Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
Γιώτα Δημητριάδη

Γιώτα Δημητριάδη

 «Βγήκα στο δρόμο δακρυσμένος όταν άκουσα τα παιδιά να τραγουδούν μετά το έργο το ρεφρέν του ομώνυμου τραγουδιού», θα μου πει όταν θα τον ρωτήσω για τις παιδικές παραστάσεις «Είστε και φαίνεστε» και «Βάσος και Βιβή» που σκηνοθετεί αυτή την περίοδο στο Θέατρο Τζένη Καρέζη. Ίσως σε αυτή του την ευαισθησία να κρύβεται το μυστικό της επιτυχίας τους, αφού έχουν γοητεύσει παιδιά κάθε ηλικίας τα οποία κάνουν ουρές στην οδό Ακαδημίας κάθε Κυριακή για να τις απολαύσουν.

Ο Γιώργος Παλούμπης εκτός από εξαιρετικός σκηνοθέτης είναι και ένας καταπληκτικός δάσκαλος υποκριτικής, ιδιαίτερα αγαπητός στους μαθητές του στο Θέατρο Τέχνης αλλά και σε όσους παρακολουθούν τα σεμινάρια που πραγματοποιεί. Περπατήσαμε μαζί σε μια όμορφη γειτονιά της Αθήνας και τον γνωρίσαμε λίγο καλύτερα…

 

Το μπλέξιμο με το θέατρο και τη σκηνοθεσία

Οι πρώτες μου επαφές με το θέατρο, οι ουσιαστικές, ήταν στις αρχές της δεκαετίας του ’90, που ως εκστασιασμένος θεατής ανακάλυπτα αυτό που τελικά ήθελα να κάνω στη ζωή μου: θέατρο. Μπλέχτηκα με ερασιτεχνικές και φοιτητικές παραστάσεις στις οποίες έπαιζα και στον ελεύθερο χρόνο μου ασχολιόμουν συνέχεια με κείμενα, παραστάσεις, ηθοποιούς, ταινίες κ.λπ. Αφού πήρα το πτυχίο μου στην ψυχολογία, ολοκλήρωσα το μεταπτυχιακό μου στην ψυχολογική αξιολόγηση σε οργανισμούς, έκανα τη θητεία μου στο Ναυτικό και εργάστηκα σε κάποιο γραφείο για δύο χρόνια, μπλέχτηκα κάπως συμπτωματικά με το Επί Κολωνώ (1999). Έχοντας παίξει ερασιτεχνικά, σκηνοθετήσει και μεταφράσει, ήξερα πλέον ότι η θεατρική παράσταση με ενδιέφερε σφαιρικά και συνολικά. Αυτό που με γοήτευε και με προσελκύει περισσότερο είναι οι ιστορίες καθαυτές και το πώς θα παρουσιαστούν με τον καλύτερο τρόπο. Έτσι έβλεπα τον εαυτό μου εκτός σκηνής, να καθοδηγώ όσους κινούνταν σε αυτή. Ανέκαθεν με συνάρπαζε το πώς «εξελίσσεται το επί σκηνής υλικό» στη διάρκεια των προβών και τελικά ζωντανεύει μπροστά στα μάτια μας μια ιστορία που μπορεί να επαναλαμβάνεται κάθε μέρα για να την παρακολουθούν θεατές. Είναι απλά μαγευτικό. Έτσι το βλέπω εγώ. Για άλλους ίσως να μη σημαίνει τίποτα. Για μένα σημαίνει. Μέσα από το Επί Κολωνώ –την Ομάδα ΝΑΜΑ– είχα τις πρώτες μου ευκαιρίες να κάνω και επαγγελματικά πλέον αυτή τη δουλειά. Και, εφόσον οι σπουδές μου δεν ήταν στον τομέα του θεάτρου, έπρεπε να πείσω πολύ κόσμο ότι αξίζει τον κόπο να αφιερώσω τον εαυτό μου σε αυτό. Δεν ήταν εύκολο.

 

paloumbis-texnes-plus2.jpg

Από πού αρχίζει να ξετυλίγεται το νήμα…

Από το κείμενο. Από την ιστορία. Αν μου αρέσει, αν την κατανοώ, αν με συναρπάζει, αν μου λέει κάτι. Και φυσικά από τους ηθοποιούς. Να τους εντάξω στην ιστορία, να τους ταξιδέψω σε αυτή. Να αντιληφθούμε τι συμβαίνει στο έργο. Να εντοπίσουμε τις προθέσεις των χαρακτήρων και τα εμπόδια που συναντούν. Να αποκρυπτογραφήσουμε τις συγκρούσεις τους. Στη συνέχεια περνάμε στην πράξη, πειραματιζόμαστε. Στόχος μας και πάλι είναι να καταλάβουμε τι συμβαίνει. Από αυτή τη ζύμωση διαμορφώνονται οι σκηνές μιας παράστασης. Πιστεύω πως κάθε δουλειά είναι το πάντρεμα μιας ιστορίας και κάποιων ηθοποιών. Αν το ίδιο έργο δουλευτεί από την αρχή με άλλους ηθοποιούς, ενδέχεται να προκύψει ένα τελείως διαφορετικό αποτέλεσμα.

 

paloumbis-texnes-plus3.jpg

Έργο vs ηθοποιοί 

Έχω αρνηθεί δουλειές γιατί δεν με ικανοποιούσαν είτε το έργο είτε η επιλογή των ηθοποιών (όταν είχαν για διάφορους λόγους προεπιλεγεί). Έχω όμως δεχτεί και δουλειές στις οποίες δεν με ικανοποιούσαν ούτε το έργο ούτε οι ηθοποιοί και δεν έχω περάσει καλά. Ωστόσο δεν μπορείς να λες πάντα όχι… Υπάρχει λοιπόν και ένας τρίτος παράγοντας, ο οικονομικός… Το ιδανικό φυσικά είναι να δουλεύω με καλούς ανθρώπους (αυτό με ιντριγκάρει!), που να είναι και ενδιαφέροντες καλλιτέχνες (επίσης!), και να έχουμε στα χέρια μας ένα καλό έργο (ευτυχισμένος!). Αν αυτή η δουλειά εξασφαλίζει και κάποια χρήματα, θα την προτιμήσω από οποιαδήποτε άλλη (που ίσως εξασφαλίζει περισσότερα).

 

Κείμενα και συγγραφείς

Ναι, θα με ιντρίγκαραν ο Μάμετ, ο Πίντερ, ο Τσέχοφ, ο ΜακΝτόνα, ο Ντένις Κέλι, ο Ίψεν, ο Τ. Γουίλιαμς και πολλοί άλλοι τέτοιοι ωραίοι τύποι, αλλά, να σου πω την αλήθεια, θα ήθελα να καταπιάνομαι με πολύ καινούργια κείμενα, ειδικά Ελλήνων. Και αυτό το λέω επειδή, όπως και να το κάνουμε, αυτό που ζούμε όλοι εμείς εδώ (στην Ελλάδα) σήμερα είναι μοναδικό και ιδιαίτερο σε ό,τι αφορά την αίσθηση, τα συναισθήματα, τις συγκρουσιακές καταστάσεις κ.λπ. Με ενδιαφέρουν λοιπόν κείμενα που βασίζονται σε όλα αυτά. Και δεν μιλώ για έργα που πραγματεύονται την οικονομική κρίση (τα οποία δεν θα απέκλεια), αλλά για οποιοδήποτε υλικό (αρκεί να είναι καλό…), οτιδήποτε προκύπτει  από αυτό το καζάνι που βράζει.

 

paloumbis-texnes-plus4.jpg

Πυρ και μανία εν ώρα εργασίας

Γενικά μένω μέσα στα ρούχα μου. Πολλές φορές με το κόστος να κρατάω «πράμα» μέσα μου και να μου γίνεται το στομάχι κόμπος. Γιατί; Έτσι είμαι. Δεν πολυφωνάζω, δεν τα πολυπαίρνω, διατηρώ την ψυχραιμία μου και δεν σταματώ να δουλεύω. Δεν αντέχω όταν ορισμένοι θεωρούν αυτή τη στάση μαλθακή και άβουλη. Ειδικά οι ανασφαλείς τύποι που έχουν συνηθίσει να λειτουργούν με ένα βούρδουλα πάνω από το κεφάλι τους. Αυτοί λοιπόν να πάνε με τους ομοίους τους και εγώ με αυτούς που ταιριάζω. Είναι απλό. Δεν μπορώ επίσης και αυτούς που, ακριβώς επειδή δεν κανιβαλίζω ηθοποιούς, αρχίζουν να τεμπελιάζουν και δεν θεωρούν αυτονόητο ότι δουλεύουμε και χωρίς να τσιτώνουμε και να ουρλιάζουμε. Δεν αντέχω τους εγωκεντρισμούς που εμφανίζονται με τη μορφή μιας δήθεν ανασφάλειας και έχουν ως στόχο να τραβήξουν την προσοχή (για απύθμενους προφανώς λόγους που δεν με αφορούν). Δεν μπορώ όταν δεν είναι η παράσταση και η ομαδική δουλειά πάνω από όλα και αναφύονται διάφορα μεγεθυμένα «εγώ» που αδυνατούν να αντιληφθούν τα όρια τα οποία έχουν καθοριστεί –χωρίς να ειπωθούν– από ένα σύνολο ανθρώπων. Με χαλάνε οι τσάμπα υστερίες (από πολύ άγχος προφανώς) που διαταράσσουν ένα καλό κλίμα. Θες κι άλλα;

 

Θέατρο για παιδιά – Συντεχνία του Γέλιου

Τις δύο παραστάσεις στις οποίες δούλεψα με τη Συντεχνία του Γέλιου τις αγαπώ πολύ. Χαρά Θεού. Καλά κείμενα, καλοί συνεργάτες, δημιουργικότητα και γέλιο. Και φυσικά εξαιρετικές προθέσεις σε ό,τι αφορά το παιδί-θεατή. Ρεαλιστικές ιστορίες στις οποίες πρωταγωνιστές είναι παιδιά (που τα υποδύονται ενήλικες ηθοποιοί) και στις οποίες ο κόσμος αποκαλύπτεται και αποκωδικοποιείται μέσα από τα μάτια τους. Τα συμπεράσματα για μια καλύτερη ζωή βγαίνουν αβίαστα από τα γεγονότα και οι λύσεις προκύπτουν πάντα από τη συλλογικότητα και τη φιλία. Είναι έργα που κάνουν τους μεγάλους να ακούσουν το καθαρό κριτήριο των παιδιών και τα παιδιά να βγάλουν συμπεράσματα για τον κόσμο. 

 

paloumbis-texnes-plus5.jpg

«Είστε και φαίνεστε». Το bulling έγινε της μόδας τελευταία, αλλά ο σχολικός εκφοβισμός όχι.

Στο «Είστε και φαίνεστε» ο σχολικός εκφοβισμός δεν αντιμετωπίζεται ως αποτέλεσμα σκοτεινών ψυχολογικών διεργασιών. Η ρίζα του εντοπίζεται στις κοινωνικές δομές, και συγκεκριμένα στο ανεπαρκές εκπαιδευτικό σύστημα. Τα παιδιά στο τέλος του έργου εμψυχώνουν και το δάσκαλο και όλοι μαζί, εν είδει παιχνιδιού, αρχίζουν να ανακαλύπτουν ένα νέο εκπαιδευτικό μοντέλο που στοχεύει στο να μαθαίνεις την ίδια τη ζωή και όχι μόνο γράμματα και αριθμούς.

 

paloumbis-texnes-plus6.jpg

«Βάσος και Βιβή»: μια κωμωδία για τη φιλία

Απλά μιλάμε για τη δύναμη της φιλίας και για το πώς το «μαζί» οδηγεί σε πιο όμορφα και δημιουργικά μονοπάτια. Ο Βάσος, η Βιβή και ο Λοΐζος εκπλήσσονται από τους συναρπαστικούς κόσμους που μπορούν να φανταστούν και να παίξουν μέσα σε αυτούς και εκπλήσσουν τους γονείς τους με το πώς αφήνουν πίσω τη βία, τις καχυποψίες και τους φόβους όταν συνεργάζονται και δρουν μαζί.

 

paloumbis-texnes-plus7.jpg

Μπαμπάς σκηνοθέτης

Σίγουρα, όταν δουλεύω αυτές τις ιστορίες, έχω άμεσες αναφορές στο γιο μου. Όμως όσο μεγαλώνει (είναι μόνο τεσσάρων ετών) θα είναι πιο έντονη η αναφορά. Η συμπεριφορά του θα αρχίζει να ταυτίζεται όλο και πιο πολύ με αυτή των ηρώων τέτοιων έργων (ήδη το διακρίνω) και ίσως θα αισθάνομαι πιο έντονα την ευθύνη να έχουν οι παραστάσεις μεγαλύτερο αντίκτυπο στα παιδιά.

 

Μια παιδική φωνούλα…

Το «Είστε και φαίνεστε» είναι η πρώτη παιδική παράσταση που σκηνοθέτησα (συν-σκηνοθέτησα με Β. Κουκαλάνι). Στην πρώτη πρώτη παράσταση, την οποία παρακολούθησαν μαθητές, θυμάμαι τα παιδιά να τραγουδούν μετά το έργο το ρεφρέν του ομώνυμου (χιπ χοπ) τραγουδιού (του Φοίβου Δεληβοριά) το ένα στο άλλο και βγήκα στο δρόμο δακρυσμένος. Συνειδητοποίησα ότι τους άρεσε και ότι κατάλαβαν τι λέει το έργο. Στο «Βάσος και Βιβή» ακούσαμε μια φωνούλα μετά το πρώτο δεκάλεπτο να λέει «Οχ! Ωραίο είναι…!» Τι άλλο θες…

 

Επόμενα επαγγελματικά σχέδια

Θα σκηνοθετήσω ένα καινούργιο κείμενο με τον τίτλο «Χαρτοπόλεμος» του Βαγγέλη Ρωμνιού στο Studio Ιλίσσια Βολανάκης το Μάιο. Πρόκειται για ένα έργο που αποτελεί αιχμηρό σχόλιο στη χαμένη γενιά των σημερινών εικοσάρηδων,  τριαντάρηδων. Έχει χιούμορ, αλλά πιο πολύ το λες ψυχολογικό θρίλερ. Συνεχίζω να διδάσκω στο Θέατρο Τέχνης και σε κάποια εργαστήρια. Με ένα από αυτά –του Πολιτιστικού Συλλόγου Πύρνα– θα ανεβάσουμε μια παράσταση με κείμενα που έγραψαν οι ίδιοι οι συμμετέχοντες στα οποία έκανα γενική επιμέλεια και με χαρά θα σκηνοθετήσω. Για αργότερα, ίδωμεν.

paloumbis-texnes-plus8.jpg

Φωτογράφιση για το Texnes-plus Κοσμάς Ινιωτάκης 

 Ο Γιώργος Παλούμπης σκηνοθετεί στο Θέατρο Τζένη Καρέζη το «Είστε και φαίνεστε» και το «Βάσος και Βιβή» 

 

 

«Είμαστε όλοι βαμμένοι με αίμα».

Μπορούν τα συγκαλυμμένα μυστικά και τα ψέματα μιας οικογένειας να απειλήσουν το μέλλον της και να αποβούν καταστροφικά; Αρκεί η αγάπη για να επέλθει η συγχώρεση; Στο αντιπολεμικό αριστούργημα του Άρθουρ Μίλλερ «Ήταν όλοι τους παιδιά μου» ένα τραγικό λάθος ενός βιομήχανου πατέρα, του Τζο Κέλλερ, οδηγεί στο θάνατο 21 ανθρώπους και διαλύει τις ζωές των αγαπημένων του για πάντα. 

Η σκηνοθετική πρόταση του Γιάννη Μόσχου, που υπογράφει και τη δραματουργική επεξεργασία του κειμένου, είναι σαφέστατη: μια καθαρή ανάγνωση του εκπληκτικού κειμένου, την οποία στηρίζει   ένα σπουδαίο καστ ηθοποιών. Χωρίς πρόθεση εντυπωσιασμού και άστοχα φτιασιδώματα. Με εξαίρεση το σκηνοθετικό εύρημα με τους γείτονες που κάθονται ανάμεσα στους θεατές, στο πλαίσιο της τεχνικής του interactive theatre, διότι νομίζω πως δεν ταιριάζει με το κόνσεπτ του όλου εγχειρήματος και μάλλον αποσπά την προσοχή του κοινού και το αποπροσανατολίζει. 

Σύγχρονη και ουσιαστική η μετάφραση της Δάφνης Οικονόμου.

Η μουσική του Άγγελου Τριανταφύλλου, σε άμεσο διάλογο με τη σκηνική δράση και χωρίς καθόλου «διακοσμητικά» μοτίβα, επενδύει τις σιωπές, αναδεικνύει τους φόβους και αποδίδει ξεκάθαρα το αίσθημα κενότητας, ενοχής, απουσίας και αμηχανίας που χαρακτηρίζει τις σχέσεις των ηρώων.

Υψηλής αισθητικής και γούστου τα κοστούμια της Τίνας Τζόκα. Δεν μπορώ ωστόσο να πω το ίδιο για το άψυχο, βιομηχανικού τύπου σκηνικό της.

Η παράσταση όμως πάνω από όλα σε κερδίζει χάρη στους σπουδαίους ηθοποιούς της, μεγαλύτερης γενιάς αλλά και νεότερους, που συναντιούνται και αλληλεπιδρούν υπέροχα στη σκηνή του Θεάτρου Εμπορικόν και παίζουν πραγματικά μαζί, ακόμα και με τις σιωπές τους. Είναι ουσιαστικά παρόντες και με όλα τους τα μέσα σε συνεχή εγρήγορση. 

Πρωτεργάτης ο Δημήτρης Καταλειφός, ο οποίος υποδύεται υπέροχα τον Τζο Κέλλερ, με απίστευτη εσωτερική ροή, που όχι μόνο απογειώνει το συγκλονιστικό μονόλογο του ήρωα, αλλά κάνει ακόμα και τις καθημερινές στιγμές του να φαντάζουν απαράμιλλα γοητευτικές. Το δόσιμό του στον ήρωα του Μίλλερ ψυχή τε και σώματι καθιστά το συγκεκριμένο χαρακτήρα απίστευτα ρεαλιστικό και σου θυμίζει γιατί αγαπάς το θέατρο. 

Επίσης εξαιρετική στο ρόλο της συζύγου η Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου. Αφοπλιστική στη λιτότητά της, μετατρέπεται σε μια σπαρακτική μάνα που είναι αδύνατον να σε αφήσει ασυγκίνητο. Μέσα από τα μάτια της βλέπεις το όνειρο που είδε το προηγούμενο βράδυ και συμπάσχεις με τον εφιάλτη της.

Ο Γιώργος Βουρδαμής ως Κρις Κέλλερ, ένας παθιασμένος νέος με ιδανικά, πείθει απόλυτα. «Πρέπει να σ’ εμπνέει κάτι…» Είναι απολαυστικός όταν με την παιδικότητα και την αφέλειά του κάνει την ερωτική εξομολόγηση, αλλά και συγκινητικός στα αδιέξοδα του ήρωά του.

Στην καλύτερη ερμηνευτική στιγμή της μέχρι τώρα, σχηματοποιεί και αποτυπώνει με ένα μοναδικό τρόπο την Άννυ, εύθραυστη και συνάμα δυναμική, η Δανάη Επιθυμιάδη

Ο Κώστας Βασαρδάνης, ως Τζωρτζ Ντήβερ, που εμφανίζεται στο δεύτερο μέρος, προσδίδει μια έξτρα δυναμική στην παράσταση. Μεστή και ώριμη ερμηνεία ενός διχασμένου ανθρώπου, γίνεται φορέας μιας ενοχής και ανοίγει τους ασκούς του Αιόλου για όσα θα επακολουθήσουν. 

Ο Δημήτρης Καραμπέτσης με την πείρα και το ταλέντο του δίνει ξεχωριστή πνοή στο ρόλο του γιατρού Τζιμ Μπέηλις. Ενδιαφέρουσα και η σκηνική παρουσία της ωφελιμίστριας συζύγου του Ευγενίας Αποστόλου.

Χαριτωμένοι και δραστήριοι σκηνικά οι Γιώργος Τζαβάρας και Ιωάννα Πιατά.

Μια γνήσια θεατρική εμπειρία, που προσφέρει συγκίνηση με κάτι φαινομενικά απλό αλλά τόσο ουσιαστικό το οποίο πολύ συχνά ξεχνάμε, την αλληλεπίδραση των ηθοποιών στη σκηνή και τη δυνατότητα να «ακούσει» ο θεατής ένα αριστούργημα της παγκόσμιας θεατρικής δραματουργίας. Μην τη χάσετε!

 

Πληροφορίες για την παράσταση εδώ.

 

Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου.

Καραμέλες για τον λαιμό, καφέ γιατί μου δίνει αρκετή ενέργεια και πάρα πολύ νερό...

Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ. α) Ως χώρο β) Με ποιους συναδέλφους.

Τον χώρο τον δημιουργούν οι άνθρωποι. Πραγματικά  είναι δύσκολο να ξεχωρίσω. β) Από κάθε δουλειά κρατάω τις πιο δυνατές  στιγμές. Ακόμα και σε καταστάσεις που έχω νιώσει άσχημα, για εμένα κάτι σημαίνουν.

IMG_20161103_200447518.jpg

Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

Της Μαρίκας Κοτοπούλη, το οποίο έχω δει σε φωτογραφίες

Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.

 Στον Πόρο, όπου είχα πάρει μέρος σε μια παράσταση. Δεν είχα πάει ακόμα σε δραματική σχολή και μου φαίνονταν όλα σαν εκδρομή!

Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.

 Έτοιμη και πάμε...

 

 Η Ανθή παίζει στην «Η Παρέλαση» της Λούλας Αναγνωστάκη κάθε Πέμπτη στις 21:30, στον Πολυχώρο UNDERGROUND.

 

 

 

Δύο άνθρωποι που αγαπήθηκαν πολύ, που η σχέση τους πέρασε από σαράντα κύματα και όμως κατάφερε να μείνει δυνατή παρά τις αναταραχές μέσα σε έναν κόσμο που άλλαζε συνεχώς. Στην Κούβα, όπου οι πολίτες υπέφεραν από το καθεστώς της δικτατορίας, εκεί όπου διχάστηκαν για τις ιδέες, μια γυναίκα για σαράντα ολόκληρα χρόνια μένει πιστή σε μια υπόσχεση. Η Γκλάντις, η ψυχή της κουζίνας, υπόσχεται να παραδώσει το σπίτι στην κυρία της όπως το άφησε τη βραδιά που αναγκάστηκε έγκυος με το σύζυγό της να το εγκαταλείψουν. Στο πλευρό της όλα αυτά τα χρόνια ο Κάρλος. Η ιστορία τους εξελίσσεται πάνω από κατσαρόλες, τηγάνια, κουτάλες και η σκηνή στο Αγγέλων Βήμα έχει αποκτήσει έναν κουβανέζικο αέρα αυτή τη σεζόν. Οι πρωταγωνιστές της ιστορίας που έχουν κλέψει τις εντυπώσεις, Αλεξάνδρα Παλαιολόγου και Μπάμπης Χατζηδάκης, άφησαν για λίγο την κουζίνα της Σατωβριάνδου και μαγείρεψαν για το Texnes-plus. Εμείς προσπαθήσαμε μέσα από το φακό και την κουβέντα να εκμαιεύσουμε τη συνταγή της επιτυχίας. Για να δούμε… Υπάρχει;  

palaiologou-texnes-plus1.jpg

«Η μαγείρισσα» του Εντουάρντο Ματσάντο ανεβαίνει για πρώτη φορά στη χώρα μας. Μιλήστε μου για το έργο.

Αλεξάνδρα Παλαιολόγου: Ένας άλλος τίτλος που θα μπορούσα να βάλω σε αυτό το έργο είναι «Όρκος ζωής». Αυτό είναι ουσιαστικά η ιστορία της «Μαγείρισσας», ένας όρκος ζωής που δίνει, μια υπόσχεση που τιμά με οποιοδήποτε κόστος.

Μπάμπης Χατζηδάκης: «Η μαγείρισσα» είναι ένα έργο το οποίο πραγματεύεται τις ηθικές δεσμεύσεις που τις περισσότερες φορές έχω την εντύπωση πως μας προδίδουν. Εμείς όμως δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε άλλο από το να τις ακολουθούμε.

 

Όσο παρακολουθούσα την παράσταση, σκεφτόμουν έντονα την πολιτική κατάσταση της χώρας. Πιστεύετε πως υπάρχει κίνδυνος να ευθυγραμμιστούμε με αυτά τα κράτη;

Αλεξάνδρα Παλαιολόγου: Αισιοδοξώ ότι δεν θα συμβεί κάτι τέτοιο. Η κατάσταση στην Κούβα είναι τελείως διαφορετική. Έχω ταξιδέψει, έχω πάει στην Κούβα και, όπως διαπίστωσα, είναι ένας πολύ ωραίος λαός. Πρόκειται για εξωστρεφείς, ιδιαίτερα ευγενείς ανθρώπους, που ωστόσο έχουν περάσει πολύ δύσκολα, πραγματικά δύσκολα, και όχι μόνο με το εμπάργκο. Μόλις τελείωσε το εμπάργκο και κατέρρευσε το ανατολικό μπλοκ,η ζωή τους έγινε πολύ άθλια,πεινούσαν. Ελπίζω να μην ευθυγραμμιστούμε με την Κούβα σε αυτό το κομμάτι της ιστορίας της.  

Μπάμπης Χατζηδάκης: Για μένα δεν υφίσταται το συγκεκριμένο ερώτημα. Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες συνέβη ό,τι συνέβη στην Κούβα δεν έχουν καμία σχέση με την υπάρχουσα κατάσταση στη χώρα μας, με την τωρινή κυβέρνηση. Και το λέω αυτό διότι, όσο και αν ισχυρίζεται κανείς ότι θα ισχύσει μια μορφή κομμουνισμού παλαιού τύπου, η πραγματικότητα δεν είναι αυτή. Η πραγματικότητα είναι ότι ισχύει ένας κομμουνισμός νέου τύπου, όπως τον ονόμαζαν και παλαιότερα. Αυτό δεν χωρά αμφισβήτηση, κατά την άποψή μου το ερώτημα δεν ισχύει. Δεν είναι ίδια τα δεδομένα. Εκεί έκαναν μια επανάσταση και τους πέταξαν έξω είναι τελείως διαφορετικά.

palaiologou-texnes-plus2.jpg

 

Ούτε υπάρχει κίνδυνος να έχουμε ρεύμα, αλλά μην έχουμε έχουμε λάμπες, όπως στο έργο...

Αλεξάνδρα Παλαιολόγου: Φαντάζομαι πως δεν θα φτάσουμε σε τέτοιο σημείο ή τουλάχιστον ευελπιστώ ότι δεν θα συμβεί κάτι τέτοιο.

 

palaiologou-texnes-plus4.jpg

Δεν ξέρω αν διαβάσατε τα πρόσφατα δημοσιεύματα για τα σούπερ μάρκετ της Βενεζουέλας, τα οποία επισκέφτηκε ο Νίκος Παππάς. 

Αλεξάνδρα Παλαιολόγου: Δεν ξέρω τι ισχύει από όλα αυτά. Δεν γνωρίζω τι ακριβώς συμβαίνει εκεί.

 

palaiologou-texnes-plus5.jpg

Ο Φιντέλ Κάστρο σε ομιλία του στη δεύτερη επέτειο του θριάμβου της επανάστασης στις 2 Ιανουαρίου του 1961 είπε ότι «η επανάσταση δεν είναι ένα στρώμα από ροδοπέταλα, είναι ένας αγώνας μέχρι θανάτου ανάμεσα στο μέλλον και στο παρελθόν». Πώς σχολιάζετε αυτά τα λόγια;

Αλεξάνδρα Παλαιολόγου: Συμφωνώ με αυτή την άποψη, η επανάσταση αυτό ακριβώς είναι. Όμως και ο καθένας στην καθημερινότητά του κάνει μια τέτοια επανάσταση και νομίζω πως αυτό ισχύει και για τα πιο απλά καθημερινά πράγματα. Πιστεύω πως είναι ένας μόνιμος αγώνας, άλλωστε και η ζωή είναι ένας μόνιμος αγώνας να φύγει το παλιό και να πάμε στο καινούργιο.

 Μπάμπης Χατζηδάκης: Εγώ πιστεύω πως δεν θα μπορούσε να ισχύσει η επανάσταση αν δεν είχε αυτά τα χαρακτηριστικά. Επανάσταση αυτό σημαίνει.

 

palaiologou-texnes-plus10.jpg

Υπάρχει επανάσταση στις μέρες μας;

Μπάμπης Χατζηδάκης: Όχι, δεν το πιστεύω.
Αλεξάνδρα Παλαιολόγου: Ούτε εγώ το πιστεύω. Στη χώρα μας είναι σαν να είμαστε όντως ψεκασμένοι ή έχουμε υποστεί ένα τεράστιο σοκ από το οποίο δεν έχουμε συνέλθει. Έχουμε αιφνιδιαστεί λίγο και παρακολουθούμε ό,τι μας συμβαίνει με ανοιχτό το στόμα, λες και δεν μπορούμε να πιστέψουμε αυτό που έχει γίνει. Δεν έχουμε φτάσει ακόμη στο σημείο να επαναστατήσουμε. 

Μπάμπης Χατζηδάκης: Στην Κούβα η συντριπτική πλειονότητα του πληθυσμού στήριζε και στηρίζει ακόμη τον Φιντέλ, μόνο έτσι μπορεί να ισχύσει μια επανάσταση.

 

palaiologou-texnes-plus6.jpg

Με κάθε τίμημα και παρά τις τεράστιες ηθικές και συναισθηματικές απώλειες, η μαγείρισσα μένει πιστή στον όρκο της σαράντα ολόκληρα χρόνια. Υπήρχε κάποιος άνθρωπος ή μια ιδέα στην οποία μείνατε πιστοί μια ολόκληρη ζωή;

Αλεξάνδρα Παλαιολόγου: Γενικά θεωρώ πως έχω μείνει σταθερή στα πιστεύω μου. Έχω παραμείνει σταθερή σε ό,τι είχα ως αξία στη ζωή μου.
Μπάμπης Χατζηδάκης:
Και εγώ πιστεύω πως έχω παραμείνει σταθερός, παρόλο που αυτές οι αξίες με την πάροδο του χρόνου διαφοροποιούνται, όμως τα χαρακτηριστικά τους τα υπερασπίζομαι.

 

palaiologou-texnes-plus7.jpg

Τι σε κάνει να αλλάζεις με την πάροδο του χρόνου;
Μπάμπης Χατζηδάκης: Οι εμπειρίες και η γνώση.

 

palaiologou-texnes-plus9.jpg

Στο θέατρο με την πάροδο του χρόνου πώς βλέπεις τα πράγματα;
Μπάμπης Χατζηδάκης: Στο θέατρο έχω την ελπίδα και την αίσθηση, ή την ψευδαίσθηση, ότι θα γεννηθούν καινούργια πράγματα, ή θέλω να το πιστεύω. Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια, δεν ξέρω αν θα συμβεί. Επειδή όμως υπάρχει ένας οργασμός δραστηριοτήτων, από τις οποίες άλλες είναι καλές, άλλες κακές και πάει λέγοντας, θα προκύψει στο τέλος κάτι.

 

palaiologou-texnes-plus11.jpg

Πάντως είστε και οι δύο ανήσυχοι. Κάθε χρόνο είστε σε άλλα θέατρα, σε άλλες ομάδες, με άλλους σκηνοθέτες. Δεν είστε από τους ηθοποιούς που ανήκουν σε μια ομάδα, σε ένα θέατρο, που συνεργάζονται με ένα συγκεκριμένο σκηνοθέτη.

Αλεξάνδρα Παλαιολόγου: Αυτό είναι βέβαια το πιο ασφαλές, από την άλλη όμως, όταν συμβαίνει, νομίζω πως εφησυχάζεις. Αν δηλαδή είσαι ενταγμένος και έχεις τη σιγουριά ότι θα είσαι κάπου και τον επόμενο χρόνο. Θεωρώ πως η δουλειά του ηθοποιού δεν έχει σχέση με τον εφησυχασμό. Πρέπει συνέχεια να ψάχνει καινούργια πράγματα, να αναζητά συνεργασίες με καινούργιους ανθρώπους.

Μπάμπης Χατζηδάκης: Αυτό που ισχύει στο θέατρο σήμερα είναι ότι ανεβαίνουν πάρα πολλές παραστάσεις, περίπου χίλιες πεντακόσιες, αριθμός πολύ μεγάλος, κάτι που δηλώνει έναν αναβρασμό, ότι κάτι γίνεται. Πού θα οδηγήσει αυτό, δεν ξέρω.

 Αλεξάνδρα Παλαιολόγου: Κάπου θα οδηγήσει. Πιστεύω πως η κρίση έχει κάνει στο θέατρο και κάποιο καλό. Παλαιότερα υπήρχαν ηθοποιοί που ήταν βολεμένοι, με την τηλεόραση και το θέατρο, υπήρχε γενικά μια άλλου τύπου ευκολία. Μέσα από τη δυσκολία όμως  γεννιούνται καινούργια πράγματα και έχω την αίσθηση πως οι ηθοποιοί στην ηλικία μου αντιμετωπίζουν τη δουλειά μας με ενέργεια εφηβική. Δραστηριοποιούνται και κάνουν πράγματα λες και μόλις μπαίνουν στο χώρο. 

 

palaiologou-texnes-plus12.jpg

Επομένως θεωρείτε πως η κρίση έχει και θετικές συνέπειες;

Μπάμπης Χατζηδάκης: Ναι, όσον αφορά την καλλιτεχνική παραγωγή, καθώς τα σχήματα δεν έχουν πλέον την οικονομική δυνατότητα να προσφέρουν στο κοινό αυτό που θα παρείχαν αν την είχαν. Αυτό μαζί με το γεγονός ότι, ενώ υπάρχει μια μεγάλη καλλιτεχνική δραστηριότητα, υπάρχει οικονομική πενία.

Αλεξάνδρα Παλαιολόγου: Αυτό όμως ίσως να μας κάνει πιο ευρηματικούς και να μας αναγκάζει να σκεφτούμε καινούργιους τρόπους για να παράξουμε τέχνη έστω και με χαμηλό προϋπολογισμό. Και αυτό για μένα έχει ένα ενδιαφέρον και αξία.

 

palaiologou-texnes-plus13.jpg

Έχετε κάνει πολλή τηλεόραση, έχετε αρκετά σίριαλ στο βιογραφικό σας. Πώς βλέπετε την κατάσταση όπως διαμορφώνεται τώρα με τα κανάλια; 

Αλεξάνδρα Παλαιολόγου: Ακόμη δεν έχει διαμορφωθεί, είναι ρευστά τα πράγματα. Δεν ξέρουμε πού θα καταλήξει όλο αυτό. Θεωρώ πάντως ότι το σωστό θα ήταν να παραμείνουν τα κανάλια που υπάρχουν. Βέβαια πρέπει να μπει μια τάξη στο τηλεοπτικό σκηνικό, διότι όντως υπήρχε αταξία, αλλά να γίνει με έναν άλλο τρόπο. Όχι με το «αποφασίζουμε και διατάζουμε την ύπαρξη τεσσάρων καναλιών». 

Μπάμπης Χατζηδάκης: Εγώ θα παρακαλούσα, ανεξάρτητα από το αν είναι τέσσερα ή δεκατέσσερα, οι αποφάσεις για τις εκάστοτε παραγωγές να λαμβάνονται με γνώμονα την αισθητική. Να παρουσιάζονται πράγματα αξιόλογα και αποδεκτά από το κοινό, που δεν θα αποσκοπούν μόνο στην αύξηση της ακροαματικότητας ή στη διαμόρφωση του κοινού.

 Έχετε μετανιώσει για κάποια δουλειά που έχετε κάνει;

Μπάμπης Χατζηδάκης: Όχι, υπήρξα πολύ τυχερός, πάρα πολύ τυχερός.

Αλεξάνδρα Παλαιολόγου: Και εγώ θεωρώ πως ήμουν τυχερή. Οι επιλογές μου μέχρι τώρα νομίζω πως ήταν καλές. Δεν έχω μετανιώσει για κάποια δουλειά μου.

Μπάμπης Χατζηδάκης: Μέσα στο πακέτο τού μετανιώνω για κάτι εμπεριέχονται όλοι οι παράγοντες, δηλαδή και το καλλιτεχνικό και το οικονομικό και η κατάσταση της ζωής σου τη δεδομένη στιγμή. Δεν μπορούμε λοιπόν να έχουμε την αξίωση από τους ανθρώπους που εμφανίζονται στην τηλεόραση και παίζουν και δίνουν την ψυχή τους να είναι ανεπηρέαστοι από την οικονομική κρίση. Άρα, όταν κρίνουμε, πρέπει να έχουμε και αυτό υπόψη. Οπότε λες ότι εγώ θα παράξω κάτι, θα κάνω ό,τι περνά από το χέρι μου, θα κάνω τη δουλειά μου όσο καλύτερα μπορώ, όμως δεν είμαι εγώ υπεύθυνος για το συγγραφέα, για το σκηνοθέτη ή την παραγωγή. Υπό αυτό το πρίσμα δεν μπορούμε εύκολα να καταδικάσουμε τη δουλειά κάποιου.
Αλεξάνδρα Παλαιολόγου: Ειδικά στις μέρες μας. Παλαιότερα υπήρχαν παραγωγές καλές, ήσουν περισσότερο καλυμμένος ως προς το αποτέλεσμα. Τώρα είναι λίγο αβέβαια τα πράγματα.      

 

Λέει λοιπόν ο συγγραφέας στο έργο «Τα καλύτερα πράγματα είναι αυτά που έχουμε εγκαταλείψει». Ποια πιστεύετε πως είναι τα καλύτερα πράγματα;

Αλεξάνδρα Παλαιολόγου: Αυτά που έρχονται.

Μπάμπης Χατζηδάκης: Είμαστε πολύ… χαρούμενοι, πολύ νέοι, πολύ ερωτευμένοι. Ακούγεται σαν σχήμα λόγου, αλλά εγώ θεωρώ πως δεν είναι, αυτό πιστεύω. Έχουμε καλό παρασκήνιο και αυτό αντικατοπτρίζεται στη σκηνή.

 

Αλεξάνδρα Παλαιολόγου: Όντως. Πριν δεν είχαμε συνεργαστεί και προερχόμαστε από διαφορετικές σχολές, ωστόσο έχουμε ταιριάξει πάρα πολύ, υπάρχει μια αγάπη, μια χημεία μεταξύ μας. Περάσαμε πολύ καλά στις πρόβες, χαλαρά, όμορφα, γλυκά,με πολύ γέλιο.

 

palaiologou-texnes-plus14.jpg

 Την φωτογράφιση για το Texnes-plus έκανε ο Βαγγέλης Αγγελόπουλος. 

Το μακιγιάζ η Έλενα Λυμπερέα.

Ευχαριστούμε πολύ το V4, Βουκουρεστίου 4 για την φιλοξενία της φωτογράφισης. 

Την Αλεξάνδρα Παλαιολόγου και τον Μπάμπη Χατζηδάκη απολαμβάνετε στην "Μαγείρισσα" στο Θέατρο  Αγγέλων Βήμα (Σατωβριάνδου 36 Ομόνοια)

Κάθε Παρασκευή (21:00) Σάββατο (19:00) και Κυριακή(20:15)

 

 

Οι πόρτες του Ωνάσειου Καρδιοχειρουργικού Κέντρου ανοιγοκλείνουν αυτόματα. Ο κρύος αέρας της πρώτης βραδιάς του Νοεμβρίου εισβάλλει στο αίθριο του νοσοκομείου, όπου κάτι διαφορετικό θα ζεστάνει την ατμόσφαιρα. Έξι ευρηματικοί ηθοποιοί ξεχνούν τη συνθήκη του χώρου μέσα στον οποίο βρίσκονται και μεταφέρουν ασθενείς, γιατρούς, επισκέπτες και συγγενείς στο Βόρειο Πόλο!

Ήρωας της ιστορίας του Τζακ Λόντον, που επέλεξε η Ελένη Ευθυμίου –ακόμα δεν έχω ξεπεράσει την παράσταση «Ο άνθρωπος ανεμιστήρας ή πώς να ντύσετε έναν ελέφαντα» και ας πέρασαν τόσα χρόνια– μαζί με την ομάδα της να παρουσιάσει,  είναι ο σκύλος Μπακ, ο οποίος ζει αμέριμνος στο κτήμα του αφεντικού του μέχρι που ξαφνικά τον μεταφέρουν στο χιονισμένο Βορρά και τον αναγκάζουν να δουλεύει ακατάπαυστα σέρνοντας φορτία με το έλκηθρο. Η ζωή γι’ αυτόν γίνεται δύσκολη, όμως το ξύπνημα των παλιών του ενστίκτων τον δυναμώνει και τον οδηγεί να γίνει ο αρχηγός των σκύλων. Μέσα στα δάση θα ακούσει το κάλεσμα της άγριας φύσης, θα βρει την αγέλη των άγριων λύκων –των προγόνων του– και θα την ακολουθήσει. Σε αυτό το ταξίδι ο Μπακ ανακαλύπτει την αληθινή του φύση, γνωρίζει τον πραγματικό του εαυτό και καταφέρνει να βγει μέσα από τα εμπόδια πιο χαρούμενος και δυνατός.

Η παράσταση καταφέρνει με έξυπνα ευρήματα –θα δούμε ακόμα και έναν λούτρινο λαγό πάνω σε ένα καλάμι ψαρέματος–, με την έντονη παρουσία της live μουσικής από τους ηθοποιούς, που παίζουν παιδικά μουσικά όργανα, με το έξυπνο χιούμορ και με γρήγορες εναλλαγές, να δημιουργεί ευφορία και μπορούν να την παρακολουθήσουν ευχάριστα άτομα κάθε ηλικίας.

ons.JPG

Οι έξι ηθοποιοί (Στέφανος Αχιλλέως, Ηλίας Βογιατζηδάκης, Δήμητρα Κούζα, Τάνια Παλαιολόγου, Αγγέλικα Σταυροπούλου, Βαλάντης Φράγκος), απόλυτα δεμένοι ως ομάδα αλλά και με το προσωπικό τους καλλιτεχνικό στίγμα, δίνουν ο καθένας ξεχωριστά τη δική τους εκδοχή στην προσωπικότητα του σκύλου Μπακ.

Ξεχώρισα τη σκηνή στην οποία ο Μπακ –Τάνια Παλαιολόγου– συνειδητοποιεί το θάνατο του αφεντικού του, του Θόρντον, δίπλα στο ποτάμι. 

Με το αγαπημένο μυθιστόρημα του Τζακ Λόντον η Στέγη θα ταξιδέψει σε απομακρυσμένες περιοχές, σχολεία, φορείς και ιδρύματα, και θα δώσει την ευκαιρία σε ανθρώπους που δεν μπορούν να χαρούν το αγαθό του θεάτρου και περνούν δύσκολα να ανακουφιστούν μέσω της Τέχνης. 

Στην πρεμιέρα στο Ωνάσειο βίωνα παράλληλα μια δεύτερη παράσταση, με πρωταγωνιστές τους παρευρισκόμενους. Κόσμος περνούσε διστακτικά μπροστά από το δρώμενο με φανερή την ταλαιπωρία στο κορμί του και όλοι κοντοστέκονταν και χαμογελούσαν. Ορισμένοι παρακολουθούσαν πανοραμικά από τους πάνω ορόφους. Γιατροί με σκουφάκια, ηλικιωμένοι, σκυμμένοι για να ακούν καλύτερα, χαμογελαστά παιδιά καθισμένα στα πεζούλια, άνθρωποι της ασφάλειας του νοσοκομείου με ύφος σοβαρό κρυφοκοιτούσαν, ασθενείς και συνοδοί καθυστερούσαν τα ασανσέρ για να ακούσουν ένα ακόμα τραγουδάκι του σκύλου Μπακ ή μια ατάκα του. Του Μπακ που μέσα από όλες τις δυσκολίες στο τέλος τα καταφέρνει! Αγκομαχάει, πονάει, μένει λιμασμένος στο χιόνι, βιώνει απώλειες, αλλά βγαίνει νικητής!

Αν αυτή, η έστω προσωρινή, η έστω μικρή ανακούφιση της Τέχνης δεν είναι ό,τι σπουδαιότερο μπορεί να προσφέρει, τότε τι είναι; «Έχουμε την Τέχνη για να μη μας σκοτώσει η αλήθεια», έγραφε ο Φρίντριχ Νίτσε

 

 

 

 

 

 

Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου.

Κάποια μουσικά όργανα για να τέρπεται και να ηρεμεί η ψυχή μου πριν βγω

στον άγριο και αδηφάγο χώρο της σκηνής.

Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ. α. Ως χώρο β. Με ποιους συναδέλφους.

Αυτό που μοιράζομαι τώρα με την Αθηνά Μουστάκα και τον Κωνσταντίνο Μπιμπή. Είναι σπουδαίο να βρίσκεσαι στα καμαρίνια του δικού σου θεάτρου με τους ανθρώπουςπου θεωρείς αδέρφια σου και έχεις φάει μαζί τους ψωμί κι αλάτι! Στα καμαρίνια του θεάτρου Άλφα.Ιδέα σχηματίζουμε σιγά-σιγά τα νέα μας όνειρα...

IMG_2629.JPG

Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

Το έχω “δει” στο όνειρό μου: ήταν λέει ένα ζεστό μέρος σαν σπηλίτσα δίπλα από τη σκηνή και καθρεφτιζόσουν σε κρυστάλλινο νερό. Είχε και μια δίοδο που μπορούσες να βγεις σε ένα φωτεινό καταπράσινο λιβάδι.

Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.

Η επίσκεψη μιας κυρίας στη Δράμα που είπε ότι ένιωσε ότι για όση ώρα διαρκούσε η παράσταση σταμάτησαν οι πόνοι της ασθένειας της.

Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.

Να σκεφτώ συνειδητά πόσο τυχερός άνθρωπος είμαι με τόσα πανέμορφα πράγματα που μου έχουν συμβεί στο θέατρο και να αναπνεύσω βαθιά, αποδεχόμενος με ένα χαμόγελο όλα αυτά τα δώρα της ζωής, των ανθρώπων και της μοίρας.

IMG_2677.JPG

Τον Κώστα Γάκη μπορείτε να απολαύσετε στο Θέατρο Άλφα διαβάστε περισσότερα εδώ

Ο Δημήτρης Καραντζάς ζωντανεύει την κωμωδία του Σαίξπηρ, στηριζόμενος στην εύστοχη μετάφραση του Νίκου Χατζόπολου και με τη συνδρομή μιας πληθωρικά ταλαντούχας ομάδας ηθοποιών, ο καθένας από τους οποίους ξεχωριστά κεντά με τη μοναδική του  ερμηνεία την υπέροχη αυτή παράσταση. Μια παράσταση κομψοτέχνημα, με υψηλή αισθητική και σαφέστατη σκηνοθετική άποψη. Ένα παραμύθι για μεγάλα παιδιά που δεν ονειρεύονται πριγκιπόπουλα και βασιλοπούλες, αλλά την αγάπη σε όποια μορφή και με όποιο σώμα.

Ο Ορσίνιο, τον οποίο υποδύεται ο Γιώργος Χρυσοστόμου, ξαπλωμένος και εξουθενωμένος από τα βέλη του έρωτα, λέει χαρακτηριστικά: «Έρωτα θεέ, τι άπληστος, τι αχόρταγος που είσαι! Ενώ όλα τα χωράς, όλα τα δέχεσαι, σαν θάλασσα, ό,τι κι αν καταπιείς, όσο ακριβό κι υπέροχο κι αν είναι, μέσα σε μια στιγμή ξεπέφτει, ευτελίζεται και δεν σου φτάνει». 

Στη «Δωδέκατη νύχτα» (ή «Ό,τι προαιρείσθε») ο Σαίξπηρ προσφέρει στο κοινό τη δυνατότητα για πολλές αναγνώσεις. Ο Δημήτρης Καραντζάς εστιάζει τη σκηνοθεσία του στο διαιρεμένο άνθρωπο και στο ζήτημα της σεξουαλικότητας και του φύλου. Στήνει την Ιλλυρία του πάνω σε ένα ξύλινο επικλινές βάθρο όπου τα κόκκινα τούλια συμπληρώνουν το σκηνικό (Κλειώ Μπομπότη) και αφήνουν τα υπόλοιπα στη φαντασία του θεατή. 

Το ηχητικό περιβάλλον του Δημήτρη Καμαρωτού τονίζει όσα θέλει να ακουστούν ακόμα πιο δυνατά στα αυτιά μας και να αγγίξουν την ψυχή μας. Εξαιρετικά και τα τραγούδια που ντύνουν την παράσταση. Εξάλλου, «η μουσική είναι τροφή του έρωτα».

Παράλληλα η τρέλα παρουσιάζεται με μια άλλη οπτική. Δεν  παρακολουθούμε την κλασική φιγούρα του τρελού, ούτε καν ενδυματολογικά. Ο Φέστε του Γιάννη Κλίνη, υποστηρίζοντας τη σκηνοθετική γραμμή, ξεπερνά τα στερεότυπα και κεντρίζει το ενδιαφέρον του θεατή. Ο τρελός έχει εξουσία, σύμφωνα μάλιστα με έναν αρχαία θρύλο, γεννιόταν την ίδια μέρα με το βασιλιά και μοιραζόταν το ίδιο ζώδιο με αυτόν. Αυτή η σύμπτωση του έδινε το δικαίωμα να ξεστομίζει στον ανώτερο άρχοντα αλήθειες που κανένας άλλος δεν τολμούσε.

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο στη συγκεκριμένη επιλογή πιστεύω πως έχει να κάνει με το γεγονός ότι, ξεφεύγοντας από τον γκαφατζή τρελό –τετριμμένη εικόνα–, υπογραμμίζεται έντονα η ανισορροπία του κόσμου, οδηγώντας σε μια ουσιαστική ενδοσκόπηση. 

Πέρα από το σκηνικό, η παράσταση συνολικά χαρακτηρίζεται από  μια υψηλή αισθητική με εμπνευσμένα κοστούμια (Ιωάννα Τσάμη), που μεταλλάσσονται ανάλογα με τις διαθέσεις των ηρώων, και ατμοσφαιρικούς φωτισμούς (Αλέκος Αναστασίου), που δένουν απόλυτα με την εικαστική έμπνευση του σκηνικού χώρου.  

Από το δεκατετραμελή θίασο ο λιγότερο ενταγμένος και περισσότερο αμήχανος είναι ο Ορσίνιο του Γιώργου Χρυσοστόμου. Την Έμιλυ Κολιανδρή δεν νομίζω πως την έχω δει σε καλύτερη ερμηνεία μέχρι σήμερα. Κίνηση, λόγος, συναίσθημα μοναδικά συγχρονισμένα και δουλεμένα, μια Βιόλα που σε κάνει να ταυτιστείς μαζί της από την αρχή έως το τέλος.

Για τον Σεμπάντιαν του ταλαντούχου Άρη Μπάλη δεν έχω την ίδια εντύπωση. Κάτι μου έλειψε στις τελευταίες σκηνές. 

Με το μοναδικό του ταμπεραμέντο ο Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης, ένας σπουδαίος ηθοποιός, εμπλουτίζει κωμικά την παράσταση. ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟΣ ο Μαλβόλιο του Νίκου Χατζόπουλου

Ο Βαγγέλης Αμπατζής, ο Δημήτρης Κίτσος, ο Σπύρος Χατζηαγγελάκης, ο Βασίλης Μαγουλιώτης και ο Μιχάλης Σαράντης είναι απολαυστικοί κυρίως στις σκηνές του συνόλου. Ο Αινείας Τσαμάτης είναι μια πληθωρική φιγούρα του πλοιάρχου Αντόνιου.

Η Ολίβια της Εύης Σαουλίδου είναι μια ακόμα απόδειξη ότι η ηθοποιός μπορεί να παίξει τα πάντα υπέροχα. Αυτό το εύθραυστο και συνάμα δυναμικό στοιχείο σε μαγνητίζει. Μια πορσελάνινη κούκλα που γίνεται αίλουρος για να διεκδικήσει το αντικείμενο του πόθου της. Εντυπωσιακή η μεταμόρφωση της Μαρίας της Ελίνας Ρίζου. Νομίζω πως έχουμε πολλά να περιμένουμε από τη Ρίζου.

Τέλος υποκριτικό δώρο της παράστασης είναι ο τρελός του Γιάννη Κλίνη.

Η παράσταση έχει ένα εξαιρετικό φινάλε που σε συντροφεύει για καιρό. Ένα δώρο του Δημήτρη Καραντζά και των συντελεστών της. Το απολαμβάνεις, αναστενάζεις, είσαι δεν είσαι ερωτευμένος, και ασυναίσθητα κοιτάς ψηλά. Εκεί, στην οροφή του περίτεχνου κτιρίου του Τσίλερ, ένα αγγελάκι σαν να σου χαμογελά λίγο… Μπορεί να είναι το φτερωτό αγγελάκι του έρωτα. Ποιος ξέρει;

 

14894653_10154579836702980_1409838260_o (1).png

Δανάη Λουκάκη

Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου.

Κραγιόν και καλλυντικά, καλσόν (για τα απρόβλεπτα των παραστάσεων), άρωμα, βελόνα και κλωστή, οδοντόκρεμα/ οδοντόβουρτσα, αποσμητικό, χαρτομάντιλα (απαραιτήτως), λακ, τσιμπιδάκια για τα μαλλιά, το κείμενο της παράστασης. Τίποτα το ασυνήθιστο δηλαδή.

Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ :α) Από άποψη χώρου

Μόλις τελείωσα τη σχολή του Θεάτρου Τέχνης και οι συνεργασίες μου στην Ελλάδα μέχρι τώρα ήταν αποκλειστικά και μόνο με το συγκεκριμένο φορέα. Επίσης έχω παίξει μόνο στο Φεστιβάλ Αθηνών και στο Θέατρο Τέχνης που βρίσκεται Φρυνίχου 14, στην Πλάκα. Το καμαρίνι για μένα λοιπόν έχει ταυτιστεί με τον τελευταίο αυτό χώρο.

 β) Με ποιους συναδέλφους

Εάν λίγο πιο ελεύθερα ως καμαρίνι θεωρήσουμε τον ευρύτερο χώρο του θεάτρου πίσω από τη σκηνή και το φουαγιέ, το χώρο στον οποίο δεν έχει πρόσβαση το κοινό πριν από την παράσταση, θα μπορούσα να πω ότι, δουλεύοντας στο Θέατρο Τέχνης της  Φρυνίχου, απόλαυσα τη συναναστροφή μου με τον Βασίλη Παπαβασιλείου. Κάθε βράδυ πριν από την παράστασή του τον περασμένο χρόνο κατέφτανε, καθόταν στον καναπέ έξω από το γραφείο, κάπνιζε και απαντούσε με προθυμία και όρεξη στις αμέτρητες απορίες μου. Αυθόρμητα και εντατικά μαθήματα ύπαρξης. Ως ηθοποιός και άνθρωπος.

Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

Και να το έχω δει, δεν το έχω προσέξει.

Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.

Τις πλάκες και τα γέλια που κάναμε αλλά και το άγχος που είχαμε με τους συμμαθητές μου όταν παίξαμε πέρυσι, το καλοκαίρι του 2015, στο Χώρο Δ του Φεστιβάλ Αθηνών, στην Πειραιώς. Επρόκειτο για την παράσταση «Θέλω μια Χώρα», στην οποία συμμετείχαν 50 σπουδαστές-ηθοποιοί, 4 πρόσφυγες, 3 παιδάκια κι η κυρία Ρένη Πιττακή. Ήμασταν σαν ανέκδοτο στις υπέροχα κοπιαστικές εκείνες μέρες.

Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω προτού βγω από το καμαρίνι μου.

Έχω βάλει Liposan και κρέμα χεριών; Έχω κρύψει κάπου πάνω μου τα χαρτομάντιλα; Πόσο κόσμο έχουμε; Αχ, πάλι έκλεισε η μύτη μου και δεν μπορώ να πάρω ανάσα. 

«Άιντε να πάμε. Μια ψυχή που είναι να βγει…»

14859407_10154579837007980_1873986726_o.jpg

Μαριάννα Λιανού

Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου.

Τσιγάρα, λακ και κραγιόν.

Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ. α) Από άποψη χώρου β) Με ποιους συναδέλφους.

Στη σχολή του ΚΘΒΕ (έχει απίστευτα καμαρίνια) με τους συμμαθητές μου.

Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

Σε ένα θέατρο στο Βερολίνο που είχα τρυπώσει κρυφά.

Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι. 

Ένας απίστευτος ύπνος στα καμαρίνια του Θεάτρου Πορεία.

Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω προτού βγω από το καμαρίνι μου.

«Μη σκέφτεσαι!»

14859592_10154579837147980_1255947880_o.jpg

Σοφία Πριόβολου

Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου.

Στρωματάκι για ζέσταμα και τα ακουστικά μου.  

Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ. α) Από άποψη χώρου β) Με ποιους συναδέλφους.

Το ωραιότερο καμαρίνι ήταν αυτό που είχα στο Φεστιβάλ Αθηνών, στο πλαίσιο της παράστασης-περφόρμανς του Γιάννη Κακλέα «Ψύχωση: 4.48». Το μοιραζόμουν με πολλές από τις κοπέλες που συμμετείχαν στην παράσταση αλλά και με την υπέροχη Λεωνή Ξεροβάσιλα που θα είναι μαζί μας από τον Δεκέμβριο. Ξέρει πάντα πώς να σε βοηθά και να σε ηρεμεί όταν χρειάζεται... 

Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

Αυτό στο εκθεσιακό κέντρο Metropolitan Expo, για την παραγωγή «Οι ναυαγοί της τρελής ελπίδας» της Αριάν Μνουσκίν. Ήταν ονειρικό. Περνούσες μέσα από τα καμαρίνια για να πας στην αίθουσα. 

Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι. 

Όταν κατά λάθος εμφανίστηκε η γιαγιά μου στο καμαρίνι έκπληκτη, αφού είχε κάνει λάθος γιατί ήθελε να πάει σε άλλη παράσταση!

Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω προτού βγω από το καμαρίνι μου.

«Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου!»

 

Γκάλμετ

Σκηνοθεσία, απόδοση: Ηλίας Αδάμ

στο Θέατρο Από Μηχανής

από 31 Οκτωβρίου κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 22:00

για περιορισμένες παραστάσεις

Ένα βαζάκι γλυκό του κουταλιού κυδώνι σε μια ωραία συσκευασία με περιμένει μέσα σε ένα όμορφο σακουλάκι. Μου εξηγεί πόσο πολύ τη χαλαρώνουν η μαγειρική και η ενασχόλησή της με την καλλιέργεια της γης. Μου περιγράφει τη χαρά που νιώθει όταν βλέπει «το φασόλι σιγά σιγά να προσπαθεί να σπάσει το χώμα που είναι πάνω του, να βγάλει το κεφάλι του και να γίνει φασολιά».

Η Στέλλα Παπαδημητρίου αυτή την περίοδο είναι η Αρετή στην «Προίκα», το μονόλογο της Μπέτυς Μαγρίζου. Με αφορμή τη συγκινητική της ερμηνεία μου μίλησε μεταξύ άλλων για το περιεχόμενο αυτό καθαυτό της παράστασης, για όλα όσα διαδραματίζονται επί σκηνής, καθώς και για τους συνειρμούς που μπορεί κανείς να κάνει με το σήμερα. 

 

stella-papadimitriou2.jpg

«Προίκα» για όλους

Είναι ένα έργο που ενδιαφέρει γυναίκες κάθε ηλικίας: αυτές που έχουν περάσει τα πενήντα, γιατί τους φέρνει στο μυαλό μνήμες από τα νεανικά τους χρόνια, αλλά και νεότερες, που είναι στη φάση του «ψαξίματος» για να βρουν έναν άνθρωπο να πορευτούν μαζί στη ζωή. Ενδιαφέρει όμως πολύ και το αντρικό κοινό, αφού μέσα από τη συγκεκριμένη ιστορία γνωρίζουν τον τρόπο με τον οποίο σκέφτονται οι γυναίκες. Επίσης μαθαίνουν τι προσέχουν οι γυναίκες σε αυτούς και πώς τους κρίνουν.

 

Συγκίνηση στην πλατεία

Συγκινούνται και τα δύο φύλα. Άντρες και γυναίκες. Δεν μου λένε το λόγο, όμως έχω την αίσθηση πως στον περίγυρό τους υπάρχουν κάποιες θείες όπως η Αρετή και αυτό τους αγγίζει όλους. Οι γυναίκες συγκινούνται τόσο εύκολα, που νομίζω πως δεν μπορούν να αντιληφθούν το γιατί. Η Αρετή, εξομολογούμενη τη ζωή της, κάνει τους θεατές συνοδοιπόρους της. Συμπάσχουν μαζί της, είτε γελώντας είτε κλαίγοντας. 

 

Το κοινό ως συμπαίκτης

Στην αρχή φοβήθηκα την επικοινωνία με το κοινό, μάλιστα, όταν ο Φώτης Μακρής, ο οποίος σκηνοθέτησε την παράσταση, τοποθέτησε την πολυθρόνα τόσο κοντά με το κοινό, με έπιασε πανικός. Σκέφτηκα: «Θα είμαι τόσο κοντά με τους θεατές; Θα ακούω την ανάσα τους;» Πράγματι μου έχουν τύχει πολλά περιστατικά. Πρόσφατα καθόταν μπροστά μια κυρία κάποιας ηλικίας, η οποία χαλάρωσε τόσο πολύ μέσα στη ζεστασιά και στη θαλπωρή της παράστασης που άρχισε να χασμουριέται. Δεν ήταν όμως ένα απλό χασμουρητό, κάτι που μπορεί να συμβεί σε όλους και να βάλουν το χέρι τους μπροστά στο στόμα τους. Εκείνη έκανε θόρυβο! Θα ήθελα επίσης να επισημάνω ότι είναι σημαντικό να γνωρίζουν οι θεατές που κάθονται στην πρώτη σειρά ότι δεν πρέπει να τους πιάνει νευρικότητα και να κουνούν το πόδι τους πέρα δώθε! Τις προάλλες μια κυρία το κουνούσε τόσο έντονα, που σκέφτηκα πως θα μου έδινε κλοτσιά… (γέλια) Χρειάζεται να καταλάβουν ότι ενοχλείται ο ηθοποιός, ειδικά όταν είναι τόσο κοντά τους. 

 

stella-papadimitriou3.jpg

Η προίκα το 2016

Ο θεσμός της προίκας δεν έχει εκλείψει και δεν αναφέρομαι στην τελευταία εξαετία, που είναι ιδιαίτερα δύσκολη. Μπορεί να μην υφίσταται με την παραδοσιακή σημασία του όρου, αλλά ακόμα και σήμερα δεν φροντίζουν οι γονείς να εξασφαλίσουν τα παιδιά τους με ένα σπίτι ή με ένα οικόπεδό; Άλλοι κοιτάζουν να τους ανοίξουν ένα μαγαζί, να τους αγοράσουν ένα αυτοκίνητο. Αυτό δεν είναι προίκα; Προίκα είναι μόνο οι μαξιλαροθήκες και τα σεντόνια; Προίκα είναι η βοήθεια που παρέχουν οι Έλληνες στα παιδιά τους, ενώ στο εξωτερικό δεν το συνηθίζουν.

 

Οι μαμάκηδες

Η μάνα είναι μάνα σε όποια φάση της ζωής της και αν βρίσκεται, ιδιαίτερα η Ελληνίδα μάνα. Ακόμα και αν πει «εγώ αυτά δεν θα τα κάνω στα παιδιά μου», τελικά τα κάνει. Έχει περάσει στο DNA μας αυτό και δυστυχώς επεμβαίνουμε στη ζωή των παιδιών μας. Για παράδειγμα, για την Ελληνίδα μάνα το να παντρευτεί το παιδί της είναι πολύ σημαντικό. Νιώθει πως κάνει τον κύκλο του. Το ίδιο αισθάνθηκα και εγώ με το γιο μου. Ένιωσα πως παντρεύτηκε, πως θα δημιουργήσει το δικό του σπιτικό, τη δική του οικογένεια. Ακόμα και όταν το παιδί φεύγει από κοντά της, η μάνα είναι μάνα, πόσο μάλλον η Ελληνίδα μάνα. Δεν παύει ποτέ να ανησυχεί και να ενδιαφέρεται γι’ αυτό. 

 

Οι σημερινές Αρετές

Οι κοπέλες στην εποχή μας δεν νοιάζονται να βρουν ένα καλό παιδί, που να έχει μια δουλεία, και να έχουν και εκείνες μια δουλεία για να πορευτούν στη ζωή μαζί. Κάνουν υποχωρήσεις και οι δύο. Πάντα έλεγα στο γιο μου: «Όποια αποφασίσεις να πάρεις, να τη δεις εκείνη τη στιγμή με ψυχραιμία, μην τη δεις μέσα υπό το πρίσμα του έρωτα και μετά θελήσεις να την αλλάξεις. Δεν θα αλλάξει». Είναι λάθος να προσπαθούμε να αλλάξουμε τον άλλο. Μόνο με αμοιβαία κατανόηση και υποχωρήσεις και από τις δύο πλευρές προχωρά μια σχέση.

 

Facebook vs προξενήτρα 

Εγώ δεν θα έδειχνα εμπιστοσύνη στο Facebook, γιατί δεν ξέρεις τι θα σου προκύψει. Αντίθετα στα παραδοσιακά προξενιά το πρόσωπο που σου γνώριζαν το ήξεραν και κάποιοι στη γειτονιά και στον περίγυρο. Μπορούσαν να ζητήσουν πληροφορίες. Στο διαδίκτυο ο κίνδυνος είναι μεγάλος. 

 

Λάθη και πάθη 

Ό,τι και αν έκανα, ακόμα και τα λάθη μου, τα έκανα συνειδητά. Την εκάστοτε στιγμή ήθελα κάτι συγκεκριμένο. Ήξερα από την αρχή ότι ήταν λάθος, απλά έπρεπε να προχωρήσω παρακάτω και να μην ξοδέψω περισσότερο χρόνο από ό,τι άξιζε. 

 

«Τα Μυστικά της Εδέμ» και οι επαγγελματικές προτάσεις 

Με πικραίνει που ο κόσμος με αναγνωρίζει μόνο από την τηλεόραση, αλλά θα ήταν χαζό και να στενοχωριέμαι. Ο ρόλος μου στα «Τα Μυστικά της Εδέμ» ήταν καταπληκτικός. Ίσως ήταν η συγκυρία, η στιγμή μου, παρ’ όλα αυτά δεν με βοήθησε ιδιαίτερα, πέρα από το γεγονός ότι μου εξασφάλισε αναγνωρισιμότητα και ορισμένοι ανακάλυψαν το ταλέντο μου. Προτάσεις όμως για άλλες δουλειές δεν προέκυψαν. Ίσως επειδή τα πράγματα δεν είναι όπως τα έχουμε στο μυαλό μας, δεν λειτουργούν έτσι. Δηλαδή δεν θα σκεφτούν πως η εκάστοτε ηθοποιός έπαιξε καλά το ρόλο που κλήθηκε να ερμηνεύσει, άρα είναι καλή, και θα θελήσουν να συνεργαστούν μαζί της. Αυτό δεν έχει τόση σημασία. Αυτό που μετρά είναι να είσαι μέσα στα πράγματα και εγώ δεν ήμουν ποτέ. Μάλιστα απορώ πώς κατάφερα να έχω πάντα δουλειά και να μεγαλώσω το παιδί μου. Κάνω τη δουλειά μου χωρίς να πουλήσω κάτι από τη ψυχή μου. 

 

stella-papadimitriou.jpg

Η Στέλλα και η… φασολιά 

Η ενασχόληση με τη γη σε χαλαρώνει και συμβάλλει στην καταπολέμηση του άγχους. Γίνεσαι επίσης πιο ευαίσθητος άνθρωπος. Σπέρνεις το φασόλι και το βλέπεις σιγά σιγά να προσπαθεί να σπάσει το χώμα, που είναι πάνω του, να βγάλει το κεφάλι του και να γίνει φασολιά ή βλέπεις την ντοματιά να μεγαλώνει ώρα με την ώρα, μέρα με τη μέρα. Σηκώνομαι το πρωί και ελέγχω αυτά που έχω σπείρει, καμιά φορά μιλάω κιόλας στα φυτά, και το απόγευμα, όταν κατεβαίνω, βλέπω καμιά φορά ένα κεφαλάκι να έχει μεγαλώσει, να έχει ξεπεταχτεί.

 Η Στέλλα Παπαδημητρίου ερμηνεύει το μονόλογο «Προίκα» κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 19:00 στο Θέατρο Αλκμήνη. 

 Η φωτογράφιση για το Texnes-plus έγινε από τον Κοσμά Ινιωτάκη. 

Το Texnes-plus είναι χορηγός επικοινωνίας της παράστασης.

Τα Ζαχαροπλαστεία Καγγέλης είναι χορηγός της παράστασης

kagelis_2.gif

 

 

20161023_193905.jpg

Ο Σταύρος Γιαννακόπουλος  

Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου.

Το βιβλίο που διαβάζω εκείνη την περίοδο, ένα ποτήρι νερό ,προσωπικά αντικείμενα (άρωμα , αποσμητικό , κερί για τα μαλλιά κ.α )

Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ. α. Ως χώρο β. Με ποιους συναδέλφους.

Δεν μπορώ να ξεχωρίσω...Κάθε φόρα συνδέεσαι με διαφορετικούς ανθρώπους... Όλα τα καμαρίνια είναι ωραία όταν τα μοιράζεσαι με ωραίους ανθρώπους... 

20161023_193129.jpg

Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

Το καμαρίνι του Χορν

Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.

Η πιο ωραία ανάμνηση που έχω είναι πριν βγω για πρώτη φορά στη σκηνή στην παράσταση Μέσα από τον σπασμένο καθρέφτη στο Θέατρο Σημείο.

Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.

 Κρυφοκοιτάω τη σκηνή , συγκεντρώνομαι και βγαίνω...

14805558_10210745720420549_1513601576_n.jpg

 

Η Νόρα Παντού

Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου.

Τα γυαλιά και το μπαστούνι που χρησιμοποιώ στην παράσταση 

14795661_10210745720140542_481041024_o.jpg

Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ. α. Ως χώρο β. Με ποιους συναδέλφους.

Το τέταρτο καμαρίνι στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης, που μοιραζόμουν πέρυσι με την Όλια Λαζαρίδου

 Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

Το καμαρίνι της Κάτιας Δανδουλάκη. Φωτεινό και με πολύ θετική αύρα. 

Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.

 Η μεγάλη αγκαλιά με τους συναδέλφους λίγο πριν κάθε παράσταση. 

Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.

Παίρνω βαθιά ανάσα  

DSC_0074.jpg

Η Αγγελίνα Κλαυδιανού

 

Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου.

Πάντα θέλω να έχω κοντά μου ένα μπουκαλάκι νερό για να μην στεγνώνει ο λαιμός μου και ένα ρολόι για να παρακολουθώ τους χρόνους της παράστασης (αν ήμαστε σωστοί ή αν ξεχυλώνουν τα πράγματα και χρειάζεται να ανέβει ο ρυθμός)

Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ. α. Ως χώρο β. Με ποιους συναδέλφους.

 Το κάθε καμαρίνι έχει την μαγεία του κι αυτό εγγυάται στην γλυκιά αγωνία της προετοιμασίας, στη μεταμόρφωση του ηθοποιού μπροστά στον καθρέφτη και εν τέλει στη στιγμή που όλα συμπυκνώνονται, την ώρα που κρατάει κανείς την ανάσα του λίγο πριν βγει στη σκηνή. Πάντοτε τα καμαρίνια είναι γεμάτα από το σύμπλεγμα των ενεργειών όλων των ηθοποιών που ενώνουν τις δυνάμεις τους και την συναδελφικότητα τους για αυτό που αγαπούν. Με τον κάθε συνάδελφο μου εκείνη την στιγμή έρχομαι πάντα πολύ κοντά. Την ώρα της αναμονής στο καμαρίνι γινόμαστε όλοι συγγενικές ψυχές που μοχθούν και δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό για τον ίδιο ιερό σκοπό.

 Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

Όλα τα καμαρίνια ακόμη και τα πιο απλά και στενά-ιδίως μάλιστα αυτά τα πολύ στριμωγμένα-μου φαίνονται όμορφα λόγω της φόρτισης που κουβαλούν.

DSC_0066.jpg

Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.

Τα πιο ωραία πράγματα που θυμάμαι από τα καμαρίνια λίγο πριν βγω στη σκηνή είναι μια πολύ ζεστή αγκαλιά από τους συναδέλφους μου, ένα σφίξιμο ιδρωμένου χεριού μέσα στο σκοτάδι η αίσθηση πως ο,τι κι αν γίνει ο ένας θα βοηθήσει τον άλλο στη σκηνή ή εκτός σκηνής, θα είναι εκεί για τον άλλο. 

Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.

Όταν έχω τελειώσει το βάψιμο και το ντύσιμο μου πάντα κοιτάζομαι στον καθρέφτη και προσπαθώ να δω στο είδωλο μου τον ρόλο μου σα να τον βλέπω για πρώτη φορά στη ζωή μου. Ύστερα κάπως σα να του δίνω με έναν τρόπο τη συγκατάθεση να μπει μέσα μου να μετουσιωθεί σε εμένα και να τον κουβαλήσω επάνω στη σκηνή. Αυτό το τελευταίο κοίταγμα στον καθρέφτη είναι για μένα μια συμφιλίωση με τον ρόλο, κάτι σαν συμβόλαιο πως ο,τι κι αν γίνει δεν θα τον προδώσω και δεν θα με προδώσει.

 

 

P_20161023_193323.jpg

O Αδριανός Γκάτσος 

 

Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου.

Τσιγάρα, νερό, ένα κερί, τσίπουρο, το γούρι μου, το άρωμα του ρόλου.

P_20161023_193032.jpg

Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ. α. Ως χώρο β. Με ποιους συναδέλφους.

Τα παιδιά του ήλιου Θέατρο Τέχνης 2015-2016, Άρης Ντελία. 

Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

Θεατρική Ομάδα "Υποκριτική +ΟΥΣΙΑ" Θέατρο ΣΕΛΕΤΕ.

Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.

Τα εν οίκω μη εν δήμω.

Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.

Σβήνω το Φως.

 

received_10211033808300456.jpeg

Η Βασιλική Γεωργικοπούλου

Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου.

Αντικείμενα: νερό, ρόφημα για το λαιμό, το κινητό μου για να βάζω μουσική στο YouTube.

Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ. α. Ως χώρο β. Με ποιους συναδέλφους.

Το πιο ωραίο καμαρίνι ως χώρο το είχα στο Φεστιβάλ της Avignon όπου συμμετείχα στην γαλλικής παραγωγής παράσταση "Du sexe de la femme comme champ de bataille " στο Théâtre Casalis. Ήταν σαν γκαρσονιέρα! Όσον αφορά στους συναδέλφους, στο Θέατρο Μπάντμιντον στην παράσταση "Μαουτχάουζεν". Άψογη συνεργασία κ πολύ γέλιο!

Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

Το πιο ωραίο καμαρίνι το έχω δει στην Commedie Francaise στο Παρίσι. Μετακόμιζα άνετα εκεί μέσα!

Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.

Η πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι είναι σε παράσταση του ΔΗΠΕΘΕ Ρόδου, στη Μεσαιωνική Τάφρο μέσα στο Κάστρο της Παλιάς Πόλης, όπου καταφέραμε να αγκαλιαστούμε 35 άτομα πριν βγούμε στη σκηνή. Μεγάλη και αξέχαστη αγκαλιά.

Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.

 Το τελευταίο πράγμα που κάνω πριν βγω απ το καμαρίνι μου είναι να σβήσω το φως. Για άγνωστους λόγους με βοηθάει να συγκεντρώνομαι.

 

14721451_1253915547973456_3331135579679361599_n.jpg

Ο Τρύφων Ζάχαρης

Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου.

Ένα μπουκάλι νερό και μια μπανάνα για τη λιγούρα.

Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ. α. Ως χώρο β. Με ποιους συναδέλφους.

Όλα τα καμαρίνια που με έχουν φιλοξενήσει ως τώρα τα αγαπώ εξίσου. Έχω περάσει εκεί μέσα πολύ όμορφες στιγμές. Μάλλον θα είμαι από αυτούς που κάνουν πολύ καλά καμαρίνια και αυτό βγαίνει και προς τα έξω.

Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει, είναι αυτό που δεν έχω δει ακόμα. Είμαι θιασώτης  της φράσης  ''Τα καλύτερα έρχονται".

Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.

Οι στιγμές μετά την πρώτη μου παράσταση. Συγκίνηση.

Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.

Τραγουδάω το" Αλαλούμ αλαλούμ, άλλη γλώσσα μιλάμε, μάζεψέ τα να πάμε, πιο καλά στο Χαρτούμ". Ξέρετε του Δάκη. Είναι το γούρι μου.

Veroniki.JPG

 H Βερονίκη Κυριακοπούλου 

Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου.

Μια Παναγίτσα, τη φωτογραφία της γιαγιάς μου και ένα κουτάκι με κάρτες και ευχές από αγαπημένους.

Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ. α) Ως χώρο β) Με ποιους συναδέλφους.

Criterion Theatre στο Piccadilly Circus του Λονδίνου, μέσα στην καρδιά του West End. Ένα πολύ παλιό και σημαντικό θέατρο στο οποίο είχαμε την ευτυχία να παρουσιάσουμε τις εξετάσεις της Δραματικής Σχολής. Τα καμαρίνια ήταν σαν βγαλμένα από ταινία, με διακόσμηση εποχής, περιποιημένο και θέα όλο το Λονδίνο...  

Η αγαπημένη μου "συγκατοίκηση" μέχρι στιγμής είναι με τις συναδέλφους στο Νέο Θέατρο Βασιλάκου, είμαστε για 2η χρονιά μαζί! Το καμαρίνι μας είναι εξίσου καθαρό, περιποιημένο και φροντισμένο με πολλή αγάπη από τη Μαριάννα Τόλη.

veroniki2.JPG

Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

Του Ian McKellen όταν έπαιζε στο Waiting for Godot, στο Λονδίνο. Λιτό, ζεστό, με ελάχιστα αντικείμενα και αρκετά βιβλία. Είχε μία πολύ όμορφη αύρα.

Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.                                            

 Στην πρώτη μου επαγγελματική παράσταση, όταν τελείωνα το σχολείο. Σε κεντρικό θέατρο της Θεσσαλονίκης, τα καμαρίνια ήταν σε πολύ κακή κατάσταση και η πλειοψηφία του θιάσου ήταν νέα παιδιά. Η στιγμή πριν την πρώτη μας παράσταση που μαζευτήκαμε όλοι μαζί στο καμαρίνι και οι πιο "έμπειροι" ηθοποιοί ευχήθηκαν σε μας τους νέους, "καλή αρχή"...ήταν μαγική στιγμή...

Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.

Κάνω το σταυρό μου και θυμάμαι γιατί αγαπώ αυτή τη δουλειά!

 

 ΒΕΡΘΕΡΟΣ, μια παράσταση βασισμένη στο μυθιστόρημα 'Τα Πάθη του Νεαρού Βέρθερου' του Johann Wolfgang Goethe στο Θέατρο Σημείο.

 

 

250x300 knives

ANIXNOS

anixnos250x300

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Στο πλαίσιο της έναρξης του 3ου Διεθνούς Φεστιβάλ Εκκλησιαστικού Οργάνου την Δευτέρα 19 Αυγούστου στην Άνω Σύρο, σας παρουσιάζουμε το τηλεοπτικό spot με πρωταγωνίστρια την νεαρή πετυχημένη ηθοποιό Εύη Δαέλη- με καταγωγή από την Σύρο - γνωστή από τη συμμέτοχη της σε πολλές τηλεοπτικές και κινηματογραφικέςδουλειές («Ευτυχισμένοι μαζί» - Mega, «Έλα στην Θέση μου» - Alphaκλπ).

To σποτ γυρίστηκε στα στενά της Άνω Σύρου από τον Γιάννη Μανούσο πάνω σε μια δική του ιδέα.

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

Kalomoira2.jpg

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία