Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
Γιώτα Δημητριάδη

Γιώτα Δημητριάδη

Aντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου. 
Ένας αναδιπλώμενος μεγεθυντικός καθρέφτης και ένα αρωματικό κερί 
 
Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ. 
α)Ως χώρο 
Στο Παλλάς, όταν έπαιζα στην «Μελωδια της ευτυχίας»
β) Με ποιους συναδέλφους. 
Με Αγγελική Λάμπρη και Μαρια Κορινθίου στο περσινό «Γοργονες και Μαγκες».Ήταν Μια σταλιά χώρος και κέντρο διερχομένων αλλά είχαμε απίστευτη πλάκα! 
 
Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου. 
Της Αννας Βίσση στο Παλλάς, όταν έπαιζε την «Μάλα». Λευκό, μινιμαλ, με όμορφα λουλούδια.
zeta douka texnes plus
 
 
Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι. 
Δεν μπορώ να επιλέξω μια μόνο. Έχω ρίξει πολύ γέλιο πέρυσι με τα τα κορίτσια στο «Γοργονες και Μάγκες» αλλά έχω περάσει και πολύ ώραια με την Μαρια Ναυπλιωτου, στο καμαρίνι που μοιραζόμασταν στο Εθνικο θεατρο και στο Piccolo Teatro του Μιλανου, κατά την Διάρκεια της «Οδύσσειας»!
 
Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου. 
Πριν βγω στην σκηνή, σκέφτομαι ότι τώρα «τελειώσαν τα ψέματα», δίνοντας δύναμη στον εαυτό μου πριν την παράσταση και φεύγοντας για το σπίτι μου, τσεκάρω αν έχω σβήσει το κερί...
 
 
Η Ζέτα Δούκα πρωταγωνιστεί  στην παράσταση "Γράμμα σ' ένα παιδί" που θα κάνει πρεμιέρα τη Δευτέρα 1η Οκτωβρίου και θα παίζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:15 για 10 μοναδικές παραστάσεις. 
 
zeta douka gramma texnes plus

 

Ούτε ένα, ούτε δύο, αλλά τρία διαφορετικά ανεβάσματα του έργου του Άρτουρ Σνίτσλερ, το οποίο έγινε γνωστό στη χώρα μας με τον τίτλο «Το ερωτικό γαϊτανάκι» θα παρακολουθήσουμε τη σεζόν 2018-2019.

Το έργο γραμμένο το 1900 στη Βιέννη, απαγορεύτηκε από τη λογοκρισία κι έγινε αιτία να κατηγορηθεί ο συγγραφέας από την κοινή γνώμη ως «Εβραίος πορνογράφος», με συνέπεια να το αποσύρει ο ίδιος από τις γερμανόφωνες χώρες.

Μόλις το 1982, 40 χρόνια μετά τον θάνατο του Σνίτσλερ, ο γιος του κυκλοφόρησε το έργο του πατέρα του στη Γερμανία.

Το έργο που έχει, ήδη, ανέβει αρκετές φορές στην Ελλάδα, όπως φαίνεται προσέλκυσε το ενδιαφέρον της Αλίκης Δανέζη Knutsen, του Θωμά Μοσχόπουλου αλλά και του νεότερου Θοδωρή Βουρνά.

Η πρώτη παράσταση θα ανέβει στο «Θησείον-Ένα θέατρο για τις τέχνες» σε σκηνοθεσία και μετάφραση της Αλίκης Δανέζη Knutsen με το τίτλο «REIGEN-Δέκα διάλογοι για το Σεξ» στις  19 Οκτωβρίου. Στη σκηνή θα απολαύσουμε τη Δανάη Σκιάδη και τον  Νίκο Πουρσανίδη.

Η σκηνοθέτις σημειώνει : «Γραμμένο στη Βιέννη του 1900, το «REIGEN» είναι ένα έργο για το σεξ. Ένα έργο για το σεξ  που, παράλληλα, φωτίζει τις πολλαπλές πτυχές της ανθρώπινης φύσης. Πολλά έργα αφορούν στο σεξ, όμως λίγα έχουν το σεξ στο επίκεντρο της πλοκής τους. Σαν ένας Άντρας και μια Γυναίκα να βρίσκονται σε ένα ερωτικό παιχνίδι ρόλων, να αποκαλύπτουν και να δοκιμάζουν τις πολλαπλές τους «όψεις» σε διαφόρους συνδυασμούς μεταξύ τους, να προβληματίζονται για τις έννοιες της ζωής, της αγάπης και της ευτυχίας. Εκπληκτικό στοιχείο,  για ένα έργο γραμμένο στη Βιέννη στις αρχές του 20ου αιώνα, είναι ότι οι χαρακτήρες βγαίνουν έξω από τα στερεότυπα συμπεριφοράς και προσδίδουν στο έργο τον ανατρεπτικό και συχνά κωμικό χαρακτήρα του, ενώ παράλληλα εξερευνούν, με ένα βαθιά ψυχολογικό τρόπο, την πολυπλοκότητα των σχέσεων και της ίδιας της ύπαρξης τους».

REIGEN texnes plusH Δανάη Σκιάδη και ο Νίκος Πουρσανίδης στο «REIGEN-Δέκα διάλογοι για το Σεξ»

 

 Μια ακόμη εκδοχή του έργου θα παρακολουθήσουμε στο Θέατρο Αγγέλων Βήμα, από τις 7 Νοεμβρίου, πάλι με δύο ηθοποιούς. Τη μετάφραση, αυτή τη φορά, υπογράφει η  ψυχή του θεάτρου, Μαργαρίτα Δαλαμάγκα-Καλογήρου και τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει  ο Θοδωρής Βουρνάς. Η παράσταση κρατάει τον γαλλικό τίτλο : «La Ronde» που μπορεί να σημαίνει οποιοδήποτε από τα ακόλουθα: περιφέρεται γύρω, κάνει γύρους, γύρο ποτών, κυκλικό χορό.

Η Τζούλι Τσόλκα κι ο Αποστόλης Ψαρρός αλλάζουν επί σκηνής προσωπεία και διαθέσεις συνθέτοντας ένα ρεαλιστικό πορτραίτο ανθρώπων και ανθρώπινων σχέσεων, όπως τους συναντάμε αναλλοίωτους μέσα στον χρόνο και τις εποχές. Βιώνοντας την αλήθεια της κάθε συγκυρίας, οι χαρακτήρες αποκαλύπτουν εναλλακτικές πτυχές του εαυτού τους μέσα από τον εκάστοτε «ρόλο».

 

LaRonde texnes plus

H Τζούλι Τσόλκα και ο Αποστόλης Ψαρρός στο“La Ronde”

 

Από το έργο του Άρτουρ Σνίτσλερ, φαίνεται να γοητεύτηκε και ο Θωμάς Μοσχόπουλος που θα το σκηνοθετήσει στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά τον Μάιο. Στην παράσταση με τίτλο: «Το γαϊτανάκι» θα δούμε έναν εξαιρετικό θίασο με τους Στεφανία Γουλιώτη, Χάρη Φραγκούλη, Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη, Άννα Μάσχα, Αλέξανδρο Λογοθέτη, Ευδοκία Ρουμελιώτη, Κίττυ Παϊταζόγλου, Σίσσυ Τουμάση κι Αλέξανδρο Χρυσανθόπουλος να υποδύονται τα πέντε ζευγάρια στις δέκα σπονδυλωτές σκηνές.

Η ιστορία διαδραματίζεται τη δεκαετία του 1890 στη Βιέννη. Η δομή είναι σπονδυλωτή κι αποτελείται από δέκα σκηνές που αλληλοσυνδέονται και που στην κάθε μία πρωταγωνιστεί ένα ζευγάρι εραστών. Τα ζευγάρια είναι: Η πόρνη και ο στρατιώτης, ο στρατιώτης και η υπηρέτρια, η υπηρέτρια και ο νεαρός κύριός της, ο νεαρός κύριος κι η παντρεμένη γυναίκα, η παντρεμένη γυναίκα κι ο σύζυγός της, ο σύζυγος κι η νεαρή κοπέλα, η νεαρή κοπέλα και ο ποιητής, ο ποιητής κι η ηθοποιός, η ηθοποιός κι ο κόμης, ο κόμης κι η πόρνη.

Το έργο του Σνίτσλερ έχει εμπνεύσει και την έβδομη Τέχνη. Με πιο γνωστή τη γαλλική ταινία του Μαξ Οφίλς «La Ronde» (Βραβείο BAFTA καλύτερης ταινίας κι υποψήφια για Όσκαρ σεναρίου και σκηνικών, 1952), αλλά κι άλλων σημαντικών ταινιών όπως το «Eyes Wide Shut» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ και το «360» του Φερνάρντο Μεϊρέγιες .

Αναμένουμε και τις τρεις παραστάσεις με ενδιαφέρον ελπίζοντας να μας μπλέξουν στα δίχτυα του ερωτικού πάθους…

Γιώτα Δημητριάδη

 Info

  • «REIGEN-Δέκα διάλογοι για το Σεξ», από τις 19 Οκτωβρίου, κάθε Παρασκευή στις 19.00 και Σαββατοκύριακο στις 21.15, στο Θησείον-ένα θέατρο για τις Τέχνες (Τουρναβίτου 7, Αθήνα, Ψυρρή)

     
  • «La Ronde» σε σκηνοθεσία Θοδωρή Βουρνά, από τις 7 Νοεμβρίου, κάθε Τετάρτη & Πέμπτη στις 21.15, στο Αγγέλων Βήμα (Σατωβριάνδου 36, Σταθμός Μετρό Ομόνοιας T. 210 5242.211)

     
  • «Το γαϊτανάκι» σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά (Λεωφ. Ηρ. Πολυτεχνείου 32, Πειραιάς). Η πρεμιέρα αναμένεται τον Μάιο και η παράσταση θα παίζεται για ένα μήνα. 

 

Από τη Γιώτα Δημητριάδη

Ο Γιώργος Νανούρης φωτογραφίζεται, για πρώτη φορά, στην «Κουζίνα» του και μιλά στο texnes-plus.

Η πόρτα του θεάτρου Αποθήκη ανοίγει. Λίγα λεπτά αργότερα, βρισκόμαστε στην πλατεία, όπου κι αναφωνεί, ενθουσιασμένος: «Το γκρεμίσαμε όλο! Πώς σου φαίνεται;»

Σκέφτομαι πως, αν για κάθε πιάτο απαραίτητα συστατικά είναι τα φρέσκα υλικά, το ταλέντο, η φαντασία, η φροντίδα κι η προσοχή σε κάθε στάδιο της παρασκευής, τότε η «Κουζίνα» του Arnold Wesker, που μας ετοιμάζει ο Γιώργος Νανούρης και θα μας τη σερβίρει, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, από τις 3 Οκτωβρίου, αναμένεται λαχταριστή!

Ο ίδιος δεν υπογράφει μόνο τη σκηνοθεσία της παράστασης, αλλά εμπλέκεται σε όλες τις καλλιτεχνικές της προεκτάσεις. Σχεδιάζει το σκηνικό, για τις ανάγκες του οποίου γκρεμίζει το θέατρο και του δίνει νέα μορφή, στήνει τα φώτα, υπογράφει τις χορογραφίες, ενώ, για πρώτη φορά, καταπιάνεται και με τη μετάφραση του έργου, το οποίο και διασκευάζει για έντεκα φρεσκότατους ηθοποιούς.

Μπορεί αυτή η συνέντευξη να έγινε μ’ αφορμή μια «Κουζίνα», αλλά με τον Γιώργο Νανούρη είναι αυτονόητο ότι θα έφευγε κι έξω από τα στενά όρια του σπιτιού – παράστασης, όπου όλα αυτά που συμβαίνουν δεν μπορούν να μας αφήσουν αμέτοχους.

 giorgos nanouris texnes plus 3

Όταν είδα ότι ετοιμάζεις την «Κουζίνα» με έναν θίασο νέων παιδιών, αυθόρμητα, σκέφτηκα τα πρώτα σου βήματα, όταν είχες σκηνοθετήσει το «Γκρης Ηλέβεν», και τότε με νέους ηθοποιούς. Μετά από τη συνεργασία σου, με τόσα γνωστά ονόματα (Αλεξίου, Μαρινέλλα, Παπαληγούρα) ποια ανάγκη σε οδήγησε να σκηνοθετήσεις πρωτοεμφανιζόμενους ηθοποιούς;

Αυτό δεν το είχα σκεφτεί καθόλου, αλήθεια σου λέω. Στο «Γκρης Ηλέβεν», βέβαια, το σύνολο ήταν περισσότερο υποστηρικτικό, εδώ είναι όλοι τους πρωταγωνιστές. Στη προκειμένη περίπτωση, ήθελα να δουλέψω με πολύ κόσμο, γιατί τα τελευταία έξι χρόνια κάνω, συνεχώς, παραστάσεις με ένα ή με δύο άτομα. Επίσης, ήθελα πολύ να συνεργαστώ με νέα παιδιά, τα οποία να έχουν πάθος και κέφι για την υποκριτική. Αυτό το έργο μου άρεσε πάρα πολύ, το ήξερα χρόνια, αν και δεν έχει ανέβει ποτέ στην Ελλάδα.

Πώς ανακάλυψες το έργο;

Το είχα ακούσει από παλιά. Πριν μερικά χρόνια, μάλιστα, το είχε δείξει το Μέγαρο Μουσικής, σε απευθείας σύνδεση από το Εθνικό Θέατρο του Λονδίνου ( Σ.σ.: «The Kitchen» σε σκηνοθεσία, Bijan Sheibani, 6/10/11), όμως δεν το είχα παρακολουθήσει. Απλά το άκουσα και το θυμήθηκα πάλι. Με ενδιέφερε πάρα πολύ η κουζίνα ως μέρος του σπιτιού, όπου μαζευόμαστε όλοι για να πούμε τα προβλήματά μας. Επίσης, το έργο ήταν ιδανικό για να δουλέψω με νέους ανθρώπους, αποκλειστικά, ούτε ένας σταρ ή επώνυμος. Είναι μια τεράστια δοκιμασία για μένα από όλες τις μεριές.

Πράγματι, εκτός από τη σκηνοθεσία, τα σκηνικά, τα φώτα, τις χορογραφίες, σε βλέπουμε να υπογράφεις και τη μετάφραση – διασκευή…

Ναι, είναι η πρώτη φορά, που μεταφράζω, αλλά επειδή είναι ένα έργο με καθημερινή γλώσσα και γνωρίζω πολύ καλά αγγλικά μπορούσα να το κάνω. Δεν είχε τις απαιτήσεις που έχουν, για παράδειγμα, τα έργα του Σαίξπηρ, όπου είναι αναγκαίες άλλες θεωρητικές γνώσεις. Ο βασικότερος λόγος, όμως, για τον οποίο μετέφρασα την «Κουζίνα» είναι ότι έπρεπε να προχωρήσω σε μια τεράστια διασκευή, μειώνοντας τους είκοσι οκτώ ηθοποιούς σε έντεκα.

Προκειμένου να κατανοήσω το έργο βαθιά, ξεκίνησα από το πρωτότυπο υλικό. Παράλληλα, με τη διαδικασία της μετάφρασης, φανταζόμουν και το στήσιμο. Το έργο, ουσιαστικά, δεν έχει κοπεί. Οι ρόλοι έχουν συμπτυχτεί.

Είναι ρίσκο, εμπορικά τουλάχιστον, να συνεργάζεσαι με έναν θίασο, ο οποίος αποτελείται εξ’ ολοκλήρου από νέους ή πρωτοεμφανιζόμενους ηθοποιούς;

Το πρώτο ρίσκο, για μένα, είναι ότι όταν συνεργάζεσαι με κάποιους ανθρώπους, για πρώτη φορά, δεν ξέρεις τον χαρακτήρα τους κι ανησυχείς για την εξέλιξη της συνεργασίας. Όσον αφορά το εμπορικό κομμάτι, σίγουρα, είναι τεράστιο ρίσκο. Όμως η εμπειρία, μου έχει δείξει, ότι αν μια παράσταση είναι καλή, θα προχωρήσει. Όπως αντίστοιχα, παραστάσεις με πασίγνωστους ηθοποιούς, τυχαίνει να μην πάνε καλά. Σ΄ αυτό το σημείο, οφείλω να πω, ότι κι οι παραγωγοί ενθουσιάστηκαν, αμέσως, με την ιδέα να παίζουν μόνο νέα παιδιά δίνοντάς μου γενικότερα απόλυτη ελευθερία. Ακόμα και να γκρεμίσω το θέατρο, όπως κι έκανα!

giorgos nanouris10 texnes plus

Με ποιο κριτήριο επέλεξες αυτούς τους έντεκα ηθοποιούς για την «Κουζίνα» σου;

Επί ένα μήνα πήγαινα κάθε μέρα μόνος μου κι έβλεπα παραστάσεις νέων ανθρώπων. Είχα δουλέψει πολύ πάνω στο έργο κι ήξερα τι έψαχνα.

Όποιος μου άρεσε, στο τέλος τον περίμενα και του μιλούσα. Μετά ζήτησα από διάφορους φίλους,οι οποίοι διδάσκουν να μου προτείνουν μαθητές τους. Έτσι, μαζεύτηκαν περίπου τριάντα άτομα, και μετά από μια κλειστή οντισιόν, με σκηνές από το έργο, που ήταν ουσιαστικά σαν σεμινάριο για την παράσταση, διάλεξα τους έντεκα.

Είναι, πραγματικά, κι οι έντεκα καταπληκτικοί! Νομίζω, ότι θα μας απασχολήσουν τα επόμενα χρόνια. Παίζουν, χορεύουν, τραγουδούν κι έχουν κουραστεί αφάνταστα στις πρόβες. Είναι πολύ καλά παιδιά και για μένα αυτό είναι πολύ σημαντικό σε μια συνεργασία.

Στο έργο του Arnold Wesker βλέπουμε και το σκληρό πρόσωπο, που επικρατεί στον εργασιακό χώρο. Πόσο ταυτίζεται αυτό με την κατάσταση που βιώνουν σήμερα οι ηθοποιοί;

Αυτό είναι κάτι που έχουμε συζητήσει πολλές φορές με τον θίασο. Πολλά παιδιά, μάλιστα, δουλεύουν κι ως σερβιτόροι. Έρχονται στην πρόβα και μετά πάνε και στη ζωή τους να κάνουν αυτό που έκαναν στη σκηνή, να σερβίρουν.

Στις συζητήσεις που κάναμε και στις σκηνές που φτιάχναμε συνειδητοποιούσαμε ότι όλα όσα λέει το έργο, δεν είναι παρά η καθημερινότητα που βιώνουμε όλοι μας, κι οι ηθοποιοί αλλά και όλοι οι εργαζόμενοι σ’ αυτή τη χώρα. Αυτό, ακριβώς, που ανάφερες για τις σκληρές συνθήκες: δουλεύεις πολλές ώρες, δουλεύεις, πολλές φορές, απλήρωτος ή κάνεις πρόβες απλήρωτος, τις περισσότερες δηλαδή, κι αυτό που σε κρατάει είναι το πάθος και το μεράκι σου. Ακόμα, κι αν πληρώνεσαι, όμως, είναι τόσο χαμηλοί οι μισθοί που πρέπει να βρεις και δεύτερη ή και τρίτη δουλειά. Αυτό ακούγεται πολύ στην παράσταση, αν και το έργο γράφτηκε το 1957, είναι τόσο τρομακτικά επίκαιρο. Ο κόσμος δεν έχει αλλάξει …

giorgos nanouris8 texnes plus

Και μάλλον ο κόσμος γίνεται χειρότερος, αν σκεφτούμε αυτό που συνέβη στο κέντρο της Αθήνας με τη δολοφονία και το λιντσάρισμα του Ζακ Κωστόπουλου…

Όταν το διάβασα μετά την πρόβα, έπαθα σοκ!

Μετά το σοκ, τι σκέφτηκες;

Αυτό που σκέφτηκα με τρόμο - δεν έχω δει το βίντεο, ούτε και θέλω- είναι πόσο εύκολα ανεβαίνουν πια, τόσο σκληρά βίντεο, που δείχνουν έναν άνθρωπο να σκοτώνεται δίπλα σου! Κανονικά αυτά τα πλάνα, θα έπρεπε να αφορούν μόνο την αστυνομία και τις δικαστικές αρχές. Το γεγονός ότι ανεβαίνουν μ’ αυτόν τον εύκολο τρόπο και κάνουν χιλιάδες views είναι σοκαριστικό. Παλιότερα, κάτι τέτοιο, θα απαγορευόταν. Και δεν είναι μια ταινία, είναι κανονική ζωή. Για μένα, αυτό δείχνει πόσο οι ίδιοι έχουμε αποκτηνωθεί και το βλέπουμε όλο σαν ταινία. Αν, λοιπόν, κάποιοι έχουν την άνεση να το αναπαράγουν και να το βλέπουν, τότε και κάποιοι άλλοι έχουν την άνεση να σκοτώνουν έναν άνθρωπο.

Επίσης, διαβάζω πάρα πολλά σχόλια που είναι υπέρ αυτών που τον δολοφόνησαν κι αυτό είναι ακόμα χειρότερο. Αυτή η πόλη έχει γίνει μια ζούγκλα κι όλοι είναι έτοιμοι, με το παραμικρό, να σε κατασπαράξουν, επειδή φοβούνται. Γιατί φαντάζομαι ότι κι αυτοί οι άνθρωποι λειτούργησαν με ένα πάρα πολύ άγριο ένστικτο, που μπορεί πριν δέκα χρόνια, να μην τους έβγαινε. Η κρίση μας έχει κάνει περισσότερο ζούγκλα.

Καλλιτεχνικά αυτά τα γεγονότα πόσο σε επηρεάζουν;

Σίγουρα δεν με εμπνέουν, γι’ αυτό και στις παραστάσεις μου, δεν θα δεις βία. Ποτέ. Είναι κάτι που δεν μπορώ να αναπαράξω. Αν και στην «Κουζίνα» υπάρχει βία, αλλά είναι λεκτική και ψυχολογική. Με επηρεάζει συνολικά η ζωή, δεν διαλέγω συνειδητά τι θα κάνω.

Είσαι πολύ ενεργός στα social media…

Παλιότερα ήμουν γράφοντας και τη γνώμη μου. Τώρα, όμως επειδή βλέπω ότι έχει γίνει ένας αχταρμάς η κατάσταση, προσπαθώ να τα χρησιμοποιώ μόνο για να προωθήσω τη δουλειά μου. Διαφορετικά, με τα social media, είναι σαν να κάνεις ξαφνικά παρέα με ανθρώπους που δεν θα έκανες ποτέ στη ζωή σου. Στην καθημερινότητά σου δεν μιλάς μ’ όποιον να είναι. Μιλάς μ’ ανθρώπους που έχεις επιλέξει και βρίσκεσαι στο ίδιο μήκος κύματος.

Επομένως, πώς πιστεύεις ότι έχουν διαμορφώσει τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τη σύγχρονη κοινωνία;

Έχουν φέρει έναν ολοκαίνουργιο τρόπο επικοινωνίας. Μιλάς μ’ έναν άνθρωπο στην άλλη άκρη της γης μέσα σ’ ένα δευτερόλεπτο. Αυτό είναι κάτι το αδιανόητο. Όμως, όλη αυτή η χρήση του ίντερνετ, που είναι πια στο χέρι σου, είναι πάνω σου συνέχεια, είναι η ζωή σου, έχει αρχίζει να σου παίρνει χώρο από την άλλη σου ζωή.

Όλο αυτό δημιουργεί τελείως διαφορετικές γενιές ανθρώπων. Στα νέα παιδιά, με τα οποία συναναστρέφομαι και στη σχολή, φαίνεται παράξενο αν τους πεις «Παιδί μου, μίλα! Πάμε για έναν καφέ!» ή «Φλέρταρε!» γίνονται όλα μέσω οθόνης. Πρέπει, όμως, αναγκαστικά να δεχτούμε ότι γι’ αυτή τη γενιά που μεγαλώνει έτσι, οι δικές μας προτροπές τους φαίνονται απλά παράξενες.

giorgos nanouris texnes plus7

Σ’ ένα από τα λίγα πιο προσωπικά σου status αναρωτιόσουν: «Τελικά, ευχαριστιέται κανείς τίποτα;» Που έχεις καταλήξει;

Έχουμε μπει όλοι σε μια μηχανή παραγωγής, μπαίνουμε σε μια παράσταση και πριν κάνει πρεμιέρα, τρέχουμε σ’ άλλη. Με αποτέλεσμα ακόμα και τα καλά που σου συμβαίνουν να μην τα βλέπεις. Για να χαρείς κάτι πρέπει ή να περάσει κάποιος χρόνος και να σκεφτείς ότι, τότε, ήταν όμορφα ή να σου συμβεί κάτι πολύ κακό για να το εκτιμήσεις.

Έχουμε φτάσει στο σημείο να ανακοινώνουμε ενάμιση χρόνο πριν, τι θα κάνουμε και βγάζουμε και φωτογραφίες γι’ αυτό! Εγώ το βλέπω και τρελαίνομαι… Είναι σαν ένας αγώνας δρόμου, στον οποίο αρνούμαι να μπω. Γι’ αυτό κι έχω να κάνω παράσταση, πάνω από ένα χρόνο. Απλά κάποιες επαναλαμβάνονται, γι’ αυτό φαίνεται σαν να κάνω συνέχεια πράγματα.

Έχεις ξεπεράσει, δηλαδή, την αγωνία για το επόμενο βήμα;

Την αγωνία την έχω. Παλιότερα, ειδικά, ανέβαινε κάτι και σκεφτόμουν το επόμενο. Τώρα, όμως έχω κατεβάσει ταχύτητες. Μεγαλώνουμε κι’ όλας… Σκέφτομαι «Ηρέμησε λίγο κι απόλαυσέ το και μετά πήγαινε παρακάτω…». Έχει τύχει κι οι παραστάσεις που κάνω να πάνε καλά και φαίνεται σαν να κάνω, διαρκώς παραστάσεις. Είναι μια μικρή παρεξήγηση αυτή. Ουσιαστικά μέσα σε μια πενταετία, έχω κάνει πέντε παραστάσεις, απλά συνεχίστηκαν και φαίνεται ότι κάνω πολλά πράγματα.

giorgos nanouris texnes plus 5

Ποιο είναι το μυστικό της επιτυχίας που κάνει μια παράσταση να συνεχίζεται;

Δεν το ξέρω. Προσωπικά, αυτό που έχω αλλάξει στον εαυτό μου κι έχει γίνει μετά την «Κατερίνα», είναι ότι έχω αρχίσει να με εμπιστεύομαι πιο πολύ! Παλιότερα, με πίστευαν οι άλλοι περισσότερο από όσο εγώ τον εαυτό μου. Μου έλεγαν να κάνω κάτι κι απορούσα: «Εγώ, αυτό;». Πλέον, σιγά-σιγά, αυτό αλλάζει. Έχω αρχίσει και με εμπιστεύομαι πολύ περισσότερο. Παλιά ήμουν πολύ ανασφαλής και με χαμηλή αυτοεκτίμηση. Αυτό έχει αλλάξει και από τότε που άλλαξε πάνε πιο καλά τα πράγματα. Οπότε, ίσως, το να ακούμε την καρδιά και το μυαλό μας είναι καλό!

giorgos nanouris texnes plus 4

Αυτοπεποίθηση λοιπόν….

Βέβαια, δεν σου κρύβω ότι κάθε φορά που ξεκινάω κάτι λέω: «Αν αυτό πάει καλά θα με εμπιστεύομαι περισσότερο» κι άντε πάλι στην επόμενη δουλειά το ίδιο. Τώρα, πάλι, λέω «Αν πάει κι αυτό καλά, που έχει μόνο νέα παιδιά, είναι τόσο δύσκολο…» Ε! Στο επόμενο μάλλον θα το ξαναπώ! (γέλια). Θέλει μια ζυγαριά, ένα μέτρο: ούτε να μην έχεις αυτοπεποίθηση, ούτε να νομίζεις ότι είσαι ο καλύτερος.

«Και αυτούς που τους είδαν να χορεύουν τους θεώρησαν τρελούς αυτοί που δεν μπορούσαν να ακούσουν τη μουσική» έγραφε ο Νίτσε. Έχεις νιώσει ποτέ «τρελός»;

Νομίζω, και με βάση τα διάφορα σχόλια που διαβάζω συνέχεια, ότι αυτό που δεν καταλαβαίνουμε σαν κοινωνία, όχι όλοι, σε μεγάλο ποσοστό όμως, είναι ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να είναι όπως είναι και να κάνει ό,τι θέλει και να έχει ως «κανονικό» τη δική του στάση ζωής.

Βλέπουμε τα πράγματα, μέσα από το δικό μας πρίσμα, και μόνον, κι αρνούμαστε να δεχθούμε ότι ο άλλος μπορεί να έχει μια διαφορετική οπτική γωνία. Εσένα, μπορεί να μην σ’ ενδιαφέρει, να μην σε αφορά, αλλά αυτό δε σημαίνει, ότι δεν πρέπει να υπάρχει κι η άλλη ζωή.

Δεν σκεφτόμαστε τον άλλον, σκεφτόμαστε μόνο τον εαυτό μας. Εγώ προσπαθώ να τηρώ πάντα αυτό το πολύ παλιό «Μην κάνεις στον άλλον αυτό που δεν θες να σου κάνουν». Και δεν το λέω καθόλου χριστιανικά. Αν εγώ έχω νεύρα και ξεσπάσω σ’ εσένα θα ήθελα σε αντίστοιχη περίπτωση να μου το κάνεις και εσύ;

giorgos nanouris texnes plus a

Τη φωτογράφιση για το texnes-plus έκανε ο Κοσμάς Ινιωτάκης.

Η πρεμιέρα για την «Κουζίνα» του Arnold Wesker αναμένεται στις 3 Οκτωβρίου στο θέατρο Αποθήκη.

Μετάφραση-Διασκευή-Σκηνοθεσία : Γιώργος Νανούρης

Παίζουν: Μαρία Αθητάκη,Μοσχούλα Ατσιδαύτη, Παναγιώτης Γαβρέλας, Κωνσταντίνος Γιουρνάς, Απόστολος Καμιτσάκης, Φίλιους-Μιχαήλ Κανάκης, Χρήστος Καρνάκης, Τάσος Κορκός, Γρηγορία Μεθενίτη, Μάριος Ράμμος, Σταύρος Τσουμάνης

Κοστούμια: Λάζαρος Τζοβάρας

Σκηνικό-Φωτισμοί: Γιώργος Νανούρης

Κινησιολογία και Μουσική επιμέλεια: Γιώργος Νανούρης και Θίασος

Παραγωγή : Αθηναϊκά Θέατρα

Η προπώληση έχει ξεκινήσει.

Τετάρτη της στάχτης
 
Στρώνει περίεργο χειμώνα απόψε
 
Το χιόνι αυτό χωρίς σύννεφα
 
Το χιόνι αυτό χωρίς κρύα
 
Κάθεται σε ράχες περαστικών, ράχες αυτοκινήτων
 
Σελιδοδείκτες και λεπτοδείκτες
 
Μνήμη ατόφια και σκόνη
 
Φλόγα ατόφια και στάχτη
 
Άνθρωποι, σελίδες και δέντρα
 
Ενώ γράφεις
 
Από τα κάτω προς τα πάνω
 
Και η σελίδα αντίστροφα καίγεται
 
Από τα πάνω προς τα κάτω
 
Κι ό, τι προλάβεις
 
Ποίημα
 
ή στάχτη
 
πιτυρίδα του χρόνου
 
(από την ποιητική συλλογή Άλμπα, εκδόσεις Εκάτη, 2015)
 
 
 
Η πράξη της γραφής οριοθετεί τον κλίβανο της πραγματικότητας. Εκεί, κάθε τι υπάρχει ως λέξη. Χάρτινη, εύφλεκτη, αναμένοντας το παρανάλωμα. Κάθε τι θα καεί. Χάρτινο θα αναλώνεται. Και θα συνεχίσει να καίγεται μέχρι να αφήσεις τη γραφίδα. Γιατί δεν είσαι σίγουρος αν ο κόσμος αυτός φτιάχτηκε από τη φωτιά, τη στάχτη ή την απουσία που καπνίζει ακόμη.
 
Και αυτό που μένει, τα αποκαΐδια, είναι τα κείμενα σου. Ό, τι άντεξε τη φλόγα. Ο κόσμος που σε περιβάλει, όπως σε βρήκε. Φιλτραρισμένος από τα φορτία γλώσσας στοιβαγμένα μέσα σου, τα δεμάτια των βλεμμάτων, τα κοπάδια των φωνών. Μέσα στη στάχτη, στοιβαγμένο αυτό που ξεκίνησε τη φλόγα:Ο χρόνος χειροπιαστός και μαζί αχειροποίητος. Να ξεφυλλίζει τους ανθρώπους σαν άγουρα χείλη.
 
Η μνήμη. Να θυμάται και να ξεχνά. Να αποκρύβει γεγονότα που υπήρξαν. Να δημιουργεί γεγονότα που δεν συνέβησαν αλλά φτάνοντας ως εδώ είναι όμοια με αυτά που γίναν. Να μπλέκει τις ταυτότητες. Τον άνθρωπο ρευστό να αλλάζει στην προέκταση του στο παρελθόν και το μέλλον. Να γίνεται κάποιος άλλος πλέοντας σε διαφορετικά δοχεία. “Κάθε αύριο λοιπόν, αναβάλλεται για χθες. Οι προσδοκίες, τα όνειρα και η στιγμή εκείνη που η ζωή και ό, τι την αντιμάχεται συγκλίνουν. Μια αναμέτρησή χωρίς κάποιο αποτέλεσμα, να ισορροπεί ακίνητη στο χρόνο.”*
 
 Η γλώσσα. Εργαλείο μαζί και όριο. Να προσπαθείς μονίμως να την υπερβείς με στίχους μπας και την κατανοήσεις.
 
 Ο κόσμος που γύρω σου αλλάζει. Οι φασίστες που μαζεύονται στις αγέλες τους, οι πρόσφυγες να πλέουν ανάμεσα στο σκοτάδι και το Υπάρχω, οι ηγεσίες να σφυρίζουν αδιάφορα επιβάλοντας την επανάληψη της ίδιας πυρκαγιάς. Και συ να νοιώθεις ένας, μονάχα ένας, ώστε να μην μπορείς να σκαρφαλώσεις το ύψος σου, να σταθείς πάνω απ όλα και να ανασύρεις απο εκεί τον δικό σου κόσμο.
 
Αυτοί που αγαπάς. Γλώσσα μαζί και κόσμος. Είδωλο και αντανάκλαση του.
 
 Οι στίχοι. Ακόμα και όταν παύει η φωτιά. Και αυτοί πεταρίζουν γύρω σου σαν υπενθύμιση, σαν υπόσχεση και σαν απειλή:
 
 Μα εσύ πού γνώρισες τη χάρη τις πέτρας πάνω στο θαλασσόδαρτο βράχο/ το βράδυ που έπεσε ή γαλήνη
 
άκουσες από μακριά την ανθρώπινη φωνή της μοναξιάς και της σιωπής μέσα στο κορμί σου
 
τη νύχτα εκείνη του Αι-Γιάννη
 
όταν έσβησαν όλες οι φωτιές
 
και μελέτησες τη στάχτη κάτω από τ' αστέρια.
 
(Γιώργος Σεφέρης)
 
 
 thumbnail image1
 
* Από το έργο “Η Μόνικα Βίτι δεν θυμάται πια” που θα παρουσιαστεί για πρώτη φορά στο Φεστιβάλ Αναλόγιο, στο Θέατρο Τέχνης στη Φρυνίχου, το Σάββατο 22 Σεπτέμβρη στις 20:30  σε σκηνοθεσία Νικόλ Δημητρακοπούλου με τις Αμαλία Καβάλη, Κίττυ Παϊταζόγλου και Λουκία Πιστιόλα.
 
 Διαβάστε εδώ όλα όσα θα δούμε στο φετινό Φεστιβάλ Αναλόγιο

Όπως μας έχει συνηθίσει, τα τελευταία χρόνια, το Θέατρο Τέχνης εμπνέεται για το πρόγραμμά του από τον στίχο κάποιου ποιητή. Μετά την περσινή φράση του Γιώργου Σεφέρη από τον «Γέροντα στην ακροποταμιά» και την προπέρσινη  του Γιάννη Σκαρίμπα από τη «Φαντασία», σειρά έχει φέτος η προφητική φράση, του πρόσφατα εκλιπόντος, Μάνου Ελευθερίου «Αχ πόσα ακόμα μας επιφυλάσσει το παρελθόν»

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα νοσταλγίας κινήθηκε κι η συνέντευξη Τύπου, η οποία πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 20 Σεπτεμβρίου στη σκηνή της Φρυνίχου.

Μετά από ένα ολιγόλεπτο one man show από τον ηθοποιό και μουσικό Κωνσταντίνο Ευστρατίου, η καλλιτεχνική διευθύντρια του Θεάτρου Τέχνης Μαριάννα Κάλμπαρη, έχοντας στο πλευρό της τους περισσότερους σκηνοθέτες των φετινών παραγωγών, παρουσίασε το πρόγραμμα  για τη σεζόν 2018 - 2019, που περιλαμβάνει δώδεκα νέες παραγωγές, τέσσερις επαναλήψεις, μια παράσταση στην παιδική σκηνή, ένα φεστιβάλ Αναλόγιου νεοελληνικών έργων και πολλές άλλες  ενδιαφέρουσες δράσεις.

Η ίδια εξήγησε τον λόγο της επιλογής του συγκεκριμένου στίχου ως μότο της φετινής σεζόν,λέγοντας: «συνδέεται με το ίδιο το θέατρο, που έχει βαθιά σύνδεση με το παρελθόν, καθώς λειτουργεί από το 1942. Όμως, αγωνία μας και μέλημά μας είναι το τώρα κι η συνέχειά του».

 «Η περσινή χρονιά ήταν δύσκολη οικονομικά και για εμάς και για τα περισσότερα θέατρα. Συνεχίζουμε να είμαστε ένα θέατρο θεσμικό, όμως δεν έχουμε  βοήθεια από την πολιτεία! Είναι πολύ δύσκολο να κάνεις ένα θέατρο ρεπερτορίου και να έχεις το μυαλό σου στο ταμείο», δήλωσε η Μαριάννα Κάλμπαρη αναφερόμενη στην οικονομική κατάσταση του θεάτρου.

Αυτή η οικονομική δυσπραγία οδηγεί αναπόφευκτα σε ένα μοντέλο συνεργασιών και συμπαραγωγών και για τη φετινή σεζόν – μετά την περσινή συνεργασία με το Εθνικό Θέατρο. Φέτος, δύο  από τις μεγάλες παραγωγές («Οι Παλιοί Καιροί» και  οι «Βρικόλακες») πραγματοποιούνται σε συμπαραγωγή με το Θέατρο του Νέου Κόσμου.  Ενώ  το «Να ντύσουμε τους γυμνούς» θα είναι κι αυτό μια συμπαραγωγή  με την LEAD IN arts (Αντώνης Περιστεράκος), το Χαιρετ-ε, το ΔηΠεΘε Κοζάνης και το  Εν τω άμα. Παράλληλα, γίνονται ανοίγματα και στην περιφέρεια με σκοπό να ταξιδέψουν οι παραστάσεις και εκτός Αθηνών.

 

marianna kalmpari texnes plus

Η Μαριάννα Κάλμπαρη ανακοινώνει το πρόγραμμα της Θεατρικής Τέχνης για τη δεκαετία του 2018-2019

Ο Βασίλης Παπαβασιλείου θα έχει φέτος τριπλή παρουσία στη σκηνή της Φρυνίχου με δύο επαναλήψεις του («Ελένη» του Γιάννη Ρίτσου και «Relax…my notis») και μια νέα παράσταση, «Τους ζυγούς λύσατε» σε δικό του κείμενο. Πρόκειται, ουσιαστικά, όπως μας είπε: «Για τη συνέχεια της ιστορίας του Φωκίωνος Καπνίδη, του τρόφιμου του ΑΑΨΟΥ (Άσυλο Ανιάτως Ψεκασθέντων Ολικής Υστερήσεως)». Θυμίζουμε ότι τον ήρωα τον γνωρίσαμε στο «Σιχτίρ ευρώ, μπουντρούμ δραχμή, θα πεις κι ένα τραγούδι» μέσα από έναν σπουδαίο μονόλογο που μας παρουσίασε στην ίδια σκηνή πριν λίγα χρόνια.

Ο Γιάννης Χουβαρδάς, ο οποίος σκηνοθετεί για πρώτη φορά στο Θέατρο Τέχνης, θα ανεβάσει στο Υπόγειο τους «Παλιούς καιρούς» του Πίντερ. Ο ίδιος, αυτοσαρκαζόμενος ομολόγησε: «Γενικά με τον Πίντερ δεν τα πηγαίνουμε πολύ καλά, είναι λιγάκι αυτοκτονικό αυτό που κάνω…», ενώ επηρεασμένος από το κλίμα της νοσταλγίας, αναπόλησε τους έξι μήνες που βρέθηκε στο Υπόγειο, ως ηθοποιός, όταν στην αναβίωση των «Ορνίθων» μοιραζόταν τις ίδιες θέσεις με τον Βασίλη Παπαβασιλείου.

Ο Χάρης Φραγκούλης κι η ομάδα KURSK παρουσιάζουν τη δική τους εκδοχή πάνω στον «Οθέλλο» του Σαίξπηρ. Ο ίδιος δήλωσε, μεταξύ άλλων, για τη δεύτερη σκηνοθετική του απόπειρα στη σκηνή του Τέχνης: «Σ’ αυτό το έργο με συγκινεί το θέμα της βούλησης και το θέμα της γραμμικότητας του χρόνου. Θα μπορούσα να πω πάρα πολλά γι’ αυτό το κείμενο, αλλά στέκομαι, κυρίως, σ’ αυτούς τους δύο άξονες».

Μερικές από τις πιο ευτυχισμένες θεατρικές του στιγμές, όπως μας αποκάλυψε, ο Γιάννος Περλέγκας έχει ζήσει στη σκηνή της Φρυνίχου, αναφερόμενος στη συνεργασία του με τον Βασίλη Παπαβασιλείου στο «Relax…My Notis». Στην ίδια σκηνή θα μας παρουσιάσει, από την καρέκλα του σκηνοθέτη, το «Να ντύσουμε τους γυμνούς» του Λ. Πιραντέλλο.

Την «Φαλακρή Τραγουδίστρια» του Ευγενίου Ιονέσκο θα παρουσιάσει η Σοφία Μαραθάκη, η οποία δήλωσε: «Ζούμε προσπαθώντας να βρούμε νόημα. Ο Ιονέσκο έρχεται να μας πει, ότι δεν υπάρχει νόημα».

θεατρικό κείμενο 2018 2019 texnes plus

Ο Θοδωρής Γράμψας, που αυτοσκηνοθετείται στη «Δεσποινίδα Μαργαρίτα» του Ρομπέρτο Ατάιντε, αναφέρθηκε στον λόγο που επέλεξε ένα γυναικείο ρόλο, «μερικές φορές πρώτα επιλέγουμε κάτι και μετά ψάχνουμε το γιατί…»

Η Ράνια Παπαδάκου, απουσία του Κωστή Καπελώνη, μίλησε για το έργο «Όλο σπίτι, κρεβάτι και εκκλησία» των Ντάριο Φο και Φράνκα Ράμε, τονίζοντας πόσο τραγικά επίκαιρο είναι, καθώς αναφέρεται στη βία, τη καταπίεση και τη σεξουαλική επανάσταση της γυναίκας.

Ο Μάνος Βαβαδάκης, για την πρώτη του σκηνοθετική δουλειά στο Θέατρο Τέχνης, επέλεξε το βιβλίο – ορόσημο του Περικλή Κοροβέση «Ανθρωποφύλακες», το οποίο αναφέρεται στα 7 χρόνια της δικτατορίας της Χούντας και τα βασανιστήρια των Συνταγματαρχών.

Μια παράσταση, που θα παρακολουθήσουν κι οι έφηβοι τα πρωινά είναι αυτή της Γιολάντας Μαρκοπούλου. Η σκηνοθέτις καταπιάνεται με το σκηνικό ανέβασμα του αριστουργηματικού βιβλίου του Κοσμά Πολίτη «Eroica» και δηλώνει: «επιστρέφουμε στο παρελθόν για να δούμε πως ενηλικιωθήκαμε».

θεάτριο texnis sunenteukski

Οι Θεόδωρος Γράμψας, Γιολάντα Μαρκόπουλου, Μάνος Βαβαδάκης, Ράνια Παπαδάκου και Δημήτρης Δεγαίτης μιλούν για τις παραστάσεις τους.

 

 

 

Απόντες από τη συνέντευξη Τύπου, αλλά έντονα παρόντες στο φετινό πρόγραμμα οι: Νίκος Μαστοράκης και Δημήτρης Καρατζάς. Ο πρώτος επαναλαμβάνει την εξαιρετική παράσταση «Η επανένωση της Βόρειας με τη Νότια Κορέα», κι αναμετριέται με τον κόσμο του Έντεν Φον Χόρβατ παρουσιάζοντάς μας τις «Ιστορίες από το δάσος της Βιέννης», που αναμένουμε από πέρσι.

Ενώ ο Δημήτρης Καρατζάς παρουσιάζει για δεύτερη φορά στο Υπόγειο τους «Βρικόλακες» του Ίψεν.

«Οι Δούλες» του Ζαν Ζενέ σε σκηνοθεσία Μαρίαννας Κάλμπαρη θα επαναληφθούν στο Υπόγειο τον Ιανουάριο. Από τον Οκτώβρη στη Φρυνίχου η καλλιτεχνική διευθύντρια θα μας παρουσιάσει κι ένα έργο του Μολιέρου, που δεν ανεβαίνει συχνά στη χώρα μας σ’ αντίθεση με τη Γαλλία, πρόκειται για τον «Ζωρζ Νταντέν: Ο άναυδος σύζυγος».

Ούτε όμως, οι μικροί μας φίλοι θα μείνουν παραπονεμένοι αυτή τη σεζόν, καθώς ο Δημήτρης Δεγαϊτης επανέρχεται με μια παράσταση που αγαπήσαμε πολύ τον «Αλλαντίν» σε διασκευή της Άνδρης Θεοδώτου.

Από αύριο και μέχρι τις 27 Σεπτεμβρίου παρουσιάζεται για 15η χρονιά το «Αναλόγιο Festival» για το οποίο η καλλιτεχνική του διευθύντρια Σίσσυ Παπαθανασίου δήλωσε: «Η δουλειά που έχουμε κάνει τόσα χρόνια φαίνεται να αποφέρει καρπούς», αναφερόμενη στους σημαντικούς καλλιτέχνες του εξωτερικού, οι οποίοι θα επισκεφτούν τη χώρα μας, στο πλαίσιο της διοργάνωσης, αλλά και στις παρουσιάσεις της Ελλάδας στα ξένα φεστιβάλ κάνοντας γνωστά τα έργα Ελλήνων συγγραφέων.

Είναι σημαντικό να τονίσουμε μια πρωτοβουλία του Θεάτρου Τέχνης, που θα δώσει την ευκαιρία στο κοινό να δει, για πρώτη φορά επί σκηνής, τόσους πολλούς επιστήμονες (Μ. Ευθυμίου, Βαλατσού Δέσποινα, Άντα Διάλλα, Νάσο Βαγενά, Ευριπίδη Γαραντούδη κ.α) διαθέσιμους να συνομιλήσουν μαζί του. Ο λόγος για το τριετές «200 χρόνια από την έναρξη της επανάστασης: Ποια είναι η σύγχρονη Ελλάδα;» που επιμελείται επιστημονικά, η Καλή Κυπαρίσση. Στο ίδιο πλαίσιο θα παρουσιαστούν δύο θεατρικά αναλόγια της επαναστατικής περιόδου κι η συνέχεια της δράσης "21 καλλιτέχνες συναντώνται με 21 ήρωες της Επανάστασης" (που πέρσι εγκαινιάστηκε με την επιτυχημένη συνάντηση του Βασίλη Παπαβασιλείου με τον Καποδίστρια). Παράλληλα, θα προκηρυχτεί και διαγωνισμός θεατρικού έργου, με θέμα σχετικό με το πρόγραμμα.

επανεξέταση texnis texnes plus

 

Διαβάστε παρακάτω το αναλυτικό πρόγραμμα μ 'όλες τις παραστάσεις:

Υπόγειο

Πεσμαζόγλου 5 | Τηλέφωνο 2103228706

Η ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΝΟΤΙΑ ΚΟΡΕΑ ΙΙΙ ( ΕΠΠΑΝΑΛΨΗ )

ΠΡΕΜΙΕΡΑ 3 Οκτωβρίου 2018

Από τις 3 Οκτωβρίου, το Θέατρο Τέχνης φέρνει ξανά στο Υπόγειο και για τρίτη συνεχή χρονιά τη μεγάλη καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία : « Η επανένωση της Βόρειας με τη Νότια Κορέα» του Ζοέλ Πομμερά, σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη. Η παράσταση που τόσο αγαπήθηκε από το αθηναϊκό κοινό, παρουσιάζεται με ανανεωμένη διανομή και για περιορισμένο αριθμό εμφανίσεων.

Μικρές ιστορίες-εικόνες που μιλούν με μελαγχολία, σκληρότητα, μεταφυσική διάθεση αλλά και πολύ χιούμορ για την αδιέξοδο της αγάπης. Της αγάπης που δεν κατάφερε να επανενώσει ποτέ πραγματικά «τη Βόρεια με τη Νότια Κορέα». Της αγάπης που είναι αλληλένδετη με την απώλεια. Εραστές, σύζυγοι, οικογένειες, φίλοι ... Ακόμη και όταν καταφέρνουν να αγαπήσουν, συνειδητοποιούν ότι  «η αγάπη δε φτάνει».  Ίσως γιατί: « η αγάπη δεν υπάρχει. Η αγάπη είναι μια εφεύρεση. Ένα παιχνίδι του μυαλού. Η αγάπη είναι ένα είδος αρρώστου που μας κάνει να κάνουμε πράγματα τρελά, επικίνδυνα ... »

Μετάφραση: Κάλμπαρη Μαριάννα
Σκηνοθεσία: Μαστοράκης Νίκος
Επιμέλεια σκηνικού: Λαγόπουλος Αλέξανδρος
Κοστούμια: Μπρέισγουελ Κλαιρ
Επιμέλεια Κίνησης: Παπαχρήστου Βάλια
Φωτισμοί: Κάλτσου Στέλλα
Βοηθός Σκηνοθέτη: Μαριλένα Μόσχου

Παίξτε (αλφαβητικά): Νίκος Αλεξίου, Ρουμπίνη Βασιλακοπούλου, Βίκυ Βολιώτη, Γεράσιμος Γκενατάς, Ιωάννα Μαυρέα, Κωνσταντίνα Τσακαλού, Νικόλας Χανακούλας. Συμμετέχει η Φαίη Μινωπέτρου-Κασιμάτη

EROICA , ΚΟΣΜΑ ΠΟΛΙΤΗ

ΠΡΕΜΙΕΡΑ 22 Οκτωβρίου 2018

 Η Eroica του Κοσμά Πολίτη, έργο-σταθμός της ελληνικής λογοτεχνίας που έθεσε για πρώτη φορά τις προβληματισμοί της νεανικής ηλικίας στη νεοελληνική γραφή, παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο θέατρο. Η Γιολάντα Μαρκοπούλου καθοδηγεί σκηνοθετικά μια ομάδα νέων ηθοποιών , που με άξονα τόσο την αφήγηση όσο και το διάλογο , μας καλούν σε μια διαχρονική «γιορτή» ενηλικίωσης με ήρωες που βρίσκονται στο μεταίχμιο ανάμεσα στην παιδική ηλικία και την εφηβεία και που έρχονται για πρώτη φορά αντιμέτωποι με το έρωτα και την θανάτωση.

Πώς να αλλάξει η αγάπη και πώς να μεταμορφώσει την απώλεια; Οι σχέσεις των ηρώων της EROICA καθορίζονται από το αναπάντητο ερώτημα για το νόημα της ζωής και από μια σειρά από απροσδόκητες εμπειρίες. Αλλαγές και συναισθήματα που ενώνουν ή χωρίζουν για πάντα. Αντιμετωπίζοντας τον καθένα με την προσωπική του μεταμόρφωση, προσπαθεί να συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι κάθε τι που μέχρι χθες έμοιαζε με ένα παιχνίδι παιχνιδιού, το χρόνο μετατρέπει αυτό στην πραγματικότητα. Μια ανεμερή εποχή φτάνει στο τέλος της; Πώς η αξία της κάθε στιγμής, το ρίσκο, η ματαιίωση, η αποχώρηση, αλλά και η αποκαλυπτική δύναμη της ερωτικής επιθυμίας διαμορφώνουν τους εχθρούς;

Σκηνοθεσία: Γιολάντα Μαρκόπουλου

Δραματουργία: Ελένη Τριανταφυλλοπούλου

Σκηνικά-Κοστούμια: Πάρις Μεξης

Μουσική: Βασίλης Τζαβάρας

Επιμέλεια κίνησης: Σοφία Μαυραγάνη

Φωτισμοί: Ολυμπία Μυτιλιναίου

Βοηθός σκηνοθέτη: Εύα Οικονόμου-Βαμβακά                                                                             

Παίξτε (αλφαβητικά): Θέμης Θεοχάρογλου, Ιφιγένεια Καραμητρου, Ελεάνα Καύκαλα, Νικόλας Μίχας, Ευθαλία Παπακώστα, Θάνος Τσακαλίδης

Συμμετέχουν οι μαθητές της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν: Παρί Σκαρτσολιά, Αλέξανδρος Σκουρλέτης.

ΠΑΛΙΟΙ ΚΑΙΡΟΙ, ΧΑΡΟΛΝΤ ΠΙΝΤΕΡ

ΠΡΕΜΙΕΡΑ 29 Νοεμβρίου 2018

Το πιο αινιγματικό, πολυσήμαντο -και γι»ίσως ΚΑΙ ΑΥΤΟ Το ΠΙΟ συναρπαστικό- έργο ΤΟΥ Χάρολντ Πίντερ Παλιοί ΚΑΙΡΟΙ  ανεβάζει ο Γιάννης Χουβαρδάς ΣΤΟ Υπόγειο ΤΟΥ Θεάτρου Τέχνης, στην πρώτη συνεργασία του ως σκηνοθέτη με το θέατρο που ίδρυσε ο Κάρολος Κουν , έχοντας κοντά του τους σταθερούς συνεργάτες του, με τους οποίους έχει συνυπογράψει σημαντικές παραστάσεις τα τελευταία χρόνια, αλλά και με άλλους με τους οποίους επανενώνεται μετά από καιρό. 

Ο σκηνοθέτης σημειώνει: «Μόνη μου φιλοδοξία για την συγκεκριμένη παράσταση είναι να καθοδηγήσω τους συνεργάτες μου με τέτοια διακριτική ακρίβεια, ώστε το αριστούργημα του Πίντερ να εμφανιστεί σταδιακά από μόνο του σε όλη του την πολυπλοκότητα, όπως μια φωτογραφία που ξεκινάει να αχνοφαίνεται μέσα στο υγρό λύση, στη συνέχεια παίρνει ολοκαθαρή μορφή μπροστά στα μάτια μας, και παρόλα αυτά αυτά παρουσιάζονται ακόμα πιο μυριστικά από πριν ».

Αλλά τι είναι τα αλήθεια τα  Παλιοί καιρόι ;

Αρχή.

Μια αγροικία που έχει μετατραπεί σε σπίτι. Φθινόπωρο. Νύχτα. Χαμηλό φως. Διακρίνονται τρεις φιγούρες. Ο Ντίλι χτίστηκε βαθιά στον αλεξίπτωτο, ακίνητος. Η Κέιτ κουλουριασμένη σ 'ένα καναπέ, ακίνητη. Η Άννα στέκεται στο παράθυρο, κοιτάζει έξω.

Παλιοί καιροί. Ή μήπως νέοι; Τότε ή όχι τώρα; Ένας άνδρας και δύο γυναίκες ή μήπως ένας άνδρας και η γυναίκα, η ίδια, η τότε και η τώρα, αυτή και η ίδια; Ένας ζευγάρι και ένας φίλος από τα παλιά ή ένα γυναικείο ζευγάρι και ο παρείσακτος άνδρας; Δύο ζωντανό και ένα νεκρό, δύο ζωντανές και ένα νεκρό ή όλοι νεκροί; Γεγονότα που έχουν συμβεί και ανακαλούνται στη μνήμη ή που δεν έχουν συμβεί ποτέ, αλλά καθώς ανακαλούνται στη μνήμη γίνονται πραγματικότητα;

Λευκό που πονάει. Πάγος. Διαφάνεια. Συμμετρία. Σιωπή. Μοναξιά. Αγώνα κυριαρχίας και κτήσης. Αποπλανήσεις, παραπλανήσεις. Κλόπες. Απάτες. Παγκίδες. Η γλώσσα που κρύβεται δεν έχει και κοκάλα τσακίζει. Γρίφοι. Τριγμοί στο πάτωμα. Όνειρα στα όρια του εφιάλτη, παράξενα ελκυστικά όμως. Η άγνωστη και η σκοτεινή του γοητεία. Μαγνητικός ερωτισμός τερατώδους ψυχραιμίας. Αστεία για να περάσει η ώρα που δεν περνάει ούτε με αστεία. Ελεγχος μυαλού. Ένα (θανάσιμα επικίνδνο) παιχνίδι για δύο: κατανοητό. Αλλά για τρεις; Ποιός είναι με ποιόν; Ποιός χειραγωγεί ποιόν; Ποιός θα πάρει για τον άνθρωπο; Μεγάλοι, ανεξέλεγκτα αισθήματα που ξεπηδάνε από πολύ βαθιά, μόλις φτάνουν στην επιφάνεια γίνονται πειραματικά ακωνισμένα και σφάζουν με το βαμβάκι. Και μετά το χαμόγελο. Η πιο φρίχτη μορφή βίας, η παθητική. Η φύση της μνήμης. Μας πάω πίσω σε πράγματα που έχουν πράγματι συμβεί στο παρελθόν ή δημιουργεί μια πλασμένη, ανύπαρκτη πραγματικότητα από ψύγματα αλήθειας, φόβων και ανεκπλήρωτων επιθυμιών; Και, πάνω από όλα, ο τρόμος δεν μπορεί να βρεθεί στην λάθος πλευρά της ιστορίας. Ή μήπως της Ιστορίας;

Παρατεταμένη σιωπή. 
Τα φώτα αναβουν απότομα και εκτυφλωτικά.
Ο Ντίλι στη σοφίτα.
Η Άννα ξαπλωμένη στο καναπέ.
Η Κέιτ κάθεται στο καναπέ.

Τέλος.

ΥΓ. Προσωπική συγγραφή. Ο Γιάννης Χουβαρδάς αισθάνεται ιδιαίτερη συγκίνηση που θα ξαναβρεθεί ως σκηνοθέτης στο ίδιο θέατρο που ξεκίνησε την επαγγελματική του πορεία πριν από σαράντα δύο χρόνια ως ηθοποιός , μάλιστα ανεβάζοντας ΚΑΙ ΓΙΑ Πρώτη ΦΟΡΑ Πίντερ ΣΤΟΝ ίδιο χώρο που ΟΙ Παλιοί ΚΑΙΡΟΙ  πρωτοανέβηκαν ΣΤΗΝ Ελλάδα Η. Και εξαιρετική χαρά που θα ξανασυναντήσει με τρεις από τους πιο ενδιαφέροντες ηθοποιούς της γενιάς τους, και πολύ αγαπημένοι του.

Μετάφραση : Έρι Κύργια

Σκηνοθεσία : Γιάννης Χουβαρδάς

Σκηνικά : Εύα Μανιδάκη

Κοστούμια : Ιωάννα Τσάμη

Σχεδιασμός φωτισμού : Στέλλα Κάλτσου

Σχεδίαση βίντεο : Παντελής Μακκά

Βοηθός σκηνοθέτη : Μαριλένα Μόσχου

Παίξτε (αλφαβητικά): Μαρία Κεχαγιόγλου, Χρήστος Λούλης, Μαρία Σκουλά

* Συμπαραγωγή με το Θέατρο του Νέου Κόσμου

ΟΙ ΔΟΥΛΕΣ, ΖΑΝ ΖΕΝΕ ( ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ )

ΠΡΕΜΙΕΡΑ 7 Ιανουαρίου 2019

Το έργο-μύθος του Ζαν Ζενέ που ανέβηκε πέρσι στη σκηνή του Υπογείου, 50 ακριβώς χρόνια μετά την πρώτη παρουσίασή του στον ίδιο χώρο, παρουσιάζεται σε επανάληψη για 10 μόνο παραστάσεις.

Η υπόθεση με λίγα λόγια έχει ως εξής: Δύο υπηρέτριες καταστρώνουν την εξόντωση της λατρεμένης αλλά και απόλυτα μισητής τους Κυρίας. Τα αφελή σχέδια τους αποτυγχάνουν και στρέφονται εναντίον τους. 

Τι είναι όμως αυτό που κάνει το έργο του Ζενέ να ανεβαίνει τόσο συχνά στην παγκόσμια σκηνή από το 1947 που γράφτηκε μέχρι τις μέρες μας; Σίγουρα: “Δεν πρόκειται για ένα έργο που θέλει να υπερασπιστεί τη μοίρα της τάξης των υπηρετών. Υπάρχει συνδικάτο που ασχολείται με τα ζητήματα αυτών των ανθρώπων. Πρόκειται για μια αλληγορική ιστορία...» διευκρινίζει ο ίδιος ο Ζενέ.                       

Οι δούλες, είμαστε εμείς. Με τα μικρά και μεγάλα μας όνειρα, τα ψέματα που λέμε στον εαυτό μας και στους άλλους, την απελπισμένη ανάγκη μας να δραπετεύουμε από την πραγματικότητα, να φαντασιωνόμαστε μια άλλη ζωή από αυτή που ζούμε. Εμείς που ζηλεύουμε αυτό που δεν έχουμε και βασανιζόμαστε γιατί ξέρουμε ότι δε θα το αποκτήσουμε ποτέ. Εμείς που νιώθουμε φόβο, μίσος αλλά και λατρεία απέναντι στην εξουσία. Εμείς που δεν τολμάμε να ζήσουμε αληθινά.

Οι Δούλες είναι οι αντι-ηρωΐδες της τραγωδίας των ημερών μας. Και η Κυρία τους είναι η φτηνή θεά που ορίζει τη μοίρα τους. Που σκηνοθετεί τη ζωή τους. Καμμία μεγαλειώδης κάθαρση σε αυτή τη σύγχρονη τραγι-κωμωδία. Ανθρώπινες στιγμές μόνο. Σκληρές, τρυφερές, αστείες, βίαιες, συγκινητικές. Και πάνω απ΄όλα, μια βαθιά ανάγκη για «παιχνίδι» μέχρι τελικής πτώσης. Αυτή την ανάγκη που κινεί το ίδιο το θέατρο και κρατά ζωντανή την επιθυμία μας να καταφεύγουμε σε αυτό είτε ως δημιουργοί, είτε ως κοινό. Αναζητώντας αυτό το «κάτι» που η ζωή επιμένει να μας κρύβει.

Μετάφραση-Σκηνοθεσία: Μαριάννα Κάλμπαρη

Συνεργάτης στη Σκηνοθεσία: Βασίλης Μαυρογεωργίου

Δραματολόγος παράστασης:  Έλενα Τριανταφυλλοπούλου

Σκηνικά-Κοστούμια: Χριστίνα Κάλμπαρη

Μουσική επιμέλεια: Νέστωρ Κοψιδάς

Επιμέλεια κίνησης: Βάλια Παπαχρήστου

Σχεδιασμός φωτισμού: Στέλλα Κάλτσου

Βοηθός σκηνοθέτη- Εκτέλεση παραγωγής: Μαριλένα Μόσχου

Επεξεργασία ήχου- Β βοηθός σκηνοθέτη: Κωνσταντίνος Ευστρατίου

Παίζουν (αλφαβητικά): Κάτια Γέρου, Κωνσταντίνα Τάκαλου, Μαριάννα Κάλμπαρη

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΤΗΣ ΒΙΕΝΝΗΣ, ΕΝΤΕΝ ΦΟΝ ΧΟΡΒΑΤ

ΠΡΕΜΙΕΡΑ 20 Φεβρουαρίου 2019

Η πολυαναμενόμενη νέα παράσταση του Νίκου Μαστοράκη ανεβαίνει τον Φεβρουάριο του 2019 στο Υπόγειο. Το αριστούργημα του Χόρβατ παρουσιάζεται από μια εξαιρετική ομάδα ηθοποιών και με ζωντανή μουσική και τραγούδια.

‘Τίποτε δε της δίνει τόσο την αίσθηση του άπειρου όσο η βλακεία”
Η νεαρή Μαριάννε θέλει να αντισταθεί στην ανοησία του κόσμου που την περιβάλλει. Προσπαθεί να ξεφύγει από το τέλμα της καθημερινότητας, διαλύει τον αρραβώνα που της έχει επιβάλει ο πατέρας της και ρισκάρει τη ζωή της ακολουθώντας ένα γοητευτικό τυχοδιώκτη που ζει από τον ιππόδρομο. Όμως, πολύ σύντομα μέσα από ένα δύσβατο οδοιπορικό και πολλές άτυχες περιπέτειες θα οδηγηθεί εξαντλημένη, και πάλι στην αγκαλιά του πρώην αρραβωνιαστικού της: ό,τι πεισματικά και ηρωικά προσπάθησε να αποφύγει, της απονέμεται στο τέλος ως νομοτελειακή δικαιοσύνη, ενώ γύρω της η ανοησία συνεχίζει να βασιλεύει θριαμβευτικά. Η δράση του έργου τοποθετείται χρονικά την περίοδο του μεσοπολέμου λίγο πριν την άνοδο του ναζισμού στην Ευρώπη. Το πολιτικό σκηνικό μέλλεται να αλλάξει δραματικά, οι άνθρωποι όμως  προς το παρόν ζουν ευτυχισμένοι στην ηθελημένη άγνοιά τους – χορεύοντας, φλερτάροντας και φλυαρώντας άσκοπα, ενώ το τέρας του φασισμού παραμονεύει απειλητικά.

Μετάφραση: Γιώργος Δεπάστας
Σκηνοθεσία: Νίκος Μαστοράκης

Σκηνικά: Ζωή Μολυβδά-Φαμέλλη

Κοστούμια: Ιφιγένεια Νταουντάκη

Μουσική: Μαρίνα Χρονοπούλου

Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαριλένα Μόσχου

Παίζουν (αλφαβητικά): Νίκος Αλεξίου, Ρουμπίνη Βασιλακοπούλου, Δημήτρης Δεγαϊτης , Βασίλης Μαγουλιώτης, Ιωάννα Μαυρέα, Αλέξανδρος Σωτηρίου, Κωνσταντίνα Τάκαλου, Νικόλας Χανακούλας, Νίκος Χατζόπουλος κ.ά.

*Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού

ΟΘΕΛΛΟΣ, ΣΑΙΞΠΗΡ

ΠΡΕΜΙΕΡΑ 25 Φεβρουαρίου 2019

Ο Χάρης Φραγκούλης και η ομάδα KURSK παρουσιάζουν τη δική της εκδοχή πάνω στον «Οθέλλο» του Σαίξπηρ.

Ο της είπε: Και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα γι’ αυτό;

Ο της: Όχι τίποτα 

Ο της πάλι: Μα δε μπορεί κάτι θα μπορούμε 

Ο της: Όχι δε μπορούμε

Ο της ξανά: Σίγουρα;

Ο της: Ναι σίγουρα

Ο της τώρα: Ωχ βλέπεις στο βάθος τα φωτάκια;

Ο της: Ωχ ναι τα βλέπω 

Ο της: Τρεμοπαίζουν 

Ο της: Ναι τρεμοπαίζουν 

Ο της: Γιατί κλαις;

Ο της: Δεν ξέρω

     

Σκηνοθεσία: Χάρης Φραγκούλης

Σκηνικά-Κοστούμια: Μαρία Πανουργιά

Μουσική: Κορνήλιος Σελαμσής

Κίνηση: Τάσος Καραχάλιος

Φωτισμοί: Manu Tilinski 

Βοηθός σκηνοθέτη: Ασπασία-Μαρία Αλεξίου

Παίζουν (αλφαβητικά): Ασπασία-Μαρία Αλεξίου, Σοφία Κόκκαλη, Ανδρέας Κοντόπουλος, Ανδρέας Κωνσταντίνου, Κατερίνα Λούβαρη-Φασόη, Άγγελος Παπαδημητρίου, Γιάννης Παπαδόπουλος, Κορνήλιος Σελαμσής, Μιχάλης Τιτόπουλος.

*Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού

Η ΦΑΛΑΚΡΗ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΡΙΑ, ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΙΟΝΕΣΚΟ

ΠΡΕΜΙΕΡΑ 6 Μαϊου 2019

Η Σοφία Μαραθάκη και η Ομάδα Θεάτρου ΑΤΟΝΑλ παρουσιάζουν το έργο που ουσιαστικά καθιέρωσε το θέατρο του παραλόγου.

Γραμμένο το 1948, το έργο Η φαλακρή τραγουδίστρια μοιάζει σήμερα πιο επίκαιρο από ποτέ, καθώς σατιρίζει θέματα όπως η ισοπέδωση της ατομικής ταυτότητας, η καθολική αποξένωση και η αυτοματοποίηση της συμπεριφοράς. Η υπόθεση του έργου, διαδραματίζεται σ’ ένα αγγλικό αστικό σαλόνι όπου το ζεύγος Σμιθ συναντά το ζεύγος Μάρτιν, λίγο πριν εισβάλλει στην κουβέντα η υπηρέτρια του σπιτιού αλλά και ένας απρόσκλητος πυροσβέστης.

Με όχημα την ανεπάρκεια των λέξεων, ο συγγραφέας Ευγένιος Ιονέσκο περιγράφει την καθημερινότητα της μικροαστικής κοινωνίας και επιτίθεται σ’ ένα κόσμο που έχει χάσει τη μεταφυσική του διάσταση. Παρωδώντας και χλευάζοντας την απολιθωμένη γλώσσα, βασικά προτείνει την αποκατάσταση μιας ποιητικής αντίληψης για τη ζωή.

Η παράσταση επιδιώκει να αναδείξει το παράλογο και το σουρεαλιστικό στοιχείο του σύγχρονου κόσμου της και την καθολική αδυναμία της γλώσσας ως μέσο επικοινωνίας συναισθημάτων και ιδεών.  Με εφαλτήριο τον Βιτγκενστάιν που λέει ότι: τα όρια της γλώσσας μου είναι τα όρια του κόσμου μου, στόχος είναι να διερευνηθεί η ανάγκη του ανθρώπου να ονομάζει τα πάντα και να τα κατηγοριοποιεί για να τα κατανοήσει. Τα θέματα της μνήμης και της αμνησίας, της κοινοτοπίας των λέξεων, της σύγκρουσης ανάμεσα στο περίκλειστο σπίτι και στον εξωτερικό κόσμο είναι πανανθρώπινα και διαχρονικά. Η λοξή ματιά του Ιονέσκο που επικεντρώνεται στο ελάχιστο και το μεγεθύνει ταιριάζει ιδιαίτερα στο πεδίο σκηνικής έρευνας της ομάδας ΑΤΟΝΑλ.

Μετάφραση: Μαριάννα Κάλμπαρη

Σκηνοθεσία: Σοφία Μαραθάκη

Δραματολόγος παράστασης:  Έλενα Τριανταφυλλοπούλου

Σκηνογραφία:  Κωνσταντίνος Ζαμάνης

Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης

Επιμέλεια κίνησης: Βρισηίδα Σολωμού

Πρωτότυπη μουσική: Βασίλης Τζαβάρας

Παίζουν (αλφαβητικά): Θανάσης Δόβρης, Φωτεινή Παπαχριστοπούλου, Μαρία Παρασύρη, Κων/νος Παπαθεοδώρου, Σοφία Μαραθάκη κ.ά.

*Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού

~.~

Φρυνίχου

Φρυνίχου 14 | Τηλέφωνο 2103222464

ANALOGIO FESTIVAL

ΔΙΑΡΚΕΙΑ 21 έως 27 Σεπτεμβρίου 2018

Το Φεστιβάλ Αναλόγιου νεοελληνικών έργων σε καλλιτεχνική διεύθυνση Σίσσυς Παπαθανασίου, φιλοξενείται και φέτος στο Θέατρο Τέχνης. Το Analogio Festival υποστηρίζεται από το Υπουργείου Πολιτισμού

RELAXMYNOTIS, ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ (ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ)

ΠΡΕΜΙΕΡΑ 1 Οκτωβρίου 2018

Το  έργο του Βασίλη Παπαβασιλείου για τρίτη χρονιά και για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων

Ένας ηθοποιός μεγάλος, όχι μόνο σε ηλικία αλλά και σε αξία, υπαγορεύει τη διαθήκη του σε έναν βοηθό συμβολαιογράφου. Είναι ο 35ος συμβολαιογράφος, μέσα σε σαράντα χρόνια, που αναλαμβάνει αυτήν τη δουλειά. Είναι ολοφάνερο ότι ο ηθοποιός έχει μιαν έμμονη προσήλωση στην ιδέα της διαθήκης.

Έτσι ξεκινά το "RELAX...". Σαν ένα ταξίδι μέσα στον νεοελληνικό χρόνο που οδηγεί άλλοτε στον Άδη και άλλοτε στο Υπερπέραν. Παραστάτες σ΄αυτό το ταξίδι είναι δύο μορφές του νεοελληνικού πανθέου που εμφανίζονται όχι ως φυσικές παρουσίες αλλά ως ενεργά φαντάσματα. Προκύπτει έτσι μια συνάντηση μεταξύ μεγάλων ανδρών σε μια χώρα κατά τα άλλα μικρή. ΄Ισως αυτή η χώρα, που μοιάζει σήμερα ακινητοποιημένη, τίποτα να μη χρειάζεται τόσο πολύ όσο ένα ταξίδι ή την ιδέα έστω ενός ταξιδιού...

Μέγας χορηγός του "RELAX..." είναι ο ανεξάρτητος φορέας "ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΓΟΣ Α.Ε.".

Σκηνοθεσία : Βασίλης Παπαβασιλείου

Σκηνογραφία : Κώστας- Ηρακλής Γεωργίου

Φωτισμοί : Ελευθερία Ντεκώ

Καλλιτεχνική συνεργάτις - Εκτέλεση παραγωγής : Νικολέτα Φιλόσογλου

Φωτογραφίες: Μυρτώ Αποστολίδου

Παίζουν: Βασίλης Παπαβασιλείου & Γιάννος Περλέγκας

ΕΛΕΝΗ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ (ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ)

ΠΡΕΜΕΡΑ 3 Οκτωβρίου 2018

«Η Ελένη» του Γιάννη Ρίτσου, στη σκηνική ενσάρκωσή της από τον Βασίλη Παπαβασιλείου, ξαναγεννιέται  και φέτος ξανά επιστρέφει, όπως πάντα,  σαν φόρος κατάφασης στη δύναμη της ποίησης, του θεάτρου και της ζωής.

Έχοντας ήδη πίσω της 150 παραστάσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό,  « Η Ελένη» ξαναρχίζει το ταξίδι της στο Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν στην οδό Φρυνίχου, Το σχέδιο της παράστασης «Η Ελένη» έχει τις ρίζες του στη θεατρική βραδιά που παρουσιάστηκε το καλοκαίρι του 1999 στην Πνύκα, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, με τίτλο «Ο κύριος Γιάννης Ρίτσος». 

Ο Βασίλης Παπαβασιλείου λέει για το κείμενο:

Oι αρχαιόθεμοι «γυναικείοι μονόλογοι» της «Τέταρτης Διάστασης». Τα κομμάτια αυτά παίζονται από γυναίκες ηθοποιούς με λαμπρά συνήθως αποτελέσματα (προσωπικά μου έχει τύχει να θαυμάσω κάποια από τα αποτελέσματα αυτά), τα οποία όμως παραπέμπουν μοιραία στον κλειστό κόσμο του «ψυχολογικού θεάτρου». Η ταύτιση του φύλου του ερμηνευτή με το φύλο της θεατρικής «περσόνα», είναι υπεύθυνη, κατά τη γνώμη μου, γι’ αυτή την παραπλανητική αναγωγή. Γιατί παραπλανητική; Μα γιατί ο Ρίτσος είναι πολύ πιο κοντά στον αρχαίο συνάδερφό του παρά στον Τένεση Ουίλιαμς. Θα’ λεγε κανείς ότι ο Ουίλιαμς είναι γι’ αυτόν η αφετηρία, για να αναπλεύσει τον ποταμό του θεάτρου και να συναντήσει τον Ευριπίδη. Το θέατρο του Ρίτσου είναι ένα θέατρο γλώσσας και ιδεών. Το ανθρώπινο πάθος , είτε τη «γυναικεία» ψυχή αφορά είτε την «ανδρική», φωτίζεται στοργικά και συνάμα ανελέητα ως έρμαιο μιας υπέρτερης διαπλοκής δυνάμεων, που φέρουν τα ωραία ονόματα Πόθος, Δόξα, Ομορφιά, και συνθέτουν το δίχτυ της Μοίρας μας.

Στους μονολόγους του Ρίτσου το πάθος δεν εκτίθεται ως άμεσο βίωμα, αλλά ως αναδρομή. Όχημα αυτής της αναδρομής είναι η γλώσσα. Κάτι περισσότερο : η γλώσσα και το παιχνίδι της είναι η μόνη ταυτότητα των ηρώων του. Η κατά συνθήκη ονομασίες Αίας , Ορέστης, Ελένη κτλ. δε σηματοδοτούν ατομικές οντότητες αλλά κόμπους του Μύθου, ή μ’ άλλα λόγια της ακατάλυτης δύναμης του Απρόσωπου που εξυφαίνει, που πλέκει τη μικρή ζωή του καθενός μας. Τι άλλο έκανε η αρχαία τραγωδία;

Σκηνοθεσία: Βασίλης Παπαβασιλείου

Σκηνογραφία: Μαρί-Νοέλ Σεμέ

Φωτισμοί: Ελευθερία Ντεκώ

Καλλιτεχνική συνεργάτις- Εκτέλεση παραγωγής: Νικολέτα Φιλόσογλου

Παίζουν: Βασίλης Παπαβασιλείου και Νίκος Σακαλίδης

ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ, ΡΟΜΠΕΡΤΟ ΑΤΑΫΝΤΕ

ΠΡΕΜΙΕΡΑ 9 Οκτωβρίου 2018

Το Θέατρο Τέχνης και η Εταιρεία Θεάτρου Πράξη Επτά, παρουσιάζουν το έργο του  Ρομπέρτο  Ατάϋντε «Δεσποινίς Μαργαρίτα» - Miss Margaridas Way.

Η Δεσποινίς Μαργαρίτα είναι μια σύνθετη και ενδιαφέρουσα θεατρικά προσωπικότητα. Διδάσκει και εκπαιδεύει τα παιδιά, με αυταρχικό και βίαιο τρόπο, για να ενταχθούν στο κοινωνικό σύστημα. Συγχρόνως όμως, ειρωνεύεται κι απαξιώνει το σύστημα που η ίδια εκπροσωπεί. Η Δεσποινίς Μαργαρίτα,  υποτιμά, λοιδορεί, τιμωρεί και εκφοβίζει τους μαθητές της, τα παιδιά της έκτης δημοτικού, που συγχρόνως τα αγαπά. Γιατί ουσιαστικά αγαπάει τον εαυτό της, όταν ήταν κι εκείνη παιδί “...γιατί και η Δεσποινίς Μαργαρίτα ήταν άνθρωπος...” όπως λέει και η ίδια.

Ένα εμβληματικό έργο της παγκόσμιας δραματουργίας, το οποίο ο συγγραφέας εμπνεύστηκε και έγραψε κάτω από τη βαριά σκιά του δικτατορικού καθεστώτος της Βραζιλίας.

Ο μονόλογός της είναι ένα μάθημα πολιτικό. Ένα σχόλιο πάνω στην εξουσία. Έχει ανέβει σε περισσότερες από τριάντα χώρες. Στην Ελλάδα το έργο ανέβηκε πρώτη φορά το 1975 σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη και την αξέχαστη Έλλη Λαμπέτη στον ομώνυμο ρόλο.

Μετάφραση:  Κώστας Ταχτσής

Σκηνοθεσία – Μουσική επιμέλεια:  Θόδωρος Γράμψας

Σκηνικά – Κοστούμια:  Χριστίνα Κωστέα

Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου

Βοηθός Σκηνοθέτη: Δανάη Χριστοδούλου

Στο ρόλο της Δεσποινίδος Μαργαρίτας ο Θόδωρος Γράμψας

Συμμετέχει η Στέλλα Τραγούδα

*Συμπαραγωγή με την Πράξη Επτά

ΖΩΡΖ ΝΤΑΝΤΕΝ: Ο ΑΝΑΥΔΟΣ ΣΥΖΥΓΟΣ, ΜΟΛΙΕΡΟΣ

ΠΡΕΜΙΕΡΑ 18 Οκτωβρίου 2018

Μια από τις λιγότερο παιγμένες και περισσότερο πικρές κωμωδίες του Μολιέρου ανεβαίνει για πρώτη φορά στη σκηνή του Θεάτρου Τέχνης. Μια κωμωδία με κοινωνικο-πολιτική διάσταση που μιλάει παρ΄όλα αυτά για τον έρωτα. Ή για να είμαστε ακριβείς για τη δυστυχία της έλλειψής του.

Ο Ζωρζ Νταντέν έχει μείνει ά ν α υ δ ο ς  με το θράσος της γυναίκας του. Όχι μόνο τον περιφρονεί και τον απατά μπροστά στα μάτια του, αλλά τον βγάζει επιπλέον και τρελό όταν εκείνος τολμά να την κατηγορήσει στους γονείς της. Το δίκιο πνίγει τον Ζωρζ Νταντέν αλλά όσο κι αν προσπαθεί να το διεκδικήσει του είναι αδύνατο να το βρει. Φταίει που έκανε το λάθος να παντρευτεί μια γυναίκα κοινωνικά ανώτερή του; Φταίει που ο ίδιος αισθάνεται μειονεκτικά απέναντί της και απέναντι στην οικογένειά της; Φταίει που δεν ξέρει ν΄αγαπά; Το σίγουρο είναι ότι ο γάμος του Ζωρζ Νταντέν- όπως και κάθε "λάθος" γάμος - είναι η μεγαλύτερη πηγή δυστυχίας.

Το έργο του Μολιέρου-γραμμένο σε πρόζα-πρωτοπαρουσιάστηκε το 1668 κατά παραγγελία του βασιλιά. Σ΄εκείνη την πρώτη παράσταση, η κωμωδία παίχτηκε παράλληλα με ένα βουκολικό δράμα σε στίχους του Μολιέρου και μουσική του Λυλλύ, που εξυμνούσε τον αγνό, αληθινό, δυνατό έρωτα. Από τη μια παρουσιαζόταν δηλαδή η ιδανική μορφή του έρωτα-με όλα τα βάσανα και τον πόνο που μπορεί να γεννήσει- και από την άλλη η πεζή, αφόρητη πραγματικότητα ενός αταίριαστου γάμου. Στην παράστασή μας δε θα παρουσιάσουμε το βουκολικό δράμα...Θα επιχειρήσουμε όμως να βρούμε την αντιστοιχία του στο σήμερα. 

Μετάφραση-δραματουργική επεξεργασία-σκηνοθεσία: Μαριάννα Κάλμπαρη

Σκηνικά-κοστούμια: Μαντώ Ψυχουντάκη

Μουσική επιμέλεια: Νέστωρ Κοψιδάς

Επιμέλεια κίνησης: Βάλια Παπαχρήστου

Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου

Βοηθός σκηνοθέτη: Κατερίνα Γεωργουδάκη

Βοηθός παραγωγής: Σοφία Αρβανίτη

Παίζουν (αλφαβητικά): Σύρμω Κεκέ, Κώστας Κουτσολέλος, Νέστωρ Κοψιδάς, Κατερίνα Λυπηρίδου, Δημήτρης Μαγγίνας, Βασίλης Μαυρογεωργίου.

ΤΟΥΣ ΖΥΓΟΥΣ ΛΥΣΑΤΕ, ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

ΠΡΕΜΙΕΡΑ 10 Νοεμβρίου 2018

Συνεχίζονται οι ασκήσεις θεατρικού ακτιβισμού του Βασίλη Παπαβασιλείου που ξεκίνησαν το 2015 στο Θέατρο της οδού Φρυνίχου

"Τρία χρόνια μετά το Σιχτίρ ευρώ, μπουντρούμ δραχμή, θα πεις κι ένα τραγούδι", ο Φωκίων Καπνίδης (Βασίλης Παπαβασιλείου) επιστρέφει στο Άσυλο Ανιάτως Ψεκασθέντων Ολικώς Υστερούντων (ΑΑΨΟΥ) και στον γνωστό τόπο του εγκλήματος "Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν" στην οδό Φρυνίχου.

Αυτή τη φορά δεν είναι ο βραβευμένος "Τρόφιμος της Χρονιάς" αλλά ο δαφνοστεφανωμένος "Ψεκασμένος" της οκταετίας".

Το Ίδρυμα γιορτάζει την έξοδο από τα μνημόνια και την είσοδο που;

Στο Διάστημα;

Στις Αγορές;

Στα Δυτικά Βαλκάνια;

Σ' αυτά και σε πλήθος άλλα ερωτήματα θα επιχειρήσει να απαντήσει ο Φωκίων σε μια εκδήλωση που εκ των πραγμάτων δεν μπορεί παρά να έχει και ελαφρώς προεκλογικό χαρακτήρα.

Κείμενο-Σκηνοθεσία-Ερμηνεία: Βασίλης Παπαβασιλείου

Καλλιτεχνική συνεργάτις- Εκτέλεση παραγωγής: Νικολέτα Φιλόσογλου

Φωτισμοί: Ελευθερία Ντεκώ

ΟΛΟ ΣΠΙΤΙ, ΚΡΕΒΑΤΙ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΦΡΑΝΚΑ ΡΑΜΕ & ΝΤΑΡΙΟ ΦΟ

ΠΡΕΜΙΕΡΑ 3 Δεκεμβρίου 2018

Ο Κωστής Καπελώνης σκηνοθετεί και ο Σταμάτης Κραουνάκης συνθέτει. Ένα θεατρικό έργο για την κατάσταση της γυναίκας και ιδίως τη σεξουαλική σκλαβιά της . Μια παράσταση που σχεδιάζεται  να ταξιδέψει ανά την Ελλάδα.

H κατάσταση της γυναίκας είναι παντού και πάντα ίδια. Γυναίκες, αδελφές, μητέρες, φίλες, με ανάγκη για αγάπη και σεβασμό. Μια κραυγή απόγνωσης και σημαία επανάστασης. Σεξουαλική δουλεία και εξέγερση στην κοινωνική και οικογενειακή καταπίεση. Το ισχυροαδύναμο φύλο ανά τους αιώνες. Ένα ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί. Ένα έργο με λόγο καθημερινό και υπερβατικό που ακουμπάει στην καρδιά, αλλά δίνει γροθιά στο στομάχι. Όλοι μας σε όλες τις φράσεις. Τόσο τρομακτικά οικείο. Ένα υπέροχο κράμα, με δραματικό γέλιο και κωμικό δάκρυ.

Το έργο πρωτοανέβηκε το 1977, με τη Φράνκα Ράμε να παίζει όλους τους ρόλους. Έκτοτε παίζεται συνεχώς σε όλο τον «πολιτισμένο» κόσμο.

Συγγραφείς: Φράνκα Ράμε & Ντάριο Φο

Μετάφραση: Αχιλλέας Καλαμάρας

Σκηνοθεσία: Κωστής Καπελώνης

Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης

Σκηνικά και κοστούμια: Έλλη Λιδωρικιώτη

Επιμέλεια κίνησης: Ειρήνη Στρατηγοπούλου

Παίζουν (αλφαβητικά):  Αντωνία Καμπάκου, Τζένη Κόλλια, Γιάννα Μαλακατέ, Ράνια Παπαδάκου    

ΝΑ ΝΤΥΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΓΥΜΝΟΥΣ, ΛΟΥΙΤΖΙ ΠΙΡΑΝΤΕΛΟ

ΠΡΕΜΙΕΡΑ 15 Δεκεμβρίου 2018

Ο Γιάννος Περλέγκας επιστρέφει ως σκηνοθέτης στη σκηνή όπου πραγματοποίησε την πρώτη του σκηνοθεσία, για να παρουσιάσει αυτή τη φορά το κλασικό αριστούργημα του Λουίτζι Πιραντέλο.

Η νεαρή και θελκτική Ερσίλια Ντρέι είναι η γκουβερνάντα της μικρής κορούλας του Πρόξενου της Ιταλίας στην Σμύρνη. Η ζωή της θα μπορούσε να ονομαστεί ευχάριστη, εξαιρουμένων των συνεχών επιπλήξεων που υφίσταται από την γυναίκα του Πρόξενου, ενός μάλλον βδελυρού χαρακτήρα.

Ένας νεαρός αξιωματικός του Ναυτικού, ο Φράνκο Λασπίγκα, διερχόμενος από την Σμύρνη, ερωτεύεται και αρραβωνιάζεται την Ερσίλια. Τα κάλλη της νεαρής γκουβερνάντας όμως, δεν αφήνουν ασυγκίνητο ούτε τον Πρόξενο Γκρόττι – ο οποίος της εξομολογείται και της επιβάλλει τον έρωτά του. Το συγκεκριμένο πάθος περιπλέκει τα πράγματα και ωθεί την Ερσίλια να παραμελήσει τα καθήκοντά της ως γκουβερνάντα.

Ένα απόγευμα, αποσπάται η προσοχή της και η μικρή κόρη του Πρόξενου, που έπαιζε στο μπαλκόνι του σπιτιού της, πέφτει και σκοτώνεται. Η μητέρα του δύστυχου κοριτσιού, η οποία ανακαλύπτει ταυτοχρόνως τον παράνομο δεσμό του συζύγου της με την Ερσίλια, καταγγέλει την γκουβερνάντα στον αρραβωνιαστικό της κι εκείνος την εγκαταλείπει κι αρραβωνιάζεται μιαν άλλη. Εγκαταλελειμμένη, απόβλητη, χωρίς δουλειά, η Ερσίλια αποφασίζει να αυτοκτονήσει πίνοντας δηλητήριο.

Ο μυθιστοριογράφος Λουντοβίκο Νότα, ενθουσιασμένος με τον ρόλο που διαδραματίζει η δυστυχισμένη Ερσίλια σε αυτό το δράμα, την παίρνει υπό την προστασία του, όταν εκείνη βγαίνει από το νοσοκομείο, στο οποίο μεταφέρθηκε μετά το απονενοημένο της διάβημα…

Στέκεται κανείς αμήχανος μπροστά στην πλοκή του έργου του σπουδαίου Ιταλού συγγραφέα, που μοιάζει σαν περιγραφή βραζιλιάνικου σήριαλ σε σελίδες τηλεοπτικού περιοδικού. Το σίγουρο είναι πως είναι εξαιρετικά εύκολο να αποδώσουμε κι εμείς τις ρυτίδες που συνήθως προσάπτει η εποχή μας στο σύνολο του έργου του Πιραντέλλο.

Οι συνεχώς μεταβαλλόμενες συμπεριφορές των προσώπων, η ασάφεια των κινήτρων τους, η αποτυχία τους να εκφράσουν τι τους συμβαίνει, η συνεχής αβεβαιότητα για το τι είναι αλήθεια και τι ψέμα, η διαρκής αυτοϋπονόμευση των ηρώων, η ανεπάρκεια της γλώσσας, όλες αυτές οι παράμετροι, σαφώς συνηγορούν στην άποψη ότι ο Πιραντέλλο περιγράφει μια απογυμνωμένη, απόλυτα δυστυχισμένη ανθρωπότητα, που έχει χάσει κάθε ψευδαίσθηση ατομικής συγκρότησης. Όμως αυτός ο δαιμόνιος θεατράνθρωπος μοιάζει να δοκιμάζει συνεχώς τα όρια των ηρώων του: πιάνει μια αποστροφή του λόγου τους ή έναν αναστεναγμό τους, και τα διογκώνει για τη δική του ευχαρίστηση της αφήγησης˙ επιπλέον μοιάζει να προσφέρει στους ηθοποιούς που θα ενσαρκώσουν τα πρόσωπά του την χαρά και την αποθέωση της θεατρικότητας – ένα ατελείωτο παλαντζάρισμα ανάμεσα στην απόλυτη τραγικότητα και την κατάφωρη κωμικότητα, μόνο και μόνο για τη χαρά της υπόδυσης.

Μια γκροτέσκα μασκαράτα για την αποτυχία της ζωής, για τα δυσδιάκριτα όρια της αλήθειας και του ψέματος της ανθρώπινης συμπεριφοράς.

Μετάφραση: Ελένη Γεωργίου – Γιάννος Περλέγκας

Σκηνοθεσία: Γιάννος Περλέγκας

Κοστούμια: Λουκία Χουλιάρα

Σκηνικά: Γεωργία Μπούρα

Κίνηση: Δήμητρα Ευθυμιοπούλου

Μουσική: Κορνήλιος Σελαμσής

Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος

Παίζουν (αλφαβητικά): Θανάσης Δήμου, Μάγδα Καυκούλα, Στέργιος Κοντακιώτης, Γιάννος Περλέγκας, Μαρία Πρωτόπαππα, Εύη Σαουλίδου, Θάνος Τοκάκης

* Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού

** Μια συμπαραγωγή με τις : LEAD IN arts (Αντώνης Περιστεράκος), Χαιρετ-ε, ΔηΠεΘε Κοζάνης και  Εν τω άμα

ΒΡΙΚΟΛΑΚΕΣ, ΕΡΡΙΚΟΣ ΙΨΕΝ

ΠΡΕΜΙΕΡΑ 22 Φεβρουαρίου 2019

Ο Δημήτρης Καραντζάς καταπιάνεται για δεύτερη φορά με τον κόσμο του Ερρίκου Ίψεν στο Θέατρο Τέχνης. Αυτή τη φορά με τους Βρικόλακες στη σκηνή της Φρυνίχου.

 Στους Βρικόλακες, ο Ίψεν –με μια δομή που θυμίζει αρχαία τραγωδία– προσπαθεί να διερευνήσει το δικαίωμα του ανθρώπινου όντος στην ευτυχία. Σε μια κοινωνία υποταγμένη σε απαρχαιωμένες ιδέες και ηθικές, η Έλεν Άλβινγκ προσπαθεί να ορθώσει το ανάστημά της και να απαλλαγεί από οτιδήποτε στοιχειώνει τη ζωή της, προτείνοντας έναν εντελώς ριζοσπαστικό τρόπο ζωής απαλλαγμένο από ιδιότητες. Σ’ αυτή της την απόπειρα θα έρθει σε σύγκρουση με τις αδιάλλακτες και τιμωρητικές θεωρίες του Πάστορα Μάντερς και με την ίδια της τη ζωή και τις ενοχές της μέσα από την αντιμετώπιση της ασθένειας του γιου της Όσβαλντ. Οι «βρικόλακες» του παρελθόντος και του παρόντος κατά την εξέλιξη του έργου κατακλύζουν το σπίτι και οδηγούν στην αναπόφευκτη καταστροφή των πάντων. Το τέλος του έργου βρίσκει τα πρόσωπα βουτηγμένα στο σκοτάδι του νου τους, να παρακαλάνε για μια «ανύψωση» στον ήλιο. Ο Ίψεν εξυφαίνει ένα εντελές αριστούργημα για την αέναη και απελπιστικά επαναληπτική και αναπόδραστη μοίρα του ανθρώπου. Η παράσταση επιχειρεί να φωτίσει αυτό ακριβώς το εγκλωβιστικό σχήμα, σε ένα σύστημα αλληλεξαρτητικών σχέσεων και αέναης κίνησης, σε ένα περιβάλλον (ηχητικό και σκηνογραφικό) στοιχειωμένο από παιδικές μνήμες.

Μετάφραση: Μαργαρίτα Μέλμπεργκ

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καραντζάς

Σύμβουλος στη Δραματουργία: Θεοδώρα Καπράλου

Σκηνικά: Κλειώ Μπομπότη

Μουσική: Δημήτρης Καμαρωτός

Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη

Επιμέλεια κίνησης: Τάσος Καραχάλιος

Σχεδιασμός φωτισμών: Αλέκος Αναστασίου

Βοηθός Σκηνοθέτη: Άννα Παπαγεωργίου

Παίζουν (αλφαβητικά): Ακύλλας Καραζήσης (Πάστορας Μάντερς) , Ιωάννα Κολλιοπούλου (Ρεγκίνε), Κώστας Μπερικόπουλος (Έγκστραντ) Μιχάλης Σαράντης (Όσβαλντ). Στο ρόλο της Κυρίας Άλβινγκ η Ρένη Πιττακή

*Συμπαραγωγή με το Θέατρο του Νέου Κόσμου

ΑΝΘΡΩΠΟΦΥΛΑΚΕΣ, ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΚΟΡΟΒΕΣΗΣ

ΠΡΕΜΙΕΡΑ 6 Μαΐου 2019

Ο Μάνος Βαβαδάκης, στην πρώτη του συνεργασία με το Θέατρο Τέχνης παρουσιάζει το βιβλίο ορόσημο του Περικλή Κοροβέση.

άνθρωπος (ο) το έμβιο ον που ανήκει στα πρωτεύοντα θηλαστικά και διαφέρει από τα υπόλοιπα όντα τής τάξης του λόγω τής ικανότητας του να παράγει έναρθρο λόγο και αφηρημένες σκέψεις, έχει συνείδηση τής δύναμης και τής αυτοτέλειας του και τη δυνατότητα ηθικών κρίσεων. [ΕΤΥΜ. αρχ., αβεβ. ετύμου, πιθ. < *άνδρ-ωπος < άνήρ, ανδρός + -ωπός  με τη σημ. ο έχων ανδρική όψη, αυτός που μοιάζει με άνδρα, όπου άνδρας σημαίνει γενικότερα τον άνθρωπο].

φύλακας (ο/η) 1. πρόσωπο που φρουρεί, που επιτηρεί κάτι 2. ο προστάτης, ο υπερασπιστής. [ΕΤΥΜ < αρχ. φύλαξ, -ακος, με επίθημα -αξ (πβ. κ. κόλαξ, σκύλ-αξ), αβεβ. ετύμου].

χούντα (η) 1. ομάδα πολιτικών και στρατιωτικών που καταλαμβάνουν την εξουσία με πραξικόπημα και επιβάλλουν με τη δύναμη των όπλων δικτατορικό καθεστώς 2. Χούντα (η) η δικτατορία που επιβλήθηκε στην Ελλάδα από το 1967 ώς το 1974. [ΕΤΥΜ. < ισπ. junta, ουσιαστικοπ. θηλ. τού επιθ. junto ενωμένος, συνδεδεμένος < λατ. junctus, μτχ. τ. τού ρ. jungere ενώνω, συνδέω].

Οι Ανθρωποφύλακες του Περικλή Κοροβέση αποτελούν βιβλίο ορόσημο, αφού είναι η πρώτη μαρτυρία που τυπώθηκε και κυκλοφόρησε διεθνώς κάνοντας γνωστή την πρακτική βασανισμών που ακολουθούσε το καθεστώς το συνταγματαρχών έναντι των αντιφρονούντων. Η σκληρότητα της περιγραφής των βασανισμών ισορροπεί με την λογοτεχνική αφήγηση του Κοροβέση, απόρροια της καλλιτεχνικής του ιδιότητας.

Η διττή ταυτότητα του Κοροβέση, αγωνιστή και ηθοποιού, γίνεται εφαλτήριο να αναμοχλεύσουμε τις σκληρές δοκιμασίες εξευτελισμού και βίας που υπέστη μέρος του λαού, πρακτική που ακόμα και σήμερα, έστω και ως αστείο, επιδοκιμάζεται από πολιτικούς και πολίτες, και να εξετάσουμε την καλλιτεχνική παραγωγή και τη θέση των καλλιτεχνών την περίοδο της Επταετίας. Πώς η τέχνη χειραγωγήθηκε και χρησιμοποιήθηκε για τον αποπροσανατολισμό της ελληνικής κοινωνίας και πώς το κιτς έγινε η νέα εικόνα του ελληνικού πολιτισμού, τη στιγμή που οι φωνές της αντίστασης πάλευαν ακόμα να δημιουργούν.

Σκηνοθεσία: Μάνος Βαβαδάκης

Διασκευή: Άνδρη Θεοδότου

Επιμέλεια κίνησης: Μαρίζα Τσίγκα

Επιμέλεια φωτισμών: Στέλλα Κάλτσου

Παίζει ο ηθοποιός Νέστωρ Κοψιδάς

~.~

Παιδική Σκηνή

ΑΛΑΝΤΙΝ

ΠΡΕΜΙΕΡΑ 21 Οκτωβρίου 2018

Ο ΑΛΑΝΤΙΝ επιστρέφει στο Θέατρο Τέχνης μετά το 2010 όπου πρωτοπαρουσιάστηκε από την ίδια ομάδα συντελεστών με εξαιρετική επιτυχία (παίχτηκε για 2 συνεχόμενες σεζόν). Το γνωστό παραμύθι από τις Χίλιες και μια νύχτες παρουσιάζεται σε μορφή μιούζικαλ.

Μια «παραμυθένια» παράσταση με πολύ χιούμορ, κέφι, μουσική και τραγούδια. Μια παράσταση για μικρούς και μεγάλους που έγραψε τη δική της ιστορία. Με τους σταθερούς συνεργάτες της Παιδικής Σκηνής Δημήτρη Δεγαϊτη (σκηνοθεσία) και Άνδρη Θεοδότου(κείμενο) σε μια από τις καλύτερες  στιγμές τους.

Για παιδιά μέχρι 12 ετών. Κάθε Κυριακή και πρωϊνές παραστάσεις για σχολεία

Διασκευή : Άνδρη Θεοδότου

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Δεγαϊτης

Σκηνικά-κοστούμια: Πάρις Μέξης

Μουσική: Νίκος Τσέκος

Κίνηση: Λία Τσολάκη

Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου

Παίζουν : Δημοσθένης Φίλιππας, Δημήτρης Σαμόλης, Λήδα Καπνά, Κωσταντίνος Ευστρατίου, Δημήτρης Δεγαΐτης, Χαρά Κοροπλή, Ελευθερία Παγκάλου, Αγαθάγγελος Χατζημιχαήλ, Μιχάλης Μελίσσης, Κωσταντίνος Τσίτσιος.

~.~

ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΤΕΧΝΗΣ

  1. ΤΡΙΕΤΕΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ: «200 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ: ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΑΔΑ; ».

Το Θέατρο Τέχνης συνεχίζει το εγχείρημα που εγκαινιάστηκε με μεγάλη επιτυχία στις 26 Μαρτίου 2018.

Έτσι κατά την καλλιτεχνική περίοδο 2018-19 και μέχρι το Μάρτιο του 2021, το Θέατρο Τέχνης θα συνεχίσει να μελετά, να εξερευνά και να γιορτάζει το 1821 με αφορμή την επικείμενη επέτειο των 200 χρόνων της Επανάστασης. Του ιστορικού γεγονότος που διαμόρφωσε τη σύγχρονη Ελλάδα. 

Αυτή τη σύγχρονη Ελλάδα αναζητούμε να κατανοήσουμε ξεκινώντας από τη στιγμή της γέννησής της. Εργαλεία μας: τόσο η επιστημονική γνώση όσο και η καλλιτεχνική δημιουργία. Στόχος μας:  να γίνει το Θέατρο Τέχνης ένας χώρος αληθινής συνάντησης, διαλόγου, ανταλλαγής απόψεων και ιδεών. Ένας χώρος ελεύθερης έκφρασης αλλά και γνώσης. Ένας χώρος συνομιλίας ανάμεσα στην επιστήμη και την τέχνη, ανάμεσα σε εκείνους που βρίσκονται πάνω και κάτω από τη σκηνή. Γιατί ο μόνος τρόπος για να προχωρήσουμε είναι η αναζήτηση. 

Υπεύθυνη επιστημονικού προγράμματος : Καλή Κυπαρίσση

Υπεύθυνη καλλιτεχνικού προγράμματος: Μαριάννα Κάλμπαρη

Η εναρκτήρια εκδήλωση του αφιερώματος πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2018 με το παρακάτω πάνελ:

Πασχάλης Κιτρομηλίδης, καθηγητής πολιτικών επιστημών. Πανεπιστήμιο Αθηνών 

Θέμα:  Ο Διαφωτισμός και η ιδεολογική προετοιμασία της Επανάστασης

Βασιλική Σειρηνίδου, επικ. καθηγήτρια ιστορίας του νέου ελληνισμού. Πανεπιστήμιο Αθηνών. 

Θέμα: Ελληνική οικονομία και κοινωνία πριν την Επανάσταση.

Όλγα Κατσιαρδή-Hering, καθηγήτρια ιστορίας του νέου ελληνισμού. Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Θέμα: Ιστοριογραφία της Ελληνικής Επανάστασης

Ακολούθησε συζήτηση και στη συνέχεια  performance με 21 συγγραφείς που έγραψαν και παρουσίασαν οι ίδιοι (σε σκηνοθετική επιμέλεια Ανδρέα Φλουράκη) 21 κείμενα με θέμα την Επανάσταση.

Το 2019, στο επιστημονικό μέρος του προγράμματος, θα παρουσιαστούν οι εκδηλώσεις:

-1821 «Οι δύσκολες πλευρές ενός πολυμέτωπου αγώνα»

Τρεις τρίωρες συναντήσεις με την καθηγήτρια ιστορίας νέου ελληνισμού του Πανεπιστημίου Αθηνών Μαρία Ευθυμίου

-Μνήμη και αρχεία

Συμμετέχουν: Βαλατσού Δέσποινα, δρ. ιστορίας ΕΚΠΑ, Κέντρο Έρευνας για τις Ανθρωπιστικές Επιστήμες

Ιουλία Πεντάζου, δρ. αρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, ιστορικός & επιμελήτρια με ειδίκευση στο σχεδιασμό ψηφιακών εφαρμογών

Άντα Διάλλα, αναπληρώτρια καθηγήτρια ευρωπαϊκής ιστορίας ΑΣΚΤ 

Ιωάννα Λαλιώτου, αναπληρώτρια καθηγήτρια σύγχρονης ιστορίας, τμ. ΙΑΚΑ Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

Έλλη Δρούλια, ιστορικός, Βιβλιοθήκη της Βουλής

Στόχος αυτού του πάνελ είναι να σκεφτούμε τι είναι ιστορική μνήμη και κυρίως να αναρωτηθούμε κατά πόσο οι διαδικασίες συγκρότησης αρχείων και αρχειακών συλλογών (με ό,τι αυτό σημαίνει για τις απαραίτητες επιλογές ως προς το τι διασώζεται και τι αφήνεται στη λήθη) επηρεάζουν την ιστορική μας μνήμη για το παρελθόν, ιδίως σήμερα στο πλαίσιο των ψηφιακών τεχνολογικών εξελίξεων και των νέων δεδομένων που αυτές διαμορφώνουν.

-Από τη Μητέρα Μεγαλόψυχη στη Μητριά Πατρίδα

Δύο αιώνες ύστερα από την Επανάσταση του 1821 ο αναστοχασμός μας για το γεγονός που σηματοδότησε την εθνική αποκατάσταση του νεότερου ελληνισμού ως κρατικής οντότητας μπορεί να συνοψιστεί στη φράση: Από τη «Μητέρα Μεγαλόψυχη» του Διονυσίου Σολωμού στη «Μητριά Πατρίδα» του μεταπολεμικού ποιητή Μάρκου Μέσκου. Στόχος της εκδήλωσης είναι να αναπτυχθούν όψεις αυτού του αναστοχασμού: Ποιά ήταν η μακρά πορεία που διένυσε η ελληνική ποίηση από τα χρόνια της Επανάστασης μέχρι σήμερα, θεματοποιώντας τον αγώνα που κατέληξε στην εθνική παλλιγενεσία· ποια ήταν η προπαρασκευή της Επανάστασης στο ιδεολογικό πλαίσιο του ελληνικού διαφωτισμού· ποια ήταν, επίσης, η προπαρασκευή της κατά τον αιώνα που προηγήθηκε της Επανάστασης στις κοινότητες ελλήνων λογίων σε ευρωπαϊκά αστικά κέντρα που απευθύνουν εκκλήσεις υπέρ της ανεξαρτησίας των Ελλήνων· τέλος, πώς η Επανάσταση, τα γεγονότα και τα πρόσωπά της, μπορούν να αξιοποιηθούν ως μυθοπλαστικό υλικό της σύγχρονης πεζογραφίας. 

Στην εκδήλωση συμμετέχουν οι:

Νάσος Βαγενάς, ομότιμος καθηγητής θεωρίας και κριτικής της λογοτεχνίας, Ε.Κ.Π.Α.

Ευριπίδης Γαραντούδης, καθηγητής νεοελληνικής φιλολογίας, Τμήμα Φιλολογίας, Ε.Κ.Π.Α.

Ισίδωρος Ζουργός, πεζογράφος

Γιάννης Ξούριας, επίκουρος καθηγητής νεοελληνικής φιλολογίας, Τμήμα Φιλολογίας, Ε.Κ.Π.Α.

Το καλλιτεχνικό μέρος του προγράμματος 2019 περιλαμβάνει :

-Δύο αναλόγια θεατρικών έργων της επαναστατικής περιόδου

- Τη συνέχεια της δράσης"21 καλλιτέχνες συναντώνται με 21 ήρωες της Επανάστασης" (που πέρσι εγκαινιάστηκε με την επιτυχημένη συνάντηση του Βασίλη Παπαβασιλείου με τον Καποδίστρια)

-Την προκήρυξη διαγωνισμού θεατρικού έργου με θέμα σχετικό με το πρόγραμμα

ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΚΑΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΘΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΕΙ ΣΥΝΤΟΜΑ ΜΕ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ  ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ.

ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το Θέατρο Τέχνης αναμένει προτάσεις των φίλων του στο πλαίσιο αυτού του προγράμματος. Όποιος φίλος του Θεάτρου Τέχνης επιθυμεί να προτείνει κάποια ιδέα ή δράση σχετική με το θέμα «200 χρόνια από την Επανάσταση. Ποιά είναι η σύγχρονη Ελλάδα», μπορεί να την απευθύνει στο Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

  1. ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ 3 ΕΥΡΩ 

Η φετινή προσφορά με εισιτήρια των 3 ευρώ θα πραγματοποιηθεί στις δύο σκηνές μας στις

3 Οκτωβρίου, ημέρα έναρξης της "Επανένωσης της Βόρειας με τη Νότια Κορέα" (ΥΠΟΓΕΙΟ) και της "Ελένης" (ΦΡΥΝΙΧΟΥ). 

Θα ανακοινωθούν σύντομα οι ώρες και οι όροι της αγαπημένης πλέον "γιορτής" που σηματοδοτεί την έναρξη της καλλιτεχνικής περιόδου στο ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ. 

  1. ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ

ΕUREXIT, ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΑΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

28    Σεπτεμβρίου 2018, ΦΡΥΝΙΧΟΥ

Το Θέατρο Τέχνης και το Ελληνογερμανικό Θέατρο της Κολωνίας (DEUTSCH  GRIECHISCHES  THEATER  KÖLN  e. V.) συνεργάζονται για πρώτη φορά και παρουσιάζουν για μία και μοναδική παράσταση, την Παρασκευή 28 Σεπτεμβρίου στη σκηνή της Φρυνίχου, το έργο «Eurexit» του Κώστα Παπακωστόπουλου με ελληνικούς υπέρτιτλους, το οποίο παρουσιάστηκε με μεγάλη επιτυχία την περασμένη σεζόν στο Θέατρο Bauturm της Κολωνίας,. Τρεις Έλληνες και τρεις Γερμανοί ηθοποιοί επί σκηνής, αναζητούν το μέλλον της Ενωμένης Ευρώπης και τη θέση της χώρας μας μέσα σε αυτή, σε ένα έργο εμπνευσμένο από τον «Αγαμέμνονα» του Αισχύλου.

Παίζουν: Lisa Sophie Kusz, Stephanie Meisenzahl, Στέλλα Βαϊνόγλου, Stephanie Meisenzahl, Αναστασία Αβενίδου, Βασίλης Ναλμπάντης, Thomas Franke, Lisa Sophie Kusz

ΙΟΥΛΙΟΣ ΚΑΙΣΑΡ, ΣΑΙΞΠΗΡ

    24 Νοεμβρίου 2018, Bova, Reggiο Calabria

To Θέατρο Τέχνης ταξιδεύει στην Ιταλία, στο Φεστιβάλ Miti Contemporanei  στο Reggio Calabria  με τον «Ιούλιο Καίσαρα» του Σαίξπηρ που ανέβηκε τον Απρίλιο του 2018 με μεγάλη επιτυχία για 28 παραστάσεις στην σκηνή της οδού Φρυνίχου. Η σκηνοθεσία είναι της Νατάσας Τριανταφύλλη, ενώ όλους τους βασικούς ρόλους ερμηνεύει ο Ρένος Χαραλαμπίδης πλαισιωμένος από τον εξαιρετικό κρουστό Πέτρο Κούρτη, και την Ελεάνα Γεωργούλη επί σκηνής.  Την πρωτότυπη μελωδία της παράστασης συνέθεσε ο ιταλός διεθνούς φήμης μουσικός Ludovico Einaudi. Η παράσταση επιλέχθηκε από την καλλιτεχνική διευθύντρια του Φεστιβάλ, Teresa Timpano στο πλαίσιο της πρώτης ελληνοϊταλικής πλατφόρμας καλλιτεχνικών διευθυντών φεστιβάλ και θεάτρου που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα από τις 24 έως τις 27 Μαΐου 2018 από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού σε συνεργασία με τη Γενική Διεύθυνση Παραστατικών Τεχνών του Υπουργείου Πολιτισμού της Ιταλίας. Παρουσίαση στις 24 Νοεμβρίου 2018, στο Bova, Reggio Calabria.

 

 Από τη Γιώτα Δημητριάδη

 

Από τον Απρίλιο του 2015, όταν κι ανέλαβε καλλιτεχνικός διευθυντής ο Στάθης Λιβαθινός είχε προτάξει, ως κύριο στόχο για το πρώτο θέατρο της χώρας, την εκπαίδευση.

Πιστός στην υπόσχεσή του πραγματοποίησε τη συνέντευξη Τύπου για το ρεπερτόριο της σεζόν 2018-2019, τη Δευτέρα 19 Σεπτεμβρίου, στον ανακαινισμένο χώρο του υπογείου του ΡΕΞ. Η αίθουσα με τα νέα καθίσματα θα αποτελέσει το σπίτι του μικρού εθνικού, την καλλιτεχνική διεύθυνση του οποίου έχει αναλάβει η Σοφία Βγενοπούλου.

vgenopoulou mikro ethniko texnes plus

 

Ο Στάθης Λιβαθινός τόνισε ότι «Αυτά που βλέπουμε στα παιδικά μας χρόνια δεν τα ξεχνάμε ποτέ» θέλοντας έτσι να υποστηρίξει τη σημασία του ποιοτικού παιδικού θεάτρου, το οποίο εκπαιδεύει τους θεατές του αύριο. Παράλληλα, ευχαρίστησε το Ίδρυμα Ωνάση και τα Ελληνικά Πετρέλαια που,«έγιναν συνοδοιπόροι και αφουγκράστηκαν την ανάγκη για την ανακαίνιση του χώρου και έτσι βρέθηκαν γενναιόδωρα κοντά μας».

Με το σύνθημα «Φαντάσου», λοιπόν, να δεσπόζει στην οθόνη, όπου παρουσιάστηκαν και τα βίντεο των σκηνοθετών για να μας συστήσουν τις φετινές παραγωγές, το Εθνικό Θέατρο μπορεί να είναι περήφανο κι επειδή «μετά από 40 μήνες προσπαθειών του Στάθη Λιβαθινού», σύμφωνα με τον Θοδωρή Αμπαζή, φέτος θα λειτουργήσει για πρώτη χρονιά η σχολή σκηνοθεσίας, στο Σχολείο της Ειρήνης Παππά, εκεί όπου έχει μεταφερθεί από πέρσι κι η σχολή υποκριτικής.

Ο Στάθης Λιβαθινός έκανε λόγο για ένα «πικρόγλυκο» καλοκαίρι, που «ξεκίνησε με βροχές, συνέχισε με δάκρυα, αλλά είχε κι ωραίες στιγμές για το Εθνικό Θέατρο, όπως τα sold-out των δύο παραστάσεων στην Επίδαυρο». Για το ρεπερτόριο υπογράμμισε με νόημα, ότι στόχος είναι: «Ένα θέατρο, ούτε ποιοτικό για λίγους, ούτε λαϊκό για πολλούς, αλλά ένα θέατρο ποιοτικό για όλους».

Παράλληλα, κι αυτή τη σεζόν συνεχίζονται οι δράσεις του Εθνικού θεάτρου στις φυλακές, στα νοσοκομεία, τα παραμύθια για παιδιά, ενώ και φέτος ένα λεωφορείο του ΟΑΣΑ στοχεύει να επισκεφτεί τις γειτονιές της Αθήνας και να συναντήσει το κοινό. Όλα αυτά πραγματοποιούνται «από ηθική ανάγκη για την κοινωνία»,τόνισε ο Στάθης Λιβαθινός και χωρίς εξωτερική χρηματοδότηση.

 
 
 
 

Όσον αφορά την Πειραματική Σκηνή, συνεχίζει με τους Ανέστη Αζά και Πρόδρομο Τσικονούρη στο τιμόνι, την τρίτη της σεζόν. Φέτος, όπως δήλωσε ο πρώτος «το πλαίσιο του ρεπερτορίου μας θα είναι ιστορικό και ξεκινάει από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι τη δεκαετία του ’60, όπου αρχίζει να γίνεται πράξη το όραμα της ευρωπαϊκής ενοποίησης». Παράλληλα, δήλωσαν «ακολουθώντας τη ρευστότητα των καιρών αποφασίσαμε να μην επιλέξουμε αμιγώς θεατρικά κείμενα για το φετινό ρεπερτόριο, αλλά να αντλήσουμε υλικό εμπνεόμενοι από διάφορες πηγές: το αινιγματικό αρχείο του Φάτσερ του Μπέρτολτ Μπρέχτ, τον ποιητικό νεοραλισμό του Φελίνι και τη «σκοτεινή» μεταπολεμική Θεσσαλονίκη των Πεντζίκη, Ιωάννου και Βασιλικού».

Στο τέλος Μαΐου, θα πραγματοποιηθεί και φέτος στην Πειραματική Σκηνή το «Φεστιβάλ νέων δημιουργών» με θεματικό άξονα την πόλη της Αθήνας. Οι παραστάσεις θα ανακοινωθούν στο προσεχές μέλλον.

Δεν θα μπορούσαν, όμως, να λείπουν από το πρόγραμμα κι οι διεθνής συμπαραγωγές και συνεργασίες με τα θέατρα του εξωτερικού. Τον Μάρτιο ο Στάθης Λιβαθινός θα σκηνοθετήσει τον «Αγαμέμνονα» στο Εθνικό Θέατρο της Κίνας με Έλληνες και ξένους ηθοποιούς. Στις 18 Νοεμβρίου αναμένεται η πρεμιέρα ενός εμβληματικού έργο της κινεζικής παράδοσης του «Ορφανού του Ζάο», που θα σκηνοθετήσει ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου του Πεκίνου, Ζι Ζουν Ζιανγκ με ελληνικό θίασο και δύο κινέζους πρωταγωνιστές.

Ο κ. Ζιανγκ έδωσε το παρόν στη συνέντευξη Τύπου και δηλώνοντας ευτυχής για τη συνεργασία, τόνισε ότι «πρόκειται για το πρώτο κινέζικο δράμα που θα παρουσιαστεί σε θεατές εκτός Κίνας».

Νωρίτερα, στις 10 και 11 Νοεμβρίου, στην Πειραματική Σκηνή θα δούμε το «House-made» του Γιώργου Βαλαή, μια συμπαραγωγή με το Θέατρο Maxim Gorki του Βερολίνου.

 

 
 
azas katsikoranis texnes plus
 
 

Αξίζει, επίσης να αναφέρουμε τη συνεργασία του Εθνικού Θεάτρου με το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Όλο το επικοινωνιακό υλικό του θεάτρου (αφίσες, προγράμματα κ.λ.π) δεν θα είναι τίποτα άλλο, παρά πίνακες Ελλήνων ζωγράφων. Η  ιδέα για μια καμπάνια -πρόταση πραγματοποιείται με πολυδιάστατα οφέλη, συνεισφέροντας στη μέγιστη δυνατή διάχυση του έργου των ίδιων των καλλιτεχνών, στην καλλιέργεια κλίματος συνεργασίας μεταξύ των φορέων και στη δημιουργία νέων οπτικών ερεθισμάτων για τους φιλότεχνους.

Να θυμίσουμε ότι  η προπώληση ξεκινάει αύριο. Φέτος στα πλαίσια της νέας τιμολογιακής πολιτικής του Εθνικού Θεάτρου, μπορείτε να αποκτήσετε σε προνομιακή τιμή μια ετήσια κάρτα για όλες τις παραστάσεις.

Για το τέλος, αφήσαμε μια πρωτοβουλία, που ξεκίνησε από πέρσι και κάνει τις παραστάσεις προσβάσιμες σ’ όλους! Έτσι και φέτος θα δοθούν  παραστάσεις, που θα συνοδεύονται από Διερμηνεία στην Ε.Ν.Γ & Ελληνικούς Υπέρτιτλους (ΤΚΒ) για Κ(κ)ωφούς και βαρήκοους, Ακουστική Περιγραφή (A.Π) για τυφλούς και μερικώς βλέποντες.

Τέλος, για μια ακόμη χρονιά το Εθνικό προσκαλεί και το διεθνές κοινό του,  που επισκέπτεται την πόλη να παρακολουθήσει τις παραστάσεις της Κεντρικής Σκηνής στο Κτίριο Τσίλλερ και της Σκηνής «Μαρίκα Κοτοπούλη» στο Θέατρο Rex με υπέρτιτλους στην αγγλική γλώσσα.

Δείτε αναλυτικά όλο το φετινό πρόγραμμα:

 

ΡΕΠΕΡΤΟΡΙΟ 2018-2019

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ

Απόψε αυτοσχεδιάζουμε του Λουίτζι Πιραντέλλο

Μετάφραση-Σκηνοθεσία-Διασκευή: Δημήτρης Μαυρίκιος

Έναρξη: 11 Νοεμβρίου 2018

Λήξη: 24 Φεβρουαρίου 2019

Η γραφή του νομπελίστα Λουίτζι Πιραντέλλο σμίγει ξανά με τη μουσική του βραβευμένου με Όσκαρ Μάνου Χατζιδάκι. Αυτή τη φορά, αποκτούν νέα πνοή υπό το πρίσμα του Δημήτρη Μαυρίκιου και υπό την μπαγκέτα του Νίκου Κυπουργού. Ο πολυδιάστατος σκηνοθέτης Δημήτρης Μαυρίκιος, γνώστης σε βάθος της περίπτωσης Πιραντέλλο, φέρνει τον Σικελό δραματουργό στο Εθνικό Θέατρο με μια παράσταση ύμνο στο θέατρο και στους ανθρώπους του.

Ένας θίασος προσπαθεί να διασκευάσει σε θεατρικό έργο το διήγημα του ίδιου του Λουίτζι Πιραντέλλο Αντίο Λεονόρα!. Οι σκηνοθετικές εντολές δημιουργούν ασάφεια για τους ηθοποιούς, οι οποίοι στο μεταξύ ταυτίζονται τόσο πολύ με τους ρόλους τους, ώστε διώχνουν τον σκηνοθέτη, προκειμένου να ζήσουν τις ζωές των χαρακτήρων που υποδύονται! Η δύναμη του δημιουργήματος έναντι του δημιουργού του είναι σχήμα ουσιώδες για την τέχνη, αλλά και για τον Λουίτζι Πιραντέλλο. Το έργο μοιάζει να γεννήθηκε για ν’ αποτυπώσει αυτή την εκρηκτική σχέση. Συμπληρώνει την τριλογία του συγγραφέα υπό τη μορφή «θεάτρου μέσα στο θέατρο» για το πλέον αγαπημένο του θέμα: τη σύγχυση της φαντασίας με την πραγματικότητα.

Ο Λουίτζι Πιραντέλλο, άλλωστε, δεν είναι μόνο ένας καταξιωμένος συγγραφέας, τα έργα του οποίου συνεχίζουν να παίζονται με αμείωτο ενδιαφέρον σε ολόκληρο τον κόσμο. Είναι επίσης ένας σπουδαίος Ευρωπαίος διανοούμενος και εμβριθής πολιτικός στοχαστής. 

Ταυτότητα Παράστασης

Μετάφραση- Δραματουργία-Σκηνοθεσία: Δημήτρης Μαυρίκιος

Σκηνικά: Δημήτρης Πολυχρονιάδης

Κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου
Κινησιολογία: Βάλια Παπαχρήστου
Βίντεο: Δημήτρης Μαυρίκιος- Άγγελος Παπαδόπουλος

Πρωτότυπη Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Μουσική- Διασκευή- Προσαρμογή- Ενορχήστρωση: Νίκος Κυπουργός

Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος

Συνεργασία στη σκηνοθεσία: Μανώλης Δούνιας
Βοηθός Σκηνοθέτη: Μαρία Βαρδάκα

Σχεδιασμός Ήχου- Ενορχήστρωση: Στάθης Σκουρόπουλος

Μουσική Διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου

Διανομή: Κωνσταντίνος Αρνόκουρος, Μαρία Βαρδάκα, Αλέξανδρος Βάρθης, Γιάννης Βογιατζής, Δημήτρης Κακαβούλας, Δημήτρης Μαυρίκιος, Γιώργος Μπένος, Ράνια Οικονομίδου, Εύα Οικονόμου-Βαμβακά, Στέφανος Παπατρέχας, Γιούλικα Σκαφιδά, Νεκτάριος Φαρμάκης, Λυδία Φωτοπούλου

Συμμετέχουν: Μιχάλης Αρτεμησιάδης, Γιάννης Αρτεμησιάδης

Μουσικός επί σκηνής: Νταλανίκα Λιλή

Ημέρες & Ώρες Παραστάσεων:

Τετάρτη 19:00 - Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο 20:30 - Κυριακή 19:00

* Για το χρονικό διάστημα από 18 Νοεμβρίου έως 02 Δεκεμβρίου 2018, οι ημέρες και ώρες παραστάσεων τροποποιούνται ως εξής: Τετάρτη 17:30 - Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο 21:00 - Κυριακή 17:30 (Δεν θα πραγματοποιηθεί παράσταση στις 18/11)

Υπέρτιτλοι στα Αγγλικά: Κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή

Ο ορφανός του Ζάο του Ζι Ζουν Ζιανγκ

Σκηνοθεσία: Γουάνγκ Ξιάοινγκ (Wang Xiaoying)

Έναρξη: 18 Νοεμβρίου 2018

Λήξη: 02 Δεκεμβρίου 2018

Εάν η τέχνη λειτουργεί ως δίαυλος επικοινωνίας, ως γέφυρα μεταξύ πολιτισμών… Ως σημείο και αφορμή συνάντησης μεταξύ λαών… Εάν αμβλύνει τις αιχμές που δημιουργεί η ετερότητα… Αν καλλιεργεί την αλληλοκατανόηση σε γλώσσα κοινή, τότε Ο ορφανός του Ζάο είναι μόνον το κάλεσμα και ο κόσμος του Ζι Ζουν Ζιανγκ μονάχα η αφετηρία. Μια διαδρομή αποκαλύπτεται σε διασκευή και σκηνοθεσία του διακεκριμένου Κινέζου σκηνοθέτη Δρ. Γουάνγκ Ξιάοινγκ, στο πλαίσιο διμερούς διακρατικής συμφωνίας των Εθνικών Θεάτρων των δύο χωρών. Οι προσεγγίσεις του αναμειγνύουν ανατολικά και δυτικά στοιχεία, ενώ ποτέ δεν είναι αναμενόμενες! Προορισμός μας; Το σύμπαν της κινεζικής κουλτούρας και όψεις της πολύπλευρης ταυτότητας ενός αρχαίου λαού μέσα από ένα έργο ορόσημο.

Ο ορφανός του Ζάο χαρακτηρίζεται ως ο Άμλετ της κλασικής κινεζικής λογοτεχνίας. Ένα έργο «ζαζού» –μια σκηνική σύνθεση πρόζας και ποίησης, χορού και παντομίμας, με έμφαση στο κωμικό στοιχείο ή στο αίσιο τέλος. Γράφτηκε τον 13ο αιώνα και αποδίδεται στον Ζι Ζουν Ζιανγκ. Μια ιστορία που αγαπήθηκε πολύ σε όλο τον κόσμο και γνώρισε αναρίθμητες αναβιώσεις στο θέατρο, στην όπερα, στον χορό, ακόμη και στον κινηματογράφο. Πρόκειται για το πρώτο δράμα της Κίνας που μεταφράστηκε σε ευρωπαϊκές γλώσσες και ενέπνευσε δεκάδες διασκευές, μεταξύ των οποίων, αυτές του Βολταίρου και του Μεταστάζιο, αλλά και μια ημιτελή εκδοχή από τον Γκαίτε.

Ο Του Αν Γκου σφαγιάζει τον Πρίγκιπα της Δυναστείας των Τζιν και τους ανθρώπους του. Χάρη στην αυτοθυσία ενός γιατρού διασώζεται ο νεογέννητος γιος του πρίγκιπα, ο οποίος, έπειτα από χρόνια, θα εκδικηθεί για την εξόντωση της οικογένειάς του. Το έργο αναδεικνύει αριστοτεχνικά το θέμα ενός οικογενειακού ξεκληρίσματος και της εκδίκησής του, της εξουσίας και της απόδοσης δικαιοσύνης, της απώλειας και της αυτοθυσίας.  

Ταυτότητα Παράστασης

Διασκευή: Ιου Τσινγκ Φενγκ (Yu Qingfeng)

Μετάφραση στα ελληνικά: Λι Τσενγκ Γκούι (Li Chenggui), Σιου Τζινγκ (Xu Jing)

Επιμέλεια μετάφρασης στα ελληνικά: Σοφία Καψούρου

Σκηνοθεσία: Γουάνγκ Ξιάοινγκ (Wang Xiaoying)

Σκηνικά: Liu Kedong

Κοστούμια: Zhao Yan
Σύνθεση Μουσικής & Μουσική επί σκηνής: Ιάκωβος Παυλόπουλος
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου

Βοηθός Σκηνοθέτης: Wang Jiannan
Μάσκες – Μακιγιάζ:
Shen Miao

Διανομή: Hou Yansong, Yu Fengxia, Θανάσης Ακοκκαλίδης, Κωνσταντίνος Γαβαλάς, Γιώργος Ζυγούρης, Σταύρος Καραγιάννης, Γιασεμή Κηλαϊδόνη, Ελίτα Κουνάδη, Λήδα Κουτσοδασκάλου, Δαυίδ Μαλτέζε, Κωστής Πατρίκιος, Τζίνη Παπαδοπούλου, Θανάσης Σαράντος, Δήμητρα Χαριτοπούλου, Βαγγέλης Ψωμάς

Ημέρες & Ώρες Παραστάσεων: Τετάρτη 21:00, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο 17:30 - Κυριακή 21:00

Γλώσσα Παράστασης: ελληνική & κινεζική - Με υπέρτιτλους στα ελληνικά

Ο Μισάνθρωπος του Μολιέρου

Μετάφραση: Χρύσα Προκοπάκη

Σκηνοθεσία: Γιάννης Χουβαρδάς

Έναρξη: 10 Μαρτίου 2019

Λήξη: 26 Μαΐου 2019

Μια ευτυχής συνάντηση επί σκηνής σαν εκρηκτικό, αυθεντικά «μολιερικό», μίγμα. Μια ιδανική συνθήκη για τους λάτρεις των κορυφαίων στιγμών της κλασικής δραματουργίας. Μια παράσταση στην οποία τα πάντα μπορούν να συμβούν με την υπογραφή του σκηνοθέτη Γιάννη Χουβαρδά, πρώην Καλλιτεχνικού Διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου.

Το έργο, ένα από τα καλύτερα του Μολιέρου, γεννά χαρακτήρες που δομούνται αριστοτεχνικά σε μια δηκτική κωμωδία που αποκαλύπτει την υποκρισία κάθε κοινωνίας και κάθε εποχής. Η έξοχη μετάφραση, εκ νέου επεξεργασμένη από τη Χρύσα Προκοπάκη, καθιστά τις λέξεις φονικά όπλα στα στόματα ευγενών υπάρξεων. Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός στον ρόλο του Μισάνθρωπου σε μια διανομή με ιδιαίτερες εκπλήξεις.

Ο Αλσέστ, μέλος της «καλής κοινωνίας», είναι αθεράπευτα ερωτευμένος με τη Σελιμέν. Μισεί, όμως, όλους τους άλλους, καθώς όσοι τον περιστοιχίζουν επιδίδονται ανελέητα στην κολακεία, στον κοινωνικό σχολιασμό και στις ίντριγκες, στην υποκρισία και στο ψεύδος. Όταν ο Αλσέστ δει με τα μάτια του πως, η αγαπημένη του, διάγει ακριβώς αυτή τη ζωή που ο ίδιος απεχθάνεται και πως απορρίπτει τον δρόμο της αληθινής αγάπης, επιλέγει την αναχώρηση και τη μοναξιά.

Ένας αθεράπευτα ειλικρινής ήρωας που απεχθάνεται την υποκρισία κερδίζει τη συμπάθεια και τον θαυμασμό μας. Χάρη στη μαεστρία του κορυφαίου Γάλλου κωμωδιογράφου αναδεικνύεται σε σύμβολο που εκφράζει και δικές μας αγωνίες. Ο Αλσέστ μοιάζει να φέρει βιώματα του συγγραφέα για μια από σκηνής διαμαρτυρία. Εκεί συναντά τη δική μας φωνή.

Ταυτότητα Παράστασης

Μετάφραση: Χρύσα Προκοπάκη

Σκηνοθεσία: Γιάννης Χουβαρδάς

Σκηνικά: Εύα Μανιδάκη

Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη
Κίνηση: Σταυρούλα Σιάμου

Μουσική: Κορνήλιος Σελαμσής

Φωτισμοί: Σίμος Σαρκετζής

Βοηθός Σκηνοθέτη: Άντα Πουράνη

Β’ Βοηθός Σκηνοθέτη: Δήμητρα Μητσάκη

Β’ Βοηθός Σκηνοθέτη: Ιωάννα Πιταούλη

Διανομή: Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης, Γιάννης Βογιατζής, Έμιλυ Κολιανδρή, Χρήστος Λούλης, Λαέρτης Μαλκότσης, Μιχαήλ Μαρμαρινός, Δημήτρης Παπανικολάου, Άλκηστις Πουλοπούλου, Έλενα Τοπαλίδου

Με ζωντανή μουσική επί σκηνής

Ημέρες & Ώρες Παραστάσεων:

Τετάρτη 19:00 - Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο 20:30 - Κυριακή 19:00

Υπέρτιτλοι στα Αγγλικά: Κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή

ΣΚΗΝΗ «ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΡΚΟΥΛΟΣ»

Ξύπνα Βασίλη του Δημήτρη Ψαθά

Σκηνοθεσία: Άρης Μπινιάρης

Έναρξη: 19 Οκτωβρίου 2018

Λήξη: 03 Φεβρουαρίου 2019

Ένα καυστικό κοινωνικοπολιτικό σχόλιο, «ντυμένο» με τον πιο εύθυμο και εύσχημο τρόπο. Μια κωμωδία από τον αξεπέραστό μας συγγραφέα Δημήτρη Ψαθά για το παιχνίδι του χρήματος έναντι κάθε ιδεολογίας. Ο Δημήτρης Ψαθάς, πάντα αγαπητός στο θεατρικό και κινηματογραφικό κοινό του τόπου, σε μια διαχρονικά αποκαλυπτική και οξυδερκή σάτιρα. Η πένα του στηλιτεύει τους καιροσκοπισμούς φανατικών κάθε ιδεολογικοπολιτικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία.

Ο Άρης Μπινιάρης, πιστός στην ιδιόχειρη θεατρική του φόρμα, φέρνει στη σκηνή την ατμόσφαιρα των σίξτις με διάθεση ευρηματική. Εμβαθύνει, βλέπει πέραν της εξιδανικευμένης εγγραφής μιας εποχής στο συλλογικό ασυνείδητο. Με ματιά σύγχρονη αποκρυπτογραφεί το ιδιότυπο ύφος του συγγραφέα που μιλά για τα «σοβαρά» μπλέκοντας το γέλιο με το σφίξιμο στο στομάχι. Φωτίζει μοναδικά τη συνάφεια του έργου με το σήμερα. Παρακολουθούμε με νέα ματιά μια κωμωδία της νεοελληνικής δραματουργίας που λατρεύτηκε στην κινηματογραφική της εκδοχή ως μια από τις πιο διασκεδαστικές.

Βρισκόμαστε στα γραφεία του εκδοτικού οίκου Φαρλάκου. Ο Βασίλης, συντηρητικών πολιτικών φρονημάτων, και ο Μάνος, προοδευτικών, συγκρούονται για τις συνθήκες εργασίας, αλλά και για το περιεχόμενο των βιβλίων που εκδίδονται. Σημείο αιχμής για την πνευματική διαμάχη, ο ποιητής Φανφάρας και η στρατευμένη συντηρητική ποίησή του. Πολύ γρήγορα, όμως, η τύχη τα φέρνει έτσι ώστε οι πολιτικές πεποιθήσεις των δύο συναδέλφων αλλάζουν και οι καταστάσεις που ακολουθούν δοκιμάζουν τους ήρωες. Ποιος από τους δύο θα καταφέρει να προσαρμοστεί στα ήθη και το πνεύμα της νέας εποχής;

Ταυτότητα Παράστασης

Διασκευή: Θεοδώρα Καπράλου
Σκηνοθεσία: Άρης Μπινιάρης

Σκηνικά- Κοστούμια: Πάρις Μέξης
Μουσική: Φώτης Σιώτας

Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου

Βοηθός Σκηνοθέτη: Δώρα Ξαγοράρη

Διανομή: Γιώργος Γάλλος, Ελισσάβετ Κωνσταντινίδου, Ηρώ Μπέζου, Άρης Μπινιάρης, Γιώργος Παπαγεωργίου, Στέφανος Πίττας, Κωνσταντίνος Σεβδαλής, Λυδία Τζανουδάκη, Έλενα Τοπαλίδου, Αινείας Τσαμάτης

Μουσικοί επί σκηνής: Φώτης Σιώτας, Δημήτριος Τσεκούρας 

Ημέρες & Ώρες Παραστάσεων: Τετάρτη 18:00 - Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο 21:00, Κυριακή 18:00

Απλή μετάβαση του Γεράσιμου Ευαγγελάτου

Σκηνοθεσία: Μίνως Θεοχάρης

Μουσική Σύνθεση - Ενορχήστρωση: Θέμης Καραμουρατίδης

Έναρξη: 15 Φεβρουαρίου 2019

Λήξη: 14 Απριλίου 2019

Μια ευκαιρία να αναλογιστούμε το σήμερα, στο σήμερα. Τις αντιξοότητες και τις αγωνίες μας μέσα από την ίδια την αμεσολάβητη εμπειρία τους. Να προσεγγίσουμε το τώρα σε χρόνο ενεστώτα. Η Απλή Μετάβαση είναι ένα πρωτότυπο μιούζικαλ για μια γενιά που μεγάλωσε με την πεποίθηση ότι ο κόσμος τής ανήκει και βρέθηκε εκτεθειμένη σ’ έναν κόσμο που δεν περίμενε. Ένα εγχείρημα ενδοσκόπησης από εκπροσώπους της ίδιας αυτής της γενιάς. Μια προσπάθεια να κατανοήσουμε και να κρίνουμε φαινόμενα καθολικά μέσα από τον αντίκτυπό τους σε βιώματα προσωπικά.

Το κείμενο της παράστασης υπογράφει ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος, ένας από τους πιο ανήσυχους σύγχρονους δημιουργούς, ενώ τη σκηνοθεσία αναλαμβάνει ο πολυσχιδής Μίνως Θεοχάρης. Συνεργάζονται με τον συνθέτη Θέμη Καραμουρατίδη κι έναν ξεχωριστό μικτό θίασο, ηθοποιών και τραγουδιστών. Μια παράσταση – εισιτήριο με προορισμό την πραγματικότητά μας. Αυτή που για πολλούς μοιάζει να μην έχει επιστροφή.

Κυριακή πρωί, Άνοιξη του 2017, στον Διεθνή Αερολιμένα «Ελευθέριος Βενιζέλος». Λίγο μετά την ενεργοποίηση του Brexit, με τον φόβο των κλειστών συνόρων και την απειλή μιας χαμένης τελευταίας ευκαιρίας για απόδραση. Οκτώ πρόσωπα στην αίθουσα αναμονής του αεροδρομίου, αποφασισμένα να εγκαταλείψουν την Ελλάδα για ένα αβέβαιο μέλλον στην Αγγλία, μοιράζονται τις ιστορίες, τους φόβους και την ανασφάλειά τους. Η πτήση καθυστερεί, και όλοι τους έχουν αρκετό χρόνο για να γνωριστούν, να εξομολογηθούν τις σκέψεις τους, να αναπολήσουν, να επανεξετάσουν την απόφαση τους.

Νέοι άνθρωποι, ανασφαλείς φιγούρες, φοβισμένοι και θυμωμένοι. Ψάχνουν μια νέα επαγγελματική ευκαιρία ή απλώς κυνηγούν την επιβίωση. Ο καθένας τους μια ξεχωριστή ιστορία. Κοινός παρονομαστής η ελπίδα ενός καλύτερου αύριο και η νοσταλγία του χαμένου ονείρου. 

Ταυτότητα Παράστασης

Κείμενο - Στίχοι Τραγουδιών: Γεράσιμος Ευαγγελάτος
Σκηνοθεσία: Μίνως Θεοχάρης

Μουσική Σύνθεση - Ενορχήστρωση: Θέμης Καραμουρατίδης

Ενδυματολόγος: Ηλένια Δουλαδίρη

Κίνηση: Αμάλια Μπένετ

Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης

Επιμέλεια Ορχήστρας: Δημήτρης Σιάμπος

Μουσική Διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου

Διανομή: Κωνσταντίνος Ασπιώτης, Κωνσταντίνος Γαβαλάς, Μαρία Διακοπαναγιώτου, Χαρά Κεφαλά, Νίκος Λεκάκης, Μαρίζα Ρίζου, Φοίβος Ριμένας, Νάνσυ Σιδέρη

Ημέρες & Ώρες Παραστάσεων: Από Τετάρτη έως Σάββατο 21:00, Κυριακή 18:00

Μελίσσια του Αλέξη Σταμάτη

Σκηνοθεσία: Γιώργος Παλούμπης

Έναρξη: 10 Μαΐου 2019

Λήξη: 09 Ιουνίου 2019

Μια ιστορία που μας κλείνει το μάτι σαν γνώριμή μας από καιρό. Ίσως διότι την έχουμε ζήσει. Μάλλον επειδή έχουμε ακούσει γι’ αυτή. Ενδεχομένως γιατί φανταζόμαστε ότι πράγματι μπορεί να ισχύει. Σίγουρα γιατί τα Μελίσσια βρίσκονται… κοντά μας. Η ιστορία εκτυλίσσεται μέσα σε τέσσερις τοίχους, χωρίς τίποτε να εμποδίζει τον συγγραφέα να στήσει κόσμους εντός κι εκτός τους. Ένα κείμενο αμιγώς θεατρικό από την πρώτη του σύλληψη, επιδιώκει έναν «ανυψωμένο ρεαλισμό». Το γνωρίσαμε με επιτυχία σε μορφή αναλογίου το 2012 στις Αναγνώσεις του Εθνικού Θεάτρου, αλλά και ως μυθιστόρημα με την ίδια πάντα θεατρική ένταση.

Ο βραβευμένος πεζογράφος, ποιητής και θεατρικός συγγραφέας Αλέξης Σταμάτης, παραδίδει μια ανάγλυφη ακτινογραφία των προβληματικών οικογενειακών σχέσεων που προκαλεί η παρουσία μιας μητέρας πρωταρχικής φιγούρας – μιας βασίλισσας μέλισσας. Ο Γιώργος Παλούμπης, σκηνοθέτης με θητεία και δείγμα γραφής στο ρεαλιστικό θέατρο, επανέρχεται στο Εθνικό Θέατρο μετά την επιτυχημένη παράσταση «Αόρατη Όλγα». Με γνώση της σύγχρονης ελληνικής δραματουργίας αναμετριέται ξανά με το σύγχρονο ελληνικό έργο και καταθέτει τη δική του ερμηνεία πάνω στη μητρική κυριαρχία.

Σ’ ένα αστικό σπίτι κάπου στα βόρεια προάστια της Αθήνας, στα Μελίσσια, η ιδιοκτήτρια υποδέχεται τους πιο κοντινούς της ανθρώπους: την κόρη της με τον σύζυγό της, τον γιο της και μια νεαρή κοπέλα, που όταν αποκαλύπτει την ταυτότητά της αλλάζει τα δεδομένα της οικογενειακής συνεύρεσης. Η συγγραφική ιδιότητα της κατάκοιτης ιδιοκτήτριας, της Αγάπης, δημιουργεί την αίσθηση πως, ό,τι διαδραματίζεται μεταξύ τους, είναι επινοημένες ιστορίες που βγαίνουν από τα χειρόγραφα των βιβλίων της.

Ταυτότητα Παράστασης

Κείμενο: Αλέξης Σταμάτης

Σκηνοθεσία: Γιώργος Παλούμπης

Διανομή: Νίκος Αρβανίτης, Κώστας Βασαρδάνης, Μαρία Κεχαγιόγλου, Νεφέλη Κουρή, Λήδα Πρωτοψάλτη, Νίκος Χατζόπουλος

Ημέρες & Ώρες Παραστάσεων: Τετάρτη 18:00, Πέμπτη έως Σάββατο 21:00, Κυριακή 18:00

ΧΟΡΟΣ | Αίθουσα Εκδηλώσεων – Κτίριο Τσίλλερ

Allez viens

Σύλληψη – Χορογραφία: Παναγιώτα Καλλιμάνη

Έναρξη: 01 Μαρτίου 2019

Λήξη: 21 Απριλίου 2019

Το ανθρώπινο σώμα σε αναζήτηση των ορίων του. Η μάχη της αντοχής ενάντια στην εξάντληση όταν ο χρόνος θέτει δικά του όρια. Οκτώ καταξιωμένοι Έλληνες ηθοποιοί «κάποιας ηλικίας», οκτώ σώματα που φέρουν το φορτίο του γήρατος, καταβάλλουν προσπάθεια να σταθούν… επί σκηνής. Τέσσερα ζευγάρια καλούνται να χορεύουν ασταμάτητα σ’ έναν μαραθώνιο χορού, όπως συμβαίνει στο κινηματογραφικό έργο του Σίντνεϊ Πόλακ με τίτλο «Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν» του 1969, μια ταινία για την απάνθρωπη διαδικασία των μαραθωνίων χορού κατά τις δεκαετίες του 1920 και 1930 στις Ηνωμένες Πολιτείες του οικονομικού κραχ. Εξαντλημένα πλάσματα μέσα σε έναν «γαλήνιο» κήπο, όπως τα άλογα μέσα σε περιφραγμένο χώρο. Πηγή έμπνευσης επίσης η ταινία του Μίκαελ Χάνεκε «Αγάπη» του 2012, που βασίζεται στη σχέση ενός αγαπημένου ζευγαριού το οποίο παρακολουθεί την κοινή του ζωή να καταρρέει όσο πλησιάζει ο μεγάλος αποχωρισμός.

Η παράσταση Allez viens γεννιέται με τη δημιουργική συμμετοχή των ηθοποιών κατά τη διάρκεια των προβών, μέσα από δικούς τους αυτοσχεδιασμούς. Ο λόγος απουσιάζει και πρωταγωνιστεί η κίνηση. Μαζί της ο ήχος, τόσο της μουσικής, όσο κι ο ήχος που παράγεται από τα σώματα που βρίσκονται σε κίνηση. Ο χορός υπό τη σκοπιά της εξάντλησης, της αντοχής, της επανάληψης, καθώς και το πέρασμα του πραγματικού σκηνικού χρόνου που λειτουργεί καθοριστικά, αντικαθιστούν τον λόγο. Ένα βίωμα προσωπικό της χορογράφου Παναγιώτας Καλλιμάνη στρέφει την προσοχή της στην εξάντληση σε επίπεδο συλλογικό. Με μια χορογραφία που δανείζεται στοιχεία ελεύθερα από τις αναφορές της μετατρέπει τη σκηνή και τον αγώνα των σωμάτων σε πρίσμα που θα της επιτρέψει να προσεγγίσει την απελπισία μιας κοινωνίας.

Ταυτότητα Παράστασης

Χορογραφία – Σκηνικά: Γιώτα Καλλιμάνη

Μουσική: Σταύρος Γασπαράτος

Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης

Διανομή: Αλίκη Αλεξανδράκη, Κώστας Γαλανάκης, Γιώργος Δεγαΐτης, Βασίλης Καραμπούλας, Υβόννη Μαλτέζου, Ράνια Οικονομίδου, Αννέζα Παπαδοπούλου, Γιώργος Συμεωνίδης

Ημέρες & Ώρες Παραστάσεων: Πέμπτη έως Σάββατο 19:00, Κυριακή 17:30

ΘΕΑΤΡΟ REX – ΣΚΗΝΗ «ΜΑΡΙΚΑ ΚΟΤΟΠΟΥΛΗ»

Τίμων ο Αθηναίος των Ουίλιαμ Σαίξπηρ – Τόμας Μίντλτον

Μετάφραση: Νίκος Χατζόπουλος

Σκηνοθεσία: Στάθης Λιβαθινός

Α’ Περίοδος

Έναρξη: 27 Σεπτεμβρίου 2018

Λήξη: 18 Νοεμβρίου 2018

Β΄ Περίοδος

Έναρξη: 07 Φεβρουαρίου 2019

Λήξη: 03 Μαρτίου 2019

Τίμων ο Αθηναίος. Πρόσωπο ιστορικό, συμβολικό, μα τόσο οικείο. Η περιπέτειά του, μια τραγωδία που ισορροπεί μεταξύ σάτιρας, φάρσας και αλληγορίας, όπως η αληθινή ζωή. Ο σκηνοθέτης Στάθης Λιβαθινός, Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου, αφιερώνεται και πάλι στον μετρ της ανθρώπινης παρουσίας επί σκηνής, στον Ουίλιαμ Σαίξπηρ. Γοητεύεται από ένα έργο που γεννήθηκε σε ιδιάζουσα συνθήκη, αινιγματικό, με ανεξάντλητο μυστήριο. Ως το «μαύρο πρόβατο» της σαιξπηρικής δραματουργίας για πολλούς, παρουσιάζεται σπάνια στο ελληνικό κοινό.

Ο Τίμων, άρχοντας στην πόλη των Αθηνών τον 5ο αιώνα π.Χ., ζει πολύ πέρα από τις οικονομικές του δυνατότητες. Ξοδεύει την περιουσία του σε δώρα προς φίλους και απολαύσεις στις οποίες συμμετέχει ολόκληρος ο αντρικός κόσμος της Αθήνας. Σύντομα οι φιλίες του Τίμωνα θα δοκιμαστούν και όσοι ευεργετήθηκαν από τον ίδιο θα κληθούν να αποδείξουν τη φιλία τους απέναντί του.

Ο Σαίξπηρ εμπνέεται από ένα υπαρκτό πρόσωπο της αρχαίας Αθήνας. Συνεργάζεται με έναν από τους δημοφιλέστερους δραματουργούς της εποχής του, τον Τόμας Μίντλτον, και μας δίνει τον Τίμωνα. Έργο «υβρίδιο» μιας περιόδου αναζήτησης και πειραματισμού του μεγάλου δραματουργού, αποτελεί το ίχνος του εγχειρήματός του με μια φόρμα δίχως προηγούμενο σε άλλα έργα του.   

Ένα έργο-πρόκληση για τον πλούτο, το χρέος, τη φιλία, την κολακεία, την εθελοτυφλία, τις ψευδαισθήσεις και τις πλάνες, τη γενναιοδωρία, την αχαριστία, διαχρονικό και πάντοτε ενοχλητικό. Ενσαρκώνεται από την αεικίνητη ομάδα του Στάθη Λιβαθινού, «εμπλουτισμένη» με μερικούς από τους αξιότερους ηθοποιούς της νέας γενιάς.

Ταυτότητα Παράστασης

Μετάφραση: Νίκος Χατζόπουλος

Σκηνοθεσία: Στάθης Λιβαθινός

Σκηνικά – Κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου

Κίνηση: Μαρία Σμαγιέβιτς

Μουσική Σύνθεση: Λύσανδρος Φαληρέας

Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου

Μουσική Διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου

Διανομή: Αργυρώ Ανανιάδου, Βασίλης Ανδρέου, Γιώργος Δάμπασης, Ιερώνυμος Καλετσάνος, Νίκος Καρδώνης, Στάθης Κόικας, Φώτης Κουτρουβίδης, Αναστάσης Λαουλάκος, Φοίβος Μαρκιανός, Στρατής Πανούριος, Δημήτρης Παπανικολάου, Μαρία Σαββίδου, Χρήστος Σουγάρης, Μάνος Στεφανάκης, Άρης Τρουπάκης, Αντιγόνη Φρυδά

Ημέρες & Ώρες Παραστάσεων:

Τετάρτη έως Σάββατο 20:30, Κυριακή 19:00

Υπέρτιτλοι στα Αγγλικά: Καθημερινά

Χριστουγεννιάτικη Ιστορία του Τσαρλς Ντίκενς

Μετάφραση: Γιώργος Δεπάστας

Διασκευή-Σκηνοθεσία: Γιάννης Μόσχος

Σε πρωτότυπη μουσική του Θοδωρή Οικονόμου Βασισμένο στη διασκευή του Τζακ Θορν

Έναρξη: 07 Δεκεμβρίου 2018

Λήξη: 27 Ιανουαρίου 2019

Η μαγεία των Χριστουγέννων αγγίζει το Εθνικό Θέατρο και μεταμορφώνει τη Σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη» του Θεάτρου Rex σε μια ζεστή αγκαλιά για όλη την οικογένεια. Με ένα συναρπαστικό θέαμα θα μοιραστούμε τη χαρά και τον ενθουσιασμό των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς. Ο σκηνοθέτης Γιάννης Μόσχος καταπιάνεται για πρώτη φορά με το μιούζικαλ φέρνοντας στη σκηνή τον θρυλικό και σε όλους αγαπημένο Σκρουτζ, τον πιο γνωστό ήρωα του Τσαρλς Ντίκενς. Διασκευάζει τη «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» και με την πρωτότυπη μουσική του Θοδωρή Οικονόμου μάς προσκαλεί να αφεθούμε στο όνειρο και τη φαντασία. Μας αποκαλύπτει το πραγματικό πνεύμα των Χριστουγέννων!

Τα παθήματα του πιο εμβληματικού τσιγκούνη της σύγχρονης δυτικής κουλτούρας ζωντανεύουν στη σκηνή του Θεάτρου Rex. Ένα μοναδικό θέαμα γιορτής και λάμψης σαγηνεύει τις καρδιές μικρών και μεγάλων. Κυρίως, όλων εκείνων που έχουν ακόμη τη διάθεση να βλέπουν τον κόσμο με την αθωότητα της παιδικής ψυχής. Και όλα αυτά… σε πείσμα του μίζερου και τσιγκούνη Σκρουτζ.

Ο Εμπενέζερ Σκρουτζ είναι οπαδός της πειθαρχίας και της σκληρής δουλειάς. Νιώθει τουλάχιστον… αμήχανα με τις γιορτές και τις σχόλες. Τη φετινή παραμονή Χριστουγέννων, όμως, αναγκάζεται να αναθεωρήσει όσα πίστευε για τη ζωή του και για τους ανθρώπους γύρω του, εξαιτίας αναπάντεχων επισκέψεων από φαντάσματα που τον παρασύρουν άλλοτε στο παρελθόν και άλλοτε στο μέλλον σε μια πολιορκία μέχρις εσχάτων. Το πνεύμα των Χριστουγέννων θα συγκινήσει άραγε τον σκληρόκαρδο Σκρουτζ; Αν ναι, τότε ποιος από εμάς θα μπορούσε να του αντισταθεί;

Ταυτότητα Παράστασης

Αρχική Θεατρική Διασκευή: Τζακ Θορν

Μετάφραση Αρχικής Διασκευής: Γιώργος Δεπάστας

Νέα Διασκευή: Γιάννης Μόσχος

Στίχοι Τραγουδιών: Σταύρος Σταύρου

Σκηνοθεσία: Γιάννης Μόσχος

Πρωτότυπη Μουσική: Θοδωρής Οικονόμου

Σκηνικά- Κοστούμια: Τίνα Τζόκα

Κίνηση: Ζωή Χατζηαντωνίου

Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος

Βοηθός Σκηνοθέτη: Εύη Νάκου

Βοηθός Σκηνογράφου: Ειρήνη Κουμπαρούλη

Μουσική Διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου

Διανομή: Αλίκη Αλεξανδράκη, Στέλλα Αντύπα, Αλέξανδρος Βαμβούκος, Κώστας Βασαρδάνης, Θανάσης Βλαβιανός, Πάρις Θωμόπουλος, Αριάδνη Καβαλιέρου, Ευαγγελία Καρακατσάνη, Λαέρτης Μαλκότσης, Χριστίνα Μαξούρη, Ελένη Μπούκλη, Ζωή Μυλωνά, Αλέξανδρος Μυλωνάς, Παναγιώτης Παναγόπουλος, Βασίλης Παπαδημητρίου, Χρήστος Στέργιογλου

Χορωδοί: Πένυ Δεληγιάννη, Νίκος Ζιαζιάρης, Ηλίας Καπάνταης, Σοφία Μάλαμα

Και πέντε μουσικοί επί σκηνής

Ημέρες & Ώρες Παραστάσεων:

Τετάρτη έως Σάββατο 20:30, Κυριακή 19:00

Υπέρτιτλοι στα Αγγλικά: Καθημερινά

Ο άνθρωπος που γελά του Βίκτωρ Ουγκώ

Μετάφραση: Ντορέτα Πέππα

Διασκευή: Έλσα Ανδριανού

Σκηνοθεσία – Πρωτότυπη Μουσική: Θοδωρής Αμπαζής

Έναρξη: 22 Μαρτίου 2019

Λήξη: 26 Μαΐου 2019

Το πιο πολιτικό έργο του Βίκτωρ Ουγκώ αποκαλύπτεται πίσω από ένα θυελλώδες ειδύλλιο. Χάρη στην ιδιοφυή γραφή του κορυφαίου Γάλλου λογοτέχνη, μια ερωτική υπόθεση μάς θέτει ενώπιον της ακρότητας της εξουσίας. Μας δείχνει πόσο αποκρουστικό μπορεί να είναι το «αληθινό» της πρόσωπο, όταν εκφράζεται στην πιο χυδαία και απροκάλυπτη μορφή της.

Ένα χειμαρρώδες πολιτικό ρομαντικό μυθιστόρημα συνιστά την πρώτη ύλη για μια ανατρεπτική παράσταση σύγχρονου μουσικού θεάτρου σε σκηνοθεσία και πρωτότυπη μουσική Θοδωρή Αμπαζή, Αναπληρωτή Καλλιτεχνικού Διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου. Μια ομάδα ταλαντούχων ερμηνευτών - ηθοποιοί, τραγουδιστές, χορευτές και μουσικοί επί σκηνής, αναλαμβάνει να υπηρετήσει την πολυδιάστατη και απαιτητική μουσικοθεατρική παρτιτούρα, όπου συνυπάρχουν ισότιμα όλα τα μέσα της σκηνικής αφήγησης.

Ο άνθρωπος που γελά δημοσιεύτηκε το 1869, δύο μόλις χρόνια πριν από την εξέγερση της Παρισινής Κομμούνας. Χωρίς ποτέ να έχει την απήχηση όπως άλλα έργα του Ουγκώ με μνημειώδη χαρακτήρα, δεν στερείται του μεγαλείου τους. Κάθε ζήτημα – κοινωνική ανισότητα, αλλοτρίωση από την επαφή με την εξουσία, πολιτική ευθύνη του ανθρώπου για παρέμβαση, συντριβή του ατόμου έναντι του συστήματος, λανθάνει και αποκαλύπτεται αριστοτεχνικά πίσω από μια πλοκή που ανάγει τον έρωτα σε κινητήριο δύναμη. Ακριβώς με τον ίδιο απροσδόκητο μα ουσιώδη τρόπο, αποκαλύπτεται η υπαρξιακή τραγικότητα του ανθρώπου όταν υφίσταται τις στρεβλώσεις της εξουσίας. Στην περίπτωσή μας, είναι η μάσκα του εύθυμου σαλτιμπάγκου με το βίαιο και τεχνητό γέλιο του κεντρικού ήρωα. Άλλωστε ο άνθρωπος που γελά, δεν γελά ποτέ από επιλογή. Το χαμόγελό του αντικατοπτρίζει την παραμόρφωση που επιφέρει η εξουσία με τον πιο ακραίο και ευθύ τρόπο.

Λονδίνο, αρχές του 18ου αιώνα. Μια αυστηρά δομημένη, αριστοκρατική κοινωνία με απολύτως διακριτά όρια μεταξύ των τάξεων. Ο πλούτος και η υψηλή θέση στην ιεραρχία προκαλεί αλαζονεία. Ο λαός, άνθρωποι εξαθλιωμένοι, άβουλοι, τρομοκρατημένοι, χωρίς διάθεση για αντίσταση και κάποιες φορές χωρίς ελπίδα. Σε αυτό το σκληρό περιβάλλον, ο Γκουίνπλεϊν, ένας νεαρός άνδρας με παραμορφωμένο πρόσωπο -ένα μόνιμα χαραγμένο χαμόγελο ως εκδίκηση από τον βασιλιά, βιώνει τον απόλυτο έρωτα με την τυφλή Ντία. Η σχέση τους φαίνεται να είναι ό,τι πιο σημαντικό για εκείνον. Ως μέλος ενός θιάσου, σύντομα, θα γίνει διάσημος λόγω της ιδιαιτερότητάς του. Όταν τολμήσει να υψώσει το ανάστημά του θα βρεθεί αντιμέτωπος με την αναλγησία των ισχυρών.

Ταυτότητα Παράστασης

Μετάφραση: Ντορέτα Πέππα
Διασκευή - Λιμπρέτο: Έλσα Ανδριανού

Σκηνοθεσία - Σύνθεση: Θοδωρής Αμπαζής

Σκηνικά: Κωνσταντίνος Ζαμάνης

Κοστούμια: Νίκη Ψυχογιού

Χορογραφία: Αγγελική Στελλάτου

Φωτισμοί: Νίκος Σωτηρόπουλος

Βοηθός Σκηνοθέτη: Ελεάνα Τσίχλη

Μουσική Διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου

Διανομή: Θανάσης Ακκοκαλίδης, Νέλλη Αλκάδη, Αλέξανδρος Βαρδάξογλου, Θανάσης Βλαβιανός, Τζωρτζίνα Δαλιάνη, Μαρία Δελετζέ, Πάρις Θωμόπουλος, Κώστας Κορωναίος, Θοδωρής Κοτεπάνος, Ελίτα Κουνάδη, Δαυίδ Μαλτέζε, Ελένη Μπούκλη, Παναγιώτης Παναγόπουλος, Εβελίνα Παπούλια, Αρετή Πασχάλη, Αιμιλιανός Σταματάκης, Λυδία Τζανουδάκη, Σπύρος Τσεκούρας, Βαγγέλης Ψωμάς

Και πέντε μουσικοί επί σκηνής

Ημέρες & Ώρες Παραστάσεων:

Τετάρτη έως Σάββατο 20:30, Κυριακή 19:00

Υπέρτιτλοι στα Αγγλικά: Καθημερινά

ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΗ ΣΚΗΝΗ -| ΣΚΗΝΗ «ΚΑΤΙΝΑ ΠΑΞΙΝΟΥ»

Επαναστατικές μέθοδοι για τον καθαρισμό της πισίνας σας της Αλεξάνδρας Κ* [επανάληψη, μόνο για 20 παραστάσεις]

Σκηνοθεσία: Σαράντος Γεώργιος Ζερβουλάκος

Έναρξη: 17 Οκτωβρίου 2018

Λήξη: 18 Νοεμβρίου 2018

* Δεν θα πραγματοποιηθούν παραστάσεις από 5 έως και 10 Νοεμβρίου

        Με άρτια θεατρικά γραφή και από τις πλέον αξιόλογες της νέας γενιάς Ελλήνων θεατρικών συγγραφέων, η Αλεξάνδρα Κ* «σκαλίζει» τις πιο «κοντόθωρες» πτυχές της νοοτροπίας μας. Με σπάνια δεινότητα παίρνει απόσταση και παρατηρεί. Βλέπει τις στρεβλώσεις που συχνά παραβλέπουμε. Μας εισάγει στον φαύλο κύκλο επικράτησης μιας αυθεντικά ελληνικής, μάλλον, «κατ’ έθιμο» αντίληψης του κόσμου. Εκεί θα αναγνωρίσουμε στοιχεία πολύ δικά μας. Αν όχι του ίδιου μας του εαυτού, σίγουρα κάποιου πολύ οικείου, ενός φίλου ή του… γείτονα.

Μετά την επιτυχία που σημείωσε την περασμένη θεατρική περίοδο το ολοκαίνουργιο έργο της Αλεξάνδρας Κ* επαναλαμβάνεται για λίγες παραστάσεις στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου. Τη σκηνοθεσία του έργου υπογράφει ο Σαράντος Γεώργιος Ζερβουλάκος, σκηνοθέτης με αξιοσημείωτη πορεία και βραβεύσεις στο εξωτερικό, που παρουσιάζει για πρώτη φορά δουλειά του στην Αθήνα. Η παράσταση μάς προκαλεί να τολμήσουμε… Να κοιτάξουμε κι εμείς στον καθρέφτη που μας ετοίμασαν. Ίσως αντιληφθούμε πολλά από το είδωλό μας.

Η πρώτη ιδιωτικοποίηση δημόσιας γης απειλεί το αυθαίρετο εξοχικό του Αντώνη Τάδε και μαζί ολόκληρη την προσωπική του μυθολογία. Κυρίως όμως απειλεί το μέλλον των παιδιών του, τουλάχιστον όπως ο ίδιος το έχει φανταστεί. Αποφασισμένος να παλέψει μέχρις εσχάτων για να σώσει την «επένδυση ζωής» του, ο Αντώνης θα συγκρουστεί όχι μόνο με τους κρατικούς μηχανισμούς, αλλά και με τα ίδια του τα παιδιά. Ανίσχυρος απέναντι στο κράτος και το ξένο κεφάλαιο, θα κηρύξει ανεξάρτητο κράτος τη γη που ο ίδιος έχει καταπατήσει και θα στεφθεί λαϊκός ήρωας για μία ημέρα. Το ζήτημα όμως ήταν πάντα η επόμενη. Αυτή που κάποτε ανήκε στα παιδιά του. Η παλιά «κακή» γενιά συγκρούεται -οπλισμένη- με την «κακομαθημένη» καινούρια, το θυμικό δίκαιο με το αστικό, και η τυπική ελληνική οικογένεια με την ίδια της την επιβίωση.

Ταυτότητα Παράστασης

Κείμενο: Αλεξάνδρα Κ*

Σκηνοθεσία: Σαράντος Γεώργιος Ζερβουλάκος

Σκηνικά - Κοστούμια: Ηλένια Δουλαδίρη, Σαράντος Γεώργιος Ζερβουλάκος

Βίντεο: Νίκος Πάστρας

Μουσική: Κορνήλιος Σελαμσής

Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος

Δραματολόγος – Βοηθός Σκηνοθέτη: Στέλλα Ράπτη



Διανομή: Μανώλης Μαυροματάκης, Ρόζα Προδρόμου, Μιχάλης Τιτόπουλος, Eva Maria Sommersberg

Ημέρες & Ώρες Παραστάσεων: Τετάρτη έως Σάββατο 21:00, Κυριακή 20:00

* Δεν θα πραγματοποιηθούν παραστάσεις από 5 έως και 10 Νοεμβρίου

* Στις 10 και 11 Οκτωβρίου η παράσταση θα παρουσιαστεί στο πλαίσιο των 53ων ΔΗΜΗΤΡΙΩΝ στη Θεσσαλονίκη.

* Στις 08 Νοεμβρίου θα παρουσιαστεί στο Διεθνές Φεστιβάλ Σύγχρονου Θεάτρου στο Μπρασόβ της Ρουμανίας.

Ο καταποντισμός του εγωιστή Γιόχαν Φάτσερ του Μπέρτολτ Μπρεχτ

Μετάφραση: Ελένη Βαροπούλου

Σκηνοθεσία: Σίμος Κακάλας

Έναρξη: 30 Νοεμβρίου 2018

Λήξη: 20 Ιανουαρίου 2019

Κείμενο που ανεβαίνει σπάνια, υπηρέτησε για τον Μπρεχτ μια άσκηση διάρρηξης των ορίων προς το αδύνατο, το ουτοπικό. Γέννημα ιδιόρρυθμο κι εκρηκτικό, μιας γραφής που επιχείρησε να υπονομεύσει κάθε σύμβαση με διάθεση ριζοσπαστική όσο ποτέ άλλοτε στα χρονικά της μπρεχτικής θεατρικής λογοτεχνίας και πράξης. Ακριβώς χάρη στα εγγενή χαρακτηριστικά της ουτοπικής του φύσης αποτελεί μια ελκυστική πρόταση για ένα «άλλο θέατρο». Κείμενο πρόκληση τότε, αλλά και τώρα, όπως σημειώνει η Ελένη Βαροπούλου που υπογράφει τη μετάφραση, εξασφαλίζει τη θέση του στο πεδίο του σύγχρονου πειραματισμού για τη θεατρική εμπειρία σε κάθε της έκφανση.

Ο σκηνοθέτης Σίμος Κακάλας, πιστός στην ανήσυχη ιδιοσυγκρασία του και με την ίδια πάντοτε ανατρεπτική διάθεση, απαντά στην πρόκληση του μπρεχτικού κειμένου με μια παράσταση που αποδεικνύει ότι οι καινοτόμες ιδέες του Γερμανού δραματουργού παραμένουν αφετηρία προς γόνιμες αναζητήσεις. Την πρωτότυπη μουσική της παράστασης υπογράφει ο Γιάννης Αγγελάκας στην πρώτη του συνεργασία με τον Σίμο Κακάλα και το Εθνικό Θέατρο.

Ο Καταποντισμός του εγωιστή Γιόχαν Φάτσερ είναι ένα πολυσυζητημένο, αλλά και σχεδόν άγνωστο έργο που ο Μπρεχτ έγραψε μεταξύ 1926 και 1931 αφήνοντάς το ημιτελές, αποσπασματικό, ανοιχτό. Αυτό το δραματικό και ποιητικό υλικό ξεδιπλώνεται σε περισσότερες από πεντακόσιες σελίδες. Περιλαμβάνει σκηνές, σημειώσεις, χορικά, λυρικά κομμάτια και κείμενα φιλοσοφικού περιεχομένου. Είναι ένα «λατομείο» ιδεών και μορφών που προσφέρεται για διασκευές, πολιτικό στοχασμό και σκηνικούς πειραματισμούς.

Τέσσερις Γερμανοί στρατιώτες λιποτακτούν από το Δυτικό Μέτωπο του Πρώτου Παγκοσμίου πολέμου. Ανάμεσά τους, ο Γιόχαν Φάτσερ, πρόσωπο με ιδιαίτερα εγωιστική συμπεριφορά που δημιουργεί προβλήματα στο εσωτερικό της ομάδας. Οι λιποτάκτες κρύβονται στην πόλη Μιλχάιμ και καταποντίζονται καθώς ο ευρηματικός ατομικιστής Γιόχαν Φάτσερ, με την ανεύθυνη συμπεριφορά του, τινάζει την ομάδα, το μικρό «κολλεκτίφ», στον αέρα.

Ταυτότητα Παράστασης

Μετάφραση - Διασκευή: Ελένη Βαροπούλου
Σκηνοθεσία: Σίμος Κακάλας
Σκηνικά - Κοστούμια:
Kenny MacLellan
Μουσική: Γιάννης Αγγελάκας

Φωτισμοί: Παναγιώτης Λαμπής
Επιμέλεια Ήχου:
Coti Κ.
Βοηθός Σκηνοθέτης: Δημήτρης Καλακίδης

Μάσκες: Μάρθα Φωκά

Διανομή: Μιχάλης Βαλάσογλου, Νίκος Γιαλελής, Σίμος Κακάλας, Χαρά Κότσαλη, Κωνσταντίνος Μωραΐτης, Μάνος Πετράκης, Φελίς Τόπη

Ημέρες & Ώρες Παραστάσεων: Τετάρτη έως Σάββατο 21:00, Κυριακή 20:00

La StradaΒασισμένο στην ταινία του Φεντερίκο Φελίνι

Σκηνοθεσία: Κατερίνα Δαμβόγλου – Robin Beer (Fly Theatre)

Έναρξη: 01 Φεβρουαρίου 2019

Λήξη: 17 Μαρτίου 2019

Όταν ένα έργο κλασικό απασχολεί στο πέρασμα του χρόνου, όταν προκαλεί τον πειραματισμό και καταλύει τα όρια μεταξύ των τεχνών, σίγουρα οδηγούμαστε προς μια νέα «γέννηση». Όπως στην περίπτωση του φιλμ που εμπνέει τους Fly Theatre (Κατερίνα Δαμβόγλου – Robin Beer) για ένα ερευνητικό θέατρο αξιώσεων με απώτερο στόχο την αφήγηση μιας νέας ιστορίας, σε μια νέα γλώσσα. Αφετηρία της δημιουργικής τους προσέγγισης ένα έργο σπουδαίο, ένα αριστούργημα της 7ης τέχνης. Το La Strada (1954), η νεορεαλιστική, βραβευμένη με Όσκαρ, ταινία του θρυλικού σκηνοθέτη Φεντερίκο Φελίνι, γνώρισε παγκόσμια επιτυχία και συγκαταλέγεται ανάμεσα στα κορυφαία έργα του ευρωπαϊκού κινηματογράφου.

Αλλά πώς γεννιέται μια ιδέα; Οι Fly Theatre εκκινούν την πειραματική τους αναζήτηση από την πρωταρχική εκείνη στιγμή της σύλληψης. Συναντιόμαστε με το αξεπέραστο έργο του Φελίνι σε μια θεατρική σκηνή κατά τη διαδικασία της δημιουργίας του. Βλέπουμε ένα αριστούργημα να ξετυλίγεται σπαρακτικά μέσα από τη ματιά του σκηνοθέτη και να αποκαλύπτεται βήμα-βήμα επί σκηνής. Παράλληλα βλέπουμε τη ζωή σε δύο επίπεδα: μπροστά και πίσω από την κάμερα. Ποιο είναι το πιο αληθινό;

        Ο Φελίνι δημιουργεί, ενώ παράλληλα παλεύει με τη γυναίκα, τις ερωμένες και τους ηθοποιούς που εμφανίζονται και εξαφανίζονται, την κατάθλιψη και τα όνειρά του, θέτοντας μέσω των ηρώων του ζητήματα σωτηρίας και λύτρωσης. Θα καταφέρει ο σκηνοθέτης να παλέψει με το όραμά του και να πει τη δική του αλήθεια;

Στη μεταπολεμική Ιταλία, ένας πλανόδιος καλλιτέχνης, ο βίαιος Ζαμπανό, αγοράζει για τις ανάγκες των ατραξιόν του, την κόρη μιας φτωχής αγρότισσας. Η ευαίσθητη και ονειροπαρμένη Τζελσομίνα, ανέχεται με χαμόγελο τις εκρήξεις και την απάνθρωπη συμπεριφορά του. Όταν όμως έπειτα από διάφορες περιπλανήσεις και κακουχίες χάσει την αισιοδοξία και το χαμόγελό της, ο Ζαμπανό την εγκαταλείπει. Η είδηση του θανάτου της, και η ανάμνηση του μελαγχολικού τραγουδιού της, ίσως μπορέσουν, χρόνια μετά, να μαλακώσουν την καρδιά του σκληρού Ζαμπανό…

Ταυτότητα Παράστασης

Διασκευή - Σκηνοθεσία: Fly Theatre (Κατερίνα Δαμβόγλου, Robin Beer)
Σκηνικά: Ερμίνα Αποστολάκη

Κοστούμια: Νατάσα Σταματάρη

Μουσική: Νίκος Γαλενιανός

Σχεδιασμός Ήχου και Εικόνας: Fly Theatre (Κατερίνα Δαμβόγλου, Robin Beer)

Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα

Διανομή: Μιχάλης Βαλάσογλου, Σοφία Μαραθάκη, Κατερίνα Μαυρογεώργη, Κωνσταντίνος Mωραΐτης, Φωτεινή Παπαχριστοπούλου, Ρόζα Προδρόμου, Γιώργος Σύρμας, Εριφύλη Στεφανίδου, Απόστολος Ψυχράμης

Ημέρες & Ώρες Παραστάσεων: Τετάρτη έως Σάββατο 21:00, Κυριακή 20:00

Selfie: στο βάθος πίσω η πόλη

Αστική, περιπετειώδης αφήγηση

Βασισμένο σε κείμενα των Βασίλη Βασιλικού, Γιώργου Ιωάννου, Νίκου – Γαβριήλ Πεντζίκη

Δραματουργία – Σκηνοθεσία: Ακύλλας Καραζήσης

Έναρξη: 29 Μαρτίου 2019

Λήξη: 19 Μαΐου 2019

Η πόλη, πέρα από τα επίθετα και τις ιδιότητες που, κατά καιρούς, της προσάπτουν, μοιάζει να έχει τη δική της, κρυμμένη, μυθολογική ζωή. Αυτή η ζωή μπορεί χρονολογικά να κατατάσσεται στο παρελθόν, είναι όμως πανταχού παρούσα στο σήμερα, σε ένα διευρυμένο παρόν. Ο πολυπράγμων ηθοποιός και σκηνοθέτης Ακύλλας Καραζήσης περιπλανιέται στην πόλη που μεγάλωσε και ιχνηλατεί την παιδική ηλικία της Θεσσαλονίκης μετά τον πόλεμο, μέσα από τα κείμενα τριών εμβληματικών συγγραφέων της: των Βασιλικού, Ιωάννου και Πεντζίκη. Η παράσταση, το κείμενο, η περιπετειώδης αφήγηση, σαν μια προσπάθεια κατανόησης ή και εφεύρεσης μιας πόλης σε συσκότιση.

Όταν πέφτει η συσκότιση μετά τη δύση στις οδούς Εγνατίας και Αγίου Δημητρίου, στην Καμάρα, στη Λέοντος Σοφού, στον Έσπερο, στο Βακούρα και στα Τιτάνια, στα Χίλια Δέντρα, στην Πολίχνη και στο μέτωπο των μεγάρων της παραλίας, μπορεί κανείς να διακρίνει τις φωτεινές νησίδες: Το τεράστιο Φύλλο που κατασπαράζει μια πολυκατοικία στην Κολόμβου, την Σαρκοφάγο στην Αγγελάκη, στην κρύπτη της οποίας σμίγουν τα παράνομα ζευγάρια, τον υπαίθριο Τεκέ του Τσικρικονάκια στα Εβραϊκά Μνήματα, την πορεία των κίτρινων Άστρων προς τον Σταθμό για το Άουσβιτς, την ηρωική, τέλος, έξοδο της Κυρίας Έρσης έξω από τα τείχη της πόλης με το υπεραστικό προς την εξωτική Σικυώνη μετά από δέκα χρόνια Κατοχής και Εμφυλίου. Ψηφίδες και σπαράγματα δυο ταλαιπωρημένων, μίζερων κι όμως μυθολογικά ολοζώντανων δεκαετιών: 1950 και 1960.

Ταυτότητα Παράστασης

Δραματουργία – Σκηνοθεσία: Ακύλλας Καραζήσης

Σκηνικά: Μαρία Πανουργιά

Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη

Μουσική: Μιχάλης Σιγανίδης

Φωτισμοί: Γιάννης Δρακουλαράκος

Διανομή: Στέλλα Βογιατζάκη, Ευθύμης Θέου, Σύρμω Κεκέ, Γιώργος Κριθάρας, Κατερίνα Παπανδρέου, Γιώργος Σύρμας

Ημέρες & Ώρες Παραστάσεων: Τετάρτη έως Σάββατο 21:00, Κυριακή 20:00

Φεστιβάλ Νέων Δημιουργών 2018 – 2019 -| Πειραματική Σκηνή

Μάιος 2019

Το Φεστιβάλ Νέων Δημιουργών διευρύνει και συμπληρώνει τον θεματικό άξονα του ρεπερτορίου της Πειραματικής Σκηνής και, στρέφοντας το βλέμμα από το παρελθόν στο παρόν, εστιάζει στην πόλη της Αθήνας και στις αλλαγές που συντελούνται σήμερα. Πιστό στο ραντεβού του με νέες ομάδες, ανήσυχους δημιουργούς, καλλιτέχνες και θεατές που εκπροσωπούν ή αποζητούν εναλλακτικές αφηγήσεις, το Φεστιβάλ Νέων Δημιουργών 2018 – 2019 επιστρέφει στα τέλη της άνοιξης με θεατρικά εγχειρήματα εμπνευσμένα από τη σύγχρονη πραγματικότητα.

Είναι η Αθήνα η πόλη που αγαπάμε ή μια πόλη που φοβόμαστε; Η πόλη που αποδέχεται ή που αποστρέφεται το «διαφορετικό»; Η πόλη που ευνοεί με ίσες ευκαιρίες ή μια πόλη οχυρωμένων θυλάκων; Άραγε μπορούμε να ελπίζουμε στη φιλική εξέλιξη της φυσιογνωμίας της;

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ

Αγαμέμνωντου Αισχύλου στο Εθνικό Θέατρο της Κίνας

Σκηνοθεσία: Στάθης Λιβαθινός

Μάρτιος 2019

ΤονΑγαμέμνονατου Αισχύλου, την πρώτη τραγωδία τηςΟρέστειας(458 π.Χ.), της μοναδικής σωζόμενης τριλογίας, θα σκηνοθετήσει ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου Στάθης Λιβαθινός στοΠεκίνο, στο Εθνικό Θέατρο της Κίνας στο πλαίσιο της διμερούς συνεργασίας των δύο θεάτρων. Με τον Αγαμέμνονα και το αρχαίο δράμα θα ταξιδέψει και ο σύγχρονος ελληνικός πολιτισμός στην Κίνα μέσω μιας πολιτιστικής ανταλλαγής που στοχεύει στην κατανόηση του λαμπρού παρελθόντος, αλλά κυρίως στη γνωριμία με το σύγχρονο πρόσωπο κάθε χώρας εκατέρωθεν.

Το Εθνικό Θέατρο της Κίνας στο Πεκίνο και το Εθνικό μας Θέατρο συνεργάζονται σε ένα υψηλών συμβολισμών και μεγάλης καλλιτεχνικής σημασίας θεατρικό πρόγραμμα, μια πρωτοβουλία που ενώνει δύο από τους αρχαιότερους πολιτισμούς του κόσμου και τις παραδόσεις τους, ενώ ταυτόχρονα γεφυρώνει τη σύγχρονη θεατρική δημιουργία.

Οι πρόβες θα ξεκινήσουν τον Δεκέμβριο του 2018 και η παράσταση θα κάνει πρεμιέρα στις 2 Μαρτίου του 2019 στο Εθνικό Θέατρο της Κίνας στοΠεκίνο. Η διμερής συνεργασία πραγματοποιείται με την υποστήριξη των Υπουργείων Πολιτισμού των δύο χωρών στο πλαίσιο του Πολιτιστικού Έτους Ελλάδας – Κίνας.

Σκηνοθεσία: Στάθης Λιβαθινός

Έλληνες ηθοποιοί: Στεφανία Γουλιώτη, Αντιγόνη Φρυδά

Και δεκαπέντε ακόμη Κινέζοι ηθοποιοί

Το Εθνικό Θέατρο της Κίνας (NTC), συνδεδεμένο με το Υπουργείο Πολιτισμού, είναι ένας καλλιτεχνικός οργανισμός με έμφαση στην καλλιτεχνική δημιουργικότητα και τη σημαντική παράδοση του δράματος. Εστιάζει σε παραστάσεις αρχαίων και σύγχρονων έργων, ενώ ταυτόχρονα προωθεί τη θεατρική εκπαίδευση. Διαθέτει τρεις σύγχρονες σκηνές, κατάλληλες για πλήθος παραστάσεων. Επιπλέον, τα κέντρα NTC στο Πεκίνο ασκούν επιρροή σε ολόκληρη τη χώρα και προωθούν διεθνείς θεατρικές ανταλλαγές και συνεργασίες, παρουσιάζοντας στο κινεζικό κοινό θέατρο υψηλής αισθητικής. Το Εθνικό Θέατρο της Κίνας ακολουθεί το δημιουργικό σχήμα «κινεζική πρωτοτυπία, παγκόσμιοι κλασικοί, πειραματική εξερεύνηση». Πρόεδρος του θεάτρου είναι ο Zhou Yuyuan.

Πειραματική Σκηνή -|

House-made του Γιώργου Βαλαή

Μια συμπαραγωγή με το Θέατρο Maxim Gorki του Βερολίνου στην Πειραματική Σκηνή -|

10 & 11 Νοεμβρίου 2018

Είναι η έννοια του «έθνους» η τελευταία λειτουργική κατασκευή της νεωτερικότητας ή μια βίαιη ένωση βασισμένη στο συναίσθημα; Δύο ηθοποιοί ανιχνεύουν την επίδρασή της στη ζωή τους∙ το αποτύπωμα μιας γενεαλογίας που δεν επέλεξαν οι ίδιοι.

Η παράσταση House-made, σε σκηνοθεσία του δραστήριου διεθνώς Γιώργου Βαλαή, επιχειρεί να καταγράψει βιωματικά, ως μαρτυρία, τις διεθνείς εξελίξεις και τα φαινόμενα που απαντώνται στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στον Κόσμο, στην εποχή ενός ακόμη μετασχηματισμού εν εξελίξει, στο σήμερα. Προσεγγίζει μέσα από το σχήμα ταυτότητας - ετερότητας κρίσιμα ζητήματα και προκλήσεις των σύγχρονων κοινωνιών.

Η νέα παραγωγή αποτελεί τη συμμετοχή της Πειραματικής Σκηνής -1 του Εθνικού Θεάτρου στο Φεστιβάλ “War or Peace - Crossroads of History 1918/2018” που θα πραγματοποιηθεί τον Οκτώβριο του 2018 στο θέατρο Maxim Gorki στο Βερολίνο.

Ταυτότητα Παράστασης

Δραματουργία: Γιώργος Βαλαής, Πρόδρομος Τσινικόρης, Tobias Herzberg, Rebecca Ajnwojner

Σκηνοθεσία: Γιώργος Βαλαής
Κοστούμια: Βασιλεία Ροζάνα

Βίντεο - Μουσική επιμέλεια – Δραματουργική συνεργασία: Γιώργος Κωνσταντινίδης
Επιμέλεια φωτισμών: Τάσος Παλαιορούτας
Βοηθός Σκηνοθέτης: Δημήτρης Μπαμπίλης

Διανομή: Γιώργος Βαλαής, Θοδωρής Πεντίδης

Οι ώρες των παραστάσεων θα γνωστοποιηθούν με νέα ανακοίνωση.

«Οιδίπους Τύραννος» Συνέχεια Παγκόσμιας Περιοδείας

Ο «Οιδίπους Τύραννος» του Σοφοκλή, η διεθνώς βραβευμένη παράσταση σε σκηνοθεσία Ρίμας Τούμινας που πραγματοποιήθηκε σε συμπαραγωγή με το θέατρο Βαχτάνγκοφ της Μόσχας συνεχίζει να ταξιδεύει για τρίτη χρονιά με επιτυχία στο πλαίσιο παγκόσμιας περιοδείας.

Ο Θανάσης Αλευράς μας έχει αποδείξει, πολλές φορές, το μεγάλο του ταλέντο στις μεταμφιέσεις. Ο βραβευμένος με Χόρν ηθοποιός από την Παρασκευή 19 Οκτωβρίου θα ερμηνεύσει την περιπετειώδη ζωή της Μαλάμως. Πρόκειται για την ιστορία μιας γυναίκας που την ποθούν όλοι οι άνδρες στο χωριό αλλά και στην Αθήνα, μία γυναίκα σαν τα κρύα τα νερά, μία γυναίκα κινητή φωτιά, μία γυναίκα που στην καρδιά και στο μυαλό της έχει μόνο έναν και θέλει να ανήκει μόνο σε αυτόν.....

Το κείμενο της παράστασης «Της Μαλάμως Βουκουλοτραγωδία», που θα δούμε στο Θέατρο Λαμπέτη, έχει γράψει ο Νίκος Χαρλαύτης και τη σκηνοθεσία υπογράφει η Ελένη Γκαζούκα. Η τελευταία μας «πρόδοσε» και την μοναδική μεταμόρφωση του ηθοποιού μέσα από φωτογραφία του που ανέβασε στον προσωπικό της λογαριασμό στο facebook.

malamo aleuras texnes plus

Η ίδια σχολίασε μαζί με τη φωτογραφία : «Παραδοσιακή φορεσιά Μαλάμως με μπόλικη εσάνς Γκοτιε από τον σπουδαίο Νικο Χαρλαύτη - θέατρο Λαμπέτη-Θανάσης Αλευρας»

Τον Θανάση Αλευρά θα πλαισιώνουν στην παράσταση δέκα άνδρες ηθοποιοί που υποδύονται και τους γυναικείους ρόλους .

Θυμάται τον μπαμπά και τη γιαγιά της να της αφηγούνται παραδοσιακά παραμύθια κι έχει στο μυαλό της, ανεξίτηλη, τη συγκίνηση που βίωνε ακούγοντάς τα.

Μιλάει με πάθος και μια πρωτόγνωρη εφηβική ορμή για τον «Μικρό Νότο», την ομάδα που δημιούργησε, πριν έξι χρόνια.

Από το 2012 μέχρι σήμερα, η ομάδα έχει παρουσιάσει πολλές παραστάσεις για μικρούς, αλλά και μεγαλύτερους θεατρόφιλους καταφέρνοντας να μπει στη λίστα με τα «Must-see» θεάματα για το παιδικό κοινό.

Στις παραστάσεις ακρογωνιαίοι λίθοι αποτελούν τα πρωτότυπα μουσικά όργανα, το κουκλοθέατρο, η παντομίμα και κύρια πηγή έμπνευσης η λαϊκή παράδοση. Φυσικά τίποτα δεν μπορεί να υπάρξει σκηνικά, χωρίς τη συμμετοχή των παιδιών.

Γι’ αυτό το ταξίδι της στο μαγικό κόσμο του παιδικού θεάτρου, μας μίλησε η Χρύσα Διαμαντοπούλου, καλλιτεχνική διευθύντρια του «Μικρού Νότου», που φέτος θα παρουσιάσει πέντε παραγωγές κι ας λέει, η ίδια, στο τέλος κάθε σεζόν : «Δεν θα έχω όλες τις παραστάσεις ξανά!». Όταν έρχεται η στιγμή της επιλογής δεν μπορεί να αφήσει καμία πίσω...

 xrusa diamantopoulou2 texnes plus

Η ομάδα συμπληρώνει έξι χρόνια από την ίδρυσή της. Θα ήθελα να μας πείτε ποιοι από τους στόχους σας έχουν υλοποιηθεί και τι προσδοκάτε ακόμη για το μέλλον της.

Aλήθεια, τον Αύγουστο του 2018 ο Μικρός Νότος έγινε 6 χρονών!

Ο Μικρός Νότος δημιουργήθηκε από την ανάγκη μου να υπάρξει ένα ασφαλές καλλιτεχνικό περιβάλλον μέσα στο οποίο θα μπορούσαν να γεννηθούν δημιουργικά παραστάσεις για παιδιά, δουλεύοντας με καλλιτέχνες με κοινό όραμα.

Πολλοί από τους αρχικούς στόχους μας έχουν υλοποιηθεί κι αυτό μου δίνει μεγάλη χαρά. Οι στόχοι αυτοί, όμως, δεν παύουν να υπάρχουν και να αποτελούν, μέχρι σήμερα, προτεραιότητά μας. Να προσφέρουμε σε μικρούς και μεγάλους μία θεατρική εμπειρία, όπου το παιδί είναι πραγματικά το κέντρο της, με αγάπη, φροντίδα, γνώση, εμπειρία. Χωρίς εκπτώσεις, ακούραστα και μεθοδικά να αναβαθμίζουμε, συνεχώς, τη δουλειά μας. Να εξελισσόμαστε μέσα από αυτή, να μεγαλώνουμε σαν ομάδα, να ωριμάζουμε, να εντάσσουμε στη δουλειά μας νέες ιδέες, κρατώντας τον ίδιο αυθορμητισμό, την ίδια σπιρτάδα και λαχτάρα για το καλύτερο. Να προσθέτουμε ένα λιθαράκι στη δουλειά του γονέα και του εκπαιδευτικού. Να εκπαιδεύουμε ηθοποιούς για το "θέατρο για παιδιά" με τις Αρχές του Εκπαιδευτικού Δράματος. Να φέρνουμε σε επαφή τα παιδιά με τη λαϊκή μας παράδοση και τα μουσικά όργανα. Να κάνουμε τις παραστάσεις μας προσιτές σε όσο γίνεται περισσότερα παιδιά κι, ιδιαίτερα, σε παιδιά που ανήκουν σε ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού...

Μεγαλώνοντας θέλω να τον δω ακόμα πιο ανεξάρτητο χωρίς βαρίδια, με ανάγκη πάντα προσφοράς και μία παρέα που να τον πιστεύει, να τον στηρίζει και να τον αγαπά. Ο Μικρός Νότος είναι οι άνθρωποί του, είναι ο κόσμος που τον έχει αγκαλιάσει, οι άνθρωποι που μας πιστεύουν. Είμαι υπερήφανη για τον Μικρό Νότο μας, που προσφέρει χαμόγελα, συγκίνηση και ψυχαγωγία σε μικρούς και μεγάλους.

 xrusa diamantopoulou3 texnes plus

Οι παραστάσεις σας αντλούν τα θέματά τους, από ιστορίες, μύθους, παραδόσεις και παραμύθια από τη λαϊκή παράδοση. Τι σας γοητεύει σ’ αυτούς τους θεματικούς κύκλους;

 

Η ελληνική λαϊκή παράδοση είναι μία ανεξάντλητη δεξαμενή αφηγηματικού λόγου, ένα υλικό βαθιάς σοφίας που μας συνδέει με το παρελθόν και την ιστορία του τόπου μας. Εμείς, μεταφέροντας με σύγχρονη ματιά στη σκηνή μύθους και ιστορίες που μιλούν για την αγάπη, τη γενναιότητα, την απώλεια, τον φόβο, τη φιλία κ.ά, προσπαθούμε να κάνουμε ξανά κοινό κτήμα μας αυτό που ξεχάστηκε, που παραμελήθηκε. Προσφέρουμε, δηλαδή, στους θεατές μας μια ευκαιρία μύησης στη σπουδαία αυτήδεξαμενή του προφορικού λόγου. Τα παιδιά αλλά κι οι μεγάλοι, μέσα από τη λαϊκή παράδοση, ανακαλύπτουν έναν κόσμο ακέραιο, καθαρό, δίκαιο, που τείνει να ξεχαστεί.

Ο πατέρας μου και η γιαγιά μου μού αφηγούνταν παραμύθια από τη λαϊκή παράδοσή μας. Παραμύθια που με συγκινούσαν από τότε και μου ξυπνούσαν, θυμάμαι, πολύ δυνατά συναισθήματα. Όλο αυτόν τον ανεξάντλητο θησαυρό ξανασυνάντησα πολλά χρόνια μετά, όταν βρεθήκαμε καλλιτεχνικά με τον Τάσο Ράτζο, σκηνοθέτη και μελετητή του λαϊκού παραμυθιού. Νιώθω πως είναι ένας πλούτος, που οφείλουμε να παραδώσουμε ζωντανό στις νέες γενιές.

Σε πολλές παραστάσεις σας, στα σχολεία, αρκούν μόνο δύο βαλίτσες για να μεταφερθεί το σκηνικό σας. Πόσο δύσκολο είναι να αποσπάσεις την προσοχή των παιδιών με τόσα λίγα σκηνικά μέσα την εποχή του ίντερνετ και της τεχνολογίας, στην οποία η εικόνα κυριεύει τα πάντα;

Με δυο βαλίτσες, με πολλά μουσικά όργανα, με λαϊκά παραμύθια που μας συνδέουν με τη μνήμη μας, με εργαλεία όπως το θέατρο στην εκπαίδευση και το σωματικό θέατρο, με αλήθεια, γνώση και πολλή φαντασία, τα παιδιά βουτούν, χωρίς αναστολές, και κολυμπούν σε βαθιά νερά με χαρά και δημιουργικότητα.

Τα παιδιά έχουν μεγάλη ανάγκη από τις ιστορίες του παππού και της γιαγιάς, που ζωντανεύουν μπροστά στα μάτια τους. Η πραγματικότητα τη στιγμή της παράστασης είναι αληθινή και είναι μία, χωρίς οθόνες, ακουστικά και wifi. Διψούν να ακούσουν και να ακουστούν, να μιλήσουν, να ζυμώσουν, να παίξουν με το σώμα τους, με τον ρυθμό και τη μουσική, να τραγουδήσουν, να μπερδευτούν με γλωσσοδέτες, να γελάσουν. Κι όταν κάποιος διψάει, το νερό έρχεται σαν βάλσαμο...

Φέτος θα δούμε την ομάδα «Μικρός Νότος» να υπογράφει πέντε παραστάσεις. Ποια ανάγκη σας οδήγησε σ’ αυτές τις πέντε παραγωγές;

Κάθε χρόνο όταν τελειώνει η σεζόν λέω: "δεν θα έχω όλες τις παραστάσεις ξανά!" και κάθε χρόνο όταν έρχεται η στιγμή να επιλέξω, δεν μπορώ να αφήσω πίσω καμία.

Οι παραστάσεις μας φτιάχνονται χειροποίητα, με μεράκι, με πολλή δουλειά προετοιμασίας, οργάνωσης, δημιουργίας κι εκτέλεσης. Κάθε παράστασή μας, για να γεννηθεί, χρειάζεται τουλάχιστον 6 μήνες.

Φέτος, για τελευταία χρονιά, το κοινό έχει την ευκαιρία να δει και τις 5 παραστάσεις μας, καθώς του χρόνου έχουμε αποφασίσει ότι το ρεπερτόριό μας θα είναι εξ ολοκλήρου ανανεωμένο.

Μπορείτε να μας πείτε με μια φράση, για την καθεμία, γιατί αξίζει να τις παρακολουθήσουν τα παιδιά;

"Αισώπου... φίλοι" : Τα παιδιά βλέπουν να ζωντανεύουν μπροστά τους μύθοι αγαπημένοι, απρόσμενα επίκαιροι και διασκεδάζουν με την καρδιά τους, αναγνωρίζοντας αλήθειες από τη δική τους καθημερινότητα.

"Γύρω γύρω μήνες" : Τα παιδιά συμμετέχουν σε μία μουσικοπαιδαγωγική παράσταση-γιορτή με σύγχρονο ρυθμό, αλλά με γνώση κι εμπειρία από το χθες, με έθιμα, τραγούδια, παιχνίδια και παραδόσεις που κοντεύουμε να ξεχάσουμε.

"Ο Κουκουμπλής" : Τα παιδιά συναρπάζονται από 3 λαϊκά παραμύθια που μιλούν για αξίες πανανθρώπινες και κερδίζουν, με την ζεστασιά τους, παιδιά όλων των ηλικιών. Με τραγούδια παραδοσιακά που μαθαίνουμε και μουσικά όργανα της λαϊκής μας παράδοσης.

"Το πιο γλυκό ψωμί" : Τα παιδιά ζυμώνουν το δικό τους ψωμί, ενώ παρακολουθούν τον κύκλο του ψωμιού μέσα από τα μάτια των ηρώων του παραμυθιού. Τα ίδια σηκώνονται μετά για να συμμετέχουν ενεργά στο θέρισμα, το αλώνισμα, το άλεσμα κλπ

"Αισώπου κόμιξ!" : Για έκτη συνεχή χρονιά η παράσταση κλέβει τις καρδιές μικρών και μεγάλων με την ταχύτητα που περνούν οι ήρωες από τη σκηνή, που θυμίζει κάτι από κόμιξ, με τις απρόβλεπτες μεταμορφώσεις και τα διαδραστικά παιχνίδια.

 mikro notos

Θυμάστε κάποια παιδική παράσταση ή κάποιο βιβλίο που αγαπήσατε εσείς, ιδιαίτερα, ως παιδί;

Θυμάμαι την πρώτη παιδική παράσταση που είδα, ήταν στην Μικρή Πόρτα της Ξένιας Καλογεροπούλου. Ήμουν 5 χρόνων, αλλά ακόμα θυμάμαι την ατμόσφαιρα που υπήρχε στο θέατρο μόλις έσβησαν τα φώτα και το συναίσθημα που μου προκαλούσαν οι περιπέτειες του «Οδυσσεβάχ». Μαγεία! Νομίζω από τότε και μετά έλεγα ότι θέλω να γίνω ηθοποιός όταν μεγαλώσω. Και τι ευτυχία! Έγινα!

Αντίστοιχα θυμάμαι πως το πρώτο βιβλίο που με συγκίνησε βαθιά ήταν «Ο θησαυρός της Βαγίας» της Ζωρζ Σαρρή, κάπου στα 8 μου χρόνια. Πρωταγωνιστές ήταν μία ομάδα παιδιών και θυμάμαι τον εαυτό μου μαγεμένο να ρουφά λέξη τη λέξη.

Υπάρχει κάποιο περιστατικό με παιδί – θεατή σας που σας έχει μείνει στη μνήμη και θα θέλατε να το μοιραστείτε μαζί μας;

Κάθε παράσταση είναι στα αλήθεια μοναδική! Στις παραστάσεις μας που είναι επί της ουσίας διαδραστικές, δεν καταργείται μόνο ο τέταρτος τοίχος, αλλά χωρίς την ενεργή συμμετοχή των παιδιών η παράσταση δεν μπορεί να λειτουργήσει και να προχωρήσει! Θυμάμαι τόσα πολλά περιστατικά που με έκαναν να συγκινηθώ, να ξαφνιαστώ, να χαμογελάσω ή και να θυμώσω ακόμα. Θα ξεχωρίσω ένα τώρα που αγαπώ πολύ.

Παίζω στην αγαπημένη μου παράσταση "Ο Κουκουμπλής" και στο παραμύθι "Το πιο γλυκό ψωμί" υποδύομαι έναν αυταρχικό βασιλιά, ενώ πολλές φορές έχω και τον ρόλο του αφηγητή. Πριν ξεκινήσει το παραμύθι, όπως σε όλες τις παραστάσεις μας, συστηνόμαστε στα παιδιά, κάνουμε μία σύντομη οργανογνωσία, αλλά συστήνουμε και τις μάσκες. "Κάθε φορά που θα φοράω αυτή τη μάσκα θα γίνομαι ο βασιλιάς"... κι αρχίζει η παράσταση και τη δεύτερη φορά που πάω να φορέσω τη μάσκα του βασιλιά, ένα αγοράκι 2,5 χρόνων, το οποίο κάθεται στην πρώτη σειρά στην αγκαλιά της μαμάς του, σηκώνεται, διασχίζει τρέχοντας τη σκηνή, ενώ δεν καλοπερπατάει ακόμα, μου πιάνει τη μάσκα τραβώντας τη από τα χέρια μου και μου λέει για να με προστατεύσει: "Μη τη φολάς, είναι κακός".

 xrusa diamantopoulou texnes plus

Και οι πέντε παραστάσεις έχουν τη δυνατότητα να παρουσιαστούν στα σχολεία, ενώ το «Αισώπου Φίλοι» και το «Γύρω- γύρω μήνες» έχετε τη δυνατότητα να παρακολουθήσετε στο Θέατρο Σταθμός και στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης.

Αναλυτικές πληροφορίες στο site της ομάδας.

Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης και ο Γιώργος Κιμούλης, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί πολλές φορές στο θεατρικό παρελθόν, καταπιάνονται αυτή τη σεζόν με τον αγαπημένο κλασικό συγγραφέα, Αντόν Τσέχωφ, έχοντας στο δυναμικό τους δύο ομάδες εξαιρετικών ηθοποιών.

Ο πρώτος, μετά την επιτυχία του «Αυγούστου» του Τρέισι Λετς, σκηνοθετεί τον «Βυσσινόκηπο», πάλι, στο θέατρο Δημήτρης Χόρν κι ο δεύτερος, μετά τη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, κάνει πρόβες στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά για τον «Θείο Βάνια». Στην παράσταση, μάλιστα, ξέχωρα από τη σκηνοθεσία και τη μετάφραση, θα ερμηνεύσει και τον ομώνυμο ρόλο.

Ο «Βυσσινόκηπος» γράφτηκε το 1903 κι είναι εμπνευσμένος από μία εποχή κατά την οποία ο ρωσικός λαός, αν και θεωρητικά ελεύθερος εξαιτίας της κατάργησης της δουλοπαροικίας κατά το 1861, ζούσε ακόμα στη φτώχεια και την αμάθεια. Το έργο θεωρείται μια προαναγγελία, ουσιαστικά, της επανάστασης του 1905 κι αυτής του 1917.

Στο Παρίσι του 1900, η 16χρονη ΄Ανια συναντά τη μητέρα της κόμισα Λιούμποφ, για να την οδηγήσει πίσω στο πατρικό τους κτήμα, διάσημο για τον βυσσινόκηπό του, το οποίο έχει εγκαταλείψει εδώ και πέντε χρόνια με τον εραστή της. Στο γυρισμό τους βρίσκουν τον βυσσινόκηπο ν' ανθίζει σε αντίθεση με την οικονομική κατάσταση της οικογένειας.

Στη σκηνή του Θεάτρου της οδού Αμερικής θα δούμε έναν εξαιρετικό θίασο ηθοποιών: Θέμις Μπαζάκα, Δημήτρης Λιγνάδης, Κόρα Καρβούνη, Αθηνά Μαξίμου, Γιάννης Κότσιφας, Σίσσυ Τουμάση, Γιώργος Μπινιάρης, Γιάννης Στόλας, Αλέξανδρος Μαυρόπουλος, Γιάννης Γιαννούλης, Τάσος Δημητρόπουλος και Γεωργιάννα Νταλάρα.

Η πρεμιέρα αναμένεται για τον Οκτώβριο κι η προπώληση έχει, ήδη, ξεκινήσει.

vussinokipos texnes plus

Στον Πειραιά, ο Γιώργος Κιμούλης βάζει ένα προσωπικό στοίχημα με τον «Θείο Βάνια» και τα έντονα υπαρξιακά του αδιέξοδα, εγκαινιάζοντας με την παράστασή του τη σεζόν για την κεντρική σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά.

Στην παράσταση πρωταγωνιστούν, εκτός από τον σκηνοθέτη οι: Τάσος Νούσιας, Στέλλα Καζάζη, Γιώργος Ψυχογιός, Χριστίνα Κουτσουδάκη, Χαρά Μάτα Γιαννάτου, Μαίρη Νάνου και Κώστας Κοράκης.

Η υπόθεση του έργου, που έχει ανέβει πολλές φορές στη χώρα μας, είναι γνωστή. Ο συνταξιούχος καθηγητής Σερεμπριακώφ κι η νεαρή γυναίκα του Ελένα καταφτάνουν στο απομακρυσμένο υποστατικό τους στη ρωσική επαρχία, το οποίο συντηρούν η Σόνια, κόρη του καθηγητή από τον πρώτο του γάμο, κι ο θείος της, Βάνιας. Η παρουσία τους αναστατώνει τη ζωή των ανθρώπων του κτήματος, διαταράσσει τις ισορροπίες και φέρνει στην επιφάνεια χαμένα όνειρα κι ανεκπλήρωτους πόθους. Η φθορά της καθημερινότητας, η πλήξη, τα λάθη, οι δικαιολογίες, ένας υποδόριος ερωτισμός και μια, σχεδόν, σουρεαλιστική αντιμετώπιση της πραγματικότητας χαρακτηρίζουν τη ζωή των ηρώων, που βλέπουν τον κόσμο γύρω τους να αλλάζει αναπόφευκτα.

Η πρεμιέρα του «Θείου Βάνια» αναμένεται για τις 22 Νοεμβρίου κι η προπώληση έχει ξεκινήσει.

 

Γιώτα Δημητριάδη

H B’ Σκηνή του Θεάτρου Οδού Κεφαλληνίας- υπο την καλλιτεχνική διεύθυνση της Kart-Productions συνεχίζει για τρίτη χρονιά τη δυναμική της πορεία.

Και φέτος θα παρουσιαστεί στη Β’ Σκηνή ένα πολυποίκιλο ρεπερτόριο με σημαντικά έργα του διεθνούς ρεπερτορίου αλλά και νέα ελληνικά έργα, επαναλήψεις παραστάσεων που αγαπήθηκαν από το κοινό, νέες παραγωγές, μουσικές παραστάσεις, performance, αφιερώματα κ.α.

Νίκος Αλεξίου, Στέλλα Αντύπα, Ευγενία Αποστόλου, Νίκος Αρβανίτης, Μάνος Βακούσης, Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος, Μανώλης Δούνιας,, Καλλιόπη Ευαγγελίδου, Σοφιάννα Θεοφάνους, Σταυρούλα Κοντοπούλου, Μιχάλης Κοιλάκος, Άννυ Λούλου, Λουκία Μιχαλοπούλου, Αλέξανδρος Μπαλαμώτης, Ζωή Μυλωνά, Θοδωρής Οικονόμου, Ελπίδα Ορφανίδου, Ελένη Ουζουνίδου, Γιάννης Παναγόπουλος, Τάνια Παλαιολόγου, Σωκράτης Πατσίκας, Μάνια Παπαδημητρίου, Φένια Παπαδόδημα, Μαρία Πρωτόπαππα, Τάσος Πυργιέρης, Αλέξης Σταμάτης, Άρης Τρουπάκης, Φαίη Ξυλά, Γιώργος Φριντζήλας, είναι μόνο μερικοί από τους καλλιτέχνες που συνεργάζονται φέτος με τη Β’ Σκηνή του Θεάτρου Οδού Κεφαλληνίας.

Ακολουθεί το αναλυτικό πρόγραμμα των παραστάσεων:

KosmosGonia texnes plus

22 Οκτωβρίου – 18 Δεκεμβρίου «Κόσμος/γωνία» του Αλέξη Σταμάτη Σκηνοθεσία: Άρης Τρουπάκης Ερμηνεύουν: Νίκος Αλεξίου, Νίκος Αρβανίτης

Δύο μονόλογοι του Αλέξη Σταμάτη - «Η Τελευταία Μάρθα» και τα «Μεσάνυχτα σ’ έναν τέλειο κόσμο» σε μια ενιαία παράσταση υπό τον τίτλο «Κόσμος/Γωνία». Ο Σάκης και ο Φώτης είναι δύο εντελώς διαφορετικοί άνθρωποι που τους ενώνουν όμως πολλά. Το κύριο είναι η μοναξιά και ο εγκλεισμός. Και οι δυο ζουν μόνοι στο μικρό σπίτι-φωλιά τους όπου ταΐζουν τις φαντασιώσεις και τις μνήμες τους. Δύο χαρακτήρες που ολισθαίνουν στο δίπολο φαντασία-πραγματικότητα και από τα σπαράγματα της μνήμης - κατασκευασμένης ή μη - δημιουργούν πραγματικές συνθήκες σ έναν ενεστώτα που καίει.

Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00

 anepidekti texnes plus

17 Οκτωβρίου-7 Φεβρουαρίου «Ανεπίδεκτη διόρθωσης» του Στέφανο Μασίνι Σκηνοθεσία : Μιχάλης Κοιλάκος Ερμηνεύουν: Τάνια Παλαιολόγου, Μιχάλης Κοιλάκος

Ακολουθώντας τα χνάρια της έρευνας της σπουδαίας ρωσίδας δημοσιογράφου που δολοφονήθηκε για τα πιστεύω της, Άννας Πολιτκόφσκαγια, ο Στέφανο Μασίνι συνθέτει ένα θεατρικό παζλ, με αφορμή τα γραπτά, τις συνεντεύξεις της, την ίδια της τη ζωή και την πορεία της προς τον προδιαγεγραμμένο θάνατό της και μας παραδίδει ένα σπουδαίο θεατρικό έργο.

Υπό την Αιγίδα της Διεθνούς Αμνηστίας.

Τετάρτη 20.00 και Πέμπτη 21.00

Emma Protopappa1

26 Οκτωβρίου-2 Δεκεμβρίου «Έμμα» 2η χρονιά Διασκευή-Ερμηνεία: Μαρία Πρωτόπαππα

Μια παράσταση σε διασκευή και ερμηνεία της Μαρίας Πρωτόπαππα, που βασίζεται στο βιβλίο «Αναμνήσεις δι' αλληλογραφίας» (εκδ. Ίκαρος, μτφρ. Μαρία Παλαιολόγου), που έγραψε η Κολομβιανή ζωγράφος Έμμα Ρέγιες μετά από προτροπή του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες.

Μέσα από τα μάτια ενός παιδιού τεσσάρων χρόνων ζωντανεύει η Κολομβία των αρχών του 20ου αιώνα, μέσα σε μια ατμόσφαιρα Λατινοαμερικάνικου μυστικισμού και Καθολικής αυστηρότητας. Ο μονόλογος είναι εμπνευσμένος από τη ζωή ενός θηλυκού Όλιβερ Τουίστ που κατάφερε με το θάρρος, την αφέλεια και την αχαλίνωτη φαντασία του να επιβιώσει σε σκληρές συνθήκες, να ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο και να διαπρέψει στην Ευρώπη ως καλλιτέχνης.

Παρασκευή και Σάββατο 21.00, Κυριακή 19.00

 

7 Δεκεμβρίου-10 Φεβρουαρίου «Μια ζωή στο θέατρο» του Ντέιβιντ Μάμετ

Παράσταση που επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού

Σκηνοθεσία: Τάσος Πυργιέρης 

Tο έργο γραμμένο το 1977 από τον βραβευμένο με πούλιτζερ Ντέιβιντ Μάμετ ,  παρουσιάζει τον κόσμο των παρασκηνίων του θεάτρου, όπως  τον κατέγραψε ο ίδιος ο συγγραφέας το μικρό διάστημα που εργάστηκε ως ηθοποιός.

Παρασκευή-Σάββατο 21.00, Κυριακή 19.00

Michalopoulou Xroniko Simeio

15 Δεκεμβρίου-29 Ιανουαρίου «Χρονικό Διάστημα» Βασισμένο σε ποιήματα της Κικής Δημουλά Σκηνοθεσία: Μαρία Ξανθοπουλίδου Ερμηνεύει η Λουκία Μιχαλοπούλου

Ένα ταξίδι ζωής, με τις αποσκευές που μας δίνουν οι στιγμές που θυμάται, βιώνει και εκφράζει μέσα από τους στίχους της η Κική Δημουλά. Οδηγός μας, μετέωρος, ανασφαλής αλλά και αποφασισμένος είναι μια σχοινοβάτης. Ένα πλάσμα που κινείται σ’αυτή τη διαδρομή μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Μια ψυχική διαδρομή πάνω σε επικίνδυνες ισορροπίες, όπως δηλαδή κι αυτή η ίδια η ζωή μας. Η παράσταση επιστρέφει μετά σχεδόν από 10 χρόνια, μετά την πρώτη της παρουσίαση στο Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν, στη σκηνή της Φρυνίχου.

Δευτέρα και Τρίτη 21.00

Olga texnes plus

4 & 5 Φεβρουαρίου «Όλγα» του Μιχάλη Κοβανίδη από το ΔΗΠΕΘΕ Σερρών Ερμηνεύει η Καλλιόπη Ευαγγελίδου Μια παράσταση με θέμα τη βία μέσα στην οικογένεια. Ένας γυναικείος μονόλογος με απρόβλεπτη εξέλιξη στα όρια της λογικής και της τρέλας. Η Όλγα είναι η γυναίκα που περιμένει τον γιο της από το νηπιαγωγείο, η γυναίκα που πίνει βιαστικά τον καφέ της και κρύβει τα μάτια της. Έχει φως και σκοτάδι στη ματιά της, παλεύει με σκιές και την τρομάζει το έντονο φως. Ψάχνει τις λέξεις που «πεταρίζουν» σαν μικροσκοπικές νυχτερίδες στο μυαλό της. Κείμενο που «διαβάζει» ανθρώπινες καταστάσεις, με χιούμορ και ανατροπές.

H παράσταση παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το Νοέμβριου 2017 στις Σέρρες.

Δευτέρα-Τρίτη 21.00

Fay Xyla texnes plus

17 Φεβρουαρίου-23 Απριλίου «Φαλακρή Τραγουδίστρια» του Ευγένιου Ιονέσκο

Συμπαραγωγή με το ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων

Σκηνοθεσία: Μαρία Ξανθοπουλίδου Ερμηνεύουν: Αλέξανδρος Μυλωνάς, Φαίη Ξυλά, Ευγενία Αποστόλου, Σωκράτης Πατσίκας, Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος, Σοφιάννα Θεοφάνους.

Ένα από τα σημαντικότερα έργα του παγκόσμιου δραματολογίου, που καθιέρωσε το «θέατρο του παραλόγου».

Το έργο διαδραματίζεται σε ένα τυπικό αγγλικό σαλόνι, ενός τυπικού αγγλικού ζευγαριού του κυρίου και της κυρίας Σμιθ. Είναι ένα τυπικό αγγλικό απόγευμα, όταν ξαφνικά εισβάλουν στο σαλόνι τους το φιλικό τους ζευγάρι Μάρτινς, το οποίο μαζί με την υπηρέτρια του σπιτιού και έναν πυροσβέστη φροντίζουν για τη διατάραξη της αγγλικής ηρεμίας τους.

Κυριακή 18.00, Δευτέρα και Τρίτη 21.00

ambiger

15 Φεβρουαρίου-20 Απριλίου «Αμπιγιέρ» του Ρόναλντ Χάργουντ 2η χρονιά Σκηνοθεσία Μανώλης Δούνιας Ερμηνεύουν: Αλέξανδρος Μυλωνάς, Μάνος Βακούσης, Άννυ Λούλου, Ευγενία Αποστόλου, Κώστας Λάσκος, Δημήτρης Μαργαρίτης

Στον «Αμπιγιέρ» ο Ρόναλντ Χάργουντ σκιαγραφεί την ιδιόμορφη συναισθηματική σχέση του Σερ, ενός σαιξπηρικού ηθοποιού που τα καλύτερα χρόνια της καριέρας του είναι πια παρελθόν, και του Νόρμαν, του αφοσιωμένου αμπιγιέρ του, δημιουργώντας έτσι ένα από τα ουσιαστικότερα έργα για τη ζωή στο θέατρο και για τους ανθρώπους του θεάτρου.

Παρασκευή 21.00, Σάββατο 18.00 & 21.00

ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ

et moralite texnes plus

6 Μαϊου-5 Ιουνίου«…Et Moralite» του Oκτάβ Μιρμπώ 2η χρονιά

Σκηνοθεσία: Σταυρούλα Κοντοπούλου-Ζωή Μυλωνά

Ερμηνεύουν: Σταυρούλα Κοντοπούλου, Ζωή Μυλωνά, Γιάννης Παναγόπουλος, Γιώργος Φριντζήλας

Πρόκειται για την παρουσίαση για πρώτη φορά στην Ελλάδα των μονόπρακτων του Οκτάβ Μιρμπώ «Φάρσες και Ηθική (Farces et moralités)».

Η αγάπη είναι μία κοροϊδία και ο γάμος ένα τέλμα. Η πεποίθηση πως η πολιτεία παράγει κοινωνικό έργο έχει καταρρεύσει. Η εμπιστοσύνη του πολίτη στο κράτος έχει κλονιστεί ή μάλλον ποτέ δεν υπήρξε. Οι καταπιεστικοί νόμοι ανοίγουν δρόμους στην παραβατικότητα. Η τρομοκρατία είναι ένας πετυχημένος μηχανισμός της εξουσίας που δημιουργεί κατά κύριο λόγο αποδιοπομπαίους τράγους.

Το δηκτικό χιούμορ και η ευαισθησία του συγγραφέα μας υπενθυμίζει πως «είμαστε στο βούρκο μέχρι τα μπατζάκια κι ακόμα αυτάρεσκα χτενιζόμαστε».

Δευτέρα-Τρίτη 21.00, Τετάρτη 20.00

 to apotipoma2 texnes plus

2 Μαϊου-2 Ιουνίου«Το Αποτύπωμα» του Φίλιπ Ρίντλεη Σκηνοθεσία Αλέξανδρος Μπαλαμώτης Ερμηνεύουν: Ελένη Ουζουνίδου, Δημήτρης Μανδρινός

Συναρπαστικό, συγκινητικό και με σκοτεινό χιούμορ, το «Αποτύπωμα» θεωρείται πια ως μία από τις πιο ισχυρές εξερευνήσεις εγκλημάτων μίσους (και την ανάγκη της κοινωνίας να συντρίψει τη «διαφορά» ) που γράφτηκε ποτέ.

Η συνάντηση μιας μάνας με τον μοναδικό αυτόπτη μάρτυρα της δολοφονίας του μοναχογιού της. Αυτός θέλει να εξιλεωθεί απ’ αυτό που έζησε. Αυτή να μάθει ποιος εκτέλεσε το παιδί της. Μέσα σε λίγες ώρες, όσο δύσκολο και αν αποδειχτεί και για τους δυο, θα αναμετρηθούν με την αλήθεια και αναγκαστικά θα έρθουν αντιμέτωποι με τη δική τους μοναξιά.

Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 21.00 και Κυριακή στις 19.00

B’ ΣΚΗΝΗ-PLUS

9 Δεκεμβρίου-27 Ιανουαρίου

Milk and Cookies

Οι αγαπημένες μουσικές Κυριακές επιστρέφουν στη Β’ Σκηνή του Θεάτρου Οδού Κεφαλληνίας, τα πρωινά στις 12.30. Καλλιτεχνική επιμέλεια Θοδωρής Οικονόμου. To πρόγραμμα θα ανακοινωθεί σύντομα

3 Φεβρουαρίου-21 Μαρτίου

Αφιέρωμα στον μεγάλο Ρώσο ποιητή Αλέξανδρο Πούσκιν

Κάθε Κυριακή στις 12.30 ένα διαφορετικό αφιέρωμα στον Πούσκιν, με τη μορφή δραματοποιημένης και μουσικής αφήγησης. Συμμετέχουν: H Μάνια Παπαδημητρίου παρουσιάζει το «Ντάμα Πίκα», ο Θοδωρής Οικονόμου και η Στέλλα Αντύπα το «Μότσαρτ και Σαλιέρι» και η Φένια Παπαδόδημα και ο Γιώργος Παλαμιώτης το «Ο πέτρινος επισκέπτης (Δον Ζουάν)»

cleardot

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΕΚΤΟΣ ΑΘΗΝΩΝ

«H Κυρία Ντάλογουεϊ» της Βιρτζίνια Γουλφ Σκηνοθεσία: Μαρία Ξανθοπουλίδου Ερμηνεύουν: Φαίη Ξυλά, Στέλλα Αντύπα, Κατερίνα Φωτιάδη και ο Λόλεκ

Θεσσαλονίκη, Θέατρο Αυλαία 19-20-21 Οκτωβρίου

«‘Εμμα» με τη Μαρία Πρωτόπαππα Θεσσαλονίκη, Θέατρο Αυλαία 12-13-14 Οκτωβρίου Καβάλα, ΔΗΠΕΘΕ 30-31 Μαρτίου

Πάτρα, Λιθογραφείο 20-21 Απριλίου

«Αμπιγιέρ» του Ρόναλντ Χάργουντ Σκηνοθεσία Μανώλης Δούνιας

Πάτρα, Λιθογραφείο 10-11-12 Μαΐου

Κλείνοντας το πρόγραμμα, ανακοινώνουμε πως η performer Ελπίδα Ορφανίδου θα παρουσιάσει νέα της δουλειά στη Β’ Σκηνή του Θεάτρου Οδού Κεφαλληνίας.

Για το πλαίσιο και το χρόνο παρουσίασης θα υπάρξει νέα ανακοίνωση.

Επικοινωνία-προβολή στα ΜΜΕ Ανζελίκα Καψαμπέλη και  Έλενα Γρίβα 

Video

H ομάδα New Lab Theatre Company παρουσιάζει το έργο του Όσκαρ Ουάιλντ «Η Σημασία Να Είναι Κανείς Ειλικρινής»

Κάθε Σάββατο στις 19:00 στο Θεάτρο Αλκμήνη 

Κλείστε τις θέσεις σας εδώ

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων