Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
Γιώτα Δημητριάδη

Γιώτα Δημητριάδη

Το έργο του Χριστόφορου Χριστοφή με τίτλο: «Toulouse-Lautrec: Η φαντασία της αμαρτίας» θα σκηνοθετήσει ο Παναγιώτης Γεωργούλας στο Ίδρυμα Θεοχαράκη.

Η πρεμιέρα αναμένεται στις 2 Νοεμβρίου.

 

Λίγα λόγια για το έργο
 
Η υπόθεση εκτυλίσσεται στο Παρίσι του 1901 και έχει σχέση με τον γνωστό Γάλλο ζωγράφο Τουλούζ Λωτρέκ (1864-1901). Κυρίαρχη μορφή στο έργο παράλληλα είναι μια γυναίκα που έχει στα μάτια του το ρόλο της μάνας, ερωμένης, οικονόμου και πόρνης. Στη διάρκεια του έργου ακολουθούν διάφοροι διάλογοι, όπου ο ζωγράφος συνομιλεί με καθεμιά από αυτές τις μορφές. Μέσα από τα λεγόμενά του, αναπτύσσει το πλαίσιο της κοσμοθεωρίας του για τη ζωή, μιας κοσμοθεωρίας που είναι δεμένη άρρηκτα με την απόλαυση όλων εκείνων των επίγειων απολαύσεων που ένας συμβατικός ή συντηρητικός άνθρωπος θα χαρακτήριζε ως ανηθικότητες. Συναντάμε τις αναφορές του στα καμπαρέ και τα πορνεία του Παρισιού του τέλους του 19ου αιώνα και των αρχών του 20ου. Μέσα από το κείμενο, ο Λωτρέκ αναδεικνύει το στοιχείο της κοινωνικής υποκρισίας και της διπροσωπίας.
 
 
 
Ταυτότητα Παράστασης
 
Συγγραφέας: Χριστόφορος Χριστοφής
 
Σκηνοθεσία: Παναγιώτης Γεωργούλας
 
Μουσική: Γιάννης Δροσίτης
 
Εικαστική επιμέλεια: Κωνσταντίνος Ζαννέτος
 
Σκηνοθεσία teaser – Video προβολές / Βοηθός Σκηνοθέτη: Κέλλυ Νικηφόρου
 
Διεύθυνση Φωτογραφίας – Κάμερα: Πάνος Σακκάς
 
Makeup Artist: Κατερίνα Ξενάκη
 
Hair Styling: Όλγα Κεσόγλου
 
Ηθοποιοί:
 
Toulouse-Lautrec o Νεκτάριος Σμυρνάκης
 
Γυναίκα η Χριστίνα Βαρώτσου
 
Video Προβολές (Με σειρά εμφάνισης):
 
Μητέρα: Michèle Valley
 
Ερωμένη: Μαρία Καλλιμάνη
 
Οικονόμος: Αλεξάνδρα Παντελάκη
 
Πόρνη: Μαρίτα Τζατζαδάκη
 
 
 
Διάρκεια: 60’
 
Ημερομηνίες και ώρες παραστάσεων:
 
Σάββατο 2/11 | Ώρα: 20.30-21.30
Κυριακή 3/11 | Ώρα: 19.00-20.00
Κυριακή 10/11 | Ώρα: 19.00-20.00  
Σάββατο 16/11 | Ώρα: 20.30-21.30  
Κυριακή 8/12 | Ώρα: 19.00-20.00
Κυριακή 15/12 | Ώρα: 19.00-20.00  
Σάββατο 21/12 | Ώρα: 20.30-21.30
Κυριακή 22/12 | Ώρα: 19.00-20.00
Εισιτήρια: 10ευρώ /15 ευρω / 20ευρώ

Από τη Γιώτα Δημητριάδη

«Ο έρωτας ... κανείς δεν ξέφυγε απ’ αυτόν και ούτε θα ξεφύγει, όσο υπάρχει ομορφιά και μάτια που τη βλέπουνε».

Ένα από τα πέντε ακέραια σωζόμενα αρχαία ελληνικά μυθιστορήματα, του οποίου η συγγραφή τοποθετείται χρονικά στο τέλος του 2ου μ.Χ. αι και στις αρχές του 3ου  αποτελώντας το μόνο γνωστό έργο του Λόγγου, η ταυτότητα του οποίου παραμένει εν πολλοίς άγνωστη, το «Δάφνις και Χλόη» ήταν το έργο που επέλεξε ο Δημήτρης Μπογδάνος για την πρώτη του σκηνοθεσία στη Μικρή Επίδαυρο.

Η υπόθεση απλή: Δύο μωρά εγκαταλείπονται δίπλα σε στάβλους και δύο βοσκοί αντίστοιχα τα βρίσκουν, τα μεταφέρουν στο σπίτι τους και τα υιοθετούν. Το αγόρι το ονομάζουν Δάφνι και το κορίτσι Χλόη. Τα χρόνια περνούν και τα δύο παιδιά μεγαλώνουν μαζί, εκτρέφοντας τα κοπάδια τους. Ο έρωτας δεν αργεί να έρθει την πρώτη εποχή του μυθιστορήματος, το καλοκαίρι, ακολουθούν περιπέτειες στην αναζήτηση της σεξουαλικότητας και της ολοκλήρωσης της σχέσης, αλλά με τη βοήθεια του Πάνα, του Έρωτα και των Νυμφών όλες λύνονται με αίσιο τέλος. Μέχρι που οι δύο νέοι βρίσκουν τους πραγματικούς τους γονείς κι οδηγούνται σε happy end με τον γάμο τους.

Ο σκηνοθέτης έχει ταυτοποιηθεί, ως ο ρομαντικός του ελληνικού θεάτρου, επιλέγοντας ερωτικές ιστορίες, με πρόσφατο παράδειγμα τον «Ορφέα και την Ευρυδίκη» ή παραμύθια, όπως ο «Μικρός Πρίγκιπας» καταφέρνοντας, πράγματι, παρά τις όποιες αντιρρήσεις να δίνει μια μαγική αίσθηση και να ακροβατεί ανάμεσα στο ρεαλιστικό θέατρο, αλλά και στην ουτοπία και τον συμβολισμό μ’ όλους εκείνους τους οικείους, άγνωστους ή απωθημένους κόσμους να ζωντανεύουν επί σκηνής.

Επομένως και μόνο η ορχήστρα της Μικρής Επιδαύρου με φόντο το υπέροχο λιμανάκι και σκεπή τον ξάστερο ουρανό με τη μερίδα του φεγγαριού, που απέμεινε από την πανσέληνο σε συνδυασμό με τον εφηβικό έρωτα της ιστορίας, είχαν ανεβάσει πολύ υψηλά τον πήχη των προσδοκιών μας.

Και μπορεί η παράσταση του Δημήτρη Μπογδάνου, να είχε αρκετές σκηνοθετικές αρετές και μια ομάδα ταλαντούχων ηθοποιών επί σκηνής, όμως κατά τη γνώμη μου, αναλώθηκε σε ατελείωτα χιλιοειπωμένα ευρήματα οδηγώντας τον θίασο σ’ ένα ατελείωτο ποδοβολητό, μάλλον ασυντόνιστο χωρίς να αξιοποιήσει ολόκληρο το φυσικό τοπίο του σκηνικού. Έτσι, το λυρικό - ποιητικό κομμάτι του κειμένου χάθηκε. Ίσως και λόγω του αποπροσανατολισμού του θεατή από τις εναλλαγές των αφηγητών.

dafnis xloi 2

 

Ο υπέροχος Γιάννης Φέρτης στη συγκεκριμένη παράσταση, έμοιαζε όχι μόνο ακαθοδήγητος αλλά κι εκτός συνόλου. Η παρουσία ενός αφηγητή, που στην ουσία έχει επωμιστεί και τον ρόλο του μεγάλου σε ηλικία Δάφνι, έμοιαζε μάλλον περιττή, καθώς όλα τα αφηγηματικά μέρη είχαν, ήδη, καλυφθεί από την εφταμελή ομάδα των ηθοποιών.

Η Έλλη Πασπαλά, με την υπέροχη φωνή της και την εξαιρετική της άρθρωση, κατάφερε να συγκινήσει ως Νύμφη, αλλά και πάλι η παρουσία της έμοιαζε αμήχανη.

Μεγάλο ατού της παράστασης η παρουσία του καταξιωμένου μουσικού και συνθέτη David Lynch, ο οποίος έχοντας συνεργαστεί και στο παρελθόν με την Έλλη Πασπαλά, δημιούργησε μια σύνθεση, απαλλαγμένη από την ευκολία του αναμενόμενου βουκολικού στοιχείου χωρίς, όμως, σε καμία περίπτωση να το αγνοεί, αντίθετα εμπλουτίζοντάς το με μοντέρνα στοιχεία, ανέδειξε την καθολικότητά του. Ενδιαφέρουσα κι η σκηνική του παρουσία.

Ουσιαστικά όλη τη δράση και τα αφηγηματικά μέρη της παράστασης τα επωμίστηκαν οι νεότεροι του θιάσου: Δημήτρης Μάριζας, Μάρκος Παπαδοκωνσταντάκης, Φωτεινή Παπαχριστοπούλου, Δημήτρης Πασσάς, Λυδία Τζανουδάκη, Ηλέκτρα Φραγκιαδάκη και Σωσώ Χατζημανώλη.

Ηθοποιοί με ταλέντο και νεανική ορμή, κατάφεραν να μεταφέρουν στη σκηνή τη δροσιά και την αθωότητα της εφηβείας ερμηνεύοντας πολλαπλούς ρόλους: από το βασικό ζευγάρι μέχρι τις Νύμφες, τον Πάνα, τον Έρωτα ακόμα και τα ζωντανά, που έβοσκαν οι δύο νέοι.

Υπήρξαν σκηνές, στις οποίες το σύνολο λειτούργησε άψογα (κινησιολογία: Μαριάννα Καβαλλιεράτου) και το αποτέλεσμα κέντρισε την προσοχή και το ενδιαφέρον του θεατή, χαρακτηριστικό παράδειγμα η σκηνή με τον τραγοπόδαρο θεό των ποιμένων και των ποιμνίων Πάνα, όπου με έμπνευση αποδόθηκε τόσο η αποκρουστική του όψη, όσο κι η επιρροή του στη δράση, δικαιολογώντας και την ονοματοδοσία από τον θεό Διόνυσο (Παν: επειδή όλοι οι θεοί ένιωσαν χαρά όταν τον είδαν).

Αντίθετα, τα λεγόμενα inside jocks, φαίνεται μάλλον να περιττεύουν και να διαστρεβλώνουν την ατμόσφαιρα του έργου. Το χιούμορ, στη συγκεκριμένη παράσταση, όχι μόνο δεν λειτούργησε, αλλά γύρισε και μπούμερανγκ κάνοντάς την φλύαρη και συμβάλλοντας κι αυτό στη μεγάλη διάρκειά της. 

Το σκηνικό, που υπογράφει ο ίδιος ο Δημήτρης Μπογδάνος με τα λευκά, πλαστικά λουλούδια, τους καθρέπτες και τις σκάφες, ήταν πολύ όμορφο εικαστικά, αλλά τελείως αταίριαστο με το φυσικό τοπίο της Επιδαύρου.

Καλαίσθητα και λειτουργικά τα λευκά κουστούμια της Βασιλικής Σύρμα. Προσεγμένοι οι ατμοσφαιρικοί φωτισμοί του Σάκη Μπιρμπίλη.

Συνολικά, η ιστορία του Δάφνι και της Χλόης, αντί να αναπνεύσει καλύτερα στο βουκολικό και ρομαντικό τοπίο της Επιδαύρου ρουφήχτηκε από το αργολικό κοίλον. Ίσως, τελικά η συγκεκριμένη δουλειά να λειτουργούσε καλύτερα σε κλειστό χώρο. 

Από τη Γιώτα Δημητριάδη
 
Στο Θέατρο Τζένη Καρέζη, θα έχουμε την τύχη να παρακολουθήσουμε ένα πολύ ενδιαφέρον θεατρικό πάντρεμα. Το υπέροχο βιβλίο  «Λέγε ο ένας, λέγε ο άλλος» του Θάνου Μικρούτσικου και της Μαρία Παπαγιάννη( μια έκδοση βιβλίο και cd, γεμάτη πρωτότυπα παραμύθια, μουσικές και τραγούδια) θα ανεβάσουν στη σκηνή οι C for Circus.
THANOS MIKROYTSIKOS
 
Η ταλαντούχα ομάδα των νέων ηθοποιών, έχει δώσει ωραία δείγματα δουλειάς, με τις εμπνευσμένες θεατρικές τους παραστάσεις, τόσο στο Φεστιβάλ Αθηνών,όσο και σε θέατρα της Αθήνας.
 
Στη συγκεκριμένη παράσταση τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Σπύρος Χατζηαγγελακης και παίζουν οι: Παναγιώτης Γαβρελας, Βαλέρια Δημητριαδου, Χρύσα Κοτταρακου, Μαρία Ελισάβετ Κοτίνη, Νικόλας Παπαδομιχελακης, Παύλος Παυλίδης και Νατάσα Ρουστανη.
 
 
Μεγάλη επιτυχία γνώρισαν και την περασμένη σεζόν,με «Το δαχτυλίδι της μάνας» του Γιάννη Καμπύση που βάζει πλώρη για δεύτερη σεζόν στο Tempus Verum І Εν Αθήναις. Στη σκηνή θα απολαύσουμε τους :Παναγιώτη Γαβρέλα, Χρύσα Κοτταράκου, Αθανασία Κουρκάκη, Ειρήνη Μακρή, Νικόλα Παπαδομιχελάκη, Νατάσα Ρουστάνη και Σπύρο Χατζηαγγελάκης. Τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο Παύλος Παυλίδης. 
 
66852420 908252739558080 1013782813532487680 o

Από τη Γιώτα Δημητριάδη

Την πρώτη φορά, που μου κέντρισε την προσοχή με την ερμηνεία του,ο Μάρκος Παπαδοκωνσταντάκης, ήταν στην παράσταση «Στέλλα Βιολάντη», σε σκηνοθεσία Γιώργου Λύρα, στο Θέατρο Δημήτρης Χορν.

Δύο χρόνια, αργότερα, έχοντας απολαύσει το θερμό χειροκρότημα και τα καλύτερα σχόλια για την παράσταση «Ορφέας και Ευριδίκη», θα στεκόταν στην ίδια σκηνή μαζί με τρεις συναδέλφους του, διεκδικώντας το βραβείο Χορν για την καλύτερη ανδρική ερμηνεία νέου ηθοποιού. 

Αυτές τις μέρες, τον βρίσκουμε σε εντατικές πρόβες στο μικρό Θέατρο της Επιδαύρου, όπου μαζί με τους συναδέλφους του, την Παρασκευή (19/7) και το Σάββατο (20/7) θα παρουσιάσουν μια από τις πιο διάσημες κι αρχετυπικές ιστορίες αγάπης όλων των εποχών, το βουκολικό ειδύλλιο «Δάφνις και Χλόη», ένα από τα πρώτα μυθιστορήματα που γράφτηκαν ποτέ και το μοναδικό σωζόμενο έργο του Λέσβιου συγγραφέα Λόγγου, για τη ζωή του οποίου γνωρίζουμε ελάχιστα.

Ο ίδιος χαρακτηρίζει το έργο σαν «μια ιστορία αγνή και καθαρή σαν γάργαρο νερό. Σαν τα παραμύθια που ακούγαμε πριν κοιμηθούμε» και τον σκηνοθέτη της παράστασης, Δημήτρη Μπογδάνο, ως έναν «υπέροχο παραμυθά», ο οποίος έχει όμως ένα ελάττωμα... Μας αποκαλύπτει τη δική του αγαπημένη εποχή, αλλά και τον πίνακα που θα ζωγράφιζε για την παράσταση. 

 dafnis xloi

 Από τον «Ορφέα και Ευρυδίκη» στο «Δάφνις και Χλόη». Τι σε γοητεύει στις ερωτικές ιστορίες;

Μιλάμε, φυσικά, για δύο διαφορετικές ερωτικές ιστορίες που έχουν, όμως, ως κοινή συνισταμένη τα εμπόδια και τις αντίξοες συνθήκες με τις οποίες έρχονται αντιμέτωπα τα ζευγάρια, προκειμένου αυτά να ολοκληρωθούν μέσα από τον έρωτα τους.

Κάνουν τα πάντα. Πέφτουν στην άβυσσο του πάθους, καίγονται από τη φλόγα της νιότης τους. Προσπαθούν να ανακαλύψουν από την αρχή το σώμα και τις λέξεις για να αρθρώσουν αυτά που νιώθουν. Να βάλουν σε τάξη το χάος. Αυτή η συνθήκη με γοητεύει και με συγκινεί βαθιά.

Πώς μπορεί μια  ιστορία αγάπης που έγραψε ένας εκ των πρώτων μυθιστοριογράφων του κόσμου, ο Έλληνας Λόγγος, συγγραφέας του 3ου μ.Χ. αιώνα να συγκινήσει σήμερα;

Είναι μια ιστορία αγνή και καθαρή σαν γάργαρο νερό. Σαν τα παραμύθια που ακούγαμε πριν κοιμηθούμε. Ξυπνάει όμορφες μνήμες, παιδικές. Το παιχνίδι στην αλάνα μέχρι να ματώσουν τα γόνατα, το πρώτο ερωτικό σκίρτημα, μια εποχή που δεν γνωρίζαμε τίποτα και θέλαμε να χωρέσουμε μέσα μας τα πάντα. Αυτή η αίσθηση είναι που καθιστά το έργο σύγχρονο κι εμάς έτοιμους να συνομιλήσουμε μαζί του.

Πώς είναι η συνεργασία σου με τον Δημήτρη Μπογδάνο;

Η συνεργασία μου με τον Δημήτρη είναι περισσότερο σχέση ζωής παρά συνθήκη εργασίας. Είναι ένας πολύ δικός μου άνθρωπος, στον οποίον μπορώ να αφεθώ με απόλυτη εμπιστοσύνη και τόσο στη σκηνή, όσο στη ζωή. Δεν θεωρώ, άλλωστε, τυχαίο ότι η  υποψηφιότητά μου στα φετινά βραβεία Χορν ήταν από την κοινή μας παράσταση «Ορφέας και Ευρυδίκη».

Τι σου αρέσει πάνω στην οπτική του;

 Ο Δημήτρης  είναι παραμυθάς,  προσεγγίζει με μεγάλη αγάπη κι ευαισθησία τα έργα με τα οποία καταπιάνεται έχοντας ένα τρομερό προσόν, την υψηλή  αισθητική. Ξέρει να διαμορφώνει όλες τις σκηνικές συνθήκες, ούτως ώστε ο θεατής να γλιστρήσει αβίαστα μέσα σε αυτά. Είναι απίστευτα εργατικός αλλά έχει ένα μειονέκτημα, μιλώντας ως ηθοποιός του, κάνει σπάνια διάλειμμα στην πρόβα!

Στο έργο παρακολουθούμε την εναλλαγή των τεσσάρων εποχών, ενώ κάθε εποχή του χρόνου συμπίπτει και με ένα διαφορετικό κεφάλαιο στον έρωτα των δύο νέων. Σε ποια εποχή θα σε δούμε και ποια εποχή στην πραγματικότητα είναι η πιο ερωτική για σένα.

Οι εποχές επηρεάζουν κι επηρεάζονται άμεσα από την ψυχική διάθεση των ηρώων. Είναι, επίσης, ένα εργαλείο που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας για να σηματοδοτήσει την αισθητική αλλαγή των ενοτήτων του έργου. Η δική μου παρουσία και των συναδέλφων μου επείγει να είναι έντονη σε κάθε εποχή. Ερωτική εποχή για μένα είναι ο χειμώνας, αγαπάω το κρύο γιατί προκαλεί μια αντίσταση στη έκθεση του γυμνού σώματος.

ofreas evridiki

Από την παράσταση "Ορφέας και Ευριδίκη"

Από αυτήν την ιστορία έχουν εμπνευστεί και πολλοί ζωγράφοι (Μπουρντόν, Κορτόν κ.λ.π). Αν ζωγράφιζες εσύ αυτήν την ιστορία τι θα σχεδίαζες πάνω στον καμβά;

Φρούτα, ένα για κάθε εποχή. Μου θυμίζει κάτι ελαιογραφίες που είχε η γιαγιά μου κρεμασμένες στο μπαλκόνι του σπιτιού της. Απεικόνιζαν φρούτα μέσα σε ένα μπολ

Ήσουν υποψήφιος για το βραβείο Δημήτρης Χορν. Νιώθεις ότι αυτή η υποψηφιότητα βοήθησε την καριέρα σου;

 Ήταν μεγάλη τιμή για μένα η υποψηφιότητα.  Σίγουρα βοηθάει, όμως είναι εξίσου σημαντικό με το να μην σταματάς τη σκληρή δουλειά και το να αγαπάς ολόψυχα και με ειλικρίνεια την τέχνη σου.

vraveia xorn 19

Με τους υπόλοιπους υποψηφίους για το Βραβείο Χορν

 

Πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου σε 10 χρόνια;

Δεν μπορώ να τον φανταστώ!

Ο Μάρκος Παπαδοκωνσταντάκης πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Δάφνις και Χλόη» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μπογδάνου που κάνει πρεμιέρα 19 Ιουλίου στο Μικρό Θέατρο Επιδαύρου.

Στην παράσταση παίζουν οι: Γιάννης Φέρτης, Έλλη Πασπαλά, Δημήτρης Μάριζας, Φωτεινή Παπαχριστοπούλου, Δημήτρης Πασσάς, Λυδία Τζανουδάκη, Ηλέκτρα Φραγκιαδάκη, Σωσώ Χατζημανώλη

 

Από τη Γιώτα Δημητριάδη

Οι «Ξένες πόρτες» είναι ένα αδημοσίευτο κείμενο που ηχογράφησε και απομαγνητοφώνησε ο Μάνος Ελευθερίου και, πέντε χρόνια πριν φύγει από τη ζωή, το εμπιστεύτηκε στη Νένα Μεντή.

Πρόκειται για τη σπαρακτική διήγηση της γιαγιάς του, Ευαγγελίας Διγενή, στην οποία ζωντανεύουν τα βασικά μοτίβα του έργου του μεγάλου ποιητή και στιχουργού, όπως η σκληρότητα της επαρχίας, η κοινωνική αδικία, η μελαγχολία κι ο φόβος του θανάτου. Γι’ αυτό και την παράσταση διατρέχουν χαρακτηριστικές μελωδίες και ποιήματα, που έχουν συνδεθεί με τον Μάνο Ελευθερίου και την ιδιαίτερη πατρίδα του, τη Σύρο.

Στα 400 και πλέον τραγούδια του είναι εμφανής η επιρροή, τόσο από τις αφηγήσεις αυτές, όσο κι από το τοπίο της πρωτεύουσας των Κυκλάδων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τα  «Μαλαματένια λόγια», τα οποία περικλείουν όλη την ιστορία της Ελλάδας, όπως αυτή υπάρχει μέσα στην Ευρώπη που ζούμε.

Η γιαγιά του Ελευθερίου, γεννημένη την Πρωτομαγιά του 1900, πέρασε, πράγματι, μια μυθιστορηματική ζωή σημαδεμένη από τη φτώχεια και τις κακουχίες. Μια βιογραφία, γνώριμη σε πολλούς από εμάς από τις αφηγήσεις των παππούδων μας. Τι κάνει, λοιπόν, τις «Ξένες Πόρτες» μια τόσο ξεχωριστή θεατρική εμπειρία;

 

Menti Xenes Portes SITE 15 photo Evi Fylaktou

Μάλλον, αυτό που έλεγε η Σάρα Μπερνάρ: «Η αλήθεια, η απόλυτη αλήθεια, είναι η μεγάλη ομορφιά του θεάτρου, με τις κατάλληλες σωματικές αναλογίες».

Στη σκηνή της Ε, της Πειραιώς 260, η Νένα Μεντή, έγινε όχι μόνο η γιαγιά του Μάνου Ελευθερίου, αλλά η γιαγιά όλων μας, η γυναίκα της διπλανής πόρτας, την οποία θέλεις να περιθάλψεις, το φτωχό κορίτσι, που αβίαστα αγκαλιάζεις, η ταλαιπωρημένη λεχώνα, που οφείλεις να προστατεύσεις.

Τα ποικίλα θέματα, τα οποία συμφύρονται μέσα στο έργο, είναι σκηνές από το ασυνείδητο όλων μας, αλλά μόνο μια ηθοποιός τέτοιου βελινεκούς, μπορεί να κάνει το ατομικό, συλλογικό και να επιτύχει τέτοια βαθιά κι ουσιαστική συγκίνηση στο ακροατήριό της.

Η σκηνοθεσία του Μάνου Καρατζογιάννη εστίασε στη σπουδαία ηθοποιό και μας θύμισε, ότι ρίζα του θεάτρου είναι η υποκριτική τέχνη κι όχι τα κάθε είδους σκηνοθετικά εφέ.

Με τη σκιά του Μάνου Ελευθερίου πάντα παρούσα στα δεξιά της σκηνής και την ηθοποιό να του απευθύνεται, η παράσταση έγινε ένας φόρος τιμής στον απόντα στιχουργό. Το χαρακτηριστικό του προφίλ ήταν εκεί, σαν να μην έφυγε ποτέ.

Κι όταν η σκηνή σκοτείνιασε, ακούσαμε τη φωνή του. Η δραματουργική επεξεργασία του ίδιου του σκηνοθέτη (σύμβουλος δραματουργίας ο Θανάσης Νιάρχος), χωρίζοντας σε σκηνές-κεφάλαια το υλικό, κατάφερε να «τακτοποιήσει» τις αφηγήσεις, ώστε αυτές να βρουν τον δρόμο τους στη σκηνή.

Το σκηνικό του Γιάννη Αρβανίτη έμοιαζε, μάλλον, φτωχό κι ανολοκλήρωτο στη σκηνή της Πειραιώς, επαρκείς ήταν οι φωτισμοί του Αλέξανδρου Αλεξάνδρου και συμβατό το κουστούμι της Βασιλικής Σύρμα.

Ενδιαφέρουσα η μουσική σύνθεση του Γιώργου Ανδρέου ευνόησε την ακολουθία των πράξεων, χωρίς να εκβιάσει το συναίσθημα.

Μόνο αν δει κανείς έτσι την παράσταση, σαν ένα φόρο τιμής, θα κατανοήσει και το απότομο φινάλε της. Τίποτα δεν τελειώνει στην ιστορία της γιαγιάς Ευαγγελίας, όπως τίποτα δεν τελείωσε και με τον θάνατο του Ελευθερίου. Τα τραγούδια του βρίσκονται στο συλλογικό μας ασυνείδητο και με κάθε ευκαιρία τα σιγοτραγουδάμε.

Σαν μια «Διαθήκη» κι ας έφυγε ο ίδιος για «Του Κάτω Κόσμου τα Πουλιά», ο «Άμλετ της Σελήνης», η «Μαρκίζα», η «Δίκοπη ζωή» θα χαράζουν πάντα στα χείλη μας «Παραπονεμένα λόγια» σαν μια «Ατελείωτη Εκδρομή» και θα έχουμε «Μάτια στο φεγγάρι» «Ελεύθεροι και ωραίοι».

Στις 22 Ιουλίου, κλείνει ένας χρόνος, από εκείνο το κυριακάτικο πρωινό, όταν η καρδιά του σταμάτησε να χτυπά. 

«Στους μπαξέδες και στους ταρσανάδες/ ήρθες να μου κόψεις μια ζωή/ κι ο βοριάς που ματώνει στις Κυκλάδες/ μ' άλλα λόγια φτώχεια και κρασί./ Σε μια θάλασσα μαλαματένια/ στολισμένος μάγκας και νταής...» 

 

Διαβάστε επίσης:

Μαρία Κίτσου,Μάνος Καρατζογιάννης Και Σπύρος Κυριαζόπουλος Μιλούν Και Φωτογραφίζονται "Για Την Ελένη"

«Ο Ήχος Του Όπλου»: Τρυπώσαμε Στις Πρόβες Και Μάθαμε Τα Πάντα Για Την Παράσταση

Από τη Γιώτα Δημητριάδη

Αποκλειστική φωτογράφιση για το texnes-plus: Κοσμάς Ινιωτάκης 

Έξω η καλοκαιρινή λάβα, ταλαιπωρεί τους Αθηναίους. Στο θέατρο Θησείον τίποτα δεν θυμίζει τις ακραίες θερμοκρασίες της πόλης. Στον άδειο από καρέκλες χώρο, ένα βασίλειο έχει στηθεί, προσομοίωση του εμπνευσμένου μέσα στη λιτότητα του σκηνικού της Εύας Μανιδάκη, που θα ζωντανέψει μαζί με την παράσταση στις 2 και 3 Αυγούστου στο μικρό Θέατρο της Επιδαύρου.

 

lena danaides

Η Λένα Παπαληγούρα, ως Υπερμνήστρα, απευθύνεται στον αγαπημένο της Λυγκέα, τον  Άρη Μπαλή: «Και πιστεύεις, πώς αν φύγεις, μπορώ εγώ να ζήσω;». Το επαναλαμβάνει, ακόμα πιο σιγά, αλλά στα αυτιά σου έρχεται ο εκκωφαντικός ήχος της απόγνωσής της.

Ένα μακρύ κομμάτι ύφασμα γίνεται το κουκούλι της, ο ομφάλιος λώρος με τον πατέρα, το σάβανο και το πέπλο της.

papaligoura balis texnes plus

Η μεσόφωνος, Άρτεμις Μπόγρη, ερμηνεύει, στα ιταλικά, τα χορικά της τραγωδίας του Κάλβου δημιουργώντας με τη μαγευτική φωνή της, ένα παράλληλο σύμπαν, το οποίο συναντά την ιστορία των Δαναΐδων, της μοναδικής τραγωδίας που ολοκλήρωσε κι εξέδωσε με τη δική του φροντίδα ο συγγραφέας. Η τραγωδία σώζεται στη μορφή με την οποία υποβλήθηκε το 1813 στον ετήσιο διαγωνισμό της φλωρεντινής Accademia della Crusca (Ακαδημία της Κρούσκα).

 

Αλήθεια, πώς την ανακάλυψε η σκηνοθέτις, Νατάσα Τριανταφύλλη και γιατί αποφάσισε να την ανεβάσει για πρώτη φορά στο θέατρο; Αυτή είναι κι η πρώτη ερώτηση που της έκανα.

«Πριν από μερικά χρόνια, διάβαζα τις Ωδές κι είχα εντυπωσιαστεί από το πόσο υπέροχες εικόνες έχει. Στη συνέχεια, με πήρε τηλέφωνο ο Δημήτρης Αρβανιτάκης από το Μουσείο Μπενάκη, όπου κάνουν μια μεγάλη προσπάθεια, από το 2016,να εκδώσουν τα άπαντα του Κάλβου, γιατί έχει γράψει άπειρα πράγματα, και μου πρότεινε να διαβάσω τις «Δαναΐδες». Στην αρχή, ήμουν πολύ διστακτική και σκεφτόμουν, πώς γίνεται να μην ξέρουμε μια τραγωδία του Κάλβου; Κι όμως γίνεται, όπως δεν ξέρουμε και το πρόσωπό του, δεν υπάρχει πορτραίτο, φωτογραφία. Μόνο κάποιες πολύ γενικές περιγραφές».

Ποια ήταν, λοιπόν, η πρώτη της αίσθηση μόλις διάβασε τη μοναδική τραγωδία του Ζακυνθινού ποιητή;

«Με συνεπήραν τα χορικά και χάθηκα σ’ αυτό το μαγικό σύμπαν. Τότε σκέφτηκα ότι θα ήταν μεγάλη πρόκληση να το ανεβάσουμε στη σκηνή για πρώτη φορά».

«Τα χορικά, παρουσιάζονται στα ιταλικά και μάλιστα από μια μεσόφωνο της λυρικής, την Αρτεμη Μπόγρη. Πώς οδηγηθήκατε σ’ αυτή την επιλογή;» είναι η ερώτηση που ακολουθεί.

«Πήραμε αυτή τη γενναία απόφαση να ακολουθήσουμε αυτή τη μελοδραματική γραμμή και τον δρόμο της όπερας, για να κρατήσουμε όσο γίνεται το μέγεθος, που απαιτεί ο ρομαντισμός. Αν αυτό το κείμενο το δεις έξω από αυτό το πλαίσιο είναι μια απλή δραματική ιστορία. Αν, όμως, το δεις στο πραγματικό του μέγεθος και το που φτάνει η φαντασία, είναι σαν να βλέπεις έναν πίνακα του Μιχαήλ Άγγελου».

Ξεχωριστή παρουσία, στην πρόβα, σαν άλλος συμπρωταγωνιστής η μαγευτική μουσική της Μόνικα. «Με τη Μόνικα είναι σαν να φτιάχνουμε μαζί τον κόσμο της παράστασης, η μελωδία μας τραβάει προς μια κατεύθυνση, οπότε είναι πολύ άμεση και η συνεννόησή μας», μου λέει η Νατάσα.

lazaros georgakopoulos texnes plus

Λίγα λεπτά, αργότερα, από την επιβλητική  πόρτα του θεάτρου, μπαίνει ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος κι άμα τη εμφανίσει του καταλαβαίνεις το ψυχικό βάρος και την ταλαιπωρία του βασιλιά Δαναού.

«Αν κάποτε πατέρας γίνεις κι αν το κεφάλι σου το στέμμα θα βαραίνει, κι αν πληγωθεί η καρδιά σου όσο η δική μου, τότε θα μάθεις πόση είναι η οργή που με ξεσκίζει», λέει στον γαμπρό του Λυγκαία.

lazaros georgakopoulos texnes plus2

 

Η Νατάσα μου ψιθυρίζει με περηφάνια: «Είναι η τέταρτη φορά που συνεργαζόμαστε με τον Λάζαρο».

 «Το ίδιο συμβαίνει και με τη Λένα και τη Μόνικα» συμπληρώνω και τη ρωτάω αν θέλει να δουλεύει με όρους ομάδας. Μου ξεκαθαρίζει: «Είναι ένα άτυπο team, άνθρωποι που εκτιμώ, θαυμάζω κι επικοινωνώ καλλιτεχνικά. Δεν μου αρέσουν, όμως, οι κλειστές ομάδες». 

Σκηνοθετικά, πώς προσεγγίζει κανείς αυτά τα μεγέθη; «Είχαμε σαν αφετηρία μας, πολλούς πίνακες και του Μικελάντζελο και του Μπλέικ, οι οποίοι χρησιμοποιούν τη φαντασία και το μέγεθος, όχι ρεαλιστικά. Επιπλέον, μ’ απασχόλησε πολύ και το συζητούσαμε και προχθές στην πρόβα: πώς στην όπερα όταν κάποιος παίρνει ένα μαχαίρι για να σκοτώσει, η σκηνή αυτή είναι συνήθως τρεις άριες, ενώ στην πραγματικότητα μόλις λίγα δευτερόλεπτα. Αυτή η μεγάλη διαστολή του χρόνου, διαστέλλει και τα συναισθήματα επηρεάζοντας έτσι και τα επίπεδα της ενσυναίσθησης. Έχω αναρωτηθεί πολλές φορές, πώς αυτή η κλιμάκωση που υπάρχει στην όπερα μπορεί να μεταφερθεί και στο θέατρο. Αυτό το κείμενο, λοιπόν, ήταν μια καλή ευκαιρία για να το ανακαλύψω».

papaligoura danaides

Στην τραγωδία του Κάλβου, διαβάζουμε για τις επιπτώσεις που έχει η αστείρευτη θέληση για εξουσία, όπως εδώ του Δαναού, μέχρι που μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος για την εξουσία;

Η σκηνοθέτις, Νατάσα Τριανταφύλλη, μου απαντά : «Πάντα το θέμα της εξουσίας με ιντριγκάρει, ιδιαίτερα, ως προς το νοητικό επίπεδο που φτιάχνει ο καθένας για να τη φτάσει στο σημείο, που δεν έχει διανοηθεί, ούτε ο ίδιος. Η ανάγκη μας να εξουσιάσουμε φτάνει από το να διακόπτουμε τον συνομιλητή μας, έως τις θηριωδίες του φασισμού και του ναζισμού. Στη δική μας περίπτωση έχουμε αυτόν τον φοβερό πατέρα, τον Δαναό, ο οποίος στο τέλος σκοτώνει την κόρη του. Το τρομερό είναι ότι σχεδόν τυφλώνεται μετά τον χρησμό, που παίρνει από το μαντείο, ότι κάποιος από τους γαμπρούς του θα του κλέψει την εξουσία. Φτάνει στο σημείο να μην βλέπει τη φυσική ροή των πραγμάτων, ότι η κόρη του έχει παντρευτεί και ξεκινάει μια νέα ζωή»

«Επομένως η αρχομανία έχει κοινή διαδρομή με τον φόβο;» η ερώτησή μου ακολουθεί, σαν φυσικό συμπλήρωμα. 

«Έχω την αίσθηση, ότι η εξουσία ποτίζει το μυαλό σου, σιγά-σιγά. Λειτουργεί σαν μια αλυσίδα του φόβου, ότι κάτι θα χάσεις, κάτι δεν έχεις...», μου εξηγεί η Νατάσα.

aris balis texnes plus

Ο Σεφέρης έλεγε για τον Κάλβο ότι: «αγωνίζεται με τις απελπισμένες χειρονομίες ενός τυφλού, να παραμερίσει ένα ψηλό παραπέτασμα που τον σκεπάζει». Αυτό δεν θα μπορούσε να πει κανείς και για τη θέση της Τέχνης και του Θεάτρου στην εποχή μας;

«Κάτι τέτοιο προσπαθούμε να κάνουμε και στην παράσταση, πιο απτά και άμεσα. Μερικά πράγματα συναντιούνται με πολύ παράξενο τρόπο. Για παράδειγμα, ο Κάλβος έζησε σε πολύ παράξενο σκοτάδι. Αφενός, γιατί μιλάμε για κάποιον, του οποίου το πρόσωπο δεν γνωρίζουμε κι, αφετέρου, γιατί έγραψε τα πάντα στα ιταλικά και μόνο τις Ωδές, στα ελληνικά. Μεγάλωσε στην Ιταλία και όχι στην Ελλάδα, δεν μιλούσε καλά ελληνικά. Πέθανε στο Λονδίνο, δάσκαλος σ’ ένα οικοτροφείο, τάφηκε εκεί και στη συνέχεια τον μετέφερε ο Σεφέρης στην Ελλάδα. Όλη του η ζωή είναι σαν να είναι καλυμμένη με ένα πέπλο μυστηρίου. Αυτό το πέπλο υπάρχει και στις Δαναΐδες».

Η πρόβα συνεχίζεται, αν κι έχουμε δύο εβδομάδες σχεδόν μέχρι την πρεμιέρα, όλα μοιάζουν έτοιμα.

Και εγώ παρακολουθώντας την υπέροχη τετράδα της παράστασης: τον Λάζαρο Γεωργακόπουλο, τη Λένα Παπαληγούρα ,τον Άρη Μπαλή και την  Άρτεμις Μπόγρη είμαι σίγουρη ότι αυτό το καρέ, στον μαγικό χώρο του μικρού Θεάτρου της Επιδαύρου, με φόντο το φυσικό θαλασσινό τοπίο και τον ξάστερο ουρανό, θα μας χαρίσει ένα πρώτο ανέβασμα της τραγωδίας του Ζακυνθινού ποιητή, 150 χρόνια μετά τον θάνατό του, που θα θυμόμαστε...

Δύο λόγια για την ιστορία της τραγωδίας του Κάλβου:

Η ιστορία εκτυλίσσεται στο Άργος. Οι πενήντα γιοι του Αίγυπτου, αδελφού του βασιλιά του Άργους, Δαναού, ζητούν σε γάμο τις πενήντα κόρες του Δαναού, Δαναΐδες. Ο βασιλιάς φοβάται ότι ένας από τους γαμπρούς του θα τον εκθρονίσει, έχοντας λάβει μάλιστα σχετικό χρησμό από το μαντείο. Σε μια προσπάθεια να αποφύγει το μοιραίο, ο Δαναός δίνει εντολή στις κόρες του να δολοφονήσουν τους συζύγους τους την πρώτη νύχτα του γάμου. Η μόνη, η οποία παραβαίνει την εντολή του, αλλά κι αρνείται τον χρησμό είναι η Υπερμνήστρα, η οποία είναι ερωτευμένη με τον άντρα της, τον Λυγκέα, όπως κι εκείνος, μαζί της.

2 και 3 Αυγούστου στο Μικρό Θέατρο της Επιδαύρου

Περισσότερες πληροφορίες εδώ

Με τον Λάζαρο Γεωργακόπουλο, τη Λένα Παπαληγούρα και τον Άρη Μπαλή.

Τραγουδά η Άρτεμις Μπόγρη.

Μετάφραση: Δημήτρης Αρβανιτάκης - Έφη Καλλιφατίδη

Σκηνοθεσία: Νατάσα Τριανταφύλλη

Σκηνικά: Εύα Μανιδάκη

Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη

Μουσική: Μonika

Δραματουργία: Έλενα Τριανταφυλλοπούλου

Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης

Βοηθοί σκηνοθέτη: Μαρία Κακάρογλου, Δήμητρα Μητροπούλου

Φωτογραφίες: Λάμπρος Ρουμελιωτάκης

Video –teasers: Δημήτρης Μακρής

Social Media: Σμαράγδα Φουρίκη

Διεύθυνση παραγωγής: Μανόλης Σάρδης - Pro4

Βοηθός διευθυντή παραγωγής: Χριστίνα Πολυχρονιάδου

Διαβάστε επίσης: 

Λένα Παπαληγούρα: «Όλοι Οι Ηθοποιοί Γνωρίζουμε Τι Έχουμε Καταφέρει Σε Μια Παράσταση, Δεν Χρειαζόμαστε Τις Κριτικές»

Από τη Γιώτα Δημητριάδη

Οι «Ικέτιδες» του Ευριπίδη γράφτηκαν και ανέβηκαν για πρώτη φορά το 422π.χ,με διαφορετική υπόθεση από την ομώνυμη τραγωδία του Αισχύλου, που  γράφτηκε προγενέστερα το 461 π.Χ.

Το Εθνικό Θέατρο και ο ΘΟΚ συνεργάστηκαν και παρουσίασαν την παράσταση 53 χρόνια μετά το μοναδικό της ανέβασμα από το Εθνικό Θέατρο (1966) σε σκηνοθεσία του Τάκη Μουζενίδη και 39 χρόνια από την πρώτη παράσταση του ΘΟΚ στην Επίδαυρο (1980) σε σκηνοθεσία Νίκου Χαραλάμπους. Αυτή τη φορά τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου, Στάθης Λιβαθινός.

Εμπνευσμένος τόσο από το έργο του Αισχύλου, όσο και από ένα πραγματικό γεγονός: δύο χρόνια πριν τις «Ικέτιδες», οι Θηβαίοι - νίκησαν τους Αθηναίους στο Δήλιο και δεν τους άφηναν να θάψουν τους νεκρούς τους.

Ο Ευριπίδης μας διηγείται μια ιστορία που θέλει τις μητέρες των πεσόντων  στρατηγών  να καταφτάνουν στην Αθήνα και με τη συνδρομή του Βασιλιά Αδράστου του Άργους  και του Θησέα να καταφέρουν μετά από πολλές ικεσίες να μεταφέρουν τους νεκρούς στην Ελευσίνα, όπου και τους έκαψαν. Η Ευάδνη, θυσιάζεται στη φωτιά για να βρει τον αγαπημένο της σύζυγο, μπροστά στα μάτια του πατέρα της, του Ίφι. Η τραγωδία κλείνει με το χρησμό της Θεάς Αθηνάς,  να ζητά  τον Άδραστο να ορκιστεί αιώνια φιλία του Αργους με την Αθήνα.

Ο Ευριπίδης ηθελημένα χρησιμοποιεί εδώ τον χορό, ως πρωταγωνιστή δίνοντας  πιο πολύ το βάρος του στον λυρισμό των χορικών από ότι στην τραγικότητα της γενικής θεατρικής πλοκής. Όλα αυτά για να αναδείξει τη συλλογικότητα έναντι της ατομικότητας,γνώρισμα της αθηναϊκής δημοκρατίας αλλά και να βάλει σε πρώτο πλάνο τη γυναικεία ψυχοσύνθεση.

iketides 2 texnes plus

Είναι εύκολα κατανοητό ότι ο στόχος του Ευριπίδη είναι διττός: Πρώτα θέλει να υπερασπιστεί τις γυναίκες έναντι της δεδομένης κοινωνικής θέσης τους στην Αθήνα της εποχής. Δεύτερον επιθυμεί να προπαγανδίσει την ηθική και πρακτική ανωτερότητα της δημοκρατίας, έναντι σε κάθε άλλο σύγχρονο πολίτευμα, με κύριο χαρακτηριστικό της δημοκρατίας, τη συλλογικότητα, η οποία πάντα υπερτερεί της ατομικότητας. Το λέει ξεκάθαρα και ο Θησέας: «Ξέρεις τι θα πει ελευθερία; Όποιος έχει γνώμη που οφείλει την πόλη, πρέπει να την εκθέσει μπροστά σ’ όλους».

Επιπλέον, μεγάλο στοίχημα στις «Ικέτιδες» είναι η ανάδειξη του υψηλού, με την έννοια όχι αυτού που προδιαθέτει τον ήρωα να υπερβεί τη φύση του και να κάνει μεγαλειώδη πράγματα (δες Αντιγόνη) αλλά μια άλλη υποκατηγορία του, που αναφέρει ό,τι υψηλό είναι ό,τι μας φανερώνει το πόσο μικροί και ασήμαντοι είμαστε μπροστά στη μοίρα και τη φύση.

Ακριβώς, σ’ αυτή την έννοια του «υψηλού» βρίσκω και την επιτυχημένη ματιά στην προσέγγιση του Στάθη Λιβαθινού. Το ανέβασμα κινήθηκε σε σχέση με τους ρυθμούς, τις κλιμακώσεις, τις αποσυμπιέσεις και την εκφορά τού λόγου στις συντεταγμένες της τραγωδίας και πέτυχε κάτι πολύ σημαντικό: να ακουστεί καθαρά ο λόγος του Ευριπίδη, μέσα από τη λειτουργική και σύγχρονη μετάφραση του Γιώργου Κοροπούλη.

Το μελωδικό στοίχημα κέρδισε η σύνθεση του Άγγελλου Τριανταφύλλου, επηρεάζοντας καταλυτικά όλη την παράσταση.

Δυστυχώς, όμως η σκηνοθεσία έπεσε στον σκόπελο κάποιων τετριμμένων και χιλιοειδομένων λύσεων, όπως για παράδειγμα τα άδεια σακάκια και τα άρβυλα των πολεμιστών, τα οποία μετέφεραν οι Ικέτιδες. Πόσες φορές θα δούμε χορό να χτυπιέται και να παράγει ήχο με άδεια άρβυλα, ειλικρινά δεν ξέρω....

Παρ’ όλα αυτά οι γυναίκες του χορού (Άννα Γιαγκιώζη,Άνδρη Θεοδότου,Κόρα Καρβούνη,Τζίνη Παπαδοπούλου,Μαρία Σαββίδου,Κωνσταντίνα Τάκαλου,Τάνια Τρύπη και Νιόβη Χαραλάμπου) κατάφεραν όχι μόνο να συγκινήσουν ως μητέρες των Αργείων («Να κρατήσω μέσα στη δύστυχη αγκαλιά μου, το νεκρό παιδί μου και ξανά να το κοιμίσω»)αλλά και να τραβήξουν τα βλέμματα με την καλοδουλεμένη κίνηση (Φώτης Νικολάου) και τις εξαιρετικές φωνητικές τους ικανότητες .

Βέβαια, ερμηνευτικές ανισότητες υπήρξαν και στον χορό, αλλά δεν ήταν τόσο εμφανής όσο στην ομάδα των υποκριτών. Εξαιρετικός ο Άγγελος του Ανδρέα Τσέλεπου, είχα καιρό να ακούσω με τόση προσήλωση όλα τα γενόμενα εκτός σκηνής. Δυναμικός, δωρικός αλλά και ειλικρινής, για μένα η καλύτερη ερμηνεία της παράστασης.

Ενδιαφέρουσα ήταν και η προσέγγιση του Άκη Σακελλαρίου, ως Θησέα. Λίγο αμήχανος στην αρχή, κατάφερε στη συνέχεια να δώσει μια στιβαρή ερμηνεία, με τις απαραίτητες δόσεις χιούμορ και γελοιότητας. Ο Σακελλαρίου, αποδεικνύεται ένας ηθοποιός χαμαιλέοντας, ικανός να αντεπεξέλθει σε πολλά διαφορετικά είδη θεάτρου με επιτυχία.

Την ίδια αίσθηση, για αμήχανο ξεκίνημα μου έδωσε και ο Χρήστος Σουγάρης, παρ’ όλα αυτά στη συνέχεια μας αντάμειψε με την παρουσία του.

Η Κάτια Δανδουλάκη, για πρώτη φορά σε κεντρικό ρόλο σε αρχαία τραγωδία, χάρισε στην παράσταση μια επιβλητική παρουσία και μια αξιοπρεπέσταση ερμηνεία.  Απορία μου προκάλεσε η σκηνοθετική επιλογή που την ήθελε παρούσα, ως θεατή σ’ όλη την εξέλιξη του δράματος.

Αντίθετα, τόσο ο Κήρυκας του Χάρη Χαραλάμπους, όσο και η Ευάνδη της Κατερίνας Λούρα ακολούθησαν τον δρόμο της υπερβολής και μιας τόσο εξωτερικής, επιφανειακής και στομφώδους ερμηνείας, σε σημείο, που κούρασαν.

Με βροντερή φωνή και παρουσία ο Ίφις του Θοδωρή Κατσαφάδου και η Αθηνά της Αγλαΐας Παππά. Παρ’ όλα αυτά και οι δύο αυτοί ηθοποιοί έχουν ανεβάσει  τον πήχη με παλιότερες ερμηνείες τους,και αν και σε καμία περίπτωση δεν απογοήτευσαν, περιμέναμε, σαφώς, περισσότερα.

Η σκηνοθετική προσθήκη με την χορωδία των μικρών παιδιών, αποτέλεσε μια ευχάριστη έκπληξη και έφερε στο προσκήνιο το οικουμενικό και πανανθρώπινο ζήτημα του πόνου της απώλειας αλλά και τις παράπλευρες απώλειες κάθε εμπόλεμης σύρραξης. 

Λιτά αλλά ουσιαστικά τα  σκηνικά του Γιώργου Σουγλίδη, θύμιζαν μπεκετικό τοπίο, νεκρό τόπο από το "Μήδειας υλικό" του Μίλλερ. 

Αντίθετα τα κουστούμια του χορού, με τις μαύρες παγέτες προκαλούν απορίες....

Συνολικά, η τελευταία (;) παράσταση του Στάθη Λιβαθινού στην Επίδαυρο, από τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή πέτυχε σε πολλά σημεία να κερδίσει το κοινό και μπορούμε να πούμε ότι αξίζει να την παρακολουθήσετε.

 

Από τη Γιώτα Δημητριάδη

«Η εγχείρηση πέτυχε, ο ασθενής απεβίωσε»

Η «Ορέστεια» του Αισχύλου, η μοναδική σωζόμενη αρχαία τριλογία από την κλασική αθηναϊκή δραματουργία που πρωτοπαρουσιάστηκε το 458 π.Χ., αποτελείται από τις τραγωδίες «Αγαμέμνων», «Χοηφόροι» και «Ευμενίδες».

Τις περισσότερες φορές , για πρακτικούς λόγους, τις παρακολουθούμε ξεχωριστά, πέρσι για παράδειγμα είδαμε τον «Αγαμέμνωνα» σε σκηνοθεσία Τσέζαρι Γκραουζίνι, μια εξαιρετική προσέγγιση από τους Vasistasκαι την Αργυρώ Χιώτη στις «Χοηφόρους» και έναν υποκριτικό άθλο από τη Στεφανία Γουλιώτη στις «Ευμενίδες».

Αυτό το καλοκαίρι το Εθνικό Θέατρο είχε την εξαιρετική πρωτοβουλία να παρουσιάσει την τριλογία μέσα από την ματιά τριών σκηνοθετών, δίνοντας βήμα τόσο στις νεότερες δημιουργούς, όσο και στη γυναικεία οπτική. Πήρε το ρίσκο, γνωρίζοντας τόσο τις πρακτικές δυσκολίες, όσο και το μη εμπορικό κομμάτι της παράστασης –δύσκολα θα παρακολουθεί το κοινό παράσταση 280 λεπτών!

Το ερώτημα είναι αν τελικά η παράσταση ως σύνολο κατάφερε τον σκοπό της. Και για ποιον σκοπό μιλάμε; Υπήρχε στόχος να δούμε διαφορετικές οπτικές; Μια κοινή αισθητική; Αυτό ομολογώ, πώς δεν το κατάλαβα. Νομίζω ότι έχουμε να κάνουμε με την περίπτωση: «Η εγχείρηση πέτυχε, ο ασθενής απεβίωσε».

«Αγαμέμνων»

Ο «Αγαμέμνονας» της Ιούς Βουλγαράκη, ξεκίνησε με το φως το ήλιου και στηρίχθηκε σ’ ένα εμπνευσμένο δίπολο αντιθέσεων και συμβόλων.

Η Κλυταιμνήστρα (Εύη Σαουλίδου) ήταν ντυμένη στα λευκά, ο Αγαμέμνων (Αργύρης Ξάφης)στα μαύρα, η πρώτη φορούσε παντελόνι , εκείνος φόρεμα (κουστούμια: Πάρις Μέξης). Η υποδοχή του βασιλιά γίνεται από την ίδια στρώνοντας κόκκινο χαλί, το ίδιο χρώμα θα βάψει και τα χέρια της. Το κόκκινο της υποδοχής είναι το χρώμα προαποφασισμένης θυσίας.

Ο Θοδωρής Αμπαζής έγραψε μια σπουδαία μουσική σύνθεση, παίζοντας με τις ανάσες και τους χτύπους. Δίνοντας την αίσθηση ότι το τέλος του στρατηλάτη είναι προ των πυλών.

Οι ερμηνείες των ηθοποιών δεν εντυπωσιάσαν. Ξεχώρισε η Εύη Σαουλίδου, κυρίως για την εκφορά του λόγου της και ο Αργύρης Ξάφης για τις υποκριτικές πινελιές χιούμορ.

Με στόμφο και υπερβολή ο Κήρυκας του Δημήτρη Γεωργιάδη. Αδιάφορος ο Αίγισθος του Αλέξανδρου Λογοθέτη.

Ενδιαφέρουσα η προσέγγιση της Δέσποινας Κούρτη, ως Κασσάνδρα, αλλά στο κομμάτι του θρήνου κάτι δεν λειτούργησε. Πολύ καλός ο Φρουρός του Στέλιου Ιακωβίδη, αν και φλέρταρε  με τη γραφικότητα σε κάποια σημεία.

Μια αίσθηση απροσανατολισμού εισέπραξα από τον χορό των γερόντων (Θανάσης Βλαβιανός, Πάρις Θωμόπουλος, Ιερώνυμος Καλετσάνος, Νίκος Καρδώνης, Κωστής Κορωναίος, Δαυίδ Μαλτέζε, Γιάννης Νταλιάνης, Θέμης Πάνου, Στρατής Πανούριος)Χανόταν ο ρυθμός και σ’ ελάχιστα σημεία λειτούργησαν ως σύνολο. Τα δε ξύλινα σκαμπό δεν φάνηκε να αξιοποιούνται οργανικά στις ερμηνείες των ηθοποιών, αλλά μάλλον τους εμπόδιζαν.

Εντυπωσιακό το σκηνικό του Πάρι Μέξη και η σκηνή της κατάρρευσης του τεράστιου προσωπείου του βασιλιά. 

«Χοηφόροι»

Στον πυρήνα της τριλογίας, εκεί όπου εντοπίζει κανείς τη μεγαλύτερη δράση, υπήρχαν κατά τη γνώμη μου, και τα μεγαλύτερα προβλήματα.

Η Λιλλύ Μελεμέ είχε μια εμπνευσμένη οπτική για τον χορό, οκτώ ταλαντούχες ηθοποιοί, με καλοδουλεμένη κίνηση (Μόνικα Ελεάνα Κολοκοτρώνη) πήραν τη σκυτάλη από το χορό των γερόντων. Χαρίζοντας στην τριλογία μια από τις καλύτερες στιγμές της.

Τα κορίτσια του χορού( Νατάσα Εξηνταβελώνη, Σοφία Κουλέρα, Νεφέλη Μαϊστράλη, Μαίρη Μηνά, Νάνσυ Μπούκλη, Αρετή Τίλη, Ιώβη Φραγκάτου, Χριστίνα Χριστοδούλου) ντυμένα με τα εμπνευσμένα κουστούμια της Βασιλικής Σύρμα, τα οποία παρέπεμπαν και στην ισπανική κουλτούρα, μ’ αναφορές στο φλαμένκο ήταν εντυπωσικά και δημιούργησαν ένα καλαίσθητο περιβάλλον για τα αυτιά και τα μάτια του θεατή.

Δυστυχώς ,όμως οι βασικοί πρωταγωνιστές στάθηκαν πολύ κατώτεροι των προσδοκιών μας. Με το ζευγάρι Ηλέκτρα- Ορέστης (Μαρία Κίτσου και Γιάννης Νιάρρος) να στερούν από την παράσταση την πιο δυνατή σκηνή της, αυτή της αναγνώρισης. Έχω την αίσθηση ότι η αδικαιολόγητα κραυγαλέα Ηλέκτρα της Μαρίας Κίτσου, δεν άφηνε κανένα περιθώριο συγκίνησης,αντίθετα ακροβατούσε στα όρια με το κωμικό.

Παρομοίως και ο Γιάννης Νιάρρος, έδωσε έναν Ορέστη, σχεδόν αυτιστικό –σαν να τον βλέπαμε στο «Ποιος σκότωσε το σκύλο τα μεσάνυχτα».Ανούσια ξεσπάσματα, φλύαρες κινήσεις, είχαν σαν αποτέλεσμα μια "άχρωμη" ερμηνεία.  

Άτοπο και άστοχο το εύρημα με το νερό που τον έλουσε μετά τη δολοφονία. Ένα εφέ για το τίποτα.

Αντίθετα η Αγορίτσα Οικονόμου έλαμψε στο ρόλο της τροφού, με απλότητα και ειλικρίνεια, χωρίς στόμφο και επιτήδευση κατάφερε να κλέψει τις εντυπώσεις!

Η Φιλαρέτη Κομνηνού, χωρίς να αρτιώνει την κεντρική μορφή της Κλυταιμνήστρας δεν την προδίδει.

Αδιάφορος ο Πυλάδης του Γιώργου Στάμου  και ο Αίγισθος του Γιώργου Χρυσοστόμου. Δεν κατάφεραν στο μικρό τους πέρασμα να αφήσουν το στίγμα τους στην παράσταση. Σ’ αντίθεση με τον έμπειρο Βασίλη Καραμπούλα στον ρόλο του ικέτη.

65371118 2423362707950773 5409829879921246208 n

«Ευμενίδες»

Σημαντικότερο επίτευγμα από πλευράς σκηνοθεσίας ήταν οι «Ευμενίδες» της Γεωργίας Μαυραγάνη. Το τρίτο μέρος της τριλογίας διέσωσε το εθνικό θέατρο από το μεγάλο φιάσκο.

Εδώ, ναι, μπορούμε να πούμε ότι παρακολουθήσαμε μια παράσταση με έμπνευση, στόχο και όραμα.

Η Μαυραγάννη διεσώθη και από τον σκόπελο της παλιακής μετάφρασης του Κ.Χ Μύρη (Κώστας Γεωργουσόπολος), κάνοντας δραματουργική επεξεργασία στο τελευταίο μέρος της τριλογία (σύμβουλος δραματουργίας Δημοσθένης Παπαμάρκος).

Ο ταλαντούχος θίασος (Ναζίκ Αϊδινιάν, Μιχάλης Βαλάσογλου, Στέλλα Βογιατζάκη, Κατερίνα Καραδήμα, Ευαγγελία Καρακατσάνη, Εμμανουέλα Μαγκώνη, Νίκος Μάνεσης, Παναγιώτης Παναγόπουλος, Αγγελική Παπαθεμελή, Μαριάμ Ρουχάτζε, Τζωρτζίνα Τάτση) παίζοντας ένα αέναο παιχνίδι ρόλων ήταν εντυπωσιακός και κατάφερε να τραβήξει τα κουρασμένα μάτια των θεατών. 

Οι έντεκα ηθοποιοί, άλλοτε σαν ένα σώμα και άλλοτε σε ομάδες με την άρτια κίνησή τους (Άρτεμις Φλέσσα) κρατώντας μονίμως το τέμπο τους, που έμοιαζε να βγαίνει αβίαστα από τον καθένα ξεχωριστά, κατάφεραν, όχι μόνο να ακουστεί η ιστορία, η πιο δύσκολη ίσως από τις τρεις, αλλά και να συγκινήσουν βαθιά.

Οι Ευμενίδες της Γεωργίας Μαυραγάνη με στοιχεία εκκλησιαστικής μουσικής  (Χάρης Νέιλας) και παραδοσιακών τραγουδιών (Κοίτα με γλυκιά μου αγάπη) έδωσαν νόημα και στις δύο προηγούμενες τραγωδίες.  Καθώς οι χτύποι της καμπάνας μνημόνευαν όλους τους νεκρούς, ένα μνημόσυνο –κάθαρση για όλους τους ήρωες και ένα εντυπωσιακό παρασταστικό αποτέλεσμα με τους 41 ηθοποιούς επί σκηνής.

Συνοψίζοντας, θα έλεγα ότι παρά τις καλές προσθέσεις και τους ταλαντούχους συντελεστές. Ο ασθενής πέθανε... Μόνο η Γεωργία Μαυραγάνη του  έδωσε μια δυνατή ενδοφλέβια ένεση, που ήρθε όμως πολύ αργά... Κρίμα.

 

Από τη Γιώτα Δημητριάδη 

 «Να μαζέψω τα μαλλιά μου να συγκεντρωθώ!Αρκετά το έπαιξα μοιραία...»μου λέει με δόση χιούμορ το όμορφο κορίτσι, που στέκεται στο απέναντι σκαμπό απολαμβάνοντας το τσάι της. 

 Η Κατερίνα Μαυρογεώργη είναι μια ανήσυχη δημιουργός, παίζει, σκηνοθετεί και γράφει, γράφει πολύ...ακόμα και διηγήματα!
 
Σε λίγες μέρες στη Μικρή Επίδαυρο, θα την απολαύσουμε στη "Θεογονία,ένα μεγάλο γλέντι". Η ίδια δηλώνει πώς δεν θέλει να κάνει spoiler αλλά να σκεφτούμε ότι σε κάθε γλέντι γάμου, τίποτα δεν είναι μόνο ρόδινο. 
 
Ως Σταχτοπούτα και κακιά μάγισσα, έκλεψε τις εντυπώσεις και κέντρισε το ενδιαφέρον μικρών και μεγάλων παιδιών στο Θέατρο Πόρτα. Τώρα συνεχίζει τη συνεργασία της με τη Σοφία Πάσχου και την ομάδα Patari Project και ο ενθουσιασμός της δεν κρύβεται. Η Κατερίνα δεν ονειρεύεται ρόλους, αλλά καταστάσεις, είναι έτοιμη για μια τρελή κωμωδία, βλέπει όνειρα και τα επεξεργάζεται...Ενίοτε δε κρύβουν και τα σενάρια των έργων της. Λατρεύει την Ικαρία, τον τόπο καταγωγής του πατέρα της και δηλώνει "με τρυφερότητα στην παιδική της ηλικία" ότι ήταν ένα παρτσακλό!
 

katerina mavrogeorgi

 

Στην παράσταση που θα παρουσιάσετε στη μικρή Επίδαυρο, παίζεις και υπογράφεις και τη δραματουργία. Πόσο διαφορετική είναι η δραματουργική επεξεργασία σ’ αυτή την ομάδα, που δουλεύει μ’ έναν ξεχωριστό τρόπο;

Προκύπτει από την εικόνα και το σώμα. Εκεί γίνεται ένα τρελό μοντάζ, όσον αφορά και τις ιδέες που ακούγονται στις πρόβες και φιλτράρονται κι ακούγονται τελικά μέσα στην παράσταση, σε συνδυασμό με το στήσιμό τους και τα λόγια που θα ακουστούν. Όλα έρχονται και κουμπώνουν με το σώμα και τη ρυθμολογία.

Από ό,τι μου λες να υποθέσω ότι το κείμενο αλλάζει σε κάθε πρόβα;

Ναι, αλλάζει συνέχεια! Δεν είναι ότι διαβάσαμε το κείμενο κι είπαμε «Ωραία θα το κάνουμε έτσι!» Αντίθετα, κάναμε πάρα πολλούς αυτοσχεδιασμούς, ο καθένας έφερε τον δικό του τρόπο γραφής, το κείμενο είναι συλλογικό, έχει γραφτεί από όλη την ομάδα και σε κάθε πρόβα μπορεί κάτι ν’ αλλάξει ή να μετακινηθεί, ανάλογα με τις ανάγκες.

Είχες πει, ότι πριν γίνεις μέλος των Patari Project είχες παρακολουθήσει παραστάσεις τους και σου άρεσαν πολύ, γιατί σου θύμιζαν κινηματογράφο. Τώρα που είσαι, πλέον, στην ομάδα πώς το βλέπεις;

Το ίδιο μου φαίνεται! Σαν ένα αθλητικό θέατρο, ίσως και πρωταθλητικό καμιά φορά, μαζί με χορό και μουσική και το αποτέλεσμα μοιάζει με το σινεμά. Έχουμε σκηνές, μοντάζ, γίνονται αλλαγές στα πλάνα. Η Σοφία και τα παιδιά, με την τεχνική της πλατφόρμας έχουν εφεύρει ένα είδος, το οποίο συνθέτοντας πολλά διαφορετικά φτιάχνει τελικά κάτι μοναδικό.

Μου αρέσει πολύ το πως χρησιμοποιούμε τα υλικά που συλλέγουμε, για παράδειγμα την φαντασία μας.

THEOGONIA OFFICIALPHOTOS 1600PX 7659

Γιατί επιλέξατε αυτό το επικό ποίημα του Ησίοδου;

Ήταν ιδέα της Σοφίας (Πάσχου) ότι θα κάνουμε τη Θεογονία, ενσωματωμένη σ’ ένα γαμήλιο γλέντι.

Άρα θα είναι μια αισιόδοξη παράσταση, ένα γλέντι;

Δεν ξέρω, δεν ξέρω...Δεν μπορώ να σας κάνω σπόιλερ (γέλια). Θα είναι ένα γλέντι σίγουρα, θα χορεύουμε...Μπορεί να χορέψετε κι εσείς. Ποιος ξέρει;

Το ποίημα ξεκινάει με τη φράση «Πρώτα, πρώτα το χάος έγινε». Τι σχέση έχεις με το χάος;

Πολλή καλή! Το εμπιστεύομαι, το αγαπάω. Μάλλον φοβάμαι περισσότερο την υπερβολική τάξη κι όχι το χάος, το οποίο έχω στο μυαλό μου, σαν μια υπερβολική μεγάλη κατάσταση, άναρχη, σαν χωνί κάπως, το οποίο όμως  έχει δικούς του κανόνες, απλά δεν τους καταλαβαίνουμε. Και το θεωρώ απαραίτητο για οποιαδήποτε έκφραση δημιουργίας.

Χαώνεσαι εσύ όταν κάνεις μια παράσταση ή είσαι πιο οργανωμένη;

Είμαι οργανωμένη στα πρακτικά. Κυρίως χαόνομαι με τα απρόοπτα...

Είσαι μια ολοκληρωμένη δημιουργός και σκηνοθέτης και συγγραφέας, τελευταία είδαμε τις «Λουόμενες». Σε ποια ιδιότητα νιώθεις πιο κοντά;

Νομίζω το είπες πολύ καλά. Μου αρέσει πάρα πολύ που είμαι και στο δημιουργικό και στο εκτελεστικό κομμάτι. Αυτό με ολοκληρώνει, είναι δύσκολο αλλά και συναρπαστικό.

Τι διαφορά θα έχει αυτή η παράσταση από τις άλλες δύο των Patari Project, οι οποίες ήταν για παιδιά; Εδώ φαντάζομαι απευθύνεστε σ’ ενήλικο κοινό.

Θα στο πω αλλιώς, όταν παντρεύεται ένας συγγενής σου, στο γάμο μπορούν να συμβούν διάφορα θέματα. Θα το πάρεις, όμως το παιδί μαζί σου. Δεν θα το αφήσεις στο σπίτι κι ό,τι γίνει. Αν δει και τίποτα ακατάλληλο δεν πειράζει. (γέλια) Είναι αυτά που συνήθως κοιμούνται στην καρέκλα.

Ο Ησίοδος με τη Θεογονία επιστρέφει στα πρώτα υλικά του κόσμου. Εσένα ποια είναι τα πρώτα υλικά της δουλειάς σου;

Τα όνειρα, η φύση, οι άνθρωποι, οι σχέσεις, η μνήμη κι η κοινωνία μας. Μια μίξη νομίζω της ασυνείδητης κατάστασης, που έχουμε μέσα μας όλοι οι άνθρωποι και της πραγματικότητας.

Μου είπες,  πρώτα-πρώτα «τα όνειρα». Γι’ αυτό όταν βλέπεις ένα άσχημο όνειρο μένεις στο κρεβάτι για να το σκεφτείς;

Επειδή, συνήθως, όταν ξυπνάω θυμάμαι τα όνειρά μου, μετά τα σκέφτομαι κι όλας και τις περισσότερες φορές προσπαθώ και να τα σημειώνω. Μου αρέσει πάρα πολύ αυτό. Τα σκέφτομαι και τα καλά και τα κακά και μερικές φορές τα «κακά» δεν είναι τόσο τραγικά, όσο νομίζουμε. Μπορεί να τα διηγηθείς σε κάποιον και να γελάσει!

Σ’ αγχώνει ένα «κακό» όνειρο;

Παλιά με βαραίνανε, σκεφτόμουν «τι να σημαίνει αυτό;». Τώρα το βλέπω πιο χαλαρά. Λέω στον εαυτό μου «είδες μια κακή ταινία!»

Έχεις χρησιμοποιήσει ποτέ υλικό ονείρων σε παράσταση;

Ναι, και οι «Λουόμενες» γράφτηκαν μ’ αφορμή ένα όνειρο, το οποίο έβλεπα πολύ συχνά...Βρισκόμουν σ’ έναν τεράστιο χαμάμ, σαν ναός ήταν και είχε κάτι ψηφιδωτά παράθυρα κι εγώ ένιωθα ότι έπρεπε να βγω από εκεί. Κι ενώ δεν έβλεπα κανέναν γύρω μου, αισθανόμουν την παρουσία κι άλλων ανθρώπων. Το θυμήθηκα πολύ μετά, από τότε που άρχισα να γράφω το έργο.

Ψυχαναλυτικά, αυτό μπορεί να σημαίνει ότι η ίδια ένιωθες κάποια περίοδο ότι έχεις χαθεί σ’ έναν λαβύρινθο; Ότι δεν ήξερες τι ήθελες να κάνεις;

Σε λαβύρινθο όχι, σε βάλτο θα έλεγα. Εγώ έβλεπα που ήθελα να πάω, αλλά είχα κολλήσει σε καταστάσεις, λίγο από κούραση, λίγο από θλίψη λόγω της κρίσης, ήμουν κάπως μαγκωμένη. Κι αυτή, όμως, η περίοδος φάνηκε χρήσιμη στην πορεία.

Ονειρεύεσαι ρόλους;

Όχι, ακριβώς. Όταν, όμως, έπαιξα την κακιά στους Χιονάνους, χάρηκα πολύ γιατί ήθελα πάντα να παίξω μια κακιά. Σ’ αυτή τη φάση νομίζω ότι ζητάει ο οργανισμός μου μια τρελή κωμωδία, έναν πολύ κωμικό ρόλο. Δηλαδή καταστάσεις περισσότερο, ονειρεύομαι, όχι τόσο ρόλους.

Μετά τη Μικρή Επίδαυρο σε ποια άλλα μέρη θα δούμε τη Θεογονία;

Θα πάμε στην Άνδρο στο Φεστιβάλ και τον Σεπτέμβριο στην Ελευσίνα.

Διακοπές, θα κάνεις;

Θα πάω στο νησί μου, την Ικαρία!

Πώς είναι να είσαι από την Ικαρία και να ζεις στην Αθήνα;

Είναι πολύ ενδιαφέρον. Με βρίζουν όλοι οι φίλοι μου, που ζω στην Αθήνα, τώρα και δύο κολλητές μου μένουν μόνιμα στο νησί. Μου δίνει δύναμη, όταν επισκέπτομαι την Ικαρία, είναι αυτό που λέμε «Την έχω μέσα μου».

Ποιο είναι το μυστικό της μακροζωίας και της ευτυχίας σ’ αυτό το μέρος;

Είναι πολύ χαλαροί, όχι τόσο το καλοκαίρι, που βάζουν τα δυνατά τους για τον τουρισμό. Πέρσι, όμως, επειδή έζησα εκεί σχεδόν ένα χρόνο, έγραφα το κείμενο και διάφορα, είδα μια θεαματική διαφορά στο νησί από τον Αύγουστο στον Σεπτέμβριο. Αυτή την περίοδο, νομίζω ότι κατάλαβα πραγματικά αυτούς τους ανθρώπους. Ήταν φανταστικό! Είναι χαλαροί, παίρνουν τον χρόνο τους, κάθονται και κουβεντιάζουν. Υπάρχει μια ευχάριστη διάθεση για επικοινωνία.

Πώς λοιπόν, ένα κορίτσι από ένα «χαλαρό» νησί, αποφάσισε να γίνει ηθοποιός;

Νομίζω, ότι δεν το αποφάσισα ποτέ. Είχα πολλά ερεθίσματα, γιατί η μητέρα μου ήταν φιλότεχνη  κι είναι ένας υπέροχος αυτοδημιούργητος άνθρωπος. Οπότε ήρθα από πολύ μικρή σ’ επαφή με την όπερα, το μπαλέτο. Η αδερφή μου σπούδαζε μουσική. Ο πατέρας μου είναι από την Ικαρία, αλλά μεγάλωσα στους Αγίους Αναργύρους, οπότε είχαμε πρόσβαση σε καλλιτεχνικά δρώμενα.

Δεν ήσουν από εκείνα τα παιδάκια, τα οποία έπαιζαν με τον καθρέφτη;

Θα το πω μ’ αγάπη προς την παιδική μου ηλικία. Νομίζω πώς πάντα ήμουν ένα παρτσακλό!  Έγραφα, έπαιζα, τραγουδούσα. Ήθελα, όμως, και να σπουδάσω, οπότε τελείωσα και ΜΜΕ. Ξέρεις όταν θες να γίνεις ηθοποιός σου λένε όλοι σπούδασε και κάτι άλλο...Έτσι κι εγώ τελείωσα δημοσιογραφία και μου αρέσει πολύ, όπως και η επικοινωνία.

Το φανταστικό ήταν ότι ξεκίνησα ταυτόχρονα και τη δραματική σχολή και την Πάντειο κι είχαν μεγάλη σχέση μεταξύ τους. Ήταν σαν να έκανα το πρωί τα πρακτικά και το απόγευμα τα θεωρητικά.

Επόμενα επαγγελματικά σχέδια υπάρχουν;

Θα συνεχίσουμε για δεύτερη σεζόν τις «Λουόμενες» στο Skrow και θα είμαι και στην Εναλλακτική Σκηνή της Λυρικής, όπου θα παρουσιάσουμε τις 4 εποχές, βασισμένο στη μουσική του Antonio Vivaldi. Τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει και πάλι η Σοφία Πάσχου.  Παράλληλα έχω και μια συλλογή διηγημάτων, την οποία θα ήθελα να εκδώσω.

Τι διηγήματα είναι αυτά;

Είναι κάποια παραμύθια πειραγμένα, είναι κάποια άλλα που έχουν μια κοινή πρωταγωνίστρια, ένα κορίτσι. Διάφορα. Ελπίζω να βρουν σύντομα τον δρόμο της έκδοσης.

Η παράσταση “Θεογονία, ένα μεγάλο γλέντι” της θεατρικής ομάδας Patari Project σε σκηνοθεσία Σοφίας Πάσχου εμπνέεται απ’ το ομώνυμο επικό, αφηγηματικό ποίημα του Ησίοδου (7ος αι. π.Χ.) για τις απαρχές του κόσμου και φέρνει στο Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου την Παρασκευή 5 και το Σάββατο 6 Ιουλίου.

Συντελεστές

Σύλληψη – ιδέα: Patari Project
Σκηνοθεσία: Σοφία Πάσχου
Δραματουργία: Κατερίνα Μαυρογεώργη
Πρωτότυπη Μουσική: Νίκος Γαλενιανός, Σταμάτης Πασόπουλος

Σκηνικά: Ευαγγελία Θεριανού
Κοστούμια: Κλαιρ Μπρέισγουελ
Φωτισμοί: Σοφία Αλεξιάδου 
Κίνηση: Εριφύλη Στεφανίδου
Ηχολήπτης: Αντώνης Παυλίδης
Μηχανικός Σκηνής: Δαμιανός Χυτήρης
Βοηθός Φωτιστή: Christopher McCourt

Βοηθός Σκηνογράφου: Έλλη Παπαδάκη

Διεύθυνση παραγωγής: Μανόλης Σάρδης – PRO4

Οργάνωση παραγωγής: Μαριάννα Πανά

Εκτέλεση παραγωγής: Άρης Λάσκος
Υπεύθυνη Επικοινωνίας: Ελεάννα Γεωργίου
Φωτογραφίες: Παναγιώτης Μαΐδης 

Παίζουν (αλφαβητικά):Χαρά Κότσαλη, Θεοδόσης Κώνστας, Θάνος Λέκκας, Κατερίνα Μαυρογεώργη, Κίττυ Παϊταζόγλου, Εριφύλη Στεφανίδου, Αλέξανδρος Χρυσανθόπουλος, Αποστόλης ΨυχράμηςΜουσικοί επί σκηνής: Νίκος Γαλενιανός, Σταμάτης Πασόπουλος

 Διαβάστε επίσης: 

Κίττυ Παϊταζόγλου: «Στην Ελλάδα Τα Πράγματα Γίνονται Από Ενθουσιασμό, Λαχτάρα Και Με Πολύ Προσωπικό Κόστος».

Από τη Γιώτα Δημητριάδη 

φωτογραφίες Κοσμά Ινιωτάκης 

Πιστεύει ότι ο έρωτας είναι το πιο ισχυρό αφροδισιακό, λατρεύει τον Χατζηδάκι,τον έχει απολαύσει ο Βλαντιμίρ Πούτιν,τραγουδάει από βαριά λαϊκά μέχρι Έλβις Πρίσλεϊ. Με τα τραγούδια του τελευταίου, μάλιστα ετοιμάζεται να μας ξεσηκώσει στον κήπο του Μεγάρου Μουσικής στις 12 Ιουλίου, στο κεφάτο rock ’n’ roll πάρτι!

Ο  Δώρος Δημοσθένους πρωτοεμφανίστηκε σαν σολίστ. Έχει συνεργαστεί με μεγάλα ονόματα όπως η Μαρία Φαραντούρη, ο Γιάννης Σπανός, η Νανά Μούσχουρη, η Λένα Πλάτωνος, ο Λουκιανός Κελαηδόνης, ο Νίκος Κυπουργός, ο Μιλτος Λογιάδης, ο Χρήστος Λεοντής, ο Δημήτρης Παπαϊωάννου και πολλοί άλλοι.Παράλληλα έχει εμφανιστεί σε μεγάλες θεατρικές σκηνές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Όλοι αυτοί ήταν εν μέρη παρόντες στην κουβέντα μας, η οποία δε θα μπορούσε παρά να γίνει στον κήπο του Μεγάρου, εκεί όπου θα λάβει χώρα και το μεγάλο πάρτι! 

doros 4 texnes plus

 

Σε λίγες μέρες θα μας παρουσιάσεις στον κήπο του Μεγάρου Μουσικής ένα αφιέρωμα στον  Έλβις Πρίσλεϊ. Είναι αλήθεια ότι τον ανακάλυψες στην εφηβεία, ακούγοντας έναν αγγλικό ραδιοφωνικό σταθμό; Μίλησε μας λίγο για εκείνη την εποχή. 


Ναι τα περισσότερα τραγούδια τα ανακάλυψα στην εφηβεία μου από τον αγγλικό ραδιοφωνικό σταθμό. Προ υπήρξε όμως μία μαγική στιγμή στα πέντε μου χρόνια όπου ο πατέρας μου κράταγε μια κιθάρα και έπαιζε ένα τραγούδι του Elvis Presley που μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση και αυτό ήταν το Marguerita που θα το παίξω και στον Κήπο .

Η επόμενη επαφή ήταν στον κινηματογράφο όπου είδα την πρώτη έγχρωμη ταινία Fun in Acapulco όπου εκεί τραγούδησε ο Elvis Presley το Marguerita και μου ήταν κάτι γνώριμο αφού το είχα ακούσει από τον πατέρα μου. Απο εκείνη την στιγμή που είδα τον Elvis ένα ωραίο νεαρό με μαγική φωνή και ωραία τραγούδια κάτι έπαθα ήθελα να γίνω σαν αυτόν.

Γιατί επέλεξες τα τραγούδια του Έλβις γι' αυτή τη συναυλία; Ήταν δική σου ιδέα;

Ήταν μια ιδέα που πάντα υπήρχε στο μυαλό μου αλλά και το γεγονός ότι στις περισσότερες παραστάσεις που έκανα με swing και διάφορα άλλα ξένα ενσωμάτωνα πάντα κάποια τραγούδια του Elvis Presley έτσι είπα κάποια στιγμή ότι ήθελα να κάνω ένα αφιέρωμα.

Έχεις συνεργαστεί με μεγάλα ονόματα. Την Μαρία Φαραντούρη, τον Λουκιανό Κηλαηδόνη, τη Λένα Πλάτωνος, τον Νίκο Κυπουργό, τον Γιάννη Σπανό κ.α. Τι κρατάς από αυτούς τους καλλιτέχνες (μια λέξη ή φράση για τον καθένα),

Μαρία Φαραντούρη Μία διεθνής φωνή, μια ντίβα που όμως ξεχωρίζει για την απλότητα του χαρακτήρα της και την μεγαλοψυχία της ειδικά με τους νέους.

Λουκιανός Κηλαηδόνης Ένας τεραστίων διαστάσεων σκηνοθέτης τραγουδιών.

Νίκος Κυπουργός Ένας συνθέτης με πολύ εκλεπτυσμένη αισθητική, φίλος και αδερφός.

Γιάννης Σπανός Μέγας συνθέτης Γιάννης έτσι του αρέσει να τον αποκαλώ, με την νεανική ψυχή την ευαισθησία και την ευγένεια. Ότι κι αν πω θα είναι λίγο για να περιγράψει το μεγαλείο του. Να έχει υγεία και να ναι πάντα καλά.

Λένα Πλάτωνος Η Λένα είναι το μεγαλύτερο κεφάλαιο της avant gard μουσικής διεθνώς, εξαιρετικός άνθρωπος με γλυκύτητα και μυστήριο .

Με όλους αυτούς αντιλαμβάνεται κανείς ότι και η λίγη επαφή με όλα τα ετερόκλητα στοιχεία που παίρνεις δεν μπορεί από το να γεμίζεις και μουσικά και πνευματικά.

 doros texnes plus

Είσαι ένας καλλιτέχνης με μεγάλη ερμηνευτική γκάμα. Μπορούμε να σε ακούσουμε να ερμηνεύεις εξαιρετικά Θεοδωράκη και παράλληλα να παίζεις σε μιούζικαλ. Υπάρχει κάτι που αγαπάς πιο πολύ;

Είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσω κάτι περισσότερο γιατί ότι αγαπώ το αγαπώ τόσο έτσι ώστε να το κάνω δικό μου, λόγω της σημασίας που του δίνω. Θα έλεγα όμως ότι ξεχωρίζω ιδιαίτερα τη μουσική του Μανού Χατζιδάκι και το έντεχνο τραγούδι.

 doros2

Έχεις αγαπημένο τραγούδι;

Μόνο ένα θα σας πω, ένα που τα τελευταία 20 χρόνια, όσες φορές και να το έχω ακούσει με γοητεύει πάρα πολύ Η πέτρα σε μουσική και στίχους του Μάνου Χατζιδάκι.

 doros1

Όταν δεν τραγουδάς τι σου αρέσει να κάνεις;

Έχω ιδιαίτερη αγάπη στην θάλασσα γιατί γεννήθηκα πολύ κοντά της.

Αυτό όμως που μ' αρέσει είναι οι όμορφες εκπλήξεις κατά την διάρκεια της νύχτας με φίλους και με ωραίους ανθρώπους .Πρόσφατα π.χ βρέθηκα στα γενέθλια της Γωγώς δίπλα στον Σταύρο του Νότου και με διάφορους καλλιτέχνες τραγουδούσαμε ότι μας ερχότανε μέχρι πολύ αργά το βράδυ.

 dimotsthenous texnes plus

Πότε αποφάσισες να έρθεις στην Ελλάδα;

Το είχα αποφασίσει μετά από προτροπή του Δημήτρη Λάγιου το 1989 .Οι γονείς μου ήθελαν να κάνω κι άλλες σπουδές πέρα από την μουσική και είχα περάσει στο τμήμα ακτινολογίας.

Ποιος προσωπικός ή επαγγελματικός μύθος έχει καταρριφθεί από την πραγματικότητα της ζωής ή της δουλειάς σου;

Μικρός νόμιζα ότι για να πετύχεις ως τραγουδιστής αρκεί να έχεις καλή φωνή, ενώ στην πραγματικότητα χρειάζονται και πολλά άλλα να συνυπάρχουν, όπως τύχη, το σωστό timing, γνωριμίες, δημόσιες σχέσεις. Είναι ένας χώρος που απαιτεί συγκέντρωση δυνάμεων.

Θα ήθελα να φανταστείς μια εικόνα, γυρίζεις τα ξημερώματα από τη δουλειά, κουρασμένος και κοιτάζεις τον εαυτό σου στον καθρέπτη. Υπάρχει κάτι που του ομολογείς εκείνη την στιγμή;

«Τα κατάφερες και πάμε για τα επόμενα»

 

Τι ρόλο παίζει ο έρωτας στη ζωή σου; Καλλιτεχνικά είσαι πιο δημιουργικός ερωτευμένος ή όταν είσαι μόνος;

Ο έρωτας μεθάει είναι το πιο ισχυρό αφροδισιακό ,παραμορφώνει ,πότε σε ανεβάζει στα ουράνια πότε σε ρίχνει στα τάρταρα και στις δυο περιπτώσεις σου δίνει μια αίσθηση ότι θες να μιλήσεις γι’αυτόν, να γράψεις, να δημιουργήσεις ή να κανείς τον πόνο σου κάτι άλλο π.χ τραγούδι .

Δώρος Δημοσθένους
Ο «Elvis» στον κήπο

 


ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΟΥ ΜΕΓΑΡΟΥΣυμπαραγωγή
Μέγαρο Μουσικής Αθηνών
ΑΚΑΝΘΟΣΟ Δώρος Δημοσθένους σε ρόλο Elvis Presley φέρνει στο Μέγαρο, μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού, το πιο κεφάτο rock ’n’ roll πάρτι! 
Συντροφιά με την επταμελή μπάντα του, δίνει νέα πνοή στις πιο γνωστές χορευτικές επιτυχίες του βασιλιά της rock αλλά και στις ατμοσφαιρικές ερωτικές μπαλάντες του, μεταμορφώνοντας –πάντα με παρεΐστικη διάθεση– τον πιο μουσικό Κήπο της πόλης σε μια απέραντη καλοκαιρινή παραλία γεμάτη χρώματα και ρυθμό.

Δείτε το πρόγραμμα των συναυλιών 
στον Κήπο του Μεγάρου
Είσοδος του κοινού για τις συναυλίες 7:30 μ.μ.
Στις συναυλίες του Κήπου δεν υπάρχουν καθίσματα για το κοινό

Η προπώληση έχει ξεκινήσει!

 

250x300 knives

ANIXNOS

anixnos250x300

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Στο πλαίσιο της έναρξης του 3ου Διεθνούς Φεστιβάλ Εκκλησιαστικού Οργάνου την Δευτέρα 19 Αυγούστου στην Άνω Σύρο, σας παρουσιάζουμε το τηλεοπτικό spot με πρωταγωνίστρια την νεαρή πετυχημένη ηθοποιό Εύη Δαέλη- με καταγωγή από την Σύρο - γνωστή από τη συμμέτοχη της σε πολλές τηλεοπτικές και κινηματογραφικέςδουλειές («Ευτυχισμένοι μαζί» - Mega, «Έλα στην Θέση μου» - Alphaκλπ).

To σποτ γυρίστηκε στα στενά της Άνω Σύρου από τον Γιάννη Μανούσο πάνω σε μια δική του ιδέα.

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

Kalomoira2.jpg

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία