Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
Γιώτα Δημητριάδη

Γιώτα Δημητριάδη

Από την Γιώτα Δημητριάδη
 
φωτογραφίες Αγγελική Κόκκοβέ 
 
Ένα από τα πιο δημοφιλή βιβλία του σπουδαίου Νίκου Καζαντζάκη είναι το πρώτο έργο του «Όφις και Κρίνο», το οποίο γράφτηκε σε ηλικία 20 ετών και κατά τη διάρκεια των ετών προκάλεσε πολλές αλληλοσυγκρουόμενες αντιλήψεις.
 
Ο συγγραφέας υπογράφει με ψευδώνυμο το βιβλίο στο οποίο περιγράφονται οι νεανικές ανησυχίες του για τη ζωή και τη θανάτωση, την γυναίκα και την αγάπη με τη μορφή ημερολογίου. Ένα βιβλίο "ιστορία και ποίημα μαζί" σύμφωνα με την Κωστή Παλαμά, με πηγή έμπνευσης την ερωτική ιστορία του Καζαντζάκη με την Ιρλανδέζα Καθλήν Φορντ.
 
Δύο νεαροί καλλιτέχνες που έχουν ήδη στο βιογραφικό τους σημαντικό έργο, ο Ηρώ Beζου και ο Χρήστος Θάνος αποφασίζουν να δουλέψουν μαζί, ξεφυλλίζουν τις βιβλιοθήκες τους και ο Χρήστος πέφτει πάνω στο πρωτότοκο έργο του Καζαντζάκη. Το διαβάζει και από την αρχή η σχέση τους μοιάζει καρμική. Το δίνει στο Ηρώ, το οποίο αν και λάτρης του Καζαντζάκη δεν το είχε διαβάσει και αποφάσισε να παρουσιάσει στην ατμοσφαιρική σκηνή του Bios. Το επόμενο βήμα θα παρακολουθήσουμε από τις 20 Ιανουαρίου και κάθε Δευτέρα και Τρίτη.
 
Είχαμε μια σύντομη κουβέντα με τους δύο ηθοποιούς και το ίδιο το έργο μας έδωσε πολλές αφορμές για περαιτέρω αναζητήσεις ....
 
 ofis krino
 
Τι θα γοήλθετε στο έργο του Καζαντζάκη και αποφασίσατε να το ανεβάσετε στη σκηνή;
 
Ηρώ Μπέζου: Ο Χρήστος μου έδωσε να διαβάσω το "όφους και το λείψανο" το διάστημα που μας ξεγέλασε τις βιβλιοθήκες μας για να βρούμε πάνω στο τι θέλουμε και οι δύο να δουλέψουμε. Δεν μπορώ ακόμα να πιστέψω ότι αγνοούσα αυτό το βιβλίο. Αγαπάω πολύ τον Καζαντζάκη και θεωρώ ότι το συγκεκριμένο έργο του είναι πολύ υποτιμημένο. Με ενθουσιάζει ακόμα και η υπερβολή του, οι επαναλήψεις, η ορμή του - που πολλοί χαρακτηρίζουν "μονοτονία". Αυτή ακριβώς η μονοτονία είναι η γοητεία του γιατί μεταφέρει την επιείκεια και τον πάλη του ηρώου να απελευθερωθεί από μια πάθος που θολώνει και αποδιοργανώνει τη μέχρι τότε δομημένη ζωή του. "Θέλουμε να ακούσουμε τους ανθρώπους αυτό το κείμενο", αυτή ήταν η σκέψη μας, αυτό μας έκανε κίνηση.
 
Η εμπειρία που περιγράφεις στη σκηνοθετική επιστολή είναι κάπως «μεταφυσική». Πες μας δύο λέξεις για τις φράσεις του βιβλίου που είχαν ήδη γράψει μέσα σου.
 
Χρήστος Θάνος : "Ας ανοίξουμε σαν κουκλάκια ρόδων και σαν δοχεία αρωμάτων και ωσάν τα χείλια μας αιφνιδιάζουν τις καρδιές μας και να ευχαριστήσουμε τους μεγάλους θεούς γιατί έκαναν την ζωή τόσο ωραία και τα χείλια σας τόσο κόκκινα και την αγάπη μου τόσο μεγάλη».
 
"Ω και να γινόταν ο Οφθαλμός μου όλος ένας φιλί, να νιώσει μια νύχτα να Σε αγαπώ!"
 
Φράσεις όπως αυτά ερχόντουσαν σε απόλυτη ταυτότητα με την έννοια του σαρωτικού και γιγάντιου ερωτισμού, όπως προβάλλονταν στην εφηβική σκέψη μου.
 
"Έχω πυρετό. Υποφέρω. Εδώ, εδώ στα στήθια. Νιώθω μια φλόγα να τρέχει και να χοχλάζει στα φλέβες μου. Μου φαίνεται ότι αν ανοίξω μια αρτηρία μου και αφήνω να τρέξω λίγο αίμα, θα χαλαρώσω. "
 
Παράλληλα αντιλαμβάνονται την αγάπη ως μια διαδικασία αυτοκαταστροφικής και κατασταλτικής. Και ακόμα το αναγνωρίζουν αυτά τα στοιχεία.
 
Είχε λοιπόν μετά από 20 χρόνια το "όφους και το κρίκο" να μου υπενθυμίσω αυτά τα βιώματα που κουβαλάω μέσα μου.
 
ofis krino2
 
Πόσο μπορεί να μας απασχολήσει σήμερα ένα βιβλίο γραμμένο το 1905;
 
Ηρώ Βηζού : Η ποίηση είναι η ποίηση, ο έρωτας είναι η αγάπη, η θανάτωση, η δημιουργία, η μοναξιά, είναι γενικές και πανταχού παρούσες, ευτυχώς.
 
Πίσω από το ρόλο της ερωμένης σκιαγραφείται η Ιρλανδέζα φίλη του Καζαντζάκη, Κατρέν Φορντ. Πόσο σε ενέπνευσε την καλλιτεχνική ή την πραγματική ιστορία;
 
Ηρώ Μπεζου: Δεν ερμηνεύουμε τον ρόλο της ερωμένης, δεν υπάρχει στην παράστασή μας η πρόθεση της ξεκάθαρης αναπαράστασης ούτε της δραματοποίησης γεγονότων. Είμαστε δύο πλευρές του ίδιου ανθρώπου και η θηλυκή μου υπόσταση υποστηρίζει έμμεσα υπέρ του ερωτευμένου, εφόσον έχω επιβαρυνθεί με τον πιο ζωτικό, πιο φωτεινό και ενεργητικό κομμάτι του heρωα. Μ αυτή η έννοια είναι ίσως λίγο πιο "κοντά" σ 'αυτήν απ' ότι ο Χρήστος.
 
Ο Ζωγράφος καλεί την αγαπημένη του σε ένα δωμάτιο γεμάτο λουλούδια για να περάσουν μαζί μια ερωτική βραδιά και το επόμενο πρωί καταλήγουν σε θάνατο από ασφυξία. Μπορεί να ζητήσετε ακόμα και την ομορφιά;
 
Χρήστος Θάνος: Η ζωή είναι όμορφη (εξάλλου αυτή είναι ό, τι έχουμε). Όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με την ομορφιά, αντιλαμβανόμαστε ότι δεν ζούμε. Έτσι το πιο εύκολο είναι να το καταστρέψουμε. Όχι όμως αυτός που την αντιλαμβάνεται στο βάθος. Αυτός είναι μονίμως ταραγμένος λόγω της ύπαρξης της. Δηλαδή γιατί ζει. Αυτός μάλιστα που αναζητά την ομορφιά, επιλέγει να κυλάει μέσα της και τελικά αφήνεται να πνιγεί από την ασφυκτική αγκαλιά της.
 
Υπάρχει μια τάση των τελευταίων χρόνων να ανεβαίνουν στη σκηνή λογοτεχνικών έργων. Γιατί επιστρέφουν σ' αυτά οι καλλιτέχνες;
 
Ηρώ Μπέζου : Δεν το έχω παρατηρώ. Μου φαίνεται πάντως αναπόφευκτο, από τη στιγμή που ένας καλλιτέχνης διαβάζει τη λογοτεχνία, να μπει σ αυτό τον πειρασμό. Είναι δύσκολο να μην μπορέσει να δραματουργεί σωστά το κέιμενο, ώστε να διατηρηθεί η αξία και η σύνθεσή του. Ή ίσως δυσκολεύουν τους θεατές να ακολουθήσουν ένα λόγο που γράφτηκε για να διαβαστεί και όχι να ακουστεί. Όμως, πώς να μην μοιραστείς τελικά κάτι που σε συναντάς τόσο πολύ; Κάτι που ενδεχομένως σ έχει συντροφεύσει σε σημαντικά στιγμές της ζωής σου;
xristos thanos
 
Είναι σχεδόν θρυλική η ιστορία με το Νάμπελ και τον Καζαντζάκη, που ποτέ δεν κατάφερε να κερδίσει με το σαμποτάζ να γίνει από την ίδια του τη χώρα. 70 χρόνια μετά τη μετάβαση έχει αλλάξει αυτή η καταστολή που θέλει η Ελλάδα να τρώει τα παιδιά της;
 
Χρήστος Θάνος: Η παραδοχή μιας τέτοιας αλήθειας προϋποθέτει την ανάγκη να γίνει αποδεκτή από μια παγκόσμια κοινωνία, τα ζητήματα των οποίων δεν συμβαδίζουν με τις ανθρώπινες ανάγκες. Συνεπώς, πρόκειται για ένα ερώτημα το οποίο δεν έχει απασχολήσει. Επιλέγουμε να παραμείνουμε στην Ελλάδα για τον ήλιο και τη θάλασσα.
 
«Μην προσδέχεσαι να ρωτάς:« Θα νικήσουμε; Θα νικήθουμε; »Πολέμα!», Λέει ο Καζαντζάκης. Πολέμασε η γενιά μας σήμερα ή έχει πέσει σε ένα είδος καταστολής λόγω της κρίσης;
 
Χρήστος Θάνος : Κάθε γενιά στην ιστορία, αντιδρά λίγο λιγότερο από όσο χρειάζεται. Δυστυχώς, οι άνθρωποι έχουν έλλειμμαργίας.
 
Δεν γνωρίζω σήμερα εάν είμαστε σε καταστολή. Μπορεί και να είμαι. Ή ίσως να είναι απλά θέμα επιλογών. Επιλέξτε το ψυγείο από το έρωτα, το αυτοκίνητο από την πανσέληνο.
mpezoy
 
Την χρονιά που κέρδισε το βραβείο «Μελίνα Μερκούρη». Τι σημαίνει για εσένα αυτή τη βράβευση; Σου έχει φέρει το γούρι ή το καρφί;
 
Ηρώ Μπεζου: Δεν άλλαξε τίποτα στη ζωή μου, εκτός από την - πολύ χαλαρή - οικονομική βοήθεια που προσφέρθηκα. Σαφώς, όταν συνέβη κολακεύτη και χάρηκα γιατί, πέρα ​​από την επιβράβευση, βρέθηκε η ευκαιρία να ακούσει καλά λόγια από συναδέλφους και γνωστούς. Είναι ωραίο να ακούν καλά λόγια. Γούρι όχι. Δεν έφερε.
thnanos 
 
Σε μια προηγούμενη παράσταση της ομάδας «Εμείς» καταφέρατε να κάνετε το έργο προσβάσιμο σε όλους (ακουστική περιγραφή για τυφλούς, διερμηνεία στο νοηματικό, υπέρτιτλοι στα αγγλικά, πρόγραμμα σε γραφή Braille). Πώς ήταν αυτή η εμπειρία; Σκέφτεστε να το πραγματοποιήσετε και στο Bios;
 
Χρήστος Θάνος: Ο χώρος που επιλέξαμε φέτος, καθαρά για λόγους ατμόσφαιρας, δυστυχώς δεν είναι προσβάσιμος από τα αμάξιδια. Συνεπώς, σε αυτήν την περίπτωση, δεν μπορεί να επαναληφθεί μια καθολικά προσβάσιμη παράσταση. Λογικά όμως, όσο θα τρέχει η σεζόν, θα οργανώσουμε κάποιες παραστάσεις τουλάχιστον με υπέρτιτλους για άτομα με προβλήματα ακοής.
mpezou texnes plus
 
«Μια αστραπή η ζωή μας ... να προλάβουμε» γράφει ο Καζαντζάκης. Τι θα πρέπει να περιέχει η δική σας αστραπή;
 
Ήρω Μπεζου: Γέλιο. Πολύ πολύ γέλιο.
 Από τη Γιώτα Δημητριάδη 
 
 
 Η «Βασίλισσα της ομορφιάς» (Beauty Queen of Leenane) του Ιρλανδού συγγραφέα Μάρτιν ΜακΝτόνα παρουσιάστηκε, για πρώτη φορά, στην Ελλάδα από τον Θύμιο Καρακατσάνη, τη σεζόν 1997-1998 με τον τίτλο «Ωραία μου βασίλισσα», στο θέατρο «Μπροντγουαίη» σε σκηνοθεσία Γιώργου Ρεμούνδου, τον ίδιο στο ρόλο της Μαγκ με Μορίν την Άννα Βαγενά. Μια δεκαετία αργότερα το έργο γνώρισε μεγάλη επιτυχία σε σκηνοθεσία Νικαίτης Κοντούρη με  την Έρση Μαλικένζου και Μορίν τη Ναταλία Τσαλίκη στο θεάτρο «Βικτώρια» και σήμερα, δέκα χρόνια, μετά ευτυχεί σε ένα εξαιρετικό ανέβασμα από την ομάδα Νάμα και την Ελένη Σκότη.
 
Στον ελληνικό κοινό ο συγγραφέας έχει γίνει ιδιαίτερα δημοφιλής και με τον «Πουπουλένιο» (The Pillowman) (πρώτο ανέβασμα στο Θέατρο Αμόρε σε σκηνοθεσία Βίκυς Γεωργιάδου), μεγάλη θεατρική επιτυχία της σεζόν  2013-2014 στο Θέατρο Αθηνών, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη.
 
Ο ΜακΝτόνα ξεχώρισε όταν αποφάσισε να ασχοληθεί με τη συγγραφή θεατρικών έργων. Αρχικά έγραψε 22 έργα για το ραδιόφωνο (απορρίφθηκαν όλα από το BBC) κι αρκετά σενάρια. Η επιτυχία ήρθε στα 25 του χρόνια με την «Βασίλισσα της ομορφιάς» κερδίζοντας τέσσερα βραβεία Τόνι. Το κείμενο γράφτηκε σε μια εποχή που κυριαρχούσε το λεγόμενο In-Yer-Face Theatre, ένα είδος που ερευνά τη σύγχρονη ζωή με επιθετικό, βίαιο και ασυμβίβαστο τρόπο. Παράλληλα, είναι εμφανής κι η επιρροή της Ιρλανδικής καταγωγής του συγγραφέα, μια χώρας που ζούσε κάτω από την καταπιέση των Άγγλων. Στα έργα του τα δραματικά στοιχεία εναλλάσονται μ' έναν κωμικό παραλογισμό και με στοιχεία αστυνομικού μυστηρίου.
 
Επηρεασμένος από τον Στάινμπεκ («Ανθρωποι και ποντίκια») και τον Ντοστογιέφσκι («Εγκλημα και Τιμωρία»), ο ΜακΝτόνα δημιουργεί  ολοκληρωμένους χαρακτήρες, που καλούνται να κονταρομαχήσουν έντεχνα επί σκηνής. Ο ΜακΝτόνα συγκρίθηκε με συγγραφείς όπως η Σάρα Κέιν κι ο Μαρκ Ρέιβενχιλ, των οποίων τα έργα σόκαραν το κοινό και προκάλεσαν συζητήσεις. Η Βασίλισσα της Ομορφιάς αποτελεί το πρώτο μέρος της «Τριλογίας της Κοννεμάρα» μαζί με τα έργα «Το κρανίο της Κοννεμάρα» (1997) κι «Άγρια Δύση» (2001).
 
Σήμερα, στα 50 του χρόνια έχει στραφεί στην 7η Τέχνη, δηλώνοντας επανειλημμένα πως το σινεμά είναι ο τρόπος έκφρασης που προτιμά. Η πρώτη του δουλειά στον κινηματογράφο έγινε το 2004, γράφοντας και σκηνοθετώντας την ταινία μικρού μήκους «Six Shooter», η οποία βραβεύτηκε με Όσκαρ. Ακολούθησαν οι μεγάλου μήκους ταινίες «In Bruges» (Αποστολή στην Μπριζ) (2008), «Επτά ψυχοπαθείς» (2012) και «Τρεις Πινακίδες έξω απ’ το Έμπινγκ, στο Μιζούρι» (2017), που τιμήθηκε με βραβεία BAFTA, Satellite, Χρυσές Σφαίρες, καθώς και με επτά υποψηφιότητες για Όσκαρ.
 
Υπόθεση
 
Ας επιστρέψουμε όμως, στη «Βασίλισσα της ομορφιάς». Η υπόθεση διαδραματίζεται σε μια μικρή επαρχιακή πόλη της Ιρλανδίας, σ' ένα απομονωμένο σπίτι, ψηλά στο βουνό, στις αρχές της δεκαετίας του '90, όπου δύο γυναίκες ζουν μόνες τους: η ηλικιωμένη αυταρχική Μαγκ Φόλαν κι η 40χρονη κόρη της Μορίν, η οποία την φροντίζει. Η σχέση τους είναι μια σχέση αγάπης και μίσους, που κάνει τη συμβίωσή τους σχεδόν αφόρητη σε έναν ανελέητο αλληλοσπαραγμό. Τη ζωή τους θα ανατρέψει η εμφάνιση του Πάτο Ντούλυ, ενός άνδρα που επιστρέφει για λίγο στην πόλη του έχοντας πάντα στο μυαλό του, είκοσι χρόνια τώρα, τη Μορίν ως τη βασίλισσα της ομορφιάς της μικρής τους πόλης. Είναι, ουσιαστικά, η τελευταία ευκαιρία της Μορίν να αγαπήσει και να αγαπηθεί.
 
 Η παράσταση
 
 
Η Ελένη Σκότη αναδεικνύει μοναδικά αυτό το ρεαλιστικότατο σκληρό δράμα, οδηγώντας τους ηθοποιούς της σε εντυπωσιακά ειλικρινείς ερμηνείες, αφήνοντας πάντα ένα παράθυρο ανοιχτό στο «μαύρο χιούμορ», μέσα στο οποίο σφαδάζει η δραματική κατάσταση των τεσσάρων ηρώων.
Η σκηνοθεσία δημιούργησε μια παράσταση με εξαιρετική ατμόσφαιρα κι εντυπωσιακό ρυθμό κερδίζοντας την προσοχή και του πιο απαιτητικού θεατή, επιτυγχάνοντας την ενσυναίσθηση με όλους τους χαρακτήρες, θύτες ή θύματα σ' ένα γαϊτανάκι ανεκπλήρωτων ονείρων και κατεστραμμένων ζωών, που βυθίζει τους πάντες στο στροβίλισμά του.
 
Εξαιρετική δουλειά έχει γίνει και με το καστ της παράστασης και οι τέσσερις ηθοποιοί δικαιώνουν, με την υποκριτική τους δεινότητα, τους χαρακτήρες του έργου.
 
Η Σοφία Σεϊρλή είναι απολαυστική. Με τα  εκφραστικά της μέσα σ' εγρήγορση  «ζωγραφίζει» ακόμα και στις σιωπές της. Παράλληλα αποφεύγει τον σκόπελο της γριάς καρικατούρας προσδίδοντας στην ερμηνεία της και μια εσανς σκανταλιάρικης παιδικότητας. Μια γυναίκα «δηλητηριασμένη» από τη ζωή, αλλά και «δηλητηριώδης», θύτης και θύμα, που τη σιχαίνεσαι και τη λυπάσαι παράλληλα. Ίσως, η καλύτερη ερμηνεία της ηθοποιού τα τελευταία χρόνια.
 
beauty queen 7311d m
 
Η Αγορίτσα Οικονόμου αποδεικνύει περίτρανα για μια ακόμη φορά ότι ο πραγματικά καλός ηθοποιός είναι εξίσου καλός στην κωμωδία και στο δράμα. Οι εναλλαγές της από το κωμικό στο τραγικό στοιχειό γίνονται τόσο αβίαστα, καθιστώντας την ηρωίδα της ακόμα πιο τραγικό πρόσωπο. Η Οικονόμου με την ενέργειά της σαρώνει τη σκηνή και δεν σ' αφήνει να πάρεις τα μάτια σου από πάνω της.
 
Οφείλουμε να επισημάνουμε και την εξαιρετική επικοινωνία των δύο κυριών επί σκηνής, χάρις στην οποία χτίζουν  μια «αληθινή» σχέση, μετατρέποντας το κοινό σ' ένα τερέν αλληλοεξόντωσής  τους. 
 
beauty queen 7744d m
 
Άξιοι συμπαίκτες του γυναικείου πρωταγωνιστικού διδύμου ο Αντώνης Τσιοτσιόπουλος (Πάτο) και ο Γιώργος Κατσής(Ρέι). Ο πρώτος χαρίζει στην παράσταση μια άμεση, πικρά χιουμοριστική ερμηνεία κι ο δεύτερος προσθέτει νεύρο και ενέργεια με το νεανικό θράσος του ήρωά του. 
 
Οι σκηνογραφικές λύσεις και τα κουστούμια του Γιώργου  Χατζηνικολάου λειτούργησαν σαν γέφυρα από τη μια σκηνή στην άλλη, εξυπηρετώντας την εξέλιξη της ιστορίας. Προσφέροντας στο κοινό την αίσθηση μια γνήσιας ιρλανδέζικης οικίας, την οποία συμπληρώνουν μοναδικά τα σκηνικά αντικείμενα και φωτίζουν οι καλοδουλεμένοι φωτισμοί του Αντώνη Παναγιωτόπουλου.
 
Η παραδοσιακή ιρλανδέζικη μουσική, που ακούγεται από το παλιό  ραδιόφωνο του σπιτιού  εμπνέει τον μουσικό της παράστασης Στέλιο Γιαννουλάκη. Με έναυσμα αυτήν οι νότες που συνθέτει στα τέσσερα διαφορετικά κομμάτια της παράστασης συμβαδίζουν, μοναδικά, με την ιστορία των δύο γυναικών, χαρίζοντας στην παράσταση μια ουδέτερη μελαγχολία, η οποία χωρίς να εκβιάζει το συναίσθημα συμπληρώνει με ουσιαστικό τρόπο τη δράση, ενεργοποιώντας παράλληλα τη φαντασία του θεατή.
 
Η ομάδα Νάμα έχει χρόνια τώρα ανεβάσει ψηλά τον πήχη κι η «Βασίλισσα της ομορφιάς» είναι μια από τις καλύτερες στιγμές της. Προτείνεται ανεπιφύλακτα.
 
 
 

Μια εβδομάδα πριν την πρεμιέρα του «Hotel Éternité», ο Αργύρης Ξάφης μιλά και φωτογραφίζεται για το texnes-plus.

Συνέντευξη: Γιώτα Δημητριάδη

Φωτογραφίες: Κοσμάς Ινιωτάκης 

 Το ραντεβού μας είναι στο φουαγιέ του Εθνικού Θεάτρου, λίγο μετά την πρόβα για τη νέα παράσταση του Γιάννη Καλαβρινού, στην οποία και πρωταγωνιστεί, το «Hotel Éternité».

Ο Αργύρης Ξάφης έχει απαχθεί και στη θέση του εμφανίζεται ένας πολύ νεότερος κι εντυπωσιακά, πιο αδύνατος άνδρας, το ίδιο χαρισματικός με εκείνον και πολύ πιο ήρεμος, όπως μου αποκαλύπτει.

Εντυπωσιασμένη, ακόμα, από την ερμηνεία του στην παράσταση «Ρίττερ, Ντένε, Φος» σε σκηνοθεσία Μαρίας Πρωτόπαππα στο Θεάτρο Τέχνης, του λέω πως για μένα ήταν, ίσως, η καλύτερη ερμηνεία του μέχρι σήμερα.

Χαμογελάει και μου απαντάει: «Οφείλεται στο έδαφος που προετοιμάζουν τα κορίτσια (Στεφανία Γουλιώτη και Λουκία Μιχαλοπούλου). Όταν τις παρακολουθείς μέσα από την κουίντα, δεν έχεις επιλογή. Λες ή θα βγω ή δεν θα βγω! Προετοιμάζουν το γήπεδο για έναν ωραίο αγώνα».

Σε λίγες μέρες, μετά το ψυχιατρείο, όπου πέρασε μεγάλο μέρος της ζωή του, ως Φος, στον ρόλο του Τόμας Μπέρνχαρντ, θα γίνει υπάλληλος σ’ ένα φανταστικό ξενοδοχείο στη μέση του πουθενά και θα παλεύει με τους δαίμονες που προκαλεί ο ανελέητος χρόνος στους ανθρώπους.

ksafis 2 texnes plus

 

Μείον 30 κιλά!

Αδυνάτισα με τη νηστειοθεραπεία. Είναι ένας διαφορετικός τρόπος διατροφής, που σε μαθαίνει πώς πρέπει να συμπεριφέρεσαι με το φαγητό. Για παράδειγμα σε μαθαίνει ότι πρέπει να μασάς πολλές φορές την τροφή σου. Για να φάω κρέας θα πρέπει να μασήσω την κάθε μπουκιά 50 φορές, γι’αυτό και πλέον τρώω μια φορά την εβδομάδα. Φτάνεις στο σημείο να τρως όπως έτρωγαν παλιά οι άνθρωποι.

«Ρίττερ, Ντένε, Φος» ...για τόσο λίγο;

Όταν βρεθήκαμε με τα κορίτσια (Στεφανία Γουλιώτη, Λουκία Μιχαλοπούλου και Μαρία Πρωτόπαππα) θέλαμε να πάμε το «Ρίττερ, Ντένε, Φος» όλη τη χρονιά, αλλά η παραγωγή θεωρούσε ότι ήταν δύσκολο να πάει για ολόκληρη τη σεζόν.

Τώρα, βέβαια με την επιτυχία που σημείωσε έχουν αλλάξει γνώμη, αλλά δυστυχώς όλοι μας έχουμε κλείσει για την άλλη μισή χρονιά δουλειές.

 

ksafis 3 texnes plus

 

 

Πρώτη συνεργασία με τον Γιάννη Καλαβριανό

Με τον Γιάννη (Καλαβριανό) προσπαθούμε 4-5 χρόνια να συνεργαστούμε. Όταν του έγινε η πρόταση από το Εθνικό Θέατρο να γράψει και να σκηνοθετήσει ένα έργο, πριν καν το γράψει είπαμε ότι θα δουλέψουμε μαζί! Το μόνο που μου είχε πει είναι ότι σκέφτεται κάτι σχετικά με τον χρόνο και τη φθορά που επιφέρει.

«Hotel Éternité»

Είναι ένα πάρα πολύ ωραίο κείμενο, με τη γνωστή ευαισθησία της γραφής του Γιάννη, αλλά διαφορετικό από όλα τα υπόλοιπα, καθώς μοιάζει με θρίλερ.

Είναι ένα ξενοδοχείο στη μέση του πουθενά, στόχος του είναι να βοηθάει όσους ανθρώπους έχουν θέμα με τον χρόνο. Είτε για παράδειγμα αυτούς που θέλουν να παγώσουν τον χρόνο, γιατί είναι μια καλή περίοδος της ζωής τους, είτε εκείνους που για κάποιο λόγο έχουν περιορισμένο χρόνο ζωής (π.χ λόγω μιας αρρώστιας) θέλουν στον χρόνο που τους απομένει να ζήσουν όσο το δυνατόν περισσότερα. Όλοι οι ρόλοι αφορούν τους ανθρώπους, οι οποίοι δουλεύουν σ’ αυτό το ξενοδοχείο και που προσπαθούν με διάφορους τρόπους να τιθασεύουν τον χρόνο, που άλλοτε τρέχει κι άλλοτε δεν κυλάει καθόλου.

 

ksafis 4 texnes plus

 

 

Ο ρόλος μου

Εγώ είμαι ο εραστής και το δεξί χέρι της διευθύντριας κι ιδιοκτήτριας, η οποία έχει κληρονομήσει την επιχείρηση από τους γονείς της και τη συνεχίζει η ίδια. Ο δικός μου ρόλος είναι αυτός που φέρνει ένα κομμάτι τεχνογνωσίας στην επιχείρηση. Προσπαθεί να στηθεί όλο αυτό πιο πειστικά.

Σκέψου ότι αλλάζουμε την ημέρα με τη νύχτα, αλλάζουμε το εικοσιτετράωρο σε δωδεκάωρο, τους δημιουργούμε εμπειρίες συμπυκνωμένης ζωής κ.λ.π ανάλογα με την περίπτωσή τους. Στην παράσταση δεν βλέπουμε κανέναν από τους επισκέπτες του ξενοδοχείου. Παρακολουθούμε μόνο τους ανθρώπους, οι οποίοι εργάζονται εκεί κι όλα όσα κάνουν για να εξυπηρετήσουν τους πελάτες. Κανείς τους δεν έχει πάει να εργαστεί εκεί μόνο για βιοποριστικούς λόγους, όλοι έχουν κάτι πιο σημαντικό που τους ενώνει μ’ αυτή τη δουλειά.

Η σχέση μου με τον χρόνο

Νομίζω, ότι όπως οι περισσότεροι άνθρωποι, θέλω να είναι πολύς και πολύτιμος! Τον σπαταλάω, όμως, γιατί συνεχώς όλο κάτι προκύπτει και παίρνει τη θέση κάποιου σημαντικού πράγματος. Όσο μεγαλώνεις και πατάς περισσότερο στα πόδια σου, στο κομμάτι των απαιτήσεων που μπορείς να έχεις, τόσο περισσότερο κερδίζεις χρόνο, έχοντας παράλληλα όμως έντονα την αίσθηση ότι είναι λιγότερος.

 ksafis 5 texnes plus

 

Θα ήθελα περισσότερο χρόνο για...

Διακοπές! Αυτό νιώθω ότι έχω στερηθεί κι όσο περνά ο χρόνος είναι σαν να μου το στερούν περισσότερο ή εγώ να το στερώ από τον εαυτό μου.

Δεν έχω το περιθώριο να πω ότι «Δεν θα δουλέψω μια σεζόν!»

Δεν προέρχομαι από πλούσια οικογένεια, ούτε έχω κάποια έξτρα εισοδήματα. Ζω από τη δουλειά μου. Μπορώ να μην δουλέψω κάποιους μήνες, αν μου τύχει ένα θέμα υγείας αλλά δεν μπορώ μην δουλέψω κι έτσι απλά να κάτσω να κάνω διακοπές.

Αν μπορούσα να παγώσω τον χρόνο σε μια περίοδο...

Αν ήξερα ότι έχω παγώσει σε μια εποχή και δεν θα μπορούσα να φύγω από αυτή δεν θα ήθελα να το κάνω! Πιστεύω ότι αν γνώριζα κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσα ποτέ να το χαρώ!

 

ksafis 7 texnes plus

 

Αυτή την περίοδο...

Χαίρομαι που έχω μια τάση μεγάλης αλλαγής στη ζωή μου. Έχω ανάγκη από πράγματα που δεν τα έχω δοκιμάσει και με προκαλούν πολύ να τα κάνω. Από καινούργια κείμενα και συνεργασίες ή στις υπάρχουσες πράγματα που δεν έχουμε ξανακάνει, όπως τώρα με τους ΠΥΡ, που ετοιμάζουμε ένα καινούργιο εκπληκτικό έργο, το «Μάκιναλ» της Σόφι Τρέντγουελ. Τελείωσα τη μετάφραση, η οποία ήταν ιδιαίτερα απαιτητική. Σκέψου, ότι πέρσι με τις επιχορηγήσεις είχα μεταφράσει ένα-δύο κομμάτια και μου πήρε τόσους μήνες να την ολοκληρώσω! Είναι ένα έργο με εννέα σκηνές στο σύνολό του. Μπορεί να υπάρχει μια σκηνή δικαστηρίου, η οποία να είναι 15 σελίδες, να παίζουν είκοσι άτομα κι ο καθένας να πετάει μια λέξη και εσύ να πρέπει να το μεταφράσεις μ’ έναν τρόπο, ώστε να μην είναι τεχνική μετάφραση, αλλά θεατρική!

ΠΥΡ, η ομάδα μου

Πέρσι κάναμε την «Ορέστεια», που δεν ήταν στα πλάνα μας, αλλά επιλέχθηκε η Ιώ Βουλγαράκη να σκηνοθετήσει και δουλέψαμε όλοι σαν ομάδα. Η τελευταία παράσταση «Μόλλυ Σουήνη» έγινε πριν δύο χρόνια, απλά πήγε για 2η χρονιά επανάληψη. Η προηγούμενη ήταν η «Άφιξις» πριν ενάμιση χρόνο κι η «Μισσαλοδοξία» πριν δύο χρόνια. Ουσιαστικά έχουμε κάνει πέντε δουλειές από το 2012 μέχρι σήμερα.

Είχαμε πει από την αρχή ότι είναι ζητούμενο αυτής της ομάδας να μην υπάρχει η αίσθηση της εξάρτησης μεταξύ μας, ώστε όσο είμαστε να είμαστε, επειδή θέλουμε να είμαστε ομάδα και όχι επειδή δεν έχουμε άλλη πρόταση, που και αυτό είναι πολύ ανθρώπινο και το καταλαβαίνω, αλλά πρέπει να το ξεπεράσεις για να είσαι ενεργός καλλιτεχνικά. Δεν μπορείς να βασίσεις μια μακροχρόνια συνεργασία στην εξάρτηση, γιατί δημιουργεί προβλήματα.

Το κριτήριό μου για να πω «ναι» σε μια συνεργασία είναι...

Το ένστικτό μου! Σκέψου ότι και τώρα με το «Hotel Éternité» δεν υπήρχε έργο όταν μου έκανε την πρόταση ο Γιάννης (Καλαβριανός).

 ksafis 6 texnes plus

 

 

Μας κυνηγούν οι «Άγριες Μέλισσες»...

Είναι απλοικό να πούμε ότι ο κόσμος δεν πάει θέατρο, γιατί παρακολουθεί τη σειρά. Ο κόσμος βλέπει τις «Άγριες Μέλισσες» αλλά το κάνει για πολλούς λόγους. Πρώτα απ’ όλα, γιατί δεν έχει χρήματα για να βγει κι η σειρά είναι δωρεάν, τις βλέπει γιατί είναι σίγουρα καλύτερες από το μηδέν που είχαμε όλα αυτά τα χρόνια κι επειδή, επιτέλους, βλέπει πολύ καλούς ηθοποιούς! Όλοι λένε «Πού ήταν αυτοί οι ηθοποιοί τόσα χρόνια!» κι εμείς λέμε ότι «Εδώ, είμαστε και δουλεύουμε τόσα χρόνια!». Δεν είναι μόνο ότι είναι πλούσια παραγωγή, είναι ότι και το κοινό δεν είναι πλούσιο και πολλές φορές δεν έχει και διάθεση να βγει έξω. Το είδαμε αυτό και στην αγορά την άσχετη με το θέατρο που έπεσε 20-30%...Οι άνθρωποι δεν βγήκαν να ψωνίσουν! Θέατρο θα πάνε; Αν και θέατρο θα έπρεπε να πάνε...Παρ’ όλα αυτά, καταλαβαίνω πολύ καλά αυτό που συμβαίνει. Το βλέπω και με την οικογένειά μου και τους γύρω μου, ζορίζονται οι άνθρωποι και χρειάζονται εμψύχωση!

Υπερπληθώρα ηθοποιών

Το πρόβλημα ξεκινάει από το ίδιο το σύστημα, που έχει δημιουργήσει μια παραγωγή 600-700 ηθοποιών κάθε χρόνο κι όλοι αυτοί οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα να εργαστούν. Οι αντίστοιχες πληθυσμιακά χώρες του πλανήτη βγάζουν, το πολύ, 60 ηθοποιούς κάθε χρόνο. Όσο καλλιτεχνικός λαός και να είμαστε, που είμαστε, υπάρχει ένας μηχανισμός εκμετάλλευσης των ανθρώπων που λέει: «Εφόσον μπορείς να κάνεις τον άλλον να γελάει μ’ ένα ανέκδοτο μπορείς να γίνεις ηθοποιός και δεν χρειάζεται να σπουδάσεις κάτι ιδιαίτερο. Θα βγεις και θα έχεις δουλειά».

Έτσι έχουμε φτάσει τις 1.800 με 2.000 παραστάσεις τον χρόνο και το κοινό έχει σαστίσει και δεν ξέρει που να κατευθυνθεί. Αυτό είναι ένα ντόμινο πολλών πραγμάτων κι η ευθύνη των καλλιτεχνών αφορά στη διεκδίκηση της αξίας της δουλειάς τους. Οι ηθοποιοί, σήμερα, πληρώνουν για να παίξουν, αυτό δεν εκτιμάται από το κοινό. Αντίθετα θα πρέπει να διεκδικήσουν αμειβόμενοι να βελτιώσουν τις συνθήκες εργασίας τους.

ΣΕΗ

Ήμουν τέσσερα χρόνια στο ΣΕΗ και μάλιστα πολύ ενεργό μέλος. Επειδή, όμως, δεν υπάρχει κατά τη γνώμη μου κλάδος, απογοητεύτηκα και τα παράτησα. Ασχολήθηκα με τις διεθνείς σχέσεις και προσπάθησα να καταλάβω, γιατί σ’ αντίθεση με το εξωτερικό, δεν έχουμε μηχανισμούς που να δουλεύουν έτσι, ώστε κι όλοι να πληρώνονται και το κοινό να απολαμβάνει γεμάτες παραγωγές. Δυστυχώς, το πρόβλημα ξεκινάει από τις δραματικές σχολές κι από το γεγονός ότι δεν υπάρχει κανένα φίλτρο για το ποιος μπορεί να ανοίξει μια σχολή και ποιος μπορεί να διδάξει σ’ αυτήν.

 

ksafis 8 texnes plus

 

Οι μαθητές μου

Αυτό που ξεκίνησα εγώ στην σχολή, γεγονός που συμβαίνει χρόνια στις σχολές του εξωτερικού, είναι ότι αναλαμβάνω ένα έτος από την αρχή, από τις εισαγωγικές εξετάσεις. Διαλέγω, δηλαδή, την ομάδα που θα περάσει στη σχολή και δουλεύω με τα παιδιά, μέχρι να αποφοιτήσουν στο τέταρτο έτος.

Επιπλέον, είμαι υπεύθυνος για όλο το πρόγραμμα σπουδών τους: από τη δραματουργία μέχρι την ξιφασκία. Μ’ αυτόν τον τρόπο έχουν κάπου να «λογοδοτήσουν» για την πρόοδό τους, αλλά και τον φόβο ότι θα κοπούν. Γιατί κόβονται οι μαθητές στο Ωδείο, δεν τελειώνουν όλοι όσοι ξεκινάνε. Σ’ αντίθεση με πολλές άλλες δραματικές σχολές, όπου οι καθηγητές αλλάζουν κάθε εξάμηνο και τα παιδιά ακούνε άλλα από τον έναν και άλλα από τον άλλον κι αποπροσανατολίζονται.

Μέχρι σήμερα έχω βγάλει δύο φουρνιές ηθοποιών κι είμαι πολύ περήφανος γι’ αυτά τα παιδιά! Όλοι τους δουλεύουν.

Το Ωδείο είναι η μοναδική ελληνική δραματική σχολή που έχει μπει στον παγκόσμιο οργανισμό δραματικών σχολών. Είμαστε στις 15 καλύτερες σχολές στον κόσμο και, σήμερα, διαθέτουμε και την καλύτερα εξοπλισμένη αίθουσα black box στην Ελλάδα.

Μόνο μια οπτική του ρόλου μπορείς να κατακτήσεις....

Ούτε καν μια μεριά! Μόνο την οπτική του κάθε ηθοποιού κι αυτό είναι και το ωραίο στο θέατρο, γιατί η κάθε οπτική είναι ιδιωτική κι αποκαλύπτει στους άλλους κάτι που δεν γνώριζαν. Αν δεν υπάρχει η προσωπική οπτική του καλλιτέχνη, όλες οι ερμηνείες θα ήταν ίδιες.

Σκηνοθετώ...

Μόνο όταν ξέρω ότι αυτό το έργο δεν θα ενδιέφερε κανέναν άλλο, γι’ αυτό κι έχω σκηνοθετήσει μόνο 4 φορές στη ζωή μου. Γεγονός που θα ξανακάνω μ’ ένα εκπληκτικό κείμενο του Κρίστοφερ Μπρετ Μπέιλι, την Άνοιξη στο Skrow. Σε μια παράσταση που θα παίζουν αγαπημένοι μαθητές μου, οι οποίοι σήμερα, ήδη, ξεχωρίζουν στον χώρο κι είμαι πολύ περήφανος γι’ αυτούς.

Διαφορετικά, πιστεύω ότι υπάρχουν σκηνοθέτες, οι οποίοι είναι καταπληκτικοί επαγγελματίες και ξέρουν να οργανώσουν τα πράγματα πολύ καλύτερα. Προτιμώ να δουλεύω ως ηθοποιός και να δίνω στον εαυτό μου την ελευθερία να κάνει ακόμη και λάθη.

Στην Ελλάδα έχουμε εξαιρετικούς σκηνοθέτες και σπουδαίους ηθοποιούς, όποιος δεν το βλέπει αυτό είναι μάλλον νοσταλγός του Rock and Roll....των παλιών εποχών!

ksafis 9 texnes plus

Νοσταλγώ...

Δεν γίνεται να μην νοσταλγώ το «Αμόρε», ήταν μια μοναδική συγκυρία. Ξέρω ότι είναι ανεπιστρεπτί κι αυτό έχει γραφτεί βαθιά μέσα μου. Παρ’ όλα αυτά, θα ήμουν αχάριστος να μην πω ότι ήταν μια πολύ λαμπερή εποχή για όλους μας. Υπήρξε υπόδειγμα συνεργασίας πολλών ανθρώπων: ο τρόπος που στήριζε η μια παράσταση την άλλη ήταν μοναδικός. Ήταν όλοι για όλους, έπαιζαν δεν έπαιζαν, υπήρχε η λογική ότι όλοι έκαναν τα πάντα για να βοηθοήσουν. Υπήρχε μια μεγάλη αίσθηση ισοτιμίας, ανεξαρτήτως από τα πόσα χρόνια είχες ξεκινήσει κι αυτό οφειλόταν στον Γιάννη (Χουβαρδά), που είχε καταφέρει να δημιουργήσει μια τρομερή ισορροπία μεταξύ μας.

Η νέα χρονιά σε προσωπικό επίπεδο....

Θα ήθελα επειδή είμαι σε φάση που μετακομίζω, να έχω καταφέρει να μπω στο σπίτι, που έχω σημαδέψει κι έχω βρει και μέχρι να τελειώσει η χρονιά να έχω καταφέρει να είμαι χαρούμενος μέσα σ’ αυτό το σπίτι, έχοντας καταφέρει να το στήσω όπως το φαντάζομαι.

Ακούω πάρα πολύ...

Μουσική, ατελείωτη μουσική....Ένα κλάσμα του δευτερολέπτου να έχω ελεύθερο αυτό κάνω.

Μέλος μια διαφορετικής αναρχίας....με κώδικες και bitcoins

Εδώ και πάρα πολλά χρόνια ασχολούμαι με το bitcoin και με την έννοια της αποκέντρωσης της εξουσίας και πώς αυτό επιτυγχάνεται μέσω της τεχνολογίας. Βλέπεις τι γράφει εδώ; (μου δείχνει την μπλούζα του) Paralelni Polis, αυτό είναι μια κολλεκτίβα, που ξεκίνησε από την Πράγα και υπάρχει πίσω της μια ιδεολογία κρυπτοαναρχίας, καμία σχέση με την αναρχία που έχουμε στην Ελλάδα, γιατί το «κρύπτο» αναφέρεται στην κρυπτογραφία και πως αυτή μέσω της ιδιωτηκότητας και του κώδικα μπορούν να συμβαίνουν πράγματα, χωρίς να χρειάζονται την παρέμβαση της κεντρικής εξουσίας ή κάποιου άλλου μεσάζοντα. Υπάρχει, πλέον, κώδικας που δεν χρειάζεται την τράπεζα για τις συναλλαγές μας ή όποιον άλλον μεσάζοντα, όπως για παράδειγμα έναν δικηγόρο.

*Ακολουθεί αναλυτικό παράδειγμα συναλλαγής με bitcoins για να κατανοήσει η ανίδεη δημοσιογράφος. Τελικά ο Αργύρης είναι καλός δάσκαλος.

ksafis 10 texnes plus

 

 

«Hotel Éternité» του Γιάννη Καλαβριανού από 18/1/2020 στη σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» του Εθνικού Θεάτρου.

Σκηνθεσία: Γιάννης Καλαβριάνος

Παίζουν οι: Δέσποινα Γιαννοπούλου , Γιώργος Γλάστρας, Μαρία Κατσιαδάκη, Χρήστος Κραγιόπουλος, Νίκος Λεκάκης, Χριστίνα Μαξούρη, Αλεξία Μπεζίκη, Αργύρης Ξάφης.

 

«Έτσι πεθαίνουμε» του Κρίστοφερ Μπρετ Μπέιλι από 24/4/2020 στο Skrow

Σκηνοθεσία: Αργύρης Ξάφης

Παίζουν: Κωνσταντίνος Γιουρνάς, Μαρία Δαμασιώτη, Ιώκο Ιωάννης Κοτίδης, Γιώργος Δικαίος, Μαίρη Μηνά,Βασίλης Ντάρμας, Ανδρέας Παπανικόλας

«Μάκιναλ» της Σόφι Τρέντγουελ από την Ομάδα ΠΥΡ από 27/4/2020 στο Θέατρο του Νέου Κόσμου

Σκηνοθεσία: Ιώ Βουλγαράκη

Παίζουν: Δέσποινα Κούρτη, Αργύρης Ξάφης, Κώστας Κορωναίος, Δημήτρης Γεωργιάδης, Αμαλία Καβάλη, Μάνος Κοντός

 

Διαβάστε επίσης:

 

Στεφανία Γουλιώτη: «Στις Πρόβες Διαλύομαι Γνωρίζοντας Τον Εαυτό Μου»

 

Η Μαρία Πρωτόπαππα Δεν Έγινε Γιατρός Και Υπήρξαν Φορές Που Το Μετάνιωσε (Συνέντευξη)

 

Η Λουκία Μιχαλοπούλου Έγινε Ηθοποιός, Γιατί Ονειρευόταν Να Παίξει Στην Επίδαυρο (Συνέντευξη) 

-Από πού ερχόμαστε;

-Ποια είναι η θέση μας μέσα στο σύμπαν;

-Επηρεάζει η ύπαρξή μας την ισορροπία του σύμπαντος;

«Το χρονικό του Χρόνου», το εκδοτικό φαινόμενο του Stephen Hawking, αποτελείται από  δώδεκα κεφάλαια. Ο συγγραφέας, με επιστημονική διαύγεια αλλά και απαράμιλλο χιούμορ, παραθέτει τις βασικές επιστημονικές ανακαλύψεις του ίδιου και των προκατόχων του πάνω στο χωρόχρονο, τη διαστολή του Σύμπαντος, την αρχή της απροσδιοριστίας, τις αγαπημένες του Μαύρες Τρύπες και το επονομαζόμενο Βέλος του Χρόνου, αναζητώντας μια ενοποιημένη θεωρία των πάντων, που θα οδηγήσει σε μια νέα κοσμογονική ερμηνεία.

Η απόδειξη, μόλις στον 20ο αιώνα, ότι το Σύμπαν δεν είναι στατικό και αμετάβλητο αλλά δυναμικό και διαστελλόμενο, δημιουργεί έναν νέο τόπο σκέψης και φιλοσοφικής θεώρησης σχετικά με την ανθρώπινη κατάσταση και τη θέση της μέσα στο σύμπαν. Πρόκειται για έναν νέου τύπου «κοσμογονικό Διαφωτισμό», κατά τον οποίον ο άνθρωπος μπορεί, αποδεδειγμένα πια, να νιώθει μέρος ενός πολύ μεγαλύτερου χώρου και να κατανοήσει πως ο χρόνος, η ενέργεια και η ύλη του σύμπαντος στο οποίο ανήκει εξηγούν πολλές από τις λειτουργίες του, πέρα από τις μέχρι τώρα φιλοσοφικές, θρησκευτικές και ψυχολογικές ερμηνείες.

«Το χρονικό του Χρόνου» μεταφέρεται για πρώτη φορά στο θέατρο σε μια παράσταση που επιχειρεί να φέρει την επιστημονική σκέψη σε διάλογο με την καλλιτεχνική δημιουργία. Η αποκαλυπτική ευφυία του Hawking θα συναντηθεί επί σκηνής με την έμπνευση και το πάθος λογοτεχνικών και θεατρικών ηρώων οι οποίοι, ίσως και εν αγνοία τους, πλησίασαν τις ίδιες θεματικές που συνοψίζονται στην αμετάβλητη αγωνία για τα όρια της ανθρώπινης ύπαρξης.

 

 meletis

Ταυτότητα παράστασης

Σύλληψη- Σκηνοθεσία – Σκηνικός Χώρος: Νατάσα Τριανταφύλλη

Κείμενο Παράστασης: Έλενα Τριανταφυλλοπούλου, Λευτέρης Σαράφης, Δημήτρης Πασσάς, Δήμητρα Μητροπούλου, Μελέτης Ηλίας, Νατάσα Τριανταφύλλη

Μουσική: Μonika

Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη

Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης

Επιστημονικός Συνεργάτης: Λευτέρης Σαράφης

Βοηθός Σκηνοθέτη: Δήμητρα Μητροπούλου

Videos- teasers: Κωνσταντίνος Χαϊδαλής

Φωτογραφίες: Λάμπρος Ρουμελιωτάκης

Πρωταγωνιστούν:

Μελέτης Ηλίας

Δημήτρης Πασσάς

+Guests

Τα ονόματα των guests θα ανακοινωθούν προσεχώς.

Το κείμενο της παράστασης είναι βασισμένο στο βιβλίο του Stephen Hawking «Το χρονικό του Χρόνου», σε μετάφραση Κωνσταντίνου Χάρακα, εκδόσεις Κάτοπτρο 1998.

 

Πρεμιέρα: 24 Φεβρουαρίου 2020

Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00

στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν – Φρυνίχου 14, Πλάκα

http://www.theatro-technis.gr

Πληροφορίες:

210 3222464 - 210 3236732.

Εισιτήρια:

Κανονικό : 16 ε

Φοιτητικό-Μειωμένο: 12ε

Ανεργίας -ΑΜΕΑ : 8ε

 

Διαβάστε επίσης: 

«Δαναΐδες:Τρυπώσαμε Στις Πρόβες Και Μάθαμε Τα Πάντα Για Την Παράσταση (Φώτο) 

 
 «Σ' αγαπώ, όπως πραγματικά είσαι....με τα κρύα πόδια σου...τους λόξιγκές σου...»
 
Ένα από τα πιο γνωστά θεατρικά έργα, παγκοσμίως, που έχει μεταφερθεί στον κινηματογράφο, στο ραδιόφωνο αλλά και στο θέατρο διασκευασμένο ως μιούζικαλ, κι έχει αγαπηθεί, όσο λίγα, από το ξένο και το ελληνικό κοινό αποφάσισε να ανεβάσει ο Γιώργος Χριστοδούλου, πραγματοποιώντας έτσι τη δεύτερη σκηνοθετική του απόπειρα, μετά το ντεμπούτο του με τον «Μικρό Χίτλερ» (Θέατρο του Νέου Κόσμου, 2015).
 
Το πολυβραβευμένο έργο του Ολλανδού συγγραφέα Γιαν Ντε Χάρτογκ «Νυφικό Κρεβάτι» έχει γράψει τη δική του θεατρική ιστορία στην Ελλάδα, αφού ανεβαίνει σχεδόν κάθε χρόνο από ερασιτεχνικές θεατρικές ομάδες, ενώ ιστορικές έχουν μείνει οι παραστάσεις του 1957 με την Ελλη Λαμπέτη και τον Δημήτρη Χορν, του 1976 με την Αλίκη Βουγιουκλάκη με τον Γιάννη Φέρτη και του 1972 με την Έλλη Φωτίου και τον Στέφανο Ληναίο.
 
Προσωπικά, το παρακολούθησα για πρώτη φορά το 2001, στο Θέατρο Βεάκη με τον Νίκο Σεργιανόπουλο και τη Ρένια Λουιζίδου  με την παράσταση να έχει καταχωρηθεί μέσα μου σαν μια γλυκιά ανάμνηση της παιδικής μου ηλικίας.
Η ιστορία αφορά στον γάμο ενός ζευγαριού και τη συζυγική συμβίωση 35 ολόκληρων χρόνων γύρω από ένα νυφικό κρεβάτι. Παρακολουθούμε τη ζωή ενός ζευγαριού από την πρώτη μέρα του γάμου τους μέσα από διάφορα στάδια: από τον ενθουσιασμό και τα σχέδια των πρώτων χρόνων μέχρι τη ρουτίνα της καθημερινότητας και τη ζωή που, ίσως, περάσει χωρίς να το καταλάβεις. Υπάρχουν, όμως, κι οι στιγμές ευτυχίας. Μ' ένα αντικείμενο, το οποίο παραμένει σταθερό σαν άξονας αναφοράς, υπενθυμίζοντας τη μοναδικότητα της σχέσης των δύο ανθρώπων και αυτό δεν είναι άλλο από το «Το Nυφικό Κρεβάτι»!
images
 
Στη γλυκόπικρη, αλλά τόσο αληθινή ιστορία, που ανεβαίνει στον πάνω χώρο του Από Μηχανής Θεάτρου η Μαρία Προϊστάκη κι ο Γιώργος Χριστοδούλου καταφέρνουν να ζωντανέψουν το έργο του Γιαν Ντε Χάρτογκ, σχεδόν εφτά δεκαετίες μετά το πρώτο του ανέβασμα (1962 Νέα Υόρκη) μ' έναν εντυπωσιακό μέσα στην απλότητά του τρόπο, αναδεικνύοντας τον πυρήνα του, ο οποίος πάντα θα παραμένει σύγχρονος, όπως κι η μάχη των ανθρωπίνων σχέσεων.
Η μεγάλη επιτυχία της συγκεκριμένης θεατρικής δουλειάς έγκειται στην εντυπωσιακή χημεία των δύο πρωταγωνιστών, ζευγάρι και στη ζωή αλλά και δημιουργοί της παράστασης από τα σπάργανά της - η Μαρία Προϊστάκη υπογράφει και τη μετάφραση του έργου – οι οποίοι παραδίδουν μια παράσταση με εντυπωσιακούς ρυθμούς και μοναδική ροή.
 
Τα 90 λεπτά γύρω από το νυφικό κρεβάτι ρέουν με εντυπωσιακή ταχύτητα κι η σκηνοθεσία καταφέρνει να αποφύγει τον σκόπελο της μεταμόρφωσής του ζευγαριού σε καρικατούρα διαφορετικών ηλικιών. Αντίθετα, μ' έναν πολύ εμπνευσμένο τρόπο και σύμμαχο τη χρήση των σκηνικών αντικειμένων κι αξεσουράρ γίνεται αισθητό το πέρασμα του χρόνου.
Ο χρόνος φεύγει αλλά αμφότεροι μένουν ίδιοι στα μάτια του συντρόφου τους. «Κοίτα με στα μάτια.Τι βλέπεις;» την ρωτάει εκείνος κι ό,τι και αν έχει προηγηθεί μεταξύ τους το μόνο που μένει είναι ο γνωστός στίχος: «Σ’ αυτά τα μάτια δεν υπάρχει λογική, όσο βαθιά κι αν τα κοιτάζω μ’ αγαπούνε».
 
Ο Μάικ και η Αγνή είναι σίγουρο ότι θα σου θυμίσουν ένα κομμάτι από τον εαυτό σου και τη σχέση σου. Μια αγάπη που πολλές φορές φοβάται, άλλες ελπίζει, συχνά μπαίνει στο τερέν της μάχης με γάντια του μποξ τον εγωισμό, αλλά καταφέρνει το πιο σημαντικό από όλα να αποδείξει ότι το «Για πάντα μαζί» μπορεί και να γίνεται...
Εμπνευσμένο το σκηνικό της Δήμητρας Λιάκουρα, τα αντικείμενα που επιλέγει βοηθούν τόσο στην εξέλιξη της ιστορίας, όσο και στο εικαστικό αποτέλεσμα. Το ίδιο και τα κουστούμιά της που εξυπηρετούν τις γρήγορες εναλλαγές κάνοντας τα σώματα να μοιάζουν πιο αρμονικά στο δέσιμό τους. Σημαντική, επίσης,  η συμβολή της Μαρίζας Τσίγκα στην κίνηση των ηθοποιών, όπως κι η μουσική της Βαλέριας Δημητριάδου.
Οι φωτισμοί του Αλέκου Αναστασίου συνοψίζουν φωτιστικά τις εποχές του ζευγαριού συμβάλλοντας καθοριστικά στη μαγική σκηνή του φινάλε με το σπαρμένο χωράφι.
 
Μένουν 3 παραστάσεις για το «Νυφικό Κρεβάτι» (6/1, 8/1 και 13/1) στο Από Μηχανής Θέατρο.
Ο φετινός στολισμός της Αθήνας είχε κάτι το ξεχωριστό και μας ενθουσίασε. Η Βουλή των Ελλήνων ντύθηκε με τη φαντασία και τα χρώματα του video mapping που  δημιούργησε η όμαδα την οποία συντόνισε ο καλλιτεχνικός Δντης της amuse Γιωργος Δ. Λεμπέσης.
 
Λίγα μέτρα πιο κάτω, στο θέατρο Παλλάς ζωντανεύει μια από τις αγαπημένες του ιστορίες, η «Ψαρόσουπα-Βουτιά στη Βυθούπολη» σε σκηνοθεσία Φωκά Ευαγγελινού, όπου μικροί και μεγάλοι  απολαμβάνουν βουτιές στον μαγικό κόσμο του παραμυθιού. 
 
 Ένας από τους πιο αγαπημένους συγγραφείς  παιδικής λογοτεχνίας, έχοντας στο ενεργητικό του 7 μπεστ σέλερ, 12 διηγήματα για ενηλίκους και μεταφράσεις σε Αγγλικά, Αραβικά και Τούρκικα. Μιλάει στο texnes-plus για τα επόμενα σχέδια του. Ο δρόμος όπως φαίνεται είναι ανοιχτός ακόμα και για το Hollywood...Εξάλλου ο ίδιος έχει μότο του την φράση του Καρόλου Κουν: «Πρέπει να πιστέψουμε στα θαύματα για να συμβούν».
 

 lempesis 2 texnes plus

Πώς ξεκινήσατε να γράφετε για παιδιά;

Αυτό το ταξίδι ξεκίνησε κάπως αναπάντεχα , μιας και η αφορμή δόθηκε από κάτι τελείως διαφορετικό. Συγκεκριμένα από την ανάγκη μου να δημιουργήσω ένα θεματικό πάρκο για παιδιά το 2008. Μέσα από την διαδικασία δημιουργίας του, ανακάλυψα τον κόσμο της συγγραφής που υπήρχε μέσα μου και ομολογώ με κέρδισε ολοκληρωτικά. Από τότε δεν άρχισαν να γεννιούνται μόνο ιστορίες για παιδιά αλλά άλλαξε και όλη η επαγγελματική μου πορεία . Βούτηξα σε έναν κόσμο που όλα μπορεί να συμβούν , σ ένα κόσμο που τα θαύματα περπατάνε στο δρόμο αγκαζέ με τα όνειρα     

Πόσα βιβλία έχετε γράψει μέχρι σήμερα;

Έχω γράψει και έχουν εκδοθεί 19 βιβλία για παιδιά , από 4 ετών μέχρι 12 ετών καθώς και 12 παραβολές ενηλίκων. Το εικοστό , «Οι Ελέφαντες με Τιράντες», θα κυκλοφορήσουν τον Μάρτιο του 2020.

Τι εισπράττετε από τους μικρούς σας αναγνώστες;

Τα παιδιά που διαβάζουν τα βιβλία μου δείχνουν πως τα αγαπούν και από όσο μου λένε οι περισσότεροι γονείς, τα διαβάζουν πάρα πολλές φορές. Επίσης, όταν συναντάω τα παιδιά από κοντά μου κάνουν πολλές ερωτήσεις σχετικά με την ιστορία και τους ήρωες κι έτσι διαπιστώνω αυτή την αγάπη. Ωστόσο αυτό που με κάνει να συγκινούμε σε σχέση με την ανταπόκριση τους είναι τα δώρα και οι αγκαλιές ,που με κάνουν να θέλω συνέχεια να τους φτιάχνω όμορφες ιστορίες.

Οι γονείς βλέποντας τα παιδιά τους χαρούμενα καθρεφτίζουν το ίδιο. Το αστείο είναι πως επειδή οι πιο πολλοί μου λένε με τα μάτια γουρλωμένα πως έχουν διαβάσει τις ιστορίες άπειρες φορές , εγώ αντί να τους πω ευχαριστώ, τους ζητάω αστειευόμενος συγγνώμη!

Τι σας κινητοποιεί;

Με εμπνέουν οι ατέλειες τον ανθρώπων , οτιδήποτε στον κόσμο προσπαθεί να ομορφύνει , οτιδήποτε γύρω μας που προσπαθεί γενικά να γίνει από ατελές , τέλειο.

Φέτος ανεβαίνει η «Βυθούπολη» στο Θέατρο Παλλάς. Ποια άλλα βιβλία σας έχουν μεταφερθεί στη σκηνή;

Έχουν ανέβει κάποιες ιστορίες από τη σειρά Ψαρόσουπα και το Κομμάτι (ή Ουρανένιος). Επιπλέον έχω κάνει τη θεατρική μεταφορά του βιβλίου της Κατερίνας Μαρκαδάκη «Το σπάταλο τερατάκι» και μια εκδοχή του Αλαντίν. Στη Βυθούπολη φτάσαμε λόγο της συνεχόμενης προσπάθειας και της δέσμευσης μου προς τους αναγνώστες μου για εξέλιξη. Οφείλω απέναντι τους να παρουσιάζω κάθε φορά και κάτι καλύτερο βάζοντας τους στον κόσμο της φαντασίας ως αντάξιος οικοδεσπότης.

Επιπλέον στάθηκαν δίπλα μου άνθρωποι που στήριξαν και πίστεψαν στο έργο και στο όραμά μου. Τους αγαπώ πολύ και είμαι ευγνώμον για όλους όσους είναι κοντά μου αυτά τα χρόνια.

 

Στη «Βυθούπολη» συνεργάζεστε με τον ξάδερφό σας, Γιώργο Λεμπέση, ο οποίος υπογράφει τη μουσική της παράστασης. Μιλήστε μας γι’ αυτή τη συνεργασία.

Η συνεργασία μου με τον Γιώργο ήταν από τις πιο απολαυστικές που έχω κάνει μέχρι σήμερα. Οι μουσικές του με μάγεψαν γι αυτό και έγραφα τους στίχους πάνω στη μουσική και όχι το ανάποδο. Οι μελωδίες του με ενέπνεαν. Δουλέψαμε σκληρά επί ενάμιση χρόνο , κάναμε αλλαγές, γράφαμε ξανά και ξανά μέχρι και λίγο πριν την πρεμιέρα. Ως αποτέλεσμά ντύσαμε μουσικά ολόκληρο το έργο το οποίο θα ζήσει και μέσα από το CD που κυκλοφορεί από την MINOSEMIμε τον τίτλο Βουτιά στη Βυθούπολη και με τις φωνές των Σάκη Ρουβά , Πάνου Μουζουράκη , Ανδριάννας Μπάμπαλη, Καλομοίρας , Stereo SoulLocomondoIndraKayne, Χάρη Βαρθακούρη, Τάμτα και Γιώργου Λεμπέση.

Υπάρχουν σχέδια και για τον κινηματογράφο;

Αρχικά λατρεύω τον κινηματογράφο και σίγουρα θα είναι το επόμενο βήμα. Ήδη δουλεύουμε κάτι σχετικό για τα παιδιά σε συνεργασία με μεγάλη εταιρία στο Hollywood, το οποίο ελπίζω κάποια στιγμή να απολαύσουμε. Πέρα από αυτό όμως, φλερτάρω με την ιδέα συγγραφής σεναρίου για μια ταινία φαντασίας ενηλίκων κάτι το οποίο ομολογώ πως είναι πολύ δύσκολο για τα μέχρι τώρα ελληνικά δεδομένα. Αν και υπάρχουν πολλοί ταλαντούχοι συντελεστές στη χώρα μας , είμαστε μια πολύ μικρή αγορά για τα μεγέθη τέτοιων παραγωγών. Εγώ όμως θα το προσπαθήσω γιατί όπως έλεγε και ο Κάρολος Κουν: "Πρέπει να πιστεύουμε στα θαύματα για να συμβούν".

Είστε καλλιτεχνικός διευθυντής της εταιρείας που ανέλαβε, το φετινό videomappingστη Βουλή των Ελλήνων την ημέρα που άναψαν τα λαμπάκια στο χριστουγεννιάτικο δέντρο στο Σύνταγμα. Πώς προέκυψε αυτή η ιδέα και γιατί κατάφερε να κεντρίσει το ενδιαφέρον του ξένου Τύπου;

Η αρχική ιδέα για κάτι τόσο μεγάλο στην Αθήνα ήταν του ίδιου του Δημάρχου Κώστα Μπακογιάννη που προς τιμή του έφερε τα πιο μαγικά Χριστούγεννα που έχουμε δει στην πόλη. Αυτή του η επιθυμία κίνησε την διαδικασία κι έτσι δημιουργήθηκε μια εξαιρετική ομάδα. Η  Κατερίνα Γκαγκάκη αρχικά τηλεφώνησε στον Β. Μεντζελόπουλο και αμέσως κάναμε το πρώτο ραντεβού. Στη συνέχεια επιλέξαμε τη σκηνοθέτη Μέμη Κούπα ,που θα ήταν ικανή να μεταφέρει σε εικόνα αυτό που είχαμε στο μυαλό μας. Έτσι μια φανταστική ομάδα υπό την ομπρέλα της amuse,την καλλιτεχνική μου διεύθυνση και την στενή συνεργασία της Τεχνόπολις, άρχισε να δουλεύει πάνω στο σενάριο και στο όραμα. Το αποτέλεσμα το απόλαυσαν πολλές χιλιάδες Αθηναίοι από κοντά και ακόμα περισσότεροι σε ολόκληρη την Ευρώπη. Είμαι πολύ περήφανος γι αυτό που καταφέραμε όχι μόνο για το θέαμα που προσφέραμε αλλά γιατί αποδείξαμε πως ο κόσμος , χρειάζεται φαντασία.

lempesis 3 texnes plus

Αν σας έλεγα να ξεχωρίσετε, τρία σημεία στην μέχρι σήμερα διαδρομή σας. Ποια θα  ήταν αυτά;

Το πρώτο χρονικά είναι η δημιουργία του TownForKidsτο οποίο και έγινε η αφορμή για να ανακαλύψω μέσα μου τον κόσμο της δημιουργίας.

Το δεύτερο είναι η γνωριμία μου με τον Βασίλη Μεντζελόπουλο και η συνεργασία μου με την AMUSE που με έκανε να ξεπεράσω όρια και σύνορα .

Και το τρίτο , η συνεργασία με την εταιρία CreativeCapersστο Hollywoodκαι τον απίθανο DavidMolinaπου με έκανε να πιστέψω πως τίποτα τελικά δεν είναι απίθανο, αρκεί να είσαι ζωντανός και γεμάτος όνειρα!

Τα μελλοντικά σας σχέδια, ποια είναι;

Να εξελίξω τη δουλειά μου ως καλλιτεχνικός διευθυντής της amuseκαι να γράψω το επόμενο musicalτο οποίο έχω ήδη αρχίσει να δημιουργώ και σας διαβεβαιώ, είναι γεμάτο μαγεία .

 

 

 

 

 

 
 “Όταν θέλεις να ζήσεις κάτι και το ζεις, ακυρώνεις τον θάνατο!” μου είχε πει σε παλιότερη συνέντευξή μας το 2016, τότε που όλα ήταν ακόμη καλά. Τελικά τα λόγια του έμελλε να είναι προφητικά. Ο Θάνος Μικρούτσικος το πάλεψε μέχρι το τέλος και κατάφερε να περάσει στην αιωνιότητα, όχι μόνο μέσα από το αναμφίβολα σπουδαίο έργο του αλλά και από την παλικαρίσια στάση του απέναντι στον καρκίνο. Η κηδεία του θα γίνει τη Δευτέρα 30 Δεκεμβρίου και ώρα 14:30 στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. Αντί για στεφάνια, η οικογένεια του Θάνου Μικρούτσικου παρακαλεί να διατεθούν τα χρήματα για τα ασυνόδευτα προσφυγοπούλα της Μόριας. GR 07017 1355 0006 3551 3856 0788 -Τράπεζα Πειραιώς.
 
Τον Μικρούτσικο  δεν θα τον διαβάσουν οι παπάδες, η κηδεία του θα είναι πολιτική αλλά όλη του η στάση:η τελευταία του ανάρτηση που μιλούσε για τη σημασία της αιμοδοσίας, όπως και η τελευταία του επιθυμία, να διατεθούν τα χρήματα αντί στεφάνων στα ασυνόδευτα προσφυγόπουλα είναι ένα μάθημα χριστιανισμού και ανθρωπισμού. Πόσο αφάνταστα δύσκολο είναι να ξέρεις ότι το τέλος πλησιάζει και να θέλεις να είσαι γενναιόδωρος για να δώσεις δύναμη σ' όσους αφήνεις πίσω σου;
 
 
"Το όνειρο μου δεν είναι να παίξω στην όπερα του Βερολίνου, το όνειρο μου είναι να ξεπερνάω τα όριά μου! Έχω τη δύναμη να ξεπερνάω τα όριά μου; Έχω τη δύναμη να τα σπρώχνω; Να τα διευρύνω; Άρα έχω τη δύναμη να κατακτώ το αδύνατο; Θεωρώ ότι η δικαίωση της ζωή μου, θα ‘ρθει, την ώρα που θα πεθαίνω, η λειτουργία μου να ‘ναι όπως αυτή τη στιγμή που σου μιλάω."
 
 
Αυτά τα προφητικά λόγια τρία χρόνια πριν μοιάζουν να επιβεβαιώνονται σήμερα, την πρώτη μέρα που ξυπνήσαμε χωρίς τον Θάνο Μικρούτσικο ανάμεσά μας. Ο σπουδαίος συνθέτης έφυγε "παρών" και έδωσε με τη στάση του ένα παράδειγμα αξιοπρέπειας και γενναιοδωρίας. Κατάφερε να μπολιάσει το χωράφι της ζωής του με την αγάπη που πήρε και οι καρποί που μας άφησε μας δίνουν δύναμη να ακολουθήσουμε την προτροπή του “:Το ζήτημα δεν είναι να είσαι αιχμάλωτος. Το να μην παραδίνεσαι αυτό είναι” , όπως έλεγε και ο Χικμέτ. 
 
Καλή αντάμωση 
 

Σάββατο βράδυ, 14η Δεκεκμβρίου. 

Έξω πολύ κρύο- μέσα πραγματική ζέστη. Ο αντικαπνιστικός νόμος έχει καθαρίσει το μαγαζί από κάθε σύννεφο και σε αφήνει να περιεργαστείς τον όμορφο χώρο. Ζεστός, ξύλινος, ψηλοτάβανος. Σαν να βρίσκεσαι σε ένα καταφύγιο από τη μιζέρια των δρόμων, φιλόξενος χώρος οι Γραμμές. 

23:30

Βγαίνει στη σκηνή ο Στέφανος Κορκολής. Πραγματικά συγκινημένος για την παρουσία του κόσμου και ευγνώμων.Αφού μετά τις sold-out παραστάσεις στη Σφίγγα, το κοινό τον ακουληθεί και στις Γραμμές. Μόνος του πάνω στη σκηνή μας ξεναγεί στις «Μουσικές του Ιστορίες», ξεδιπλώνοντας τον χάρτη του προγράμματος που θα ακολουθήσει.

Κάθεται στο πιάνο και αρχίζει να σολάρει. Σε έναν προτζέκτορα πίσω του, μια live cam προβάλλει κοντινά από τα μαγικά του δάχτυλα που αναστατώνουν τα πλήκτρα. Χωρίς ανάσα μας χαρίζει τα δύο πρώτα τραγούδια της βραδιάς και μετά σηκώνεται και σεμνά μας συστήνει έναν- έναν τους συνεργάτες του που έρχονται και παίρνουν τη θέση τους επί σκηνής. Με αγάπη και με ένα σεβασμό που σπάνια συναντάς σε τόσο αναγνωρισμένους καλλιτέχνες.

Και λίγο πριν το ταξίδι ξεκινήσει μοιράζεται μαζί μας μια παιδική ανάμνηση, τη νταντά του που με κακά ελληνικά προσπαθούσε από τότε να ορίσει την ευγένειά του και θέλοντας να πει ότι «έχει τρόπους» συνήθιζε να τον φωνάζει «τροπικό». Βαφτίζει λοιπόν δικαιωματικά τη μπάντα του τροπική και ξεκινάει.

manousaki

Το πρόγραμμα που έχει συνθέσει είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον και καταφέρνει να αγγίξει όλους όσους το παρακολουθούν, είτε γνωρίζουν τα τραγούδια του είτε όχι. Συστήνεται σαν δημιουργός και χορτασμένος από τη χρυσόσκονη του ερμηνευτή η μόνη του έγνοια είναι πια να μοιραστεί τη μουσική του μαζί μας, κάνοντας τη βραδιά να κυλήσει όμορφα. Και το πετυχαίνει. Από το «Σβήσε το φεγγάρι» μέχρι το «Σκόνη και θρύψαλα» και από τον Μίμη Πλέσσα ως τον Μίκη Θεοδωράκη προσπαθεί να χωρέσει στη βραδιά όλες του τις μουσικές επιρροές και συνιστώσες. Και μας γνωρίζει τον πολύπλευρο, υπερταλουντούχο και ουσιαστικά ευγενή εαυτό του. Μαζί του, η δωρική Σοφία Μανουσάκη που με την εντυπωσιακή φωνή της, καταφέρνει -τις περισσότερες φορές μάλιστα acapella- να μας κάνει να ανατριχιάσουμε με την ερμηνεία της. Ερωτόκριτος και μαντινάδες μπλεγμένες με ξένη jazz. Και κάνουν τα λεπτά να πετάνε από πάνω μας και όταν το ρολόι δείχνει 2:30κανένας δε θέλει να φύγει.Ούτε αυτός που φαίνεται διατεθειμένος να χτυπάει ως το πρωί τα πλήκτρα του πιάνου του για εμάς, ούτε εμείς που κάπως έχουμε γίνει μια παρέα που διστάζουμε να διαλύσουμε.

Αποχωρούμε στις 3:00 πμ με βαριά καρδία αλλά και με μια αίσθηση πετυχημένου ραντεβού, που ξέρεις ότι δε μπορεί να μην έχει συνέχεια....

«γραμμές»

Κωνσταντινουπόλεως 111, Κεραμεικός

Τηλ. Κρατήσεων: 2103477058 - 6945106604

Ημέρες παραστάσεων: 21,24,25,28, 31/12 και 4/1/2020

Προπώληση: viva.gr

 IMG 3244

Συντελεστές

Σοφία Μανουσάκη: τραγούδι

Βασίλης Δεφίγγος: σαξόφωνο, φλάουτο, κρουστά, πλήκτρα

Ρόλη Γιαμοπούλου: τύμπανα, κρουστά, τραγούδι

Σπύρος Γεωργαντάς: κιθάρες, τραγούδι

Βίκτωρ Κουλουμπής: μπάσο

Στέφανος Κορκολής: πιάνο, ενορχηστρώσεις, διασκευές, τραγούδι

Λίγες μέρες πριν την εκπνοή του έτους, θυμόμαστε αγαπημένα πρόσωπα του θεάτρου που μίλησαν στο texnes-plus από τον Ιανουάριο του 2019 μέχρι και τον Δεκέμβριο του 2019. 

Συνολικά πάνω από 200 καλλιτέχνες μας άνοιξαν το καμαρίνι τους, έγραψαν για ό,τι τους "καίει",μίλησαν και φωτογραφήθηκαν για texnes-pluς. 

Ποιες συνεντεύξεις όμως ξεχωρίσατε εσείς; Ποια πρόσωπα διαβάστηκαν περισσότερο από τους αναγνώστες του texnes-plus;

Συνεντεύξεις που κατάφεραν να ξεπεράσουν ακόμη και τα 20.000 views!

Είθε το 2020, να μας χαρίσει ακόμη μεγαλύτερες θεατρικές συγκινήσεις και συναντήσεις μ' ανθρώπους που όλοι μας αγαπάμε. 

 

15. Γιώργο Χρανιώτη, Υπάρχει Έρωτας, Χωρίς Σεξ; (Συνέντευξη) 

Συνέντευξη: Δήμητρα Πέτρου/Φωτογραφίες: Πάτροκλος Σκαφιδάς 

fe40d07bc0dc8a93c10b26a018d402d5 L

 

14.Δημήτρης Φραγκιόγλου: «Η Αναβίωση Σειρών Είναι Δίκοπο Μαχαίρι»

Συνέντευξη: Δήμητρα Πέτρου/Φωτογραφίες Κόσμας Ινιωτάκης 

 dimitris fragioglou texnes plus

13.Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου: «Υπάρχει Μια Φτήνια Άνευ Προηγουμένου» 

Συνέντευξη:Γιώτα Δημητριάδη/ Φωτογραφίες: Κοσμάς Ινιωτάκης 

 7a250ff794ecff013567c1bf66effc1a XL

 

12.Θανάσης Τσαλταμπάσης:«Ο Ηθοποιός Οφείλει Να Έχει Ένα Μυστήριο»

Συνέντευξη: Γιώτα Δημητριάδη/ Φωτογραφίες: Χριστίνα Δενδρινού 

tsaltadasis texnes plus cover

 

11.Ο Γεράσιμος Και Ο Νικορέστης Δεν Πήραν Ούτε Ένα Ευρώ Επιχορήγηση (Συνέντευξη)

Συνέντευξη Γιώτα Δημητριάδη/φωτογραφίες Χριστίνα Δενδρινού 

xaniotakis skafidas texnes 7 plus

 

TOP 10

10. Μαρία Ζορμπά: «Μέχρι Σήμερα Δεν Είχα Κάτι Σοβαρό Να Ακουμπάω»

Συνέντευξη: Γιώτα Δημητριάδη 

 

zorba

9. Σάββας Στρούμπος: «Τα Έργα Αποκαλύπτονται Όταν Αρνηθούμε Τα Κλισέ Που Έχουν Κατακάτσει Πάνω Τους» 

Συνέντευξη: Γιώτα Δημητριάδη/ Φωτογραφίες: Χριστίνα Δενδρινού

savvas stroumbos texnes plus

 

8.Η Μαρία Πρωτόπαππα Δεν Έγινε Γιατρός Και Υπήρξαν Φορές Που Το Μετάνιωσε (Συνέντευξη)

Συνέντευξη: Γιώτα Δημητριάδη/Φωτογραφίες:Κοσμάς Ινιωτάκης

maria protopapa 3 texnes plus

 

7.Ο Στέλιος Μάινας Βρίσκεται Σε Συνεχές Reloading (Συνέντευξη)

Συνέντευξη Γιώτα Δημητριάδη/ Φωτογραφίες: Χριστίνα Δενδρινού

mainas texnes plus 9

 

6.Ανακαλύψαμε Ένα Ακόμη Ταλέντο Του Λεωνίδα Κακούρη (Συνέντευξη) 

Συνέντευξη:Γιώτα Δημητριάδη/Φωτογραφίες:Κοσμάς Ινιωτάκης

leonidaskakouris texnes plus2

 

TOP 5

5.Βασίλη Μαυρογεωργίου: Τι Κόλλημα Έχεις Φάει Με Τα Ισπανικά Έργα

 Συνέντευξη Αναστάσης Πινακουλάκης/φωτογραφίες Χριστίνα Δενδρινού

vasilis mavrogeorgiou texnes plus

 

4.Αμαλία Αρσένη: «Η Παράσταση Ήταν Μια Ανάγκη Μου Να Μιλήσω Για Τον Θάνατο Του Πατέρα Μου»

Συνέντευξη Γιώτα Δημητριάδη/φωτογραφίες Κοσμάς Ινιωτάκης

amalia arseni texnes plus6

 

3.Θάλεια Ματίκα Και Τάσος Ιορδανίδης:11 Χρόνια Μαζί Στη Ζωή Και Στη Σκηνή! (Συνέντευξη) 

Συνέντευξη Γιώτα Δημητριάδη/φωτογραφίες Κοσμάς Ινιωτάκης

iordanidis matika texnes plus

2.Άρης Μπινιάρης: «Η Ουδετερότητα Δεν Προσφέρει Καρπούς Για Σκέψη»

Συνέντευξη: Γιώτα Δημητριάδη/Φωτογραφίες:Χριστίνα Δενδρινού

 69537439 1125202977869806 5226908506979827712 n

1.Γιασεμί Κηλαηδόνη, Τι Σου Λείπει Περισσότερο Από Τον Λουκιανό;

Συνέντευξη: Γιώτα Δημητριάδη/Φωτογραφίες: Χριστίνα Δενδρινού

 61b2457bd26e807bc7886562638d9f31 XL

Συνέντευξη:Γιώτα Δημητριάδη

Φωτογραφίες: Κοσμάς Ινιωτάκης

Ο Λεωνίδας Κακούρης, τους τελευταίους μήνες, δίνει έναν αγώνα δρόμου, με δεκάωρα καθημερινά γυρίσματα, πρόβες για το έργο του Μηνά Βιντιάδη «Ο Κάτω Παρθενώνας» και καθημερινή μελέτη των σκηνών της επόμενης μέρας για τις «Άγριες Μέλισσες». Παράλληλα, σε λίγες μέρες, θα τον δούμε και στη μεγάλη οθόνη να ερμηνεύει τον Βασίλη Τσιτσάνη, στην ταινία «Ευτυχία», για τη ζωή της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου.

Το ραντεβού μας είναι στο Θέατρο Άλμα λίγο μετά την πρόβα. Ο άνθρωπος που έχω απέναντί μου κερδίζει, άμα τη εμφανίσει,  το σεβασμό και τη συμπάθειά μου: σοβαρός, ευγενής αλλά και μ’ ένα ακόμη ταλέντο που δεν το γνώριζα κι έρχεται σε απόλυτη αντίθεση με την τηλεοπτική του εικόνα ως Δούκα Σεβαστού.

Ο Λεωνίδας Κακούρης μπορεί να σε ρίξει κάτω από τα γέλια, όταν ξεκινάει τις μιμήσεις!

Το πρώτο πράγμα που τον ρωτάω, πριν καν πατήσω το rec για την ηχογράφηση, είναι πώς αντιμετωπίζει τον ενθουσιασμό του κοινού για τη σειρά: «Και πριν λίγο, που ψώνισα από το ψιλικατζίδικο έβγαλα και μια σέλφι! Μου ζήτησε ένα παλικάρι μια φωτογραφία...Ε, δεν μπορείς και να αρνηθείς! Έτσι, όπως κρεμόμαστε, άλλωστε όλοι στα μανταλάκια θα ήταν και χαζό να το αρνηθείς. Η αγάπη του κόσμου κι ο τρόπος που έχει αγκαλιάσει τη σειρά μας δίνει χαρά και δύναμη.

leonidaskakouris texnes plus5

 

Στο έργο του Μηνά Βιντιάδη: «Ο Κάτω Παρθενώνας» o επίλογος του τίτλου δεν είναι τυχαία. Πείτε μας δύο λόγια γι’ αυτό.

Ναι, μ’ αυτό ο συγγραφέας εννοεί ένα μικρό χωριό, όπου ζει ο ένας εκ των δύο πρωταγωνιστών. Ένας άστεγος, ο οποίος παραμένει στο δρόμο περισσότερο από ιδεολογία. Μετά από μια πολύ δύσκολη φάση της ζωής του αποφασίζει να πετάξει ό,τι περιττό έχει και να ζήσει με τα λιγότερα.  Ο «Κάτω Παρθενώνας» είναι ένα  μικρό χωριό στον λόφο του Φιλοπάππου.

Μπορούμε να δούμε τους ήρωες του Βιντιάδη ως δύο μπεκετικούς κλοσάρ ήρωες κι, ίσως, τον έναν αντανάκλαση του άλλου;

Ναι, θα μπορούσε να είναι το άσπρο και το μαύρο. Ουσιαστικά στο έργο συγκρούονται δύο διαφορετικοί κόσμοι: ο ένας βλέπει τον Παρθενώνα από τη σπηλιά του κι ο άλλος από το υπέροχο πανάκριβο διαμέρισμά του. Κάποια στιγμή, λοιπόν, ο επιχειρηματίας βρίσκεται σε μια τραγική κατάσταση, καθώς την επόμενη μέρα θα κυκλοφορήσουν οι εφημερίδες γράφοντας την επικείμενη χρεοκοπία του. Μέσα στην απόγνωσή του αυτός ο άνθρωπος, μη γνωρίζοντας τους λόγους που τον οδήγησαν σ’ αυτή την παρακμή, επιλέγει μια ακραία λύση. Γιατί πίσω από κάθε οικονομική καταστροφή υποβόσκει και μια ηθική παρακμή, όπως συμβαίνει σήμερα, και στη χώρα μας. Διότι, αν δεν υπήρχε ηθική κρίση, με τα σκάνδαλα και τα ψέματα που λέγονται στον λαό, δεν θα είχαμε βρεθεί σ’ αυτά τα αδιέξοδα. Δεν θα κορόιδευε ο ένας τον άλλον και τα πράγματα θα ήταν πολύ καλύτερα.

leonidaskakouris texnes plus6

Ο λαός έχει μάθει  να  τιμωρεί με την ψήφο του για τα ψέματα που ακούει;

Φοβάμαι, πώς όχι. Ο λαός, εμείς δηλαδή, έχουμε πολύ κοντή μνήμη. Μνήμη χρυσόψαρου, ξεχνάμε πάρα πολύ εύκολα και πιστεύουμε, επίσης, πολύ εύκολα αυτόν  που θα μας πει αυτά που θέλουμε να ακούσουμε.

Ας επανέλθουμε στη σύγκρουση των δύο αυτών κόσμων...

Η σύγκρουση των δύο κόσμων έχει να κάνει ως εξής: ο επιχειρηματίας καλεί τον άστεγο σπίτι του πιστεύοντας ότι αν του δώσει ένα μεγάλο ποσό θα καταφέρει να πετύχει τον στόχο του. Ποιος είναι αυτός; Να τον πείσει να τον σκοτώσε, ώστε να εισπράξει η οικογένεια του την αποζημίωση από την ασφαλιστική εταιρεία. Με μια απάτη, λοιπόν, με μια  δήθεν δολοφονία, θέλει να αποκαταστήσει τη φήμη του, ώστε να μην έχει τη ρετσινιά του αποτυχημένου.

Ξαφνικά, όμως, έρχεται σ’ επαφή μ’ έναν τελείως διαφορετικό άνθρωπο από αυτόν που θα περίμενε, έναν καλλιεργημένο τύπο, ιδιαίτερα μορφωμένο, ο οποίος από τα λεγόμενά του φαίνεται ότι είχε ένα επίπεδο ζωής, από τη μεσαία τάξη και πάνω.

Υπάρχει κι ένα πραγματικό περιστατικό πίσω από το θεατρικό έργο: το 1994 η Γιόλα Βαγενά ζήτησε από τον Ματθαίο Μορσελά,  ο οποίος ήταν άστεγος, να τη δολοφονήσει....

Ναι, βέβαια. Οι άστεγοι πολλές φορές χρησιμοποιούνται από διάφορα στρώματα της κοινωνίας, από τα ψηλότερα μέχρι τα χαμηλότερα. Πριν τρία χρόνια, είχαμε ανεβάσει ένα έργο, το «Συγγνώμη» (της Μάρτα Μπουτσάκα, σε σκηνοθεσία Τάκη Τζαμαριά), όπου τρεις έφηβοι πυρπόλησαν μια άστεγη γυναίκα και της έβαλαν φωτιά για να ανεβάσουν το βίντεο στο youtube. Κι αν μπείτε στο youtube θα δείτε ασύλληπτα πολλά τέτοια περιστατικά. Βλέπεις κτηνώδη τζιπ και να βγαίνουν από μέσα δύο –τρία άτομα και να χτυπάνε, χωρίς έλεος, αστέγους.

leonidaskakouris texnes plus4

 Τη σκηνοθεσία της παράστασης υπογράφει η Βάνα Πεφάνη. Έχετε κι εσείς εμπειρία ως σκηνοθέτης. Πόσο διαφορετικό είναι να σκηνοθετεί κάποιος ηθοποιός συναδέλφους του;

Εξαρτάται. Έχω συναντήσει  ανθρώπους, οι οποίοι είναι αποκλειστικά σκηνοθέτες και δεν ξέρουν να δουλέψουν με τους ηθοποιούς, μένουν μόνο στο να δημιουργήσουν κάποιες εικόνες και κάποια σχήματα επί σκηνής. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις, ο ηθοποιός πρέπει να καλύψει το κενό του σκηνοθέτη δουλεύοντας μόνος του πάνω στην ερμηνεία του.

Η Βάνα, επειδή είναι κι ίδια ηθοποιός κι επειδή το έργο είναι ένα έργο ερμηνειών, δεν στηρίζεται, δηλαδή, σε εντυπωσιακά σκηνικά, εφέ, κ.λ.π., έχεις την αίσθηση, ως ηθοποιός, ότι από κάτω υπάρχει ένα μάτι και μια φροντίδα, η οποία θα σε προστατεύσει από τις κακοτοπιές. Επιπλέον, η Βάνα είναι πολύ ανοιχτή, καθώς σ’ αφήνει να φέρεις ιδέες στην πρόβα.

Παράλληλα, βιώνετε μια μεγάλη τηλεοπτική επιτυχία με τις «Άγριες Μέλισσες». Πώς την εισπράττετε από τον κόσμο;

Είναι από τις φορές που καταλαβαίνεις ότι τη σειρά την παρακολουθεί πολύ κόσμος. Υπάρχει ένας ενθουσιασμός από το κοινό κι αυτό μας δίνει χαρά και κουράγιο!

Γιατί πέτυχε αυτή η σειρά;

Γιατί είχε καλά υλικά! Ποια είναι αυτά; Πρώτα απ’ όλα το σενάριο, έπειτα ο άνθρωπος, που επιμελείται του σεναρίου, ο σκηνοθέτης που αναλαμβάνει  να το στήσει, οι σκηνοθέτες που είναι στα γυρίσματα, η σκηνογραφία και μετά οι ηθοποιοί. Σε κάποιες περιπτώσεις, λοιπόν, όλα αυτά τα υλικά έρχονται και κουμπώνουν. Οι μέλισσες είναι μια τέτοια περίπτωση. Είναι ένα μελίσσι που βουίζει συνεχώς. Από τον Αύγουστο, που ξεκινήσαμε να δουλεύουμε, δεν έχουμε σταματήσει λεπτό! Όλοι οι συντελεστές είμαστε εργάτριες μέλισσες και δουλεύουμε συνέχεια....Το μέλι μας, όμως, καταναλώνεται κι όσο καταναλώνεται, τόσο θα πρέπει να το παράγουμε και πάντα με την έννοια και τη φροντίδα για να μην χαθεί η ποιότητά μας.

 

leonidaskakouris texnes plus7

 

Φαντάζομαι, όλοι θα σας ρωτάνε: «Τι θα γίνει στη συνέχεια...»

Ναι, αλλά τι να σας πω; Γίνεται χαμός! Ποιον να πιάσεις και ποιον να αφήσεις. Δεν είναι ένας είναι χωριό ολόκληρο!

Δεν είναι πιο δύσκολο να χτίσεις έναν χαρακτήρα, όταν δεν γνωρίζεις από την αρχή τι θα γίνει; Σ’ ένα θεατρικό έργο υπάρχει αρχή, μέση, και τέλος. Στα τηλεοπτικά σενάρια αυτό διαφέρει.

Σαφέστατα. Εδώ, όμως, πριν ξεκινήσουμε είχαμε 30-40 σενάρια. Μέσα σ’ αυτά, λοιπόν, μπορείς να δεις την πορεία του χαρακτήρα σου. Φυσικά, συζήτησα πολύ και με τη σεναριογράφο της σειράς για το πως έχει στο μυαλό της τον ρόλο και μετά από συνεργασία καταλήξαμε σ’ αυτή την προσωπικότητα του Δούκα, την οποία παρακολουθείτε στη σειρά.

Ποιος είναι για εσάς ο Δούκας;

Είναι ένας σκληρός, αυταρχικός άνθρωπος μ’ έναν δικό του κώδικα τιμής.  Ουσιαστικά ένας άνθρωπος ανάπηρος, που πίσω από το προσωπείο του πλούσιου και δυνατού κρύβεται ένα παιδί, το οποίο πάντα, μάταια, έψαχνε την επιβεβαίωση από τον πατέρα του.

Αντιστοίχως, κι αυτός διαιωνίζει την ιστορία, με το να φέρεται με τον ίδιο τρόπο στα παιδιά του, δημιουργώντας πάλι κάποιους ανθρώπους πολύ σκληρούς, όπως είναι ο Κωνσταντής. Ουσιαστικά, κι εκείνος αναζητά την αγάπη και την αποδοχή, αλλά δεν τις βρίσκει με αποτέλεσμα να ξεσπά πάνω στους άλλους.

leonidaskakouris texnes plus2

 

 

Είναι αλήθεια ότι προτιμούσατε να παίξετε τον ρόλο του Μιλτιάδη, ώστε να μην είστε πάλι ο «κακός» της ιστορίας;

Ισχύει. Εξάλλου μου είχαν πει ότι με σκεφτόντουσταν για έναν από τους δύο ρόλους κι επειδή εκείνη την περίοδο είχα τελειώσει την «Επιστροφή», όπου είχα φάει δεν ξέρω και εγώ πόσο κόσμο...(γέλια!) Σκεφτείτε ότι είχα πάει σ’ένα νεκροταφείο να κάνουμε γύρισμα και μου λέει ο πάτερ : «Έλα, έλα μου το γέμισες το μαγαζί!» (γέλια) .

 Ήθελα, λοιπόν, να κάνω έναν θετικό ήρωα, γιατί έχω κουραστεί να μου λένε «πόσο κακός είσαι». Από την άλλη, οι «κακοί» έχουν πάντα μεγάλο ενδιαφέρον για έναν ηθοποιό, γιατί στόχος είναι να μπορέσεις να αναδείξεις κι άλλες ποιότητες του χαρακτήρα. Στον Δούκα προσπάθησα, από την αρχή, να βρω τα τρωτά του σημεία και να τα αναδείξω. Αυτός ο άνθρωπος για να είναι τόσο σκληρός κάτι υπάρχει από πίσω... Δεν θα είχε κανένα νόημα αν μέναμε μόνο στο πρώτο επίπεδο.

Νομίζω, πως εκείνη την εποχή,  κι ειδικά στην επαρχία, οι άνθρωποι ήταν έτσι κι αλλιώς πιο σκληροί...

Σίγουρα, όλοι  ήταν  πιο σκληροί εκείνη την εποχή και δεν υπήρχε και η κατάθλιψη...Σκέφτεσαι ότι τότε ήταν τόσο δύσκολα τα πράγματα κι, όμως, δεν ήταν σε τέτοια έξαρση οι ψυχικές νόσοι.

Σήμερα, που η ζωή είναι πολύ πιο εύκολη, ο μισός πληθυσμός πάσχει από  κατάθλιψη. Τότε η Ελλάδα, έβγαινε από έναν πόλεμο, και το μόνο που είχε σημασία ήταν να επιβιώσεις, να καταφέρεις να υπάρξεις και την επόμενη μέρα. Οτιδήποτε άλλο δεν είχε θέση στις ζωές των ανθρώπων. Παράλληλα ήταν εποχές, στις οποίες υπήρχε ένα όραμα, να προσπαθήσουν να βελτιώσουν τις ζωές τους, να φύγουν από τα χωριά και να πάνε στα αστικά κέντρα. Υπήρχε μια ελπίδα για το μέλλον...

 

leonidaskakouris texnes plus1

 

Έχετε περάσει κάποια δύσκολη ψυχολογική φάση ή κατάθλιψη;

Ναι, έχω περάσει και νομίζω οι περισσότεροι άνθρωποι στην εποχή μας, είτε το έχουμε καταλάβει, είτε όχι έχουμε νιώσει την ανάσα από αυτό το μικρό τερατάκι. Είναι σημείο των καιρών. Ζούμε σε μια εποχή εικονικής πραγματικότητας, έχουν χαθεί τα απλά, τα ανθρώπινα, αυτά που εξαργυρώνονται εκείνη τη στιγμή.

 Όλα τα ωραία πράγματα είναι δωρεάν, απλά οι άνθρωποι φοβόμαστε να κοιταχτούμε κατάματα με τον άλλον και να πούμε την αλήθεια μας.  Ο καθένας βρίσκει τρόπους ή προσωπεία για να καλύπτει τις αδυναμίες του. Αυτό μέχρι ενός σημείου είναι καλό, γιατί ο κόσμος δεν είναι αγγελικά πλασμένος, αλλά να μην πηγαίνουμε και στο άλλο άκρο, να είμαστε αδιάβροχοι και να μην μας επηρεάζει τίποτα.

Αυτό ισχύει περισσότερο στον δικό σας κλάδο;

Ναι, γιατί έχει πάρα πολύ μεγάλη ανασφάλεια. Σ’ όποιο σημείο της καριέρας σου κι αν βρίσκεσαι, είτε είσαι στην αρχή, είτε στη μέση, είτε στο τέλος. Κάθε παράσταση είναι μια καινούργια πρόκληση και μια πηγή ανασφάλειας. «Θα πάει;», «Δεν θα πάει;», «Θα έχει καλλιτεχνικό ενδιαφέρον;», «Θα έχει κόσμο;» .

Για εσάς, τι μετράει περισσότερο: να έχει κόσμο, να γραφτούν καλές κριτικές, να σας πει ένας συνάδελφος καλά λόγια;

Και τα τρία αυτά είναι πολύ σημαντικά! Αν μια παράσταση έχει κόσμο, δείχνει ότι η δουλειά σου έχει απήχηση. Για μένα, όμως, είναι πολύ σημαντικές κι οι συνεργασίες, όπως τώρα με τον Χρήστο Σαπουτζή, με τον οποίο παίζουμε μαζί κι αισθάνομαι πολύ καλά.

 

 

leonidaskakouris texnes plus3

 

Έχει τύχει να παίξετε σε μια παράσταση που εσάς σας ικανοποιούσε, αλλά δεν είχε ανταπόκριση ή και το αντίστροφο;

Βέβαια, σε τόσες δουλειές είναι λογικό. Το οξύμωρο είναι ότι αυτές που δεν πήγαν δεν τους άξιζε να μην πάνε καλά και κάποιες άλλες μπορεί να πήγαν πολύ καλύτερα από όσο τους άξιζε. Αυτό το ξέρει μόνο Θεός του Θεάτρου...

Ξεκινήσατε από τη Νομική, αλλά στη συνέχεια κάνατε στροφή στην υποκριτική;

Όχι, ξεκίνησα παράλληλα στο Πολιτικό της Νομικής και στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Στη Νομική άντεξα μέχρι το 3ο έτος, στη συνέχεια κατάλαβα ότι μόνο το θέατρο μ’ ενδιαφέρει.

Υπήρχαν στιγμές που μετανιώσατε γι’ αυτό;

Όχι. Μπορεί κάποιες  φορές να ζορίστηκα και κάποιες άλλες να σκέφτηκα ότι, ίσως, μπορώ να κάνω και κάτι άλλο, αλλά ποτέ δεν πίστεψα ότι θα μείνω μακριά από την υποκριτική.

Με τη σύζυγός σας είστε ένα καλλιτεχνικό ζευγάρι. Τα παιδιά σας έχουν εκφράσει καλλιτεχνικές ανησυχίες;

Τα παιδιά κάνουν κλασικό και σύγχρονο χορό και τα δύο (αγόρι και κορίτσι), πανιά, εναέρια γυμναστική και μουσική. Κάποιες φορές τα έχω πάρει, σε κάτι AudioBook, που έχω κάνει για παράδειγμα στη «Φόνισσα» του Παπαδιαμάντη κι ήταν και πολύ καλά! Γενικά, νομίζω ότι είναι καλλιτεχνικές φύσεις.

 

leonidaskakouris texnes plus8

 

Πώς αντιμετωπίζουν την επιτυχία του μπαμπά τους; Φαντάζομαι θα γίνεται ένας χαμός στο σχολείο.

Κάπως έτσι, βέβαια, κι εγώ προσπαθώ να το υποβιβάσω. Δεν θέλω να έχουν την αίσθηση ότι είναι κάτι τρομερά σημαντικό.

Θα σας δούμε και στην ταινία του Άγγελου Φραντζή, «Ευτυχία», για τη ζωή της στιχουργού Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου. Η ιστορία της γνώρισε μεγάλη επιτυχία και στο θέατρο στην παράσταση με τη Νένα Μεντή και, τώρα, θα την δούμε και στη μεγάλη οθόνη. Γιατί μας γοητεύει τόσο πολύ η ζωή της;

Η Παπαγιαννοπούλου ήταν μια γυναίκα, η οποία εμποτίστηκε από τη ζωή! Ζούσε τις καταστάσεις και πάλεψε πάρα πολύ. Μας άφησε αυτά τα υπέροχα διαμάντια, τα οποία πήραν στα χέρια τους σπουδαίοι συνθέτες κι έχουμε αυτή τη μοναδική παρακαταθήκη.

Σε ποιόν ρόλο θα σας δούμε;

Θα ερμηνεύσω τον Βασίλη Τσιτσάνη! Και ξέρετε πώς μιλούσε ο Τσιτσάνης ε; (Μιμείται τη φωνή του τέλεια!)

Σε λίγες μέρες, αποχαιρετάμε στο 2019. Τι κρατάτε και τι θέλετε να ξεχάσετε από αυτή τη χρονιά;

Από το ’19 θα αφήσω πίσω κάποιες δυσκολίες, οικογενειακές, που είχαμε με κάποια θέματα υγείας, τα οποία ευτυχώς πήγαν καλά και τελείωσαν. Φυσικά, κρατάω την «Επιστροφή», η οποία ήταν κι η επιστροφή μου στην τηλεόραση κι η γνωριμία μου με τη Μελίνα την Τσαμπάνη και με οδήγησε στις «Άγριες Μέλισσες». 

leonidaskakouris texnes plus9

 

Info: Ο Λεωνίδας Κακούρης πρωταγωνιστεί μαζί με τον Χρήστο Σαπουτζή στο έργο του Μηνά Βιντιάδη «Ο Κάτω Παρθενώνας», σε σκηνοθεσία Βάνας Πεφάνη. Πρεμιέρα 16 Δεκεμβρίου στο Θέατρο Άλμα .

Από 19 Δεκεμβρίου κυκλοφορεί στις αίθουσες η ταινία «Ευτυχία» του Άγγελου Φραντζή.

Από Δευτέρα έως Πέμπτη τον παρακολουθούμε στη σειρά του ANT1 «Άγριες Μέλισσες».

 

tg gif 300 250px

bookfeed_konstantinidis

anixnos250x300

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:00 στο Θέατρο 104

Κλείστε εγκαίρως τις θέσεις σας μέσω viva.gr 

Για 8 ακόμη παραστάσεις μέχρι 30 Ιανουαρίου 

 

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

sample banner

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία