημεία που χρησιμοποιείται μουσική του Γιώργου Φουντούκου. Αντίθετα, κάτι δεν λειτουργεί με τους φωτισμούς της Στέλλας Κάλτσου.
 

Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου.

Δήμητρα Βαμβακάρη: Παλιότερα αγόραζα μια καινούργια κούπα για κάθε παράσταση και μετά το τέλος της παράστασης την άφηνα στο θέατρο. Τα τελευταία χρόνια φροντίζω να έχω πάντα μαζί μου τα δώρα των συναδέλφων μου, από την εκάστοτε παράσταση. Είτε είναι ένα κερί, είτε γλυκά, είτε μια αφιέρωση σε ένα χαρτί. Το κείμενο της παράστασης, συνήθως, μένει στο καμαρίνι από την πρώτη παράσταση μέχρι την τελευταία, για ψυχαναγκαστικούς κυρίως λόγους. Νερό, καλλυντικά, τσιμπιδάκια υπάρχουν πάντα στο καμαρίνι.

Δήμητρα Σύρου: Εκτός από όλα τα συνηθισμένα (τσιμπιδάκια, ψαλιδάκια, πούδρες, μάσκαρες κτλ) ΚΟΥΤΙΑ. Πολλά κουτάκια για να είναι όλα αυτά τακτοποιημένα. Μικρά, μεσαία και μεγαλύτερα! ΚΟΥΤΙΑ!

 

vamvakari dimitra

Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ.

Δήμητρα Βαμβακάρη: Όταν προφέρω τη λέξη καμαρίνι, το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι είναι οι συνάδελφοι με τους οποίους το έχω μοιραστεί. Απαντώ λοιπόν με αυτή τη λογική και η αλήθεια είναι πως έχω να θυμάμαι πολλές όμορφες συναντήσεις. Στο “Iράκ, 9 τόποι επιθυμίας”, στο θέατρο Vault, μοιραζόμασταν 7 γυναίκες ένα μεγάλο καμαρίνι και πριν από κάθε παράσταση τα γέλια κι οι φωνές μας ακούγονταν σε όλο το θέατρο. Ιδιαίτερο καμαρίνι, ήταν για μένα στην παράσταση του “Ταρτούφου”, στο θέατρο “Τζένη Καρέζη”, το καμαρίνι που μοιραζόμουν με τον σύντροφο μου. Μόλις είχα γεννήσει, έφερνα πολλές φορές το μωρό στην παράσταση, το κοίμιζα και το άλλαζα στο καμαρίνι... αισθανόμουν μια οικεία, οικογενειακή αύρα σε ένα μικρό παρασκηνιακό δωματιάκι, το οποίο μάλιστα μοιραζόμασταν και με άλλη παράσταση. Αγαπώ το καμαρίνι που μοιράζομαι τώρα με την Έλενα και τη Δήμητρα. 6 χρόνια μετά την πρώτη μας συνάντηση στο ίδιο ακριβώς θέατρο, κοιταζόμαστε και προετοιμαζόμαστε στον ίδιο καθρέφτη, ούσες πολύ διαφορετικές από τότε, αλλά με την ίδια και περισσότερη αγάπη κι εκτίμηση η μία για την άλλη. Κι άλλα καμαρίνια, που αδικώ.. Στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης, κάθε πρωί, για έναν χρόνο, κάναμε ολόκληρη ιεροτελεστία στο καμαρίνι με τον πρωινό καφέ. Με την Τσεβά, το πρώτο μου καμαρίνι… Δε μπορώ να διαλέξω το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ…

Δήμητρα Σύρου: Για πολλούς λόγους, θα πω τα δύο παρακάτω:

Αυτό, εδώ, τώρα. Θέατρο Vault, Φελίτσε & Λίλυ. Από το καμαρίνι, μέχρι τη σκηνή, μέχρι το φουαγιέ μόνο γέλια και υγεία… Γιατί το πρώτο το βρίσκεις, ειδικά στο χώρο μας, και καμιά φορά σε υπερβολική δόση. Και τα δύο μαζί όμως σπάνια. Και τα θέλει και τα δύο αυτή η ζωή!

Και στο Fabrica Athens, στην παράσταση «Ψέματα ή Αλήθεια», με τον Νίκο Αξιώτη και την Ελεάννα Σταθοπούλου. Οικογένεια… Ίδιος πλανήτης, ίδιοι κόσμοι, πολλά γέλια, πολύ επικοινωνία.

 

 surou texnes plus

Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

Δήμητρα Βαμβακάρη: Τα πιο ωραία καμαρίνια για μένα είναι αυτά στα οποία έχουν ακουστεί άπειρες θεατρικές ιστορίες, που έχουν φιλοξενήσει σπουδαίες προσωπικότητες, που μυρίζουν θέατρο σε κάθε γωνιά. Στο καμαρίνι του Καζάκου, είχα εντυπωσιαστεί. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, ο Άγγελος Μπούρας έχει το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει. Χα χα χα! Μαζεύονται όλοι στο καμαρίνι του (το οποίο είναι εφοδιασμένο με καφετιέρα, σπάνια τσάγια, καλλυντικά για κάθε συνάδελφο) και χωρίς να το καταλάβουν εξομολογούνται όλες τις θεατρικές τους εμπειρίες. (Άγγελε, συγγνώμη, έπρεπε να γίνει γνωστό.“Ζηλεύουμε” όλοι το καμαρίνι σου. Είναι το πιο ωραίο που έχω δει στη ζωή μου! χαχαχα)

Δήμητρα Σύρου: Ένα κουκλίστικο που είχε κι ένα μικρό κρεβάτι!

Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.

Δήμητρα Βαμβακάρη: Βρίσκομαι στο δημοτικό θέατρο Πειραιά (πριν την ανακαίνιση) για μια παράσταση μπαλέτου μιας φίλης. Περιμένω να της δώσω “συγχαρητήρια” , θυμάμαι να μυρίζει ξύλο και να λέω στον εαυτό μου : “θέλω να γίνω ηθοποιός και κάποια στιγμή να βρεθώ κι εγώ σε ένα καμαρίνι”. Επαγγελματικά, έχω να θυμάμαι πολλές στιγμές ευτυχισμένες από καμαρίνι. Αναφέρω μία πρόσφατη, μόλις την προηγούμενη βδομάδα, μετά την παράσταση, είμαστε αρκετά φορτισμένες με τις συναδέλφους μου, κατεβαίνει η σκηνοθέτις μας, συγκινημένη και μας λέει “Ευχαριστώ”. Αγκαλιαστήκαμε όλες μαζί και κλάψαμε για λίγα δευτερόλεπτα, σε μια μέθη ευτυχίας.

Δήμητρα Σύρου: Όλες οι κρίσεις γέλιου και/ή άγχους πριν «βγούμε». «Θα παίξουμε σήμερα;», «Γιατί βάφεστε;», «Μπορώ να κάτσω άλλο λίγο εδώ;»

Α! Και η μέρα που μέσα στο καμαρίνι συνειδητοποίησα ότι δεν είχα ούτε μισό ρούχο της παράστασης μαζί μου!...

Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.

Δήμητρα Βαμβακάρη: Να ευχαριστηθώ την παράσταση!

Δήμητρα Σύρου: Κλείνω τα φώτα.

 

vamvakari surou texnes plus

Η Δήμητρα Σύρου, η Δήμητρα Βαμβακάρη και η Έλενα Τυρέα παίζουν στην παράσταση «Φελίτσε και Λίλυ: ένας άνθρωπος ανάμεσα στους ανθρώπους», της Ελένης Καρασαββίδου, που παρουσιάζεται κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στον Πολυχώρο Vault σε σκηνοθεσία Κατερίνας Πολυχρονοπούλου.

 

surou vamvakari tyrou

Η διακεκριμένη ομάδα blindspot (Γιώτα Αργυροπούλου / Μιχάλης Κωνσταντάτος) διασκευάζει το γνωστό λογοτεχνικό έργο του Λακλό «Επικίνδυνες Σχέσεις» δημιουργώντας μια νέα θεατρική προσέγγιση στο πρωτότυπο μυθιστόρημα. Με την περιήγηση στο κεντρικό ερωτικό τρίγωνο της ιστορίας, η παράσταση μεταφέρει τον κόσμο του έργου στο γνωστό νυχτερινό κέντρο Ηotel Ermou (Ερμού 152), το οποίο φιλοξενεί για πρώτη φορά τη θεατρική παράσταση στους χώρους του. Εμείς μιλήσαμε με τη Γιώτα Αργυροπούλου , η οποία πέρα ​​από την δραματουργία πρωτοστατεί και στο ερωτικό τρίγωνο της ιστορίας του εμβληματικού έργου του Λακλό. 
 
ξενοδοχείο ermou texnes plus
 

Πως είναι αυτές οι πρώτες ημέρες παραστάσεων στο Hotel Ermou;

Είναι πραγματικά μία όμορφη και έντονη εμπειρία, η στιγμή που το κοινό μπαίνει στον χώρο. Για μας άλλαξε πολύ η αίσθηση του έργου. Όταν μπήκαν οι θεατές στον χώρο του κλαμπ, τότε ένιωσα ότι ενεργοποιήθηκε ολοκληρωτικά η παράσταση μας. Η δράση μας πραγματοποιείται πολύ κοντά στο κοινό και εξελίσσεται σε διάφορα σημεία του κλαμπ, ενός δηλαδή μη θεατρικού χώρου. Ο τρόπος που ενώνεται η θεατρική δράση με τον χώρο και τους θεατές είναι πολύ ιδιαίτερος, αποτελούν στοιχεία που ολοκληρώνονται και παίρνουν μορφή ως έργο μόνο στο πλαίσιο των παραστάσεων. Και όλο αυτό μέχρι στιγμής έχει υπάρξει μία πολύ θετική εμπειρία.

Τι σας ενέπνευσε για το έργο του Λακλό;

Ο τρόπος που προσεγγίζει τον έρωτα. O Λακλό βλέπει τον έρωτα μέσα από τα μάτια δύο κυνικών Δον Ζουάν, του Βαλμόν και της Μερτέιγ. Και ενώ τους τοποθετεί στο κέντρο της ιστορίας του να χλευάζουν και να κοροϊδεύουν τους πάντες και τα πάντα, στο τέλος αφήνει να αναδυθεί η δύναμη του έρωτα που επηρεάζει και σαρώνει τα πάντα, ακόμη και όταν εκείνοι αντιστέκονται για να μην νιώσουν τίποτα. Ακόμη και οι πιο σκληροί και αποφασισμένοι επηρεάζονται, ερωτεύονται. Και όταν δεν αποδέχονται το συναίσθημα τους, το τέλος είναι καταστροφικό.

Βρήκες κοινά με την ηρωίδα που υποδύεσαι;

Η Μερτέιγ έχει έναν κυνισμό και ένα καυστικό χιούμορ που τα βρίσκω απολαυστικά. Έχει μία ελευθερία στην έκφραση της, στον τρόπο που δρα και μιλάει, χωρίς να υπολογίζει το ηθικό κόστος που προκαλεί στους γύρω της. Αυτό είναι κάτι πολύ διαφορετικό από μένα και την ψυχοσύνθεση μου. Έχοντας μεγαλώσει με το βάρος της καλής μαθήτριας και του καλού παιδιού από το σχολείο μέχρι το σπίτι μου, το να υποδύομαι έναν χαρακτήρα που επιτρέπει στον εαυτό της να λειτουργεί χωρίς κανόνες και πρέπει, το βρίσκω σε στιγμές απελευθερωτικό. Αλλά εκεί που διαφοροποιούμαι εντελώς από τη Μερτέιγ και δεν ‘συμφωνώ’ μαζί της, είναι ότι η ‘επανάσταση’ της απέναντι στα κοινωνικά και προσωπικά πρέπει, δεν έχουν τελικά έναν υψηλό στόχο ή ένα όραμα, ένα σημαντικό αντίκρισμα. Όλες οι ικανότητες και οι προσπάθειες αυτής της πανέξυπνης γυναίκας εξαντλούνται σε ένα μικρό, ρηχό πλαίσιο χειρισμών και συμφερόντων. Και έτσι καταλήγει να καταστρέψει τον εαυτό της και τους άλλους.

Τι είναι για σένα οι σχέσεις; Ο έρωτας; 

Για μένα οι σχέσεις και ο έρωτας προϋποθέτουν μία γενναιοδωρία, ένα άνοιγμα ψυχής. Αυτό που με δυσκολεύει στις σχέσεις είναι η μικροψυχία, η τσιγκουνιά, το δόσιμο με το μέτρο, με τον πόντο. Μπαίνω σε μία σχέση, ερωτική ή φιλική, με την όρεξη να δώσουμε μεγάλη αγάπη. Όταν αρχίζουν να μπαίνουν πολλά μέτρα και σταθμά ή προϋποθέσεις, όταν τα συναισθήματα δε ρέουν απλόχερα, πραγματικά δεν μπορώ να ακολουθήσω. Στεναχωριέμαι, περιορίζομαι και θέλω να φύγω.

arguropoulou texnes plus
 

 Ποια είναι τα επόμενα σχέδια της ομάδας;

Αυτή την περίοδο προσωπικά ετοιμάζομαι να ξεκινήσω ένα τρίμηνο residency στο Onassis Air, το οποίο περιμένω με μεγάλο ενθουσιασμό, ενώ η νέα ταινία μεγάλου μήκους που υπογράφει ο Μιχάλης Κωνσταντάτος, μία ευρωπαϊκή συμπαραγωγή, ετοιμάζεται να να κάνει την πρεμιέρα της μετά το καλοκαίρι. Ως blindspot, ετοιμάζουμε μαζί ένα πρότζεκτ που θα παρουσιάσουμε πριν την αρχή του καλοκαιριού, ενώ παράλληλα δουλεύουμε τη διασκευή ενός κειμένου που αγαπάμε πολύ και σχεδιάζουμε να το παρουσιάσουμε μέσα στην επόμενη χρονιά.

 

 «Επικίνδυνες Σχέσεις» για λίγες παραστάσεις στο Ξενοδοχείο Ερμού κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00 

 

Σύλληψη - Δραματουργία: Γιώτα Αργυροπούλου, Μιχάλης Κωνσταντάτος (blindspot theatre group)

Σκηνοθεσία: Μιχάλης Κωνσταντάτος

Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη

Πρωτότυπη μουσική:  Γιώργος Πούλιος

Σκηνογραφική επιμέλεια:  Μιχάλης Κωνσταντάτος

L επεξεργασία ive : Μιχάλης Κωνσταντάτος, Πάνος Κανής

Επιμέλεια κίνησης:  Ιρίς Καραγιάν

Φωτισμοί:  Γιάννης Φώτου

Χύτευση:  Αθήνα Χύτευση

Βοηθός σκηνοθέτη:  Ολγα Καπαγιόριδου

Παίξτε:  Γιώτα Αργυροπούλου, Κατερίνα Μισιχρόνη, Αντώνης Μυριαγκός, Ελένη Νταλαχάνη.

Στο βίντεο εμφανίζεται η Ευγενία Αποστολοπούλου.

Παραγωγή:  Όμιλος blindspot στο συγκρότημα με το Ξενοδοχείο Ερμού.

Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου.
 
Τρυφωνία Αγγελίδου: Νερό. Πολύ νερό.
 
Διαμαντής Αδαμαντίδης: Συνήθως έχω ένα μπουκάλι με νερό και κάποιο ποτήρι με καφέ. Αρκετές φορές θέλω μαζί μου και τα ακουστικά μου, για να ακούω μουσική.
 
Γιάννης Σαμψαλάκης: Η αλήθεια είναι ότι το αντικείμενο που δεν λείπει ποτέ από το καμαρίνι μου είναι τα τσιγάρα μου.
 
Μαρία Χάνου: Πάντα έχω μαζί μου πέρα από τα τσιμπιδάκια και το μακιγιάζ μου, νερό, βελόνες και κλωστές, για παν ενδεχόμενο και μία κούπα με καφέ.
 
 
 

Μαρία Ξάνου

 

Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ.

Τριφωνία Αγγελίδου: Κάτω από ένα μεγάλο πλατάνι στο Πήλιο και στο βάθος η θάλασσα. Στο θέατρο Αλώνι στον Άγιο Γεώργιο Νηλείας.
 
Διαμαντής Αδαμαντίδης: Δεν θα έλεγα ότι έχω υπάρξει σε ωραία καμαρίνια όσο σε αστεία καμαρίνια. Σε χώρους που δεν είναι προορισμένοι γι αυτή τη δουλειά. Με την Εταιρεία Θεάτρου Θέση, έχοντας παίξει κυριολεκτικά παντού, έχουμε βρεθεί να αλλάζουμε ρούχα και να προετοιμαζόμαστε στα πιο απίστευτα μέρη: αποθήκες, τουαλέτες, γήπεδα μπάσκετ, στον υπόγειο χώρο μιας εκκλησίας ενώ από πάνω γινόταν μια κηδεία, δεν έχει τελειωμό. Τις περισσότερες φορές, πέντε άτομα στριμωγμένα στους πιο απίστευτους χώρους!
 
Γιάννης Σαμψαλάκης: Ως χώρος, στο ΚΘΒΕ. Ήταν μεγαλύτερο από το σπίτι μου...
 
Ως προς το με ποιους συναδέλφους, με την ομάδα μου. Έχει τύχει να αλλάζουμε σε αντίσκηνα, σε χωράφια, σε τουαλέτες, σε αποθήκες, σε γραφεία διευθυντών σχολείων, στη Βουλή. Με την ομάδα μου είχε πλάκα!
 
  
Μαρία Χάνου: Το πιο ωραίο καμαρίνι για μένα, είναι αυτό που έχει καλή παρέα. Με την ομάδα μας, Εταιρεία θεάτρου Θέση, έχουμε βρεθεί σε ένα σωρό καμαρίνια, άλλα αξιοπρεπή, άλλα λιγότερο, όμως δεν μας ένοιαζε και πολύ , γιατί είχαμε καλή παρέα.
 
 

 

sampsalakis texnes plus

 

Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

 Tριφωνία Αγγελίδου: Το πιο ωραίο; Με τους ανθρώπους που συνεργάζεσαι καλά. 
Το πιο εντυπωσιακό; Το καμαρίνι της Sarah Bernhardt στοThéâtredelaVille.
 
Διαμαντής Αδαμαντίδης: Σε σχέση με όσα έχω συναντήσει όπως έγραψα και παραπάνω, θα πω πως όμορφα ήταν τα καμαρίνια στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Εκεί πέρα βλέπεις ξαφνικά πέντε ανθρώπους να διαπληκτίζονται για το ποιός θα κάτσει στο ανάκλιντρο!
 
Γιάννης Σαμψαλάκης: Το πιο ωραίο καμαρίνι το είδα πρόσφατα όταν πήγα να πω συγχαρητήρια σε μια συνάδελφο και μπήκα σε έναν παράδεισο με γλυκά, φαγητά και ποτά. Ονόματα δεν λέω. 
 
Μαρία Χάνου: Τον πιο όμορφο χώρο για να ετοιμαστώ πριν από παράσταση, τον είδα στο Ανοιχτό θέατρο Λευκάδας. Ήταν καλοκαίρι, ο χώρος που βαφόμασταν ήταν υπαίθριος, δίπλα στη θάλασσα, ο ήλιος σιγά σιγά έδυε και μες την ησυχία, αρχίσαμε να ακούμε τους θεατές να μπαίνουν στο θέατρο, ήταν μαγική εμπειρία.

 Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.

 
Τριφωνία Αγγελίδου: Οι στιγμές στο καμαρίνι πριν από κάθε πρεμιέρα. Η ίδια αγωνία και χαρά κάθε φορά.
 
Διαμαντής Αδαμαντίδης: Την πρώτη χρονιά που είχαμε έρθει στην Αθήνα και παίζαμε το «Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας» στο Θέατρο Θησείον. Σχεδόν κάθε πρωί στο ίδιο τραπέζι, έχοντας συγκεκριμένες θέσεις ο καθένας που δεν άλλαξαν ποτέ, να πίνουμε καφέ και να ετοιμαζόμαστε. Και να προσπαθώ να καταλάβω πως γίνεται να ρίχνει τόσο γέλιο ένας άνθρωπος στις 8 η ώρα το πρωί.
 
Γιάννης Σαμψαλάκης: Η πιο ωραία ανάμνηση είναι από το καμαρίνι στο Θέατρο Θησείο. Θυμάμαι και νοσταλγώ την “αθωότητα” και την “λύσσα” που είχαμε τότε που μόλις είχαμε κατέβει από την Θεσσαλονίκη με την πρώτη μας παραγωγή, το «Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας» και καθόμασταν σε ένα μεγάλο τραπέζι μέσα στο καμαρίνι και κάναμε σχέδια...
 
 
Μαρία Χάνου: Ένα από τα θετικά του να είσαι σε μια θεατρική ομάδα, είναι η οικειότητα που αναπτύσεις με του συναδέλφους σου. Με την Εταιρεία θεάτρου Θέση, δουλεύουμε χρόνια μαζί κι έχουμε μοιραστεί πολλές εμπειρίες και αναμνήσεις. Ξεχωρίζω τις στιγμές, που ενώ ο καθένας μπορεί να κάνει την δική του προσωπική προετοιμασία πριν την παράσταση, μπορεί ταυτόχρονα να τραγουδάει μαζί με τους υπόλοιπους ένα τραγούδι, χωρίς απαραίτητα να τους κοιτάει ή να τους απευθύνεται, απλά τραγουδάμε όλοι μαζί.
 
 
 Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.
 
Τριφωνία Αγγελίδου: Φύγαμε!
 
Διαμαντής Αδαμαντίδης: Μια ομαδική αγκαλιά και δυο-τρία άλματα.
 
Γιάννης Σαμψαλάκης: Πάντα πίνω νερό και πάντα ελέγχω αν έχω ξεχάσει να φορέσω κάτι (το έχω κάνει). 
 
 Μαρία Χάνου: Πριν βγω από το καμαρίνι, παίρνω μία βαθιά ανάσα και κλείνω το φως.
 

aggelidou texnes plus

Η Εταιρεία Θεάτρου Θέση, μετά το «Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας» και τον «Δον Κιχώτη», παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα το θεατρικό έργο «Το Σύστημα του Πόντζι» του Νταβίντ Λεσκό, σε σκηνοθεσία Μιχάλη Σιώνα, στο θέατρο 104 κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 21:15.

Ο Γερμανός συγγραφέας Πάτρικ Ζίσκιντ, διάσημος για το μυθιστόρημά του «Το Άρωμα», το οποίο πριν από λίγα χρόνια μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο, στην πραγματικότητα κέρδισε ένα μεγάλο κομμάτι της φήμης του στις αρχές της δεκαετίας του '80 με το μονόπρακτό του «Το κοντραμπάσο».

«Αυτό που κανένας μουσικός δεν έχει συνθέσει ακόμα, το έγραψε ένας συγγραφέας: ένα έργο για σόλο κοντραμπάσο που θα γεμίσει μια ολόκληρη βραδιά», έχει γραφτεί για το έργο, που αποτελεί έναν εκ των πλέον δημοφιλών θεατρικών μονολόγων παγκοσμίως. Γράφτηκε το 1980 και τη σεζόν 1984-85 ανέβηκε σε περισσότερες από 500 γερμανικές σκηνές, ενώ έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από 30 γλώσσες.

Τον έναν και μοναδικό ρόλο του έργου ερμηνεύει ο ταλαντούχος Ευάγγελος Βογιατζής στη σκηνή του ιστορικού θεάτρου Εμπρός. Εμείς είχαμε μια σύντομη κουβέντα μαζί του μ' αφορμή τις νότες που μοιράζεται μόνος του επί σκηνής..

 

contrabass1

Tι σε γοήτευσε στο βιβλίο του Πάτρικ Ζίσκιντ όταν το πρωτοδιάβασες;


Όσα έμαθα σχετικά με την κλασσική μουσική, όσα θυμήθηκα για τους μεγάλους φόβους, τα συναισθήματα που ξύπνησαν από τους ανεκπλήρωτους έρωτες, την απέχθεια σε αυτά που μισώ, όσα έμαθα για το κοντραμπάσο, όσα θυμήθηκα και έμαθα για εμένα.


Είναι πιο απαιτητικό το θεατρικό είδος του μονολόγου;

Το θέατρο μιμείται τη ζωή, όταν είσαι μόνος απέναντι στον κόσμο όλα είναι αλλιώς, πιο απαιτητικά, πιο δύσκολα, πιο άγρια, πιο ποιητικά -επιβιώνεις τρώγοντας την σάρκα σου-. Και μετά χειροκρότημα για αντίο.


Ο μουσικός που υποδύεσαι στη σκηνή του Εμπρός παραπονιέται για τα δάχτυλά του που έχουν γεμίσει κάλους κι αυλάκια. Υπάρχουν αντίστοιχοι «κάλοι» από την δική σου ενασχόληση με το θέατρο; Αν ναι, ποιοι είναι αυτοί;


ΑΚΡΟΑΣΗ:

Ψάχνουμε ο/η/το ηθοποιό, μεταξύ 20-23 ετών, να τραγουδάει σε τρεις (3) γλώσσες, να χορεύει σύγχρονο, τάνγκο και ζωναράδικο, να ξέρει ιππασία (με δικό του άλογο), να γνωρίζει απταίστως ιαπωνικά, ρώσικα και πορτογαλικά, να είναι ζυγός με ωροσκόπο ταύρο, Δία στον αιγόκερω, και να παίζει κοντραμπάσο. Πρόβες (πολλές πρόβες, πάρα πολλές πρόβες) χωρίς αμοιβή. Πληρωμή με ποσοστά.


Ο ήρωας στο «Κοντραμπάσο» ξεκινάει κατηγορώντας τον μικρόκοσμο της συμφωνικής συνεχίζει κατηγορώντας το ίδιο το κοντραμπάσο και εκφράζοντας την απέχθειά του γι' αυτό και καταλήγει να παραδεχτεί τη δική του μετριότητα ως το βασικό αίτιο της κατάστασής του. Πόσο δύσκολο ή εύκολο είναι να παραδεχθούμε τα δικά μας λάθη όταν βιώνουμε μια δυσάρεστη κατάσταση;


“…Η δική μου μοίρα είναι τυπικό παράδειγμα της ζωής ενός κοντραμπασίστα:Κυριαρχικός πατέρας, υπάλληλος και αυτός, εντελώς άμουσος. Αδύνατη μητέρα, παίζει φλάουτο, τρελή και παλαβή για την μουσική. Εγώ έχω θεοποιήσει την μητέρα, η μαμά αγαπάει το μπαμπά, ο μπαμπάς αγαπάει την μικρή μου αδελφή, εμένα δεν με αγαπάει κανείς. Υποκειμενικά όλα αυτά. Από μίσος λοιπόν για τον πατέρα, αποφασίζω να μην γίνω υπάλληλος, αλλά καλλιτέχνης. Για να εκδικηθώ όμως τη μητέρα, διαλέγω το πιο μεγάλο, το πιο άβολο όργανο, που δεν σου δίνει καμία απολύτως δυνατότητα να γίνεις σολίστας. Και για να ολοκληρώσω την εκδίκησή μου, και να δώσω ένα τελειωτικό χτύπημα, στον μακαρίτη πια πατέρα μου, γίνομαι τελικά υπάλληλος. Κοντραμπασίστας στην κρατική ορχήστρα, τρίτο αναλόγιο... Εγώ δεν μπορώ να παίξω όμορφα. Δικό μου είναι το λάθος!...”.

contrabass
Είναι επώδυνη ή ανακουφιστική η αυτογνωσία;

Όπως ακριβώς ο ορισμός της τραγωδίας κατά τον Αριστοτέλη στο έργο του Περί Ποιητικής:

«…δι' ἐλέου καὶ φόβου περαίνουσα τὴν τῶν τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν».


Αυτή η στάση του μουσικού ( που αρνείται την ευθύνη του) είναι και ένα φαινόμενο που χαρακτηρίζει τους Νεοελλήνες;

Η ευθύνη έγκειται συνεπειών, οι συνέπειες φέρνουν φόβο, ο φόβος οδηγεί στην άρνηση. Στην άρνηση των ευθυνών και στην επίρριψη τους στους άλλους, σε παγκόσμιο επίπεδο ανά τους αιώνες.

Ο ήρωας είναι η προσωποποίηση του μέτριου, ο «μέσος όρος». Γιατί το έχουμε ενοχοποιήσει αυτό;


Στην περίπτωση που έχουμε ένα νόμισμα και το γυρίσουμε, αυτό που ενώνει τις δύο όψεις, την μία που κερδίζει και την άλλη που χάνει, είναι ο μέσος όρος .

Τα εύσημα ή τα κατηγορώ τα δίνουμε σε αυτούς που ξεχωρίζουν και όχι στο σύνολο που τους έκανε να ξεχωρίσουν.

Τι θέλεις να πάρει μαζί του ο θεατής φεύγοντας από το Εμπρός;

Αφού έρθει σε επαφή με τον “κοντραμπασίστα” που ζει κλεισμένος μέσα του, να τον απελευθερώσει, να του επιτρέψει να αυτοσχεδιάσει παίζοντας τζαζ, να τον αφήσει να ζήσει.

Και από το χώρο, να μην ξεχάσει ότι κανείς δεν είναι ξένος στο Εμπρός. Μια ελεύθερη καλλιτεχνική στέγη για όλους.

 

vagelis kotrabaso

Επόμενα επαγγελματικά σχέδια υπάρχουν; 

Πρόβες, ως σκηνοθέτης αυτήν την φορά, με τη θεατρική ομάδα της Γαλλικής Φιλολογίας του ΕΚΠΑ, με υπεύθυνη καθηγήτρια την κα Μαρίνα Βήχου και με την βοήθεια της ηθοποιού Μαρίας Μενεγάκη, θα μεταφέρουμε σε θεατρική μορφή ένα διήγημα του Γκυ ντε Μωπασάν τη “Χοντροπαλού”, που θα παρουσιαστεί στα τέλη Μαΐου.


83019222 10216457075564569 1554572475168194560 o

Ημερομηνίες παραστάσεων: 

7, 8, 11,13, 20, 21/2
Ώρα έναρξης: 21:00

Είσοδος με ελεύθερη συνεισφορά

Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο Εμπρός

Ρήγα Παλαμήδου 2, Ψυρρή



Σκηνοθεσία: Τατιάνα Σκανάτοβιτς
Σκηνικά: Δημήτρης Νίκας
Φωτισμοί: Βαγγέλης Σαγρής
Ενδυματολόγος: Κατερίνα Κωστάλα
Βοηθός σκηνοθέτις: Μαριλού Κούφη
Επιμέλεια οπτικοακουστικού υλικού: Άντυ Δήμα
Σχέδιο αφίσας: Όλγα Μαυρομμάτη
Κοντραμπάσο παίζει ο Ilya Algaer

 «Τίποτα δεν αξίζει περισσότερο από το να κάνεις την πλάκα σου και μερικές φορές κουράζομαι να κάνω πλάκα»

Γραμμένο πριν από μια πενταετία, το έργο της Γερμανό - Ελβετίδας δραματουργού και συγγραφέως Σιμπίλε Μπεργκ (συγγραφέας με βιβλία μεταφρασμένα σε 34 γλώσσες) είναι αδυσώπητα σύγχρονο, αφοπλίζοντας τον θεατή με την ειλικρίνεια και την αμεσότητά του. Πολύ εύστοχος είναι ο χαρακτηρισμός της συγγραφέα από το έγκυρο γερμανικό περιοδικό Der Spiegel, που την έχει αποκαλέσει ως: «το πιο βίαιο eye-liner της Γερμανίας».

Η Ελένη Ευθυμίου αναλαμβάνει να σκηνοθετήσει το «ΚΑΙ ΤΩΡΑ: Ο ΚΟΣΜΟΣ! ή Αυτό που αποκαλείτε Έξω, εμένα δεν μου λέει τίποτα» για το Εθνικό Θέατρο στη Σκηνή «Κατίνα Παξινού» του Rex. Η ταλαντούχα σκηνοθέτις, η οποία έχει θέσει τον πήχη πολύ ψηλά με τις καινοτόμες και, συγχρόνως, ευαίσθητες παρατάσεις της, προσωπικά ξεχωρίζω την τριλογία που έχει παρουσιάσει με την ομάδα Εν δυνάμει (μία κολεκτίβα νέων καλλιτεχνών με και χωρίς αναπηρία) αποφασίζει να παρουσιάσει τον θεατρικό μονόλογο της Μπεργκ, ως μια πολυφωνική παράσταση με οκτώ ηθοποιούς (συμπεριλαμβανομένης και της ίδιας). Ένα «όλο» που θα καταλήξει στο ένα και μοναδικό «εγώ» καθιστώντας ξεκάθαρα ότι τα συναισθήματα της μοναξιάς, της απογοήτευσης και της ματαίωσης, που βιώνει η σύγχρονη γυναίκα μέσα στην απαιτητική αλλά, τελικά, απόλυτα κενή καθημερινότητά της είναι καθολικά.

Το έργο παρουσιάζει την καθημερινότητα νεαρών γυναικών, οι οποίες μέσα στη σκληρή καπιταλιστική κοινωνία έχουν να παλέψουν και με τους προσωπικούς τους δαίμονες, αδυνατούν να πιστέψουν ότι υπάρχει πραγματικός έρωτας και, παρόλο, που περιφρονούν την αγορά, ζούν πουλώντας δικά τους φάρμακα για το σεξ στο διαδίκτυο. Νιώθοντας παγιδευμένες σε έναν κόσμο που προωθεί μονάχα πλασματικές ανάγκες και ψεύτικες επιλογές, έχουν χάσει κάθε κίνητρο κι αναρωτιούνται αν υπάρχει κάτι για το οποίο αξίζει να αγωνιστούν. Παράλληλα, είναι έντονο το ψυχαναλυτικό στοιχείο κι η επιρροή της οικογένειας στην ψυχοσύνθεση της ηρωίδας.

 

kai tora o kosmos texnes2 plus

 

 Η Σιμπίλε Μπεργκ έχει μπολιάσει το έργο της με πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία, η ηρωίδα της, όπως κι εκείνη, είναι παιδί χωρισμένων γονιών με μητέρα αλκοολική. Παράλληλα, στο έργο ελοχεύει και το στοιχείο της ενοχής και της αυτοτιμωρίας ως αντίδραση στο νοσηρό οικογενειακό περιβάλλον. Όλη αυτή η κατάσταση την οδηγεί σε μια βίαιη συμπεριφορά χρησιμοποιώντας, κυρίως, λεκτική βία ενάντια σ' ένα σύστημα που την έχει εγκλωβίσει. Αποδέκτης όλου αυτού του μονολόγου είναι ο Άλεξ ή Αλέξανδρος ή Αλέκος ένα πρόσωπο του οποίου την ταυτότητα μαθαίνουμε λίγο πριν το φινάλε της παράστασης.

Η σκηνοθετική επιλογή της Ελένης Ευθυμίου να μην παρουσιάσει την παράσταση, ως μονόλογο αλλά ως ένα έργο συνόλου τη δικαιώνει. Ο χορός των γυναικών λειτουργεί σαν έναν δυναμικό σύνολο ενώ, ταυτόχρονα, δίνει την ευκαιρία και σε κάθε ηθοποιό ξεχωριστά να κάνει αισθητή την παρουσία και το ταλέντο της στις σκηνές, όπου υποδύεται την κεντρική ηρωίδα. Σαν ένας χορός αρχαίας τραγωδίας, στον οποίο κάθε φορά αλλάζει ο ρόλος της κορυφαίας, δίνοντας τη σκυτάλη στην επόμενη.Όλος ο θίασος (Ελένη Ευθυμίου, Στέλλα Νούλη, Κίττυ Παϊταζόγλου, Κατερίνα Παπανδρέου, Νάνσυ Σιδέρη, Καλλιόπη Σίμου, Νατάσσα Σφενδυλάκη και Αναστασία Χατζάρα) καταφέρνει, με μοναδική αμεσότητα, να επικοινωνήσει τόσο το χιούμορ, όσο και τις σκληρές αλήθειες του έργου, φέρνοντας τον θεατή αντιμέτωπο με την προσωπική του ενδοσκόπηση.Τα σκηνοθετικά ευρήματα, αν και κάποια από αυτά χιλιοειπωμένα, κεντρίζουν το ενδιαφέρον του θεατή, εξυπηρετώντας τη ροή της παράστασης, η διάρκεια της οποίας νομίζω ότι θα μπορούσε να ήταν μικρότερη. Αυτό, ίσως, ήταν και το μεγαλύτερό της μειονέκτημα, κατά τη γνώμη μου.Τα οκτώ κορίτσια εμφανίζονται ντυμένα με τις ίδιες σχολικού τύπου ποδιές (κουστούμια: Λουκία Χουλιάρα) και αποκαλύπτονται σιγά-σιγά. Η εξωτερική εμφάνιση κι οι ιδανικές αναλογίες είναι ένα από τα βασικότερα άγχη τους. «Είσαι το σώμα που δεν έχω. Θα ήθελα να είμαι μια από αυτές που βλέπω στην Τv» λέει μια από αυτές, ενώ λίγο αργότερα θα τραγουδήσουν όλες μαζί το ρεφρέν «Είμαι σαν μπόγος από φλούδες πορτοκάλι».

Η παράσταση γαργαλάει τα συναισθήματα των θεατών με πολλές εναλλαγές από το κωμικό στο δραματικό στοιχείο και μ' ένα υπέροχα εμπνευσμένο φινάλε, που συγκινεί και κλείνει το μάτι στο κοινό.Λιτά τα πολυμορφικά και λειτουργικά σκηνικά της Ζωής Μολυβδά Φαμέλη, που συμπληρώνονται εικαστικά από τους φωτισμούς της ίδιας και τα live video του Δημήτρη Ζάχου. Εύστοχη και μέσα στο κλίμα του έργου η μουσική του Λευτέρη Βενιάδη (Κρουστά παίζει ζωντανά στη σκηνή ο Γιώργος Μπουκαούρης ). Πολύ καλή κι η δουλειά της Ανδρονίκης Μαραθάκη στην κίνηση, με επιρροές χιπ-χοπ και ντίσκο ξεφαντώματος.

Μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση, ενός πολύ δυνατού σύγχρονου κειμένου που δικαιώνει την ύπαρξή του στο ρεπερτόριο της Πειραματικής Σκηνής, ενώ απευθύνεται, κυρίως, σε ένα γυναικείο κοινό με εύρος ηλικίας από τα mid '20s μέχρι τα late '30s, το οποίο σίγουρα θα ταυτιστεί με πολλές από τις ατάκες του, αφορά, τελικά, πολύ μεγαλύτερη μερίδα θεατών.

 

 

Κίττυ Παϊταζόγλου: «Στην Ελλάδα Τα Πράγματα Γίνονται Από Ενθουσιασμό, Λαχτάρα Και Με Πολύ Προσωπικό Κόστος»

 

Η Ελένη Ευθυμίου Και Ο Δημήτρης Ζάχος Μας Μιλούν Για Μια Σπάνια Χορωδία

bookfeed_konstantinidis

anixnos250x300

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Αποκτήστε τα μ' ένα κλικ εδώ!

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

sample banner

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία