Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

SLIDER2019

 
Γιώτα Δημητριάδη

Γιώτα Δημητριάδη

Διάβασα το Γράμμα στον Κωστή, το ξαναδιάβασα, το έκανα δώρο σε φίλους και ένα βράδυ δύσκολο το δάνεισα στην καλύτερή μου φίλη για συντροφιά στο τρένο, στη διαδρομή για τη Θεσσαλονίκη, όταν πήγε να χαιρετήσει τον Γιάννη για πάντα, που έφυγε ξαφνικά.

Η Ξένια Καλογεροπούλου εδώ και πολλά χρόνια αφηγείται παραμύθια. Αυτό κάνει και στο συγκεκριμένο βιβλίο. Μόνο που εδώ οι πρίγκιπες και οι βασιλοπούλες ήταν γνώριμα πρόσωπα και είχαν ζήσει στο παλάτι της δικής της ονειροχώρας.

Το βιβλίο κερδίζει αμέσως τον αναγνώστη, γιατί η συγγραφέας αφηγείται την ιστορία της ζωής της με μοναδική αμεσότητα και μιλά για την απώλεια του αγαπημένου της λέγοντάς του: «Σ’ όλα όσα κάνω ή σκέφτομαι είσαι πάντα μέσα κι εσύ. Και σου μιλάω. Κι ας ξέρω πως εσύ δε μ’ ακούς».

Πόσο πιο απλά, αληθινά και ανθρώπινα να μιλήσει κάποιος για τριάντα εφτά ΟΛΟΚΛΗΡΑ χρόνια αγάπης και κοινής πορείας;

Το Γράμμα στον Κωστή, έκτασης 374 σελίδων, γίνεται ένας μονόλογος, άλλοτε σπαρακτικός, άλλοτε χιουμοριστικός με έντονες δόσεις αυτοσαρκασμού και την αίσθηση ενός ανθρώπου που θεωρεί πια τη ζωή και κάθε μέρα της ως δώρο. Νιώθεις την ανάγκη ακόμα και να ταυτιστείς σε κάποια σημεία. Μια γυναίκα σού ανοίγει τα χαρτιά της ζωής της και εσύ μένεις εκεί να παρατηρείς αποσβολωμένος, αλλά και έτοιμος να κάνεις τη σκανδαλιά και να κρυφοκοιτάξεις το επόμενο.

Το Γράμμα η Ξένια ίσως το έγραφε επί ένα χρόνο για να παρατείνει την ύπαρξη του αγαπημένου της Κωστή Σκολιάρα και να εξαλείψει κατά κάποιο τρόπο την απώλεια. Ωστόσο ο αναγνώστης έχει στα χέρια του ένα γράμμα-βιβλίο που χωρά μια ολόκληρη ζωή με αστικά σαλόνια, λαϊκούς θιάσους, ελληνικά νησιά των δεκαετιών του ’40 και του ’50, το ερωτικό Παρίσι, βραδιές mastermind, κινηματογραφικές και θεατρικές επιτυχίες, αρώματα από τον κήπο στις Μηλιές, αίθουσες αναμονής, απώλειες, προσδοκίες, νίκες και ήττες, μια πολύτιμη συντροφιά, ένα κείμενο απολαυστικό που διαβάζεται απνευστί. Ο λόγος ρέει μαζί με την αφήγηση γρήγορα και οι παρεμβαλλόμενες ιστορίες συνδέουν αρμονικά παρόν και παρελθόν. 

Στο βιβλίο, περίπου στο μέσο, υπάρχουν και φωτογραφίες, με την Ξένια σε πολύ μικρή ηλικία αλλά και τον Κωστή, πριν τον γνωρίσει, καθώς και άλλες σημαντικές στιγμές που περιγράφονται στις σελίδες που προηγούνται και σε εκείνες που ακολουθούν. Φωτογραφίες ασπρόμαυρες. Εξάλλου οι ιστορίες και οι ζωές των πρωταγωνιστών έχουν τόσο φως και χρώμα... και η Ξένια Καλογεροπούλου ξέρει πολύ καλά πώς να κινητοποιεί τη φαντασία μας. Αν έπρεπε ένα μόνο επίθετο να χρησιμοποιηθεί για το εν λόγω βιβλίο που σημείωσε τόση επιτυχία, αυτό θα ήταν «γνήσιο»! 

 

Το Γράμμα στον Κωστή κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.

Τρία χτυπήματα στο κοντάρι και η μαγεία ξεκινά.

«Αν κανείς σας ω! Θεατές μας» ήταν το εναρκτήριο τραγούδι από τους Όρνιθες του Μάνου Χατζιδάκι. Οι πέντε σπουδαίοι μουσικοί Τάκης Φαραζής, Γιάννης Παπαζαχαριάκης, Παναγιώτης Τσεβάς, Κωνσταντίνος Κωνσταντίνου και Τάσος Μισυρλής τραγούδησαν τους πρώτους στίχους του Βασίλη Ρώτα και στη συνέχεια έκανε την εμφάνισή της η Τάνια Τσανακλίδου για να ολοκληρώσει την πρώτη παράσταση με τραγούδια από το θέατρο με το υπέροχο «Ω! Καλή μου ξανθιά». Στη συνέχεια μας ταξίδεψε μοναδικά από το 1964 και τον Χατζιδάκι στο 1992, με το θρυλικό «Έκτο πάτωμα» των Κραουνάκη-Νικολακοπούλου.

 

Η ίδια ανέφερε λίγο αργότερα: «Αυτή η μουσική βραδιά, όπως και οι δύο προηγούμενες στην Επίδαυρο, δεν ήταν μια δουλειά αρχείου ή μουσειακή, αλλά μια παράσταση με τραγούδια που εγώ αγάπησα από το θέατρο». Αυτό έγινε απόλυτα κατανοητό σε όλη τη διάρκεια της βραδιάς, καθώς αυτή την αγάπη της τη μετέδωσε με κάθε νότα.

 

Το κοριτσάκι που έπαιζε στα δέκα του στη Θεσσαλονίκη στο θέατρο, στο θίασο Μυράτ-Ζουμπουλάκη, και από τότε είπε «Εγώ έτσι θέλω να ζω. Σε αυτό το τρένο ανέβηκα και δεν θέλω να κατέβω..» ανέβηκε στη σκηνή του Ηρωδείου και μας μάγεψε. Μας απέδειξε τι θα πει ερμηνεία. Έγινε και πάλι παιδάκι και πήγε πίσω στο 1973 για να τραγουδήσει τον «Μορμόλη», μεταμορφώθηκε σε γυναίκα ελευθέρων ηθών στην «Όπερα της Πεντάρας», γιόρτασε με την «Ταραντέλα» του Τσακνή, βούρκωσε στα «Διαμάντια και μπλουζ», ζωγράφισε την αγάπη με όλα της τα χρώματα στην «Γκόλφω» και την πέταξε με ένα μπαλόνι ψηλά στον ουρανό για να γεμίσει χρώμα τις ψυχές μας.

 

14192104_10210038656062407_2865620900672681389_n.jpg

Από τα highlights της βραδιάς τα δύο τραγούδια από την παράσταση
του Μορμόλη. Η πρώτη αναρχική παράσταση για παιδιά, την οποία οι συνταγματάρχες δεν κατάλαβαν και έτσι οι ηθοποιοί συνέχιζαν ανενόχλητοι τη δουλειά τους, όπως μας εξομολογήθηκε.

 

«Με πιάνει το παράπονο και κλαίω... που έχουν άλλοι τα κλειδιά» ή «Να ρίξουν τα παιδιά τους φράκτες κάτω να μπουν και να χαρούν τη γη…» μας τραγουδούσε και εμένα δεν με έπιανε μόνο το παράπονο, αλλά και μια απέραντη θλίψη που οι στίχοι του «Μορμόλη» είναι τόσο τραγικά επίκαιροι.

Η Τάνια όμως, με την απίστευτη γενναιοδωρία της, δεν θα μπορούσε να μην αναφερθεί και σε όλα αυτά που τη συγκινούν και την κινητοποιούν. Επέλεξε έτσι να κάνει ειδική μνεία στην αξέχαστη σε όλους μας Γκόλφω του Νίκου Καραθάνου, ερμηνεύοντας όχι μόνο τραγούδι του Άγγελου Τριανταφύλλου από την παράσταση αλλά και το μονόλογο που έγραψε η Λένα Κιτσοπούλου και ερμήνευσε μοναδικά η Λυδία Φωτοπούλου.

 

Ερμηνεία λιτή και ουσιαστική, με έμφαση στις λέξεις. Κάθε συλλαβή έφτανε στην τελευταία κερκίδα του Ηρωδείου και της έδινε ένα ζεστό φιλί, καταπώς αξίζει στην αγάπη.

 

Στο τελευταίο μέρος μάς κάλεσε να τραγουδήσουμε όλοι μαζί το «Χάρτινο το φεγγαράκι», καθώς και ένα τραγούδι που ονειρεύτηκε να μας ακούει να το λέμε παρέα κάτω από την Ακρόπολη. Έτσι οι στίχοι της «Μπαλάντας των αισθήσεων» και των παραισθήσεων» κατέκλυσαν το Ωδείο Ηρώδου του Αττικού.

 

Δεν ξέρω αν η βραδιά ήταν «σαν παλιό σινεμά», το μόνο σίγουρο όμως είναι ότι η Τάνια και τα τραγούδια της μας «τύλιξαν με ένα χάδι» που θα μας ζεσταίνει για πολύ καιρό ακόμη,όπως και ο υπέροχος φωτισμός του Περικλή Μαθιέλλη.

 

 

 

 

 

 

 

«Έχω περάσει τα πέντε έκτα της ζωής μου με το θέατρο, είτε να ονειρεύομαι να μπω σε αυτό είτε να κάνω θέατρο. Δεν μπορώ λοιπόν να διανοηθώ πώς θα είναι αυτή  χωρίς θέατρο. Αυτό που μ’ ευχαριστεί όμως είναι ότι δεν έχει φθαρεί καθόλου μέσα μου, ούτε για μια στιγμή, το πόσο υπέροχη τέχνη είναι. Δεν νιώθω καμία κούραση. Νιώθω μόνο επιθυμία, έντονη επιθυμία και για τα επόμενα!» θα πει κάποια στιγμή στη διάρκεια της απολαυστικής μας συζήτησης ο Δημήτρης Καταλειφός με πάθος ανάλογο με αυτό που πέρυσι ερμήνευε τον Τομ όταν ονειρευόταν να δραπετεύσει από «Το γυάλινο κόσμο». Εξάλλου για εκείνον η ζωή και το θέατρο είναι αλληλένδετα.

Οι συστάσεις είναι περιττές. Ένα σπουδαίο κεφάλαιο του θεάτρου μας, ένας κορυφαίος ηθοποιός με σκηνικό ήθος και συνέπεια, που όλες αυτές τις δεκαετίες μάς έχει χαρίσει αξέχαστες ερμηνείες.

Το ελληνικό θέατρο όμως του χρωστά κάτι εξίσου αξιομνημόνευτο, το ταλέντο του στη διδασκαλία, χάρη στο οποίο έχει τροφοδοτήσει δεκάδες ταλαντούχους ηθοποιούς που απολαμβάνουμε στη σκηνή.

Γοητευτικός και χαρισματικός, μίλησε στο Texnes-plus για τη νέα παράσταση που ετοιμάζεται στο Θέατρο Εμπορικόν, το Ήταν όλοι τους παιδιά μου του Άρθουρ Μίλερ σε σκηνοθεσία Γιάννη Μόσχου. Αναφέρθηκε στους λόγους για τους οποίους δεν αγαπά την τηλεόραση, αν και φέτος θα τον απολαύσουμε στη Λέξη που δεν λες, στα παιδικά του χρόνια, στα πρότυπά του, στον τρόπο που προσεγγίζει ένα ρόλο και στο «Όσκαρ» που πήρε. Μας αποκάλυψε επίσης γιατί δεν έχει παίξει ακόμη στην Επίδαυρο, σε κωμωδία, αλλά και γιατί δεν συμπαθεί τους ξένους σκηνοθέτες. Φυσικά η κουβέντα δεν θα μπορούσε να σταματήσει εκεί...

Ο Δημήτρης Καταλειφός κάνει ποδαρικό στην ενότητα «Πρόσωπα» και εμείς δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε καλύτερη αρχή!

 

Αυτή την περίοδο κάνετε εντατικές πρόβες για το έργο ορόσημο της μεταπολεμικής αμερικανικής δημιουργίας, το Ήταν όλοι τους παιδιά μου του Άρθρουρ Μίλερ. Στο παρελθόν έχετε χαρακτηρίσει τις πρόβες μια διαδικασία  «βασανιστική». Σήμερα πώς τη βιώνετε;

Κατ’ αρχήν θα ξεκινήσω από το όμορφο κομμάτι και μετά θα περάσω στο βασανιστικό! (γέλια) Είναι τόσο ωραία η φάση της ανακάλυψης ενός έργου! Όταν το διαβάζεις προσεκτικά και μελετάς τις λέξεις. Όταν μπαίνεις στη διαδικασία να μάθεις ή να θυμηθείς πράγματα για το συγγραφέα. Όταν η φαντασία σου αρχίζει να κινητοποιείται για τον κόσμο του έργου ή το ρόλο. Αυτή φάση των προβών είναι η πιο ερωτική φάση της θεατρικής διαδικασίας για μένα. Επειδή σε αυτή όλα τα πράγματα πρωτογεννιούνται: είτε κάνεις λάθος, είτε κάνεις μια καλή πρόβα είτε μια κακή, είτε λες μια φράση στην οποία οι τρεις λέξεις είναι χάλια και η μία βγαίνει, αποκαλυπτικά για σένα, η χαρά της ανακάλυψης και του καινούργιου κρύβει μια αξεπέραστη μαγεία που με ενθουσιάζει.

 

Τι σημαίνει για εσάς «καλή» και «κακή» πρόβα;

Καλή πρόβα είναι αυτή στην οποία ανακαλύπτονται πράγματα. Κακή είναι αυτή στην οποία κάτι μπλοκάρει ή εσύ μπλοκάρεις ή δεν μπορείς να συνεννοηθείς εύκολα με κάποιον από τους συνεργάτες σου. Γιατί στις πρόβες δοκιμάζεται και η σχέση των ανθρώπων που αποτελούν κάθε φορά το θίασο μια παράστασης. Όταν υπάρχει επικοινωνία, η πρόβα μπορεί να είναι εξαιρετική. Πολλές φορές όμως μπορεί κάτι να μπλοκάρει ή να το καταλαβαίνεις εσύ αλλιώτικα από τον άλλον. Η διαδικασία αυτή δεν είναι πάντα ρόδινη. Πρόκειται για το βασανιστικό κομμάτι που λέγαμε πριν, που προκύπτει όταν δεν έχεις καλή επικοινωνία με το σκηνοθέτη ή με τους ηθοποιούς ή με κάποιον από τους ηθοποιούς. Όταν συμβαίνει αυτό, ο άλλος συντελεστής είναι λίγο σαν εμπόδιο και το βάσανο είναι πώς θα συνεννοηθείς. Αυτό είναι το χειρότερο πράγμα σε μια πρόβα. Όταν δεν μπορεί να υπάρξει επικοινωνία και επειδή είμαστε ένας λαός που πραγματικά ο καθένας έχει δική του γνώμη και επιπλέον δεν υπάρχει καθόλου κοινή παιδεία, πολύ συχνά είναι δύσκολο να συνεννοηθούμε και πολλές φορές οι λέξεις που υποτίθεται διευκολύνουν τη μεταξύ μας επικοινωνία αποτελούν εμπόδιο. Γιατί με την ίδια λέξη ο ένας μπορεί να εννοεί «άσπρο» και ο άλλος «μαύρο». Αυτή είναι η βασανιστική πλευρά του θέματος.

Σας έχει τύχει να εξακολουθεί να υπάρχει το πρόβλημα της επικοινωνίας με κάποιο συνάδελφο και μετά τις πρόβες;

Ευτυχώς ελάχιστες φορές, που ήταν όμως και οι πιο δυσάρεστες. Γιατί, κακά τα ψέματα, επειδή το θέατρο είναι μια πολύ συλλογική τέχνη, είναι πολύ ωραίο οι άνθρωποι να συναντιούνται για έναν κοινό σκοπό, να έχουν χημεία μεταξύ τους και ένα κοινό όραμα – ακριβώς ταυτόσημο δεν γίνεται, αλλά κοινό. Όταν συμβαίνει αυτό, και το αποτέλεσμα είναι καλύτερο και εσύ το χαίρεσαι περισσότερο και ο κόσμος το αντιλαμβάνεται παρακολουθώντας μια παράσταση. Όταν δεν υπάρχει αυτό και έχεις εμπλακεί σε μια ιστορία που δεν σου ταιριάζει, είναι δυσάρεστα έως και βασανιστικά.

Ο Τζο Κέλερ, τον οποίο υποδύεστε στην παράσταση που θα δούμε στο Θέατρο Εμπορικόν, λέει στη σύζυγό του σε κάποια σκηνή, όταν εκείνη τον κατηγορεί για τα χρήματα που έβγαλε: «Κι εγώ τα ήθελα μ’ άλλον τρόπο απ’ ό,τι ήρθαν…» Πώς αντιλαμβάνεστε αυτή του τη στάση, που εν γένει αντικατοπτρίζει το αμερικανικό όνειρο;

Ο συγκεκριμένος ήρωας είναι ένας άνθρωπος που προέρχεται από την κατώτερη τάξη, ο οποίος από μικρή ηλικία μπήκε στη βιοπάλη και μόχθησε πολύ για να κάνει περιουσία. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να έχει μια πιο ελαστική συνείδηση. Γιατί κάθε άνθρωπος που θέλει να βγάλει λεφτά έτσι είναι. Θα ήθελε να είναι τίμιος, αλλά, όταν μπλέκει σε αυτό που λέμε «αγορά», μοιραία θα κάνει πράγματα για να βγάλει περισσότερο χρήμα. Οπότε αυτός ο άνθρωπος θα ήθελε να ήταν τίμιος, αλλά ένα κομμάτι του εαυτού του που επιζητά πολύ το χρήμα τον ωθεί στις ατασθαλίες και στο έργο έχει κάνει κάτι σχεδόν εγκληματικό.

Πέρυσι ως λοχαγός Έντγκαρ στο Χορό του θανάτου λέγατε: «Το να γερνάς δεν είναι εύκολο, αλλά έχει ενδιαφέρον».Υποκριτικά είναι πιο γοητευτικοί οι ρόλοι ώριμων αντρών;

Κατ’ αρχήν, επειδή η ηθοποιία είναι πραγματικά κάτι πολύ γοητευτικό και πολύ δύσκολο, εγώ πιστεύω πως είναι ωραίο να γερνάς παίζοντας. Γιατί ουσιαστικά έπειτα από τα σαράντα αρχίζεις να καταλαβαίνεις πράγματα πιο ώριμα και συνειδητά. Από τα είκοσι μέχρι τα σαράντα –εγώ ξεκίνησα από τα είκοσι– γίνονται πράγματα με μεγαλύτερο θράσος, με την ελευθερία της νιότης, πιο χύμα… Ενώ από μια ηλικία και μετά, αποκτώντας μια τεχνική, αρχίζει το πράγμα να γίνεται πιο «επιστημονικό» και αυτό είναι πολύ γοητευτικό. Γιατί για μένα η ηθοποιία είναι τέχνη και επιστήμη ταυτόχρονα και δεν μπορείς να την ανακαλύψεις εύκολα πριν από τα σαράντα. Επομένως είναι πολύ γοητευτικό και ως ηθοποιός να γερνάς και φυσικά υπάρχουν στο παγκόσμιο ρεπερτόριο καταπληκτικοί ρόλοι ηρώων μεγάλης ηλικίας. Ποιον να αναφέρουμε; Το θείο Βάνια; Το βασιλιά Λιρ; Διάφορους άλλους του Ίψεν; Υπάρχουν πάρα πολλοί ωραίοι ρόλοι ηρώων άνω των εξήντα ετών.

kataleifos2-texnes-plus.jpg

Και στην τηλεόραση όμως, στη σειρά Λέξη που δεν λες, θα σας δούμε στο ρόλο του παππού. Τώρα σε ποιο κανάλι, θα δείξει… Από την πρώτη σας τηλεοπτική εμφάνιση, στο Μινόρε της αυγής, μέχρι τη δεύτερη, Το 10, πέρασαν είκοσι πέντε χρόνια(!), ενώ από τη δεύτερη μέχρι την τρίτη, τη Λέξη που δεν λες, εννέα χρόνια. Δεν την αγαπάτε την τηλεόραση;

Καθόλου! (γέλια) Και τις τρεις φορές έπαιξα αφού προηγουμένως αρνιόμουν σθεναρά! Απλώς και τις τρεις φορές κάτι έγινε στο τέλος… Μάλλον με επηρέασε το γεγονός ότι ήταν πολύ συμπαθείς και οι τρεις σκηνοθέτες, και ο Φώτης Μεσθεναίος και η Πηγή Δημητρακοπούλου και τώρα ο Θοδωρής Παπαδουλάκης, που κάτι έβλεπαν σε εμένα, επέμειναν πολύ και με κατάφεραν, όμως όμως δεν ήθελα εξαρχής να συμμετάσχω.

Τώρα που τις παρακολουθείτε δεν σας αρέσουν;

Δεν τις βλέπω!Κυρίως γιατί παθαίνω κατάθλιψη. Από τα λίγα που έχω δει εντάξει... Δεν απελπίζομαι κιόλας, αλλά δεν μου αρέσει να βλέπω τον εαυτό μου.

Γιατί;

Επειδή πάντα νομίζω πως θα μπορούσα να το είχα κάνει καλύτερα και στενοχωριέμαι. Σκέφτομαι: «Κοίτα πώς το έκανα!»

Μικρός χανόσασταν στο γράψιμο. Είναι αλήθεια ότι θέλατε να γίνετε συγγραφέας;

Ναι, υπήρξε μια περίοδος που έγραφα πολύ, από το δημοτικό, και ιδιαίτερα στο γυμνάσιο. Έγραφα ποιήματα, σενάρια, διάφορα, αλλά πλέον γράφω για τους ρόλους. Δεν γράφω δηλαδή με κάποια λογοτεχνική φιλοδοξία, όμως μου αρέσει να κρατάω σημειώσεις για τους ρόλους που παίζω.

Τι γράφετε για τους ρόλους;

Οτιδήποτε μου κατέβει στο μυαλό, αλλά και πολύ πρακτικά πράγματα. Ας πούμε, πώς είναι ο ρόλος αυτός και σε άλλες στιγμές, εκτός έργου, πώς ντύνεται, πώς τρώει, πώς κοιμάται ο χαρακτήρας. Προσπαθώ δηλαδή να πλάσω, με αφορμή τα λόγια του έργου αλλά και πέρα από αυτά, μια ολοκληρωμένη ανθρώπινη υπόσταση. Να φανταστώ το ρόλο, στο έργο, καθώς και πέρα από τις σκηνές που διαβάζω σε αυτό.

Είναι σαν να ζείτε μαζί με έναν άλλο άνθρωπο καθ’ όλη τη διάρκεια των προβών και των παραστάσεων;

Σε μεγάλο βαθμό το επιδιώκω. Όχι ότι είναι σαν μια τρέλα είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο. Είναι μια καθημερινή ενασχόληση κάποιων ωρών, η οποία είναι και πάρα πολύ ευχάριστη.

Επομένως είναι επώδυνος ο «χωρισμός» με ένα ρόλο όταν τελειώνει η παράσταση;

Καθόλου, γιατί μου αρέσει πάντα ο επόμενος! Δεν κατάλαβα, ποτέ, τη μελαγχολία που νιώθουν ορισμένοι συνάδελφοι όταν τελειώνει ένας ρόλος. Εγώ αισθάνομαι ένα «Φτου ξελευτερία!»

Έχω ακούσει-διαβάσει ότι αποφασίσατε να γίνετε ηθοποιός όταν είδατε την Έλλη Λαμπέτη στο Μις Πέπσι της Πιερέτ Μπρινό, όταν ήσασταν μαθητής της πρώτης γυμνασίου. Είναι αλήθεια;

Ναι, απόλυτη αλήθεια, και θυμάμαι την παράσταση σαν να ήταν χθες! Θυμάμαι ότι δεν ήξερα τότε ποια ήταν η Λαμπέτη, αλλά, όταν εμφανίστηκε στη σκηνή, με μάγεψε και με απορρόφησε τόσο πολύ που θυμάμαι ακόμη τη σκέψη που είχα κάνει τότε: «Μα, καλά! Τόσο λίγο κρατάει το θέατρο;!» Νόμιζα πως είχε κρατήσει ελάχιστα. Μετά, όταν μου έδιναν οι θείοι κάνα χαρτζιλίκι, μάζευα τα χρήματα και παρακολούθησα την παράσταση άλλες επτά φορές.

Και μετά γνωρίσατε την Έλλη Λαμπέτη, σας είδε στο θέατρο, σας μίλησε και σας εξέφρασε το θαυμασμό της, από όσο ξέρω. Τι σας είπε;

Ελάχιστα τη γνώρισα, ναι. Μου είπε πολύ καλά πράγματα, πολύ θερμά λόγια. Είχα παίξει τον Μερκούτιο στο έργο Ρωμαίος και Ιουλιέτα και αυτό ήταν για μένα ένα είδος Όσκαρ. Όχι ένα είδος, ήταν το Όσκαρ! Η Λαμπέτη ήταν, και παραμένει, ο μεγάλος μου πνευματικός έρωτας. Ήταν από τις μορφές που με έχουν εντελώς καθορίσει. Μαζί με τον Κουν τους θεωρώ τα πρότυπά μου, για διαφορετικούς λόγους τον καθένα. Όμως δεν έχω θαυμάσει άλλους Έλληνες καλλιτέχνες τόσο πολύ.

Αναπολείτε στιγμές της καριέρας σας ή σκέφτεστε πάντα το μέλλον, όπως μου είπατε πριν για τον επόμενο ρόλο;

Συνήθως, επειδή ευτυχώς είμαι ακόμη ενεργός, με απασχολεί το έργο με το οποίο ασχολούμαι. Κάποιες στιγμές μπορώ να θυμηθώ και κάτι, αλλά κυρίως με ενδιαφέρει το παρόν και το μέλλον, όχι τόσο το παρελθόν.

Σας παρακολουθώ τόσα χρόνια να πειραματίζεστε με διάφορα έργα, του κλασικού κυρίως ρεπερτορίου, αλλά δεν σας έχω απολαύσει ποτέ σε μια κωμωδία. Γιατί;

Ναι… Κοίταξε, εγώ πιστεύω πως στα καλά έργα υπάρχουν πάντα σημεία που βγαίνει και γέλιο, αλλά έργα με την έννοια μια καθαρόαιμης κωμωδίας όντως δεν έχω παίξει. Κάτι γίνεται και κάποια στιγμή βγαίνει στη μέση ένα υπέροχο έργο που συνήθως είναι δραματικό και μου αλλάζει πορεία… (γέλια!) Ναι, θα ήθελα, και συνεχίζω να θέλω, απλώς για κάποιο λόγο που δεν τον έχω ακόμη καθορίσει στο δρόμο μου εμφανίζονται κυρίως δράματα! Διαφωνώ λίγο για το κλασικό ρεπερτόριο. Αν θεωρήσουμε τα έργα του Μπέκετ, του Πίντερ, του Ντέιβιντ Χάουερ, του Μάμετ κλασικό ρεπερτόριο…

Ελληνικό έργο πάντως δεν παίζετε…

Δεν έχει τύχει, θέλω πάρα πολύ να παίξω ένα ελληνικό έργο. Πάρα πολύ…

Επίσης μου κάνει εντύπωση… Η Επίδαυρος και το αρχαίο δράμα δεν σας συγκινούν;

Τώρα θίγεις ένα μεγάλο θέμα! Εγώ σέβομαι πάρα πολύ την τραγωδία και πιστεύω πως είναι ένα πολύ ιδιαίτερο και σπουδαίο είδος, το οποίο, επειδή είναι κάτι τόσο έξω από το σήμερα, απαιτεί πολύ μεγάλη προετοιμασία. Εγώ θα ήθελα να κάνω μια τραγωδία σε κλειστό χώρο και έπειτα από πρόβες δύο χρόνων. Το να πάω στην Επίδαυρο και να παρουσιάσω μια παράσταση ύστερα από πρόβα δύο μηνών και με έναν ετερόκλητο θίασο, σύμφωνα με τις δικές μου επιθυμίες και ανάγκες, δεν μου λείπει. Αντίθετα θα με ενδιέφερε μια πιο μακρόχρονη μελέτη πάνω στο συγκεκριμένο  είδος. Στο δράμα απαιτείται μια πνευματική, φωνητική και σωματική εξάσκηση, που δεν μπορεί να ολοκληρωθεί σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, σύμφωνα πάντα με τη δική μου άποψη. Επίσης ο χορός είναι ένα τεράστιο ζήτημα, που δεν αντιμετωπίζεται με το να παίρνεις μαθητές σχολών. Είναι μια μεγάλη ιστορία ο χορός, που χρειάζεται έμπειρους ηθοποιούς και όχι άπειρους νέους. Θέλω να πω ότι έχω άλλες ανάγκες για την τραγωδία από τις συνηθισμένες.

Παρ’ όλα αυτά παρακολουθείτε τις παραστάσεις που ετοιμάζονται μέσα σε λίγους μήνες. Ως θεατή δεν σας έχει ικανοποιήσει καμία παράσταση αρχαίου δράματος;

Πάρα πολλές, κάποιες στιγμές. Το θέμα είναι όμως ότι τα τελευταία χρόνια, επειδή έχει κυριαρχήσει η εικόνα στη ζωή μας, οι άνθρωποι διαβάζουν όλο και λιγότερο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το έργο να διαβάζεται όλο και λιγότερο και αυτό που πρωτοστατεί να είναι τι εικόνα θα φτιάξεις από ένα έργο. Μου δημιουργεί κάποιου είδους αμηχανία το να βλέπω μια παράσταση, όπου το έργο είναι λίγο πιο κει και η παράσταση είναι λίγο πιο πέρα από το έργο. Άλλοτε είναι μια ευχάριστη και άλλοτε μια τρομερά δυσάρεστη έκπληξη. Το να διαβάσεις ένα έργο και να μπορέσεις να αναδείξεις τον κόσμο του είναι μια τρομερά σημαντική διαδικασία και πολύ συχνά το έργο δεν διαβάζεται και γίνεται μια παράσταση με αφορμή το έργο.

Βλέπουμε δηλαδή την Ηλέκτρα του τάδε και όχι του Ευριπίδη, τις Σφήκες του τάδε και όχι του Αριστοφάνη…

Ναι, συχνά συμβαίνει αυτό. Απλώς εγώ υιοθετώ αυτό που έλεγε ο Μινωτής: «Όταν ανεβάζω Σοφοκλή, εγώ δεν κάνω τίποτα, τα κάνει όλα ο Σοφοκλής! Αυτός σκηνοθετεί το έργο». Εμένα με έχει στιγματίσει αυτή η φράση και δεν είναι μια φράση που την είπε ένας θεωρητικός. Ήταν κάποιος που έκανε θέατρο και ο Οιδίποδας επί Κολωνώ που είχα δει ήταν, και παραμένει, η πιο μοντέρνα ερμηνεία στην αρχαία τραγωδία. Δεν έχω δει πιο σύγχρονο ηθοποιό από τον Μινωτή. Θέλω να πω ότι, επειδή ζούμε σε μια εποχή πολύ μεγάλης παρακμής και σύγχυσης σε κάθε επίπεδο, καλλιτεχνικό, πολιτικό, ηθικό, κοινωνικό και αισθητικό, είμαι πολύ καχύποπτος με το τι θα πει ουσιαστικά μοντέρνο. Δεν ξέρω τι είναι μοντέρνο, πάντως πολλά από αυτά που θεωρούνται μοντέρνα εμένα μου φαίνονται απλώς ανόητα. Υπάρχει μια παρεξήγηση για το τι θα πει σύγχρονο ή μοντέρνο θέατρο. Αν θεωρείται μοντέρνο να εξαφανίζεται ο συγγραφέας, αυτό σίγουρα δεν με εκφράζει.

kataleifos6-texnes-plus.jpg

Πέρα από το αρχαίο δράμα γενικότερα το θεατρικό τοπίο στην Ελλάδα πώς σας φαίνεται;

Έχω την αίσθηση ότι περνάμε μια μεταβατική περίοδο και ότι το θεατρικό τοπίο γίνεται όλο και πιο θολό. Επειδή ζούμε, ευρύτερα από το θέατρο, μια εποχή παρακμής, αυτή η πραγματικότητα αντικατοπτρίζεται και στις σκηνές. Νομίζω πως η σύγχυση, η παρακμή και η αβεβαιότητα που βιώνουμε στην καθημερινότητά μας και το γεγονός ότι ουσιαστικά τα τελευταία χρόνια έχουν έρθει τα πάνω κάτω έχουν ως αποτέλεσμα να έχουμε χάσει τις αντικειμενικές αξίες. Παντού υπάρχει υποκειμενικότητα. Ο καθένας μπορεί να γράψει οποιαδήποτε γνώμη στο facebook ή οπουδήποτε και έχουν χαθεί οι αντικειμενικές αναφορές για το τι είναι καλό και τι είναι κακό, τι είναι μέτριο, τι είναι μοντέρνο, τι είναι κλασικό. Όλα αυτά έχουν γίνει λίγο ένα κράμα που έχει προκαλέσει και σε αυτούς που κάνουν θέατρο και σε αυτούς που κρίνουν το θέατρο και σε αυτούς που βλέπουν θέατρο μια πάρα πολύ μεγάλη σύγχυση. Αυτό που κατά τη γνώμη μου έχει χαθεί με πολύ μεγάλο βαθμό είναι η ουσία και η απλότητα. Κυριαρχεί μια έντονη τάση εντυπωσιασμού, πρωτοτυπίας, νεωτερισμών, η ανάγκη να κάνεις κάτι που δεν έχει ξαναγίνει, η ανάγκη να κάνεις κάτι ξεχωριστό, το οποίο είναι τόσο έντονο που έχει υπερκαλύψει την ανάγκη να κάνεις κάτι ουσιαστικό. Εγώ αυτό που κατάλαβα, στο πέρασμα του χρόνου, είναι ότι η ουσία κρύβεται στην απλότητα, στην αλήθεια και στην ταπεινότητα απέναντι στα πράγματα. Το ελληνικό θέατρο έχει μπερδευτεί και βιώνει μια πληθώρα πραγμάτων. Φυσικά γίνονται και κάποια πολύ ενδιαφέροντα και ουσιαστικά πράγματα, αλλά αυτός ο πληθωρισμός, οι τόσες πολλές παραστάσεις έχουν θολώσει το τοπίο.

Αυτός ο φόβος του θολώματος ή μια εσωστρέφεια σας κάνει να αποφεύγετε τη συνεργασία με ξένους σκηνοθέτες;

Δεν είναι για λόγους εσωστρέφειας. Απλώς πιστεύω, επειδή ο λόγος και το κείμενο και τα βιώματα είναι πολύ σημαντική υπόθεση, δεν μπορείς μέσα στους δύο μήνες, που έρχονται βιαστικά οι διάφοροι σκηνοθέτες, να επικοινωνήσεις. Είναι τεράστιο το εμπόδιο της γλώσσας και δεν αναφέρομαι σε αυτή που θα χρησιμοποιήσεις για να επικοινωνήσεις με το σκηνοθέτη αλλά σε αυτή που καλείται να χρησιμοποιήσει ο ηθοποιός όταν παίζει και ο ξένος σκηνοθέτης δεν είναι σε θέση να την κρίνει γιατί δεν τη γνωρίζει.

Ας περάσουμε τώρα σε μια άλλη σημαντική ιδιότητά σας, αυτή του δασκάλου. Διδάσκετε επί είκοσι πέντε χρόνια σε δραματικές σχολές και θα ήθελα να σας ρωτήσω το εξής: Η Μέριλ Στριπ, η οποία στην τελευταία της ταινία ερμήνευσε την ατάλαντη Φλόρενς Φόστερ Τζένκινς, όταν σε συνέντευξή της ρωτήθηκε τι θα έλεγε στην ηρωίδα της αν την είχε συναντήσει ποτέ, απάντησε: «Θα προσπαθούσα να είμαι ενθαρρυντική, πιστεύω αυτό που λέει ο Τζακ Νίκολσον ‘‘Μη φτύνεις πότε την ευτυχία του άλλου’’». Εσείς πώς αντιμετωπίζετε ένα μαθητή σας όταν θεωρείτε πως δεν έχει δυνατότητες για να γίνει ηθοποιός, δεν έχει ταλέντο…

Είναι πολύ δύσκολο να απαντήσει κανείς σε αυτή την ερώτηση. Γιατί είναι πολύ δύσκολο να καθορίσεις εσύ την επιθυμία ή την ανάγκη κάποιου ανθρώπου. Και ποιος είσαι εσύ για να το κάνεις; Μπορεί να πέφτεις έξω και πολλές φορές έχω πέσει έξω. Δεν είμαι ούτε μάντης ούτε έχω το αλάθητο. Έχει τύχει σε σχολές παιδιά που δεν τους έδινες τόση σημασία να εξελιχθούν πιο πολύ από όλους και άλλοι που ήταν πολύ καλοί να μην κάνουν τίποτα. Δεν είσαι σοφός για να ξέρεις πώς θα εξελιχθούν.Όταν βέβαια αντιλαμβάνεσαι κάτι πολύ έντονα, ότι δηλαδή κάποιος δεν κάνει, συνήθως η ίδια η ζωή τα φέρνει έτσι και δεν προχωρά. Εγώ δεν έχω πει, ούτε θα μπορούσα να το πω, σε κάποιον «ξέρεις δεν κάνεις...» Μου είναι αδιανόητο, αν και το έχω σκεφτεί. Βέβαια, από την άλλη, η θεατρική εκπαίδευση μπορεί να βοηθήσει έναν άνθρωπο γενικότερα στη ζωή του. Δεν σημαίνει ότι όποιος πάει σε δραματική σχολή πρέπει οπωσδήποτε να γίνει και ηθοποιός. Απλώς αυτό που με ενοχλεί είναι, επειδή υπάρχουν πάρα πολλές ερασιτεχνικές ομάδες, να θεωρηθεί πως η ηθοποιία είναι κάτι εύκολο, ότι βγαίνεις και λες τα λόγια σου. Με ενοχλεί όταν κάποιος δεν καταλαβαίνει πόσο δύσκολη είναι αυτή η τέχνη. Δεν μπορεί να την κάνει οποιοσδήποτε, χρειάζεται και ένα χάρισμα, το πιστεύω ύστερα από τόσα χρόνια.

Έπειτα από τόσα χρόνια λοιπόν θα λέγατε ότι το θέατρο έχει διαμορφωθεί μέσα σας σαν μια κατάσταση ανάγκης, επιθυμίας ή συνήθειας;

Είναι όλα αυτά μαζί.Είναι και ανάγκη και συνήθεια και τρόπος ζωής, είναι αυτό που δίνει νόημα στην ύπαρξη, είναι ευχαρίστηση και βάσανο συνάμα, είναι ένας συνδυασμός πραγμάτων. Δεν μπορώ να διανοηθώ πώς θα είναι η ζωή μου όταν δεν θα παίζω. Δεν μπορώ καν να το σκεφτώ. Επειδή από τότε με τη Λαμπέτη, στα δεκατρία μου, μου μπήκε το μικρόβιο, πήγα στη σχολή και το εξέλιξα παίζοντας από τα είκοσι ένα έως τα εξήντα δύο που είμαι τώρα, πραγματικά έχω περάσει τα πέντε έκτα της ζωής μου με το θέατρο, είτε να ονειρεύομαι να μπω σε αυτό είτε να κάνω θέατρο! Δεν μπορώ λοιπόν να διανοηθώ πώς θα είναι η ζωή μου χωρίς θέατρο. Αυτό που με ευχαριστεί όμως είναι ότι δεν έχει φθαρεί καθόλου μέσα μου, ούτε για μια στιγμή, το πόσο υπέροχη τέχνη είναι.Δεν νιώθω καμία κούραση. Νιώθω μόνο επιθυμία… έντονη επιθυμία και για όσα θα ακολουθήσουν!

Ο Άρθουρ Μίλερ λέει για το θέατρο: «Θεωρώ το θέατρο μια σοβαρή υπόθεση, που κάνει ή θα έπρεπε να κάνει, τον άνθρωπο ανθρώπινο, με άλλα λόγια λιγότερο μόνο». Νιώθετε πως το έχετε καταφέρει αυτό;

Αυτό με κινεί πάρα πολύ πάρα πολύ και τότε θεωρώ πως μια παράσταση έχει πετύχει το στόχο της. Δεν πιστεύω σε κανένα άλλο θέατρο παρά μόνο σε αυτό που προκαλεί συγκίνηση στο μέσο θεατή. Συμφωνώ απόλυτα με τον Μίλερ, το ιδανικό είναι να βγεις από το θέατρο διαφορετικός από ό,τι μπήκες. Αν είσαι ο ίδιος, η παράσταση δεν κατάφερε τίποτα. Για μένα, όταν συμβαίνει, γιατί φυσικά δεν γίνεται πάντα, είναι σπουδαίο, να νιώθεις δηλαδή πως έχεις αγγίξει έστω και έναν άνθρωπο με αυτό που έκανες πάνω στη σκηνή. Μόνο η συγκίνηση με απασχολεί στο θέατρο και δεν εννοώ να κλάψει ο θεατής, αλλά κάτι να ταρακουνηθεί μέσα του. Αυτό είναι το πιο ωραίο και το πιο δύσκολο.

kataleifos3-texnes-plus.jpg

Εκτός από ό,τι θέλετε να μεταδώσετε στο κοινό, εσείς προσωπικά αυτά τα πέντε έκτα της θεατρικής ζωής σας αισθάνεστε «πιο ανθρώπινος», λιγότερο μόνος;

Ελπίζω, σε ένα βαθμό, πως ναι. Επειδή είχα την τύχη να δουλέψω με πολύ αξιόλογους ανθρώπους και σε σπουδαία έργα. Είχα την τύχη να παίξω σε έργα των μεγαλύτερων συγγραφέων του 20ού αιώνα. Αυτό είναι μεγάλη τύχη και επιλογή βέβαια! Αυτό σίγουρα ήταν μια ανάγκη και από το πώς πήγαν κάποιες παραστάσεις, από τα λόγια που μου είπαν ορισμένοι άνθρωποι, αισθάνομαι πως τους συγκίνησα, είτε εγώ είτε όλη η παράσταση. Αυτό σίγουρα σε φέρνει πιο κοντά στους άλλους.

Έχετε φοβίες ή ψυχαναγκασμούς;

Άπειρες! Είμαι μέσα στις φοβίες, μέσα στις προλήψεις και μέσα στους ψυχαναγκασμούς! Γι’ αυτό είπα και πριν ότι η καλύτερη περίοδος για μένα είναι οι πρόβες, γιατί μετά, όταν ξεκινά η παράσταση, πραγματικά η διαφορά είναι τεράστια. Αυτό δεν μπορεί να το αντιληφθεί κάποιος που δεν είναι ηθοποιός. Στις πρόβες μπορείς να δοκιμάσεις ό,τι θέλεις και να κάνεις πολλές φορές μια σκηνή, δικαιολογούνται και τα λάθη. Αντίθετα η παράσταση επαναλαμβάνεται κάθε βράδυ, για μία φορά, υπό το αμείλικτο βλέμμα του κοινού. Το βλέμμα του κοινού είναι αμείλικτο! Αυτό σου δίνει ενέργεια όλη τη μέρα, και ωραία και βασανιστική! Γι’ αυτό λέω «Φτου ξελευτερία!» όταν τελειώνει το έργο, επειδή κάθε μέρα είναι πολύ έντονη η διαδικασία.

Πείτε μου μια πρόληψη που έχετε..

Κατ’ αρχήν δεν υπάρχει περίπτωση να μην πάω στο θέατρο δύο ώρες πριν για να μου φύγει το άγχος. Μετά κάνω κάποιες ίδιες κινήσεις, πίνω τον ίδιο καφέ, λέω τα λόγια, κάνω ζέσταμα. Ενώ υπάρχουν άλλοι που χαλαρώνουν να πηγαίνουν τελευταία στιγμή, εμένα με χαλαρώνει να είμαι από νωρίς.

 

Τελικά, κύριε Καταλειφέ, στα εξήντα δύο σας χρόνια ποιος σας έμαθε περισσότερα η ζωή ή το θέατρο;

Αυτό είναι ένα ολόκληρο ζήτημα. Είναι τόσο μπλεγμένα, αλληλένδετα, με την έννοια ότι το θέατρο μιλά πάντα για τη ζωή και τον άνθρωπο συμπυκνωμένα. Αυτό που αναφέρεται και στον Άμλετ: «Το θέατρο είναι ο καθρέφτης της ζωής». Εγώ δεν πιστεύω πως η ζωή δεν είναι μόνο οι φοβερές εμπειρίες που πρέπει να ζήσει κάποιος και να τις κάνει στο θέατρο. Πιστεύω σε ένα στοιχείο που ίσως αυτό είναι το κυριότερο χάρισμα του ηθοποιού, στη φαντασία. Το ίδιο πράγμα που σε έναν άνθρωπο μπορεί να περάσει απαρατήρητο σε κάποιον άλλο μπορεί να καταγραφεί με έναν τρόπο φοβερά δημιουργικό ή η φαντασία του για κάτι που δεν έχει ζήσει μπορεί να είναι απίστευτα πλούσια και να του αντικαταστήσει το μη βίωμα. Πιστεύω πως είναι λίγο κλισέ η φράση «άλλο η ζωή και άλλο το θέατρο». Νομίζω πως πρόκειται για συγκοινωνούντα δοχεία και το σημαντικό είναι πώς εγγράφεται στον καθένα η πραγματικότητα. Πόσο έξυπνος είναι και πόσο χαρισματικός. Έχω δει ανθρώπους με απίστευτο χιούμορ που στη σκηνή δεν έχουν καθόλου. Έχω δει ανθρώπους πολύ ντροπαλούς που στη σκηνή είναι τρομερά τολμηροί. Έχω δει άσχημους ανθρώπους που στη σκηνή είναι πανέμορφοι. Έχω δει πανέμορφους που στη σκηνή είναι κακάσχημοι. Έχω δει ανθρώπους που δεν έχουν πλούσια ερωτική ζωή και στη σκηνή είναι πολύ ερωτικοί. Το θέατρο είναι το άλλο, είναι το αλλού, και αυτό το άλλο και το αλλού είναι η περιουσία κάθε καλλιτέχνη. Είναι ένας χώρος ονείρων όπου κάποιος βγάζει έναν άλλο εαυτό που μπορεί να είναι πολύ αποκαλυπτικός. Και δεν πιστεύω επίσης πως θέατρο μπορεί να γίνει χωρίς πόνο, χωρίς πληγές και δίχως τραύματα.

 

kataleifos4-texnes-plus.jpg

 Ο Δημήτρης Καταλειφός φωτογραφήθηκε για το Texnes-plus από τον φωτογράφο Βαγγέλη Αγγελόπουλο.

Συνέντευξη Γιώτα Δημητριάδη

 

Τον Δημήτρη Καταλειφό θα δούμε στο 

Ήταν όλοι τους παιδιά μου, του Άρθρουρ Μίλερ

Πρεμιέρα μέσα Οκτωβρίου, Θέατρο Εμπορικόν

Σκηνοθεσία: Γιάννης Μόσχος 

Παίζουν: Δημήτρης Καταλειφός, Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου, Ευγενία Αποστόλου, Κώστας Βασαρδάνης, Δημήτρης Καραμπέτσης, Δανάη Επιθυμιάδη, Γιώργος Βουρδαμής, Γιώργος Τζαβάρας, Ιωάννα Πιατά

 

Και στη σειρά

Η Λέξη που δεν λες

 

Πολλές φορές, και δικαίως, η τηλεόραση μπαίνει στο στόχαστρο ως μέσο παραγωγής προγραμμάτων που προάγουν την υποκουλτούρα. Ωστόσο δεν πρέπει να λησμονούμε ότι στη διάρκεια των είκοσι χρόνων της ιδιωτικής τηλεόρασης, καθώς και στο μισό αιώνα της δημόσιας τηλεόρασης, έχουμε παρακολουθήσει και σειρές που πραγματικά μας καθήλωσαν. Μάλιστα, το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα πολλές φορές ήταν κινηματογραφικού επιπέδου και η αισθητική τους υψηλή από κάθε άποψη.

Το Texnes-plus θυμάται μερικές μόνο από αυτές τις δραματικές σειρές, που όσα χρόνια και αν πέρασαν έχουν χαραχτεί ανεξίτηλα στη μνήμη και στην καρδιά μας, και ξεχωρίζει αγαπημένους ηθοποιούς του θεάτρου για τις εκπληκτικές ερμηνείες τους στη μικρή οθόνη.

 

Το 10
Προβλήθηκε στον Alpha το 2007, 18 επεισόδια.

Το ημιτελές μυθιστόρημα του Μ. Καραγάτση ζωντάνεψε μοναδικά υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες της Πηγής Δημητρακοπούλου. Όλη η αφρόκρεμα του θεάτρου πέρασε από τα παλιά Οινοποιεία του Καλογερά. Ερμηνείες ανυπέρβλητες, σκηνές ανεπανάληπτες.

  Η σκηνή του αποχαιρετισμού της Δέσποινας και του Καλογερά είναι αποτυπωμένη στη μνήμη όλων. Το μεγάλο love story της σειράς… Αναστάσιος Καλογεράς και Δέσποινα Νταϊγιώργη ζουν έναν παράνομο έρωτα και τους χωρίζει μόνο ο θάνατος… Ο Δημήτρης Καταλειφός και η Μαρία Πρωτόπαππα λένε για πάντα «αντίο» στο 11ο επεισόδιο, όταν «κοντεύει εφτά»

 Εξαιρετικός και ο Δημήτρης Ήμελλος σε μία από τις σπάνιες φορές που είχαμε την ευκαιρία να τον απολαύσουμε στη μικρή οθόνη. Στο παρακάτω απόσπασμα κυνηγά τη «μοιχαλίδα» σύζυγό του, τη Ρηνούλα, την οποία ερμηνεύει με μπρίο και ζωντάνια η Μαρία Ζορμπά. Στη σειρά απολαμβάνουμε μεταξύ άλλων και τους Σωτήρη Χατζάκη (Ευάγγελος Νταϊγιώργης), Ρένη Πιττακή (Ελενάρα), Ερρίκο Λίτση (Μιχάλης Βάλβης), Χρήστο Στέργιογλου (Πολύκαρπος), Μαρίσα Τριανταφυλλίδου (Μαρία Μακρή), Λένα Κιτσοπούλου (Φιλιώ), Ελένη Κοκκίδου (Μαρίνα Μώρου), Βάνα Παρθενιάδου (παντοφλού). Όλοι τους ένας και ένας!

  

 Στο 10 είχαμε ακόμα τη δυνατότητα να ανακαλύψουμε το πολύπλευρο ταλέντο της Κόρας Καρβούνη και της Μαρίας Ναυπλιώτου, που παραλίγο να πιαστούν στα χέρια  για τη χρυσή καρδιά και τη μεγάλη τσέπη του Βασίλη Χαραλαμπόπουλου, επίσης εξαιρετικού ηθοποιού.

   

 

Χαρά αγνοείται
Προβλήθηκε στο Μega το 2009, 20 επεισόδια.

Η Μαρία Καβογιάννη και ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης είναι οι τραγικοί γονείς που χάνουν το παιδί τους. Δύο ηθοποιοί που αγαπήθηκαν μέσα από κωμικές σειρές του Ant1, που σήμερα, μία δεκαετία μετά, προβάλλονται ακόμη σε επανάληψη καθημερινά. Ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης ξεχώρισε στο Καφέ της Χαράς με τις θρυλικές του ατάκες ως Φατσέας και η Μαρία Καβογιάννη στα Εγκλήματα ως η πληθωρική Κορίνα. Στη σειρά Χαρά αγνοείται  αποδεικνύουν περίτρανα το εύρος της υποκριτικής τους τέχνης. Η Μαρία Καβογιάννη άλλωστε έχει δηλώσει ότι στην αρχή της καριέρας της ξεκίνησε με δραματικούς ρόλους στο Θέατρο Τέχνης, καθώς οι καθηγητές της της έδιναν κομμάτια αυτού του ρεπερτορίου.Στη σειρά είχαμε την τύχη να απολαύσουμε και την Στεφανία Γουλιώτη σε μια από τις σπάνιες τηλεοπτικές της εμφανίσεις, καθώς και δυνατές ερμηνείες από την Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου, τον Παύλο Ορκόπουλο και τον Βλαδίμηρο Κυριακίδη.

 

Το Νησί
Προβλήθηκε στο Μega το 2010, 26 επεισόδια.

Η σειρά στην οποία έκλαιγες 3.600 φορές την ώρα, ακόμη και στην επανάληψη, όπου εκ των προτέρων ήξερες τι θα συμβεί. Στο Νησί κάθε ερμηνεία είναι και ένα υποκριτικό κέντημα. Μία φράση όμως μένει ανεξίτηλα χαραγμένη στη μνήμη μας. Είναι αυτή που λέει ο μικρός Μάνος Τσαγκαράκης: «Θα την κάνω μάνα μου!» 

 

  • Από εκεί και πέρα το να επιχειρήσει κάποιος να ξεχωρίσει σκηνές και ερμηνείες είναι εξαιρετικά δύσκολο, όμως ας κάνουμε μια απόπειρα…

 Στέλιος Μάινας, Κατερίνα Λέχου, Μάνος Τσαγκαράκης, Μαρία Πρωτόπαππα, Θεόδωρος Κατσαφάδος, Αναστασία Τσιλιμπίου, Ιφιγένεια Τζόλα, Νίκος Ορφανός 

 

 Μαρία Πρωτόπαππα, Τάσσος Νούσιας

 

 

  Αιμίλιος Χειλάκης, Ευγενία Δημητροπούλου 

 

   Αλέξανδρος Λογοθέτης, Γιούλικα Σκαφιδά

 

 Γιάννης Στάνκογλου, Ευγενία Δημητροπούλου, Στέλιος Μάινας, Γιούλικα Σκαφιδά, Αλέξανδρος Λογοθέτης

   

 

Η αίθουσα του θρόνου
Προβλήθηκε από το Mega το 1998, επεισόδια.

 

Η διασκευή του μυθιστορήματος του Τάσου Αθανασιάδη από την Πηγή Δημητρακοπούλου ανήκει στους ακρογωνιαίους λίθους της ιδιωτικής τηλεόρασης. 

Το φινάλε της σειράς –ευτυχώς– δεν ακολουθεί το τραγικό τέλος του βιβλίου. Το τελευταίο επεισόδιο αφιερώνεται στον Νίκο Ρίζο, που ο ρόλος του δημάρχου ήταν και ο τελευταίος της ζωής του.

Από τις εξαιρετικές σκηνές και ερμηνείες όλων των ηθοποιών ξεχωρίζουμε τις εξής:

 

Τη συνάντηση μάνας και γιου, Ρένης Πιττακή και Άρη Λεμπεσόπουλου , στο τέλος του πρώτου επεισοδίου. Δεν λέει λέξη στο γιο της που έχει χρόνια να δει, τον αγκαλιάζει, τον γεμίζει φιλιά και πέφτει από τον γκρεμό…

 

 Το μεγάλο love story της σειράς, στο οποίο μέχρι να εκδηλωθεί ο Λουκάς αγανακτούμε! Μία από τις πιο αισθησιακές σκηνές της ελληνικής τηλεόρασης είναι αυτή της Μαρίας Ναυπλιώτου και του Άρη Λεμπεσόπουλου 

 

 

 

 Την ερμηνεία του αξέχαστου Αλέκου Αλεξανδράκη

  

 

Η αγάπη άργησε μια μέρα

 

 Προβλήθηκε από την Ετ1 το 1997, 18 επεισόδια. 

Μία από τις σπουδαιότερες τηλεοπτικές σειρές που μας άφησε παρακαταθήκη ο Κώστας Κουτσομύτης ήταν η μεταφορά του βιβλίου της Λιλής Ζωγράφου. Τα περισσότερα γυρίσματα έγιναν στη Δημητσάνα, στο Γαλαξίδι, στην Αράχοβα και στην Παλλήνη, καθώς η ιστορία διαδραματίζεται σε κάποιο χωριό της Κρήτης την εποχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, έτσι το φυσικό τοπίο είναι ιδανικό.

⦁ Η ερμηνεία της Καρυοφυλλιάς Καραμπέτη στο ρόλο της αδίστακτης σκληρής αδερφής είναι μία από τις καλύτερες στην ιστορία της τηλεόρασης. Ωστόσο όλοι παίζουν εκπληκτικά. Ο αξέχαστος Μηνάς Χατζησάββας, ο οποίος βασανίζει μέχρι τελικής πτώσης την κυνηγημένη Ερατώ, είναι συγκλονιστικός ως σαδιστής δικηγόρος Τάγαρης. Η ερμηνεία της Τάνιας Τρύπη είναι ίσως η σημαντικότερη τηλεοπτική της εμφάνιση. Η σειρά όμως έχει μείνει στην ιστορία και για την Πέγκυ Τρικαλιώτη, που σε πολύ μικρή ηλικία φέρνει εις πέρας μοναδικά έναν πολύ απαιτητικό ρόλο, αυτόν της Πηνελόπης, της αδερφής που έχει χαμηλό δείκτη νοημοσύνης αλλά υψηλό δείκτη συναισθημάτων. Το μαύρο πρόβατο της οικογένειας, το «Τέρας» όπως την αποκαλούν (Μηνάς Χατζησάββας, Τάνια Τρύπη, Πέγκυ Τρικαλιώτη,

 

⦁ Στιβαρή και δυναμική η μητέρα της, η Αφροδίτη Γρηγοριάδου. Μια μάνα που αποφασίζει, θέλοντας να αποφύγει την κοινωνική κατακραυγή, να υποκριθεί πως το παιδί που θα γεννήσει η κόρη της είναι δικό της, ζητώντας από εκείνη να αρνηθεί τα γονεϊκά δικαιώματά της.

⦁ Στη σειρά απολαμβάνουμε και τον σπουδαίο ηθοποιό Βασίλη Διαμαντόπουλο, ασθενή στις περισσότερες σκηνές, πατέρα απόντα που αργοπεθαίνει. Ένας αυταρχικός πάτερ φαμίλιας. Υποκριτικό δώρο για τη σειρά.

⦁ Εξαιρετικές και οι άλλες δύο αδερφές της οικογένειας, η Μαρίνα Ψάλτη και η Μαρία Καβουκίδου, η Εργίνη και η Αικατερίνη αντίστοιχα.

⦁ Ακόμα και οι δεύτεροι ρόλοι ή οι guest εμφανίσεις των ηθοποιών είναι υποκριτικά διαμαντάκια! Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Θανάσης Κουρλαμπάς ως σύζυγος της Αικατερίνης (Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Πέγκυ Τρικαλιώτη, Μαρίνα Ψάλτη, Θανάσης Κουρλαμπάς, Μαρία Καβουκίδου στο βίντεο που ακολουθεί.)

 

 

Χορεύοντας στη σιωπή

 Προβλήθηκε από τον Alpha το 2002, 26 επεισόδια.

Ένας παράνομος έρωτας στις αρχές της δεκαετίας του ’70 γίνεται η αιτία μιας τραγωδίας που θα ξεσπάσει σε μια οικογένεια. Η ερωτική σχέση της Έλενας Δελή με τον Νώντα, τον επιστάτη του πατέρα της, είναι το ένοχο μυστικό που την ακολουθεί σε όλη τη μετέπειτα ζωή της. Ο Δημήτρης Φωκάς, τον οποίο γνωρίζει αργότερα, ερωτεύεται και παντρεύεται, όπως και το νεογέννητο παιδί τους, γίνονται θύματα της εκδικητικότητας που γεννά το παράφορο και άσβεστο πάθος του Νώντα για την Έλενα.

 Ο Άκης Σακελλαρίου ερμηνεύει μοναδικά τον επιστάτη που το πάθος του τον έχει μετατρέψει σε ένα αδυσώπητο, αδίστακτο κάθαρμα το οποίο διψά για εκδίκηση και δεν σταματά πουθενά. Σε κάθε επεισόδιο είναι ακόμα πιο σκληρός και πιο αλύγιστος… Όποιος παρακολουθεί τη σειρά συχνά μονολογεί, όπως η γιαγιά που έβλεπε τη Λάμψη, «Α… το κάθαρμα!»

Η Μαίρη Χηνάρη υποδύεται τη Φωφώ, το μόνο άνθρωπο που αγαπά τον Νώντα και βλέπει πίσω από το σκληρό του προσωπείο, η οποία του είναι συγκινητικά αφοσιωμένη.

  Η Αθηνά Μαξίμου, η μάνα που της έχουν αρπάξει το βρέφος, είναι σπαρακτική, ενώ και ο Αλέκος Συσσοβίτης πείθει ως πιστός, αφοσιωμένος σύζυγος που κάνει τα πάντα για να τη βγάλει από το αδιέξοδο και να ζήσουν ευτυχισμένοι.
Επεισόδιο 18ο

 

 Οι αγνοημένοι

Προβλήθηκε στον Ant1 το 1994, 14 επεισόδια. 

Όταν τηλεόραση συναντά το –πολύ– καλό θέατρο και ο θεατρικός σκηνοθέτης Γιώργος Μιχαηλίδης σκηνοθετεί σπουδαίους ηθοποιούς.

⦁ Στο πρώτο επεισόδιο της σειράς με τίτλο «Το πέρασμα» παίρνουμε μια γεύση από τις σκηνές από τις Τρεις Αδερφές του Άντον Τσέχοφ με τους Καρυοφιλλιά Καραμπέτη, Πέγκυ Σταθακοπούλου, Χρύσα Σπηλιώτη και Μήνα Χατζησάββα στο ρόλο του Βερσίνιν. 

 

 

 ⦁ Ο Αντώνης Θεοδωρακόπουλος στο ρόλο του διευθυντή του αναμορφωτηρίου, η Ντίνα Μιχαηλίδη ως κοινωνική λειτουργός και η Μαίρη Σταυρακέλλη στο ρόλο της γραμματέως μάς χαρίζουν σπουδαίες ερμηνείες και στα δεκατέσσερα επεισόδια της σειράς.

⦁ Στο πρώτο επεισόδιο επίσης απολαμβάνουμε και την εκπληκτική Χρυσούλα Διαβάτη

 

 

Ο Καρυωτάκης 

 Προβλήθηκε στην ΕΡΤ το 2009, 20 επεισόδια. 

Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στην Καλαμάτα, στη Σύρο, στο Γαλαξίδι, στη Πρέβεζα, στην Αθήνα, στο Παρίσι, στο Βουκουρέστι και στη Βουλγαρία. Στη σειρά συμμετέχουν 200 ηθοποιοί και 3.000 κομπάρσοι, ενώ το κλίμα της εποχής αποδίδεται πιστά με τη χρήση 2.500 κοστουμιών και 22.000 φροντιστηριακών αντικειμένων. Τον Κώστα Καρυωτάκη υποδύεται ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος και τη Μαρίας Πολυδούρη η Μαρία Κίτσου. Μοναδικοί ηθοποιοί και οι δύο, ενσαρκώνουν το ερωτικό ειδύλλιο των δύο ποιητών, τα πάθη, τα αδιέξοδα, τις ίντριγκες, αλλά και το γκρίζο κλίμα της εποχής.

Δημοσθένης Παπαδόπουλος και Μαρία Κίτσου 

 

 Αναστασία

Προβλήθηκε από το Mega το 1993, 18 επεισόδια.

Με πολλά γυμνά που σκανδάλισαν το τηλεοπτικό κοινό και προκάλεσαν σοκ στην πρωτοεμφανιζόμενη Μυρτώ Αλικάκη, που αδυνατούσε να διαχειριστεί τη δημοσιότητα, η σειρά έχει ήδη γράψει τη δική της τηλεοπτική ιστορία. 

⦁ Ο Μηνάς Χατζησάββας και ο Άλκης Κούρκουλος, πατέρας και γιος, σφάζονται για τα μάτια της Αναστασίας και πείθουν απόλυτα για το πάθος τους. Το ομώνυμο τραγούδι της σειράς ερμηνεύει η Ελευθερία Αρβανιτάκη 

και είναι σε στίχους Λίνας Νικολακοπούλου και μουσική Δημήτρη Παπαδημητρίου. Το σάουντρακ της σειράς κυκλοφόρησε σε δίσκο και είναι το πρώτο ελληνικό τηλεοπτικό σάουντρακ που έγινε πλατινένιο, ξεπερνώντας σε πωλήσεις τα 50.000 αντίτυπα. Το τρίο χάρισε στους τηλεθεατές δυνατές σκηνές, τις οποίες θυμόμαστε ακόμη.

⦁ Στη σειρά, εκτός από τους τρεις πρωταγωνιστές, συμμετέχουν και άλλοι σπουδαίοι ηθοποιοί, που χάρη στο ταλέντο τους διανθίζουν τις σκηνές, όπως οι Μισέλ Βάλεϊ, Ειρήνη Κουμαριανού, Μαριάννα Τουμασάτου, Νίκος Ορφανός, Δημήτρης Καμπερίδης, Μαρία Γουδή, Γεράσιμος Σκιαδαρέσης, Κατερίνα Λιναρδή, Χριστίνα Αλεξανιάν, Πέγκυ Τρικαλιώτη, Κώστας Φαλελάκης κ.ά.

 

⦁ Επεισόδιο 18ο

Γη και Ουρανός

 Προβλήθηκε από το Mega το 2005, 30 επεισόδια. 

Από τις πρώτες σειρές στην ελληνική τηλεόραση στις οποίες έχουν πραγματοποιηθεί τόσο δύσκολα γυρίσματα, καθώς οι δύο πρωταγωνιστές και κολλητοί φίλοι, Φάνης (Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης) και Χρήστος (Νίκος Κουρής), σύμφωνα με το σενάριο του Κώστα Βαζάκα, είναι ορειβάτες. Στη σειρά όμως γίνεται για πρώτη φορά ιδιαίτερη μνεία στην αναπηρία, καθώς ο ένας από τους δύο πρωταγωνιστές έπειτα από ατύχημα μένει τετραπληγικός. 

Και, μολονότι το σίριαλ δεν είναι εφάμιλλο του φιλμ του Αλεχάντρο Αμεναμπάρ Η θάλασσα μέσα μου με τον Χαβιέ Μπαρδέμ στον αντίστοιχο ρόλο του Νίκου Κουρή, ξεχωρίζει για τις ερμηνείες τόσο των δύο άντρων που βιώνουν μια δυνατή φιλία κυριολεκτικά στα όρια του γκρεμού όσο και της Θάλειας Ματίκα, της πέτρας του σκανδάλου. 

Το τρέιλερ της σειράς:

Το 29ο επεισόδιο:

 

 

10η εντολή

Η 10η εντολή του Πάνου Κοκκινόπουλου στηρίχτηκε στη φιλοσοφία των ηθοποιών που δεν έχουν «φθαρεί» από την τηλεόραση, αλλά ασχολούνται σχεδόν αποκλειστικά με το θέατρο, ενώ πολλές φορές δόθηκε η ευκαιρία σε νέα παιδιά να κάνουν την πρώτη τους εμφάνιση.

Κύριο θέμα της 10ης εντολής είναι οι συνθήκες κάτω από τις οποίες ένας άνθρωπος μπορεί να οδηγηθεί στο φόνο. Συνδυάζονται στοιχεία δραματικής σειράς, αστυνομικών ιστοριών, θρίλερ και κάποιες φορές και μαύρης κωμωδίας.

Αίμα, δολοφόνοι, σφαγές, βιασμοί, αυτοκτονίες, κλάμα-κλάμα-κλάμα, βία, ναρκωτικά, ψυχικές ασθένειες, κυκλώματα της νύχτας είναι μερικά μόνο από τα «βατά θεματάκια» που έχει να αντιμετωπίσει ο ηθοποιός στη συγκεκριμένη σειρά.

Επομένως η ακροβασία στο τεντωμένο σχοινί με τη θάλασσα της υπερβολής και της μελούρας από κάτω δεν είναι πάντα επιτυχής.

Παρ’ όλα αυτά τα τέσσερα χρόνια που προβλήθηκε η σειρά –και κατά τις πάμπολλες επαναλήψεις της– απολαύσαμε εξαιρετικές υποκριτικές στιγμές! Πώς μπορεί κανείς να ξεχωρίσει ηθοποιούς στα 110 επεισόδια; Ακολουθεί ένα πολύ πολύ μικρό δείγμα από κάποιες ερμηνείες που αυθόρμητα έρχονται στο μυαλό στο άκουσμα της σειράς 10η εντολή.

 

 «Η συμφωνία του αίματος» (πρώτη προβολή 23/11/2004)

Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, Αθηνά Μαξίμου

«Σε αργή κίνηση» (πρώτη προβολή 9/3/2005)

Ιωάννα Παππά, Κρατερός Κατσούλης

 «Οίνος ενοχής» 

Γεράσιμος Γεννατάς

«Απλή οικογενειακή ιστορία»

Μηνάς Χατζησάββας, Ιωάννα Παππά, Αθηνά Μαξίμου, Θοδωρής Αντωνιάδης, Μαίρη Χηνάρη 

 «Σε στενό οικογενειακό κύκλο» (πρώτη προβολή 22/2/2005)

Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Γιώργος Καραμίχος, Θόδωρος Αντωνιάδης, Ιζαμπέλα Κογεβίνα

 «Μάνα»

Μηνάς Χατζησάββας, Μαρία Καβογιάννη, Λάμπρος Φιλίππου 

 «Το δώρο» (πρώτη προβολή 4/3/2015)

Θεοδώρα Τζήμου

«Σιωπή» 

Λένα Παπαληγούρα, Αργύρης Ξάφης

 «Τα σκυλιά»

Μαρία Καβογιάννη, Κωνσταντίνος Ασπιώτης

 

Κόκκινος Κύκλος
Προβλήθηκε στον Aplha το 2001, 50 αυτοτελή επεισόδια.

 Αδερφάκι της 10ης εντολής από τον ίδιο πατέρα, τον Πάνο Κοκκινόπουλο, και συνήθως το ίδιο καστ ηθοποιών. Ακολουθούν οι ηθοποιοί που ξεχωρίσαμε σε κάθε επεισόδιο.

 «Πατρώνυμο» 

Μαρία Καβογιάννη, Αντώνης Αντωνίου, Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος

 

  «Οδός Αγησιλάου»

Κοσμάς Φοντούκης, Αθηνά Παππά, Μηνάς Χατζησάββας, Έρση Μαλικένζου

 «Λένα και Μαρία»

Παναγιώτα Βλαντή, Ειρήνη Μπαλτά, Θέμις Μπαζάκα, Έρση Μαλικένζου

  «Στην τύχη» 

Ελένη Ράντου

 «Είκοσι μέτρα μακριά»

Τασσώ Καββαδία, Ιεροκλής Μιχαηλίδης , Υρώ Μανέ, Κατερίνα Παπουτσάκη 

«Μισή ζωή»

 Αιμίλιος Χειλάκης, Βάνα Πεφάνη , Δάφνη Λαμπρόγιαννη , Αλεξάνδρα Παντελάκη 

 

«Για πάντα μαζί»

 Πέγκυ Τρικαλιώτη, Δημήτρης Λιγνάδης, Σοφία Σεϊρλή , Πέτρος Ζαρκάδης, Έλενα Τυρέα 

 

 «Δεσμοί  Αίματος»

 Μηνάς Χατζησάββας  , Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, Ελένη Κοκκίδου  , Παναγιώτα Βλαντή, Βίκυ Πρωτογεράκη  

 

 

 

 Συνεχίζεται...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Οι θίασοι και οι καλλιτέχνες ετοιμάζονται πυρετωδώς για την καινούργια θεατρική σεζόν, που παραδοσιακά ξεκινά τον Οκτώβριο. Το Texnes-plus συγκέντρωσε και σας παρουσιάζει ό,τι έχει ανακοινωθεί μέχρι τώρα ή ό,τι έχει διαρρεύσει ότι θα δούμε φέτος το χειμώνα. 

 

Το ρεπερτόριο του Εθνικού Θεάτρου ανακοινώθηκε στο πλαίσιο συνέντευξης Τύπου του Στάθη Λιβαθινού, καλλιτεχνικού διευθυντή του. 

Κεντρική Σκηνή

Τον Οκτώβριο του 2016 θα ανέβει η Δωδέκατη Νύχτα σε σκηνοθεσία του νέου και ταλαντούχου καλλιτέχνη Δημήτρη Καραντζά. 

Τον Ιανουάριο του 2017 θα παρουσιαστεί σε σκηνοθεσία του Αντώνη Αντύπα –πρώτη φορά σκηνοθετεί για το Εθνικό Θέατρο– το κλασικό αριστούργημα του Ευγένιου Ο’Νιλ Πόθοι Κάτω από τις λεύκες. Συναισθηματικά και οικογενειακά αδιέξοδα ως συνέπεια της παθολογίας του αμερικανικού ονείρου και της ζωτικής ανάγκης για ιδιοκτησία και κυριαρχία αναδεικνύονται στο έργο του Ο’Νιλ, ενός συγγραφέα που γνωρίζει τις δαιδαλώδεις διαδρομές της ανθρώπινης ψυχής. Αν και δεν ανεβαίνει συχνά σε ελληνική σκηνή, το συγκεκριμένο έργο είναι ένα κορυφαίο δείγμα του αμερικανικού ρεαλισμού, με αναφορές σε ελληνικά μυθολογικά πρότυπα, τα οποία ενέπνευσαν το σπουδαίο δραματουργό.

Πρώτη φορά όμως στο Εθνικό Θέατρο θα σκηνοθετήσει και ο Τάκης Τζαμαργιάς μια παράσταση που θα κάνει πρεμιέρα τον Απρίλιο του 2017. Πρόκειται για την Τάξη μας, ένα έργο που παρουσιάστηκε στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών 2016 από το Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου σε σκηνοθεσία του Γιάννη Καλαβριανού και είχε δυσάρεστη έκβαση για έναν εκ των συντελεστών. Το καθηλωτικό αυτό κείμενο της σύγχρονης ευρωπαϊκής δραματουργίας γράφτηκε το 2009 από τον Πολωνό Ταντέους Σλομποντζιάνεκ και παρακολουθεί τη ζωή μιας παρέας συμμαθητών, με σημείο καμπής την εισβολή των ναζί στην Πολωνία και κατάληξη τη σημερινή εποχή. Αποτυπώνεται με ψυχραιμία, αλλά και γερές δόσεις συναισθήματος, ο τρόπος με τον οποίο οι ιστορικές συγκυρίες στιγματίζουν τις ζωές των ανθρώπων, φέρνουν στην επιφάνεια τον «κρυμμένο» τους εαυτό και κόβουν τους πιο ισχυρούς δεσμούς.

 

Οι μικροί μας φίλοι θα παρακολουθήσουν τον Ευτυχισμένο Πρίγκιπα του Όσκαρ Ουάιλντ σε σκηνοθεσία του Άρη Τρουπάκη. Πρόκειται για μια ιστορία που συγκινεί τα παιδιά κάθε ηλικίας, αλλά και τους μεγάλους. Ο σπουδαίος Ιρλανδός πεζογράφος και θεατρικός συγγραφέας επεξεργάστηκε με φαντασία και τρυφερότητα τα θέματα της φιλίας, της αυταπάρνησης, του εφήμερου χαρακτήρα των υλικών αγαθών και της προσφοράς στο συνάνθρωπο και μας χάρισε ένα από τα πιο γοητευτικά και διαχρονικά «παραμύθια» του.

Νέα Σκηνή – «Νίκος Κούρκουλος»

Η Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» μετατρέπεται στον κατεξοχήν χώρο της ελληνικής δραματουργίας. Αναδεικνύονται ποικίλες εκφάνσεις ελληνικών έργων και σταδιακά εδώ διαμορφώνονται όλες οι σύγχρονες τάσεις της εγχώριας θεατρικής γραφής. Έτσι, αρχής γενομένης από φέτος, εκτός από τις τρεις βασικές παραγωγές θα παρουσιαστεί η δουλειά τεσσάρων νέων Ελλήνων συγγραφέων (τρεις από αυτούς συμμετείχαν στα Εργαστήρια Θεατρικής Συγγραφής του Εθνικού Θεάτρου τα δύο τελευταία χρόνια) σε ένα πειραματικό μοντέλο, το «Συγγραφέα του μήνα».

Τον Οκτώβριο του 2016 θα ανέβει το έργο Στέλλα κοιμήσου των Βαγγέλη Μουρίκη και Γιάννη Οικονομίδη σε σκηνοθεσία του Γιάννη Οικονομίδη. Το κείμενο, με πηγή έμπνευσης τη Στέλλα Βιολάντη του Γρηγορίου Ξενόπουλου, συνδέεται με τη σύγχρονη πραγματικότητα και ανατέμνει έναν κόσμο βασισμένο στο ψέμα, στο χρήμα, στη χυδαιότητα και στο έγκλημα, στον οποίο ο «άρχοντας»-πατριάρχης επιβάλλει χωρίς αναστολές την εξουσία του και δεν υποχωρεί σε πιέσεις, ακόμα και όταν αυτές προέρχονται από την ίδια του την οικογένεια.

Το Δεκέμβριο του 2016 θα κάνει πρεμιέρα ο Εξηνταβελόνης σε σκηνοθεσία της Λίλλυς Μελεμέ. Το εν λόγω έργο, που συνδέεται με την κοινωνική ζωή της Σμύρνης του 19ου αιώνα, αποτελεί την ελληνική μεταφορά του Φιλάργυρου του Μολιέρου, αλλά κατακτά την αυθυπαρξία του μέσα από τη ρέουσα ιδιωματική γλώσσα, τους σπαρταριστούς αναγνωρίσιμους χαρακτήρες και τα κωμικά επεισόδια, τα οποία προσαρμόζονται στα οικεία –και διαχρονικά– κακά του νεοσύστατου ελληνικού κράτους.

Το Μάρτιο του 2017 θα παρουσιαστεί ο Θερισμός σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Τάρλοου. Πρόκειται για μια κωμωδία(;) του Δημήτρη Δημητριάδη, που επιστρέφει έπειτα από πολλά χρόνια ως συγγραφέας στο Εθνικό Θέατρο με ένα κείμενο το οποίο ανεβαίνει για πρώτη φορά στη σκηνή. Η τολμηρή και πάντα αιρετική δραματουργία του κινείται στο πλαίσιο της δριμείας κριτικής των γελοίων συμπεριφορών και των υπερτιμημένων αξιών, με την υιοθέτηση στη συγκεκριμένη περίπτωση ενός υποδόριου, διαβρωτικού και εντέλει τραγικού χιούμορ.

 

Από το Φεβρουάριο έως το Μάιο του 2017 στη Νέα Σκηνή θα ανεβούν τα έργα τεσσάρων νέων Ελλήνων συγγραφέων, του Χαράλαμπου Γιάννου, της Νάντιας Δρακούλα, της Σοφίας Καψούρου και της Νατάσας Σίδερη, με τη συνδρομή τεσσάρων σκηνοθετών και μιας ενιαίας ομάδας ηθοποιών, που θα επιλεγούν κατόπιν ακρόασης και θα συμμετάσχουν σε ένα πειραματικό σχέδιο στήριξης της νέας ελληνικής δραματουργίας. Πρόκειται για Το σπίτι του Χαράλαμπου Γιάννου σε σκηνοθεσία της Ελεάνας Τσίχλη, Το σχοινάκι της Νάντιας Δρακούλα σε σκηνοθεσία του Κώστα Παπακωνσταντίνου, το Σούμαν της Σοφίας Καψούρου σε σκηνοθεσία του Βασίλη Νικολαΐδη και τις Τιτανομαχίες της Νατάσας Σίδερη σε σκηνοθεσία Υρώς Μανέ.

 Σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη»

Η Σκηνή «Κοτοπούλη» μετατρέπεται σε χώρο συνομιλίας του θεάτρου με τις άλλες παραστατικές τέχνες. Τέσσερις παραγωγές, στις οποίες συναντώνται ο χορός, η κίνηση, η μουσική, το τραγούδι και άλλες σύγχρονες μορφές έκφρασης, σε συνδυασμό με την ευρύτερη θεατρική δημιουργία, δίνουν το στίγμα της Σκηνής, επιβεβαιώνοντας την αρμονική συνύπαρξη των τεχνών.

Το Νοέμβριο του 2016 θα παρουσιαστεί μια σημαντική παράσταση του νέου καλλιτεχνικού διευθυντή του Μπαλέτου της Λυρικής, προϊόν συνεργασίας της Εθνικής Λυρικής Σκηνής με το Εθνικό Θέατρο. Οι πρωτοποριακές ηχητικές κατασκευές του Γκιόργκι Λιγκέτι και του Ιάνη Ξενάκη θα συνυπάρξουν με την πρωτότυπη μουσική του σύγχρονου συνθέτη Ζιλιέν Ταρίντ και θα προκύψει ένα σκηνικό όπου κλασικοί και μοντέρνοι χορευτές, μαζί με ηθοποιούς, θα κληθούν να πειραματιστούν αναφορικά με το πώς οι σωματικές τεχνικές και δυνατότητες συνδιαλέγονται με την έννοια της θεατρικότητας. Η σκηνοθεσία-χορογραφία της παράστασης είναι του Αντώνη Φωνιαδάκη.

 

Το Δεκέμβριο του 2016 τη σκυτάλη θα πάρει ο Κωνσταντίνος Ρήγος με τον Άνεμο που διατρέχει τις ζωές μας, παρασύρει τις στιγμές μας και τις σκορπά. Άραγε τι απομένει; Λέξεις, εικόνες, ιδέες, συναισθήματα στροβιλίζονται σε μια αέναη περιπλάνηση. Λόγος, κίνηση και ζωντανή μουσική συνθέτουν τον αφηγηματικό κορμό της παράστασης, όπου τα πρόσωπα συναντώνται στη σκηνή για να ζήσουν καθημερινές αλλά και προσωπικές στιγμές, που προκαλούν συνεχώς τις αισθήσεις.

 

Το Φεβρουάριο του 2017 ο αναπληρωτής καλλιτεχνικός διευθυντής Θοδωρής Αμπαζής θα ανεβάσει τους Δαιμονισμένους του Φιόντορ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι. Η παράσταση θα αναπτυχθεί ως σύνθεση σκηνικής αφήγησης με άξονα το δραματικό λόγο στη μουσική του υπόσταση.

Τον Απρίλιο του 2017 σειρά έχει η ευφάνταστη, ανατρεπτική και διαχρονική Οπερέτα του σπουδαίου Πολωνού συγγραφέα Βίτολντ Γκομπρόβιτς σε σκηνοθεσία του Νίκου Καραθάνου.

Το Μάρτιο του 2017 θα συνεργαστούν για πρώτη φορά τα δύο ιστορικότερα θέατρα της Αθήνας, το Θέατρο Τέχνης και το Εθνικό Θέατρο, για την υλοποίηση ενός μεγαλεπήβολου εγχειρήματος, την παρουσίαση της τριλογίας του Στρατή Τσίρκα Ακυβέρνητες πολιτείες. Μια ενιαία ομάδα ηθοποιών, που θα επιλεγούν κατόπιν ακρόασης, θα συμμετάσχει στο διετές αυτό πρότζεκτ, στο πλαίσιο του οποίου θα μεταφερθεί στη σκηνή ένα εμβληματικό κείμενο της ελληνικής λογοτεχνίας, σε τρεις φάσεις, σε μια διαδρομή που θα μοιραστεί ανάμεσα στο Θέατρο Τέχνης και στο Εθνικό Θέατρο.

Πειραματική Σκηνή

Ο προγραμματισμός της θα ανακοινωθεί προσεχώς, πιθανότατα το Σεπτέμβριο.

Φιλοξενίες

Το Σεπτέμβριο θα φιλοξενηθεί στο Εθνικό Θέατρο το Saint-Petersburg Theatre Season, μια πολύ σπουδαία θεατρική περιοδεία από την Αγία Πετρούπολη. Πρόκειται για το μεγαλύτερο καλλιτεχνικό γεγονός, μια πρωτοβουλία που ξεκίνησε το 2007 με στόχο να προωθηθούν οι πολιτιστικές σχέσεις μεταξύ της Αγίας Πετρούπολης και σημαντικών πόλεων του πλανήτη. Οι παραστάσεις που θα παρουσιαστούν είναι Τα παντρολογήματα του Νικολάι Γκόγκολ σε σκηνοθεσία του Yuri Butusov, Ο Μάκβεθ του Ουίλιαμ Σαίξπηρ σε σκηνοθεσία του Luk Perceval και οι Αδελφοί Καραμαζώφ του Φιόντορ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι σε σκηνοθεσία της Evgeniya Safonova.

Τέλος το Εθνικό Θέατρο έχει προγραμματίσει πολλές ακόμα παράλληλες δράσεις...

 

Στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά ο Γιάννης Κακλέας θα ανεβάσει τον Άμλετ με τον Κωνσταντίνο Ασπιώτη στον ομώνυμο ρόλο. Ωστόσο αυτό δεν θα είναι το μόνο έργο του Σαίξπηρ με το οποίο θα καταπιαστεί ο σκηνοθέτης, καθώς θα συνεργαστεί και πάλι με τον αγαπημένο του Βασίλη Χαραλαμπόπουλο στην κωμωδία το Ημέρωμα της Στρίγκλας που θα παρουσιαστεί στο Θέατρο Βρετάνια. Στο ρόλο της Κατερίνας θα εμφανιστεί η Μαρία Ναυπλιώτου. Τέλος ο σκηνοθέτης προανήγγειλε και μια καινούργια συνεργασία με τον πολυχώρο τέχνης και πολιτισμού Gazarte, οπότε αναμένεται και εκεί κάποια δουλειά του.

 

Η χρονιά αυτή περιλαμβάνει πολύ Σαίξπηρ, ενδεχομένως επειδή συμπληρώνονται τετρακόσια χρόνια από το θάνατο του μεγάλου δραματουργού. Έτσι λοιπόν μεταξύ άλλων θα δείτε και το κλασικό έργο Ρωμαίος και Ιουλιέτα στο Pantheon Theater σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Λιγνάδη.

 

Στην τεράστια σκηνή της Πειραιώς θα δουλέψει και ο Αλέξανδρος Ρήγας, ο οποίος θα σκηνοθετήσει την παράσταση Ωραία μου κυρία. Το θίασο απαρτίζουν οι ηθοποιοί Κώστας Κόκλας, Δήμητρα Ματσούκα, Παύλος Χαϊκάλης, Αντώνης Καφετζόπουλος, Χριστίνα Θεοδωροπούλου, Ορέστης Τζιόβας και Ησαΐας Ματιάμπα.

 

Από το Θέατρο Βρετάνια θα αποχωρήσει ο Γιάννης Μπέζος για να μετακομίσει στο Θέατρο Μουσούρη και να συνεργαστεί με τον Πέτρο Φιλιππίδη και τον Γιώργο Κιμούλη. (Τους τρεις αυτούς καλλιτέχνες απολαύσαμε φέτος το καλοκαίρι στον Πλούτο του Αριστοφάνη.) Στο Μουσούρη λοιπόν θα ανεβάσουν το δεύτερο μισό της θεατρικής περιόδου το έργο του Ντέιβιντ Μάμετ Αμερικάνικος βούβαλος σε σκηνοθεσία του Γιώργου Κιμούλη, στο οποίο θα συμμετάσχει και ο Ορφέας Αυγουστίδης. Στο ίδιο θέατρο το πρώτο μισό της θεατρικής σεζόν ο Πέτρος Φιλιππίδης θα συνεργαστεί για πρώτη φορά με τη Λυδία Κονιόρδου στο έργο Και τώρα οι δυο μας του Αλεξάντερ Γκέλμαν, που θα μεταφράσει και θα σκηνοθετήσει επίσης ο Γιώργος Κιμούλης. 

Τον ίδιο όμως θα τον απολαύσουμε και ως ηθοποιό στις Επικίνδυνες σχέσεις στο Θέατρο Άλμα μαζί με την Εβελίνα Παπούλια, τη Μάρω Κοντού, την Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους και τη Μάρα Δαρμουσλή. Στο ίδιο θέατρο η Πέμη Ζούνη θα σκηνοθετήσει την Ελένη Καστάνη στο έργο του Γουίλι Ράσελ Σίρλεϊ Βάλενταϊν.

 

kimoulis.JPG

 Πολλά τα θεατρικά χτυπήματα αυτόν το χειμώνα για τον Γιώργο Κιμούλη.

Στο Θέατρο Πορεία οι επαναλήψεις είναι επιβεβλημένες λόγω της επιτυχίας που σημείωσαν. Ωστόσο αναμένεται να δούμε και κάποιες καινούργιες παραγωγές. Συγκεκριμένα: 

– Τη μονόπρακτη όπερα The Shell Game της ομάδας The Medium Project, που ανέβηκε τον περασμένο χειμώνα για λίγες μόνο παραστάσεις στο Olvio Theater και πραγματεύεται τις ανθρώπινες σχέσεις (η μουσική είναι του Γιώργου Δούση και το λιμπρέτο της Έριδος Κύργια). 

– Τη Σκακιστική νουβέλα του Στέφαν Τσβάιχ, διασκευασμένη από τους Γιάννη Νταλιάνη και Μαριλίτα Λαμπροπούλου (παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Φεστιβάλ Αθηνών 2013 με τον τίτλο Λάθος κίνηση και στο Θέατρο Πορεία το 2015 για λίγες μόνο παραστάσεις).

– Έξι χρόνια μετά την Υπόθεση της οδού Λουρσίν το Θέατρο Πορεία επιστρέφει στον Ευγένιο Λαμπίς (1815-1888). Αυτή τη φορά κείμενο του Γάλλου κωμωδιογράφου θα ανέβει στη σκηνή τον Ιανουάριο του 2017 με την υπογραφή του Γιάννη Χουβαρδά, ο οποίος θα προσπαθήσει να εκτελέσει τη «συνταγή» του συγγραφέα –«Η τέχνη τού να κάνεις τον πατέρα της κοπέλας, που αρχικά έλεγε όχι, να πει ναι»– για το βοντβίλ. Πρόκειται για το έργο Οι Τρειςευτυχισμένοι στο οποίο θα συμμετάσχει ένας εξαιρετικός θίασος: Ιωάννα Κολλιοπούλου, Χρήστος Λούλης, Λαέρτης Μαλκότσης, Άγγελος Παπαδημητρίου, Λένα Παπαληγούρα, Άλκηστις Πουλοπούλου και Δημήτρης Τάρλοου. Τα σκηνικά υπογράφει η Εύα Μανιδάκη, τα κοστούμια η Ιωάννα Τσάμη και τους φωτισμούς ο Λευτέρης Παυλόπουλος. Η μετάφραση είναι του Στράτου Πασχάλη, σταθερού συνεργάτη του Θεάτρου Πορεία.

Στο Θέατρο του Νέου Κόσμου ο Παντελής Δεντάκης θα σκηνοθετήσει το έργο Στη χώρα των Κλόουν, το οποίο από συνειδητή επιλογή θα αποδοθεί… χωρίς γλώσσα. Οι ήρωες δηλαδή θα χρησιμοποιούν μια επινοημένη, «ακαταλαβίστικη» γλώσσα, εύληπτη για όλα τα παιδιά, είτε μιλούν ελληνικά είτε όχι. Θα συμμετάσχουν οι ηθοποιοί Σταύρος Γιαννουλάδης, Νάνσυ Σιδέρη και Θοδωρής Σκυφτούλης, ενώ τα σκηνικά και τα κοστούμια θα επιμεληθεί η Γεωργία Μπούρδα. Η πρεμιέρα του έργου έχει προγραμματιστεί για τις 9 Οκτωβρίου και θα παίζεται κάθε Κυριακή στις 12 στην Κεντρική Σκηνή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου και καθημερινά σε νοσοκομεία, ιδρύματα, σχολεία και δομές κοινωνικής αλληλεγγύης. Μεγάλη έμφαση θα δοθεί φέτος στους χώρους φιλοξενίας προσφύγων, όχι μόνο στην Αττική αλλά και στην υπόλοιπη χώρα, όπου διαβιούν παιδιά, είτε με τις οικογένειές τους είτε ασυνόδευτα.

 Στο ίδιο θέατρο θα ανέβουν επίσης τα έργα Λαμπεντούζα του Άντερς Λουστγκάρτεν (γράφτηκε το 2015 κατόπιν παραγγελίας του Θεάτρου Σόχο του Λονδίνου από το βραβευμένο Βρετανό θεατρικό συγγραφέα) σε σκηνοθεσία του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου με τους Αργύρη Ξάφη και Χαρά-Μάτα Γιαννάτου και Πέτρες στις τσέπες του της Μαρί Τζόουνς σε σκηνοθεσία των Μάκη Παπαδημητρίου και Γιώργου Χρυσοστόμου, που συμπρωταγωνιστούν κιόλας. Οι δύο παραστάσεις θα παρουσιαστούν στην Κεντρική Σκηνή, η πρώτη τον Οκτώβριο του 2016 και η δεύτερη τον Ιανουάριο του 2017.

 Παράλληλα στο αγαπημένο πλέον Δώμα, που μας έχει κακομάθει με τις καλές παραστάσεις, ο Γιάννης Τσορτέκης θα ανεβάσει την Ανάθεση του Δημήτρη Δημητριάδη. Η παράσταση θα κάνει πρεμιέρα τη Δευτέρα 2 Δεκεμβρίου σε σκηνοθεσία και ερμηνεία του ίδιου. Νωρίτερα θα ανέβει η Εξομολόγηση ενός βαμπίρ, που βασίζεται στο βιβλίο του Δημήτρη Τσεκούρα Η φθορά, όπου το πιο φθαρμένο και συνάμα το πιο γοητευτικό πλάσμα της φαντασίας μας, ένα βαμπίρ, μιλά για τη φθορά των πάντων και αναμένει το ΑΦΘΑΡΤΟ, επιζητώντας να παραμείνει στη ζωή με οποιονδήποτε τρόπο....Το έργο που τρώει τον δημιουργό. Σε αυτό θα ξανασυναντήσουμε την πετυχημένη ομάδα της περσινής παράστασης Οδύσσεια, ραψωδία έψιλον, που κέρδισε κοινό και κριτικούς. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Δημήτρης Γεωργαλάς και στη σκηνή θα δούμε τους Στέλιο Δημόπουλο και Μιχάλη Ζαχαριά.

Το υπόλοιπο πρόγραμμα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου θα ανακοινωθεί επίσημα στους δημοσιογράφους τη Δευτέρα 12 Σεπτεμβρίου και το Texnes-plus θα έχει αναλυτικό ρεπορτάζ

Όλο το πρόγραμμα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου εδώ

 

 doma.jpg

Στέλιος Δημόπουλος και Μιχάλης Ζαχαριάς ετοιμάζονται να πιουν αίμα στο Δώμα στην Εξομολόγηση ενός βαμπίρ στο κέντρο της φωτογραφίας ο σκηνοθέτης τους Δημήτρης Γεωργαλάς.

Το Θέατρο Ιλίσια-Βολανάκης θα φιλοξενήσει τον Οκτώβριο του 2016 την πανευρωπαϊκή πρεμιέρα του έργου του Άνταμ Σάιντελ Φοβάσαι;, με το οποίο συστήνει το σημαντικό Αμερικανό συγγραφέα στο ελληνικό κοινό. Το έργο του Άνταμ Σάιντελ Catch the Butcher παρουσιάστηκε πέρυσι στο Off Brodway Cherry Lane Studio Theatre και σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Το Φοβάσαι; είναι ένα ανατρεπτικό ερωτικό θρίλερ, με χιούμορ και κινηματογραφικό ρυθμό. Μια συναρπαστική ιστορία που πραγματεύεται το φόβο, τον έρωτα, τις εμμονές, τα όρια, την προσδοκία. Ένα καυστικό σχόλιο πάνω στην «κανονικότητα» των σχέσεων. Φοβάσαι; Τι φοβάσαι περισσότερο; Τους άλλους; Τον εαυτό σου; Να αφεθείς; Να ερωτευτείς; Να πεθάνεις; Ή μήπως να ζήσεις; Στους τρεις πρωταγωνιστικούς ρόλους θα δούμε τον Νίκο Ψαρρά, την Αλεξία Καλτσίκη και τη Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη, ενώ τη σκηνοθεσία υπογράφει η Έλενα Καρακούλη. 

Στο Θέατρο Σταθμός θα παρουσιαστεί το έργο του Βασίλη Κατσικονούρη Καγκουρό, που ανέβηκε για πρώτη φορά πέρυσι στο Εθνικό Θέατρο σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Μυλωνά. Την παράσταση θα σκηνοθετήσει ο ίδιος ο συγγραφέας με βοηθό τον Μάνο Καρατζογιάννη, ενώ τους πρωταγωνιστικούς ρόλους θα ερμηνεύσουν ο Νίκος Ορφανός και η Χριστίνα Χειλά-Φαμέλη.

Δύο σπουδαία θεατρικά κείμενα θα σκηνοθετήσει η Νικαίτη Κοντούρη και θα κάνουν πρεμιέρα το χειμώνα. Πρόκειται για το Γλυκό πουλί της νιότης, το αγαπημένο έργο του Τενεσί Ουίλιαμς, και το Χορεύοντας στη Λουνάσα του Μπράιαν Φρίελ.Το Γλυκό πουλί της νιότης θα ανέβει στα τέλη Οκτωβρίου στο Θέατρο «Κάτια Δανδουλάκη». Το ρόλο της διάσημης ηθοποιού, της Αλεξάνδρα ντε Λάγκο, θα ερμηνεύσει η Κάτια Δανδουλάκη, ενώ εκείνον του Τσανς Γουέιν, του αδίστακτου και φιλόδοξου νεαρού που της προσφέρει τις υπηρεσίες του, ο Γιάννης Ποιμενίδης.Το Χορεύοντας στη Λουνάσα, στο οποίο η Νικαίτη Κοντούρη υπογράφει και τη μετάφραση, θα κάνει πρεμιέρα το Δεκέμβριο. Αποτελεί συμπαραγωγή των ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης και Ιωαννίνων και θα περιοδεύσει στην ελληνική περιφέρεια, σε Ήπειρο και Μακεδονία, για να καταλήξει στην Αθήνα. Η παράσταση πραγματεύεται την ιστορία ενός οκτάχρονου αγοριού στην Ιρλανδία τη δεκαετία του 1930, το οποίο, μεγαλώνοντας κοντά στην ανύπαντρη μητέρα του και στις τέσσερις γεροντοκόρες θείες του, δεν έχει κάποιο αντρικό πρότυπο. Η καθημερινότητά του θα ανατραπεί με την άφιξη του μεγαλύτερου αδελφού των πέντε γυναικών, αλλά και του «εξαφανισμένου» πατέρα του.

Στο Θέατρο Εμπορικόν θα απολαύσετε το Ήταν όλοι τους παιδιά μου, το κλασικό έργο του κορυφαίου Αμερικανού δραματουργού Άρθουρ Μίλερ, σε σκηνοθεσία του Γιάννη Μόσχου με τον Δημήτρη Καταλειφό,την Αλεξάνδρα Σακελαροπούλου,την Ευγενία Αποστόλου,τον Κώστα Βασαρδάνη, τον Δημήτρη Καραμπέτση,την Δανάη Επιθυμιάδη, τον Γιώργος Βουρδαμή, τον Γιώργο Τζαβάρα και την Ιωάννα Πιατά.Η παράσταση ξεκινά στην αυλή ενός αμερικανικού πλουσιόσπιτου ένα ηλιόλουστο κυριακάτικο πρωινό, κατά το οποίο τα πάντα φαίνονται ειδυλλιακά. Η άφιξη μιας νέας και όμορφης κοπέλας προμηνύει την πιο ρομαντική κατάληξη, όμως σιγά σιγά το παρελθόν εισβάλλει στο παρόν και καταδιώκει ανελέητα εκείνους που κάποτε αρνήθηκαν τις συνέπειες των πράξεών τους. Οι ανατροπές και οι αποκαλύψεις διαδέχονται η μια την άλλη μέχρι την τελική πτώση, κατά την οποία η σύγκρουση και η κάθαρση αγγίζουν τα όρια του τραγικού. Ο Άρθουρ Μίλερ, ένας αδιαμφισβήτητα μεγαλοφυής δραματουργός, χαρακτηρίστηκε ένας από τους κορυφαίους συγγραφείς του 20ού αιώνα γιατί ανέδειξε με ασύλληπτη διορατικότητα και ευαισθησία τις αρχέτυπες δυνάμεις που υπάρχουν σε κάθε οικογένεια: την τάση του παιδιού να ανεξαρτητοποιηθεί αλλά και την ανάγκη του να επιστρέφει, την αποκαθήλωση του «ιδανικού» πατέρα και την εμμονή της μάνας να διατηρήσει την οικογενειακή συνοχή.

 Νέα στέγη για τον Γιώργο Χατζηνικολάου και την Ελένη Σκότη. Το δυνατό θεατρικό δίδυμο δεν εγκαταλείπει την αγαπημένη σκηνή του Θεάτρου Επί Κολωνώ, αφού εκεί θα συνεχιστούν οι παραστάσεις Άγριος σπόρος και Αγαπητή Ελένα, αλλά θα επεκταθεί και σε έναν καινούργιο χώρο, σε πιο κεντρικό σημείο της πόλης, και συγκεκριμένα στο Σύγχρονο Θέατρο. Εκεί η Ελένη Σκότη θα σκηνοθετήσει επιτέλους το Λεωφορείο ο πόθος του Τενεσί Ουίλιαμς, κάτι που επιθυμούσε εδώ και χρόνια. Το έργο θα κάνει πρεμιέρα τον Οκτώβριο του 2016, με την Κόρα Καρβούνη στο ρόλο της Μπλανς και τον Γιάννη Τσορτέκη στο ρόλο του Κοβάλσκι. Τη Στέλα θα υποδυθεί η Ηλιάνα Μαυρομάτη. Το θίασο συμπληρώνουν ο Γιώργος Δάμπασης και η Αθηνά Αλεξοπούλου.Στη συνέχεια, στον ίδιο χώρο, η σκηνοθέτις θα ανεβάσει το κλασικό αριστούργημα του Λέοντος Τολστόι Η δύναμη του σκότους με πρωταγωνιστές την Πέγκυ Τρικαλιώτη, τον Γιώργο Παπαγεωργίου και τον Χρήστο Σαπουντζή.

 

epikolono_texnes-plus.jpg

Η ομάδα ΝΑΜΑ έτοιμη για την νέα σεζόν και σε νέα θεατρική στέγη!

Συχνό φαινόμενο τα τελευταία χρόνια είναι οι τραγουδίστριες να εγκαταλείπουν τις πίστες για τη σκηνή του θεάτρου. Αυτό θα κάνει την προσεχή σεζόν και η Δέσποινα Βανδή, η οποία θα ερμηνεύσει το ρόλο της αξεπέραστης Μέριλ Στριπ στο Mamma mia, το μιούζικαλ με τα υπέροχα τραγούδια των ABBA. Η παράσταση θα ανέβει στις αρχές Δεκεμβρίου του 2016 στο Θέατρο Ακροπόλ σε σκηνοθεσία-απόδοση κειμένου και στίχων της Θέμιδος Μαρσέλλου, η οποία έχει αποδείξει ουκ ολίγες φορές ότι τα καταφέρνει στο απαιτητικό είδος του μιούζικαλ.

 

Ένα υποτιθέμενο αθώο πάρτι γενεθλίων, που σύντομα θα μετατραπεί σε εφιάλτη, θα στήσει το προσεχές φθινόπωρο –η πρεμιέρα έχει προγραμματιστεί για τις 11 Νοεμβρίου του 2016– ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος στην Κεντρική Σκηνή του Από Μηχανής Θεάτρου. Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης θα ανεβάσει το αγαπημένο Πάρτι γενεθλίων του Χάρολντ Πίντερ, που πρωτοπαρουσιάστηκε το 1958 και αποτελεί το δεύτερο θεατρικό έργο του Βρετανού συγγραφέα. Ο θίασος αποτελείται από τους Άκι Βλουτή, Μίνα Αδαμάκη, Φώτη Αρμένη, Γιώργο Κοψιδά και Δήμητρα Κόκκορη. Η υπόθεση εκτυλίσσεται σε μια μίζερη παραθαλάσσια πανσιόν που διατηρεί η Mεγκ, μια καλοσυνάτη γυναίκα, με το σύζυγό της, τον Πιτ, και αφορά την ιστορία του Στάνλεϊ, ενός πρώην πιανίστα και μοναδικού ενοίκου του μικρού ξενοδοχείου. Δύο μυστηριώδεις τύποι καταφθάνουν στην πανσιόν για να πάρουν μαζί τους τον Στάνλεϊ και ύστερα από μια παράλογη και εξοντωτική ανάκριση του οργανώνουν ένα πάρτι γενεθλίων, το οποίο σταδιακά μετατρέπεται σε καφκικό εφιάλτη.

 

Στο ίδιο θέατρο το Φεβρουάριο του 2017 θα ανέβει το κλασικό αριστούργημα του Έντουαρντ Άλμπι Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;, που έχει επηρεαστεί από τον πατέρα της σύγχρονης δραματουργίας Χένρικ Ίψεν (περί ζωτικού ψεύδους), και κυρίως από τον αναρχικό του θεάτρου Αύγουστο Στρίντμπεργκ (Ο χορός του θανάτου). Πρόκειται για ένα έργο κλειστοφοβικό, το οποίο ακροβατεί ανάμεσα στην κωμωδία και στο δράμα. Παρακολουθούμε τη συνάντηση του Τζορτζ και της Μάρθας στο σαλόνι του σπιτιού τους, στις δύο μετά τα μεσάνυχτα, με ένα νεαρότερο ζευγάρι, τον Νικ και τη Χάνι, η οποία ολοκληρώνεται την ώρα που χαράζει. Τα πρόσωπα για πρώτη φορά στην ιστορία του θεάτρου ξεπερνούν τους κοινωνικούς φραγμούς και ο λόγος τους γίνεται άγριος, ίσως αγοραίος, σχεδόν χυδαίος. Αρθρώνεται από σοβαρούς, ευυπόληπτους και ευκατάστατους πολίτες, διανοούμενους ακαδημαϊκούς, που χρησιμοποιούν τη συνθήκη του παιχνιδιού. Ένα άγριο παιχνίδι στο οποίο θίγονται πολλά δίπολα: άντρας-γυναίκα, αγάπη-μίσος, γονιμότητα-στειρότητα, θύμα- θύτης, ιστορία-βιολογία, εκκλησία-παγανισμός. Και όλα αυτά υπό την επήρεια του αλκοόλ, που ρέει άφθονο μέχρι το τέλος και συνιστά το μέσο για την αποκάλυψη των βαθύτερων ενστίκτων και των καλά κρυμμένων μυστικών. Βακχεύουν. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Γιώργος Κιμούλης και θα πρωταγωνιστήσουν οι Άκις Βλουτής και Νίκη Παλληκαράκη. 

Στη Β΄ Σκηνή του Από Μηχανής Θεάτρου θα παρουσιαστεί ο μονόλογος του Κόλιν Τίβαν Πίθηκος του Κάφκα, που βασίζεται στο διήγημα «Αναφορά σε μια Ακαδημία» του Τσέχου συγγραφέα Φραντς Κάφκα και αναμένεται να κάνει πρεμιέρα στις 14 Οκτωβρίου του 2016. Το κείμενο έχει μεταφράσει ο Χάρης Αττώνης, ο οποίος θα ερμηνεύσει και τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Όπως στη Μεταμόρφωση, το δημοφιλέστατο μυθιστόρημα του Κάφκα, ο ήρωας Γκρέγκορ Σάμσα ξυπνά στο δωμάτιό του και συνειδητοποιεί πως έχει μεταμορφωθεί σε έντομο, έτσι και στην «Αναφορά σε μια Ακαδημία» ένας φυλακισμένος πίθηκος αποφασίζει να εξανθρωπιστεί για να μπορέσει να επιβιώσει στον κόσμο των ανθρώπων.

«Με τι κόστος προσαρμόζεσαι σε μία ταυτότητα;» ρωτά.

«Και με ποιο τίμημα;» συνεχίζει.

Σύντομα γίνεται ένας διάσημος ερμηνευτής, ο οποίος κάθε βράδυ δίνει παραστάσεις και περιτριγυρίζεται από εκπροσώπους του Τύπου και τους θαυμαστές του. Πέτυχε μόνος του τη μεταμόρφωσή του, κατάφερε να γίνει άνθρωπος και στο απόγειο της καριέρας του επιστρέφει σπίτι κάθε βράδυ μόνος και εκεί τον περιμένει....

Τα υπόλοιπα επί σκηνής...

 Στο Θέατρο Δημήτρης Χορν η Λίλλυ Μελεμέ θα σκηνοθετήσει το έργο Από τη σιωπή ως την άνοιξη του Λεωνίδα Προυσαλίδη με πρωταγωνιστές τους Νικήτα Τσακίρογλου, Γιάννη Φέρτη και Κατερίνα Λέχου. Στη συνέχεια, στο ίδιο θέατρο, θα ανεβεί ο Αύγουστος του Τρέισι Λετς σε σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη και πρωταγωνιστές τους Θέμιδα Μπαζάκα, Μαρίνα Ασλάνογλου, Μαρία Πρωτόπαππα, Βίκυ Βολιώτη, Αλέξανδρο Μυλωνά, Μάνο Βακούση και άλλους.

 

xorn.jpg

Τον Γιάννη Φέρτη, την Κατερίνα Λέχου και τον Νικήτα Τσακίρογλου θα δούμε στο Από τη σιωπή ως την άνοιξη.

Στο Θέατρο Διάνα θα επιστρέψει η Ελένη Ράντου έπειτα από δύο πετυχημένες σεζόν στο Εθνικό Θέατρο και την εξαιρετική Φιλουμένα της και θα συνεργαστεί και πάλι με τον Σταμάτη Φασουλή. Θα ανεβάσουν ένα καινούργιο θεατρικό έργο της Βρετανίδας συγγραφέως Ζίνι Χάρις που δεν έχει παιχτεί στη χώρα μας και φέρει τον τίτλο Για μια ανάσα... Γράφτηκε το 2014 και έκανε πρεμιέρα με επιτυχία ένα χρόνο αργότερα στο Royal Court Theatre του Λονδίνου. Εκτός από την Ελένη Ράντου στο θίασο θα συμμετάσχουν οι Ελένη Ουζουνίδου, Ηλίας Μελέτης, Αντώνης Καρυστινός και Κρις Ραντάνοφ.

 Στο Θέατρο Κάππα ο Σπύρος Παπαδόπουλος μετά τη μεγάλη του επιτυχία Μου λες αλήθεια; επιμένει γαλλικά και στήνει ένα Δείπνο ηλιθίων (κωμωδία του Φρανσίς Βεμπέρ).

 

papadopoulod.JPG

"Δείπνο Ηλιθίων" φωτογραφία από τις πρόβες

Η Νίκη του Χρήστου Χωμενίδη, ένα βιβλίο το οποίο αγαπήθηκε πολύ από το αναγνωστικό κοινό, θα μεταφερθεί στη σκηνή του θεάτρου. Τη Νίκη θα υποδυθεί η Φιλαρέτη Κομνηνού υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Σταμάτη Φασουλή που υπογράφει και τη θεατρική διασκευή του έργου. Στην παράσταση θα συμμετάσχουν επίσης οι Μίρκα Παπακωνσταντίνου, Γωγώ Μπρέμπου και Ευγενία Δημητροπούλου. Η πρεμιέρα έχει προγραμματιστεί για τον Ιανουάριο του 2017 στο «Θέατρον» του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος».

Και η Κίρκη Καραλή όμως θα καταπιαστεί με τη θεατρική μεταφορά κειμένου, συγκεκριμένα με το βιβλίο του Θάνου Αλεξανδρή Αυτή η νύχτα μένει. Πρωταγωνιστές της παράστασης θα είναι οι Λίλα Μπακλέση, Παρθενόπη Μπουζούρη, Σήφης Πολυζωίδη, Μυρτώ Γκόνη και άλλοι.

Λογοτεχνία ψηφίζει και η ταλαντούχα Κατερίνα Ευαγγελάτου και εμπιστεύεται και πάλι τους Νίκο Κουρή και Αργύρη Πανταζάρα αλλά και τη Λένα Δροσάκη για να ανεβάσει στο Νέο Θέατρο Βασιλάκου το 1948 του Τζορτζ Όργουελ.

 

Υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες της Ιόλης Ανδρεάδη ο Δάνης Κατρανίδης θα πρωταγωνιστήσει στο Μισάνθρωπο του Μολιέρου μαζί με την Παναγιώτα Βλαντή στη σκηνή του Θεάτρου Πόλη. Εκεί θα ανέβει η εμβληματική κωμωδία του Γάλλου συγγραφέα που εξέδωσε τον Ιούνιο του 1666 σε μια νέα μετάφραση του Γιάγκου Ανδρεάδη.

 

Ενώ την Παναγιώτα Βλαντή θα δούμε και στο Kingdom of Earth του Τενεσί Ουίλιαμς με πρωταγωνιστές τον  Ορέστη Τζιόβα και τον Ανδροκλή Δεληολάνη, που αναμένεται να κάνει πρεμιέρα στο θέατρο Olvio τον Οκτώβριο.

 

kindom_of_erth_texnes-plus.jpg

 Τον Ορέστη Τζιόβα τον Ανδροκλή Δεληολάνη και την Παναγιώτα Βλαντή θα δούμε στο Kingdom of Earth. 

 Από τα πιο ευχάριστα νέα της σεζόν είναι η επαναλειτουργία του Θεάτρου Εξαρχείων! Εκεί θα ανέβει ο Ιβάνοφ του Άντον Τσέχοφ σε σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Κοέν. Πρωταγωνιστής θα είναι ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης, ο οποίος θα υποδυθεί έναν άντρα που βλέπει τα όνειρα της νιότης του να διαψεύδονται και προσπαθεί μάταια να δραπετεύσει από το ασφυκτικό περιβάλλον του. Η πρεμιέρα έχει προγραμματιστεί για τον Ιανουάριο του 2017. Το Θέατρο Εξαρχείων στεγάστηκε στο διατηρητέο κτίριο της οδού Θεμιστοκλέους το 1989 και ουσιαστικά αποτελεί τη συνέχεια του Θεάτρου του Πειραιά που ιδρύθηκε το 1976 από τον Τάκη Βουτέρη και την Κατερίνα Καραγιάννη.

Το Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας, που δημιουργήθηκε από τη Θεατρική Αστική Εταιρία «ΠΡΑΞΗ» και ξεκίνησε την καλλιτεχνική του πορεία το 1987 με βασικούς εμπνευστές την Μπέττυ Αρβανίτη και τον Βασίλη Πουλαντζά, συμπληρώνει φέτος τριάντα χρόνια λειτουργίας. Μπορεί λοιπόν η Μπέττυ Αρβανίτη να ασχολούνταν εντατικά με τις πρόβες για το ρόλο του Τειρεσία στην Αντιγόνη που παρουσιάστηκε από Εθνικό Θέατρο στο Φεστιβάλ Αθηνών 2016 σε σκηνοθεσία του Στάθη Λιβαθινού, ωστόσο το ρεπερτόριο της χειμερινής περιόδου είναι ήδη έτοιμο!Η Ρούλα Πατεράκη αναμένεται να σκηνοθετήσει τις Τρωάδες του Ευριπίδη. Υπό τις οδηγίες της η Μπέττυ Αρβανίτη να υποδυθεί την Εκάβη, ενώ στο θίασο θα συμμετάσχουν επίσης η Μαρία Κεχαγιόγλου και ο Νίκος Αρβανίτης. 

 

Στο αγαπημένο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων «Λευτέρης Βογιατζής» η Σοφία Φιλιππίδου θα σκηνοθετήσει το αριστούργημα του Ουίλιαμ Φόκνερ Καθώς ψυχορραγώ που θα κάνει πρεμιέρα τον Ιανουάριο του 2017. Η ίδια θα ερμηνεύσει το ρόλο της Άντι Μπάντρεν, της κεντρικής ηρωίδας του μυθιστορήματος. Μαζί της θα βρεθούν επί σκηνής οι Κώστας Βασαρδάνης, Μιχάλης Καλιότσος, Έλενα Μεγγρέλη, Κωνσταντίνος Γεωργόπουλος, Μιχαήλ Ταμπακάκης και Μορφέας Παπουτσάκης.

Στο ίδιο θέατρο τον Απρίλιο του 2017 οι Ηλίας Μελέτης, Νίκος Αλεξίου, Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης, Σπύρος Τσεκούρας και Άννα Ελεφάντη υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Δημήτρη Μυλωνά θα πρωταγωνιστήσουν στη Δίκη του Φραντς Κάφκα.

Μια θεατρική ομάδα που έχει ξεχωρίσει, η 4frontal, θα συνεργαστεί και πάλι με τον Παντελή Δεντάκη. Αυτή τη φορά θα ανεβάσουν ένα έργο εμπνευσμένο από τη ζωή και το έργο της ζωγράφου Σοφίας Λασκαρίδου στο Θέατρο 104, όπου πέρυσι παρουσίασαν την εξαιρετική Οικογένεια Μπες-Βγες. Η παράσταση φέρει τον τίτλο Σοφία Λασκαρίδου-Μια μεγάλη αγάπη και αναμένεται να κάνει πρεμιέρα τον Ιανουάριο του 2017. Στο θίασο θα συμμετάσχουν οι Σταύρος Γιαννουλάδης, Θανάσης Ζερίτης, Ελένη Κουτσιούμπα, Νεφέλη Μαιστράλη, Αμαλία Νίνου και Αριστέα Σταφυλαράκη. Τα σκηνικά και τα κοστούμια θα αναλάβει ο Κωνσταντίνος Ζαμάνης και τους φωτισμούς θα επιμεληθεί ο Σάκης Μπιρμπίλης.

Παράλληλα, ο Θανάσης Ζερίτης θα πρωταγωνιστεί και στο έργο της Χριστίνας Ζαμπανίκου, με τίτλο Γύρισε πίσω. Η πρεμιέρα θα γίνει στις 30 Σεπτεμβρίου. Μαζί του σκηνή θα δούμε και την συγγραφέα του έργου, αλλά και την σκηνοθέτη της παράστασης Βίκυ Αδάμου . Πρόκειται για ένα μελλοντολογικό θρίλερ. Οι δύο κυρίες συνεργάστηκαν και πέρσι με επιτυχία στην μαύρη κωμωδία Σκάσε ή Η Χαμένη Παντόφλα του Μανώλη Καρέλη. 

Gyrise_piso_5.jpg

Βίκυ Αδάμου  Χριστίνα Σαμπανίκου και Θανάσης Ζερίτης θα μας πουν Γύρισε πίσω

 

Στο Αγγέλων Βήμα η Μίνα Αδαμάκη θα σκηνοθετήσει μαζί με τη Μαρία Κατσανδρή, με την οποία επίσης θα συμπρωταγωνιστεί, το έργο του Ντον Νίγκρο Τσούχτρες που δεν έχει παιχτεί στην Ελλάδα. Παράλληλα την άνοιξη του 2017 θα σκηνοθετήσει στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν τους Λάζαρο Γεωργακόπουλο και Λυδία Φωτοπούλου στον Εραστή. Η Μίνα Αδαμάκη όμως, όπως ήδη αναφέρθηκε, θα πρωταγωνιστεί και στο Πάρτι γενεθλίων που θα σκηνοθετήσει ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος στο Από Μηχανής Θέατρο.

 

IMG_8353 (1).jpg

Η Μίνα Αδαμάκη και η Μαρία Κατσανδρή σε πρόβα από τις "Τσούχτρες"

 Στο Θέατρο Κιβωτός θα ανεβεί τον Οκτώβριο η παράσταση Μόλις χώρισα, the musical, μια κωμωδία του Βασίλη Μυριανθόπουλου με τη Νάντια Μπουλέ και τον Μέμο Μπεγνή.

 

Στο Θέατρο Ακάδημος ο Μανούσος Μανουσάκης σκηνοθετεί τη σπαρταριστή κωμωδία του Κεν Λούντβιχ Leading Ladies που δεν έχει παιχτεί στη χώρα μας με τους Γιώργο Παρτσαλάκη και Σωτήρη Καλυβάτση. Το θίασο συμπληρώνουν η Υρώ Λούπη, ο Σπύρος Μεριανός, ο Πέτρος Ξεκούκης, η Ιουλία Καλογρίδη, ο Πέτρος Πέτρου και η Νέλλη Γκίνη.

 Στο ιστορικό Θέατρο Τζένη Καρέζη η χρονιά θα ξεκινήσει με δύο συνταρακτικά έργα του Ιάκωβου Καμπανέλλη, από τα πρώτα κείμενα του θεατρικού συγγραφέα. Πρόκειται για τον Κρυφό ήλιο (1952) και το Σιλωάμ (1951), με νωπές μνήμες, παραστάσεις και βιώματα από τον εγκλεισμό στο χιτλερικό στρατόπεδο Μαουτχάουζεν. Θα ανέβουν για πρώτη φορά τον Οκτώβριο και θα παίζονται κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο θέατρο της οδού Ακαδημίας. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Γιώργος Γιανναράκος, τα σκηνικά και τα κοστούμια επιμελείται η Λαλούλα Χρυσικοπούλου, ενώ θα πρωταγωνιστήσουν οι Γιώργος Γιαννούτσος, Δημήτρης Κανέλλος, Ερρίκος Λίτσης, Ευθύμιος Ξυπολυτάς, Κωνσταντίνος Πλεμμένος και Κώστας Φαλελάκης.

 Ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης επιστρέφει στη θεατρική του στέγη στη λεωφόρο Αλεξάνδρας, στο Θέατρο Ζίνα, με το ξεκαρδιστικό έργο του Σάμιουελ Μπόμπρικ Αμλέτ ο Β' που είχε σημειώσει μεγάλη επιτυχία πριν από δεκαεφτά χρόνια. Η παράσταση θα ανέβει σε δική του σκηνοθεσία και ο θίασος θα αποτελείται από τους ίδιους καλλιτέχνες που ο ηθοποιός και σκηνοθέτης εμπιστεύτηκε πέρυσι στο Σώσε. Κλαύδιος θα είναι ο Γιώργος Κωνσταντίνου, Γετρούδη η Χριστίνα Τσάφου, Οφηλία η Βάσω Γουλιελμάκη, Λαέρτης ο Πάνος Σταθακόπουλος, Οράτιος ο Κωνσταντίνος Κυριακού, Γκίλντενστερν ο Χρήστος Γιάνναρης, Ρόζενγκραντς ο Γιάννης Ζαράγκαλης, ενώ τον Άμλετ θα υποδυθεί φυσικά ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης. Η παράσταση αναμένεται να κάνει πρεμιέρα το πρώτο δεκαήμερο του Οκτώβρη.

Τη νέα θεατρική σεζόν ο Δημήτρης Λάλος θα μετακομίσει από το Θέατρο της Ακαδημίας Πλάτωνος στο Εν Αθήναις και θα δημιουργήσει τη δική του ομάδα, την TempusVerum. Έτσι το όνομα της καινούργιας αθηναϊκής σκηνής θα είναι TempusVerum Εν Αθήναις. 

Το πρόγραμμα του νέου θεατρικού χώρου περιλαμβάνει πέντε έργα και μία παιδική παράσταση. Συγκεκριμένα:

Η Αρρώστια της Νιότης: Η παράσταση αυτή είχε ανέβει και πάλι στο Θέατρο της Ακαδημίας Πλάτωνος σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Λάλου από την ομάδα TempusVerum. Πρόκειται για το έργο του Φέρντιναντ Μπρούκνερ που γράφτηκε το 1926 με σκοπό να ασκήσει κριτική στο φασισμό. Η πρεμιέρα αναμένεται στα τέλη Σεπτεμβρίου.

Για την Ελένη: Μπορεί το εν λόγω έργο να παίχτηκε μόνο μία φορά στο πλαίσιο του θεματικού φεστιβάλ για τον ελληνικό Εμφύλιο που διοργάνωσε η Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου με αφορμή τη συμπλήρωση εβδομήντα ετών από την έναρξή του, ωστόσο κέρδισε τις εντυπώσεις. Χάρη στη σπουδαία σκηνοθεσία του Μάνου Καρατζογιάννη και στις ερμηνείες των Μαρία Κίτσου και Σπύρου Κυριαζόπουλου ζωντάνεψαν με μοναδικό τρόπο οι τελευταίες ώρες της Ελένης Παπαδάκη. Η πρεμιέρα έχει προγραμματιστεί για τις 5 Οκτωβρίου.

Τρεις αδελφές: Ο Δημήτρης Μυλωνάς σκηνοθετεί το κλασικό αριστούργημα του Τσέχοφ, με μια καινούργια ματιά, σε μια παράσταση με μουσική και πρωτότυπα τραγούδια. Το έργο θα κάνει πρεμιέρα στις 7 Νοεμβρίου.

Δεσποινίς Τζούλια: Το αγαπημένο και πολυπαιγμένο στην Ελλάδα έργο του Αύγουστου Στρίντμπεργκ ανεβάζει ο Δημήτρης Λάλος μαζί με την ομάδα TempusVerum σε μετάφραση και σκηνοθεσία δική του. Η πρεμιέρα έχει προγραμματιστεί για τις αρχές του 2017.

Καλιφόρνια Ντρίμινγκ: Το γνωστό έργο του Βασίλη Κατσικονούρη ανεβαίνει σε σκηνοθεσία του Θανάση Χαλκιά. Το έργο θα κάνει πρεμιέρα στις 26 Οκτωβρίου.

 -Ο Κουκουμπλής: Την παιδική σκηνή του θεάτρου αναλαμβάνει η Ομάδα Μικρός Νότος, που δραστηριοποιείται εδώ και χρόνια στο χώρο του παιδικού θεάματος. 

 Στο Θέατρο Θησείον θα ανέβει στις 4 Νοεμβρίου το Φλόρενς Φόστερ Τζένκινς-Ενθύμιο, που πρωτοπαρουσιάστηκε στην Ελλάδα τη σεζόν 2011-2012 στο Αγγέλων Βήμα με τον τίτλο Μαντάμ Φλο σε σκηνοθεσία Γιώργου Καραμίχου και ήταν το κύκνειο άσμα της σπουδαίας Αντιγόνης Βαλάκου. Μια πολλά υποσχόμενη ομάδα αναλαμβάνει το ανέβασμα της παράστασης, τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Γιάννος Περλέγκας και στον ομώνυμο ρόλο θα δούμε τη Ναταλία Τσαλίκη, ενώ μαζί της σκηνή θα συμπράξει και ο Προμηθέας Αλειφερόπουλος. Θυμίζουμε ότι η ιστορία της ατάλαντης σοπράνο Φλόρενς Φόστερ Τζένκινς, περίγελου της Νέας Υόρκης, που όμως κατάφερε να τραγουδήσει στο Κάρνεγκι Χολ στα 76 της χρόνια, έγινε ταινία από τον Στίβεν Φρίαρς και προβλήθηκε στους κινηματογράφους το καλοκαίρι με τον τίτλο Florence: Φάλτσο σοπράνο και πρωταγωνίστρια την καταπληκτική Μέριλ Στριπ.

 

Ο  μονόλογος ενός καθ’ ομολογία παράλογου του Κώστα Λεϊμονή που βραβεύτηκε από την Πανελλήνια Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών θα ανέβει στο Θέατρο Αλκμήνη σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνας Νικολαΐδη. Στο ρόλο του πολιτικού, που εκφωνεί, πριν παραιτηθεί, τον τελευταίο του λόγο στη Βουλή, ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης.

 

 

Πολλές παραστάσεις θα επαναληφθούν και τη σεζόν 2016-2017. Θα ακολουθήσει αναλυτικό ρεπορτάζ.

Ξεχωριστό ρεπορτάζ ετοιμάζεται για το θέατρο για παιδιά.

 

 

 

 

Οι θίασοι και οι καλλιτέχνες ετοιμάζονται πυρετωδώς για την καινούργια θεατρική σεζόν, που παραδοσιακά ξεκινά τον Οκτώβριο.Το Texnes-plus συγκέντρωσε και σας παρουσιάζει τι έχει ανακοινωθεί μέχρι τώρα, ή τι έχει διαρρεύσει, ότι θα δούμε φέτος τον Χειμώνα. 

 

Το ρεπερτόριο του Εθνικού Θεάτρου ανακοινώθηκε στο πλαίσιο συνέντευξης Τύπου του Στάθη Λιβαθινού, καλλιτεχνικού διευθυντή του. 

Κεντρική Σκηνή

Τον Οκτώβριο του 2016 θα ανέβει η Δωδέκατη Νύχτα σε σκηνοθεσία του νέου και ταλαντούχου καλλιτέχνη Δημήτρη Καραντζά. Τον Ιανουάριο του 2017 θα παρουσιαστεί σε σκηνοθεσία του Αντώνη Αντύπα –πρώτη φορά σκηνοθετεί για το Εθνικό Θέατρο– το κλασικό αριστούργημα του Ευγένιου Ο’Νιλ Πόθοι κάτω από τις λεύκες. Συναισθηματικά και οικογενειακά αδιέξοδα ως συνέπεια της παθολογίας του αμερικανικού ονείρου και της ζωτικής ανάγκης για ιδιοκτησία και κυριαρχία αναδεικνύονται στο έργο του Ο’Νιλ, ενός συγγραφέα που γνωρίζει τις δαιδαλώδεις διαδρομές της ανθρώπινης ψυχής. Αν και δεν ανεβαίνει συχνά σε ελληνική σκηνή, το συγκεκριμένο έργο είναι ένα κορυφαίο δείγμα του αμερικανικού ρεαλισμού, με αναφορές σε ελληνικά μυθολογικά πρότυπα, τα οποία ενέπνευσαν το σπουδαίο δραματουργό.

Πρώτη φορά όμως στο Εθνικό Θέατρο θα σκηνοθετήσει και ο Τάκης Τζαμαργιάς μια παράσταση που θα κάνει πρεμιέρα τον Απρίλιο του 2017. Πρόκειται για την Τάξη μας, ένα έργο που παρουσιάστηκε στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών 2016 από το Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου σε σκηνοθεσία του Γιάννη Καλαβριανού και είχε δυσάρεστη έκβαση για έναν εκ των συντελεστών. Το καθηλωτικό αυτό κείμενο της σύγχρονης ευρωπαϊκής δραματουργίας γράφτηκε το 2009 από τον Πολωνό Ταντέους Σλομποντζιάνεκ και παρακολουθεί τη ζωή μιας παρέας συμμαθητών, με σημείο καμπής την εισβολή των ναζί στην Πολωνία και κατάληξη τη σημερινή εποχή. Αποτυπώνεται με ψυχραιμία, αλλά και γερές δόσεις συναισθήματος, ο τρόπος με τον οποίο οι ιστορικές συγκυρίες στιγματίζουν τις ζωές των ανθρώπων, φέρνουν στην επιφάνεια τον «κρυμμένο» τους εαυτό και κόβουν τους πιο ισχυρούς δεσμούς.

Οι μικροί μας φίλοι θα παρακολουθήσουν τον Ευτυχισμένο Πρίγκιπα του Όσκαρ Ουάιλντ σε σκηνοθεσία του Άρη Τρουπάκη. Πρόκειται για μια ιστορία που συγκινεί τα παιδιά κάθε ηλικίας, αλλά και τους μεγάλους. Ο σπουδαίος Ιρλανδός πεζογράφος και θεατρικός συγγραφέας επεξεργάστηκε με φαντασία και τρυφερότητα τα θέματα της φιλίας, της αυταπάρνησης, του εφήμερου χαρακτήρα των υλικών αγαθών και της προσφοράς στο συνάνθρωπο και μας χάρισε ένα από τα πιο γοητευτικά και διαχρονικά «παραμύθια» του.

 

Νέα Σκηνή – «Νίκος Κούρκουλος»

Η Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» μετατρέπεται στον κατεξοχήν χώρο της ελληνικής δραματουργίας. Αναδεικνύονται ποικίλες εκφάνσεις ελληνικών έργων και σταδιακά εδώ διαμορφώνονται όλες οι σύγχρονες τάσεις της εγχώριας θεατρικής γραφής. Έτσι, αρχής γενομένης από φέτος, εκτός από τις τρεις βασικές παραγωγές θα παρουσιαστεί η δουλειά τεσσάρων νέων Ελλήνων συγγραφέων (τρεις από αυτούς συμμετείχαν στα Εργαστήρια Θεατρικής Συγγραφής του Εθνικού Θεάτρου τα δύο τελευταία χρόνια) σε ένα πειραματικό μοντέλο, το «Συγγραφέα του μήνα».

Τον Οκτώβριο του 2016 θα ανέβει το έργο Στέλλα κοιμήσου των Βαγγέλη Μουρίκη και Γιάννη Οικονομίδη σε σκηνοθεσία του Γιάννη Οικονομίδη. Το κείμενο, με πηγή έμπνευσης τη Στέλλα Βιολάντη του Γρηγορίου Ξενόπουλου, συνδέεται με τη σύγχρονη πραγματικότητα και ανατέμνει έναν κόσμο βασισμένο στο ψέμα, στο χρήμα, στη χυδαιότητα και στο έγκλημα, στον οποίο ο «άρχοντας»-πατριάρχης επιβάλλει χωρίς αναστολές την εξουσία του και δεν υποχωρεί σε πιέσεις, ακόμα και όταν αυτές προέρχονται από την ίδια του την οικογένεια.

Το Δεκέμβριο του 2016 θα κάνει πρεμιέρα ο Εξηνταβελόνης σε σκηνοθεσία της Λίλλυς Μελεμέ. Το εν λόγω έργο, που συνδέεται με την κοινωνική ζωή της Σμύρνης του 19ου αιώνα, αποτελεί την ελληνική μεταφορά του Φιλάργυρου του Μολιέρου, αλλά κατακτά την αυθυπαρξία του μέσα από τη ρέουσα ιδιωματική γλώσσα, τους σπαρταριστούς αναγνωρίσιμους χαρακτήρες και τα κωμικά επεισόδια, τα οποία προσαρμόζονται στα οικεία –και διαχρονικά– κακά του νεοσύστατου ελληνικού κράτους.

Το Μάρτιο του 2017 θα παρουσιαστεί ο Θερισμός σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Τάρλοου. Πρόκειται για μια κωμωδία(;) του Δημήτρη Δημητριάδη, που επιστρέφει έπειτα από πολλά χρόνια ως συγγραφέας στο Εθνικό Θέατρο με ένα κείμενο το οποίο ανεβαίνει για πρώτη φορά στη σκηνή. Η τολμηρή και πάντα αιρετική δραματουργία του κινείται στο πλαίσιο της δριμείας κριτικής των γελοίων συμπεριφορών και των υπερτιμημένων αξιών, με την υιοθέτηση στη συγκεκριμένη περίπτωση ενός υποδόριου, διαβρωτικού και εντέλει τραγικού χιούμορ.

Από το Φεβρουάριο έως το Μάιο του 2017 στη Νέα Σκηνή θα ανεβούν τα έργα τεσσάρων νέων Ελλήνων συγγραφέων, του Χαράλαμπου Γιάννου, της Νάντιας Δρακούλα, της Σοφίας Καψούρου και της Νατάσας Σίδερη, με τη συνδρομή τεσσάρων σκηνοθετών και μιας ενιαίας ομάδας ηθοποιών, που θα επιλεγούν κατόπιν ακρόασης και θα συμμετάσχουν σε ένα πειραματικό σχέδιο στήριξης της νέας ελληνικής δραματουργίας. Πρόκειται για Το σπίτι του Χαράλαμπου Γιάννου σε σκηνοθεσία της Ελεάνας Τσίχλη, Το σχοινάκι της Νάντιας Δρακούλα σεσκηνοθεσία του Κώστα Παπακωνσταντίνου, το Σούμαν της Σοφίας Καψούρου σε σκηνοθεσία του Βασίλη Νικολαΐδη και τις Τιτανομαχίες της Νατάσας Σίδερη σε σκηνοθεσία Υρώς Μανέ.

 

ΣΚΗΝΗ «ΜΑΡΙΚΑ ΚΟΤΟΠΟΥΛΗ»

Η Σκηνή «Κοτοπούλη» μετατρέπεται σε χώρο συνομιλίας του θεάτρου με τις άλλες παραστατικές τέχνες. Τέσσερις παραγωγές, στις οποίες συναντώνται ο χορός, η κίνηση, η μουσική, το τραγούδι και άλλες σύγχρονες μορφές έκφρασης, σε συνδυασμό με την ευρύτερη θεατρική δημιουργία, δίνουν το στίγμα της Σκηνής, επιβεβαιώνοντας την αρμονική συνύπαρξη των τεχνών.

Το Νοέμβριο του 2016 θα παρουσιαστεί μια σημαντική παράσταση του νέου καλλιτεχνικού διευθυντή του Μπαλέτου της Λυρικής, προϊόν συνεργασίας της Εθνικής Λυρικής Σκηνής με το Εθνικό Θέατρο. Οι πρωτοποριακές ηχητικές κατασκευές του Γκιόργκι Λιγκέτι και του Ιάνη Ξενάκη θα συνυπάρξουν με την πρωτότυπη μουσική του σύγχρονου συνθέτη Ζιλιέν Ταρίντ και θα προκύψει ένα σκηνικό όπου κλασικοί και μοντέρνοι χορευτές, μαζί με ηθοποιούς, θα κληθούν να πειραματιστούν αναφορικά με το πώς οι σωματικές τεχνικές και δυνατότητες συνδιαλέγονται με την έννοια της θεατρικότητας. Η σκηνοθεσία-χορογραφία της παράστασης είναι του Αντώνη Φωνιαδάκη.

Το Δεκέμβριο του 2016 τη σκυτάλη θα πάρει ο Κωνσταντίνος Ρήγος με τον Άνεμο που διατρέχει τις ζωές μας, παρασύρει τις στιγμές μας και τις σκορπά. Άραγε τι απομένει; Λέξεις, εικόνες, ιδέες, συναισθήματα στροβιλίζονται σε μια αέναη περιπλάνηση. Λόγος, κίνηση και ζωντανή μουσική συνθέτουν τον αφηγηματικό κορμό της παράστασης, όπου τα πρόσωπα συναντώνται στη σκηνή για να ζήσουν καθημερινές αλλά και προσωπικές στιγμές, που προκαλούν συνεχώς τις αισθήσεις.

Το Φεβρουάριο του 2017 ο αναπληρωτής καλλιτεχνικός διευθυντής Θοδωρής Αμπαζής θα ανεβάσει τους Δαιμονισμένους του Φιόντορ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι. Η παράσταση θα αναπτυχθεί ως σύνθεση σκηνικής αφήγησης με άξονα το δραματικό λόγο στη μουσική του υπόσταση.

Τον Απρίλιο του 2017 σειρά έχει η ευφάνταστη, ανατρεπτική και διαχρονική Οπερέτα του σπουδαίου Πολωνού συγγραφέα Βίτολντ Γκομπρόβιτς σε σκηνοθεσία του Νίκου Καραθάνου.

Το Μάρτιο του 2017 θα συνεργαστούν για πρώτη φορά τα δύο ιστορικότερα θέατρα της Αθήνας, το Θέατρο Τέχνης και το Εθνικό Θέατρο, για την υλοποίηση ενός μεγαλεπήβολου εγχειρήματος, την παρουσίαση της τριλογίας του Στρατή Τσίρκα Ακυβέρνητες πολιτείες. Μια ενιαία ομάδα ηθοποιών, που θα επιλεγούν κατόπιν ακρόασης, θα συμμετάσχει στο διετές αυτό πρότζεκτ, στο πλαίσιο του οποίου θα μεταφερθεί στη σκηνή ένα εμβληματικό κείμενο της ελληνικής λογοτεχνίας, σε τρεις φάσεις, σε μια διαδρομή που θα μοιραστεί ανάμεσα στο Θέατρο Τέχνης και στο Εθνικό Θέατρο.

Πειραματική Σκηνή

Ο προγραμματισμός της θα ανακοινωθεί προσεχώς, πιθανότατα το Σεπτέμβριο.

Φιλοξενίες

Το Σεπτέμβριο θα φιλοξενηθεί στο Εθνικό Θέατρο το Saint-Petersburg Theatre Season, μια πολύ σπουδαία θεατρική περιοδεία από την Αγία Πετρούπολη. Πρόκειται για το μεγαλύτερο καλλιτεχνικό γεγονός, μια πρωτοβουλία που ξεκίνησε το 2007 με στόχο να προωθηθούν οι πολιτιστικές σχέσεις μεταξύ της Αγίας Πετρούπολης και σημαντικών πόλεων του πλανήτη. Οι παραστάσεις που θα παρουσιαστούν είναι Τα παντρολογήματα του Νικολάι Γκόγκολ σε σκηνοθεσία του Yuri Butusov, Ο Μάκβεθ του Ουίλιαμ Σαίξπηρ σε σκηνοθεσία του Luk Perceval και οι Αδελφοί Καραμαζώφ του Φιόντορ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι σε σκηνοθεσία της Evgeniya Safonova.

Τέλος το Εθνικό Θέατρο έχει προγραμματίσει πολλές ακόμα παράλληλες δράσεις...

 

Στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά ο Γιάννης Κακλέας θα ανεβάσει τον Άμλετ με τον Κωνσταντίνο Ασπιώτη στον ομώνυμο ρόλο. Ωστόσο αυτό δεν θα είναι το μόνο έργο του Σαίξπηρ με το οποίο θα καταπιαστεί ο σκηνοθέτης, καθώς θα συνεργαστεί και πάλι με τον αγαπημένο του Βασίλη Χαραλαμπόπουλο στην κωμωδία το Ημέρωμα της Στρίγκλας που θα παρουσιαστεί στο Θέατρο Βρετάνια. Στο ρόλο της Κατερίνας θα εμφανιστεί η Μαρία Ναυπλιώτου. Τέλος ο σκηνοθέτης προανήγγειλε και μια καινούργια συνεργασία με τον πολυχώρο τέχνης και πολιτισμού Gazarte, οπότε αναμένεται και εκεί κάποια δουλειά του.

 

Η χρονιά αυτή περιλαμβάνει πολύ Σαίξπηρ, ενδεχομένως επειδή συμπληρώνονται τετρακόσια χρόνια από το θάνατο του μεγάλου δραματουργού. Έτσι λοιπόν μεταξύ άλλων θα δείτε και το κλασικό έργο Ρωμαίος και Ιουλιέτα στο Pantheon Theater σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Λιγνάδη.

Στην τεράστια σκηνή της Πειραιώς θα δουλέψει και ο Αλέξανδρος Ρήγας, ο οποίος θα σκηνοθετήσει την παράσταση Ωραία μου κυρία. Το θίασο απαρτίζουν οι ηθοποιοί Κώστας Κόκλας, Δήμητρα Ματσούκα, Παύλος Χαϊκάλης, Αντώνης Καφετζόπουλος, Χριστίνα Θεοδωροπούλου, Ορέστης Τζιόβας και Ησαΐας Ματιάμπα.

Από το Θέατρο Βρετάνια θα αποχωρήσει ο Γιάννης Μπέζος για να μετακομίσει στο Θέατρο Μουσούρη και να συνεργαστεί με τον Πέτρο Φιλιππίδη και τον Γιώργο Κιμούλη. (Τους τρεις αυτούς καλλιτέχνες απολαύσαμε φέτος το καλοκαίρι στον Πλούτο του Αριστοφάνη.) Στο Μουσούρη λοιπόν θα ανεβάσουν το δεύτερο μισό της θεατρικής περιόδου το έργο του Ντέιβιντ Μάμετ Αμερικάνικος βούβαλος σε σκηνοθεσία του Γιώργου Κιμούλη, στο οποίο θα συμμετάσχει και ο Ορφέας Αυγουστίδης. Στο ίδιο θέατρο το πρώτο μισό της θεατρικής σεζόν ο Πέτρος Φιλιππίδης θα συνεργαστεί για πρώτη φορά με τη Λυδία Κονιόρδου στο έργο Και τώρα οι δυο μας του Αλεξάντερ Γκέλμαν, που θα μεταφράσει και θα σκηνοθετήσει επίσης ο Γιώργος Κιμούλης. 

Τον ίδιο, όμως, θα τον απολαύσουμε και ως ηθοποιό στις Επικίνδυνες Σχέσεις στο θέατρο Άλμα μαζί με την Εβελίνα Παπούλια, τη Μάρω Κοντού, την Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους και την Μάρα Δαρμούσλη. Στο ίδιο θέατρο η Πέμη Ζούνη θα σκηνοθετήσει την Ελένη Καστάνη στο έργο του Willy Russel, Σίρλευ Βάλενταιν. 

Στο Θέατρο Πορεία οι επαναλήψεις είναι επιβεβλημένες λόγω της επιτυχίας που σημείωσαν. Ωστόσο αναμένεται να δούμε και κάποιες καινούργιες παραγωγές. Συγκεκριμένα: 

– Τη μονόπρακτη όπερα The Shell Game της ομάδας The Medium Project, που ανέβηκε τον περασμένο χειμώνα για λίγες μόνο παραστάσεις στο Olvio Theater και πραγματεύεται τις ανθρώπινες σχέσεις (η μουσική είναι του Γιώργου Δούση και το λιμπρέτο της Έριδος Κύργια). 

– Τη Σκακιστική νουβέλα του Στέφαν Τσβάιχ, διασκευασμένη από τους Γιάννη Νταλιάνη και Μαριλίτα Λαμπροπούλου (παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Φεστιβάλ Αθηνών 2013 με τον τίτλο Λάθος κίνηση και στο Θέατρο Πορεία το 2015 για λίγες μόνο παραστάσεις).

- Έξι χρόνια μετά την Υπόθεση της οδού Λουρσίν το Θέατρο Πορεία επιστρέφει στον Ευγένιο Λαμπίς (1815-1888). Αυτή τη φορά κείμενο του Γάλλου κωμωδιογράφου θα ανέβει στη σκηνή τον Ιανουάριο του 2017 με την υπογραφή του Γιάννη Χουβαρδά, ο οποίος θα προσπαθήσει να εκτελέσει τη «συνταγή» του συγγραφέα –«Η τέχνη τού να κάνεις τον πατέρα της κοπέλας, που αρχικά έλεγε όχι, να πει ναι»– για το βοντβίλ. Πρόκειται για το έργο Οι Τρειςευτυχισμένοι στο οποίο θα συμμετάσχει ένας εξαιρετικός θίασος: Ιωάννα Κολλιοπούλου, Χρήστος Λούλης, Λαέρτης Μαλκότσης, Άγγελος Παπαδημητρίου, Λένα Παπαληγούρα, Άλκηστις Πουλοπούλου και Δημήτρης Τάρλοου. Τα σκηνικά υπογράφει η Εύα Μανιδάκη, τα κοστούμια η Ιωάννα Τσάμη και τους φωτισμούς ο Λευτέρης Παυλόπουλος. Η μετάφραση είναι του Στράτου Πασχάλη, σταθερού συνεργάτη του Θεάτρου Πορεία.

Στο Θέατρο του Νέου Κόσμου ο Παντελής Δεντάκης θα σκηνοθετήσει το έργο Στη χώρα των Κλόουν, το οποίο από συνειδητή επιλογή θα αποδοθεί… χωρίς γλώσσα. Οι ήρωες δηλαδή θα χρησιμοποιούν μια επινοημένη, «ακαταλαβίστικη» γλώσσα, εύληπτη για όλα τα παιδιά, είτε μιλούν ελληνικά είτε όχι. Θα συμμετάσχουν οι ηθοποιοί Σταύρος Γιαννουλάδης, Νάνσυ Σιδέρη και Θοδωρής Σκυφτούλης, ενώ τα σκηνικά και τα κοστούμια θα επιμεληθεί η Γεωργία Μπούρδα. Η πρεμιέρα του έργου έχει προγραμματιστεί για τις 9 Οκτωβρίου και θα παίζεται κάθε Κυριακή στις 12 στην Κεντρική Σκηνή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου και καθημερινά σε νοσοκομεία, ιδρύματα, σχολεία και δομές κοινωνικής αλληλεγγύης. Μεγάλη έμφαση θα δοθεί φέτος στους χώρους φιλοξενίας προσφύγων, όχι μόνο στην Αττική αλλά και στην υπόλοιπη χώρα, όπου διαβιούν παιδιά, είτε με τις οικογένειές τους είτε ασυνόδευτα.

Στο ίδιο θέατρο θα ανέβουν επίσης τα έργα Λαμπεντούζα του Άντερς Λουστγκάρτεν (γράφτηκε το 2015 κατόπιν παραγγελίας του Θεάτρου Σόχο του Λονδίνου από το βραβευμένο Βρετανό θεατρικό συγγραφέα) σε σκηνοθεσία του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου με τους Αργύρη Ξάφη και Χαρά-Μάτα Γιαννάτου και Πέτρες στις τσέπες του της Μαρί Τζόουνς σε σκηνοθεσία των Μάκη Παπαδημητρίου και Γιώργου Χρυσοστόμου, που συμπρωταγωνιστούν κιόλας. Οι δύο παραστάσεις θα παρουσιαστούν στην Κεντρική Σκηνή, η πρώτη τον Οκτώβριο του 2016 και η δεύτερη τον Ιανουάριο του 2017.

Παράλληλα στο αγαπημένο πλέον Δώμα, που μας έχει κακομάθει με τις καλές παραστάσεις, ο Γιάννης Τσορτέκης θα ανεβάσει την Ανάθεση του Δημήτρη Δημητριάδη. Η παράσταση θα κάνει πρεμιέρα τη Δευτέρα 2 Δεκεμβρίου σε σκηνοθεσία και ερμηνεία του ίδιου. Νωρίτερα, θα ανέβει την Εξομολόγηση ενός βαμπίρ, που βασίζεται στο βιβλίο του Δημήτρη Τσεκούρα "Η Φθορά" εκεί θα ξαναδούμε το πετυχημένο team της περσινής Οδύσσειας, Ραψωδίας έψιλον, που κέρδισε κοινό και κριτικούς. Την σκηνοθεσία υπογράφει ο Δημήτρης Γεωργαλάς και στην σκηνή θα δούμε τους Στέλιο Δημόπουλο και Μιχάλη Ζαχαριά.«H εξομολόγηση ενός βαμπίρ»  βασίζεται στο βιβλίο του Δημήτρη Τσεκούρα «Η  Φθορά» το πιο εφθαρμένο και ταυτόχρονα το πιο γοητευτικό πλάσμα της φαντασίας μας- ένα βαμπίρ- μιλάει για τη φθορά των πάντων και αναμένει το ΑΦΘΑΡΤΟ, ζητώντας να μείνει στη ζωή με οποιοδήποτε τρόπο....Το έργο που τρώει τον δημιουργό. Το υπόλοιπο πρόγραμμα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου θα ανακοινωθεί επίσημα στους δημοσιογράφους την Δευτέρα 12 Σεπτεμβρίου και το Texnes-plus θα έχει αναλυτικό ρεπορτάζ.

Το Θέατρο Ιλίσια-Βολανάκης θα φιλοξενήσει τον Οκτώβριο του 2016 την πανευρωπαϊκή πρεμιέρα του έργου του Άνταμ Σάιντελ Φοβάσαι;, με το οποίο συστήνει το σημαντικό Αμερικανό συγγραφέα στο ελληνικό κοινό. Το έργο του Άνταμ Σάιντελ Catch the Butcher παρουσιάστηκε πέρυσι στο Off Brodway Cherry Lane Studio Theatre και σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Το Φοβάσαι; είναι ένα ανατρεπτικό ερωτικό θρίλερ, με χιούμορ και κινηματογραφικό ρυθμό. Μια συναρπαστική ιστορία που πραγματεύεται το φόβο, τον έρωτα, τις εμμονές, τα όρια, την προσδοκία. Ένα καυστικό σχόλιο πάνω στην «κανονικότητα» των σχέσεων. Φοβάσαι; Τι φοβάσαι περισσότερο; Τους άλλους; Τον εαυτό σου; Να αφεθείς; Να ερωτευτείς; Να πεθάνεις; Ή μήπως να ζήσεις; Στους τρεις πρωταγωνιστικούς ρόλους θα δούμε τον Νίκο Ψαρρά, την Αλεξία Καλτσίκη και τη Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη, ενώ τη σκηνοθεσία υπογράφει η Έλενα Καρακούλη. 

Στο Θέατρο Σταθμός θα παρουσιαστεί το έργο του Βασίλη Κατσικονούρη Καγκουρό, που ανέβηκε για πρώτη φορά πέρυσι στο Εθνικό Θέατρο σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Μυλωνά. Την παράσταση θα σκηνοθετήσει ο ίδιος ο συγγραφέας με βοηθό τον Μάνο Καρατζογιάννη, ενώ τους πρωταγωνιστικούς ρόλους θα ερμηνεύσουν ο Νίκος Ορφανός και η Χριστίνα Χειλά-Φαμέλη.

Δύο σπουδαία θεατρικά κείμενα θα σκηνοθετήσει η Νικαίτη Κοντούρη και θα κάνουν πρεμιέρα το χειμώνα. Πρόκειται για το Γλυκό πουλί της νιότης, το αγαπημένο έργο του Τενεσί Ουίλιαμς, και το Χορεύοντας στη Λουνάσα του Μπράιαν Φρίελ.Το Γλυκό πουλί της νιότης θα ανέβει στα τέλη Οκτωβρίου στο Θέατρο «Κάτια Δανδουλάκη». Το ρόλο της διάσημης ηθοποιού, της Αλεξάνδρα ντε Λάγκο, θα ερμηνεύσει η Κάτια Δανδουλάκη, ενώ εκείνον του Τσανς Γουέιν, του αδίστακτου και φιλόδοξου νεαρού που της προσφέρει τις υπηρεσίες του, ο Γιάννης Ποιμενίδης.Το Χορεύοντας στη Λουνάσα, στο οποίο η Νικαίτη Κοντούρη υπογράφει και τη μετάφραση, θα κάνει πρεμιέρα το Δεκέμβριο. Αποτελεί συμπαραγωγή των ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης και Ιωαννίνων και θα περιοδεύσει στην ελληνική περιφέρεια, σε Ήπειρο και Μακεδονία, για να καταλήξει στην Αθήνα. Η παράσταση πραγματεύεται την ιστορία ενός οκτάχρονου αγοριού στην Ιρλανδία τη δεκαετία του 1930, το οποίο, μεγαλώνοντας κοντά στην ανύπαντρη μητέρα του και στις τέσσερις γεροντοκόρες θείες του, δεν έχει κάποιο αντρικό πρότυπο. Η καθημερινότητά του θα ανατραπεί με την άφιξη του μεγαλύτερου αδελφού των πέντε γυναικών, αλλά και του «εξαφανισμένου» πατέρα του.

 

 

Στο Θέατρο Εμπορικόν θα απολαύσετε το Ήταν όλοι τους παιδιά μου, το κλασικό έργο του κορυφαίου Αμερικανού δραματουργού Άρθουρ Μίλερ, σε σκηνοθεσία του Γιάννη Μόσχου με τον Δημήτρη Καταλειφό,την Αλεξάνδρα Σακελαροπούλου,την Ευγενία Αποστόλου,τον Κώστα Βασαρδάνη, τον Δημήτρη Καραμπέτση,την Δανάη Επιθυμιάδη, τον Γιώργος Βουρδαμή, τον Γιώργο Τζαβάρα και την Ιωάννα Πιατά.Η παράσταση ξεκινά στην αυλή ενός αμερικανικού πλουσιόσπιτου ένα ηλιόλουστο κυριακάτικο πρωινό, κατά το οποίο τα πάντα φαίνονται ειδυλλιακά. Η άφιξη μιας νέας και όμορφης κοπέλας προμηνύει την πιο ρομαντική κατάληξη, όμως σιγά σιγά το παρελθόν εισβάλλει στο παρόν και καταδιώκει ανελέητα εκείνους που κάποτε αρνήθηκαν τις συνέπειες των πράξεών τους. Οι ανατροπές και οι αποκαλύψεις διαδέχονται η μια την άλλη μέχρι την τελική πτώση, κατά την οποία η σύγκρουση και η κάθαρση αγγίζουν τα όρια του τραγικού. Ο Άρθουρ Μίλερ, ένας αδιαμφισβήτητα μεγαλοφυής δραματουργός, χαρακτηρίστηκε ένας από τους κορυφαίους συγγραφείς του 20ού αιώνα γιατί ανέδειξε με ασύλληπτη διορατικότητα και ευαισθησία τις αρχέτυπες δυνάμεις που υπάρχουν σε κάθε οικογένεια: την τάση του παιδιού να ανεξαρτητοποιηθεί αλλά και την ανάγκη του να επιστρέφει, την αποκαθήλωση του «ιδανικού» πατέρα και την εμμονή της μάνας να διατηρήσει την οικογενειακή συνοχή.

 

Νέα στέγη για τον Γιώργο Χατζηνικολάου και την Ελένη Σκότη. Το δυνατό θεατρικό δίδυμο δεν εγκαταλείπει την αγαπημένη σκηνή του Θεάτρου Επί Κολωνώ, αφού εκεί θα συνεχιστούν οι παραστάσεις Άγριος σπόρος και Αγαπητή Ελένα, αλλά θα επεκταθεί και σε έναν καινούργιο χώρο, σε πιο κεντρικό σημείο της πόλης, και συγκεκριμένα στο Σύγχρονο Θέατρο. Εκεί η Ελένη Σκότη θα σκηνοθετήσει επιτέλους το Λεωφορείο ο πόθος του Τενεσί Ουίλιαμς, κάτι που επιθυμούσε εδώ και χρόνια. Το έργο θα κάνει πρεμιέρα τον Οκτώβριο του 2016, με την Κόρα Καρβούνη στο ρόλο της Μπλανς και τον Γιάννη Τσορτέκη στο ρόλο του Κοβάλσκι. Τη Στέλα θα υποδυθεί η Ηλιάνα Μαυρομάτη. Το θίασο συμπληρώνουν ο Γιώργος Δάμπασης και η Αθηνά Αλεξοπούλου.Στη συνέχεια, στον ίδιο χώρο, η σκηνοθέτις θα ανεβάσει το κλασικό αριστούργημα του Λέοντος Τολστόι Η δύναμη του σκότους με πρωταγωνιστές την Πέγκυ Τρικαλιώτη, τον Γιώργο Παπαγεωργίου και τον Χρήστο Σαπουντζή.

 

Συχνό φαινόμενο τα τελευταία χρόνια είναι οι τραγουδίστριες να εγκαταλείπουν τις πίστες για τη σκηνή του θεάτρου. Αυτό θα κάνει την προσεχή σεζόν και η Δέσποινα Βανδή, η οποία θα ερμηνεύσει το ρόλο της αξεπέραστης Μέριλ Στριπ στο Mamma mia, το μιούζικαλ με τα υπέροχα τραγούδια των ABBA. Η παράσταση θα ανέβει στις αρχές Δεκεμβρίου του 2016 στο Θέατρο Ακροπόλ σε σκηνοθεσία-απόδοση κειμένου και στίχων της Θέμιδος Μαρσέλλου, η οποία έχει αποδείξει ουκ ολίγες φορές ότι τα καταφέρνει στο απαιτητικό είδος του μιούζικαλ.

 

 

Ένα υποτιθέμενο αθώο πάρτι γενεθλίων, που σύντομα θα μετατραπεί σε εφιάλτη, θα στήσει το προσεχές φθινόπωρο –η πρεμιέρα έχει προγραμματιστεί για τις 11 Νοεμβρίου του 2016– ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος στην Κεντρική Σκηνή του Από Μηχανής Θεάτρου. Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης θα ανεβάσει το αγαπημένο Πάρτι γενεθλίων του Χάρολντ Πίντερ, που πρωτοπαρουσιάστηκε το 1958 και αποτελεί το δεύτερο θεατρικό έργο του Βρετανού συγγραφέα. Ο θίασος αποτελείται από τους Άκι Βλουτή, Μίνα Αδαμάκη, Φώτη Αρμένη, Γιώργο Κοψιδά και Δήμητρα Κόκκορη. Η υπόθεση εκτυλίσσεται σε μια μίζερη παραθαλάσσια πανσιόν που διατηρεί η Mεγκ, μια καλοσυνάτη γυναίκα, με το σύζυγό της, τον Πιτ, και αφορά την ιστορία του Στάνλεϊ, ενός πρώην πιανίστα και μοναδικού ενοίκου του μικρού ξενοδοχείου. Δύο μυστηριώδεις τύποι καταφθάνουν στην πανσιόν για να πάρουν μαζί τους τον Στάνλεϊ και ύστερα από μια παράλογη και εξοντωτική ανάκριση του οργανώνουν ένα πάρτι γενεθλίων, το οποίο σταδιακά μετατρέπεται σε καφκικό εφιάλτη.

 

Στο ίδιο θέατρο το Φεβρουάριο του 2017 θα ανέβει το κλασικό αριστούργημα του Έντουαρντ Άλμπι Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;, που έχει επηρεαστεί από τον πατέρα της σύγχρονης δραματουργίας Χένρικ Ίψεν (περί ζωτικού ψεύδους), και κυρίως από τον αναρχικό του θεάτρου Αύγουστο Στρίντμπεργκ (Ο χορός του θανάτου). Πρόκειται για ένα έργο κλειστοφοβικό, το οποίο ακροβατεί ανάμεσα στην κωμωδία και στο δράμα. Παρακολουθούμε τη συνάντηση του Τζορτζ και της Μάρθας στο σαλόνι του σπιτιού τους, στις δύο μετά τα μεσάνυχτα, με ένα νεαρότερο ζευγάρι, τον Νικ και τη Χάνι, η οποία ολοκληρώνεται την ώρα που χαράζει. Τα πρόσωπα για πρώτη φορά στην ιστορία του θεάτρου ξεπερνούν τους κοινωνικούς φραγμούς και ο λόγος τους γίνεται άγριος, ίσως αγοραίος, σχεδόν χυδαίος. Αρθρώνεται από σοβαρούς, ευυπόληπτους και ευκατάστατους πολίτες, διανοούμενους ακαδημαϊκούς, που χρησιμοποιούν τη συνθήκη του παιχνιδιού. Ένα άγριο παιχνίδι στο οποίο θίγονται πολλά δίπολα: άντρας-γυναίκα, αγάπη-μίσος, γονιμότητα-στειρότητα, θύμα- θύτης, ιστορία-βιολογία, εκκλησία-παγανισμός. Και όλα αυτά υπό την επήρεια του αλκοόλ, που ρέει άφθονο μέχρι το τέλος και συνιστά το μέσο για την αποκάλυψη των βαθύτερων ενστίκτων και των καλά κρυμμένων μυστικών. Βακχεύουν. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Γιώργος Κιμούλης και θα πρωταγωνιστήσουν οι Άκις Βλουτής και Νίκη Παλληκαράκη. 

Στη Β΄ Σκηνή του Από Μηχανής Θεάτρου θα παρουσιαστεί ο μονόλογος του Κόλιν Τίβαν Πίθηκος του Κάφκα, που βασίζεται στο διήγημα «Αναφορά σε μια Ακαδημία» του Τσέχου συγγραφέα Φραντς Κάφκα και αναμένεται να κάνει πρεμιέρα στις 14 Οκτωβρίου του 2016. Το κείμενο έχει μεταφράσει ο Χάρης Αττώνης, ο οποίος θα ερμηνεύσει και τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Όπως στη Μεταμόρφωση, το δημοφιλέστατο μυθιστόρημα του Κάφκα, ο ήρωας Γκρέγκορ Σάμσα ξυπνά στο δωμάτιό του και συνειδητοποιεί πως έχει μεταμορφωθεί σε έντομο, έτσι και στην «Αναφορά σε μια Ακαδημία» ένας φυλακισμένος πίθηκος αποφασίζει να εξανθρωπιστεί για να μπορέσει να επιβιώσει στον κόσμο των ανθρώπων.

«Με τι κόστος προσαρμόζεσαι σε μία ταυτότητα;» ρωτά.

«Και με ποιο τίμημα;» συνεχίζει.

Σύντομα γίνεται ένας διάσημος ερμηνευτής, ο οποίος κάθε βράδυ δίνει παραστάσεις και περιτριγυρίζεται από εκπροσώπους του Τύπου και τους θαυμαστές του. Πέτυχε μόνος του τη μεταμόρφωσή του, κατάφερε να γίνει άνθρωπος και στο απόγειο της καριέρας του επιστρέφει σπίτι κάθε βράδυ μόνος και εκεί τον περιμένει....

Τα υπόλοιπα επί σκηνής...

 

 

Στο Θέατρο Δημήτρης Χορν η Λίλλυ Μελεμέ θα σκηνοθετήσει το έργο Από τη σιωπή ως την άνοιξη του Λεωνίδα Προυσαλίδη με πρωταγωνιστές τους Νικήτα Τσακίρογλου, Γιάννη Φέρτη και Κατερίνα Λέχου. Στη συνέχεια, στο ίδιο θέατρο, θα ανεβεί ο Αύγουστος του Τρέισι Λετς σε σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη και πρωταγωνιστές τους Θέμιδα Μπαζάκα, Μαρίνα Ασλάνογλου, Μαρία Πρωτόπαππα, Βίκυ Βολιώτη, Αλέξανδρο Μυλωνά, Μάνο Βακούση και άλλους.

 

 

Στο Θέατρο Διάνα θα επιστρέψει η Ελένη Ράντου έπειτα από δύο πετυχημένες σεζόν στο Εθνικό Θέατρο και την εξαιρετική Φιλουμένα της και θα συνεργαστεί και πάλι με τον Σταμάτη Φασουλή. Θα ανεβάσουν ένα καινούργιο θεατρικό έργο της Βρετανίδας συγγραφέως Ζίνι Χάρις που δεν έχει παιχτεί στη χώρα μας και φέρει τον τίτλο Για μια ανάσα... Γράφτηκε το 2014 και έκανε πρεμιέρα με επιτυχία ένα χρόνο αργότερα στο Royal Court Theatre του Λονδίνου. Εκτός από την Ελένη Ράντου στο θίασο θα συμμετάσχουν οι Ελένη Ουζουνίδου, Ηλίας Μελέτης, Αντώνης Καρυστινός και Κρις Ραντάνοφ.

 

Στο Θέατρο Κάππα ο Σπύρος Παπαδόπουλος μετά τη μεγάλη του επιτυχία Μου λες αλήθεια; επιμένει γαλλικά και στήνει ένα Δείπνο ηλιθίων (κωμωδία του Φρανσίς Βεμπέρ).

Η Νίκη του Χρήστου Χωμενίδη, ένα βιβλίο το οποίο αγαπήθηκε πολύ από το αναγνωστικό κοινό, θα μεταφερθεί στη σκηνή του θεάτρου. Τη Νίκη θα υποδυθεί η Φιλαρέτη Κομνηνού υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Σταμάτη Φασουλή που υπογράφει και τη θεατρική διασκευή του έργου. Στην παράσταση θα συμμετάσχουν επίσης οι Μίρκα Παπακωνσταντίνου, Γωγώ Μπρέμπου και Ευγενία Δημητροπούλου. Η πρεμιέρα έχει προγραμματιστεί για τον Ιανουάριο του 2017 στο «Θέατρον» του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος».

Και η Κίρκη Καραλή όμως θα καταπιαστεί με τη θεατρική μεταφορά κειμένου, συγκεκριμένα με το βιβλίο του Θάνου Αλεξανδρή Αυτή η νύχτα μένει. Πρωταγωνιστές της παράστασης θα είναι οι Λίλα Μπακλέση, Παρθενόπη Μπουζούρη, Σήφης Πολυζωίδη, Μυρτώ Γκόνη και άλλοι.

Λογοτεχνία ψηφίζει και η ταλαντούχα Κατερίνα Ευαγγελάτου και εμπιστεύεται και πάλι τους Νίκο Κουρή και Αργύρη Πανταζάρα αλλά και τη Λένα Δροσάκη για να ανεβάσει στο Νέο Θέατρο Βασιλάκου το 1948 του Τζορτζ Όργουελ.

 

Υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες της Ιόλης Ανδρεάδη ο Δάνης Κατρανίδης θα πρωταγωνιστήσει στο Μισάνθρωπο του Μολιέρου μαζί με την Παναγιώτα Βλαντή στη σκηνή του Θεάτρου Πόλη. Εκεί θα ανέβει η εμβληματική κωμωδία του Γάλλου συγγραφέα που εξέδωσε τον Ιούνιο του 1666 σε μια νέα μετάφραση του Γιάγκου Ανδρεάδη.

Ενώ την Παναγιώτα Βλαντή θα δούμε και στο Kingdom of Earth του Τενεσί Ουίλιαμς με πρωταγωνιστές τον  Ορέστη Τζιόβα και τον Ανδροκλή Δεληολάνη, που αναμένεται να κάνει πρεμιέρα στο θέατρο Olvio τον Οκτώβριο σε σκηνοθεσία Νίκου Κατή.

 Από τα πιο ευχάριστα νέα της σεζόν είναι η επαναλειτουργία του Θεάτρου Εξαρχείων! Εκεί θα ανέβει ο Ιβάνοφ του Άντον Τσέχοφ σε σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Κοέν. Πρωταγωνιστής θα είναι ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης, ο οποίος θα υποδυθεί έναν άντρα που βλέπει τα όνειρα της νιότης του να διαψεύδονται και προσπαθεί μάταια να δραπετεύσει από το ασφυκτικό περιβάλλον του. Η πρεμιέρα έχει προγραμματιστεί για τον Ιανουάριο του 2017. Το Θέατρο Εξαρχείων στεγάστηκε στο διατηρητέο κτίριο της οδού Θεμιστοκλέους το 1989 και ουσιαστικά αποτελεί τη συνέχεια του Θεάτρου του Πειραιά που ιδρύθηκε το 1976 από τον Τάκη Βουτέρη και την Κατερίνα Καραγιάννη.

Το Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας, που δημιουργήθηκε από τη Θεατρική Αστική Εταιρία «ΠΡΑΞΗ» και ξεκίνησε την καλλιτεχνική του πορεία το 1987 με βασικούς εμπνευστές την Μπέττυ Αρβανίτη και τον Βασίλη Πουλαντζά, συμπληρώνει φέτος τριάντα χρόνια λειτουργίας. Μπορεί λοιπόν η Μπέττυ Αρβανίτη να ασχολούνταν εντατικά με τις πρόβες για το ρόλο του Τειρεσία στην Αντιγόνη που παρουσιάστηκε από Εθνικό Θέατρο στο Φεστιβάλ Αθηνών 2016 σε σκηνοθεσία του Στάθη Λιβαθινού, ωστόσο το ρεπερτόριο της χειμερινής περιόδου είναι ήδη έτοιμο!Η Ρούλα Πατεράκη αναμένεται να σκηνοθετήσει τις Τρωάδες του Ευριπίδη. Υπό τις οδηγίες της η Μπέττυ Αρβανίτη να υποδυθεί την Εκάβη, ενώ στο θίασο θα συμμετάσχουν επίσης η Μαρία Κεχαγιόγλου και ο Νίκος Αρβανίτης. 

 

Στο αγαπημένο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων «Λευτέρης Βογιατζής» η Σοφία Φιλιππίδου θα σκηνοθετήσει το αριστούργημα του Ουίλιαμ Φόκνερ Καθώς ψυχορραγώ που θα κάνει πρεμιέρα τον Ιανουάριο του 2017. Η ίδια θα ερμηνεύσει το ρόλο της Άντι Μπάντρεν, της κεντρικής ηρωίδας του μυθιστορήματος. Μαζί της θα βρεθούν επί σκηνής οι Κώστας Βασαρδάνης, Μιχάλης Καλιότσος, Έλενα Μεγγρέλη, Κωνσταντίνος Γεωργόπουλος, Μιχαήλ Ταμπακάκης και Μορφέας Παπουτσάκης.

Στο ίδιο θέατρο τον Απρίλιο του 2017 οι Ηλίας Μελέτης, Νίκος Αλεξίου, Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης, Σπύρος Τσεκούρας και Άννα Ελεφάντη υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Δημήτρη Μυλωνά θα πρωταγωνιστήσουν στη Δίκη του Φραντς Κάφκα.

Μια θεατρική ομάδα που έχει ξεχωρίσει, η 4frontal, θα συνεργαστεί και πάλι με τον Παντελή Δεντάκη. Αυτή τη φορά θα ανεβάσουν ένα έργο εμπνευσμένο από τη ζωή και το έργο της ζωγράφου Σοφίας Λασκαρίδου στο Θέατρο 104, όπου πέρυσι παρουσίασαν την εξαιρετική Οικογένεια Μπες-Βγες. Η παράσταση φέρει τον τίτλο Σοφία Λασκαρίδου-Μια μεγάλη αγάπη και αναμένεται να κάνει πρεμιέρα τον Ιανουάριο του 2017. Στο θίασο θα συμμετάσχουν οι Σταύρος Γιαννουλάδης, Θανάσης Ζερίτης, Ελένη Κουτσιούμπα, Νεφέλη Μαιστράλη, Αμαλία Νίνου και Αριστέα Σταφυλαράκη. Τα σκηνικά και τα κοστούμια θα αναλάβει ο Κωνσταντίνος Ζαμάνης και τους φωτισμούς θα επιμεληθεί ο Σάκης Μπιρμπίλης.

Παράλληλα, ο Θανάσης Ζερίτης θα πρωταγωνιστεί και στο έργο της Χριστίνας Ζαμπανίκου, με τίτλο Γύρισε πίσω. Η πρεμιέρα θα γίνει στις 30 Σεπτεμβρίου. Μαζί του σκηνή θα δούμε και την συγγραφέα του έργου, αλλά και την σκηνοθέτη της παράστασης Βίκυ Αδάμου . Πρόκειται για ένα μελλοντολογικό θρίλερ. Οι δύο κυρίες συνεργάστηκαν και πέρσι με επιτυχία στην μαύρη κωμωδία Σκάσε ή Η Χαμένη Παντόφλα του Μανώλη Καρέλη. 

Στο Αγγέλων Βήμα η Μίνα Αδαμάκη θα σκηνοθετήσει μαζί με τη Μαρία Κατσανδρή, με την οποία επίσης θα συμπρωταγωνιστεί, το έργο του Ντον Νίγκρο Τσούχτρες που δεν έχει παιχτεί στην Ελλάδα. Παράλληλα την άνοιξη του 2017 θα σκηνοθετήσει στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν τους Λάζαρο Γεωργακόπουλο και Λυδία Φωτοπούλου στον Εραστή. Η Μίνα Αδαμάκη όμως, όπως ήδη αναφέρθηκε, θα πρωταγωνιστεί και στο Πάρτι γενεθλίων που θα σκηνοθετήσει ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος στο Από Μηχανής Θέατρο.

 

Στο Θέατρο Κιβωτός θα ανεβεί τον Οκτώβριο η παράσταση Μόλις χώρισα, the musical, μια κωμωδία του Βασίλη Μυριανθόπουλου με τη Νάντια Μπουλέ και τον Μέμο Μπεγνή.

 

Στο ιστορικό Θέατρο Τζένη Καρέζη η χρονιά θα ξεκινήσει με δύο συνταρακτικά έργα του Ιάκωβου Καμπανέλλη, από τα πρώτα κείμενα του θεατρικού συγγραφέα. Πρόκειται για τον Κρυφό ήλιο (1952) και το Σιλωάμ (1951), με νωπές μνήμες, παραστάσεις και βιώματα από τον εγκλεισμό στο χιτλερικό στρατόπεδο Μαουτχάουζεν. Θα ανέβουν για πρώτη φορά τον Οκτώβριο και θα παίζονται κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο θέατρο της οδού Ακαδημίας. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Γιώργος Γιανναράκος, τα σκηνικά και τα κοστούμια επιμελείται η Λαλούλα Χρυσικοπούλου, ενώ θα πρωταγωνιστήσουν οι Γιώργος Γιαννούτσος, Δημήτρης Κανέλλος, Ερρίκος Λίτσης, Ευθύμιος Ξυπολυτάς, Κωνσταντίνος Πλεμμένος και Κώστας Φαλελάκης.

 

Ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης επιστρέφει στη θεατρική του στέγη στη λεωφόρο Αλεξάνδρας, στο Θέατρο Ζίνα, με το ξεκαρδιστικό έργο του Σάμιουελ Μπόμπρικ Αμλέτ ο Β' που είχε σημειώσει μεγάλη επιτυχία πριν από δεκαεφτά χρόνια. Η παράσταση θα ανέβει σε δική του σκηνοθεσία και ο θίασος θα αποτελείται από τους ίδιους καλλιτέχνες που ο ηθοποιός και σκηνοθέτης εμπιστεύτηκε πέρυσι στο Σώσε. Κλαύδιος θα είναι ο Γιώργος Κωνσταντίνου, Γετρούδη η Χριστίνα Τσάφου, Οφηλία η Βάσω Γουλιελμάκη, Λαέρτης ο Πάνος Σταθακόπουλος, Οράτιος ο Κωνσταντίνος Κυριακού, Γκίλντενστερν ο Χρήστος Γιάνναρης, Ρόζενγκραντς ο Γιάννης Ζαράγκαλης, ενώ τον Άμλετ θα υποδυθεί φυσικά ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης.

Τη νέα θεατρική σεζόν ο Δημήτρης Λάλος θα μετακομίσει από το Θέατρο της Ακαδημίας Πλάτωνος στο Εν Αθήναις και θα δημιουργήσει τη δική του ομάδα, την  TempusVerum. Έτσι το όνομα της καινούργιας αθηναϊκής σκηνής θα είναι TempusVerum Εν Αθήναις.

 

Το πρόγραμμα του νέου θεατρικού χώρου περιλαμβάνει πέντε έργα και μία παιδική παράσταση. Συγκεκριμένα:

– Η Αρρώστια της Νιότης: Η παράσταση αυτή είχε ανέβει και πάλι στο Θέατρο της Ακαδημίας Πλάτωνος σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Λάλου από την ομάδα TempusVerum. Πρόκειται για το έργο του Φέρντιναντ Μπρούκνερ που γράφτηκε το 1926 με σκοπό να ασκήσει κριτική στο φασισμό. Η πρεμιέρα αναμένεται στα τέλη Σεπτεμβρίου.

– Για την Ελένη: Μπορεί το εν λόγω έργο να παίχτηκε μόνο μία φορά στο πλαίσιο του θεματικού φεστιβάλ για τον ελληνικό Εμφύλιο που διοργάνωσε η Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου με αφορμή τη συμπλήρωση εβδομήντα ετών από την έναρξή του, ωστόσο κέρδισε τις εντυπώσεις. Χάρη στη σπουδαία σκηνοθεσία του Μάνου Καρατζογιάννη και στις ερμηνείες των Μαρία Κίτσου και Σπύρου Κυριαζόπουλου ζωντάνεψαν με μοναδικό τρόπο οι τελευταίες ώρες της Ελένης Παπαδάκη. Η πρεμιέρα έχει προγραμματιστεί για τις 5 Οκτωβρίου.

– Τρεις αδελφές: Ο Δημήτρης Μυλωνάς σκηνοθετεί το κλασικό αριστούργημα του Τσέχοφ, με μια καινούργια ματιά, σε μια παράσταση με μουσική και πρωτότυπα τραγούδια. Το έργο θα κάνει πρεμιέρα στις 7 Νοεμβρίου.

– Δεσποινίς Τζούλια: Το αγαπημένο και πολυπαιγμένο στην Ελλάδα έργο του Αύγουστου Στρίντμπεργκ ανεβάζει ο Δημήτρης Λάλος μαζί με την ομάδα TempusVerum σε μετάφραση και σκηνοθεσία δική του. Η πρεμιέρα έχει προγραμματιστεί για τις αρχές του 2017.

– Καλιφόρνια Ντρίμινγκ: Το γνωστό έργο του Βασίλη Κατσικονούρη ανεβαίνει σε σκηνοθεσία του Θανάση Χαλκιά. Το έργο θα κάνει πρεμιέρα στις 26 Οκτωβρίου.

 

Ο Κουκουμπλής: Την παιδική σκηνή του θεάτρου αναλαμβάνει η Ομάδα Μικρός Νότος, που δραστηριοποιείται εδώ και χρόνια στο χώρο του παιδικού θεάματος. 

 

Το Φλόρενς Φόστερ Τζέκινς- Ενθύμιο, που πρωτοπαρουσιάστηκε στην Ελλάδα τη σεζόν 2011/2012 στο Αγγέλων Βήμα με τίτλο Μαντάμ Φλο, σε σκηνοθεσία Γιώργου Καραμίχου και ήταν το κύκνειο άσμα της σπουδαίας Αντιγόνης Βαλάκου στη θέατρο, θα δούμε από τις 4 Νοεμβρίου στο θέατρο Θησείον . Μια πολλά υποσχόμενη ομάδα αναλαμβάνει το ανέβασμα, την σκηνοθεσία θα υπογράφει ο Γιάννος Περλέγκας και στον ομώνυμο ρόλο θα δούμε την Ναταλία Τσαλίκη, ενώ μαζί της σκηνή θα είναι ο Προμηθέας Αλειφερόπουλος. Θυμίζουμε πως η ιστορία της ατάλαντης σοπράνο Φλόρενς Φόστερ Τζένκινς, περίγελου της Νέας Υόρκης, που όμως κατάφερε να τραγουδήσει στο Κάρνεγκι Χόλ, στα 76 της χρόνια, παρουσιάστηκε το Καλοκαίρι στους κινηματογράφους με τίτλο "Florence- Φάλτσο σοπράνο" μια ταινία του Στίβεν Φρίαρς με μια καταπληκτική Μέριν Στρίπ.

 

Από το μενού των θεατρικών παραστάσεων, φυσικά, δεν θα μπορούσαν να λείπουν και οι μονόλογοι. Με πρώτη και καλύτερη την Τάνια Τσανακλίδου, που μετά την εντυπωσιακή της ερμηνεία πέρσι στο Όσα η καρδία στην Καταιγίδα, επιστρέφει στο θέατρο Τέχνης και δίνει ζωή στην Ζηνοβία στο βιβλίο του Θωμά Κοροβίνη Κατάδεσμος, που θα σκηνοθετήσει ο Αντώνης Μποσκοΐτης.

 

Ο βραβευμένος από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών μονόλογος του Κώστα Λειμονή Ο μονόλογος ενός καθ' ομολογία παρολόγου θα ανέβει στο θέατρο Αλκμήνη σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνας Νικολαίδη. Στον ρόλο του πολιτικού, που εκφωνεί, πριν παραιτηθεί, τον τελευταίο του λόγο στη Βουλή, ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης.

 

 

Πολλές παραστάσεις θα επαναληφθούν και τη σεζόν 2016-2017. Θα ακολουθήσει αναλυτικό ρεπορτάζ.

 

Ξεχωριστό ρεπορτάζ ετοιμάζεται για το θέατρο για παιδιά.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

πρώτη δημοσίευση στο texnes-plus.blogspot.gr στις 12/11/15 

«Αφήστε το παιδί να ζήσει»

 

Μπορεί η μειοψηφία να κάνει τη διαφορά; Στη συγκεκριμένη περίπτωση μία ψήφος αρκεί για να σωθεί η ζωή ενός ανθρώπου! Αν το έργο ιδωθεί σαν μια αλληγορία για όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας την εποχή της κυριαρχίας της μάζας, θα αποκαλυφθούν και άλλες κρυφές πτυχές του και ίσως επιχειρηθεί και μια μικρή αυτοκριτική.

Ο λόγος για τους 12 ενόρκους, τη θεατρική μεταφορά της ταινίας 12 angry men του Σίντνεϊ Λιούμετ, με πρωταγωνιστή τον Χένρι Φόντα, που βραβεύτηκε με τη Χρυσή Άρκτο και ήταν υποψήφια για πολλά Όσκαρ. Παράλληλα, ριμέικ της ταινίας έγιναν σε πολλές χώρες.

Η Κωνσταντίνα Νικολαΐδη μετέφρασε και σκηνοθέτησε την παράσταση, που ανεβαίνει για δεύτερη χρονιά στο Θέατρο Αλκμήνη και είναι ατμοσφαιρική, έχει  σασπένς και κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού. Οι θεατές είναι μέσα στην αίθουσα των ενόρκων και αποτελούν κομμάτι της υπόθεσης. 

Από σκηνοθετική άποψη είναι πολύ πετυχημένη η άρτια τοποθέτηση των ηθοποιών στο μικρό, αλλά υπέροχο, αισθητικά και λειτουργικά σκηνικό του θεάτρου, που κατασκεύασε ο Ντέιβιντ Νεγκρίν και μοιάζει με μαύρο καρτ ποστάλ εποχής. Οι μοναδικοί φωτισμοί ανήκουν στον Αλέξανδρο Αλεξάνδρου.

Εμπνευσμένο και το εύρημα του WC, όπου μπορούν να λάβουν χώρα οι συζητήσεις του παρασκηνίου μεταξύ των ενόρκων ή οι ιδιωτικές τους σκηνές.

Η αυστηρή και αποφασιστική φωνή της Νένα Μεντή μας εισάγει στην υπόθεση. Μια έξυπνη αντίθεση να ακουστεί γυναικεία φωνή μέσα σε αυτόν τον ανδροκρατούμενο χώρο.

Οι δώδεκα ηθοποιοί που υποδύονται τους ενόρκους παρέχουν με τη σειρά τους δώδεκα ψυχογραφήματα ανθρώπων, που στο πλαίσιο μιας δύσκολης απόφασης σκιαγραφούνται η ζωή και ο χαρακτήρας τους. Από τις πιο δυνατές τους στιγμές είναι εκείνες στις οποίες βουβοί παρακολουθούν τις σκηνές των υπολοίπων, οι σκηνές που δεν παίζουν οι ίδιοι.

Ο Χριστόδουλος Στυλιανός, που από την αρχή υποστηρίζει την αθωότητα του παιδιού, χτίζει μια ερμηνεία μεστή και άμεση. Ο πιο σκληρός του «αντίπαλος», ο Κώστας Τριανταφυλλόπουλος, είναι ένας άνθρωπος με απωθημένα, του οποίου η σκηνική αποδόμηση του ρόλου παρουσιάζεται σταδιακά. Στο τέλος όμως κάτι συμβαίνει και ο πολύ καλός ηθοποιός δεν μας συγκινεί όπως θα περιμέναμε με το μονόλογό του. Ο Γιώργος Γιαννόπουλος μάλλον χάνεται στο «φαίνεσθαι» του λαϊκού τύπου.  

Ο Αλέξανδρος Πέρρος είναι ο ένορκος που βιάζεται να ξεμπερδέψει με την υπόθεση και μας το δείχνει υποκριτικά με κάθε τρόπο. Με σκηνική ευφυΐα και εμπειρία αξιοποιεί την ηλικία του ρόλου του ο Τρύφων Καρατζάς. Από τις πιο δυνατές στιγμές της παράστασης είναι η «ανάκριση» του Βασίλη Παλαιολόγου, ενός εξαιρετικού ηθοποιού στη ρωγμή του ρόλου του. Ο Περικλής Λιανός αποδίδει με τις κωμικές νότες και την ειλικρίνεια του χαρακτήρα του τον ένορκο. Πειστικοί είναι ο Κωνσταντίνος Μουταφτσής ως υπεύθυνος για τη διεξαγωγή της όλης διαδικασίας της ψηφοφορίας, ο Αυγουστίνος Κούμουλος ως μικροαστικός τύπος και οι Μανώλης Ιωνάς, Χάρης Μαυρουδής και Απόλλων Μπόλλας με τις συναισθηματικές διακυμάνσεις τους σε κάθε νέο δεδομένο.

Πέρα από κάθε προσωπική κρίση και άποψη για τις ερμηνείες των ηθοποιών, αυτό που αξίζει να σημειωθεί και να χειροκροτηθεί είναι ότι κατάφεραν να χτίσουν μια παράσταση συνόλου! Μια παράσταση που χωρίς να κουνά το δάχτυλο στα 90 λεπτά που διαρκεί προβληματίζει για ζητήματα ουσίας.

 

 

 

φωτογραφία:zinovia-photography

 

Μια μητέρα ρώτησε τον Αϊνστάιν τι θα μπορούσε να κάνει για να προετοιμάσει καλύτερα το πεντάχρονο παιδί της για το σχολείο και τη ζωή. Ήρεμος και χαμογελαστό ο μεγάλος φυσικός της απάντησε:

 

-Να του λέτε παραμύθια!

- Καλά τα παραμύθια, αλλά τι άλλο; Ρώτησε η μητέρα.

-Πολλά παραμύθια!!! Επέμενε ο άνθρωπος που σφράγισε τη σύγχρονη επιστήμη και όταν συνέχισε και τον ρωτά κάπως δύσπιστα..

-Καλά εντάξει και τι άλλο;

Ο Αϊνστάιν της είπε πως:

-Δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο. Μονάχα κι άλλα παραμύθια. Πάρα πολλά παραμύθια.

 

Αυτήν την ανάγκη των παιδιών ένιωσε βαθιά  η Αλμπέρτα Τσοπανάκη και κινητοποιήθηκε για να δημιουργήσει το πρώτο Μουσείο Παραμυθιών.Με σκοπό να αποτελέσει έναν χώρο πολιτισμού, μάθησης ψυχαγωγίας και εκπαίδευσης για το κοινό. Το Μουσείο θα είναι μέλος των δικτύων και ενώσεων Μουσείων στην Αθήνα και διεθνώς. Οι χώροι του θα διαμορφωθούν σε ένα νεοκλασικό κτίριο στον Κεραμεικό και σε έναν αναπαλαιωμένο πύργο του 18ου αιώνα στην αρχαία Ίππολα, στη Λακωνική Μάνη.

 

Φέτος, θα πραγματοποιηθεί και το 1ο Πανελλήνιο Φεστιβάλ Παραμυθιού 2016-2017 με τίτλο "Όταν οι Νεράιδες κυβερνούσαν τον κόσμο", στο οποίο θα λάβουν μέρος 60 περίπου θεατρικές ομάδες.

 

Την Πέμπτη 25 Αυγούστου στο κατάμεστο Θέατρο Παραμυθίας έγινε η παρουσίαση του προγράμματος αυτό του πολλά υποσχόμενου Φεστιβάλ, που πέρα από το πολιτιστικό και παιδαγωγικό του κομμάτι και την προσφορά του στον πολιτισμό έχει την ευαισθησία να ρίξει το βλέμμα του σε παιδιά και ανθρώπους που έχουν ανάγκη.

 

 Πιο συγκεκριμένα, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ, πέρα από τα happenigs, κάθε θεατρική ομάδα θα παίξει τα Χριστούγεννα σε ίδρυμα της επιλογής της, το οποίο φιλοξενεί ή νοσηλεύει παιδιά με προβλήματα υγείας που τους στερούν τη δυνατότητα μετάβασης σε θέατρο. Στη συνέχεια, κάθε ομάδα θα παρουσιάσει το παραμύθι της (δύο παραστάσεις, το διάστημα από Χριστούγεννα έως Πάσχα) στο Θέατρο Παραμυθίας-Αλμπέρτα Τσοπανάκη, στην Αθήνα, ενώ μέρος των εσόδων θα διατεθούν στα ιδρύματα της επιλογής των θεατρικών ομάδων.

 

 

Η ηθοποιός και σκηνοθέτης, Μάνια Παπαδημητρίου που θα έχει ενεργό ρόλο σ' όλο το Φεστιβάλ διάβασε χθες μοναδικά το κρητικό παραμύθι από τη Σητεία το  "Χερομυλάκι" και μας μάγεψε...Μπορείτε να την απολαύσετε και εσείς στο παρακάτω βίντεο...στην κιθάρα ο Μάνος Ραινάκης.

 

 

 

 

Απόσπασμα από το θεατρικό έργο "Όταν οι Νεράιδες κυβερνούσαν τον κόσμο" της Ελένης Αχιλλέως-Ανδριανοπούλου και σε σκηνοθεσία Μαίρης Χατζημηχάλη -Παπαλιού διάβασε η Αλπέρτα Τσοπανάκη.

 

 

Οι ομάδες που θα δούμε στο Φεστιβάλ ανακοινώνονται στο παρακάτω βίντεο από τον Κωνσταντίνο Μπούρα

 

 

 

 

 

 

Κατάλογος έργων & θεατρικών ομάδων που συμμετέχουν

-μέχρι στιγμής- στο 1ο Πανελλήνιο Φεστιβάλ Παραμυθιού:

 

«Όταν οι Νεράιδες κυβερνούσαν τον κόσμο», της Ελένης Αχιλλέως- Ανδριανοπούλου

σκηνοθεσία: Μαίρη Χατζημιχάλη - Παπαλιού

 

«Το κοριτσάκι με τα Σπίρτα», του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν

σκηνοθεσία: Μάνια Παπαδημητρίου

 

«Η Χιονάτη και οι 7 Νάνοι»

διασκευή - σκηνοθεσία: Φρανσουάζ Φαμπιάν

 

«Μαγική Κουτάλα», της Αντωνίας Καπελέρη

σκηνοθεσία: Γιώργος Ιωσηφίδης, Ιωάννα Αγγελή από την ομάδα ‘Ιδέα’ του Κώστα Γάκη.

 

«Περιπέτεια στη Σκουπιδανία» (της Κατερίνας Μουρίκη, εκδ. Ψυχογιός)

δραματοποίηση – σκηνοθεσία: Ευθυμία Δραμαλή

 

«Ατλαντίδα Παραμύθι με Υπογραφή», του Κωνσταντίνου Μπούρα

σκηνοθεσία: Αντιγόνη Φυλακτού.

 

«Ο χιονάνθρωπος και το Χελιδόνι»

κείμενο - σκηνοθεσία: Υβόννη Μεταξάκη

 

«Γάτος Θριλεράτος»

κείμενο - σκηνοθεσία: Αλμπέρτα Τσοπανάκη

 

«Κύκλωψ», Ευριπίδη

διασκευή – σκηνοθεσία: Μαρίκα Θωμαδάκη

 

«Η Ζεραλντίν και το ξωτικό της λίμνης», της Εύας Πετροπούλου-Λιανού

σκηνοθεσία: Αγγελική Ελευθεράκη – Θωμάς Χαβιανίδης

 

«Πέτρος ο ουρανόπετρος», από το Θέατρο της Ημέρας

Παραμυθοπαράσταση

Δραματουργική επεξεργασία: Ν. Ευθυμίου - Α. Σέιδου

Σκηνοθεσία: Ντόρα Ευθυμίου. Ερμηνεία: Θάλεια Αργυρίου

 

«20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα», Ιούλιος Βερν

απόδοση-σκηνοθεσία: Τάκης Μελίδης

 

«Ταξιδεύοντας με την Πηνελόπη Δέλτα», από το Θέατρο της Ημέρας

παράσταση - θεατρικό παιχνίδι με τη συμμετοχή των παιδιών

σκηνοθεσία-παιδαγωγική Επιμέλεια: Ανδρομάχη Μοντζολή

 

«Το άλογο που μιλούσε», της Στεφανίας Οικονομάκη

απόδοση: Αλέξανδρος Στρατής

σκηνοθεσία: Ουρανία Κυριώτη

 

«Η Σταχτομαζώχτρα», του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

διασκευή – σκηνοθεσία: Χάρις Συμεωνίδου

 

«Σταχτοπούτα»

διασκευή - σκηνοθεσία: Ίρις Κουτσογιαννοπούλου

 

«Οι Περιπέτειες της ξαδέρφης του Ντόναλντ», ομάδα Δι’αύγεια

σκηνοθεσία: Ομάδα Δι’αύγεια

 

«Μυθολογία»

της Ηλέκτρας Ξανθούλη

 

«Ζι και Χάις»

κείμενο-σκηνοθεσία: Άννα Ματθαίου

 

«Το παραμύθι της Οδύσσειας»

από το Θέατρο Σκιών

διασκευή – σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Μελισσινός

 

Οι Αγριόκυκνοι, του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν

μετάφραση – διασκευή –σκηνοθεσία: Ομάδα χωρίς Τίτλο

 

Αχ Αλή... αλί σε μένα!, Ο Πολυροβυθάς και άλλα λαϊκά παραμύθια

σκηνοθεσία: Ζωή Ρηγοπούλου

 

«Ο Νεαρός Βασιλιάς» του Όσκαρ Ουάιλντ

δραματοποιημένη αφήγηση

ομάδα «Μικρές Συντεταγμένες»

σκηνοθετική επιμέλεια: Τατιάνα Σκανάτοβιτς

 

«Αλλιώς» της Νίκης Παυλοπούλου

Από τη θεατρική ομάδα «Κυθήρια»

 

«Τα Μαγικά Σκουπόξυλα»

Σενάριο: Αλέξανδρος Καραεωργόπουλος

 

«Της Αγάπης το Γινάτι», λαϊκό παραμύθι

Διασκευή, σκηνοθεσία: Ελεάνα Χατζάκη

 

«Οι γειτονιές του κόσμου»

Αφήγηση 4 ιστοριών με συνοδεία πρωτότυπης μουσικής και προβολή εικόνων.

Σύνθεση: Άννα Ρηνιώτη, Μηνάς Μπόγρης

 

«Ο Τζίτζικας και ο Μέρμηγκας»

διασκευή του μύθου του Αισώπου

από την Ομάδα "Συμμορία Παιχνιδιού"

 

«Το νου σας … καλικάντζαροι!»

Αφήγηση λαϊκών παραμυθιών με συνοδεία μουσικής

Από την ομάδα αφήγησης «Παραμυθανθός»

Αφηγούνται: Δημήτρης Μάλλης, Καλλιρρόη Μουλά

 

«Ο Δακρυηλιάς»

Διασκευή δυο παραδοσιακών μικρασιατικών παραμυθιών, με ζωντανή μουσική και τραγούδια.

Σκηνοθεσία: Αντώνης Διαμαντής

 

«Χίχίχί », βασισμένο σε κείμενα του Αργύρη Χιόνη

ομάδα «Πληθυντικός Αριθμός»

Διασκευή-Δραματοποίηση: Μαρία Ρούση

Σκηνοθεσία: Μαρία Ρούση, Ηλίας Τσιάρας

 

«Αγάπης Φως» της Κονδυλίας Θεοδωροπούλου

 

«Το καράβι με τον φόβο», παραδοσιακό παραμύθι από την Εύβοια.

ομάδα θεάτρου «la strada»

Διασκευή-στίχοι: Βίκυ Θαλασσινού

Σκηνοθεσία: Βίκυ Θαλασσινού, Δώρα Θωμοπούλου

 

«Ο Αρραβώνας της Όλγουεν» [The Wooing of Olwen] – Ουαλία / Αγγλία

(“Παραμύθια των Κελτών”, Joseph Jacobs, Εκδ. Απόπειρα, 1999)

Από την μουσικοθεατρική ομάδα "Pot of Gold"

σκηνοθεσία: Θάνος Μπαλτσαβιάς

μουσική σύνθεση: Μιχάλης Ανδριτσόπουλος

 

«Η κολυμβήτρια»

διασκευή του έργου "Η Γαλάζια Νο" της Βίλιας Χατζοπούλου

σκηνοθεσία: Βίλια Χατζοπούλου

 

«Παραμύθια λαϊκά, στης νεράιδας τα φτερά»,

Πέντε λαϊκά παραμύθια με συνοδεία ζωντανής μουσικής

Ομάδα αφήγησης λαϊκών παραμυθιών ''Παραμυθοπεράσματα''

 

«Ο βασιλιάς ΣΑΜΑΧ και το χαμένο του Κάτι», της Χριστίνας Καπράλου

Αφήγηση: Χριστίνα Καπράλου

 

«Χορός με την Ψυχή μου», της Κατερίνας Σοπίδη

Μουσικοθεατρική με ζωντανή μουσική, με βάση την τεχνική των εγγαστρίμυθων και στοιχεία σωματικού θεάτρου.

Σκηνοθεσία, ερμηνεία της εγγαστρίμυθου Κατερίνας Σοπίδη

 

«Ταξίδι στην Μαγική Γελωτοχώρα» της Φλώρας Κολιαράκη

Σκηνοθεσία : Ηρώ Μητρούτσικου

 

«Ο γίγαντας που δεν είχε καρδιά», βασισμένο στο ομώνυμο νορβηγικό παραμύθι

Ομάδα: ‘Φύκια Με Μεταξωτές Φανέλες’

διασκευή- δραματοποίηση-σκηνοθεσία: Χρίστινα Κεφαλίδη

 

«Τρεις άτακτες σταγόνες της βροχής» του Λέανδρου Πολενάκη

σκηνοθεσία – αφήγηση : Ντομένικα Ρέγκου

 

«Η χαμένη χαρά της μάγισσας Θυμουλίνας», της Βούλας Γιαγκάζογλου Παπούδα

θεατρική ομάδα του συλλόγου φοιτητών του ΤΕΦΑΑ Σερρών ΑΠΘ

σκηνοθεσία: Βούλας Γιαγκάζογλου Παπούδα

 

«Η μαύρη πεταλούδα», της Έρης Ρίτσου

σκηνοθεσία: Σοφία Σαββίδου

διδασκαλία: Χρήστος Πουσίνης

 

«Το άλφα το στερητικό» της Δήμητρας Χανιωτάκη

διασκευή: ομάδα ‘a-νημα’

 

«Η Βασιλοπούλα που δεν ήθελε να παντρευτεί»

Johann Georg von Hahn «Ελληνικά Παραμύθια», μτφ Δημ. Κούρτοβικ, Εκδ. Opera (1999)

δραματουργική επεξεργασία - σκηνοθετική επιμέλεια: Δημήτρης Φραγκιόγλου

αφήγηση-παρουσίαση: Ελένη Κερολλάρι

 

«Τα ψηλά βουνά» του Ζ. Παπαντωνίου

Το έργο παρουσιάζουν μαθητές Δημοτικού (θεατρικό εργαστήρι του Εθνικού Ωδείου Παπάγου)

 

«Αστέρια στο πάτο της λίμνης»

ομάδα «Σεληνίτες»

Βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο της Εύης Γεροκώστα

θεατρικό κείμενο: Κωνσταντίνος Μαρούγκας

σκηνοθεσία: Σεληνίτες

 

«ΠΙΝΟΚΙΟ»

κείμενο-σκηνοθεσία: Γιώργος Ματζιάρης

Θεατρική ομάδα μήνυμαL

 

«Το μενταγιόν της Ρενάτα» της Ζωής Βλάσση

Παραμύθι με κούκλες, αφήγηση και ζωντανή μουσική

σύλληψη, σκηνοθεσία, εμψύχωση: ομάδα κουκλοθεάτρου Φύρδην Μίγδην

διασκευή κειμένου, αφήγηση: Έλλη Γιαννάκη

 

«Η Ωμεγαάλφα μια φορά και έναν καιρό», της Βάνας Πουλή

σκηνοθεσία: Ηλέκτρα Αγγελοπούλου

Ταυτόχρονη απόδοση στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα

 

«Παράξενος Βυθός»

Ομάδα «Κιβωτός Ονείρων»

κείμενα - σκηνοθεσία: Πέτρος Α. Καφαντόγιας

θεατρική επιμέλεια: Γεωργία Κ. Τσικούρη

 

«Ταξίδι στην Μαγική Γελωτοχώρα» της Φλώρας Κολιαράκη

Ομάδα "Πυξίδα Γέλιου"

σκηνοθεσία : Ηρώ Μητρούτσικου

 

«Το παραμύθι των παραμυθιών»

Δραματουργία βασισμένη σε επτά ελληνικούς μεσαιωνικούς μύθους

Ομάδα «Theater can kill»

σκηνοθεσία: Μαρία Κυριάκη

 

«Γύρω απ’ τη φωτιά» της Βασιλικής Χριστοπούλου

Θεατρική απόδοση έξη ινδιάνικων παραμυθιών (Οι δύο λύκοι, Ο Άνεμος, Τα πουλιά και το ουράνιο τόξο, Το φίδι, Η ξιπασμένη νυχτερίδα, Αποσπάσματα από Το τραγούδι του Χιαγουάθα).

 

«Μύθι, μύθι, παραμύθι…»

Δραματοποιημένη διαδραστική αφήγηση παραμυθιών της λαϊκής παράδοσης της Ελλάδας και της Αφρικής.

Από την Ομάδα Αφήγησης Παραμυθιού "Διάδραση"

σκηνοθεσία: Ομάδα Αφήγησης Παραμυθιού "Διάδραση"

 

«Κάποτε στη Μελωδιούπολη»

Διαδραστική μουσικοθεατρική παράσταση, βασισμένη στο ομώνυμο παραμύθι του Γιώργου Κωνσταντινίδη

θεατρική διασκευή, ερμηνεία: Γιώργος Κωνσταντινίδης, Μάγια Ντελέζου

σκηνοθεσία, κίνηση: Μάγια Ντελέζου

 

«Περιπέτεια στο Βασίλειο του Ουράνιου Τόξου»

κείμενο - σκηνοθεσία: Σίμος Τσικρίκης

Θεατρική Ομάδα: ‘Οι Απρόβλεπτοι’

 

========================================

Για περισσότερες πληροφορίες: τηλ: 6974-646.343 και Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

 

FB page: www.facebook.com/TheatroParamythias

 

 πρώτη δημοσίευση στο texnes-plus.blogspot.gr 6/8/16 

"Στον Μηνά"  

 

 

 

Δεκαπέντε γυναίκες ντυμένες(;) περπατούσαν, συγχρονισμένα, με μικρά, σχεδόν ανεπαίσθητα, βηματάκια προς στο κοίλον του αργολικού θεάτρου. Μια πιανίστρια με εντυπωσιακό καπέλο φρούτων έπαιζε τις πρώτες νότες.

Οι νότες συνέχισαν να ακούγονται...

Μπλέκονταν μάλιστα με τον γκιώνη της Επιδαύρου. Τα βηματάκια έγιναν όλο και πιο θαρραλέα. Οι γυναίκες πλησίασαν προς τα διαζώματα. Κάποια στιγμή το σύνολο έσπασε σε κομμάτια σαν όστρακο, άνοιξε και παρουσιάστηκε στη θυμέλη η Λυσιστράτη.

Ήταν εκεί «Μια γυναίκα μόνη». Το πρώτο επεισόδιο είχε ξεκινήσει...

Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός σκηνοθέτησε μια Λυσιστράτη τολμηρή, με άποψη, σύγχρονη, και κατάφερε να ξεπεράσει κάποιους σκοπέλους του έργου, που πολλές φορές οδηγούν στο λαϊκισμό, στην απλοϊκότητα και στο φτηνό χιούμορ. 

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η υπέροχη σκηνή, που μας χάρισε ο σκηνοθέτης, όταν βιώσαμε τη νύχτα μαζί με τις γυναίκες στην Ακρόπολη. Εκεί, για πρώτη φορά, δεν είδαμε, αλλά ακούσαμε, μυρίσαμε, νιώσαμε. 

 

Ακούσαμε τις νότες του πιάνου, μυρίσαμε τα πεύκα της Επιδαύρου και απολαύσαμε τον ξάστερο ουρανό. Το σκηνικό της φύσης αγκάλιασε μία από τις πιο χιουμοριστικές σκηνές του έργου, που συνήθως το υπερπαίξιμο και η ανάγκη των σκηνοθετών να την αναδείξουν οδηγεί στο αντίθετο αποτέλεσμα. 

Επιτυχία της παράστασης ήταν και η έντονη αίσθηση της λειψανδρίας. Η εξαιρετική τετράδα των Γιάννη Βογιατζή, Θέμη Πάνου, Χάρη Τσιτσάκη και Γιώργου Μπινιάρη έδινε στους θεατές να καταλάβουν εμπράκτως ότι τα δεινά του πολέμου ήταν ικανά να κινητοποιήσουν τις γυναίκες με τέτοιο τρόπο.

Εξάλλου δεν πρέπει να ξεχνάμε τη Σικελική Εκστρατεία (415-413 π.Χ.), ενάμιση χρόνο πριν διδαχτεί το έργο του Αριστοφάνη, κατά την οποία «οὐδὲν [έστι] ὅ,τι οὐκ ἀπώλετο» («δεν έμεινε τίποτε που να μη χαθεί»), όπως έγραψε ο Αλιμούσιος Θουκυδίδης και είπε κάποια στιγμή από το μικρόφωνο η Αθηνά Μαξίμου.

Ο Μαρμαρινός επέλεξε για Λυσιστράτη τη Λένα Κιτσοπούλου και το αποτέλεσμα τον δικαίωσε. Η ερμηνεία της είχε μέτρο, εσωτερικότητα, ενδιαφέρουσες διακυμάνσεις και μοναδικές πινελιές της ξεχωριστής προσωπικότητάς της.

 

Εύστοχα τα σχόλια για τις γυναίκες που ερωτεύονται με «ανώμαλο» τρόπο και οι αναχρονισμοί που χρησιμοποιήθηκαν από τον Χίτλερ μέχρι το βιαστή Παπαχρόνη. «Έστειλε κανένας άντρας γράμματα στη Φόνισσα του Παπαδιαμάντη;» αναρωτήθηκε.

Σε κάποια σημεία βέβαια διαφάνηκε και ο χαρακτηριστικός «κιτσοπουλισμός», που άλλοι λατρεύουν και άλλοι λατρεύουν να μισούν, χωρίς ωστόσο να αλλοιωθεί το σκηνοθετικό στίγμα του Μαρμαρινού. Αυτό συνέβη σε άλλες παραστάσεις στο παρελθόν, όπως στο Βυσσινόκηπο του Νίκου Καραθάνου.

 

Από την άλλη εντύπωση προκάλεσε το γεγονός ότι, ενώ όλες οι κυρίες της παράστασης εμφανίστηκαν γυμνές στη σκηνή, η πρωτεργάτισσα της επανάστασης κράτησε τα μισά της εσώρουχα. Μάλιστα ήταν τοποθετημένη στο πλάι αριστερά και δίπλα της παρέμειναν σε κάποια σώματα μερικά καλσόν, όπως και στη δεξιά πλευρά, για να τονιστεί το γυμνό σώμα στο κέντρο. Παρ’ όλα αυτά, ήταν έντονη η απουσία, καθώς και ο δυναμισμός στη σκηνή.

Ο χορός (Gemma Carbone, Αθηνά Δημητρακοπούλου, Λένα Δροσάκη, Ευαγγελία Καρακατσάνη, Άννα Κλάδη, Σοφία Κόκκαλη, Λενιώ Λιάτσου, Ειρήνη Μαρκή, Αθηνά Μαξίμου, Ελένη Μπούκλη, Ηλέκτρα Νικολούζου, Αγλαΐα Παππά, Λένα Παπαληγούρα, Μαρία Σκουλά, Έλενα Τοπαλίδου) ήταν μοναδικός.

Διαλεγμένες μία μία, πρωταγωνίστριες στο σύνολό τους, οι καλλιτέχνιδες ήταν σπουδαίες και λειτούργησαν ως σύνολο και όχι ως άθροισμα, με συντονισμό και ομοιογένεια στα φωνητικά μέσα, επεξεργασμένο ρυθμικό λόγο και κινησιακή όρχηση (κίνηση: Χρήστος Παπαδόπουλος).

Ξεχώρισαν η Κλεονίκη και ο Σπαρτιάτης της Ευαγγελίας Σαρακατσάνη, όπως και η Μυρρίνη της Μαρίας Σκουλά.

Στην παράσταση δεν δόθηκε έμφαση στον αγώνα λόγων μεταξύ Λυσιστράτης και Πρόβουλου. Αντίθετα η σκηνοθετική ματιά του Μαρμαρινού ήθελε τον Αιμίλιο Χειλάκη έναν Πρόβουλο-μαριονέτα που δεν έβγαζε λέξη! Προσέγγιση που είχε τουλάχιστον ενδιαφέρον. Την ωραία φωνή του ηθοποιού ακούσαμε στον Κινησία του, μια στέρεη κωμική φιγούρα.

Το αίσιο τέλος, η νίκη των γυναικών και το τέλος του πολέμου, που επισφραγίστηκε με ένα συμπόσιο αποδόθηκαν στην παράσταση με το σύνθημα «Πιες» και τις γυναίκες να γίνονται ένα με τους άντρες και να κάνουν προπόσεις. Προπόσεις που θα θέλαμε όλοι μας να πούμε, προπόσεις που μας συγκίνησαν πολύ...

 

«Στον άντρα μου» 

«Σ’ αυτόν που θέλω ν’ ρθει»

«Σ’ αυτούς που λείπουν»

«Στον Μηνά» (Χατζησάββα, στον οποίο ήταν αφιερωμένη και η παράσταση...)

«Σε όλα τα επίθετα του έρωτα»

Και σε πολλά ακόμη....

 

Με έμπνευση, φαντασία και πολύ ταλέντο δημιούργησε τα κοστούμια η Μαγιού Τρικεριώτη. Πρακτικά και καλαίσθητα ήταν τα σκηνικά του Γιώργου Σαπουντζή. Εντυπωσιακοί οι φωτισμοί του Thomas Walgrave. Πληρέστατη μουσική πρόταση από τον Δημήτρη Καμαρωτό.

 

12 Σεπτεμβρίου, Ελευσίνα, Παλαιό Ελαιουργείο

16 Σεπτεμβρίου, Θέατρο Βράχων

19 Σεπτεμβρίου, Ηλιούπολη, Θέατρο Αλσους «Δημήτρης Κιντής»

21 Σεπτεμβρίου, Νέα Σμύρνη, Θέατρο Αλσους

24 Σεπτεμβρίου, Ωδείο Ηρώδου Αττικού

 

 

Πρώτη δημοσίευση στο http://texnes-plus.blogspot.gr/ στις 22/8/16

 

«Θέλω να ζήσω εκεί όπου ο πιο μεγάλος ‘‘μπελάς’’ είναι ο φίλος που σε συναντά στο δρόμο και σε καλεί στο σπίτι του γιατί αρραβωνιάζει το γιο του και έχει τραπέζι».

 

Ένα δάσος μέσα στο δάσος και το κοίλον την Επιδαύρου ήταν έτοιμο να υποδεχτεί την παράσταση. Τα φώτα έσβησαν και η πιο μαγική στιγμή είχε φτάσει. Το ατελείωτο μουρμουρητό έδωσε τη θέση του στην ιερή σιωπή. Το σκηνικό φωτίστηκε μοναδικά. Ένα πουλάκι πέρασε πεταχτά από το σύννεφο που δημιούργησε η Έλλη Παπαγεωργακοπούλου σαν να καλωσόριζε και αυτό μαζί με το κοινό τούς ηθοποιούς στον τόπο του. Προφητικό το γρήγορο φτερούγισμά του, καθώς λίγο αργότερα η Επίδαυρος πλημμύρισε πουλιά!

Οι Όρνιθες του Καραθάνου ήταν άνθρωποι, αλλά από τα σώματά τους ξεπετάγονταν χρωματιστά φτερά. Ήταν άνθρωποι, αλλά είχαν φωνές αηδονιών, όπως η Νατάσσα Μποφίλιου. Λικνίζονταν στην ορχήστρα της Επιδαύρου σαν κύκνοι. Είχαν συγχρονισμό αποδημητικών πτηνών (καλοδουλεμένη κίνηση από την Αμάλια Μπένετ). Βρέχονταν άφοβα από τις σταγόνες της ξαφνικής μπόρας, αφού με το πρώτο τίναγμα τα φτερά τους θα στέγνωναν. Αγαπούσαν το πιο μικρό ξερόκλαδο, την παπαρούνα ,το χαμομήλι, το γκαζόν, γιατί τα έτρεφε.

Οι Όρνιθες του Καραθάνου ήταν μια φανταστική ομάδα ηθοποιών που τα έδωσαν όλα επί σκηνής και χαιρόσουν να τους απολαμβάνεις. Στο αργολικό θέατρο φώλιασαν ταλέντο, τεχνική, γνώση και έμπνευση.

Το δίδυμο Καραθάνος-Σερβετάλης υποδύθηκαν τις δύο ανθρώπινες φιγούρες, τον Πεισθέταιρο και τον Ευελπίδη, με μέτρο, εσωτερικότητα, αλλά και εντυπωσιακή σκηνική εγρήγορση. 

 

 Αρης Σερβετάλης-Νίκος Καραθάνος

Αρης Σερβετάλης-Νίκος Καραθάνος

 

Ο Χρήστος Λούλης, αγνώριστος στο ρόλο του Τυρέα, θύμιζε μάλλον τον Γιάννη Σερβετά και έδωσε ρεσιτάλ στη σκηνή του καλέσματος των πουλιών. Ένα φοβερό τρίο, οι Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Μαρία Διακοπαναγιώτου και 'Εμιλυ Κολιανδρή, επιτέθηκε στους εχθρούς της Νεφελοκοκκυγίας βγάζοντας το μανιφέστο του. Ο σκηνικά γοητευτικός Άγγελος Παπαδημητρίου εμφανίστηκε σαν συγγενής που έφερε γλυκά σε βαφτίσια. Η βασίλισσα Ελισάβετ Αλίκη Αλεξανδράκη κρατούσε πεισματικά την τσάντα της. Ένας τρυποκάρυδος –αυτό και αν ήταν πουλί!– κυριολεκτικά πετούσε και τον απέδωσε μοναδικά ο Μιχάλης Σαράντης3.jpg

Ο Μιχάλης Σαράντης

Η κιτς θεά Ίρις, με καρναβαλικό κοστούμι από τη Βραζιλία, βίωσε με απίστευτη υστερία το δράμα των θεών μπροστά στα μάτια των θεατών και δεν μπορούσε να πάρει τα πόδια της από τη λιωμένη τούρτα στο πρόσωπο της Γαλήνης Χατζηπασχάλη. Ο Γιάννης Κότσιφας ήταν συγκινητικός και ανθρώπινος ως θεός Προμηθέας. Μια εντυπωσιακή κότα, το μοναδικό πτηνό με αληθινά φτερά, η Φωτεινή Μπαξεβάνη, σε μια σκηνή από δεύτερη διάσταση διέκοψε τον Ευελπίδη από την περιγραφή των βασανιστηρίων με το επικό «Σκάσε». Επίσης, πολύ καλοί ήταν οι Έκτορας Λιάτσος, Κωνσταντίνος Μπιμπής και Φοίβος Ριμένας σε ρόλους πουλιών και θεών. Ο Νίκος Καραθάνος είχε στη διάθεσή του μια ομάδα ταλαντούχων ηθοποιών που κατάφερε να την απογειώσει ερμηνευτικά.

 

Επέλεξε όμως να εμπλουτίσει το θίασό του με τον πιο ιδανικό πατέρα των θεών, βάζοντας στη θέση του Δία τον Γιάννη Σεβδικαλή, που έχασε και τα δύο του πόδια σε ατύχημα, θέλοντας έτσι να στείλει μήνυμα ότι τα όνειρα δεν ακρωτηριάζονται. Ότι υπάρχουν και τα φτερά της ψυχής. Σήμερα ο Γιάννης μοιράζει τα μετάλλια που κερδίζει στους αγώνες σε ανθρώπους που αγαπά! Ο γύρος της ορχήστρας που μας χάρισε, συνδεδεμένος συγκυριακά και με τη συναισθηματική φόρτιση των αγώνων στο Ρίο, ήταν μια ανατριχιαστική στιγμή. 

 

Η αηδόνα του δεν ήταν ηθοποιός, ήταν η Βασιλική Δρίβα, μια γυναίκα που δεν ψήλωσε πολύ και την έβγαλε από τη φωλιά της ο Τυρέας, ο Χρήστος Λούλης, την τοποθέτησε στη θυμέλη και εκείνη ντυμένη σαν πριγκιποπούλα ξεκίνησε να μιλά για τα πουλιά, για τον έρωτα, για την ευτυχία... φώναξε δυνατά «Αγάπη- τσίου-τσίου!» και καταχειροκροτήθηκε. Στο σημείο αυτό βέβαια η λεπτή γραμμή με το μελό μάλλον χάθηκε λιγάκι... Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Νίκος Καραθάνος συνεργάζεται με τη Δρίβα, καθώς την είδαμε και στη «Σαλώμη», μόνο που τότε δεν είχε τόσο μεγάλο μονόλογο και η παρουσία της ήταν περισσότερο συμβολική. Εδώ, μετά την ιστορία που διηγήθηκε, παρέμεινε στο χορό των Ορνίθων και υπήρχαν στιγμές που προκαλούσαν μάλλον αμηχανία, καθώς μεταφερόταν από αγκαλιά σε αγκαλιά. 

 

 


4.jpg

Βασιλική Δρίβα- Γιάννης Σεβδικαλής

 

 Στην παράσταση συμμετείχε και η Νατάσσα Μποφίλιου και τις περισσότερες φορές έγινε ένα με το χορό των πουλιών. Χόρεψε ακόμα και γυμνόστηθη κάτω από την μπόρα. Τα τραγούδια που ερμήνευσε συνολικά ήταν μόλις τρία. Ένα κομμάτι μάλιστα συνδέθηκε εξαιρετικά με την ιστορία του πουλιού-Κατσιωλέα, που δεν είχε χώμα να θάψει τον πατέρα του. «Στρώσε χώμα να ριζώσει το τραγούδι μου». Ένα ξένο κομμάτι έγινε μοναδικό μουσικό χαλί σε μια σκηνή ορνιθομαχίας και το τελευταίο παρηγοριά στον πληγωμένο Προμηθέα. 

 

Γενικότερα όμως η παράσταση δεν είχε μουσική ταυτότητα. Ήταν λίγο από όλα. Ακούσαμε σχεδόν όλους τους ήχους, από ραπ, ζεϊμπέκικο (με τον Άγγελο Παπαδημητρίου να κάνει στροφές πάνω από την Αγγελική Δρίβα), ηλεκτρικές κιθάρες, αλλά μελωδία δεν μας έμεινε. Είναι αυτή η αίσθηση όταν σηκώνεσαι από τη θέση σου, κατηφορίζεις σιγά σιγά, αυτές οι πέτρες και έρχονται μαζί με τα συναισθήματα και τις πρώτες σκέψεις στο νου, οι νότες της παράστασης σε συνοδεύουν μέχρι την έξοδο. Εδώ μάταια πίεζε το μυαλό τη γλώσσα να μετακινηθεί μήπως και παραγάγει κάποιον ήχο.

Ο Νίκος Καραθάνος εμπλούτισε τη «Νεφελοκοκκυγία» του με πάρα πολλά ευρήματα και ιδέες, κάνοντάς τη αρκετές φορές υπερφίαλη. Η διάρκεια της παράστασης (2 ώρες και 15 λεπτά) θα μπορούσε να ήταν σίγουρα μικρότερη. Επίσης άλλαξε, πέραν όλων των άλλων, το φινάλε του έργου. Δεν είδαμε πουθενά τη γαμήλια ένωση του Πεισθέταιρου με τη θεά Βασιλεία. Παρακολουθήσαμε ένα φινάλε, δικής του έμπνευσης, με ένα μαγικό πάρτι μεταξύ θεών, πουλιών και ανθρώπων και μια εντυπωσιακή τεράστια φωτεινή λευκή σφαίρα να στροβιλίζεται στο κέντρο του αργολικού κοίλου και όλους να χορεύουν σε ξέφρενους ρυθμούς. Η απόπειρα φαντασίωσης της γαμήλιας ένωσης από το σκηνοθέτη σε ένα νεανικό beach party κάτω από το ολόγιομο φεγγάρι ήταν καίρια μεταφορά, καθώς δυναμικός και κρίσιμος παράγοντας συγγραφής ενός θεατρικού έργου είναι όχι μόνο οι απόψεις και το ταλέντο του δημιουργού του, αλλά και η άποψη που ο συγγραφέας πιστεύει πως θα είχε το κοινό του. Δύσκολα λοιπόν σήμερα το happy end σηματοδοτείται με ένα γάμο.

Παρά τις όποιες διαφωνίες μας και τις πάρα πάρα πολλές φλυαρίες της, η παράσταση στο σύνολό της κέρδισε το κοινό. Ήταν σαν να ήθελες να σου δώσει κάποιος πολλά φιλιά και να σε γεμίσει και λίγα σάλια μέσα στο πάθος του... Τι θα έκανες; Τον άφηνες να σε φιλήσει.

 

 

 6.jpg


* Η παράσταση θα παρουσιαστεί ξανά για 5 παραστάσεις τον Σεπτέμβριο στη Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών στις 17, 18, 21, 22, & 23 Σεπτεμβρίου 2016.

 

 

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Μια ρομαντική κωμωδία για 10 μοναδικές παραστάσεις κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:οο στο Studio Μαυρομιχάλη.

Κλείστε τις θέσεις σας στο 21 0645 3330

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

Kalomoira2.jpg

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία