Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
Γιώτα Δημητριάδη

Γιώτα Δημητριάδη

Πρώτη δημοσίευση 19/2/16 στο texnes-plus.blogspot.gr

 

«Εκείνο το ελάχιστο δηλητήριο που είναι απαραίτητο για να αφαιρέσει από την ψυχή την υπερβολική της υγεία».

 

Μια σκηνή άδεια, σκοτεινή, με μοναδική διακόσμηση γλόμπους που φωτίζουν ελάχιστα.
Στο κέντρο τέσσερις νέοι ηθοποιοί με στρατιωτικές στολές που παραπέμπουν σε άλλη χώρα… Και όλα αυτά επενδυμένα με υποβλητική μουσική που αναδεικνύει τις εικόνες που προκύπτουν από τις λέξεις τις οποίες λένε οι στρατιώτες της σκηνής...

 Αυτή είναι η πρώτη εντύπωση που αποκομίζει όποιος παρακολουθεί την παράσταση «Αναστατώσεις του οικότροφου Τέρλες» στο Θέατρο Πόρτα. Η Γεωργία Μαυραγάνη σκηνοθετεί τη σκοτεινή νουβέλα του Ρόμπερτ Μούζιλ και δημιουργεί μαζί με τη σούπερ ταλαντούχα τετράδα ηθοποιών ένα θεατρικό διαμάντι, που αξίζει την προσοχή μας.

 

«Οι αναστατώσεις του οικότροφου Τέρλες» ήταν το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα και, μολονότι το έγραψε σε ηλικία μόλις είκοσι πέντε ετών, συγκαταλέγεται, σύμφωνα με την εφημερίδα Die Zeit, ανάμεσα στα 100 αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Πρόκειται για ένα βιβλίο προφητικό, γιατί περιγράφει με ακρίβεια τις δικτατορίες του 20ού αιώνα. Παράλληλα αποτελεί μια θαυμάσια ανάλυση της εφηβείας, καθώς βασίζεται σε αληθινά γεγονότα.

 

Τα τέσσερα στρατιωτάκια λοιπόν, Μπάινεμπερκ, Ράιτινγκ, Τέρλες και Μπαζίνι, ακολουθώντας κατά κύριο λόγο τη φόρμα της λογοτεχνικής αφήγησης και πολύ σπάνια
τη δραματοποίηση, μας ταξιδεύουν στις σελίδες ενός εφηβικού ημερολογίου, όπου περιγράφονται λεπτομερώς όσα πέρασε ένας οικότροφος από τους συνομηλίκους τους στη στρατιωτική σχολή στην οποία φοιτούσε. Το bullying σε όλες τους τις εκφάνσεις κυριαρχεί επί σκηνής, αλλά ο Τέρλες, δηλαδή ο συγγραφέας-απλός θεατής, επομένως και συνένοχος...

 

Οι τέσσερις εξαιρετικοί ηθοποιοί (Βαγγέλης Αμπατζής, Γρηγόρης Μπαλάς, Βασίλης Σαφός και Μπλερίμ Δαμπιράι), ανεξάρτητα από το αν ξεκινούν από το ρόλο του θύτη ή του θύματος, ξεγυμνώνονται εκπληκτικά στη σκηνή, αποκαλύπτοντας τις πληγές και τα τραύματα των τεσσάρων χαρακτήρων. Διακρίνονται για το μοναδικό τους συγχρονισμό και την απίστευτη σκηνική τους ετοιμότητα.

 

 

 Η Γεωργία Μαυραγάνη προσεγγίζει το θέμα με τόλμη, αισθησιασμό ως προς την εφηβική σεξουαλικότητα, αλλά και με ευαισθησία ως προς τη σχολική βία ή τα ψυχικά τραύματα των ανεκπλήρωτων γονεϊκών προσδοκιών. Παίζει μοναδικά με τις σκηνικές ατμόσφαιρες και τις εναλλαγές και μας εκπλήσσει ευχάριστα για μια ακόμη φορά!

 

 

 ΥΓ: Προβληματισμό προκαλεί το γεγονός ότι στο ταμείο του θεάτρου υπάρχει η προειδοποίηση ότι η παράσταση περιέχει σκηνές που μπορεί να ενοχλήσουν τους θεατές και ότι είναι ακατάλληλη για θεατές κάτω των 15 ετών. Πρόκειται για ένα έργο που γράφτηκε πριν από 110 χρόνια! Σίγουρα θα έχουν ακούσει πολλά... 

 

 

 ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Σκηνοθεσία -Διασκευή: Γεωργία Μαυραγάνη

Βοηθός σκηνοθέτη: Ελίνα Ρίζου

Σκηνικά-κοστούμια: Άρτεμις Φλέσσα

Επιμέλεια κίνησης: Ρομάνα Λόμπατς

Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας

 

Παίζουν: Βαγγέλης Αμπατζής, Βασίλης Σαφός, Γρηγόρης Μπαλάς, Μπλερίμ Δαμπιράι

 

 

 

 

 Σε μια κεντρική και ιστορική στοά του κέντρου, στη στοά Κοραή,από τον περσινό χειμώνα η Βάνα Πεφάνη και ο Κώστας Αρζόγλου έχουν δημιουργήσει μια θεατρική κοιτίδα που όλο και περισσότερο κεντρίζει το ενδιαφέρον μας. Την Τετάρτη 28 Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκε συνέντευξη τύπου στον χώρο για την παρουσίαση του προγράμματος της νέας θεατρικής περιόδου 2016-2017.O καινούργιος θεατρικός χώρος της Αθήνας, UNDERGROUND, αφιερώνει το ρεπερτόριο  στο ελληνικό έργο. Ένα πάντρεμα παλαιότερων και νεότερων συγγραφέων με αφετηρία την Ελλάδα του σήμερα.

Ο Κώστας Αρζόγλου δήλωσε :''Έχω ανάγκη να κάνω ένα είδος θεάτρου που να ξεπλένει τα κύτταρα μου, αλλιώς να πάω σπίτι μου...Να εξαφανιστώ." 

Στον Πολυχώρο Underground παρουσιάζεται για δεύτερη χρονιά λόγω επιτυχίας, η παράσταση «Αυτός και το Πανταλόνι του» του Ιάκωβου Καμπανέλλη, με τον Κώστα Αρζόγλου, σε σκηνοθεσία Βάνας Πεφάνη από την Παρασκευή 14 Οκτωβρίου και κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή.

Ένας μονόλογος αντιπροσωπευτικό δείγμα της θεατρικής γραφής, του σημαντικού συγγραφέα Ιάκωβου Καμπανέλλη. Ένας μονόλογος, που ουσιαστικά είναι διάλογος: η σύγκρουση ενός αδύναμου άνθρωπου με το ανελέητο περιβάλλον του. Με το παρελθόν και το μέλλον του. Η μάχη ανάμεσα σε αυτά που ήθελε να κάνει και σε αυτά που τελικά έπραξε.                            

PICT0027.JPG

 

 

PICT0005.JPG

Ο συνάδελφος Γιάννης Γαβρίλης, που είδε πέρσι την παράσταση  ρώτησε τον Κώστα Αρζόγλου και την Βάνα Πεφάνη σχετικά με το "αλλιώς" που προσέγγιαν το κλασικό έργο του Ι. Καμπανέλλη

 

PICT0033.JPG

Ενώ η Βάνα Πεφάνη που έχει σκηνοθετήσει την παράσταση μας θύμισε την σημασία των σημείων στίξεως στα έργα του Ι. Καμπανέλη

PICT0026.JPG

Η παρουσίαση έκλεισε μελωδικά με την Έλενα Κοσμά να τραγουδά ζωντανά μπορείτε και εσείς να την απολαύσετε στα πλάνα που ακολουθούν. Η συνθέτης έχει γράψει την μουσική και για τις παραστάσεις να  “Να με θυμάσαι…”  και " Αυτός και το παντελόνι του" . 

 

 ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ ΠΕΡΙΟΔΟΥ 

ΟΚΤΩΒΡΗΣ – ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 2017

 “Να με θυμάσαι…” 

Καθημερινά από τη Δευτέρα 3 μέχρι την Τετάρτη 12 Οκτωβρίου

(εκτός Δευτέρας 10 Οκτώβριου)

Για 9 μόνο παραστάσεις

 

“Να με θυμάσαι…”, μια παράσταση σε συνεργασία της Γενικής Γραμματείας  Ισότητας Των Φύλων, του Κέντρου Έρευνας για Θέματα Ισότητας και του πολιτιστικού σωματείου ΠΕΤΡΑ, για δεύτερη χρονιά λόγω επιτυχίας στον Πολυχώρο Underground, καθημερινά από τη Δευτέρα 3 μέχρι την Τετάρτη 12 Οκτωβρίου (εκτός της Δευτέρας 10 Οκτωβρίου) για 9 μόνο παραστάσεις.

 

Έξι μονόλογοι και έξι τραγούδια, έξι απρόσμενες συναντήσεις, έξι εξομολογήσεις γυναικών που έγραψαν και γράφουν ιστορία. Έξι αφορμές για συγκίνηση και ελπίδα και γιατί όχι ,για μια καινούργια αρχή.

Γιατί είμαστε,  όσα έχουμε ζήσει και όσα έζησαν άλλοι πριν από μας. Είμαστε οι μνήμες και οι αναμνήσεις μας. Γιατί,  ότι θεωρείται αυτονόητο σήμερα, οφείλεται σε αγώνες άλλων ανθρώπων. Γιατί πρέπει να θυμάμαι για να μην ξεμακρύνω και εξαφανιστώ.

 

Συντελεστές:

Σύλληψη – σκηνοθεσία - οργάνωση: Βάνα Πεφάνη

Συγγραφή κειμένων : Σοφία Βασιλαντωνάκη, Γιάννης Καρκανεβάτος, Ελευθερία Κόμη, Έλενα Κοσμά, Παναγιώτης Μπαρμπαγιάννης, Βάνα Πεφάνη  

Κοστούμια: Άννα Μαχαιριανάκη

Μακιγιάζ: Αχιλλέας Χαρίτος

Βοηθός σκηνοθέτη: Βασίλης Αφεντούλης

 

Παίζουν: 

Σιμόνη Γιαννάτου, Σοφία Μανωλάκου, Aurore Marion, Νικολίνα Μουαίμη, Βάνα Πεφάνη

 

Πιάνο-τραγούδι:Έλενα Κοσμά

Δευτέρα 3 έως Τετάρτη 12 Οκτωβρίου στις 21.00 (εκτός Δευτέρας 10 Οκτωβρίου) 

 

Γενική είσοδος: 7 ευρώ

 

Διάρκεια παράστασης: 70 λεπτά

 

Απαραίτητη κράτηση λόγω περιορισμένου αριθμού θέσεων 

Τηλέφωνο κρατήσεων: 2130370342

 

 

«ΑΥΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΝΤΑΛΟΝΙ ΤΟΥ»

του Ιάκωβου Καμπανέλλη

με τον Κώστα Αρζόγλου

σκηνοθεσία Βάνα Πεφάνη

 

ΔΕΥΤΕΡΗ ΧΡΟΝΙΑ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ 

Από τις 14 Οκτωβρίου

Κάθε Παρασκευή  και Σάββατο στις 21.00 και Κυριακή στις 19.00

 

Στον Πολυχώρο Underground παρουσιάζεται για δεύτερη χρονιά λόγω επιτυχίας, η παράσταση «ΑΥΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΝΤΑΛΟΝΙ ΤΟΥ» του Ιάκωβου Καμπανέλλη, με τον Κώστα Αρζόγλου, σε σκηνοθεσία Βάνας Πεφάνη από την Παρασκευή 14 Οκτωβρίου και κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή.

 

Ένας μονόλογος αντιπροσωπευτικό δείγμα της θεατρικής γραφής, του σημαντικού συγγραφέα Ιάκωβου Καμπανέλλη. Ένας μονόλογος, που ουσιαστικά είναι διάλογος: η σύγκρουση ενός αδύναμου άνθρωπου με το ανελέητο περιβάλλον του. Με το παρελθόν και το μέλλον του. Η μάχη ανάμεσα σε αυτά που ήθελε να κάνει και σε αυτά που τελικά έπραξε. 

Τελματωμένες οι ελπίδες, γελασμένα τα όνειρα, απροσπέλαστος ο έρωτας∙ και η στέρηση, η μοναξιά, η κοινωνική καταπίεση και η εκμετάλλευση… Η συνείδησή του ασφυκτιά. «Αν μπορούσα θα’ φευγα πρώτος», μας εξομολογείται. Αλλά δεν πρόκειται να φύγει. Άλλωστε, σ’ όλη του τη ζωή πάντοτε “ήθελε”, μα ποτέ δεν “μπόρεσε”…

Κοινές, βέβαια, οι καταστάσεις, αλλά δραματικές∙ καθημερινός και μικρός ο “Αυτός”, άλλα γνήσιος∙ οι φθόγγοι του σπαραγμού του, αντίκρισμα των δικών μας βουβών αναστεναγμών η σιωπηρή υποταγή του, προβολή της δικιάς μας εσωτερικής αδυναμίας.

Αυτά ακριβώς είναι τα στοιχεία, που ανασύρουν τον ήρωα του μονόπρακτου πέρα από την ασημαντότητα του καθημερινού στην καθολικότητα του Ανθρώπινου∙ και σε σημείο τέτοιο, που ο «Αυτός» να αποκτά διαστάσεις συμβόλου. “Αυτός”, που τ’ όνομά του — σίγουρα — είναι “μέγα πλήθος”.

 

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ: 

Σκηνοθεσία: Βάνα Πεφάνη

Σκηνικά: Γιώργος Λυντζέρης

Κοστούμια: Άννα Μαχαιριανάκη

Φωτισμοί: Αργύρης Θέος

Μουσική: Έλενα Κοσμά- ORESTIS

Κίνηση: Αριστοτέλης Μαγουλάς

Βοηθοί σκηνοθέτη : Μαρία Γιουρμετάκη - Ανδρέας Παπαδάκης

 

ΠΑΙΖΟΥΝ:

Κώστας Αρζόγλου, Πάνος Μπόρας

 

Μέρες και ώρες παραστάσεων 

Παρασκευή 21:00

Σάββατο 21:00

Κυριακή 19:00

 

Τιμές εισιτηρίων: 

Γενική είσοδος:12 ευρώ

Μειωμένο: 8 ευρώ 

 

Διάρκεια παράστασης: 60 λεπτά

 

DELETE - PHOTO_1.JPG

«DELETE»

«Σοβαρό ατύχημα επιβάτη» της Βάνας Πεφάνη

«Θεριά» του Παναγιώτη Μπαρμπαγιάννη

 

Έναρξη Δευτέρα 24 Οκτωβρίου

Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00

 

To «DELETE» είναι δυο μονόπρακτα με κοινό θέμα το bulling.

To «Σοβαρό ατύχημα επιβάτη» της Βάνας Πεφάνη, βραβευμένο μονόπρακτο στο Α’ Εργαστήρι θεατρικής γραφής Εθνικού Θεάτρου, που παρουσιάστηκε πέρσι στο Εθνικό σε μορφή αναλογίου και τα «Θεριά» του Παναγιώτη Μπαρμπαγιάννη. 

 

Διαγραφή. Σωτηρία και θάνατος. Απόφαση και παραίτηση. Επιλογή και εξαναγκασμός. Σ’ αυτή τη δύσκολη ισορροπία κινούνται τα δύο έργα που συνθέτουν το Delete. 

.

«Επειδή το αδοκίμαστο και τ'απ'αλλού φερμένο δεν τ' αντέχουν οι άνθρωποι» γράφει ο Οδυσσέας Ελύτης στο Μονόγραμμα.

Στο βραβευμένο έργο της Βάνας Πεφάνη, «Σοβαρό ατύχημα επιβάτη», ότι έγινε διαγράφεται ίσως, με τη λέξη συγνώμη. 

Στα «Θεριά» του Παναγιώτη Μπαρμπαγιάννη η διαγραφή παραμένει λεκές ανεξίτηλος, μια βρωμιά που απλώνει συνεχώς και καλύπτει τα πάντα.

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Σκηνοθεσία - φωτισμοί:  Κοραής Δαμάτης

Σκηνικά – κοστούμια: Γιώργος Λυντζέρης 

Βοηθός σκηνοθέτη: Τζίνα Μιάρη

ΠΑΙΖΟΥΝ: 

Βασίλης Αφεντούλης, Αντώνης Καραθανασόπουλος, Τζίνα Μιάρη, Νικολίνα Μουαίμη, Ντέπυ Πάγκα, Βάνα Πεφάνη, Γιώργος Τσιάλος και Γιάννης Στεφόπουλος

 

Μέρες και ώρες παραστάσεων 

Δευτέρα: 21:00

Τρίτη: 21:00

 

Τιμές εισιτηρίων: 

Γενική είσοδος: 12 ευρώ

Μειωμένο: 10 ευρώ

 

Διάρκεια παράστασης:  110 λεπτά

 

 

parelasi.jpg

«Η Παρέλαση»

Της Λούλας Αναγνωστάκη

 

Από τις 26 Οκτωβρίου

Κάθε Πέμπτη στις 21.30

 

 

Στον Πολυχώρο UNDERGROUND παρουσιάζεται η παράσταση «Η Παρέλαση» της Λούλας Αναγνωστάκη, από τις 26 Οκτωβρίου και κάθε Πέμπτη στις 21:30.

 

Δύο αδέλφια, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι, βρίσκονται κλεισμένα σ’ ένα δωμάτιο. Από την πλατεία ακούγονται εμβατήρια και τυμπανοκρουσίες. Μέσα σ’ έναν ιστό αβεβαιότητας και αγωνίας που η συγγραφέας υφαίνει αριστοτεχνικά, τα αδέλφια καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι το δίχως άλλο θα γίνει παρέλαση κάτω από το σπίτι τους. Καθ' όλη τη διάρκεια της αναμονής, τα αδέλφια ανατρέχουν στο σκοτεινό τους παρελθόν και ανταλλάσσουν τραυματικές εμπειρίες, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να επικοινωνήσουν. 

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Σκηνοθεσία: Νίκος Δημητρόπουλος

Σκηνικά – κοστούμια: Λαλούλα Χρυσικοπούλου

Ήχος: Πάνος Τσεκούρας

Αφίσα: Δημοσθένης Γαλλής

 

ΠΑΙΖΟΥΝ: 

Ανθή Κάντα, Κωνσταντίνος Μακριδάκης 

 

Κάθε Πέμπτη στις 21.30

 

Τιμές εισιτηρίων:

Γενική είσοδος: 10 ευρώ

Μειωμένο: 8 ευρώ

Ανέργων – ατέλειες: 5 ευρώ

ΠΑΙΔΙΚΗ ΣΚΗΝΗ

«ΠΑΡΑΜΥΘΟΛΟΓΙΟ»

Της Άννας Τριτσαρώλη

Σε σκηνοθεσία Κώστα Αρζόγλου

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΕΝΗ ΠΡΕΜΙΕΡΑ: 

ΚΥΡΙΑΚΗ 16 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΣΤΙΣ 11:00 

 

Κάθε Σάββατο στις 11:00 και Κυριακή στις 11:00 & στις 13:00

 

Τον φετινό χειμώνα, με έναν εξαιρετικά πρωτότυπο τρόπο μέσα από τα δωμάτια του θεάτρου UNDERGROUND, οι μικροί θεατές, οι γονείς τους αλλά και οι εκπαιδευτικοί θα παρακολουθήσουν τις διδακτικές περιπέτειες από το «ΠΑΡΑΜΥΘΟΛΟΓΙΟ» και θα οδηγηθούν στο μαγικό, διαδραστικό και συμβουλευτικό ταξίδι των ηρώων του. Ένα ταξίδι στις αξίες, τα συναισθήματα και τη φαντασία!!

Θα επιβιβαστούν σε ένα roller coaster ξέφρενης πορείας και θα απογειωθούν μέσα από μουσική, χορό, χρώματα, γέλιο, συγκίνηση αλλά και διδάγματα που προσφέρει η παράσταση αυτή με οδηγό την εφευρετικότητα, την έμπνευση και την δημιουργικότητα.

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: Άννα Τριτσαρώλη

ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΔΙΑΣΚΕΥΗ: Γιώργος Τσιάλος και Βίλλυ Τερτίπη

ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Κώστας Αρζόγλου

ΜΟΥΣΙΚΗ: Κώστας Χαριτάτος 

ΣΚΗΝΙΚΑ: Τέλης Καρανάνος

ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ: Αλεξάνδρα Σιάφκου

ΚΙΝΗΣΙΟΛΟΓΙΑ: Ηλίας Μαλισιώβας

ΒΟΗΘΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ: Νερίνα Καμπασάκη

ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΣ: Μαρία Γιουρμετάκη

 

ΠΑΙΖΟΥΝ: 

Γιώργος Τσιάλος, Καλή Δάβρη και η Νατάσα Κρητικού

 

Μέρες και ώρες παραστάσεων:

Σάββατο: 11:00

Κυριακή: 11:00 & 13:00

 

Τιμή εισιτηρίων: 8 ευρώ

 

Διάρκεια παράστασης: 75 λεπτά 

 

 

 

 

 

Με εντατικούς ρυθμούς και έξαρση δημιουργικότητας δουλεύει αυτή την περίοδο ο Νίκος Χατζόπουλος, καθώς την Κυριακή έχει προγραμματιστεί η πρεμιέρα του εκπληκτικού «Θεατροποιού», ενώ συνεχίζονται και οι πρόβες για τη «Δωδέκατη Νύχτα» που ο ίδιος μετέφρασε. Παράλληλα ετοιμάζει το νέο πρότζεκτ «Συνέβη στην Ελλάδα», στο πλαίσιο του οποίου θα παρακολουθήσουμε σε επτά παραστάσεις, μία κάθε μήνα, σημαντικά ιστορικά γεγονότα της σύγχρονης ιστορίας μας με αμφιλεγόμενες προσεγγίσεις και ερμηνείες. Συναντηθήκαμε πού αλλού; Στο φουαγιέ ενός θεάτρου, ανάμεσα στις πρόβες για το έργο του Σαίξπηρ και εκείνο του Μπέρνχαρντ, και μιλήσαμε για όλα όσα τον απασχολούν αυτό το διάστημα. Η συζήτηση με τον Νίκο Χατζόπουλο είναι απολαυστική, ζωντανή, σπαρταριστή, πάλλεται όπως οι φωνητικές χορδές του Θεατροποιού πάνω στο σανίδι. Θυμώνει, χαίρεται, λυπάται, προβληματίζεται, κατηγορεί, αναρωτιέται, μα πάνω από όλα ζει και ελπίζει...

 

 theatropoio.jpg

 

Όλα τα πρόσωπα των έργων του Τόμας Μπέρνχαρντ κινούνται στο τρίπτυχο που ορίζεται από τις ιδιότητες επιτυχημένη διάνοια-αποτυχημένη διάνοια-αφηγητής. Εσείς στον «Θεατροποιό» που θα ξαναδούμε από την Κυριακή 2 Οκτωβρίου στο Θέατρο Πόρτα ποια από αυτές αντιπροσωπεύετε;

Όντως τα πρόσωπά του επιτελούν μία απ’ αυτές τις τρεις λειτουργίες. Είναι οι αφηγητές της ιστορίας τους στο κοινό. Παράλληλα, είναι πρόσωπα εξαιρετικά, που αποβλέπουν σε υψηλούς στόχους τους οποίους φιλοδοξούν να πετύχουν. Αλλά είναι και αποτυχημένα, λες και το υψηλό που παλεύουν να κατακτήσουν είναι κάτι ουτοπικό ή ανέφικτο ή αόριστο. Στα έργα, όμως, που βασίζονται σε έναν κεντρικό ρόλο που στην ουσία μονολογεί, οι ήρωες συγκεντρώνουν και τα τρία χαρακτηριστικά μαζί.

Έτσι και ο Μπρουσκόν, ο Θεατροποιός που υποδύομαι στην παράσταση, από τη μια μάς αφηγείται την ιστορία του: είναι ένας θιασάρχης που περιοδεύει στην επαρχία παρουσιάζοντας το έργο που ο ίδιος έχει γράψει και στο οποίο παίζει η οικογένειά του. Ταυτόχρονα είναι η επιτυχημένη διάνοια, δηλαδή έχει ένα μεγαλόπνοο στόχο, φιλοδοξεί το έργο που έχει γράψει, η «κωμωδία» του, να καλύπτει όλη τη σύγχρονη ιστορία, από την εποχή του Ιουλίου Καίσαρα μέχρι σήμερα. Παρελαύνουν λοιπόν από το κείμενό του όλες οι εμβληματικές προσωπικότητες, από τον Ιούλιο Καίσαρα και τον Νέρωνα, μέχρι τον Τσόρτσιλ και τον Χίτλερ, τον Ναπολέοντα και τη Μαντάμ Κιουρί. Αυτός είναι ένας μεγαλόπνοος στόχος, ένας ευγενής σκοπός.

Παράλληλα εκπροσωπεί το ουτοπικό και το ανέφικτο. Γιατί ένας τέτοιος στόχος δεν μπορεί να επιτευχθεί σε εχθρικές συνθήκες. Και, όταν λέω «εχθρικές συνθήκες», εννοώ και εσωτερικές, δηλαδή τη μεγαλομανία του, τη σχέση που έχει με τα παιδιά του, που τα βρίζει και τα θεωρεί ατάλαντα και μαζί ταλαντούχα, αλλά και τον περίγυρό του, που είναι οι διάφορες πιάτσες στις οποίες παίζεται η παράσταση. Πιάτσες κατά κύριο λόγο ανοργάνωτες, από ανθρώπους αδαείς, μέσα στην μπόχα από τα χοιροτροφεία. Οι εξωτερικές συνθήκες δηλαδή κάθε άλλο παρά συμβαδίζουν με τον ευγενή σκοπό του Μπρουσκόν και το έργο του. Συνάμα ο ίδιος βρίζει τους συμπατριώτες του, βρίζει την Αυστρία. Τους θεωρεί αμόρφωτους, αγράμματους, και τους κατηγορεί ότι κατά βάθος είναι όλοι τους ναζί. Υπάρχουν συνεπώς και εξωτερικοί και εσωτερικοί παράγοντες που αντίκεινται στην επίτευξη αυτού του μεγαλεπήβολου στόχου.

Με τον Ακύλλα Καραζήση συνεργάζεστε πολλά χρόνια. Άλλοτε σας βλέπουμε μαζί στη σκηνή, άλλοτε σκηνοθετείτε από κοινού την παράσταση. Τώρα στον «Θεατροποιό» εκείνος σκηνοθετεί και εσείς παίζετε. Τι σας οδήγησε σε αυτή την επιλογή;

Ήταν δύσκολο να σκηνοθετήσουμε μαζί το συγκεκριμένο έργο, διότι βασίζεται σε έναν κεντρικό ρόλο. Στις προηγούμενες δουλειές, όταν υπήρχε συν-σκηνοθεσία, ήταν μοιρασμένες οι αρμοδιότητες, ο ένας μπορούσε να παρατηρεί τι έκανε ο άλλος. Εγώ είμαι από τους ηθοποιούς που έχω ανάγκη το σκηνοθέτη, το τρίτο μάτι από κάτω να με καθοδηγεί. Υπό αυτή την έννοια λοιπόν δεν μπορούσα να επωμιστώ έναν τόσο μεγάλο ρόλο, έχοντας ταυτόχρονα στο νου μου και τη σκηνοθεσία.

 

Ποιος πρότεινε το συγκεκριμένο έργο;

Μαζί το σκεφτήκαμε.

 Αυτόν το συνδυασμό της προσπάθειας του Θεατροποιού με πράγματα που δεν συμβαδίζουν τον εντοπίζετε σήμερα και στην ελληνική θεατρική πραγματικότητα;

Η προσπάθεια των ανθρώπων του θεάτρου περιέχει μερικές φορές και το μεγαλόπνοο και το γελοίο. Γιατί, όταν αυτοί οι στόχοι δεν επιτυγχάνονται, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι και γελοίο. Μπορεί να είναι από αποκαρδιωτικό μέχρι ντροπιαστικό. Πολλές φορές οι άνθρωποι του θεάτρου παλεύουμε για κάτι πολύ υψηλό που η υλοποίησή του δεν ευνοείται από τις επικρατούσες συνθήκες. Υπάρχουν βέβαια και οι εξωτερικοί παράγοντες. Θεωρούμε δεδομένο ότι ο κόσμος συμβαδίζει με τη δική μας άποψη, αλλά δεν ισχύει πάντα αυτό. Ο κόσμος έχει τα δικά του προβλήματα, τα δικά του θέματα, ή έχει μάθει να σκέφτεται μέχρι ένα σημείο. Όταν αυτό που θέλει ο θεατής ταυτίζεται με αυτό που προσφέρει ο καλλιτέχνης, είναι μια ευτυχής συγκυρία, όμως δεν είναι ο κανόνας.

 Ετοιμάζετε για το Εθνικό Θέατρο το πείραμα «Συνέβη στην Ελλάδα», στο πλαίσιο του οποίου σε επτά παραστάσεις θα παρακολουθήσουμε σημαντικά γεγονότα της σύγχρονης ιστορίας μας. Ιστορικά γεγονότα, με αμφιλεγόμενες προσεγγίσεις και ερμηνείες, όπως διαβάσαμε στο δελτίο Τύπου. Αναρωτιέμαι λοιπόν αν το ότι «ο κόσμος έχει μάθει να σκέφτεται μέχρι ένα σημείο», όπως αναφέρατε πριν, ήταν η αιτία που πέρυσι κατέβηκε η «Ισορροπία του Nash» πριν καλά καλά ανέβει με εντολή του καλλιτεχνικού διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου. Επίσης πριν από λίγες μέρες η παράσταση του γνωστού blogger Πιτσιρίκου αποσύρθηκε εξαιτίας πιέσεων που ασκήθηκαν προτού καν ανακοινωθεί από το Θέατρο Τέχνης. Πώς τα σχολιάζετε όλα αυτά;

Εγώ θα έλεγα το εξής: Να αφήσουν ήσυχο το θέατρο! Το θέατρο έχει τους δικούς του τρόπους, τους δικούς του νόμους. Το ότι, για παράδειγμα, παρουσιάζουμε επί σκηνής έναν εγκληματία δεν σημαίνει ότι υιοθετούμε και τη δράση του. Το θέατρο, η σκηνή του θεάτρου, είναι ένας χώρος πειραματισμού, είναι μια μεταφορά, δεν είναι η πραγματικότητα. Υπό αυτή την έννοια στη σκηνή του θεάτρου επιτρέπεται οτιδήποτε. Η Τέχνη, διαχρονικά, ακόμα και αν παρεκκλίνει από την κοινώς νοούμενη «καλή συμπεριφορά», χρησιμοποιεί τη μυθοπλασία με τρόπο μεταφορικό. Βλέπουμε πάρα πολλές κινηματογραφικές ταινίες με ακραίες και εντελώς απαράδεκτες συμπεριφορές. Αυτό δεν σημαίνει ότι τις παρουσιάζουν ως πρότυπο, αντίθετα τις προβάλλουν σαν ένα μεταφορικό παραμύθι, σαν τροφή για σκέψη και στοχασμό. Όποιος παρουσιάζει κάτι δεν συνεπάγεται ότι το υιοθετεί κιόλας. Η σκηνή είναι μια μεταφορική έννοια, η σκηνή δεν παρουσιάζει τη ζωή. Σε αυτή είναι δυνατό να παρουσιαστούν τα πιο ακραία τέρατα. Αυτό σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι υιοθετείται η συμπεριφορά τους.

 Η ελληνική κοινωνία γιατί δεν το καταλαβαίνει αυτό; Είναι ανώριμη; Ακαλλιέργητη; Τι φταίει;

Αυτοί που αντιδρούν είναι οι ημιμαθείς. Αντιδρούν άνθρωποι που νομίζουν ότι έχουν γνώση επί παντός επιστητού, αλλά όχι περί Τέχνης. Και δεν είναι τυχαίο ότι αντιδρούν πριν καν δουν το αποτέλεσμα. Συνήθως αυτοί οι άνθρωποι, άσχετοι με την Τέχνη, δεν στοχεύουν στο ίδιο το καλλιτεχνικό γεγονός, αλλά το χρησιμοποιούν για να χτυπήσουν άλλους στόχους. Όταν, για παράδειγμα, ανέβηκε μια παράσταση βασισμένη στο βιβλίο «Ο αγών μου» του Χίτλερ, δεν είπε κανένας τίποτα.

 Γιατί πιστεύετε πως συνέβη αυτό;

Γιατί δεν βρέθηκε κάποιος «έξυπνος» να ρίξει τη σπίθα. Πολλές φορές έχουμε δει αντιδράσεις εκ των υστέρων. Για παράδειγμα, στην παράσταση της Λένας Κιτσοπούλου με θέμα τον Αθανάσιο Διάκο, αντέδρασαν μερικούς μήνες μετά! Επειδή κάποιος, για λόγους σκοπιμότητας, χρησιμοποίησε ένα καλλιτεχνικό γεγονός που, όπως ανέφερα πριν, εξυπηρετεί άλλους σκοπούς, όχι να διδάξει ιστορία, για να πλήξει κάποιον πολιτικά.

 Ας μείνουμε στην πολιτική και ας πάμε σε ένα κίνημα που είχε και πολιτικούς στόχους, το «Κίνημα Σφενδόνη». Ήσασταν από τους ενεργούς καλλιτέχνες. Θα ήθελα να κάνετε μια μικρή απoτίμηση των πρώτων συναντήσεων. Γιατί από όσο ξέρω, οι προσπάθειες συνεχίζονται ακόμη εκεί. 

Η αντίδραση δεν ήταν τόσο απέναντι στον καλλιτεχνικό διευθυντή όσο ενάντια στον υπουργό. Θέλω να πω ότι ο επίδοξος καλλιτεχνικός διευθυντής με τον τρόπο που ήξερε να λειτουργεί, με τα περιθώρια που του είχαν δώσει, λειτούργησε κατ’ αυτό τον τρόπο. Υπεύθυνοι ήταν εκείνοι που τον έβαλαν σε αυτή τη θέση και δεν του εξήγησαν τα δεδομένα της ελληνικής πραγματικότητας. Εκείνοι ήταν οι υπεύθυνοι και δεν έπαθαν τίποτα. Παρέμειναν στη θέση τους. Παραιτήθηκε ο Γιαν Φαμπρ. Καλά έκανε και παραιτήθηκε έπειτα από όλα όσα έγιναν, όμως αυτή η διαμαρτυρία δεν είχε να κάνει με τον ίδιο ως καλλιτέχνη ούτε με το γεγονός ότι είναι ξένος. Διεθνώς συμβαίνει αυτό, η Τέχνη δεν έχει σύνορα. Το θέμα είναι ότι ορισμένοι εκ των υστέρων χαρακτήρισαν αυτή την αντίδραση ως μικρόνοια Ελλήνων «καλλιτεχνίσκων» που εξεγέρθηκαν επειδή «θίχτηκαν τα συμφέροντά τους». Δεν ήταν αυτό.

Αναφέρεστε σε δημοσιογράφους; Σας άκουσα στη δεύτερη ή στην τρίτη νομίζω συνάντηση στη «Σφενδόνη» πολύ θυμωμένο απέναντι στους δημοσιογράφους.

Ναι. Γιατί κάποιοι δημοσιογράφοι υποκινούνται δυστυχώς από συμφέροντα. Κατευθύνονται και θέλουν να κατευθύνουν. Ορισμένοι δημοσιογράφοι λοιπόν με έναν πολύ προκλητικό τρόπο διαστρέβλωσαν τα γεγονότα ή τα παρουσίασαν ελλιπώς ώστε να εξυπηρετήσουν αυτό που ήθελαν να εξυπηρετήσουν…

 Πώς τα παρουσίασαν δηλαδή;

Όπως σας είπα και πριν. Υποστήριξαν ότι οι Έλληνες καλλιτέχνες από φθόνο, από μικρόνοια και από άγνοια εναντιώθηκαν στον Γιαν Φαμπρ. Κανείς δεν εναντιώθηκε στον Γιαν Φαμπρ ως καλλιτέχνη. Τον Γιαν Φαμπρ τον εκτιμούν όλοι για την καλλιτεχνική του δουλειά. Το ότι από τη θέση που ανέλαβε δεν μπορούσε να αντεπεξέλθει –και ποσοστό ευθύνης φέρει και ο ίδιος, γιατί δεν είχε ενημερωθεί, επειδή δεν είχε χρόνο να επεξεργαστεί τα στοιχεία– αυτό τον βαραίνει. Όμως ορισμένοι δημοσιογράφοι το πρόβαλαν διαφορετικά λέγοντας: «Πώς τολμάνε αυτοί οι καλλιτεχνίσκοι να σταθούν ενάντια στον Γιαν Φαμπρ;»

 Ένα άλλο ζήτημα που σας άκουσα να θίγετε στη «Σφενδόνη» αφορούσε τις επιχορηγήσεις.

Την περίοδο που υπήρχε ο θεσμός των επιχορηγήσεων το ελληνικό θέατρο έκανε ένα ποιοτικό άλμα. Ομάδες και καλλιτέχνες λειτουργούσαν πολύ δημιουργικά και ανέβασαν τον πήχη στο ελληνικό θέατρο. Από τη δεκαετία του ’90 μέχρι την κρίση, διάστημα κατά το οποίο ήταν σε εφαρμογή ο θεσμός των επιχορηγήσεων, είχαμε, ας μου επιτραπεί η έκφραση, μια «αλλαγή πίστας» στο ελληνικό θέατρο. Σήμερα πιστεύω πως έχουμε πολύ υψηλό δυναμικό στο ελληνικό θέατρο από άποψη προσώπων, καθώς υπάρχουν εκπαιδευμένοι νέοι ηθοποιοί και ταλαντούχοι και εμπνευσμένοι καλλιτέχνες, όμως πάσχουμε όσον αφορά την υποστήριξη της πολιτείας. Δεν μιλώ μόνο για την οικονομική ενίσχυση, αλλά και για τη δημιουργία δομών, ώστε ο πολιτισμός να ανθήσει και να επικοινωνηθεί διεθνώς.

 Δεν υπήρχε και ένα μεγάλο θέμα για τα κριτήρια με τα οποία δίνονταν οι επιχορηγήσεις όλα τα προηγούμενα χρόνια;

Τα κριτήρια πολλές φορές άλλαζαν… Δεν έχει σημασία αυτό. Κάποιοι άνθρωποι οι οποίοι επιχορηγήθηκαν πρόσφεραν πάρα πολλά στο ελληνικό θέατρο. Ο Λευτέρης Βογιατζής δεν θα μπορούσε να υπάρχει χωρίς αυτόν το θεσμό και είναι σημαδιακό που έφυγε από κοντά μας τη στιγμή που έπαψε να πληρώνει τις πρόβες των ηθοποιών του. Ο Λευτέρης Βογιατζής έκανε τη δουλειά που έκανε γιατί έκανε εξίμισι μήνες πρόβα αλλά πλήρωνε τους ηθοποιούς του από την πρώτη μέρα. Στην τελευταία δουλειά που προσπαθούσε να κάνει, τον «Οιδίποδα» και την επανάληψη της παράστασης «Θερμοκήπιο», επειδή είχαν κοπεί οι επιχορηγήσεις δεν είχε τη δυνατότητα να πληρώνει τους ηθοποιούς του. Αυτό του είχε στοιχίσει πάρα πολύ. Με το θάνατο του Λευτέρη Βογιατζή ήταν σαν να έκλεισε ένας κύκλος στο ελληνικό θέατρο, κατά τον οποίο χάρη στη στήριξη της πολιτείας μπορούσαν ορισμένοι άνθρωποι, που δεν βασίζονταν μόνο στο ταμείο, να δημιουργήσουν κάτι και να το προσφέρουν στο κοινό, ανοίγοντας προοπτικές, ανεβάζοντας τον πήχη και κερδίζοντας το κοινό σιγά σιγά. Σε αυτούς περιλαμβάνονται και οι άνθρωποι του Θεάτρου Αμόρε, στο οποίο είχα δουλέψει πολλά χρόνια. Θέλω να πω δηλαδή ότι ο θεσμός των επιχορηγήσεων, ανεξάρτητα από το αν αυτές δίνονταν με τα σωστά κριτήρια, βοήθησε πάρα πολύ.

Ακολούθησε η κρίση και δεν υπάρχουν πλέον χρήματα. Βέβαια το γεγονός ότι το πρώτο πράγμα που κόβεται σε περιόδους κρίσης είναι τα κονδύλια για τον πολιτισμό είναι τραγικό. Είναι σαν να μην αναγνωρίζουμε την πολιτική και κοινωνική αξία του πολιτισμού. Αυτό που με ενόχλησε επίσης πάρα πολύ ήταν που ένας από τους τελευταίους υπουργούς Πολιτισμού χαρακτήρισε τις επιχορηγήσεις «κρατικά συσσίτια». Τραβώντας ένα ξεδιάντροπο Χ σε όλη την άνθηση του ελληνικού θεάτρου.

 

ο θεατροποιός-40_.jpg

Ας περάσουμε σε ένα άλλο θέμα. Γενικότερα κυριαρχεί η αντίληψη σε πολλούς ότι υπάρχει ένα «δύσκολο» είδος θεάτρου, ένα «κουλτουριάρικο» θέατρο…

Για μένα η πρόκληση και το πολύ ενδιαφέρον, και η μαγκιά ίσως, είναι να έχουμε να πούμε κάτι και για τον αμύητο και για το μυημένο θεατή. Ο Πίτερ Μπρουκ είχε πει κάποτε όταν τον ρώτησαν αν το θέατρο μπορεί να αλλάξει τον κόσμο: «Δεν ξέρω αν μπορεί, αλλά σε κάθε παράσταση είναι πολύ πιθανό να υπάρξει ένας άνθρωπος που θα του ανοιχτεί μια πορτούλα σε αυτό που βλέπει». Αυτό νομίζω είναι και αυτό που μας συντηρεί ως καλλιτέχνες. Ότι ενδεχομένως μέσα σε όλον αυτό τον κόσμο μπορεί ένας άνθρωπος να επηρεαστεί από αυτό που βλέπει. Μπορεί αυτό να είναι ουτοπία, όμως δεν έχει σημασία. Αυτό σου δίνει δύναμη να συνεχίσεις.

Βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η παρακολούθηση του θεάτρου ξεκινά σαν εκπαίδευση από τα σχολεία. Αν τη θεατρική δραστηριότητα στα σχολεία την αντιμετωπίζουμε ως πολυτέλεια ή αγγαρεία, ως κάτι που αφορά μόνο τους κουλτουριάρηδες, τότε καλλιεργούμε αυτομάτως μια λάθος αντίληψη πάνω στο συγκεκριμένο θέμα.

 Ευτυχώς υπάρχουν και ιδιωτικές πρωτοβουλίες που συμβάλλουν στη θεατρική εκπαίδευση των παιδιών, όπως αυτή του Θεάτρου Πόρτα που φιλοξενεί και τον «Θεατροποιό». Εσείς θυμάστε την πρώτη παράσταση που είδατε ως παιδί;

Όταν ήμουν τριών ετών, οι γονείς μου δεν είχαν πού να με αφήσουν και με πήραν μαζί τους στο θέατρο, έτσι είδα την παράσταση «Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια» με τον Βασίλη Διαμαντόπουλο και τη Μαρία Αλκαίου. Μάλιστα εκ των υστέρων έμαθα ότι έπαιζε και η Ξένια Καλογεροπούλου, όμως τότε ήμουν τριών ετών και δεν μπορούσα να την αναγνωρίσω. Αυτή ήταν η πρώτη παράσταση που είδα στη ζωή μου.

 Πάντως δεν ήσασταν από τα παιδάκια που ήθελαν από μικρά να γίνουν ηθοποιοί.

Όχι, στα είκοσι οκτώ αποφάσισα να γίνω ηθοποιός.

 Πώς σας προέκυψε;

Ήδη από έφηβος ενδιαφερόμουν για το θέατρο, έβλεπα παραστάσεις. Σπούδασα αρχιτεκτονική και στη διάρκεια των σπουδών μου συνδέθηκα και για πολιτικούς λόγους με φοιτητικές ομάδες που έκαναν καλλιτεχνική δουλειά. Επειδή το θέατρο με γοήτευε πολύ, έπαιξα και σκηνοθέτησα παραστάσεις, χωρίς να με ενδιαφέρει όμως επαγγελματικά. Κάποια στιγμή, τελειώνοντας το Πολυτεχνείο, πήγα και σε μια δραματική σχολή, χωρίς να έχω αποφασίσει ακόμη αν θα γινόμουν ηθοποιός. Τελείωσα τη σχολή, εργαζόμουν κανονικά ως αρχιτέκτονας και κάποια στιγμή, στα είκοσι οκτώ, κατάλαβα ότι με αφορούν μόνο η υποκριτική και το θέατρο.

Στο θέατρο λοιπόν εφαρμόζετε κάποιες δικές σας μεθόδους υποκριτικής για να μας γοητεύετε όταν βρίσκεστε επί σκηνής. Στη ζωή ποιες είναι οι προσωπικές σας «μέθοδοι» για να τη ζείτε πιο έντονα;

Πολύ μεγάλη κουβέντα… Νομίζω πως μοναδικός σκοπός της ζωής δεν είναι άλλος από το να δίνεις και να παίρνεις αγάπη. Δεν είμαι από εκείνους που ψάχνουν το νόημα της ζωής. Θεωρώ πως δεν έχει κανένα νόημα. Δεν έχει νόημα να ψάχνουμε το νόημα. Δεν πιστεύω ούτε σε προηγούμενη ζωή ούτε σε μετά θάνατον ζωή και θεωρώ πως αυτό που μας κρατά ζωντανούς και γεμίζει τη βραχύχρονη ύπαρξή μας, γιατί είμαστε κοινωνικά ζώα, είναι το τι μπορούμε να κάνουμε ο ένας στον άλλον. Και επειδή ζούμε πολύ καλύτερα δίνοντας καλό ο ένας στον άλλον, νομίζω πως αυτό ονομάζεται τρόπος και σκοπός ζωής. Στην πράξη βέβαια παρεισφρέουν πολλά πράγματα που πληγώνουν αυτόν το σκοπό, παρεισφρέουν και οι εγωισμοί, οι ατομικές μικροφιλοδοξίες ή οι αρνητικές πλευρές μας, αλλά αυτό δεν μας διευκολύνει να ζούμε καλύτερα. Νομίζω πως ζούμε καλύτερα δίνοντας και παίρνοντας αγάπη.

 

 Συνέντευξη Γιώτα Δημητριάδη

ο θεατροποιός-37_.jpg

 

Ο Νίκος Χατζόπουλος πρωταγωνιστεί στον ''Θεατροποιό' σε σκηνοθεσία Ακυλλα Καραζήση  στο Θέατρο Πόρτα που κάνει πρεμιέρα την Κυριακή 2 Οκτωβρίου.

Θα το τον δούμε και στην "Δωδέκατη Νύχτα''σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καρατζά από 20 Οκτωβρίου στο Εθνικό Θέατρο,όπου υπογράφει και την μετάφραση.

Επίσης ετοιμάζει το "Συνέβη στην Ελλάδα" εφτά παραστάσεις για ιστορικά γεγονότα που θα παρουσιαστούν  στο Εθνικό Θέατρο.

Ευριπίδη ΜΗΔΕΙΑ - σκηνοθεσία Δ. Γεωργαλάς - 10,11,12 Νοεμβρίου στο Εθνικό Θέατρο της Χάγης

 

Αφού πραγματοποίησε το χειμώνα την πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα στη θεατρική σκηνή με την παράσταση «Οδύσσεια ραψωδία έψιλον» στο Δώμα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, ο Δημήτρης Γεωργαλάς προετοιμάζεται τώρα για τη δεύτερη δουλειά του ως σκηνοθέτης και μάλιστα εκτός ελληνικών συνόρων. Ο ηθοποιός που κάνει πρόβες και για το Δώμα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου με την παράσταση "Η εξομολόγηση ενός Βαμπίρ"θα ταξιδέψει τον Νοέμβριο στην Ολλανδία για να παρουσιάσει στο Εθνικό Θέατρο της Χάγης τη «Μήδεια» του Ευριπίδη, με τον ίδιο σε διττό ρόλο, πάνω και κάτω από τη σκηνή. Τον ομώνυμο ρόλο θα κρατά η Μαριάνθη Σοντάκη, έχοντας στο πλευρό της, εκτός από τον Γεωργαλά, τους Στέλιο Δημόπουλο, Εύα Οικονόμου Βαμβακά,Βασίλης Ψυλλάς και Μιχάλης Ζαχαρία. Επιμέλεια κίνησης: Φαίδρα Σούτου, Σκηνικά φώτα: Βασίλης Αποστολάτος. Κοστούμια: Δημήτρης Ντάσιος. Μουσική: Πλατων Ανδριτσακης

Η «Μήδεια» αποτελεί συμπαραγωγή με το θέατρο STET ( stichting the English theatre) της Χάγης.

 

 

Η συνεργασία του Σύγχρονου Θεάτρου και του Θεάτρου Επί Κολωνώ επισφραγίστηκε την Δευτέρα 26 Σεπτεμβρίου με κοινή συνέντευξη τύπου των δύο θεάτρων στην οδό Ευμολπίδων στο Γκάζι. Το παρών έδωσαν περίπου εβδομήντα συντελεστές για τις συνολικά δεκαέξι παραστάσεις που θα λάβουν χώρα στις σκηνές των δύο θεάτρων.

Ο Σταύρος Τσακίρης ως οικοδεσπότης του Σύγχρονου μίλησε για το πρόγραμμα της σεζόν 2016-2017.

 Η Ελένη Σκότη μίλησε για το "Λεωφορείο ο Πόθος" που στις 13 Οκτώβρη αναμένεται να κάνει πρεμιέρα στο Σύγχρονο Θέατρο.

Ένας από τους βασικούς λόγους που το Θέατρο Επί Κολωνώ αναζήτησε και τρίτη σκηνή φέτος είναι η μεγάλη επιτυχία που γνώρισαν οι δύο παραστάσεις που ανέβασε  και θα απολαύσουμε και φέτος καθώς, τόσο  ο "Άγριος Σπόρος" θα συνεχιστεί όσο και  η "Αγαπητή Ελένα" ανοίγει πλώρη για τρίτη χρονιά, μια ιστορική παράσταση της ομάδας Νάμας. Στο Black Box θα δούμε την "Αθηνά Χατζηεσμέρ, ετών 17"που κατάφερε να κλέψει τις εντυπώσεις τόσο στην περσινή σεζόν, όσο και στην καλοκαιρινή της περιοδεία.

IMG_4980_b (1).jpg

 Στο Σύγχρονο Θέατρο θα δούμε για λίγες παραστάσεις και τον "Ριχάρδο Γ" σε σκηνοθεσία Τάκη Τζαμαριά με την Καίτη Κωνσταντίνου στον ομώνυμο ρόλο.

 

  Για το έργο η  "Σιωπή" του Δημήτρη Λέντζου που πέρσι ανέβηκε στο Θέατρο "Τέσσερις Εποχές" μίλησε ο ηθοποιός Πέτρος Αποστολόπουλος που σκηνοθετεί και την παράσταση.

Σε μονόλογο θα δούμε την Ματθίλδη Μαγγίρα και ο σκηνοθέτης της κλήθηκε να πει λίγα λόγια

"Το τσίμπημα της σφίγγας" παράσταση βασισμένη στο βιβλίο  "Απέναντι Όχθη", επανέρχεται στο Θέατρο Επι Κολωνώ , σε μια σπουδαία συνεργασία με την "Ομάδα NAMA", την Ομάδα Rapel και το Θέατρο "Επί Κολωνώ". Η Ισμήνη Πρωίου που σκηνοθέτησε την παράσταση είπε δύο λόγια

IMG_5016_b.jpg

 

Από τον Ιανουάριο παράλληλα με το "Λεωφορείο ο Πόθος" η Ελένη Σκότη θα σκηνοθετήσει και το κλασικό αριστούργημα του Λέοντος Τολστόι  "Η Δύναμη του Σκότους" με πρωταγωνιστές την Πέγκυ Τρικαλιώτη, τον Γιώργο Παπαγεωργίου και τον Χρήστο Σαπουντζή.

IMG_5006_b.jpg

 

IMG_4970_b.jpg

Αναλυτικό Πρόγραμμα Επί Κολωνώ

2016-2017 (α΄περίοδος)

Κεντρική Σκηνή:


 

 «Άγριος Σπόρος»

του Γιάννη Τσίρου, από την Ομάδα Νάμα

συνεχίζεται για 2η χρονιά

 

Από 1 Οκτωβρίου 2016 έως 31 Ιανουαρίου 2017

 

(κάθε Σάββατο στις 6:00μμ, Κυριακή στις 9:30μμ, Δευτέρα και Τρίτη στις 9:00μμ)

Συνεχίζεται για δεύτερη χρονιά η πετυχημένη παράσταση «Άγριος Σπόρος» του Γιάννη Τσίρου από την Ομάδα Νάμα, σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη.

Η παράσταση θα κάνει πρεμιέρα το Σάββατο 1 Οκτωβρίου στην Κεντρική Σκηνή του Επί Κολωνώ.

Κοινωνικό δράμα με πικρό χιούμορ στο παρακμιακό πλαίσιο ενός ελληνικού επαρχιακού τοπίου. Ένα εξαιρετικό έργο ρεαλισμού του Γιάννη Τσίρου γραμμένο το 2013, που συνθέτει εύστοχα κομμάτια μιας παραμορφωτικής πραγματικότητας που ζούμε.

Λίγα λόγια για την υπόθεση του έργου:

Με την αυτοσχέδια καντίνα που έστησε ο Σταύρος σε μια απόμερη παραλία προσπαθεί να φέρνει βόλτα τα χρέη που τον έχουν ζώσει πουλώντας σουβλάκια τα καλοκαίρια στους λιγοστούς τουρίστες. Όμως η μυστηριώδης εξαφάνιση ενός νεαρού γερμανού θα φέρει φέτος τα πάνω κάτω. Οι σε βάρος του υποψίες απ’ τους γερμανούς που κατέφθασαν στην περιοχή διχάζουν στην αρχή το χωριό, αλλά όλοι σιγά-σιγά θα θυμηθούν ότι η καντίνα είναι αυθαίρετη, το φυσικό τοπίο παραβιάζεται, η γεννήτρια δημιουργεί ηχορύπανση, το χοιροστάσι του, που βρωμάει, δεν έχει και άδεια και… πάει λέγοντας. Άσε που αυτός είναι κι ο σφάχτης της περιοχής. Όταν βέβαια οι υποψίες - που με τα συμφραζόμενα και τις προκαταλήψεις έγιναν βεβαιότητες - θα μείνουν μετέωρες, επειδή οι έρευνες θα στραφούν αλλού, τίποτα πλέον δεν θα είναι όπως πριν. Η άμμος της παραλίας θα γίνει κινούμενη κι οι αταλάντευτες πεποιθήσεις, όπως και του Σταύρου, θα υποστούν ρωγμή. Οι ρίζες όμως του κάθε Σταύρου είναι πάντα γερά γαντζωμένες μες το άγριο τοπίο.

Συντελεστές

                                         Παραγωγή:    Ομάδα Νάμα

   Κείμενο:   Γιάννης Τσίρος       

                                       Σκηνοθεσία:      Ελένη Σκότη             

Σκηνικά/Κοστούμια, Δ/νση Παραγ.:    Γιώργος Χατζηνικολάου

                                             Φωτισμοί:    Αντώνης Παναγιωτόπουλος

                                     Φωτογραφίες:    Δημήτρης Στουπάκης

                            Βοηθός σκηνοθέτη:    Περίκλεια Χονδροπούλου

Διανομή

                                               Σταύρος:    Τάκης Σπυριδάκης

                                              Χαρούλα:    Ντάνη Γιαννακοπούλου

                                       Αστυνομικός:    Ηλίας Βαλάσης

                                                               

 

Δείτε το τρέιλερ της παράστασης: https://youtu.be/XvKqlaaUmyg

 

Η προπώληση των εισιτηρίων έχει ξεκινήσει: https://www.viva.gr/tickets/theater/epi-kolono/agrios-sporos/

Για προαγορές μέχρι τέλη Σεπτεμβρίου - εισιτήρια στα 10€

Στις παραστάσεις από 1/10  έως 10/10 - Γενική είσοδος 12,00€

                                     Πρεμιέρα:    Σάββατο 1 Οκτωβρίου 2016

              Τελευταία παράσταση:    Τρίτη 31 Ιανουαρίου 2017

Ημέρες & ώρες παραστάσεων:   Σάββατο στις 6:00μμ

                                                           Κυριακή στις 9:30μμ

                                                            Δευτέρα & Τρίτη στις 9:00μμ

Τιμές εισιτηρίων από 11/10/16:

                             Δευτέρα/Τρίτη:    Κανονικό: 15,00€

                                                           Φοιτητικό/Ανέργων/Άνω των 65: 12,00€

                      Σάββατο/Κυριακή:    Κανονικό: 17,00€

                                                           Φοιτητικό & Ανέργων: 14,00€

                                                           Άνω των 65: 15,00€

                                      Διάρκεια:    100’

                                         Χώρος:    Κεντρική Σκηνή


 

Κεντρική Σκηνή:

 


«Αγαπητή Ελένα»

της Λουντμίλα Ραζουμόβσκαγια, από την Ομάδα Νάμα

συνεχίζεται για 3η χρονιά

 

Από 14 Οκτωβρίου έως 29 Ιανουαρίου 2017

 

(Πέμπτη έως Σάββατο στις 9:15 μμ, Κυριακή στις 6:30 μμ)

 

Η βραβευμένη παράσταση «Αγαπητή Ελένα» της Λουντμίλα Ραζουμόβσκαγια  από την Ομάδα Νάμα συνεχίζει και φέτος την πετυχημένη της πορεία στην Κεντρική Σκηνή του Επί Κολωνώ για 3η συνεχή χρονιά. Πρόκειται για ένα ρώσικο έργο γραμμένο την περίοδο του τέλους της σοβιετικής εποχής.

Η πρεμιέρα είναι προγραμματισμένη για την Παρασκευή 14 Οκτωβρίου 2016.

Η παράσταση «Αγαπητή Ελένα» απέσπασε για την περίοδο 2014-2015  στα βραβεία κοινού του Αθηνοράματος το 3ο βραβείο σκηνοθεσίας (Ελένη Σκότη) και το 3ο βραβείο σκηνογραφίας (Γιώργος Χατζηνικολάου). Στα Κορφιάτικα Βραβεία απέσπασε επίσης τρία βραβεία: καλύτερης παράστασης σε μικρό θέατρο, σκηνοθεσίας (Ελένη Σκότη) και γυναικείου ρόλου (Αριέττα Μουτούση).

Λίγα λόγια για την υπόθεση του έργου:

Η ιστορία διαδραματίζεται στο μικρό διαμέρισμα μιας δασκάλας σε κάποια πόλη της πρώην Σοβιετικής Ένωσης την περίοδο των σχολικών εξετάσεων, με πρόσωπα τη δασκάλα και τέσσερις μαθητές της. Οι τέσσερις νέοι εμφανίζονται ξαφνικά με δώρα στο σπίτι της δασκάλας τους την ημέρα των γενεθλίων της. Ο στόχος όμως δεν είναι να της ευχηθούν αλλά να βρουν τρόπο να της πάρουν το κλειδί για να κλέψουν και να αλλάξουν τα γραπτά τους, που είναι κλειδωμένα στο σχολείο, ώστε να εξασφαλίσουν έτσι την είσοδο τους στο πανεπιστήμιο. Στην απόφαση για την πράξη τους αυτή οδηγήθηκαν νιώθοντας θύματα ενός παράλογου και αρτηριοσκληρωτικού συστήματος. Όταν της αποκαλύπτουν τον πραγματικό λόγο της επίσκεψης τους, το μικρό διαμέρισμα θα μεταβληθεί σε πεδίο μετωπικής σύγκρουσης που θα αρχίσει με αντιπαράθεση αξιών, θα περάσει στη ψυχολογική βία, θα εξελιχθεί σε ομηρία και θα καταλήξει…

 

Συντελεστές

                                           Παραγωγή:    Ομάδα Νάμα

                                         Μετάφραση:    Βικτώρια Χαραλαμπίδου,

                                                                    Ειρήνη Χαραλαμπίδου

                                         Σκηνοθεσία:    Ελένη Σκότη

Σκηνικά/Κοστούμια/Δ/νση παραγ.:    Γιώργος Χατζηνικολάου

                                             Φωτισμοί:    Αντώνης Παναγιωτόπουλος

                                     Φωτογραφίες:    Δημήτρης Στουπάκης

                             Βοηθοί σκηνοθέτη:    Χρυσόθεμις Αμανατίδη, Βάλεια Τζανέτου

Διανομή

                             Ελένα Σεργκέγεβνα:    Αριέττα Μουτούση

                                              Βαλόντια:    Γιάννης Λεάκος

                                                    Πάβελ:    Μιχάλης Πανάδης

                                                   Λιάλια:    Ηρώ Πεκτέση

                                                       Βίτια:    Χρήστος Κοντογεώργης

 

 

Δείτε το νέο trailer της παράστασης: https://youtu.be/ltT1bXawJe8

Η προπώληση των εισιτηρίων έχει ξεκινήσει: https://www.viva.gr/tickets/theater/epi-kolono/agapiti-elena/

Για προαγορές μέχρι τέλη Σεπτεμβρίου - εισιτήρια στα 10€.

 Στις παραστάσεις από 14/10  έως 23/10 - Γενική είσοδος 12,00€


 

 

                   Πρώτη παράσταση:    Παρασκευή 14 Οκτωβρίου 2016

              Τελευταία παράσταση:    Κυριακή 29 Ιανουαρίου 2017

Ημέρες & ώρες παραστάσεων:   Πέμπτη  έως Σάββατο στις 9:15μμ

                                                           Κυριακή στις 6:30μμ

      Τιμές εισιτηρίων από 24/10:

                  Πέμπτη/Παρασκευή:    Κανονικό: 15,00€

                                                           Φοιτητικό/Ανέργων/Άνω των 65: 12,00€

                      Σάββατο/Κυριακή:    Κανονικό: 17,00€

                                                           Φοιτητικό & Ανέργων: 14,00€

                                                           Άνω των 65: 15,00€

                                      Διάρκεια:    100’

                                         Χώρος:    Κεντρική Σκηνή

 


 

 

 

Σκηνή Black Box:

«Το τσίμπημα της σφήκας»

βασισμένο στην αληθινή ιστορία του διηγήματος

 «Απέναντι Όχθη» του Φίλιππου Φραγκούλη

 

Από 14 Οκτωβρίου έως 22 Ιανουαρίου 2017

 

(Παρασκευή στις 9:30μμ, Σάββατο στις 7:00 μμ, Κυριακή στις 8:30 μμ)

 

Η Ομάδα Rapel θα παρουσιάσει την παράσταση « Το τσίμπημα της σφήκας», ένα έργο βασισμένο στην αληθινή ιστορία του διηγήματος, «Απέναντι Όχθη» του Φίλιππου Φραγκούλη και σε ανθρώπινες μαρτυρίες επιβίωσης, για τα γεγονότα που σημάδεψαν βαθιά τη συλλογική ψυχή μας την Άνοιξη του 2007, στο Λούσιο ποταμό.

 Η παράσταση θα ανέβει στη Σκηνή Black Box  του Επί  Κολωνώ από  την Παρασκευή 14 Οκτωβρίου 2016.

«Το τσίμπημα της σφήκας»  πρωτοπαρουσιάστηκε στο Off-Off Athens Festival 2016. Το Φεστιβάλ παρουσιάζεται τα τελευταία 8 χρόνια κάθε Μάιο – Ιούνιο στο Επί Κολωνώ.

Ένα ζευγάρι σχεδιάζει μια εκδρομή αγνοώντας τους οιωνούς που τους περικυκλώνουν απειλητικά. Η φύση όμως δείχνει τον πιο κακό της εαυτό παρασέρνοντας τον μικροσκοπικό άνθρωπο που παλεύει για μια ανάσα ζωής.

Η Ομάδα Rapel, προσπαθεί, ακροβατώντας με απόλυτο σεβασμό πάνω στο «σχοινί» ενός αληθινού ισχυρού γεγονότος, να συνδέσει τα νήματα που έρχονται από τις Αρχαίες Τραγωδίες, με το πρόσωπο μιας ιστορίας που μέσα από τη σύγχρονη τραγικότητά της, μας καλεί να μην την ξεχάσουμε. Μιας ιστορίας που γεμάτη από τα αμείλικτα δικά της γιατί και τα πως, ορίζει το νόημα της ανθρώπινης θέλησης, την απώλεια, τον αγώνα, τη ζωή αλλά και το θάνατο, το σεβασμό. Να δώσει όμως και ελπίδα. Να τιμήσει τον άνθρωπο και αυτούς που πάντα θα «φεύγουν».

Μια προσπάθεια επαφής και με τις 5 βασικές μας αισθήσεις, ίσως γιατί σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, πρέπει να βρούμε την 6η. Την απόλυτα δική μας, τη μοναδική μας αγάπη, το ένστικτό για την αληθινή ζωή και τις αξίες μας.

Συντελεστές

                                           Παραγωγή:    Ομάδα Rapel

Σκηνοθεσία-Δραμ/γική επεξεργασία: Ισμήνη Πρωίου

                                                 Σκηνικά:    Ιωάννα Λισγάρα 

                            Βοηθός σκηνοθέτη:    Πάνος Σβολάκης

     Σχεδιασμός οπτικής ταυτότητας:    Αριστείδης Γεωργίου 

                                             Φωτισμοί:    Παναγιώτης Λαμπής 

                                                  Κίνηση:    Φαίδρα Σούτου  

                               Επιμέλεια αφίσας:    Τάκης Πρώιος

                        Ηχητικός σχεδιασμός:    Γιώργος Διαμαντόπουλος

                    Οργάνωση παραγωγής:    Πάνος Σβολάκης  

 

 

Ερμηνεύουν

Γιάννης Μπισμπικόπουλος, Μαρία Παπαφωτίου

 

                                                               

Δείτε το trailer της παράστασης: https://www.youtube.com/watch?v=QfZU91mK-fg&feature=youtu.be

 

 

                   Πρώτη παράσταση:    Παρασκευή 14 Οκτωβρίου 2016

              Τελευταία παράσταση:    Κυριακή 22 Ιανουαρίου 2017

Ημέρες & ώρες παραστάσεων:   Παρασκευή στις 9:30μμ 

                                                           Σάββατο στις 7:00μμ & Κυριακή στις 8:30μμ

                         Τιμές εισιτηρίων:    Κανονικό: 10,00€

                                                           Φοιτητικό/Ανέργων &

                                                           Άνω των 65/Ατέλειες: 5,00€

                                      Διάρκεια:    60’

                                         Χώρος:     Σκηνή Black Box

 

Σκηνή Black Box:

 

«Στη σιωπή»

του Δημήτρη Λέντζου

Συνεχίζεται για 2η χρονιά

 

Από 22 Οκτωβρίου έως 22 Ιανουαρίου 2017

 

(Σάββατο στις 9:30 μμ & Κυριακή στις 6:00 μμ)

 

Η παράσταση «Στη σιωπή» του Δημήτρη Λέντζου που στο πρώτο της ανέβασμα τη θεατρική σεζόν που πέρασε, αγαπήθηκε απ’ τους θεατές κι επαινέθηκε απ’ τους κριτικούς, επαναλαμβάνεται για δεύτερη χρονιά στη Σκηνή Black Box του Επί Κολωνώ από τις 22 Οκτωβρίου 2016.

Ένας πανέμορφος και λυτρωτικός μονόλογος, γραμμένος από τον σπουδαίο ποιητή Δημήτρη Λέντζο. Στη σκηνή κυριαρχεί η αγάπη. Η αφοσιωμένη και απολύτως πιστή αγάπη, που τελικά γίνεται βασανιστική, ταυτίζεται με τον πόνο. Μ’ αυτή τη μορφή πια θα φτάσει στη λύτρωση και θα ανυψώσει τη σκέψη, θα την εξαγνίσει.

 

Αγάπη, πόνος, μίσος, εκδίκηση, απόρριψη, προσβολή, ταπείνωση, ήττα. Εναλλάσσονται, συνυπάρχουν, παλεύουν μεταξύ τους.

Κι όταν οι ήρωες τα έχουν βιώσει όλα αυτά, τότε; Δρουν διαφορετικά ή ξανακάνουν τα ίδια πρώτα λάθη τους, εκείνα που τους ένωσαν μα και τους πλήγωσαν;

 

Λόγια γεμάτα από ψέματα κι αλήθειες, λόγια τρυφερά μα και σκληρά, κείμενο που ισορροπεί αρμονικά ανάμεσα στον ρεαλισμό και την ποίηση. 

Ενώ κάτω στην πλατεία, οι ζητιάνοι σπάνε με τις βαριές τ’ αγάλματα, για να βγει έξω το φως που κρύβεται μέσα τους.

 

 

Συντελεστές

                                                 Κείμενο:    Δημήτρης Λέντζος

                                         Σκηνοθεσία:    Πέτρος Αποστολόπουλος     

                                              Μουσική:    Μιχάλης Τερζής

                           Σκηνικά/Κοστούμια:    Λαμπρινή Καρδαρά

                                             Φωτισμοί:    Πάνος Κουκουρουβλής

 

 

Ερμηνεύει

Πέτρος Αποστολόπουλος

 

Στα τραγούδια ακούγονται: Βασίλης Λέκκας και Φωτεινή Βελεσιώτου

 

 

                   Πρώτη παράσταση:    Σάββατο 22 Οκτωβρίου 2016

              Τελευταία παράσταση:    Κυριακή 22 Ιανουαρίου 2017

Ημέρες & ώρες παραστάσεων:   Σάββατο στις 9:30μμ

                                                           Κυριακή στις 6:00μμ

                         Τιμές εισιτηρίων:    Φοιτητικό/Ανέργων &

                                                           Άνω των 65/Ατέλειες: 5,00€

                                      Διάρκεια:    65’

                                         Χώρος:    Σκηνή Black Box


 

 

Σκηνή Black Box:

 

«Αθηνά Χατζηεσμέρ, ετών 17»

της Θαλασσιάς Αντωνοπούλου

 

για 2η συνεχόμενη χρονιά από τέλος Ιανουαρίου 2017

 

 

 

Μετά την πετυχημένη πορεία της παράστασης «Αθηνά Χατζηεσμέρ, ετών 17» , σε κείμενο της Θαλασσιάς Αντωνοπούλου,  στην Αθήνα αλλά και σε επαρχιακές πόλεις την περσινή σεζόν, η παράσταση θα ανέβει και πάλι στη  Σκηνή Black Box του Επί Κολωνώ για 2η συνεχή χρονιά. Οι παραστάσεις θα ξεκινήσουν στο τέλος  Ιανουαρίου του 2017.

Παιδί προσφύγων από την Ιωνία, η Αθηνά Χατζηεσμέρ ή Εσμερίδου γεννήθηκε το 1927 και έζησε στον Ταύρο. Έφηβη ακόμα, οργανώθηκε στην ΕΠΟΝ και αγωνίστηκε μαζί με χιλιάδες νέους για μια ελεύθερη από τους φασίστες κατακτητές Ελλάδα και μια πιο δίκαιη κοινωνία. Στις 2 Οκτωβρίου 1944, στα 17 της χρόνια, και, αφού βασανίστηκε για να καταδώσει τους συναγωνιστές της, εκτελέστηκε από τους Γερμανούς στο σκοπευτήριο της Καισαριανής, λίγες μέρες πριν την αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων  από την Αθήνα.

            Τέσσερις νέοι καλλιτέχνες, με όχημα την ιστορία της Αθηνάς, συμπράττουν και συνομιλούν με το νέο άνθρωπο εκείνης της εποχής,  ερευνώντας τις συνθήκες και το ήθος που οδηγούν στην αντίσταση και την επανάσταση.

Μέσα από τις αναμνήσεις, τις σκέψεις, τις αισθήσεις και τις μουσικές παρακολουθούμε τις άχρονες στιγμές που συνθέτουν το ψυχικό και το πνευματικό τοπίο της Αθηνάς. Ένα σώμα που έχει υποστεί βασανισμό και επανατοποθετείται στον χώρο και στον χρόνο. Ένα πνεύμα που ανατροφοδοτείται από την αγάπη για τη ζωή και δυναμώνει με το όραμα της απελευθέρωσης:

«Έρχεται η απελευθέρωση, σιμώνει! Και τότε στα γαλάζια ταμπελάκια των δρόμων θα μπουν τα ονόματα των δικών μας ηρώων. Οδός Ηλέκτρας Αποστόλου, οδός Νικόλαου Σουκατζίδη, οδός Γιάννη Ιωακειμίδη ετών 17. Και σαν περάσει λίγος καιρός ακόμη, θ’ αλλάξουν κι αυτά μαζί μ’ ολάκερο τον κόσμο. Ανάγκη για ήρωες δε θα υπάρχει πια. Τα παιδιά θα παίζουν μπάλα στη συμβολή των δρόμων ευτυχίας και λαού».

Τον ρόλο της Αθηνάς ερμηνεύει η Ηλιάνα Μαυρομάτη, μαζί της στη σκηνή  ο μουσικοσυνθέτης Ισίδωρος Πάτερος. Το έργο υπογράφει η Θαλασσιά Αντωνοπούλου.

Συντελεστές

                                                 Κείμενο:    Θαλασσιά Αντωνοπούλου

                                         Σκηνοθεσία:    Φαίδρα Σούτου, Ηλιάνα Μαυρομάτη                                    Ισίδωρος Πάτερος

                Καλλιτεχνικός Σύμβουλος:    Σάββας Στρούμπος                             

          Δραματουργική επεξεργασία:    η ομάδα

                         Πρωτότυπη Μουσική:    Ισίδωρος Πάτερος

                              Επιμέλεια Κίνησης:    Φαίδρα Σούτου

                                           Κοστούμια:    Λένα Καφαντάρη

                                             Φωτισμοί:    Δημήτρης Σταμάτης

                                     Φωτογραφίες:    Μυρτώ Κουτούλια

                                                  Τρέιλερ:    Σήφης Στάμου

                                                                 

Ερμηνεύουν

Ηλιάνα Μαυρομάτη, Ισίδωρος Πάτερος

Δείτε το trailer της παράστασης: https://youtu.be/o6rCVRtTYIA


 

Κεντρική Σκηνή:

 

 

 

για 9η συνεχόμενη χρονιά στο Επί Κολωνώ

       Στo πλαίσιo ενός από τους βασικούς στόχους του θεάτρου μας, να φιλοξενεί νέες καλλιτεχνικές φόρμες και προβληματισμούς, το Επί Κολωνώ διοργανώνει τα τελευταία οκτώ χρόνια το off-off Athens Festival κάθε Μάιο - Ιούνιο.

Οι Ομάδες  που συμμετέχουν έχουν την ευκαιρία να πειραματιστούν ελεύθερα σε έναν καλλιτεχνικό  «τόπο» του οποίου στόχος είναι να ανθίσει η δημιουργική έκφραση.

Οι διαφορετικές αντιλήψεις των ομάδων για το θέατρο και την τέχνη γενικότερα, όπως και η συνάντησή τους με το θεατρόφιλο κοινό, δημιουργούν ένα κλίμα δημιουργικής αλληλεπίδρασης, άμιλλας και επικοινωνίας που συχνά μεταφέρεται “after hours και στην αυλή του θεάτρου με τους συντελεστές των παραστάσεων να έρχονται σε άμεση επαφή με το κοινό, τις άλλες ομάδες και με επαγγελματίες του θεατρικού χώρου. Ένα πραγματικό open showcase.

Η Κεντρική Σκηνή του Επί Κολωνώ μαζί με την τεχνική υποστήριξη παρέχεται δωρεάν στους συμμετέχοντες, δίνοντας τους ώθηση να δημιουργήσουν και να εκφραστούν.

 

 

ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΘΕΑΤΡΟ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ 2016-17

 

ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΥΠΝΟΣ

Από 23 Οκτωβρίου μέχρι τον Απρίλιο

 

H κοπέλα στο φτωχικό επαρχιακό σπίτι, δυσκολεύεται να κοιμηθεί και νανουρίζει τον εαυτό της. Στο  παλάτι δίπλα στο σπίτι της, ο πρίγκιπας, με το ιδιαίτερο όνομα «Ύπνος», βαριέται. Τα βράδια, που κάνει διάλειμμα από την αγαπημένη του παιχνιδομηχανή, ανεβαίνει τους γύρω λόφους να φτιάξει νέους αστρικούς σχηματισμούς.

Η βασίλισσα και μητέρα του Ύπνου που απορεί με την απροθυμία του να βρει νύφη, πιστεύει πως κάποια συναντά κρυφά τα βράδια που λείπει. Έτσι, εκείνη κατεβαίνει στο χωριό, ψάχνοντας το σπίτι που μπορεί να βρίσκεται ο γιος της. Κι έτσι τα βράδια το παλάτι μένει άδειο.

Ένα βράδυ η βασίλισσα περνάει έξω από το σπίτι της κοπέλας που τραγουδά στον εαυτό της μία πρόσκληση…ένα κάλεσμα στον ύπνο να ‘ρθει να τη βρει. Η βασίλισσα πεπεισμένη πως το τραγούδι απευθύνεται στο γιο της Ύπνο, αρχίζει να γεμίζει την κοπέλα με πολυτελή προικιά. Η κοπέλα όμως, δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει. Ο Ύπνος κοιτάζει τ’ άστρα. Κι όσο ο καθένας κοιμάται «τον ύπνο του δικαίου», η ιστορία τους χτίζεται σιγά σιγά μέσα από όνειρα, πραγματικότητα και ό,τι υπάρχει ανάμεσά τους.



Κείμενο – Σκηνοθεσία: Γρηγόρης Χατζάκης

Σκηνικά: Ζωή Αρβανίτη

Κοστούμια: La Reina

Μουσική: Βύρων Κατρίτσης

Κίνηση: Μαρία Καραγεώργου

 

Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί (σε αλφαβητική σειρά): Κατερίνα Αντζουλάτου, Άννα Κολιοφώτη, Νίκος Πλυτάς, Κλεοπάτρα Τολόγκου

 

Φωτογραφίες: Στυλιανός Παπαρδέλας

Γραφιστική Επιμέλεια: Michelangelo Bevilacqua

Δημόσιες Σχέσεις: Μάρσια Βλέτσα & Νίκος Παπανάγνου

 

Παραγωγή: Σύγχρονο Θέατρο

 

ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΙΙΙ

Από 24 Οκτωβρίου μέχρι τον Ιανουάριο

 

“Ποιον φοβούμαι;

Τον εαυτό μου;

Άλλος κανείς δεν είναι εδώ.

Κι αγαπάει ο Ριχάρδος τον Ριχάρδο.”

 

“…υπακούοντας στις σκοτεινές διαθέσεις του σκηνοθέτη, η Κωνσταντίνου μετατρέπεται σε έναν υβριδικό, ροκ υπονομευτή του Βασιλείου της Αγγλίας απογειώνοντας ρόλο, έργο και θεατές.”

Εφημερίδα των Συντακτών

 

“Σε ένα υποβλητικά σκοτεινό σκηνικό η φιγούρα της Καίτης Κωνσταντίνου μέσα ένα μαύρο, γοτθικής αισθητικής κοστούμι αναμετράται με έναν από τους σημαντικότερους ήρωες του παγκόσμιου ρεπερτορίου, τον Ριχάρδο τον Γ’.” 

Popaganda.gr

 

"Η Καίτη Κωνσταντίνου δίνει σάρκα και οστά στον προδομένο από τη φύση, ιντριγκαδόρο και σκληρό Πρίγκιπα της Αγγλίας, τον Ριχάρδο τον Γ',”

Ναυτεμπορική

 

400 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από το θάνατο του Σαίξπηρ και η παγκόσμια θεατρική σκηνή τα γιορτάζει ανακηρύσσοντας το 2016 έτος Σαίξπηρ.

Αυτό το πνεύμα τιμάει η παράσταση «Ριχάρδος ο Γ» σε σκηνοθεσία του Τάκη Τζαμαργιά, η οποία συνεχίζεται για 2η χρονιά από 24 Οκτωβρίου στη σκηνή του Σύγχρονου Θεάτρου.

Η Καίτη Κωνσταντίνου, ως performer Ριχάρδος, διεισδύει ως ερπετό στα μονοπάτια της εξουσίας και κερδίζει κοινό και κριτικούς σε μια παράσταση που αποτελεί μια νεο goth απόδοση του δύσκολου αυτού έργου, ισορροπώντας ανάμεσα στην ποίηση και το πνεύμα του Σαίξπηρ και τη σημερινή πραγματικότητα.



Μετάφραση: Κ. Καρθαίος

Διασκευή: Σάββας Κυριακίδης

Σκηνοθεσία: Τάκης Τζαμαργιάς

Σκηνικά – Κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου

Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου

Μουσική: Κώστας Βόμβολος

Κίνηση: Αλίκη Καζούρη

Σχεδιασμός Μακιγιάζ: Αχιλλέας Χαρίτος

Βοηθός Σκηνοθέτη: Μάκης Μεζόπουλος

Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί (σε αλφαβητική σειρά):  Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη,  Γιώργος Βουβάκης,  Θωμάς Γκαγκάς, Καίτη Κωνσταντίνου,  Γιάννης Λεάκος, Μιχάλης Μουλακάκης, Τζωρτζίνα Παλαιοθοδώρου.



 

ΞΑΝΘΙΠΠΗ

Από τον Νοέμβριο

Η Ξανθίππη του Γιώργου Χριστοδούλου είναι μια συγκινητικά ξεκαρδιστική θεατρική παράσταση με επίκεντρο την ζωή και την φιλοσοφία του Σωκράτη, ιδωμένη μέσα από την σκοπιά της γυναίκας του της Ξανθίππης, που μαζί με όλες τις γυναίκες που στάθηκαν στην σκιά διάσημων ανδρών, αναζητά και απαιτεί την ιστορική της δικαίωση.  

Ο Σωκράτης καταδικάστηκε σε θάνατο, γιατί εισήγαγε νέες θεότητες (καινούς δαίμονες) και διέφθειρε του νέους όταν τους δίδασκε την αλήθεια και τον σεβασμό προς τους Θεούς και τους Θεσμούς. Άφησε την γυναίκα του μόνη με τρία παιδιά στο σπίτι να παλέψει με την ζωή, ενώ η ιστορία την στιγμάτισε ως μέγαιρα, δύστροπη και ζηλιάρα.

Ήταν όμως όντως έτσι τα πράγματα;

Η ίδια σε ένα σημείο του έργου ρωτάει: «Ξέρεις τι είναι να έχεις κάνει τρία παιδιά με φιλόσοφο που τριγυρνάει όλη την μέρα στις αγορές και ξεχνάει να γυρίσει σπίτι;» ενώ σε ένα άλλο σημείο λυπάται με σπαραγμό που ήταν η μόνη που δεν τον άκουγε να φιλοσοφεί ούσα κλεισμένη όλη μέρα στο σπίτι, ενώ αυτός δίδασκε στην αγορά. Μαθήτευσε όμως, όσο αυτό ήταν δυνατόν πλάι του, ρουφώντας διψασμένα τις ιδέες του για τον έρωτα, την αθανασία της ψυχής και τις αξίες της ζωής.

Δεν αρκείται όμως σε αυτά που πρεσβεύει ο άντρας της, αλλά αποκτά το δικαίωμα να εκφράσει διαμαρτυρία ενάντια στον πόλεμο, υποδηλώνοντας ότι θα ήταν καλύτερα ύστερα από τόσους αιώνες κατάργησης της μητριαρχίας, να εμπιστευτούμε πάλι τις τύχες του κόσμου στις γυναίκες, ως τις μόνες που σέβονται αληθινά την ζωή και απεχθάνονται  από την φύση τους κάθε αιματοχυσία.  

Επί σκηνής, παρουσιάζονται από την ξεκαρδιστική και αθυρόστομη Ξανθίππη, τα σημαντικά επεισόδια της ζωής του μεγάλου φιλοσόφου, οι σχέσεις του με ιστορικά πρόσωπα όπως ο Αλκιβιάδης, ο Περικλής, η Ασπασία, η πανέμορφη εταίρα Θεοδότη, καθώς και οι ιδέες του για την ζωή, τον θάνατο, την αθανασία της ψυχής, τις ηθικές αξίες, και για τους λόγους για τους οποίους αξίζει να ζει ο άνθρωπος.

Μυητικά, τελετουργικά, γήινα, σατυρικά, ανθρώπινα, με σεβασμό και αγάπη για τις γυναίκες, η σκηνοθεσία «ζωντανεύει» θεατρικά το έργο και αξιοποιεί στο έπακρο τα εκφραστικά μέσα τη ηθοποιού Ματθίλδης Μαγγίρα, από την οποία αναβλύζουν εύρυθμα και καλλίρροα οι θεατρικοί χυμοί της κωμωδίας και της τραγωδίας.

Μια παράσταση που απευθύνεται σε όλους και που αξίζει να την δουν όλοι,  ιδιαίτερα οι φίλοι της σοφίας.

 

 

Σκηνοθεσία: Κώστας Παπαϊωάννου

Ερμηνεία: Ματθίλδη Μαγγίρα

Σκηνογραφία: Πολυτίμη Μαχαίρα

Φωτισμός: Ελευθερία Ντεκώ

Μουσική: Νίκος Βασιλείου

Κίνηση: Ιωάννα Καλυμπαυκά

Δημόσιες Σχέσεις: Νίκος Τσαούσης

Επιμέλεια προγράμματος-φιλοσοφικών αναφορών: Δρ. Κώστας Καλαχάνης



ΜΗΧΑΝΗ ΑΜΛΕΤ

Από τις 2 Νοεμβριου για 5 παραστάσεις

 

«Ήμουν ο Άμλετ. Στεκόμουνα στην ακτή και μιλούσα στα κύματα που πάφλαζαν... με την πλάτη στραμμένη στα ερείπια της Ευρώπης».

 

“Χρησιμοποιώντας ο σκηνοθέτης τις τεχνικές δυνατότητες του θεάτρο, δημιούργησε μια αγχώδη ατμόσφαιρα μέσα στην οποία παραληρεί ο ήρωας-αντιήρωας σύγχρονος αδιέξοδος Αμλέτος. Τον αγχώδη ρόλο επωμίστηκε ο Βαγγέλης Στρατηγάκος. Μια εντελής τεχνικά και συναισθηματικά "μηχανή" παραγωγής υψίσυχνων εκτονώσεων. Κατόρθωμα αντοχής και ισορροπιών.”

Κ. Γεωργουσόπουλος (Τα ΝΕΑ)

 

“Ο Γρηγόρης Χατζάκης με την ομάδα του πραγματοποιεί μια άκρως προσωπική, αλλά έντονα πολιτική και κοινωνική σύγχρονη ανάγνωση του μυλλερικού κειμένου καθιστώντας ενεργή κάθε του λέξη, κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή και αναδεικνύοντας την καίρια μετάφραση της Ελένης Βαροπούλου.”

ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ

 

Η ψευδαίσθηση της κανονικότητας και οι αυταπάτες της μοίρας του Άμλετ με φόντο την ηθική και ανθρωπιστική κατάρρευση ενός ολόκληρου πολιτισμού, παρουσιάζεται στον σπαρακτικό μονόλογο του Χάινερ Μίλλερ υπό την επήρεια…μέθης.

Το πιο γνωστό και «παράξενο» έργο του συγγραφέα, έργο ορόσημο της μεταμοντέρνας γραφής, ανεβαίνει στη σκηνή του Σύγχρονου Θεάτρου σε μια ανεξάρτητη παραγωγή που σκηνοθετεί ο Γρηγόρης Χατζάκης σε ένα σκοτεινό, ατμοσφαιρικό σκηνικό που επιμελήθηκε ο Αλέκος Φασιανός.

 

Μετάφραση: Ελένη Βαροπούλου
Σκηνοθεσία: Γρηγόρης Χατζάκης
Ερμηνεία: Βαγγέλης Στρατηγάκος

Σκηνικά: Αλέκος Φασιανός
Μουσική: Βύρων Κατρίτσης
Κοστούμι: Βασιλική Σύρμα
Κίνηση: Μαρία Καραγεώργου
Επιμέλεια/Κατασκευή Σκηνικών: Ζωή Αρβανίτη
Φωτογραφίες/Λήψη: Στυλιανός Παπαρδέλας

Δημόσιες Σχέσεις: Νίκος Παπανάγνου-Μάρσια Βλέτσα



DAS ΚAPITAL [A MODEL]

Τον Απρίλιο και τον Μάιο

 

To Das Kapital [a model] είναι μία αστική όπερα που μουρμουρίζει το τραγούδι των δυτικών μητροπόλεων. Μέσα από το φίλτρο της ανάγνωσης του Κεφαλαίου του Μαρξ εικονογραφείται το ίχνος και ο βιορυθμός του σύγχρονου homo-urbanus.

 

Τρεις φιγούρες κατοικούν ένα pop, δυστοπικό τοπίο στοιχειωμένες από ένα ανεξήγητο αίσθημα δυσθυμίας. Οι μηχανές της μητρόπολης κινούνται ασταμάτητα και ορίζουν το μοτίβο που οι άνθρωποι και τα πράγματα υπάρχουν.

 

Το Das Kapital [a model] κατασκευασμένο ως ένας cartoon κόσμος αναζητεί τον τρόπο, το πως, σε οριακούς καιρούς ο δυτικός άνθρωπος μπορεί να εφευρίσκει νοήματα και να συνθέτει την ποιητική του.

 

Σύλληψη - Σκηνοθεσία: Ντίνος Νικολάου / http://dinosnikolaou.com

Μουσική σύνθεση: Lowtronik / http://www.lowtronik.com/

Σεδιασμός σκηνικού χώρου: Ντίνος Νικολάου, Μάριος Γαμπιεράκης

Σχεδιασμός κοστουμιών: Μαργαρίτα Δοσούλα

Σχεδιασμός φωτισμών: Μανόλης Βιτσαξάκης

 

Παίζουν: Περικλής Ασημακόπουλος, Νίκος Δραγώνας, Φοίβος Παπαδόπουλος

 

Μετά την μεγάλη τους επιτυχία ξαναχτυπούν στο Δώμα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου. Ο λόγος για τον σκηνοθέτη και ηθοποιό Δημήτρη Γεωργαλά και τον ηθοποιό Στέλιο Δημόπουλο, που πέρσι μας παρουσίασαν μια εξαιρετική Οδύσσεια, στην επιμέλεια της κίνησης η Φαίδρα Σούτου, και φέτος ετοιμάζουν το ανέβασμα του βιβλίου του Δημήτρη Τσεκούρα, η "Φθορά". Η παράσταση με τίτλο" Η εξομολόγηση ενός βαμπίρ" θα κάνει πρεμιέρα στις 7 Οκτωβρίου και την αναμένουμε με αγωνία! Στη σκηνή μαζί με τον Στέλιο Δημόπουλο θα δούμε και τον Μιχάλη Ζαχαρία.Ο Δημήτρης Τσεκούρας, με κυνισμό και ιδιαίτερο χιούμορ, φιλοσοφεί για τη σκληρή μοίρα όλων των όντων, τη φθορά τους. Το βαμπίρ είναι σύμφωνα με το μύθο ένα πλάσμα γοητευτικό και απεγνωσμένο, καταδικασμένο σε μια αιώνια αναζήτηση. Αυτό το απόλυτα εφθαρμένο πλάσμα μοιάζει να είναι ο πιο κατάλληλος χαρακτήρας να ψάξει τις απαντήσεις στο ερώτημα γιατί η φύση φθείρει τα πάντα γύρω της. Το βαμπίρ δε θα ησυχάσει αν δε βρει την απάντηση. Κι αυτό έχει κόστος. Τη ζωή κάποιου άλλου.

 

 Το Τexnes-plus σας παρουσιάζει το video της παράστασης:

 

 

Διαβάστε εδώ όλες τις παραστάσεις που θα δούμε φέτος στο Θέατρο του Νέου Κόσμου καθώς και όλα όσα έγιναν στη συνέντευξη τύπου.

 

 Ένα θέατρο ανοιχτό στην πόλη.

Ένα θέατρο ανοιχτό στο κοινό.

Ένα θέατρο πύλη πολιτισμού.

Ιδιαίτερα αισιόδοξος, με σιγουριά και σταθερότητα στον τόνο της φωνής του, μας καλωσόρισε σήμερα στο φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά (ΔΘΠ) ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Νίκος Διαμαντής, κάτι απόλυτα φυσικό, αφού φέτος ο πανέμορφος ιστορικός αυτός χώρος θα φιλοξενήσει 40 διαφορετικές εκδηλώσεις και 21 παραγωγές.

PICT0003.JPG

O καλλιτεχνικός διευθυντής παρουσίασε αναλυτικά όλο το φετινό πρόγραμμα. Δείτε τι μας είπε στο παρακάτω βίντεο.

 

Στη συνέχεια τον λόγον πήραν οι καλλιτέχνες.

Συγκινητική ήταν  η κυρία Λήδα Πρωτοψάλτη που μίλησε πρώτη από τους συντελεστές των παραστάσεων. Η ίδια φέτος θα πρωταγωνιστήσει μαζί με τον Σταύρο Ζαλμά στο "Το ψωμί της Νινευί" των αδεφών Κούφαλη και μ' αφορμή τις πρόβες της στον χώρο θυμήθηκε την ιστορική παράσταση με του "Βασιλιά Λήρ'' με τον Μάνο Κατράκη. Δείτε πώς περιέγραψε την εμπειρία της στα πλάνα που ακολουθούν

 

 

 

PICT0010.JPG

Το διάστημα 2015-2016 το ΔΘΠ στήριξε ένα σημαντικό καλλιτεχνικό πρόγραμμα, πραγματοποίησε εκπαιδευτικά προγράμματα τα οποία είχαν στόχο τη διείσδυση του θεάτρου στην τοπική κοινωνία και επιδίωξε συνεργασίες με μεγάλους πολιτιστικούς φορείς προκειμένου να συνδεθεί με το πολιτιστικό γίγνεσθαι. Για την υλοποίηση των παραγωγών στηρίχτηκε στη χρηματοδότηση από τον ΟΠΑΝ του Δήμου Πειραιά και στα έσοδα από τα εισιτήρια. Συγκεκριμένα: α) Χρηματοδότηση από το ΟΠΑΝ: 500.000 ευρώ. β) Έσοδα από εισιτήρια: 370.000 ευρώ. Το ΔΘΠ διαχειρίστηκε 820.000 ευρώ .

Το ΔΘΠ εκπόνησε το εκπαιδευτικό πρόγραμμα «Μια μέρα στο θέατρο» – «Εισαγωγή στη Νέα Εκπαιδευτική εποχή για τα παιδιά μέσω του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά – Ανάπτυξη βιωματικών εκπαιδευτικών εφαρμογών πολιτιστικού περιεχομένου» που υλοποιήθηκε στο πλαίσιο του Επιχειρηματικού Προγράμματος «Εκπαίδευση και Διά Βίου Μάθηση» ΕΣΠΑ 2007-2013 (προϋπολογισμός 450.000 ευρώ σε δύο οικονομικά έτη). Στόχος ήταν η ανάδειξη της ιστορίας του Δημοτικού Θεάτρου και της συμβολής του στην τοπική κοινωνία, με έμφαση στην αρχαιολογία της πόλης, στην αρχιτεκτονική του μνημείου, στα έργα αποκατάστασης και ανακαίνισης, στη μοναδικότητα του εξοπλισμού της σκηνής, στη θεατρική ιστορία του ΔΘΠ, στον κοινωνικό και πολιτισμικό του ρόλο, αλλά και στη σύγχρονη προοπτική του. 

PICT0011.JPG

 Ο Γιάννης Κακλέας Μίλησε για τον Άμλετ

Η Αλίκη Δανέζη-Knutsen μίλησε για τον Καλιγούλα

 

Ο Δημήτρης Μπογδάνος και ο Βασίλης Μαυρογεωργίου μίλησαν για τον Μικρό Πρίγκιπα και τη συνεργασία τους.

 

Παράλληλα πραγματοποιήθηκαν δύο ακόμα εκπαιδευτικά προγράμματα, κοινωνικού χαρακτήρα. Με τη δωρεά του Ιδρύματος Νιάρχου (80.000 ευρώ) υλοποιήθηκε το Πρόγραμμα «Αλληλεγγύη», στο πλαίσιο του οποίου δύο μικρές ευέλικτες θεατρικές ομάδες έδωσαν παραστάσεις σε περισσότερες από 50 δομές (φυλακές, καταστήματα ανηλίκων, τμήματα απεξάρτησης κ.λπ.). 

Με τη συνδρομή του Ιδρύματος Λάτση (15.000 ευρώ) επτά σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης της περιοχής του Δήμου Πειραιά και των όμορων δήμων μυήθηκαν στη θεατρική πράξη με συνεργούς επτά σκηνοθέτες. Το αποτέλεσμα της δουλειάς τους, «Τρίτο Κουδούνι», παρουσιάστηκε στο ΔΘΠ.  

Πρόσφατα υπογράφηκε μια προγραμματική σύμβαση μεταξύ ΥΠΠΟ, Περιφέρειας Αττικής και ΟΠΑΝ του Δήμου Πειραιά, σύμφωνα με την οποία το ΔΘΠ τα επόμενα τέσσερα χρόνια θα χρηματοδοτηθεί για τις παραστάσεις και τις δράσεις του με το ποσό του 1.200.000 ευρώ. 

Παράλληλα έχει γίνει συμφωνία με την COSMOTE (χορηγία ύψους 180.000 ευρώ για τρία χρόνια) ώστε το ΔΘΠ να αποκτήσει Wi-Fi με παροχή υπηρεσιών 2G/3G/4G σε όλους τους χώρους του (σκηνή, καμαρίνια, προαύλιο), κάτι που απολαμβάνουν ήδη άλλοι αρχαιολογικοί χώροι. Τέλος για κάποιες από τις δράσεις του θα επιχορηγηθεί από την Αττικό Μετρό ΑΕ, τον Εμπορικό Σύλλογο Πειραιά και το Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη.  

 

 

 

 

 Αναλυτικά το πρόγραμμα της σεζόν:

21.09 - 16.10.2016  //  Κεντρική σκηνή

Γκαίτε Φάουστ

 

ΜΕΦΙΣΤΟΦΕΛΗΣ

Μα όρια δε σου έβαλε κανείς,

Μπορείς ν’ αρπάζεις ό,τι θες -θα το γλεντήσουμε!

Μην είσαι ανόητος, βούτα σε όλα τολμηρά.

 

ΦΑΟΥΣΤ

Μα δεν με νιώθεις; Δε σου μιλάω για χαρά!

Θέλω να βυθιστώ στον ίλιγγο, στις απολαύσεις που χαρίζει η οδύνη,

στο μίσος που αγαπά, στην πυρκαγιά που

δροσιά δίνει.

 

«Ο Φάουστ έχει κατακτήσει το σύνολο της ανθρώπινης γνώσης, αλλά καθώς πλησιάζει το τέλος του βίου του αισθάνεται ότι δεν γνωρίζει τίποτα για την πραγματική ζωή. Αποζητά μια στιγμή που θα του φανερώσει το νόημα του Κόσμου, της ανθρώπινης ύπαρξης. Η ένωσή του με τον Μεφιστοφελή τού ανοίγει την πόρτα στην σκοτεινότερη πλευρά του εαυτού του. Αυτό το δαιμόνιο Alter Ego θρέφει τον εθισμό του Φάουστ στην αέναη κίνηση μέσα από την άρνηση κάθε ορίου και κάθε περιορισμού στις απολαύσεις. Οι δυο τους, με νεανικό σφρίγος, ορμάνε στην εποχή της βίας όπως σε παραλήρημα μετά από τραύμα, αναζητώντας περισσότερο πόνο, περισσότερη ηδονή, περισσότερη δύναμη μέσα σε ένα σύμπαν απεγνωσμένων ανθρώπων και βουβών, αμέτοχων θεών».

Κατερίνα Ευαγγελάτου

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ Μετάφραση — Σπύρος Α. Ευαγγελάτος Σκηνοθεσία — Κατερίνα Ευαγγελάτου Σύμβουλος δραματουργίας — Πλάτων Μαυρομούστακος

Σκηνικά — Εύα Μανιδάκη Χορογραφία — Πατρίσια Απέργη

Κοστούμια — Βασιλική Σύρμα Μουσική Σύνθεση — Γιώργος Πούλιος

Φωτισμοί — Ελευθερία Ντεκώ Ειδικά εφέ / κατασκευές — Προκόπης Βλασερός

 Παίζουν οι ηθοποιοί — Νίκος Κουρής, Αργύρης Πανταζάρας, Αμαλία Νίνου, Στέλλα Βογιατζάκη,

Ερρίκος Μηλιάρης, Αγησίλαος Μικελάτος, Καλλιόπη Παναγιωτίδου, Χρήστος Βασιλόπουλος

 19.10.2016 -  01.11.2016  //  Κεντρική σκηνή/ Για 10 μόνο παραστάσεις

Δημήτρης Μπογδάνος

Mon Petit Prince

Μια παράσταση για ενήλικες με ανήλικη ματιά

 

Λυών 1906. Ο Αντουάν Ντε Σαιντ-Εξυπερύ, μόλις 6 ετών τότε, επιμένει πως η ζωγραφιά του δεν απεικονίζει ένα καπέλο, όπως βλέπουν οι μεγάλοι, αλλά έναν βόα που έχει καταπιεί έναν ελέφαντα. Η ανεκτίμητη οπτική του δεν εκτιμάται. Τα όνειρά του προσγειώνονται καθώς οι μεγάλοι τον αποτρέπουν να “πετάει στα σύννεφα” με τη σκέψη. Ωστόσο, εκείνος αποφασίζει πως μια μέρα οι αιθέρες θα του ανήκουν στην πράξη, και, το 1943, πιλότος της Πολεμικής Αεροπορίας πια, ρισκάρει τη ζωή του σε μία πτήση και χάνεται για πάντα στη Μεσόγειο. Χάνεται, όμως; Ή μήπως συναντάει για πρώτη φορά  τον εαυτό του;

Ο πιο διάσημος Πρίγκιπας των τελευταίων 100 χρόνων, επιστρέφει στο μελαγχολικότερο τοπίο, τη Γη, και εκτοξεύει χωρίς δίχτυ ασφαλείας, κάθε τι επίγειο.

 «Η παρούσα κοινωνική συνθήκη συχνά μας υπενθυμίζει την αξία του μικρόκοσμου. Υπάρχει όμως σύμπαν πολυτιμότερο από αυτό που κρύβουμε μέσα μας; Πώς να ομορφύνεις έναν κόσμο αν δεν κοιτάξεις πρώτα τον αντικατοπτρισμό σου; Ο Αντουάν Ντε Σαιντ-Εξυπερύ στην ιστορία του αειθαλούς Μικρού Πρίγκιπα φιλτράρει μέσα από τον Πιλότο τη δική του αυτοβιογραφική διαδρομή προς τη φθορά και την αυτοπραγμάτωση.

Μας ξεγελά ότι διηγείται ένα παιδικό παραμύθι ενώ στην πραγματικότητα κάνει μια πτήση στα βαθύτερα υπόγεια του ουρανού, εκεί που ανακαλύπτει κανείς το νόημα της ζωής. Εκεί που αντηχεί ανάμεσα στις ρωγμές μια μεγάλη αλήθεια: Όλοι οι μεγάλοι ήταν κάποτε παιδιά. Όμως μόνο λίγοι  το θυμούνται.» Δημήτρης Μπογδάνος

 

«Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια. Μόνο με την καρδιά βλέπουμε καθαρά.»

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ Σύλληψη & Σκηνοθεσία — Δημήτρης Μπογδάνος Δραματουργικός συνεργάτης — Βασίλης Μαυρογεωργίου Σκηνικά & Κοστούμια — Πάρις Μέξης Κινησιολογία — Έλενα Γεροδήμου

Ηχητικό τοπίο & Live Set — Γιώργος Καλαϊδόπουλος Φωτισμοί — Λευτέρης Παυλόπουλος

Φωτογραφίες — Γιάννης Ζάχος

Στο ρόλο του ΠΡΙΓΚΗΠΑ — Η Λένα Παπαληγούρα. Παίζουν οι ηθοποιοί — Γιωργής Τσαμπουράκης , Βασίλης Μαυρογεωργίου, Λευτέρης Βασιλάκης, Λήδα Καπνά, Θάνος Λέκκας, Ειρήνη Μακρή, Υβόννη Τζάθα

 

10.11.2016 - 22.01.2017  //  Κεντρική σκηνή

ΟΥΙΛΙΑΜ ΣΑΙΞΠΗΡ

ΑΜΛΕΤ

 

Ο Άμλετ –το αριστούργημα της παγκόσμιας δραματουργίας– είναι ένα κείμενο που καταγράφει όλη την ηθική περιπέτεια ενός ανθρώπου λαμπερής ευφυΐας και αστραφτερής ευφράδειας, ενός ανθρώπου που έχει το εύρος να θέτει καίρια ερωτήματα της ανθρώπινης ύπαρξης και στον Σαίξπηρ τα δύσκολα ερωτήματα υπονομεύουν ή ακυρώνουν παντελώς τις εύκολες απαντήσεις. Καταφέρνουν όμως να διεισδύσουν βαθύτερα στο νόημα μιας θεμελιώδους απορίας και να κάνουν τον κόσμο των ηθικών επιλογών μας πιο αινιγματικό , πιο επικίνδυνο και οριακά πιο θαυμαστό. Αυτή η ικανότητα και η τόλμη να θέτει θεμελιακά ερωτήματα κάνει τον Σαίξπηρ τον «φιλόσοφο των ανθρωπίνων δυνατοτήτων».

 

Ο Άμλετ είναι ένα έργο που καταφέρνει να διεισδύσει στην καρδιά του «μελαγχολικού πρίγκιπα» , να καταγράψει το φάσμα των συναισθημάτων του, να κερδίσει τη δύσκολη μάχη της έκφρασης και να πεθάνει τον δυσκολότερο θάνατο. «Τα άλλα είναι σιωπή». Και το δικαίωμά μας σε αυτή τη σιωπή, τη σιωπή μιας βαθύτερης κατανόησης του εαυτού μας

και του άλλου, την κατέκτησε για λογαριασμό μας ο Άμλετ.

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ Σκηνοθεσία — Γιάννης Κακλέας Μετάφραση — Διονύσης Καψάλης

Σκηνικά — Μανόλης Παντελιδάκης Κοστούμια — Ηλένια Δουλαδίρη Μουσική — Σταύρος Γασπαράτος Χορογραφίες / Κίνηση — Αγγελική Τρομπούκη Φωτισμοί — Αλέκος Γιάνναρος

Βίντεο — Νίκος Δημητριάδης --Βοηθός Σκηνοθέτη — Νουρμάλα Ήστυ

 

Στο ρόλο του Άμλετ ο  Κωνσταντίνος Ασπιώτης

Παίζουν οι ηθοποιοί — Ευγενία Δημητροπούλου, Θανάσης Δήμου, Ιερόνυμος Καλετσάνος, Στέργιος Κοντακιώτης Στέλιος Ξανθουδάκης, Χρήστος Σαπουντζής, Ιβάν Σβιτάιλο, Έλενα Τοπαλίδου, Γιάννης Τσεμπερλίδης, Τζεφ Μαράουι

 03.02.2017 - 26.03.2017  //  Κεντρική σκηνή

Αλμπέρ Καμύ

Καλιγούλας

 

Στο πιο γνωστό έργο του Αλμπέρ Καμύ, ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Καλιγούλας οδηγείται στα όρια της παράνοιας μετά την απώλεια της αδελφής και ερωμένης του Δρουσίλλας. Η βία, οι συγκρούσεις, οι πλεκτάνες, οι διαξιφισμοί με τους Πατρίκιους συνθέτουν ένα ασφυκτικό σκηνικό, που ο ίδιος επί της ουσίας δημιουργεί, προκειμένου να προκαλέσει τον θάνατό του. Γίνεται καθρέφτης της κοινωνίας γύρω του και ενσαρκώνει με απόλυτη συνείδηση τον παραλογισμό της ύπαρξης και το ανέφικτο της ευτυχίας.

Ο «Καλιγούλας» είναι η ιστορία μιας «ανώτερης» αυτοκτονίας. «Πώς αλήθεια αποτυπώνει κανείς σκηνοθετικά ένα χαρακτήρα, όπως ο Καλιγούλας, που την αντίληψή του για την ματαιότητα της ύπαρξης τη “φοράει” πάνω του σαν ρούχο και δίνει μια μοναδική, μια ανεπανάληπτη παράσταση περιφρόνησης της ζωής; Αυτό είναι μια μεγάλη πρόκληση.

Ο Καλιγούλας αυτοθυσιάζεται. Δεν είναι ένας παράφρων. Ο παραλογισμός του έχει λόγο. Ο θάνατος, κάτι το οποίο αντιλαμβάνεται σε όλο του το εύρος, είναι το μόνο σίγουρο στο παράλογο στροβίλισμα της ανθρώπινης ζωής. Και έτσι γίνεται το παράδειγμα. “Πόσο σκληρό, Σεζόνια, πόσο πικρό, να γίνεσαι άνθρωπος”» Αλίκη Δανέζη-Knutsen

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ Μετάφραση— Φρανσουάζ Αρβανίτη Σκηνοθεσία — Αλίκη Δανέζη-Knutsen Σκηνικά — Μαγιού Τρικεριώτη Κοστούμια  — Μαρίνα Χατζηλουκά Φωτισμοί — Αλέκος Γιάνναρος Μουσική  — Blaine Reininger ΚΙΝΗΣΗ — Νίκος Δραγώνας

 Στο ρόλο τουΚαλιγούλα  — Γιάννης Στάνκογλου

Παίζουν οι ηθοποιοί  — Θεοδώρα Τζήμου, Κώστας Αρζόγλου Νίκος Πουρσανίδης, Γιώργος Συμεωνίδης Μιχάλης Αφολάνιο, Αριστοτέλης Αποσκίτης Χάρης Εμμανουήλ, Δημήτρης Λιόλιος Στράτος Σωπύλης, Κώστας Λάσκος

 Πρωτότυπη μουσική live επί σκηνής ο Blaine Reininger των Tuxedomoon

 20.11.2016 - 31.01.2017 // Φουαγιέ

Το ψωμί της Νινευί Αντώνης και Κωνσταντίνος Κούφαλης

 

Το ψωμί της Νινευί είναι το χρονικό μιας Οδύσσειας σε λάθος χρόνο.

Το σημείο τομής Ανατολής και Δύσης, ο ασίγαστος πόθος της  Νουρ και του Σαμίρ να συμφιλιωθούν με τους εχθρούς που κουβαλάνε μέσα τους σε άλλη πατρίδα. Η κοινή τους ρίζα και ο προαιώνιος καημός κόντρα  στην εποχή και τα ψεύτικα διλήμματα της.

 

«Με σκηνικό χώρο το φως των πολυελαίων και τη λάμψη των μαρμάρων

του πολυτελούς φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, δύο πρόσφυγες

θα αφηγηθούν τη δική τους ιστορία για να συνδεθούν τελικά με την ιστορία

του ίδιου του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά αλλά και την Ιστορία που τρέχει

ανά τους αιώνες με πρωταγωνιστές εκατομμύρια σαν κι εκείνους, σαν κι εμάς».

Δημήτρης Μυλωνάς

 

Κείμενο — Αντώνης και Κωνσταντίνος Κούφαλης Σκηνοθεσία — Δημήτρης Μυλωνάς

Σκηνικά / κοστούμια — Δήμητρα Λιάκουρα Φωτισμοί — Άννα Σμπώκου Μουσική — Παύλος Κατσιβέλης Επιμέλεια κίνησης — Νατάσα Σαραντοπούλου Βοηθός σκηνοθέτη — Αμαλία Αντώνη

Παίζουν οι ηθοποιοί — Λήδα Πρωτοψάλτη, Σταύρος Ζαλμάς

 

23.10.2016  //  Παιδική Σκηνή

Μία παράσταση των ΟΥίΤ

Τα Ταξίδια των Γκιουλ_Ιβερ

Όλοι είμαστε ξένοι, κάπου

 

Τι γίνεται όταν ένα μικρό παιδί πρέπει να ταξιδέψει μακριά από την πατρίδα του και ο κόσμος μοιάζει τεράστιος στα μάτια του; Η μικρή φοβισμένη Γκιουλ, παρέα με το alter ego της, τη ζωηρή Ιβέρ θα ξεκινήσουν μία απρόβλεπτη ταξιδιωτική περιπέτεια και θα γυρίσουν ολόκληρη την υφήλιο. Στο δρόμο τους θα συναντήσουν λιλιπούτειες φυλές, θα αντιμετωπίσουν γιγαντιαία πλάσματα, θα περπατήσουν στα σύννεφα και θα μιλήσουν με άλογα. Θα τρέξουν, θα κολυμπήσουν και θα πετάξουν! Θα βρουν τη δύναμη να κάνουν τη δυσκολία κατόρθωμα, να κάνουν τον ξένο φίλο και θα αντλήσουν χαρά βλέποντας τον κόσμο με τα μάτια της φαντασίας, μαθαίνοντας τελικά ότι όλοι ειμαστε ξένοι κάπου.

 

«Μέσα από τις αποκαλυπτικές διαδρομές και παρακάμψεις του εφευρετικού παιδικού μυαλού, η Γκιουλ και η Ιβέρ ξεκινούν ένα συναρπαστικό ταξίδι σε τόπους άγνωστους και  αλλιώτικους. Όταν ο κόσμος γίνεται σκληρός ενεργοποιούν το μηχανισμό της φαντασίας και τελικά το ταξίδι αποδεικνύεται κυρίως εσωτερικό. Στόχος τους, η αναζήτηση μιας χώρας πολύ πιο φωτεινής. Μία αναζήτηση που θα τους προκαλέσει την ανάγκη από το τίποτα να φτιάξουν τα πάντα. Γιατί αν δεν μπορείς να δεις αυτό που λείπει, τότε σίγουρα δεν κοιτάς προς το σωστό μέρος. Το πολύτιμο είναι επίτηδες καλά κρυμμένο, στο σημείο που συνήθως κοιτάμε τελευταίο. Μέσα μας.»

ΟΥίΤ

Σκηνοθεσία — ΟΥίΤ Δραματουργική επιμέλεια — Δημήτρης Μπογδάνος  Σκηνικα &  κοστουμια — Πάρις Μέξης Κινησιολογία — Έλενα Γεροδήμου Μουσική & Φων. διδασκαλια — Μαρίνα Σάττι Φωτισμοί — Άννα Σμπώκου Ψηφιακές προβολές — Philippe Charpentier

Στίχοι — Κωνσταντίνος Μπογδάνος &  Δημήτρης Μπογδάνος  Φωτογραφίες — Γιάννης Ζάχος

 

Παίζουν οι ηθοποιοί —  Γιάννης Δενδρινός, Λήδα Καπνά, Κωνσταντίνος Κουνέλλας, Γιάννης Λατουσάκης, Κατερίνα Λάττα , Έλενα Μεγγρέλη, Μάρκος Παπαδοκωνσταντάκης, Αθηνά Σακαλή

 

 ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ – ΚΥΚΛΟΣ ΔΡΑΣΕΩΝ

 

«Αν βλέμμα ρίξεις στη ματιά μου, ίσως να δεις πώς το εσείς μπορεί να γίνει εμείς»

 

Kοινωνικές δράσεις του ΔΘΠ: \ Eκθέσεις \ Θεατρικές παραστάσεις  \ Ιστορικοί περίπατοι \ Συναυλίες \ Ημερίδες \ Δρώμενα

 

Η παρέμβαση με τίτλο Προσφυγικά αναφέρεται στο μοίρασμα με ένα ευρύτερο κοινό, του στενού νήματος που ενώνει την πρόσφατη ιστορία του Πειραιά με αυτά που συνέβησαν στις αρχές του αιώνα. Στον πυρήνα της ιστορίας της Ελλάδας αναγκαστήκαμε πολλές φορές να γίνουμε μάρτυρες, θύτες και θύματα συνομιλώντας με τον ξένο. Η παρέμβαση Προσφυγικά στέκεται κι αναρωτιέται: πού βρίσκεται αυτή  η λεπτή γραμμή που επανακαθορίζει συμπεριφορές, απόψεις, κοινωνίες και πολιτισμούς; 

Το ΔΘΠ  θέτει με τις δράσεις του τα ερωτήματα, ελπίζοντας ότι θα συμβάλει με τον τρόπο του στη δημιουργία ενός υγιέστερου μέλλοντος.

 

 20.10.2016  //  Φουαγιέ

έκθεση

Κερδισμένη πατρίδα

Πρόσφυγες του 1922 στον Πειραιά

Επιμέλεια: Βάσιας Τσοκόπουλος, ιστορικός

 

Η έκθεση «Κερδισμένη Πατρίδα: από το 1922 μέχρι σήμερα», που διοργανώνει το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, με εκκίνηση τη γρήγορη ανασύσταση της ζωής που πέτυχαν οι πρόσφυγες του 1922, επιχειρεί να ανιχνεύσει μέσα στα όρια

του Πειραιά, τα δεδομένα της κοινωνικής και πολιτιστικής αλληλεπίδρασης,

που προκάλεσε η Μικρασιατική τραγωδία.

Οι πρόσφυγες κέρδισαν τη νέα πατρίδα τους, μπολιάζοντας την ελληνική κοινωνία με νέα πολιτιστικά στοιχεία και νέες αντιθέσεις, κρατώντας, ταυτόχρονα, τις ταυτότητές τους.

 

14-15-16.10.2016  //  Φουαγιέ

ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

Αντώνης Βολανάκης + Ραφίκα Σαουίς

Common Platforms: a blind date

 ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ΟΝΕΙΡΟΠΌΛΗΣΗΣ

 سیستم عامل های رایج:تاریخ کو

المنصات المشتركة :موعد مع مجهول

 

Ανοιχτή πλατφόρμα δημιουργικής ονειροπόληση για μόνιμους και περαστικούς κατοίκους, πρόσφυγες, εθελοντές, καλλιτέχνες και όλους εμάς και εσάς. Η συνάντηση στα τυφλά εδράζεται σε μία ζωντανή εγκατάσταση με παράλληλα εργαστήρια τραγουδιού, εικαστικών, θεάτρου, χορού, γραφής και φωτογραφίας.  Η ανταλλαγή ιστοριών και δεξιοτήτων φέρνει την συνύπαρξη όλων με μια φυγόκεντρο: αυτή της ιστορίας της προσφυγιάς της Μικρασίας.

 

Σχεδιασμός και υλοποίηση:  Αντώνης Βολανάκης + Ραφίκα Σαουίς.

Ιδέα: blinddate12.blogspot.gr   Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες: Ιόλη Ανδρεάδη,Αναστασία Βλαχάκη, Αντώνης Βολανάκης, Μάνος Καρατζογιάννης, Ευτυχία Κιουρτίδου, Μαρία Κολιοπούλου,  Αλέξανδρος Κορομιλάς, Έρι Κύργια, Παυλίνα Μάρβιν, Αγγέλα Μυλωνάκου, Μαριέλα Νέστορα, Άννα Παγκάλου,  Δανάη Σιώζιου, Ευγενία Παπαγεωργίου, Αιμιλία Παπαφιλίππου, Αθηνά Πουρέα, Ιχάμπ Σαμπάνα, Ραφίκα Σαουίς

 Ώρες παραστάσεων:  15:00 - 19:30

 

16.12.2016-29.01.2017  //  Gallery ArtΠρίσμα

ομαδική ΕΚΘΕΣΗ

Ο Πρόσφυγας

σε συνεργασία με την Gallery ArtΠρίσμα

ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ  ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ

 

ΕΓΚΑΙΝΙΑ Παρασκευή 16 Δεκεμβρίου, 20:00

Συμμετέχουν οι ζωγράφοι : Ρένα Αβαγιανού, Ανδριανός, Πέτρος Καραβέβας, Βασίλης Καρακατσάνης, Μπάμπης Κατσατσίδης,  Κώστας Μίχαλος, Γιάννης Νομικός, Βιβή Ντέμη,

 Έλενα Ππαδημητρίου, Γκέντση Ρούτσης, Γιάννης Τσούμας, Δέσποινα Τσακνή

 

Gallery ArtΠρίσμα Κουντουριώτου 187, 18535, Πειραιάς

www.galleryartprisma.gr 

 

13.11. 2016  /  26.02. 2016  /  25.05. 2017

 

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ

 

Αγάπη Ηλίας Κουνέλας

Μια παρέμβαση για την «καλή αφήγηση»

 

Nα γυρίζεις αυτό είναι το θαύμα–

με κουρελιασμένα μάτια

με φλογωμένους κροτάφους

απ’ την πτώση

να γυρίζεις 

στην καλή πλευρά σου. Νίκος Καρούζος

 

Σύλληψη / σκηνοθεσία — Ηλίας Κουνέλας                                                        

Παίζουν: Ιφιγένεια Γρίβα Παναγιώτης Καμμένος, Χάρις Καρνέζη, Σοφία Κουνέλα, Κώστας Ξυκομηνός, Λουκία Πιστιόλα, Μαρία Προϊστάκη, Στέλλα Ράπτη, Ναταλία Στυλιανού, Άννα Χανιώτη Λήδα Χατζή

 

 26.03  //  Φουαγιέ

Η μεταμόρφωση Χάρης Βρόντος

 

Μία όπερα δωματίου σε 4 εικόνες με επίλογο  πάνω στην ομώνυμη νουβέλα του Φραντς Κάφκα.

 20.10.2016  //  Φουαγιέ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ

Η ζωή μου όλη...

Επιμέλεια Θανάσης Θ. Νιάρχος

 

Μια σειρά συζητήσεων με διακεκριμένες προσωπικότητες της πνευματικής, καλλιτεχνικής και κοινωνικής ζωής, που με αφετηρία τον προσωπικό τους βίο συζητούν για σύγχρονα αλλά και παλαιότερα κρίσιμα περιστατικά της ελληνικής ζωής. Ένα ταξίδι μέσα στο χρόνο επικεντρωμένο στο ταραγμένο αλλά συναρπαστικό παρόν μας.

Συζητούν μαζί μας οι: Στέλα Γκρέκα, Νίκος Δήμου, Κική Δημουλά, Μάρω Δούκα, Μάνος Ελευθερίου. Μαρίνα Λαμπράκη - Πλάκα, Αλέξανδρος Λυκουρέζος, Τίτος Πατρίκιος

Στρατής  Παττακός, Σωτήρης Σόρογκας, Γιάννης Στουρνάρας

 

1/11 - 02.04.2017  //  Φουαγιέ

Τα παραμύθια

Aπό την Ομόνοια στο λιμάνι

 

Tο Εθνικό Θέατρο σε συνεργασία με το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, στα πλαίσια της Κοινωνικής τους πολιτικής, συνδιοργανώνουν σειρά δράσεων με θέμα «Τα Παραμύθια. Από την Ομόνοια στο Λιμάνι», τα οποία απευθύνονται σε ειδικές ομάδες παιδιών.

 Χριστούγεννα στο ΔΘΠ

Καρυοθραύστης, ένα από τα ωραιότερα παραμύθια για μικρούς και μεγάλους από το Τhe Moscow Ballet - Russian Ballet Theater

 

 08.10.2016 - 11.03.2017

Τhe Met Opera live

Η  Metropolitan Opera στο ΔΘΠ

 

Με μεγάλη χαρά το δίκτυο αιθουσών της Met στην Ελλάδα υποδέχεται το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, το οποίο θα φιλοξενήσει επιλεγμένες προβολές από τις φετινές παραστάσεις.

 

Τριστάνος και Ιζόλδη του Wagner 

//  08.10.2016, 19:00

Η Νina Stemme κάνει το ντεμπούτο της στη Met ως Ιζόλδη - έναν ρόλο που έχει ερμηνεύσει με κορυφαίους θιάσους του κόσμου. Ο Τριστάνος της είναι ο Αυστραλός Stuart Skelton. Η διανομή επίσης περιλαμβάνει την Ekaterina Gubanova ως Μπρανγκένε, τον Evgeny Nikitin ως Κούρβεναλ (κάνουν το ντεμπούτο τους στη Met), με τον René Pape ως Βασιλιά Μάρκε, έναν ρόλο που ερμήνευσε εξαιρετικά σε τρεις προηγούμενες σεζόν της Met. Σκηνοθετεί ο  Mariusz Treliński (το 2015 σκηνοθέτησε τη διπλή παράσταση της Met, Γιολάντα / Το Κάστρο του Κυανοπώγωνα). Διευθύνει ο Sir Simon Rattle σε μια από τις σπάνιες εμφανίσεις του στην Met.

 

 Ντον Τζιοβάνι του Mozart 

//  22.10.2016,19:55

Ο Simon Keenlyside κάνει το ντεμπούτο του σε αυτόν τον ρόλο στη Met ως ο αμετανόητος γόης, σε αυτή τη σκηνοθεσία του αριστουργήματος του Mozart από τον βραβευμένο με Tony Award Michael Grandage. Ο Πρώτος Μαέστρος της Met Fabio Luisi διευθύνει μια διανομή που περιλαμβάνει τη Hibla Gerzmava ως Ντόννα Άννα, τη Malin Byströως Ντόννα Ελβίρα, τη Serena Malfi ως Ζερλίνα, τον Adam Plachetka ως Λεπορέλο, τον Matthew Rose ως Μαζέτο, τον Kwangchul Youn ως Διοικητή και τον Rolando Villazóστο ντεμπούτο του στη Live in HD ως Ντον Οττάβιο.

 

Ναμπούκο του Verdi 

//  07.01.2017, 19:55

Ο Μουσικός Διευθυντής της Met James Levine διευθύνει το πρώιμο δράμα του Verdi που εξελίσσεται στην Αρχαία Βαβυλώνα και τον καθιέρωσε μόνιμα ως κορυφαίο συνθέτη, το Ναμπούκο. Ο Plácido Domingo προσθέτει έναν νέο ρόλο στο ρεπερτόριό του ως ο ομώνυμος χαρακτήρας, η Liudmyla Monastyrska ερμηνεύει τον δυναμικό ρόλο της Αβιγαλής, της αποφασιστικής κόρης του Ναμπούκο, η Jamie Barton ερμηνεύει την Φενένα, ο Russell Thomas τον Ισμαήλ και ο Dmitri Belosselskiy τον Προφήτη Ζαχαρία, τον ρόλο με τον οποίο έκανε το ντεμπούτο του στη Met το 2011.

 

Λα Τραβιάτα του Verdi 

//  11.03.2017, 19:55

Η Sonya Yoncheva φέρνει για πρώτη φορά στο κοινό της Met: Live in HD την περίφημη ερμηνεία της καταδικασμένης εταίρας Βιολέτα Βαλερύ, απέναντι στον ανερχόμενο τενόρο Michael Fabiano στο ρόλο του εραστή της, του Αλφρέντο. Ο Thomas Hampson ερμηνεύει έναν από τους πιο φημισμένους του ρόλους στη Met, τον Τζιόρτζιο Ζερμόν, τον κατηγορηματικά αντίθετο πατέρα του Αλφρέντο, σε μια επανάληψη της σκηνοθεσίας του Willy Decker υπό τη διεύθυνση του μαέστρου της  Όπερας του Σαν Φρανσίσκο, Nicola Luisotti.

 

The Entertainer του John Osborne  //  27.10.2016, 21:30

The Kenneth Branagh Theatre στο ΔΘΠ

 

 

27/ 3 – 2/5

Το Φεστιβάλ Φιλίππων στο ΔΘΠ

 

·         Προς τον κύριο Φράνκλιν Α. Φορντ, 27/12/67 παράσταση με τέσσερις ηθοποιούς, έναν χορευτή επί σκηνής. Δραματουργική επεξεργασία/Κείμενο παράστασης: Θοδωρής Γκόνης-Ελένη Στρούλια Σκηνοθεσία: Θοδωρής Γκόνης Σκηνικά-κοστούμια: Ελένη Στρούλια Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας Μουσική επιμέλεια: Αλέξανδρος Γκόνης Βοηθός σκηνοθέτη: Κατερίνα Συμεωνίδου

 

·         Φονικό στην εκκλησιά του Τ.Σ. Έλιοτ σε μετάφραση του Γιώργου Σεφέρη. Διασκευή Άρης Ασπρούλης-Ιόλη Ανδρεάδη, Σκηνοθεσία: Ιόλη Ανδρεάδη

  • η αλληλογραφία του Σεφέρη με τη Μαρώ- Ματζουράνα μου, Γιωργή μου που ανθολογεί και παρουσιάζει ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης με την Ελευθερία Μπενοβία.
  • η Συνέντευξη με τον Γιώργο Σεφέρη,  η Μαρία Χούκλη «συνομιλεί» με τον μεγάλο Έλληνα ποιητή (το κείμενο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ποταμός με τίτλο «Καλησπέρα σας κύριε Σεφέρη»)
  • η μουσική εκπομπή-συναυλία του Γιώργου Τσάμπρα με τίτλο Στο μεταξύ η Ελλάδα ταξιδεύει…Οι μελοποιήσεις του Γιώργου Σεφέρη σαν ραδιοφωνική εκπομπή, επί σκηνής!  Τραγουδά ο Ζαχαρίας Καρούνης, μουσική επιμέλεια-πιάνο ο Νεοκλής Νεοφυτίδης

 

 Kαλλιτεχνικές συνεργασίες ΔΘΠ

 

Φεστιβάλ Αθηνών, Εθνική Λυρική σκηνή, Εθνικό Θέατρο, ΚΘΒΕ, Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών, Θεατρολογικό Αθήνας, Θεατρολογικό Ναυπλίου, Γαλλικό Ινστιτούτο

Μορφωτικό Τμήμα Αμερικάνικης Πρεσβείας, Καμεράτα, Μουσικά σύνολα ΕΡΤ

κ.α. θέατρα ρεπερτορίου

 

Εκπαιδευτικές συνεργασίες : Ίδρυμα Νιάρχος  / Ίδρυμα Λάτση

 

PICT0015.JPG

 

 

 

 

Αυτή τη Κυριακή 18 Σεπτεμβρίου, στο Gazarte το πρώτο Brazilian Day in Athens  γέμισε όλους τους ορόφους του πολυχώρου, με μουσικές, γέλια, και χορό, η samba, έδινε την θέση της στη forró και την Capoeira με την maculelê να κερδίζει έδαφος συνεχώς και πολλούς Βραζιαλιάνους να επιδεικνύουν τις χορευτικές τους ικανότητες σε μικρούς και μεγάλους επισκέπτες του workshop χορού, που είχε στηθεί από τις έξι το απόγευμα.

Η χθεσινή γιορτή συνδυάστηκε με την τελετή λήξης των 15ων Παραολυμπιακών Αγώνων του Ρίο.

Από τα βίντεο που ακολουθούν θα πάρετε μια μικρή γεύση από όσα έγιναν στο Gazarte

O Mu Chebabi, μουσικός, συνθέτης και τραγουδιστής, ήρθε  από το Rio de Janeiro για πρώτη φορά στην Αθήνα.

Οι Superbacana, μεγάλη μπάντα που αγάπησαν Έλληνες και Βραζιλιάνοι στο αφιέρωμα του Tim Maia πέρυσι επίσης ήταν εκεί. 

Η Κατερίνα Πολέμη που την λατρεύει το κοινό και εκπροσωπεί υπέροχα την MPB έδωσε και εκείνη το παρών. 

Ενώ στο stage είδαμε και τη Miranda Verouli με τις Brazilian Jazz και Bossa Nova απόχρωσεις, τον Júnior Maran και το Sambatuke με Samba και Samba de Roda.

Special Guest η Malu Kyriakopoulou, μια νεαρή Ελληνίδα από την Πάτρα που κέρδισε το Greek Idol τραγουδώντας βραζιλιάνικη μουσική!

 

PicMonkey Collage.jpg

 

 

Μικρός ορμούσε στο σαλόνι, διεκδικούσε την προσοχή και έλεγε: «Στοπ! Τώρα θα σας παίξω κάτι!» Τα τελευταία χρόνια, πολύ πιο διακριτικά, κατάφερε να σηκώσει από τον καναπέ τους χιλιάδες Αθηναίους και να τους οδηγήσει στις θεατρικές αίθουσες για να απολαύσουν τις παραστάσεις του. Ο σκηνοθέτης και ηθοποιός Θανάσης Ζερίτης, η ψυχή των 4frontal, μας υποδέχτηκε στη φιλόξενη αυλή του Θεάτρου 104 στο Γκάζι, όπου φέτος θα δούμε δύο δουλειές της ομάδας: την επανάληψη της αγαπημένης μας «Οικογένειας Μπες-Βγες» αλλά και τη νέα παραγωγή «Σοφία Λασκαρίδου-Μια αγάπη μεγάλη» σε σκηνοθεσία Παντελή Δεντάκη. Φυσικά ο Θανάσης δεν θα άντεχε με δύο μόνο έργα αυτή τη σεζόν. Αν διαβάσετε τη συνέντευξη, θα καταλάβετε γιατί...

 

Directors Thanos 1599 (1).jpg

Από μικρός στα βάσανα…

Πήγαινα στο σαλόνι και τους έλεγα: «Στοπ! Τώρα θα σας παίξω κάτι!» Ήμουν από αυτά τα παιδάκια. Ήταν ξεκάθαρο από πολύ νωρίς το επαγγελματικό μου μέλλον, το είχαν καταλάβει και οι δικοί μου. Είχα κάνει κάτι στροφές, αλλά για πολύ λίγο. Ήμουν το παιδάκι που έλεγε τα ποιήματα. Συμμετείχα στη θεατρική ομάδα. Είχα όλα τα συμπτώματα, από νωρίς.

Έγινα ηθοποιός γιατί...

Γιατί; Δεν μπορούσα να γίνω κάτι άλλο; Κάποια πράγματα γίνονται πολύ φυσικά. Για να περνάω εγώ καλά πρώτα πρώτα, να μπορώ να είμαι αυτός που είμαι.

Είμαι κεφάτος, γυρίζω από το θέατρο…

Αυτή η δουλειά θέλει κέφι! Και αν δεν είμαστε χαρούμενοι όταν ερχόμαστε, πρέπει να φεύγουμε χαρούμενοι, γιατί αλλιώς δεν την κάνουμε καλά. Με το σκεπτικό ότι την κάνουμε με τόσες θυσίες, με τόσο κόπο, είναι όλα τόσο δύσκολα, και δεν λέω ότι δεν έχουν και άλλες πλευρές και η ζωή και το θέατρο πέρα από το χιούμορ. Μια παράσταση μπορεί να μην έχει καθόλου χιούμορ, απλά το κέφι και η αισιοδοξία είναι η κινητήρια δύναμη για να συνεχίσουμε να το κάνουμε, αλλιώς θα είχαμε σταματήσει όλοι να ασχολούμαστε με το θέατρο.

4frontal όπως οι σχέσεις.

Κοίταξε, είναι σαν μια σχέση. Όταν βάζεις τον εγωισμό μπροστά, όλα κινδυνεύουν. Όμως, επειδή εμείς γνωριζόμαστε καλά, ξέρουμε ο ένας τα όρια του άλλου. Έτσι λίγο πριν πάει να γίνει το κακό σώζεται η κατάσταση.

Η ομάδα, σαν να γυρνάς στο σπίτι.

Κάποιοι είμαστε περισσότερο αφιερωμένοι σε αυτό, βάζω και τον εαυτό μου μέσα. Κάποιοι είναι λιγότερο, κάποιοι είναι για δύο χρόνια φανατικά και κάποιοι δεν είναι και, όταν γυρνάς στην ομάδα, είναι σαν να γυρνάς στο σπίτι. Πάντα όταν κάποιος παίζει σε μια άλλη παράσταση τρέχουμε όλοι με πολλή αγάπη να δούμε τι κάνει. Είμαστε πρώτα οικογένεια και καλοί φίλοι, επομένως νιώθουμε χαρά όταν κάποιος βρει δουλειά με πολύ καλό μισθό ή έναν πολύ καλό ρόλο που δεν θα τον έβρισκε σε εμάς. Δεν νομίζω ότι έχουμε προστριβές.

Για να επιβιώσεις όμως σήμερα ξεπερνάς το «εγώ» και βάζεις μπροστά το «εμείς». Αυτό που σκέφτομαι είναι: «Άσε το Θανάσης Ζερίτης και γράφε 4frontal». Βάζεις αυτό μπροστά και έχεις φιλοδοξίες πάνω σε αυτό. Έτσι όλοι είναι ενωμένοι σε ένα σκοπό, να πάει καλά η ομάδα, να έχουν όλοι καλύτερες συνθήκες εργασίας, να έρχεται κόσμος στις παραστάσεις. Είναι σαν να έχεις ένα μαγαζί και όσο καλύτερα πηγαίνει τόσο καλύτερα θα είσαι και εσύ.

Καλλιτέχνης στην Ελλάδα.

Πρέπει να παλεύουμε, να είμαστε σε 600 πρόβες… να κάνουμε 100 δουλειές για να επιβιώσουμε.

Γυναικείες ιστορίες... πρώτη επιλογή των 4frontal (Βλ. «Μουνή», «Οικογένεια Μπες-Βγες», «Σοφία Λασκαρίδου»).

Ίσως έχουμε πολλές γυναίκες στην ομάδα; Κάθε φορά μάς τραβά η ιστορία. Την «Οικογένεια Μπες-Βγες» την πρότεινα εγώ, τη «Σοφία Λασκαρίδου» η Νεφέλη γιατί μένει κοντά στο σπίτι της και απλά μας συγκίνησε, προκάλεσε κάτι σε όλους μας ταυτόχρονα. Το προτείναμε στον Παντελή (Δεντάκη), άρεσε και σε εκείνον και αμέσως το κλείσαμε. Μήπως είναι πιο συγκινητικές οι γυναικείες ιστορίες;

Directors Thanos 1593 (1).jpg

Σκηνοθέτης σε ρόλο ηθοποιού και τούμπαλιν...

Πειθαρχείς καλύτερα ως ηθοποιός, όταν έχεις βιώσει και το ρόλο του σκηνοθέτη, αν και πάντα έχει να κάνει με τον άνθρωπο. Υπάρχουν στιγμές που πας να λειτουργήσεις ως σκηνοθέτης, όμως, αν εμπιστεύεσαι τον άλλον, χαλαρώνεις και αφήνεσαι. Τώρα στην παράσταση που είμαι με τη Βίκυ και τη Χριστίνα, στο «Γύρισε πίσω», λέω: «Ναι, εσύ αποφασίζεις!» Μη νομίζεις ότι και στους 4frontal και στην «Οικογένεια Μπες-Βγες», για παράδειγμα, τα κορίτσια δεν πρότειναν πράγματα... Απλά ο σκηνοθέτης είναι αυτός που έχει ένα λόγο παραπάνω. Σκέφτομαι ως σκηνοθέτης, μου αρέσει πολύ, αλλά καμιά φορά μού αρέσει πολύ να κάνω... να κάνω... να κάνω... ό,τι θέλει ο άλλος! Δεν έχω πρόβλημα! Αρκεί να μην έχω την ευθύνη πάνω μου! Είναι πολύ απελευθερωτικό, μερικές φορές το έχω ανάγκη και το χαίρομαι! Όταν έχω πρόβα και σκηνοθετώ, είμαι πολύ πιο κουρασμένος από ό,τι όταν παίζω.

«Γύρισε πίσω».

Είναι ένα πολύ κουλό έργο, το έχει γράψει η Χριστίνα. Με τα κορίτσια (Xριστίνα Σαμπανίκου και Bίκυ Αδάμου) δεν γνωριζόμασταν, αλλά κάναμε ένα μήνα πρόβες για κάτι άλλο και ταιριάξαμε πολύ και μου είπαν: «Αν κάνουμε κάτι, θα σε φωνάξουμε». Έτσι και έγινε! Δεν πρέπει να πω πολλά για την ιστορία, είναι ένα κωμικό μελλοντολογικό θρίλερ. Βρισκόμαστε στην Αθήνα έπειτα από πολλά χρόνια και τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά... Ακόμα και σε ένα πολύ απαισιόδοξο περιβάλλον, μέσα από το χιούμορ, διαφαίνονται οι σχέσεις των ανθρώπων...

Όλα τα έργα για την αγάπη και το θάνατο;

Όλα! Και εμείς συνέχεια γι’ αυτό μιλάμε! Θα πεθάνουμε και πρέπει να κάνουμε πράγματα, η ζωή είναι μικρή...

Σίσυ, η μικρή ηρωίδα της «Οικογένειας Μπες-Βγες», που μας γέμισε ενοχές.

Και όμως, η Σίσυ κρύβει ένα αισιόδοξο μήνυμα, γιατί στο τέλος υπάρχει μια αποδοχή αυτού που είσαι, δηλαδή, αν αποδεχτείς ότι έτσι είναι η ζωή, μπορείς να την αντιμετωπίσεις καλύτερα. Δεν λέω να μην είσαι αισιόδοξος, αλλά να ξέρεις πού πατάς και πού βρίσκεσαι. Καταλαβαίνω ότι κάποιος βλέπει στην παράσταση ένα παιδί και νιώθει μια θλίψη και μια αδικία, αλλά υπάρχει και αυτό από πίσω. Επί της ουσίας, η Σίσυ μεγαλώνει μέσα στο έργο και, αν καταφέρεις να το κάνεις αυτό, αποδεχόμενος το ποιος είσαι, μπορείς να βρεις και την ευτυχία.

Ό,τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό…

Πρέπει να σκοτώσουμε όλα αυτά που μας έχουν πει, που μας έχουν επιβάλει. Και επειδή τα πράγματα είναι άσχημα τι θα κάνουμε; Θα κάτσουμε σπίτι μας; Δεν λέω ότι μου είναι πάντα εύκολο. Προσπαθώ, κάποιες φορές τα πάω καλύτερα, κάποιες δυσκολεύομαι. Το όπλο μου είναι το χαμόγελο. Σε κάθε δυσκολία λέω: «Θανασάκη, ξαναπάρτο! Ξαναπάμε!» Αυτή η δουλειά με βοηθά πολύ». Πώς μπορείς να αντιμετωπίσεις τα πράγματα; Να μείνεις στο σπίτι σου και να κλαις και να χτυπιέσαι; Είναι και αυτό ένα στάδιο βέβαια, αλλά μετά τι; Να μην κάνεις πράγματα επειδή φοβάσαι το θεωρώ μεγάλο λάθος. Κάνεις αυτό που είναι να κάνεις και, αν δεν βγει, δεν βγήκε, δεν πειράζει τόσο.

Η αντιμετώπιση του φόβου είναι ταλέντο;

Να αντιμετωπίζεις αυτά που φοβάσαι είναι νομίζω ταλέντο. Γιατί το να μη φοβάσαι δεν γίνεται, όλοι φοβόμαστε. Και τώρα τα λέμε ωραία, κάνουμε συνέντευξη και σήμερα είμαι καλά...

«Είσαι ένα κτήνος, Βίσκοβιτς».

Μας αρέσει πολύ να συνεργαζόμαστε και με άλλους καλλιτέχνες, όπως σου έλεγα πριν. Οπότε φαντάζεσαι τι έγινε εδώ που συνεργαστήκαμε με άλλη ομάδα και στο πλαίσιο του Bob Festival και πολλοί ηθοποιοί, ήταν καταπληκτικά! Μεγάλη χαρά με αυτή την παράσταση! Ήταν πολύ δύσκολο γιατί πολλαπλασιάζονται όλα βέβαια, ήμασταν έντεκα! Η παράσταση θα έχει κάποιες διορθώσεις σε σχέση με αυτό που παρουσιάσαμε. Εγώ τους αγάπησα πολύ τους Abovo, είναι σαν να μεγάλωσε λίγο η οικογένεια.

Το πιο ωραίο σχόλιο.

«Πάτε όλο και καλύτερα» ή «Εσείς μαζί πρέπει να δουλεύετε, μαζί είστε καλύτεροι».

Όνειρα…φλόγες μακρινές μου.

Πολλά... Να έχουμε ένα δικό μας χώρο για πρόβες, το Μέγαρο 4frontal. Να μη χρειάζεται να κάνουμε άσχετες δουλειές για να ζούμε, γιατί κατά περιόδους κάνουμε όλοι μας και άσχετες δουλειές για να επιβιώσουμε. Θέλω να είμαι όσο πιο ευτυχισμένος γίνεται, να παραμείνω αισιόδοξος και να ερωτεύομαι…

 

φωτογραφίες Χάρης Γερμανίδης

 http://www.harisgermanidis.com

Directors Thanos 1599.jpg

O Θανάσης Ζερίτης αυτή τη σεζόν θα είναι σε πέντε παραστάσεις.

Συγκεκριμένα:

Παίζει στο «Γύρισε πίσω» από 30 Σεπτεμβρίου κάθε Παρασκευή, Σάββατο στο Θέατρο Άβατον μέχρι 29 Οκτωβρίου.

Σκηνοθετεί την «Οικογένεια Μπες-Βγες», κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή από 11 Νοεμβρίου, Black Box, στο Θέατρο 104.

Σκηνοθετεί και παίζει στο «Είσαι ένα κτήνος, Βίσκοβιτς» από τους Abovo και 4frontal στο Bios στις 14 Νοεμβρίου, κάθε Δευτέρα και Τρίτη μέχρι τις γιορτές, παράσταση που είδαμε για πρώτη φορά στο Bob Festival.

Παίζει στο «Βρες τον Δολοφόνο» κάθε Κυριακή στο El Convento Del Arte.

Τέλος παίζει στη νέα παράσταση των 4frontal «Σοφία Λασκαρίδου-Μια αγάπη μεγάλη» σε σκηνοθεσία Παντελή Δεντάκη, που θα κάνει πρεμιέρα τέλη Γενάρη στο Θέατρο 104.

 

 

  • 17 Σεπτεμβρίου 2016

Είδα το ποιο σώμα

Πρώτη δημοσίευση 10/6/16 στο Texnes-plus.blogspot.gr

«Άλλο φαίνομαι και άλλο είμαι και αυτό που φαίνομαι είναι μια αποτυχημένη προσπάθεια να κρύψω αυτό που είμαι».

 

Όλοι μας έχουμε τις «αδυναμίες» μας στο θέατρο, κακά τα ψέματα, συμπάθειες σε συγγραφείς, ηθοποιούς, σκηνοθέτες, ακόμα και σε θεατρικούς χώρους. Ο δημοσιογράφος όμως, ο κριτικός και οποιοσδήποτε εκφράζει άποψη, καλό είναι, εφόσον το αναγνωρίζει, να προσπαθεί να είναι αμερόληπτος, κατά το δυνατόν πάντα.

 

Μια δική μου «αδυναμία», την οποία εκφράζω δημόσια, είναι το σύγχρονο έργο, που μιλά για ό,τι μας καίει, που τολμά να καθρεφτίζει όσα η κοινωνία μας θέλει να κρύβει κάτω από το χαλάκι. Το έργο στο οποίο οι πρωταγωνιστές είναι ο φίλος σου, ο γείτονάς σου, ο αδερφός σου, εσύ και εγώ.

 

Μια τέτοια περίπτωση είναι η παράσταση «Ποιο σώμα;» των νέων Κύπριων συγγραφέων Ελένης Κοσμά και Κορίνας Κονταξάκη που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα και ευτύχησε να σκηνοθετηθεί από τον Μενέλαο Καραντζά.

 

Το έργο βασίζεται σε αληθινή ιστορία και καταπιάνεται με ένα «δύσκολο» και ευαίσθητο θέμα, τη δυσφορία του φύλου. Πρωταγωνίστρια είναι η Ιωάννα (Σελήνα Διαμαντοπούλου), που δυστυχεί, ούσα κορίτσι, κρύβει παγιδευμένο μέσα της τον Πάρη (Γιώργο Κοσκορέλλο) και κάποια στιγμή αποφασίζει να παλέψει για να λυτρωθεί αλλάζοντας σώμα και απελευθερώνοντας τον αρσενικό της φίλο .

 

Η σκηνοθεσία του Μενέλαου Καραντζά πατά πάνω στο πρωτότυπο δραματουργικό εύρημα που θέλει την Ιωάννα και τον Πάρη να συνυπάρχουν σκηνικά. Το αγόρι, ο άλλος εαυτός, ελλοχεύει συνεχώς και μόνο εκείνη τον βλέπει, τον νιώθει, την εξουσιάζει – τουλάχιστον αρχικά. Ουσιαστικά έχουμε το απόλυτο δίπολο ανάμεσα στο «φαίνεσθαι» και στο «είναι». Αυτό που δείχνει η ηρωίδα και αυτό που στην ουσία είναι. Μοιάζει σαν μια άλλη «Ελένη» του Ευριπίδη και το είδωλό της.

 

Ο σκηνοθέτης δημιουργεί μοναδικές ατμόσφαιρες και με τις εξαιρετικές επιλογές του στη μουσική αλλά και με τη βοήθεια των φωτισμών του Βαγγέλη Μούντριχα. Ενδιαφέρουσα και η αξιοποίηση των συμβολισμών – ελεφαντάκι, αίμα περιόδου κ.λπ.

 

Για σκηνικά επιλέχθηκαν πρακτικά κουτιά, μια λύση που υιοθετείται αρκετά συχνά τελευταία, όμως η αισθητική τους είχε κάτι να προσδώσει στην παράσταση (Κατερίνα Χριστίνα Μανωλάκου, Άρτεμις Σιέρρα).

 

 

Η Σελήνα Διαμαντοπούλου είχε έναν εντυπωσιακό ρεαλισμό και μια πηγαία φυσικότητα στην ερμηνεία της. Κατάφερε να ισορροπήσει μοναδικά ανάμεσα στο δράμα και στην απόγνωση και να μη γίνει ούτε για μια στιγμή μελό. Συγκινητική, άμεση, ουσιαστική.

 

Η Αριστέα Σταφυλάκη στο ρόλο της μόνης φίλης της Ιωάννας δείχνει να ακούει ουσιαστικά και να συμμετέχει άψογα σε όλες τις σκηνές με τους συμπαίκτες της. Οι δυο τους με τις κινήσεις τους στο χώρο πέρα από τα συναισθήματα που μεταφέρουν καταφέρνουν και κάτι άλλο εξίσου σημαντικό, να δίνουν την αίσθηση του χώρου. Μας πείθουν, για παράδειγμα, ότι είναι στο δωμάτιο ή στο μπαρ.

 

 

Η Ειρήνη Παπαδημάτου στο ρόλο της μητέρας χρωμάτισε την ερμηνεία της με όλη την παλέτα των συναισθημάτων που πέρασε η ηρωίδα της. Αγωνία, φόβος, θυμός, αγάπη, απελπισία, απόγνωση, απορία, τρυφερότητα κάνουν την εμφάνισή τους επί σκηνής και η φιγούρα της Ελληνίδας-Κύπριας μάνας θριαμβεύει.

 

 

Ο Γιώργος Κοσκορέλλος είναι λίγο αμήχανος σκηνικά, σαν να μπαίνει και να βγαίνει από το σώμα του Πάρη. Μερικές φορές βρίσκει το νήμα της επικοινωνίας, άλλες το χάνει...

 

 

 

Η Ιωάννα λέει στην παράσταση: «Άλλο φαίνομαι και άλλο είμαι και αυτό που φαίνομαι είναι μια αποτυχημένη προσπάθεια να κρύψω αυτό που είμαι». Ακούγοντας τη συγκεκριμένη φράση σκέφτηκα πόσο ταιριάζει σε πολλούς από εμάς και πως ίσως τελικά το έργο με αφορμή τη δυσφορία του φύλου να αγγίζει τη γενικότερη δυσφορία μας απέναντι σε κοινωνικές, και όχι μόνο, συμβάσεις...

 

 για 9 παραστάσεις στο στο Black Box του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης.

 

26, 27, 28 Σεπτεμβρίου

3, 4, 5 Οκτωβρίου

10, 11, 12 Οκτωβρίου

 

 

ANIXNOS

anixnos250x300

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Τα "Καβουράκια"συνεχίζονται για 4 ακόμα παραστάσεις στο Studio Μαυρομιχάλη. 

4 τελευταίες παραστάσεις

Κάθε Τετάρτη στις 18:45 ( 27/3, 3/4, 10/4, 17/4) 

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

Kalomoira2.jpg

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία