Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

SLIDER2019

 
Γιώτα Δημητριάδη

Γιώτα Δημητριάδη

 Από τη Γιώτα Δημητριάδη

 

Η κουβέντα τελειώνει και μου λέει: «κόλλα το!». Ένα στοίχημα που προηγήθηκε πριν πατηθεί στο μαγνητοφωνάκι το «rec» κερδήθηκε, ουσιαστικά, από τον Θοδωρή Αθερίδη.

Αντίθετα, οι δύο παλάμες που ενώθηκαν στιγμιαία παράγοντας τον χαρακτηριστικό ήχο, είχαν νικητή τη συνεργασία. Ίσως (και) σ’ αυτή την έννοια, πιθανολογώ, ότι στηρίζεται το καλλιτεχνικό οικοδόμημα που τον οδηγεί σε επιτυχίες, είτε στο θέατρο, είτε στη μικρή και τη μεγάλη οθόνη.

Αυτό επιβεβαιώνεται, τουλάχιστον, από τη σκηνική σύμπραξή του στο «Art» της Γιασμίν Ρεζά με τον Άλκη Κούρκουλο και τον Γιώργο Πυρπασόπουλο στη σκηνή του Μικρού Παλλάς, μια παράσταση που φέρει, και φέτος, τη σκηνοθετική του υπογραφή.

Για έναν πίνακα «αδειανό», για μια «Ελένη», η οποία ίσως ξανάρθει, μιλήσαμε μεταξύ άλλων με τον Θοδωρή Αθερίδη, που ετοιμάζεται να δοκιμαστεί και, πάλι, στο αρχαίο δράμα, ονειρεύεται να κάνει ταινία τη ζωή ενός κορυφαίου Έλληνα επιστήμονα, εξηγεί γιατί ποτέ δεν θα έκανε μήνυση σε κριτικούς, όπως ο Γιάννης Σμαραγδής, κι αποκαλύπτει τη μεγαλύτερη πλάνη που έχουν οι θαυμαστές του γι’ αυτόν.

 

 

atheridis texnes συν 2

 

Το «Art» έχει χαρακτηριστεί ως «άγριο ματς», σαν «μια μονομαχία σαλονιού που καταλήγει σχεδόν σε ψυχογράφημα», παράλληλα, η ίδια η Ρεζά προτιμά να το αποκαλεί «ένα δράμα αστεία γραμμένο». Εσείς πώς το προσεγγίσατε σκηνοθετικά;

Εγώ το προσέγγισα ως μια κωμωδία φίλων. Είναι ένα ανέκδοτο, το οποίο βαθαίνει τόσο πολύ σε βαθμό που τρομάζει. Φλερτάρει με τη φράση του Νίτσε «Όταν κοιτάς την άβυσσο, να ξέρεις ότι κι η άβυσσος αρχίζει να σε κοιτά», γιατί όταν αρχίζουν κι εμβαθύνουν οι άνθρωποι στις σχέσεις τους και στο τι θέλει ο ένας από τον άλλον, εκεί χρειάζεται ωριμότητα κι υπευθυνότητα. Εξαρχής, το αντιμετωπίσαμε σαν μια κωμωδία με βάθος.

Λέτε ότι όταν γράφετε ένα έργο έχετε στο μυαλό σας τους ηθοποιούς. Στη συγκεκριμένη περίπτωση όταν διαβάσατε το έργο ίσχυε το ίδιο ή προϋπήρχε η τριάδα και ψάχνατε έργα;

Ναι, βέβαια. Βασικά ο πρώτος που σκέφτηκα ήταν ο Άλκης(Κούρκουλος) και μετά από κοινού επιλέξαμε, δια βοής, τον Γιώργο (Πυρπασόπουλο).

 

 

atheridis texnes συν 4

 

 

Μέσα στο έργο βλέπουμε και πόσο υποκειμενική είναι τελικά η κρίση για ένα καλλιτεχνικό προϊόν. Παλιότερα είχατε δηλώσει: «Ωραία τέχνη σημαίνει απολαυστική για όλους σε ένα πρώτο επίπεδο, ευδιάκριτη ακόμα και σε παιδί δημοτικού. Αν κάτι είναι πραγματικά καλό ο άλλος θα το απολαύσει ακόμα κι αν δεν το καταλάβει». Αυτή παραμένει η άποψή σας για την τέχνη;

Ναι, η υψηλή τέχνη είναι προσβάσιμη από τους πάντες. Υψηλή τέχνη είναι ο Μάνος Χατζιδάκις, δεν έχω γνωρίσει άνθρωπο, που να μην του αρέσει ο Χατζιδάκις. Αυτό νομίζω ότι τα λέει όλα. Από εκεί και πέρα, δεν σημαίνει πως ότι δεν αρέσει σ’ όλους δεν είναι τέχνη, δεν είναι υψηλή τέχνη, ίσως.

Η Ρεζά, αν και γυναίκα, έχει γράψει μια κωμωδία για το αντίθετο φύλο. Θα σας ενδιέφερε να κάνετε κι εσείς το αντίστοιχο;

Νομίζω ναι. Μου έχουν πει ότι γράφω καλά τους γυναικείους χαρακτήρες. Στο «Art», όμως, δεν συντρέχει μονάχα το ότι είναι καλογραμμένο για άνδρες. Έχει τέτοια πιστότητα ρεαλιστική και πύκνωση ποιητική, που είναι σαν πραγματικά η συγγραφέας να έχει απομαγνητοφωνήσει κομμάτια από τους φίλους της, από το περιβάλλον της.

atheridis texnes συν 6

 

Ίσως γι’ αυτό το έγραψε και πολύ γρήγορα, σ’ ενάμιση μήνα….

Ναι, κι εγώ έτσι τα γράφω τα έργα. Όταν παίρνεις φόρα βουτάς και το κάνεις! Σας ξαναλέω, αυτό το έργο έχει την ομορφιά της κεντρικής ιδέας, που είναι ένα ανέκδοτο. Από εκεί και πέρα αρχίζει και χορεύει… Κάνει υψηλή ραπτική, υφαντική μέσα από ανθρώπους που ξέρει.

Φαίνεται ότι το ευχαριστηθήκατε πολύ…

Ναι, και συνεχίζουμε τώρα ακόμη περισσότερο. Γιατί τώρα πια είναι ερμηνευτικό μόνο, ενώ μέχρι τώρα ήταν ερευνητικό. Ψάχναμε πράγματα, που είναι κι η δημιουργική φάση μιας παράστασης. Όταν, όμως, η φάση φτάνει στο ερμηνευτικό πια, τότε, πια έχει μείνει μόνο η απόλαυση.

atheridis texnes συν 7

 

Όταν υπογράφετε τη σκηνοθεσία και παίζετε και στην παράσταση, αισθάνεστε ότι αφήνετε κάτι να προηγηθεί;

Νομίζω, ότι πιο πολύ απελευθερώνομαι εγώ, τελικά, γιατί μπαίνω εφ’ όλης της ύλης και το παλεύω.

Δεν είναι, όμως, και περισσότερο στρεσογόνο να έχεις την ευθύνη όλης της παράστασης;

Όχι, δεν έχω στρες με τη δουλειά που επέλεξα να κάνω, ευτυχώς!

Είχατε πει ότι «όταν βλέπω κάποιον να παίζει καταλαβαίνω, αν είναι καλός άνθρωπος ή όχι». Πώς γίνεται αυτό;

Καταρχάς, να ξέρετε ότι είναι μια διαρκής έκθεση η σκηνή. Τι εκθέτεις; Τον ήρωα, τον οποίον παίζεις; Νομίζεις! Εκθέτεις τις σκέψεις τις δικές σου, πώς θα ήταν αυτός ο ήρωας που παίζεις, μέσα από αυτές τις επιλογές που έχεις αποφασίσει να κάνεις, μαζί με τον σκηνοθέτη σου, κυρίως, όμως ο τελικός διαμεσολαβητής προς το κοινό είσαι εσύ. Επομένως, αντιλαμβάνεσαι αν το άτομο που βλέπεις να παίζει, έχει μέσα του καλοσύνη, πονηριά, κακία.

Υπάρχει, πιστεύετε ηθικός κι ανήθικος τρόπος υποκριτικής;

Το ότι καταλαβαίνεις αυτό, δεν σημαίνει ότι κάποιος, ο οποίος δεν είναι τόσο καλός άνθρωπος είναι ανήθικος.

Εννοώ, αν παίζει εις βάρος των άλλων…

Ας κάνει ό,τι θέλει, αρκεί να παίζει καλά…! (γέλια)

Τη Δευτέρα ανακοινώθηκαν οι παραστάσεις που θα δούμε στην Επίδαυρο το καλοκαίρι του 2019. Το 2011 παίξατε με το Εθνικό Θέατρο στον «Ηρακλή Μαινόμενο», ενώ νωρίτερα είχατε σκηνοθετήσει την «Ελένη» του Ευριπίδη. Είχαν γίνει, μάλιστα, συζητήσεις να ξανανέβει στο «Παλλάς»;

Υπήρχε μια σκέψη, πέρσι, αλλά πήγε λίγο πίσω, γιατί οι πράκτορες δεν ήταν τόσο εύκολο να οργανώσουν το δίκτυο που χρειάζεται για τους τουρίστες, γιατί είναι μια πολύ ακριβή παραγωγή κι απαιτείται μεγάλη οργάνωση. Όμως, έχω ραντεβού την επόμενη εβδομάδα με τους παραγωγούς, τον Κεντ και τον Κατσαρίδη, για να δούμε τι θα κάνουμε τελικά. Αν θα είναι η «Ελένη» ή κάποιο άλλο.

Πάντως θα είναι αρχαίο δράμα.

Ναι, πρέπει να είναι αρχαίο δράμα ή σατυρικό, όπως είναι η «Ελένη». Νομίζω πάμε ή για τραγωδία ή για την «Ελένη».

Είναι μια ανατροπή αυτή η επιλογή σε σχέση μ’ όλα όσα έχετε κάνει;

Κοιτάξτε, δεν έχω ψευδαισθήσεις. Επειδή το αντικείμενό μου είναι πιο άμεσο, πιο κοντά σε εμένα, δηλαδή, το πώς είμαι σαν άνθρωπος, μ’ αυτό τον τρόπο, επεμβαίνω και στα δημόσια πράγματα, τα καλλιτεχνικά. Θέλω να κάνω κάποια πράγματα, που να είναι παρεμβατικά. Γι’ αυτό γράφω κι έργα, τα οποία αποτυπώνουν την πραγματικότητα που ζούμε, πολιτικά, κοινωνικά κ.λ.π. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η ενασχόλησή μου με το είδος της αρχαίας τραγωδίας δεν υφίσταται, είτε ως ηθοποιός, είτε ως σκέψη. Δεν έχω, λοιπόν, ψευδαισθήσεις. Κοινός τόπος είναι ότι το πρόβλημα με την αρχαία τραγωδία είναι, κυρίως, η πρόταση που έχεις να κάνεις με τον χορό. Το ερμηνευτικό μπορεί να είναι καλό ή κακό. Η σκηνοθεσία, όμως, για να έχει μια ουσιαστική πρόταση να κάνει, πρέπει να έχει λύσει το ζήτημα του χορού.

Έχουμε είδηση, λοιπόν, το καλοκαίρι θα σκηνοθετήσετε αρχαίο δράμα.

Μπορεί να μην είναι και το καλοκαίρι, αλλά τον Ιανουάριο. Θα δούμε.

atheridi texnes plus 9

Αν δεν είναι η «Ελένη» ποιο άλλο δράμα θα είναι;

Πρέπει να είναι κάποιο «εμπορικό», πολύ γνωστό για τους τουρίστες, η «Μήδεια», η «Ηλέκτρα»...

Κάποτε είχατε πει ότι σκέφτεστε να κάνετε μια ταινία με τη ζωή του διάσημου για το τεστ ΠΑΠ, γιατρού κι ερευνητή, Γεώργιου Παπανικολάου. Σε τι φάση βρίσκεται αυτό το σχέδιο;

Το θέλω πολύ! Έχω μαζέψει πάρα πολύ υλικό, έχω ένα βασικό εύρημα, το οποίο δεν στο λέω για να μην μου το κλέψουν… Είμαι πρακτικός άνθρωπος, δηλαδή, γράφω σενάρια για να γίνουν ταινίες και τα γράφω έτσι, που μετά ξεκινάνε γυρίσματα αμέσως. Αυτό όμως, επειδή κοστίζει πάρα πολύ, έχει μείνει πίσω. Μιλάμε για μια ταινία, η οποία χρειάζεται τουλάχιστον 5 με 6 εκατομμύρια ευρώ για να γίνει. Είναι εποχής, έχει την Κύμη της εποχής, τη Νέα Υόρκη, το Μαρόκο, αντιλαμβάνεστε τι κόστος έχει μια παραγωγή αμερικάνικου τύπου.

Θα παίζετε στην ταινία;

Όχι, δεν θέλω να παίζω.

Μιας και μιλάμε για ταινίες, αν είχατε και εσείς κριτικές, όπως ο κ. Σμαραγδής στον «Καζαντζάκη», όπου παίζατε κι εσείς, θα προχωρούσατε σε μηνύσεις; Έχουν υπάρξει κριτικές που σας έφτασαν στα όρια σας;

Όχι, γιατί εμένα δεν με πληγώνουν οι κριτικές, αλλά δεν με χαροποιούν κι όλας.

Δηλαδή, αν γράψει κάποιος, τον οποίο εκτιμάτε, μια θετική κριτική για το «Art» δεν θα σας χαροποιήσει το γεγονός;

Όχι, όχι, καθόλου! Εμένα με ενδιαφέρει η γενική αίσθηση που αφήνει μια δουλειά και πολύ γρήγορα την καταλαβαίνεις. Κάνεις μια δουλειά και πολύ γρήγορα βλέπεις τον αντίκτυπό της. Αυτό είναι το μόνο πράγμα που μ’ ενδιαφέρει και με χαροποιεί ή με στεναχωρεί. Το τι θα πεις εσύ, το τι θα πει ο άλλος, δεν με νοιάζει καθόλου.

Πώς το καταφέρατε αυτό;

Γιατί νομίζω, ότι κανένας δεν ξέρει το θέατρο καλύτερα από εμένα! Ακούγεται πολύ επηρμένο, αλλά την παράσταση που έστησα και δούλεψα τόσο καιρό, κανείς δεν την ξέρει καλύτερα από εμένα.

Σίγουρα… αλλά δεν μπορεί να πει ή να γράψει κάποιος, για παράδειγμα, «Δεν παίζει καλά ο Αθερίδης, ο Πυρπασόπουλος, ο Κούρκουλος»;

Ναι, φυσικά, κι αυτό θα με στεναχωρήσει, ειδικά αν ο Άλκης, ο Γιώργος ή εγώ δεν έχουμε παίξει καλά. Γιατί μπορεί και να τύχει αυτό, δεν το συζητάμε. Γενικά, όμως, στην αίσθηση της παράστασης καμία κριτική δεν με επηρεάζει.

atheridi texnes plus 10

Ποια πιστεύετε ότι είναι η μεγαλύτερη πλάνη που έχουν οι θαυμαστές σας για εσάς;

Δεν ξέρω, τι έχουν στο νου τους για μένα. Νομίζω, όμως, ότι κάποιοι από αυτούς με θεωρούν πολύ σοβαρό συγγραφέα κ.λ.π. Αυτοί πέφτουν έξω! (γέλια). Δεν είμαι σοβαρός…

Τι άνθρωπος είστε;

Νομίζω ότι είμαι αυτό που φαίνομαι, με μια διαφορά: φαίνεται ότι είμαι εξωστρεφής, ενώ είμαι πιο εσωστρεφής. Στην πραγματικότητα, είμαι ένας, εξωστρεφώς, εσωστρεφής.

Αυτό πόσο σας βοηθάει στη δουλειά;

Αυτόματα συμβαίνει. Ο καθένας πηγαίνει στη δουλειά με όποιο όπλο διαθέτει, τον χαρακτήρα του, τη γνώση, την εμπειρία και το ταλέντο του. Αυτά χρησιμοποιείς, θέλοντας και μη, και σ’ αυτά πρέπει να δίνεις σημασία.

Ποιο συναίσθημα κυριαρχεί, αυτή την εποχή, στη ζωή σας;

Πάει καλά το «Art» κι αυτό με χαροποιεί, γιατί οι καιροί είναι πάρα πολύ δύσκολοι. Χρωστάμε όλοι να θρέψουμε ανθρώπους, οι οποίοι δεν μπορούν να τα καταφέρουν με τη δομή του κράτους που έχουμε. Εννοώ, όλοι έχουμε αναλάβει κανά –δύο ανθρώπους του δημοσίου. Οι ελεύθεροι επαγγελματίες βαλόμεθα από το σύστημα, το έχουμε αναλάβει με γνώση μας, αλλά είναι πολύ δύσκολο.

Αυτή τη στιγμή, το δημόσιο είναι ένας τομέας, ο οποίος δεν τα βγάζει πέρα πουθενά. Πουθενά δεν έχει κέρδος, παντού έχει παθητικό. Είναι δεδομένο, ότι πρέπει να υπάρχει και κάποιος πρέπει να το θρέψει.

Επομένως, είναι σαν να δουλεύετε για το κράτος. Νομίζω είχατε μιλήσει και για τα μεγάλα ποσά που καλείστε να πληρώσετε στην εφορία.

Ναι, δυσκολεύομαι πάρα πολύ, είμαι σε ρυθμίσεις επί ρυθμίσεων.

Να κλείσουμε την κουβέντα μας με την ταινία «Αιγαίο SOS». Πώς ήταν η εμπειρία των γυρισμάτων;

Η ταινία ξεκινάει, σε λίγες μέρες, τώρα 5 Νοεμβρίου κάνουμε την πρεμιέρα και 15 βγαίνει στους κινηματογράφους. Ένα καλοκαίρι, που πέρασα πάρα πολύ ωραία. Ντύθηκα με τα φανταρικά με 40 βαθμούς κελσίου και σκεφτόμουν ότι θα λιποθυμούσαμε με τόση ζέστη κι όλα αυτά τα κράνη, όπλα κ.λ.π. Παρ’ όλα αυτά, ούτε λιποθυμήσαμε, ούτε τίποτα, μια χαρά παρέα κάναμε εκεί. Έτσι έχω πολύ ωραίες αναμνήσεις.

atheridis texnes συν 1

Ο Θοδωρης Αθερίδης σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί στο «Art» της Γιασμίν Ρεζά στο θέατρο Παλλάς.

Κινηματογραφικά θα τον δούμε στο «Αιγαίο SOS», την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Πιέρρου Ανδρακάκου, όπου πρωταγωνιστεί μαζί με τους Πάνο Βλάχο, Ευαγγελία Συριοπούλου, Μιχάλη Λεβεντογιάννη και θα βγει στις αίθουσες στις 15 Νοεμβρίου από την Odeon.

Αποκλειαστική φωτογράφιση για το texnes-plus Κοσμάς Ινιωτάκης.

Πέθανε στα 80 του χρόνια, την Κυριακή 21/10 από λοίμωξη του αναπνευστικού στο νοσοκομείο Σωτηρία,ο σπουδαίος θεατράνθρωπος, Γιώργος Μιχαηλίδης.
 
Η κηδεία του θα γινει την Τετάρτη 24 Οκτωβίου από το νεκροταφείο της Μεταμόρφωσης.    
 
Γεννήθηκε στη Ν. Ιωνία Αττικής το 1938. Διέκοψε τις σπουδές του στην αρχιτεκτονική σχολή στο Γκρατς της Αυστρίας για να σπουδάσει υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.
 
Το 1965, δημιούργησε το Θέατρο Νέας Ιωνίας, στην ομώνυμη συνοικία της Αθήνας, το πρώτο λαϊκό περιφερειακό θέατρο στην Ελλάδα. Λειτούργησε μόνο για δυο χρόνια. Στο θέατρο Νέας Ιωνίας ανέβασε τα έργα: Μπόρχερτ «Έξω από την πόρτα», Ευριπίδη «Ορέστης», Καμπανέλη «Η αυλή των θαυμάτων», Μάτεσι «Η τελετή», Γκούφα «Η επιστροφή του ευεργέτη», Ανδρεόπουλου «Ο κομιστής ειδήσεων».
 
Το 1972, μέσα στη δικτατορία, δημιουργεί το πρώτο Ανοιχτό Θέατρο στην Κυψέλη, και παράλληλα εκδίδει το περιοδικό «Ανοιχτό Θέατρο», μια μηνιαία επιθεώρηση πολιτικού θεάτρου. Ανέβασε τα έργα : Μπύχνερ «Βόυτσεκ», Μισέλ «Κυριακάτικος περίπατος», Σκούρτη «Μπερτόλδος», Χόρβαρτ «Ιστορίες από το δάσος της Βίεννης», Γ. Μιχαηλίδη «Η δίκη των έξι» και «Η μάχη της Αθήνας», Ευριπίδη «Τρωαδίτισσες».
 44539116 975199706014920 631698631639957504 n
 
Το 1975, διακόπτεται η λειτουργία του Ανοιχτού Θεάτρου. Στα εννιά χρόνια που μεσολαβούν, ως τη δημιουργία του δεύτερου Ανοιχτού Θεάτρου, συνεργάζεται με τα κρατικά θέατρα και ανεβάζει με το Εθνικό Θέατρο: Ιονέσκο «Αμεδαίος», Άντον Τσέχωφ « Βυσσινόκηπος», Ευριπίδη «Ηλέκτρα», Σίλλερ «Μαρία Στιούαρτ», Σοφοκλή «Οιδίπους Τύραννος», Πλαύτου «Στοιχειωμένο σπίτι».
 
Στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος ανέβασε τα έργα: Γκόρκι «Εχθροί», Μολιέρου «Σχολείο Γυναικών», Λόπε Ντε Βέγκα «Φουέντε Οβεχούνα», Αισχύλου «Ικέτιδες».
 
Το 1984 αρχίζει η λειτουργία του δεύτερου Ανοιχτού Θεάτρου.
 
Ανέβασε τα έργα: Σαίξπηρ «Πολύ κακό για το τίποτα» (1984-85),
 
Καρόν ντε Μπομαρσαί «Κουρέας της Σεβίλλης» και « Γάμοι του Φίγκαρο» (1985-86),
 
Τζον Φορντ «Κρίμα που είναι πόρνη» (1986-87),
 
Σαίξπηρ «Τρικυμία» (1987-88),  Άουγκουστ Στρίντμπεργκ «Πελεκάνος» και «Τα δεσμά» (1987-88),
 
Φρανκ Βέντεκιντ «Λούλου» (1988-89),
 
Άντον Τσέχωφ «Τρεις Αδελφές» (1989-90),  Αριστοφάνη «Βάτραχοι» (Φεστιβάλ Επιδαύρου 1990),
 
Λεονίντ Αντρέγιεφ «Ανθή» (1990-1991), Γ. Μιχαηλίδη «Η Αθήνα μετά τη βροχή» (1990-91),
 
Σαίξπηρ «Άμλετ» (1991-92), Μορίς Μαίτερλινγκ « Γαλάζιο πουλί» (1991-92),
 
Άρτουρ  Σνίτσλερ «Μοναχικός δρόμος» (1992-93),
 
Αισχύλου «Ορέστεια» (1993-94), Σαίξπηρ «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» (1993-94),
 
Α. Γιαλαμά «Το χρήμα» (1994-95), Μπέρτολτ Μπρεχτ «Ο κύκλος με την κιμωλία» (1994-95), Αριστοφάνη « Ειρήνη» (1994-95),
 
Φράνκ Βέντεκιντ «Το ξύπνημα της άνοιξης» (1995-96), Χάινερ Μίλλερ «Κουαρτέτο» (1995-96), Άντον Τσέχωφ «Πλατόνωφ» (1996-97), Π. Μάτεσι «Προς Ελευσίνα» (1997-98), Ίνγκμαρ Μπέργκμαν «Μετά την πρόβα» και «Τελευταία κραυγή» (1997-98),
 
Αριστοφάνη «Αχαρνής» (καλοκαίρι 1998),
 
Φρανκ Βέντεκιντ «Λούλου» (1998-99), Ιακ. Καμπανέλη «Στη χώρα Ίψεν» (1998-99),
 
Μπέρτολτ Μρέχτ «Η Μάνα Κουράγιο και τα παιδιά της» (1999-2000),
 
Ιακ. Καμπανέλη «Βίβα Ασπασία» και «Η τελευταία πράξη» (2000-01),
 
Άντον Τσέχωφ, διασκευή Γ. Μιχαηλίδη «Η κυρία με το σκυλάκι» (2001-02),
 
Αισχύλου «Ορέστεια» (2002-03),
 
Ροζέ Βητράκ  «Βικτώρ ή τα παιδιά στην εξουσία» (2003-04),
 
Άντον Τσέχωφ «Η ζωή είναι ωραία» (Τα μονόπρακτα : «Αίτηση σε γάμο», «Οι βλαβερές συνέπειες του καπνού» και «Η αρκούδα», (2005), Μάνου Ελευθερίου, Μάρως  Δούκα, Μένη Κουμανταρέα, μονόπρακτα με γενικό τίτλο «Μπλε μελαγχολία» (2007),
 
Ουίλλιαμ Σαίξπηρ «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας», Άντον Τσέχωφ «Ο θείος Βάνιας» και Γιάννη Σολδάτου «Όταν ο Σκαρίμπας κήρυξε τον πόλεμο κατά της Χαλκίδας» (2007-08).
 
Το 2009 στο Θέατρο Μέλι ανέβασε το έργο «Η αμφιβολία» του Τζον Πάτρικ Σάνλεϊ ενώ την ίδια περίοδο σκηνοθετεί και την κωμωδία της Βίλλης Σωτηροπούλου «Κάθε Δευτέρα χωρίζουμε;» (2009)
 
Στο πλαίσιο της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας 2001-2004 έχει σκηνοθετήσει:
 
στο Μέγαρο Μουσικής την όπερα «Λυσιστράτη» του Μίκη Θεοδωράκη και
 
στο Ηρώδειο το έργο του Ιάκωβου Καμπανέλη «Μια κωμωδία».
 
Επίσης σκηνοθέτησε: στην Πειραματική της Λυρικής Σκηνής το «Φάρο» του Π.Μ. Ντέιβις το 2004,  με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος το «Τέλος καλό, όλα καλά», του Σαίξπηρ το 2005, και το «Ιφιγένεια η εν Ταύροις» του Ευριπίδη (Φεστιβάλ Επιδαύρου) το 2006.
 
Έχει σκηνοθετήσει στην τηλεόραση, σε δικά του σενάρια, τις σειρές:
 
Συμβολαιογράφος, Λαυρεωτικά, Άθλιοι των Αθηνών, Κάθοδος, Θυσία κ.α.
 
Δίδασκε στη Δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου.
 
Τα βιβλία του:
 
ΚΕΔΡΟΣ 1980, «Πέτρος Δαρζέντας», μυθιστόρημα,
 
ΥΑΚΙΝΘΟΣ 1980, «Φιλμ Νουάρ», μυθιστόρημα,
 
ΚΑΚΤΟΣ 1987, «Νέοι Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς», μελέτη,
 
ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ 1987, «Η Πύλη», νουβέλα,
 
ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ 1991, «Τα Φονικά», μυθιστόρημα,
 
ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ 1995, «λάμδα», μυθιστόρημα,
 
Τριλογία: Της Μοναξιάς, της Επανάστασης και της Λαγνείας:
 
ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ 1999, Α΄ τόμος: «Μύηση», μυθιστόρημα,
 
ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ 2002, Β΄ τόμος: «Λαβύρινθος», μυθιστόρημα,
 
ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ 2004, Γ΄ τόμος: «Έξοδος», μυθιστόρημα,
 
Εκδόσεις του Αυγούστου 2008, «Ίλιγγος ‘59», μυθιστόρημα,
 
Εκδόσεις του Αυγούστου 2011, «Άγιοι έρωτες – Τα Μεγάλα Χρόνια», Α΄ τόμος, μυθιστόρημα,
 
Εκδόσεις του Αυγούστου 2013, «Άγιοι έρωτες – Τα Χρόνια της Οργής», Β΄ τόμος, μυθιστόρημα
 
 

 Από τη Γιώτα Δημητριάδη 

Ένα ξέφρενο πάρτι στήνεται στη σκηνή του θεάτρου Σταθμός. Πάνω στην ξύλινη κατασκευή (σκηνικό Γιάννης Αρβανίτης), η Πέγκυ Σταθακοπούλου με την Τζένη Σκαρλάτου δείχνουν να ξεφαντώνουν. Οι δύο τους είναι φίλες από παλιά, είναι η Κάτια κι η Μαρίκα, ενώ η Βασιλική Τρουφάκου τις ακολουθεί πιο συνεσταλμένα, ίσως, και λόγω της εγκυμοσύνης της Φανής, του ρόλου που υποδύεται.

Ο Μάνος Καρατζογιάννης αφήνει την καρέκλα του σκηνοθέτη για να δώσει τον παλμό στο θίασο. Η πρόβα για τον «Ήχο του όπλου» εξελίσσεται με ταχύτατους ρυθμούς, καθώς η πρεμιέρα στις 9 Νοεμβρίου, είναι προ των πυλών.

Λίγα λεπτά αργότερα, θα ξεκινήσει ένα πλάγιο φλερτ στα… ρώσικα. Έτσι η Πέγκυ Σταθακοπούλου, ως Κάτια, και ο Σταύρος Μερμήγκης, ως Ηλίας, θα χτίσουν έναν ξεχωριστό σκηνικό κώδικα.

«Δεν τον αγαπάτε πια;» τη ρωτάει εκείνος. «Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτή η λέξη, για μένα, μια λέξη υπάρχει μόνο, αγωνία» θα του απαντήσει εκείνη.

Μέσα από τα λόγια της Κάτιας συμπυκνώνονται τα υπαρξιακά αδιέξοδά του, έργο της Λούλας Αναγνωστάκη. Οι αγωνίες μιας γενιάς, που έμαθε να επιβιώνει με ήττες, το τραύμα της μοναξιάς και τις ενοχές της.

«Τα θερινά σινεμά» του Κάου Μπόι της ελληνικής μουσικής έριξε την αυλαία του πάρτι. Το κομμάτι που σημάδεψε όσο κανένα τον Λουκιανό Κελαηδόνη ακούγεται από το laptop του σκηνοθέτη κι όλοι οι ηθοποιοί ακολουθούν τους νοσταλγικούς στίχους παρασύροντας κι εμάς που τους παρακολουθούμε από την πλατεία.

prova stathakopoulou mermigis texnes plus 5

 

Όλα όσα διαδραματίζονται παρακολουθεί με καχυποψία, ακουμπισμένος στη γωνία της σκηνής, ο Αγησίλαος Μικελάτος, ο γιος της Κάτιας, ο Μιχάλης. Λίγο αργότερα θα κάνει την είσοδό του στη σκηνή και με βρεγμένο από τη βροχή μαλλί, ο Κώστας Νικούλι, στον ρόλο του Γιαννούκου.

Ο Μάνος Καρατζογιάννης πατά πάλι το play, επιλέγοντας ένα κομμάτι που δένει μοναδικά με την πολιτική κατάσταση που σχολιάζει η Αναγνωστάκη στο έργο. Έτσι από τα ηχεία του υπολογιστή, ακούγεται «Η Katyusha του ΚΚΕ» που κυκλοφόρησαν το 2015, ο Γιάννης Αγγελάκας κι ο Τζίμης Πανούσης και δημιούργησε μεγάλες αντιδράσεις, καθώς πρόκειται για μια παράφραση του ρωσικού τραγουδιού (Κατιούσα) που ήταν και ο αντάρτικος ύμνος του ΕΑΜ.

Ο νεαρός ηθοποιός φτάνει με ορμή στο κέντρο της σκηνής και σαν άλλος χούλιγκαν γηπέδου τραγουδά δυνατά βγάζοντας παράλληλα και την μπλούζα του:

«Με τις κάλπικες επιδοτήσεις

τους μισθούς ντροπής των βουλευτών

πλάι πλάι μαζί με χρυσαυγίτες

ορντινάντσα των καπιταλιστών»

 

 prova stathakopoulou mermigis texnes plus

 

Αυτή είναι μια μικρή γεύση από την πρόβα της σκηνής του πάρτι, από το αγαπημένο έργο της Λούλας Αναγνωστάκη που ανεβαίνει από το Θέατρο Σταθμός, τιμώντας τη μνήμη της σπουδαιότερης μεταπολεμικής συγγραφέως.

Η υπόθεση του έργου λίγο-πολύ γνωστή:

Παραμονές των εκλογών η Κάτια, Αθηναία δημότης, έρχεται στην Αθήνα από την επαρχία για να ψηφίσει, διαταράσσοντας την καθημερινότητα του δεκαεννιάχρονου γιού της Μιχάλη. Από την παλιά της φίλη Μαρίκα μαθαίνει πως ο Μιχάλης έχει εγκαταλείψει τη σχολή, στην οποία φοιτά και πως ετοιμάζεται να φύγει για την Αμερική, αφήνοντας πίσω την έγκυο κοπέλα του Φανή.

Στην προσπάθειά της να μεταπείσει τον Μιχάλη έρχεται αντιμέτωπη μαζί του. Εκείνος την απειλεί ότι θα αυτοκτονήσει με ένα παράνομο όπλο, που βρέθηκε στα χέρια του από μια μυστήρια ιστορία παρανομίας, στην οποία φέρεται να είναι μπλεγμένος ο δεκαεξάχρονος αδελφός της Φανής, ο Γιαννούκος. Όλα θα συμβούν γρήγορα υπό την απειλή ενός όπλου που δε θα εκπυρσοκροτήσει ποτέ, αλλά θα αλλάξει τη ζωή των ηρώων για πάντα.

 

 

prova karatzogianis texnes plus

 

Τι έχουν, όμως, να μας πουν οι ηθοποιοί κι ο σκηνοθέτης της παράστασης για όσα μέλλει γενέσθαι στη σκηνή του θεάτρου Σταθμός;

Ο Μάνος Καρατζογιάννης, όπως είναι γνωστό, εδώ και χρόνια ασχολείται με την δραματουργία της Λούλας Αναγνωστάκη.

Ο ίδιος μας λέει: «Είναι δεκαπέντε χρόνια που μ’ απασχολεί ο συγγραφικός κόσμος της Αναγνωστάκη. Έχω παίξει σε τέσσερα έργα της κι έχω σκηνοθετήσει άλλα τέσσερα. Έχω βγάλει ένα βιβλίο από τις εκδόσεις Σοκόλη («Στην Πόλη της Λούλας Αναγνωστάκη»), έχω επιμεληθεί την έκδοση του Εντευκτηρίου κι έχω οργανώσει, μαζί με τη Δήμητρα Κονδυλάκη και τον Γρηγόρη Ιωαννίδη, την έκθεση που έγινε το καλοκαίρι στο Φεστιβάλ Αθηνών».

Τι συμβαίνει, όμως, στα έργα της και τον έκανε να εντρυφήσει τόσο πολύ στο συγγραφικό τη σύμπαν;

«Για μένα είναι ένα ρολόι η ίδια η Ανγνωστάκη, ένα ρολόι της ζωής μου. Της οφείλω πάρα πολλά ως σκηνοθέτης, ως ηθοποιός, ως μελετητής κι ως άνθρωπος. Γιατί είχαμε και προσωπική σχέση. Μ’ έναν μοναδικό τρόπο, κάθε φορά, που δοκίμαζα κάτι για πρώτη φορά συνδεόμουν μ’ ένα έργο της. Πρώτη φορά, δηλαδή, έπαιξα στο θέατρο τον Γιωργάκη στην «Κασέτα», πρώτη φορά που σκηνοθέτησα ήταν πάνω σε δικό της έργο, πρώτη φορά που έγραψα. Είναι σαν να με πήρε από το χέρι σ’ όλες αυτές τις πρωτόγνωρες για μένα εμπειρίες. Τώρα εδώ συμβαίνει να έχει φύγει από τη ζωή κι είναι η πρώτη φορά που ετοιμάζω παράσταση με εκείνη απούσα», εξομολογείται ο Μάνος Καρατζογιάννης.

Αλήθεια, όμως, πώς αισθάνεται που αυτή τη φορά δουλεύει ένα θεατρικό της κείμενο, ενώ εκείνη δεν είναι πια μαζί μας;

«Παίρνω μια απόσταση ώστε να την αντιμετωπίσω, ως αυτό που πραγματικά είναι, μια συγγραφέας αντάξια των μεγάλων ευρωπαϊκών φωνών. Για μένα, δηλαδή, δεν είναι μόνο μια Ελληνίδα συγγραφέας, είναι μια συγγραφέας ανάλογη του Τσέχωφ, του Άλμπι κ.λπ, είναι διεθνούς κλίμακας. Δεν είναι τυχαίο ότι κι ο Κουν εκεί την τοποθετούσε και συνέκρινε τον «ήχο του όπλου» με τα κείμενα της τσεχωφικής δραματουργίας ως προς την ευαισθησία και το χιούμορ του έργου», μου λέει με θαυμασμό για τη συγγραφέα.

Όσον αφορά το έργο σημειώνει: «Είναι ένα έργο που συμβολίζει πολύ τον χρόνο και την υπαρξιακή αγωνία γύρω από τον χρόνο που περνά. Γι’ αυτό και είδατε στις πρόβες ότι ακούγεται στην παράσταση το τραγούδι του Λουκιανού Κηλαηδόνη «Τα θερινά σινεμά» που έχει επιλέξει η ίδια για τα νιάτα που περνούν. Είχε μια ιδιαίτερη σχέση με τον χρόνο, αλλά και την ελευθερία. Πώς διαχειριζόμαστε τον χρόνο; Τι επιλογές κάνουμε σε ιδιωτικό και δημόσιο επίπεδο;»

Ο σκηνοθέτης είχε μια πολύ ιδιαίτερη σχέση με τη Λούλα Αναγνωστάκη. Του ζητώ, λοιπόν, να μοιραστεί μαζί μας κάτι από όλα αυτά που θα κρατάει για πάντα στην καρδιά του και συγκινημένος μου λέει: «Είναι πάρα πολλά… Αν υπήρχε άνθρωπος, ο οποίος να μπορούσε να σου δώσει την πιο γήινη συμβουλή αυτός ήταν η Λούλα. Ήξερες ότι είχες κάτι κι εκείνη θα σε συμβούλευε για το καλύτερο, με μια μοναδική ψυχραιμία. Ενώ είχε η ίδια αυτή την αγωνία που εκφράζει κι η Κάτια μέσα στο έργο και της ανυπέρβλητης ευαισθησίας, είχε, παράλληλα, μια πολύ σωστή σύνδεση με την πραγματικότητα. Επίσης, είχε μοναδικό χιούμορ η Λούλα. Κυρίως, όμως, αυτό που θα θυμάμαι είναι ότι ήταν η ίδια και στη δημόσια και την ιδιωτική της ζωή. Αυτό είναι κάτι πολύ σπάνιο, το έχω συναντήσει σ’ ελάχιστες περιπτώσεις καλλιτεχνών στην Ελλάδα, μια από αυτές ήταν εκείνη κι ο Μάνος Ελευθερίου. Άνθρωποι, οι οποίοι αυτό που έδειχναν ήταν και στην πραγματικότητα, όσο κοντά και να πήγαινες δεν έβλεπες κάτι διαφορετικό. Επίσης, είχε μια φοβερή διαίσθηση ως άνθρωπος, σε κοιτούσε κι ένιωθες ότι έφτανε πολύ βαθιά».

Στον Μάνο Καρατζογιάννη, όμως, δεν λείπει μόνο η συγγραφέας κι ο Μάνος Ελευθερίου: «Σίγουρα η παράσταση ανεβαίνει έναν χρόνο μετά τον θάνατο της Λούλας Αναγνωστάκη, αλλά είναι πολύ στη σκέψη μου κι η Χρύσα Σπηλιώτη, με την οποία παίζαμε μαζί σ’ αυτό το έργο πριν μια δεκαετία. Θα το γράψω και στο πρόγραμμα», μου λέει εμφανώς συγκινημένος και γι’ αυτή την απώλεια.

pegi stathakopoulou texnes plus

 

Η Πέγκυ Σταθακοπούλου έρχεται, για πρώτη φορά, στην καριέρα της αντιμέτωπη με έργο της Αναγνωστάκη και δηλώνει ενθουσιασμένη με την ηρωίδα της: «Η Κάτια είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες θεατρικές ηρωίδες. Γιατί είναι ένα πλάσμα, το οποίο φέρει θεατρικά πολλές στιγμές από ηρωίδες της παγκόσμιας δραματουργίας. Υπάρχουν στιγμές, που αισθάνεσαι ότι έχει κάτι από τις ηρωίδες του Τέννεσι Ουίλιαμς, άλλες φορές σου θυμίζει τη Νόρα, άλλες διακρίνεις τσεχωφικά στοιχεία. Είναι μια ύπαρξη πάρα πολύ ευάλωτη κι εύθραυστη, γι΄ αυτό τον λόγο έχει και μια ιδιαίτερη σχέση με το αλκοόλ. Αναζητά την ελευθερία της με κάθε τρόπο, αλλά ανήκει σ’ αυτή την κατηγορία των ανθρώπων που είναι κουρασμένοι κι αδύναμοι, ώστε να αλλάξουν τη ρότα της ζωής τους».

Τι θα ήθελε, λοιπόν, να αλλάξει η Κάτια; «Τα πάντα! Να φύγει μακριά να ζήσει ελεύθερη. Να μεγαλώσει τα παιδιά της, έξω από το πολύ συγκεκριμένο πρότυπο της οικογένειας, του σχολείου, των σπουδών. Ονειρεύεται το “ανέφικτο” και συνθλίβεται από αυτή τη ζωή. Μ’ αφορμή τη σχέση της με τον γιό της. Εγώ νομίζω, ότι αν δεν ήταν αυτή η σχέση της μαζί του τόσο καταλυτική, ώστε να την οδηγούσε στο θάνατο, σίγουρα θα υπήρχε κάτι άλλο που θα την συνέτριβε. Είναι από αυτά τα πλάσματα που τελικά συνθλίβονται στο τέλος», μου λέει η ίδια, επισημαίνοντας ότι «οι αλλαγές όσο δύσκολες και αν είναι στην πραγματικότητα είναι η ίδια η ζωή».

Όσον αφορά το οιδιπόδειο σύμπλεγμα και τον τρόπο που φωτίζεται από την ερμηνεία της μέσα στο έργο, η Πέγκυ Σταθακοπούλου δηλώνει: «Νομίζω ότι όπως είναι γραμμένο το κείμενο κι όπως υποστηρίζεται από την ίδια την Αναγνωστάκη, μοιραία είναι πολύ ανάγλυφο. Το ζήτημα είναι η δοσολογία πάνω στην οποία πατάς και πόσο σ’ ενδιαφέρει να του βάλεις έναν προβολέα που θα το έχει σαν υπότιτλο ή θα το αφήσεις να αιωρείται. Γιατί έτσι κι’ αλλιώς στη σχέση των ανθρώπων και δη στις οικογενειακές σχέσεις και, μάλιστα,στη σχέση της μητέρας με τα παιδιά της υπάρχουν ποιότητες αισθημάτων που δεν μπορείς να τις ονομάσεις. Και το λέω κι ως μητέρα που έχω κόρη».

prova o ixos tou opolou texnes plus

Τον Σταύρο Μερμήγκη, θα τον απολαύσουμε σε μια μόνο σκηνή της παράστασης, στο πάρτι: «Ο Ηλίας είναι ένα πρόσωπο κάποιας ηλικίας, έχει σχέση με τη Μαρίκα, τη φίλη της Κάτιας και νομίζω πως, γενικά, τα έχει χαμένα μέσα σ’ αυτή την κατάσταση», μου επισημάνει.

Όσον αφορά την πολιτική κατάσταση της χώρας από τη δεκαετία του 1980, όταν και διαδραματίζεται το έργο μέχρι σήμερα, ο ίδιος μου επισημαίνει: «Η πολιτική κατάσταση έχει αλλάξει. Δεν μπορώ να πω ότι είναι ακριβώς ίδια. Τουλάχιστον, έχουμε περισσότερη γνώση για το τι πραγματικά συμβαίνει, ενώ τότε ήμασταν πιο ιδεολόγοι. Μιλάμε για εποχές και τώρα και σήμερα με φρούδες ελπίδες. Μας παραμυθιάζουν και δημιουργούν στο μυαλό μας μια ουτοπία, η οποία ποτέ δεν έρχεται».

vasiliki troufakou texnes plus

 

Η Τζένη Σκαρλάτου, η Μαρίκα της παράστασης, σημειώνει για τον ρόλο της: «Η Μαρίκα είναι η παιδική φίλη της Κάτιας, είναι αντισυμβατική και απελευθερωμένη. Δεν έχει παντρευτεί και διατηρεί, παράλληλα, σχέση με τον γιο της φίλης της, τον Μιχάλη κι έναν συνομήλικο της. Συναντιέται, για πρώτη φορά, με τη φίλη της μετά από καιρό κι υπάρχει η χαρά της επανασύνδεσης, αλλά υπάρχει και το πρόβλημα με το παιδί που θέλει να φύγει και το οποίο και οι δύο γυναίκες αγαπάνε, με διαφορετικό τρόπο βέβαια. Υπάρχει, όμως, και μια κριτική στάση της Μαρίκας απέναντι στην Κάτια».

Τι γοητεύει την ίδια σ’ αυτό το έργο;

«Το συγκεκριμένο έργο είναι, όσο κι αν ακούγεται κλισέ, διαχρονικό, γιατί άπτεται των ανθρωπίνων σχέσεων. Παρ’ όλο που έχει νύξεις για το πολιτικό status της εποχής που είναι γραμμένο, άνετα μπορείς να το μεταφέρεις και σε μια πιο σύγχρονη εποχή, γιατί εκεί που εστιάζει είναι οι ανθρώπινες σχέσεις και, κυρίως, αυτή η δισεπίλυτη σχέση μάνας και γιού»

agisilaos mikelatos texnes plus

 

Ο Αγησίλαος Μικελάτος, ερμηνεύει τον ρόλο του Μιχάλη κι είναι, η όπως μας είπε, η πρώτη φορά που έρχεται σε επαφή με κάποιο έργο της Λούλας Αναγνωστάκη. «Αυτό που βλέπω είναι ότι έχει στη γραφή της κάτι πολύ λοξό. Οι χαρακτήρες της, ο τρόπος που γράφει είναι πολύ άμεσος. Τα πολιτικά σχόλια που κάνει, γίνονται όλα με το γάντι, είναι όλα από κάτω».

«Όλοι οι ήρωες της Αναγνωστάκη δεν ζητούν κάτι, το απαιτούν. Ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Η κυρίαρχη επιθυμία του Μιχάλη είναι να φύγει, να εξαφανιστεί, να μην υπάρχει. Σ’ ένα πολύ κομβικό σημείο του έργου λέει: ‘’Μακάρι να ήμουν αόρατος”. Είναι όλοι πάνω του, δέχεται πιέσεις από παντού κι έτσι η φυγή είναι η μόνη λύση για εκείνον. Ανοίγει, συνεχώς, θέματα και δεν κάθεται να τα αντιμετωπίσει. Αυτό που έχει μάθει να κάνει είναι να σηκώνεται και να φεύγει. Ο υπερστόχος του είναι η Αμερική, ως κάτι πολύ μακρινό και πολύ χαοτικό».

prova agisilaos milelatos texnes plus

 

Αλήθεια όμως πόσο έχει αλλάξει η πολιτική κατάσταση από τη δεκαετία του ’80, όταν και γράφτηκε το έργο;

«Νομίζω ότι δεν έχουν αλλάξει τα πράγματα. Δεν διαφέρει σε κάτι γι’ αυτό το λόγο και το έργο έχει αυτό το άχρονο στοιχείο, γεγονός που το κάνει και διαχρονικό», επισημαίνει ο Αγησίλαος Μικελάτος.

1C6A9210 1

Αντίθετα η Βασιλική Τρουφάκου είναι η μόνη από τον θίασο, που έρχεται αντιμέτωπη για τρίτη φορά στην καριέρα της με έργο της Αναγνωστάκη (μετά την «Παρέλαση» και το καλοκαιρινό «Εργοστάσιο» στο Φεστιβάλ Αθηνών). «Μ’ αφορμή αυτό το έργο είπαμε ότι θέλουμε να συνεργαστούμε ξανά με τον Μάνο με διαφορετικό τρόπο τώρα, (μαζί είχαν παίξει στην «Παρέλαση» σε σκηνοθεσία Ένκε Φεζολάρι). Είναι ένα καινούργιο κι άγνωστο έργο, αλλά όταν επανέρχεσαι σ’ έναν χαρακτήρα που έχεις δουλέψει, μπαίνεις ξανά στο δικό του σύμπαν κι αυτό έχει ένα ενδιαφέρον, γιατί ξανασυστήνεσαι με κάτι διαφορετικό αλλά που έχει μια κοινή ρίζα. Αυτό είναι κάτι πολύ ενδιαφέρον για τον ηθοποιό. Μου έχει συμβεί και μ’ άλλους συγγραφείς, όπως ο Ίψεν, γιατί επανέρχεσαι στην ίδια βάση, αλλά φυσικά ερευνάς κάτι διαφορετικό, γιατί είναι άλλοι ήρωες και άλλες ιστορίες».

Η ίδια δείχνει να έχει, ήδη, βάλει στην καρδιά της τη Φανή. Μου λέει χαρακτηριστικά: «Η Φανούλα είναι ένα πολύ ερωτευμένο κορίτσι. Τίμιο με πολύ συμπαγή χαρακτήρα και μια ακλόνητη ιδεολογία, που προσπαθεί μέσα σ’ αυτό το χάος, που περιγράφει η Λούλα Αναγνωστάκη, δηλαδή μιας καινούργιας θέσης πραγμάτων, μιας ρευστότητας που υπήρξε μεταπολεμικά, να επιβιώσει».

prova skarlatou oskar

 Παρόν στην πρόβα και ο αξιαγάπητος Όσκαρ, εδώ με την Τζένη Σκαρλάτου

 

Πιστεύει, όμως, ότι αυτή τη «μεταπολεμική ρευστότητα» την έχουμε αφήσει πίσω σήμερα; «Νομίζω ότι ακόμα ανιχνεύουμε …Δεν ξέρουμε που ακριβώς πατάμε».

Όσο για την εγκυμοσύνη της επί σκηνής μας επισημαίνει: «Ένα από τα πρώτα πράγματα, που είπα στις πρώτες συναντήσεις είναι ότι είναι τρομερό πως αυτή η κοπέλα είναι έγκυος με μια ανειλημμένη απόφαση να ευδοκιμήσει αυτή η εγκυμοσύνη και στην πραγματικότητα κανείς δεν ασχολείται μ’ αυτό. Όλοι όταν το ακούν, κάπως το παρακάμπτουν και νομίζω ότι έχει και συμβολική σημασία. Διότι, όταν στη δραματουργία επιλέγει ο συγγραφέας ένα τέτοιο γεγονός, συνήθως μ’ έναν τρόπο περιστρέφονται τα πράγματα γύρω από αυτό. Αντίθετα, εδώ υπάρχει μια εγκυμοσύνη, την οποία αγνοούν όλοι. Σαν να μην σχετίζεται κανείς τους μ’ αυτό το γεγονός»

prova kostas nikolouli texnes plus

 

Ο Κώστας Νικούλι, τον οποίο οι περισσότεροι θυμόμαστε από τη βραβευμένη ταινία του Πάνου Κούτρα, Xenia, μου συστήνει τον ήρωά του: «Υποδύομαι τον Γιαννούκο, τον αδερφό της Φανής και κολλητό του Μιχάλη. Στο έργο τον παρακολουθούμε να μπλέκει σε μια ιστορία μ’ ένα όπλο, το οποίο βρέθηκε στα χέρια του από έναν άνδρα. Ο ίδιος ο Γιαννούκος αποκαλύπτει ότι αυτός ήταν ένας πολύ σημαντικός άνθρωπος με α κεφαλαίο. Μέσα από αυτή την ιστορία του όπλου αλλάζει η ζωή του και καταλαβαίνει ότι μπορεί να κάνει τα πράγματα μόνος του, ανεξάρτητος από τους υπόλοιπους. Ταυτόχρονα, όμως, χάνει κι έναν φίλο, τον Μιχάλη, τον μόνο άνθρωπο, που σεβόταν και που ‘’σερνόταν” από πίσω του, όπως αναφέρει και ο ίδιος».

 

prova karatzogiannis stathakopoulou texnes plus

 Το έργο σηματοδότησε την τελευταία σκηνοθετική δουλειά του Κάρολου Κουν, στο Θέατρο Τέχνης, το 1987, με τους: Ρένη Πιττακή, Στράτο Τζώρτζογλου, Κλέωνα Γρηγοριάδη, Μίμη Κουγιουμτζή, κ.ά.

«Ο ήχος του όπλου», όπως έλεγε ο ίδιος ο ιδρυτής του Θεάτρου Τέχνης στην τελευταία συνέντευξή του («Το Βήμα», 8.2.1987) «δεν ακούγεται ούτε μία φορά στη σκηνή. H συχνή αναφορά στο αντικείμενο αυτό που σκοτώνει, εισβάλλει βίαια στον φανταστικό κόσμο των ηρώων του έργου και το μήνυμα που εκτοξεύεται από την κοίτη της γλώσσας είναι μια συνεχής απειλή…»

prova mermigis texnes plus

 Η παράσταση θα κάνει πρεμιέρα στο Θεάτρο Σταθμός στις 9 Νοεμβρίου. 

Η προπώληση έχει ξεκινήσει. Κλείστε το εισιτήριο σας εδώ. 

Την αποκλειστική φωτογράφιση για το texnes-plus έκανε ο Κοσμάς Ινιωτάκης. 

Κείμενο: Γιώτα Δημητριάδη

 

Από τη Γιώτα Δημητριάδη

Τι κι αν βρίσκονται ή έχουν ξεπεράσει την όγδοη δεκαετία της ζωής τους; Μοιάζουν τόσο ακμαίοι στη σκηνή, συνεχίζοντας να μας χαρίζουν στιγμές συγκίνησης αλλά και γέλιου. Καλλιτέχνες, οι οποίοι επιβεβαιώνουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την άποψη ότι: «Η ηλικία είναι για να γράφεται στην ταυτότητα, για κανέναν άλλο λόγο».

Ξεχωρίσαμε εφτά ενεργούς ηθοποιούς, οι οποίοι δεν θέλουμε να συνταξιοδοτηθούν ποτέ.

 

antonopoulos

Άγγελος Αντωνόπουλος

Ένα μικρό και ταυτόχρονα σπουδαίο μάθημα για τη σκηνική αμεσότητα, δίνει ο Άγγελος Αντωνόπουλος με την ερμηνεία του στον μονόλογο του Χάουαρντ Ζιν «Ο Μάρξ στο Σόχο», ο ίδιος αυτή τη φορά υπογράφει και τη σκηνοθεσία της παράστασης. Άμα τη εμφανίσει στη σκηνή του θεάτρου Άλμα, δεν μπορεί παρά να σε καθηλώσει με το πηγαίο χιούμορ του και τη συγκινητική ερμηνεία του.

timima mixalakopoulos texnes plus

Γιώργος Μιχαλακόπουλος

Δεν είναι τυχαίο ότι το «Τίμημα» του Α. Μίλλερ από την περσινή σεζόν σπάει τα ταμεία. Ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος έχει εξαργυρώσει και μόνο με τη συμμετοχή του σε μια παράσταση την προσέλευση των θεατρόφιλων.

Ως Γκρέγκορι Σόλομον μοιάζει να ζει τον ρόλο του ηλικιωμένου εκτιμητή επίπλων υιοθετώντας την απαραίτητη ειρωνεία και τον σαρκασμό του ανθρώπου που τα έχει δει και τα ξέρει όλα, εκφράζοντας έτσι τις αλήθειες χωρίς περιστροφές κι αποζητώντας, παράλληλα, να ρουφήξει και την τελευταία σταγόνα ζωής.

Κρατάμε τη συμβουλή, που ο ίδιος δίνει στους νέους ηθοποιούς στο υπέροχο «γράμμα σε ένα νέο ηθοποιό» : «Η κάθε παράστασή σου πρέπει να κρύβει ένα ξεχωριστό ταξίδι, που ξέρεις, έχεις διαβάσει τους χάρτες σου αλλά δεν πρέπει να ξεχάσεις στη διαδρομή σου, να τους πετάξεις μαζί με τις πυξίδες σου και να κρατήσεις μόνο για οδηγό και συντροφιά σου τα άστρα, τους ανέμους που θα συναντήσεις. Τότε θα είσαι δημιουργικός, πειθαρχημένος, απρόβλεπτος»

fertis 570 teliko

Γιάννης Φέρτης

Οι θαυμάστριές του συνεχίζουν να δηλώνουν «ερωτευμένες» μαζί του, μοιάζει σαν τη τετριμμένη φράση που λέμε για το «παλιό καλό κρασί»: δεν μεγαλώνει, ωριμάζει και παραμένει γοητευτικός.

Την προηγούμενη σεζόν τον απολαύσαμε στους «Ήρωες» του Γάλλου δραματουργού Gerald Sibleyras σε σκηνοθεσία Νικίτα Μιλιβόγεβιτς. Η παράσταση συνεχίζεται για δεύτερη σεζόν στο θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου.

Εκεί με τον ρόλο του απόστρατου στρατιωτικού Φερνάν κερδίζει με ευκολία το κοινό χάριν της λιτής κι άμεσης ερμηνείας του.

tsakiroglou texnes plus

Νικήτας Τσακίρογλου

Γιάννης Φέρτης και Νικήτας Τσακίρογλου ήταν χάρμα οφθαλμών και στο έργο «Από τη σιωπή ως την άνοιξη», του Λεωνίδα Προυσαλίδη, μια παράσταση που σκηνοθέτησε η Λίλλη Μελεμέ. Η εμπειρία τους μαζί με την εξαιρετική τους χημεία είχε αποδώσει ένα αξιομνημόνευτο θεατρικό αποτέλεσμα.

Η «Αντιγόνη» σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη παίχτηκε για δύο καλοκαιρινές σεζόν σ’ όλη την Ελλάδα. Εκεί ο Νικήτας Τσακίρογλου μας χάρισε έναν στιβαρό Κρέοντα, αποδίδοντας αριστοτεχνικά τον αλαζόνα και στην συνέχεια χαμένο βασιλιά, αποδεικνύοντας το υποκριτικό του κύρος.

Από τις 7 Νοεμβρίου θα τον απολαύσουμε στην «Προσωπική Συμφωνία» του Ρόναλντ Χάργουντ, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μυλωνά στο Από Μηχανής Θέατρο.

markos vamvakaris

Θανάσης Παπαγεωργίου

Θα ήταν πρακτικά αδύνατον, έστω και να αναφέρουμε όλες τις σπουδαίες ερμηνείες του. Αυτό που μπορούμε να τονίσουμε όμως είναι πως, αν δεν είδατε ακόμη τον μονόλογο «Εγώ, ο Μάρκος Βαμβακάρης», όπου ο Θανάσης Παπαγεωργίου αυτοσκηνοθετείται στη σκηνή του ιστορικού θεάτρου Στοά. Σπεύσατε!

Χωρίς υπερβολή ο σημαντικός θεατράνθρωπος προσφέρει ένα ρεσιτάλ ερμηνείας. Η ζωή του σπουδαίου ρεμπέτη ζωντανεύει κι ο ίδιος με αφοπλιστική σκηνική απλότητα, έχοντας ως μοναδικό συμπρωταγωνιστή το μπουζούκι του φωτίζει άγνωστες στιγμές από την προσωπική ζωή του μουσικού.

«Ο άνθρωπος, για να λέγεται αληθινός άνθρωπος, πρέπει να έρχεται στη θέση του άλλου, του ομοίου του», θα πει μεταξύ άλλων ο Μάρκος, ο οποίος «υπόφερνε» στη ζωή και το έβγαζε στην «πενιά»…

vogiatzis 646x384

Γιάννης Βογιατζής

Νομίζω ότι δεν θα ξεχάσω ποτέ τη νεανική ορμή και τη χαρά που σου μετέδιδε, όταν πριν μερικά χρόνια έτρεχε ως Τάσος, στους διαδρόμους του REX στη μαγική «Γκόλφω» του Νίκου Καραθάνου. Από τότε δεν σταμάτησε να μας εκπλήσσει και μ’ άλλες ερμηνείες του, στο Εθνικό, στη Στέγη, στην Επίδαυρο. Από τις 10 Νοεμβρίου, θα τον απολαύσουμε στην κεντρική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου και στο «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε» του Λουίτζι Πιραντέλλο, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μαυρίκιου.

visinokipos 6 texnes plus

Γιώργος Μπινιάρης

Στην ίδια παράσταση είχαμε απολαύσει και τον νεότερο συνάδελφό του Γιώργο Μπινιάρη, ο οποίος πέρσι μας συγκίνησε ως παππούς Έκνταλ στην «Αγριόπαπια» του Ίψεν σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου. Δύσκολα, όμως, ξεχνάει κανείς και την καθηλωτική ερμηνεία του στο αργολικό κοίλον της Επιδαύρου στην παράσταση «Άσκηση Επίδαυρος - Σύσσημον» του Σίμου Κακάλα, όταν εισήρθε στη σκηνή για να αφηγηθεί ένα παραμύθι για το Άρς Αρσινό.

Από τις 24 Οκτωβρίου αναμένουμε να τον δούμε στον «Βυσσινόκηπο» του Τσέχωφ, που θα σκηνοθετήσει ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης στο Θέατρο Χόρν.

Tο όνομά του είναι γραμμένο με λατινικούς χαρακτήρες και σε ξενίζει. Στη συνέχεια, κάνοντας μια μικρή αναζήτηση, ανακαλύπτεις πως ο Angelo Tsarouchas, είναι Ελληνοκαναδός. 
Αρκεί μια συζήτηση μαζί του και οι εκπλήξεις για τα όσα έχει κάνει στην καλλιτεχνική του πορεία, διαδέχονται η μια την άλλη: οι  συνεργασίες του με τους Ρόμπερτ ΝτεΝίρο, Αλ Πατσίνο και Ράσελ Κρόουλ και ο γύρος του κόσμου πέντε φορές είναι μόνο μερικές από τις πιο τρανταχτές.
Ο ίδιος αποδέχτηκε την πρόσκλησή του ταλαντούχου Γιώργου Χατζηπαύλου και από τις 2 μέχρι τις 5 Νοεμβρίου ετοιμάζεται για ένα μίνι τουρ στην πατρίδα των γονιών του με την παράσταση «Stand Up Comedy Special», με την οποία οι δύο stand up comedians υπόσχονται γέλιο μέχρι δακρύων!
Angelos Tcharouxas texnes plus sunenteuksi
 
Πώς από ταξιδιωτικός πράκτορας ξεκινήσατε  να ασχολείστε  με το Stand up Comedy;
 Ήμουν κομμάτι της τουριστικής βιομηχανίας στον Καναδά. Ξεκίνησα από απλός ταξιδιωτικός πράκτορας στο να έχω το δικό μου γραφείο με 14 άτομα προσωπικό. Μέσα σε έναν χρόνο διαλύθηκε ο γάμος μου, πέθανε ο πατέρας μου και έχασα την επιχείρηση μου, οπότε μετακόμισα στο Τορόντο και ξεκίνησα το stand up. Από τότε δεν το έχω μετανιώσει καθόλου!
 
Με πατέρα από την Σπάρτη και μητέρα από τη Λέσβο, πόσο έχει επηρεάσει η ελληνική κουλτούρα τον τρόπο σκέψης σας και την καλλιτεχνική σας υπόσταση;
  Την επηρέασε πολύ! Οι γονείς μου είναι από πολύ ξεχωριστές περιοχές της Ελλάδος. Πάντα λέω ότι πήρα το χιούμορ μου από την μητέρα μου γιατί οι νησιώτες είναι πιο χαλαροί και αστείοι και την τόλμη από τον πατέρα μου γιατί οι Σπαρτιάτες είναι πιο πολύ της νοοτροπίας «Τι κοιτάς; Άντε και γαμήσου!» (γέλια)
 
Πώς σας φαίνεται που με την παράσταση θα κάνετε ένα μινι –tour στην Ελλάδα;
Είναι πρόκληση για μένα γιατί θα περιοδεύσω στην Ελλάδα λέγοντας στους Έλληνες πώς είναι να είσαι Έλληνας εκτός Ελλάδος! Πιστεύω ότι οι περισσότεροι θα το πιάσουν γιατί όλοι έχουμε συγγενείς που έχουν μεταναστεύσει κι απλά εγώ είμαι ένας από αυτούς και επέστρεψα να τους πω πώς είναι εκεί έξω! 
 
Πώς προέκυψε η συνεργασία σας με τον Γιώργο Χατζηπαύλου;
 Ο Γιώργος και εγώ μοιραζόμαστε τον ίδιο διοργανωτή στην Αγγλία, τον Ιάσωνα Καλδή, και τελευταία φορά που ήμουν εκεί είχαμε συζητήσει να κάνω μία περιοδεία στην Ελλάδα. Ο Χατζηπαύλου είναι ένας πολύ αστείος τύπος και νομίζω ότι κι οι δύο μας ανυπομονούμε να δουλέψουμε ο ένας με τον άλλο γιατί έχουμε πολύ διαφορετικό στυλ κωμωδίας. Είμαι σίγουρος ότι θα έχει πολύ πλάκα αυτή η συνεργασία!
 
Θα μας παρουσιάσετε την καινούρια σας παράσταση με τίτλο «Appetite for Discussion», η οποία μεταξύ άλλων αναφέρεται και στην ελληνική οικογένεια. Γιατί πιστεύετε ότι είναι τόσο ξεχωριστή και μας προκαλεί γέλιο;
 
Διότι στην Ελλάδα είναι απλά μία οικογένεια σαν όλες τις άλλες αλλά στον υπόλοιπο κόσμο η μέση οικογένεια δεν είναι σαν την ελληνική! Τρώμε διαφορετικά, είμαστε πιο φιλόξενοι, μοιραζόμαστε τα πάντα κι όταν έχουμε κάτι να πούμε, απλά το λέμε. Και αυτές τις διαφορές τις βρίσκω πολύ αστείες ειδικά αν κάνεις την σύγκριση με τον υπόλοιπο κόσμο. Είμαστε αυτοί που είμαστε και δεν απολογούμαστε για αυτό!
 
Πώς διαλέγετε το υλικό  για τις παραστάσεις σας;
Αν θες το πιστεύεις αλλά πολλές φορές δεν ξέρω ακριβώς τι θα πω μέχρι να ανέβω στη σκηνή. Βλέπω το κοινό κι απλά καταλαβαίνω σε ποια κατεύθυνση θα το πάω για να τους κάνω να γελάσουν! 
 
Οι Έλληνες ή οι Αμερικανοί γελούν πιο εύκολα;
 Κι οι δύο λαοί είναι καλό κοινό αλλά έχω διαπιστώσει ότι οι Έλληνες τα πιάνουν πιο εύκολα από τους Αμερικάνους. Όταν έχεις την ίδια νοοτροπία βοηθάει να συνδέεσαι με το κοινό καλύτερα. Και οι Έλληνες πιάνουν τον σαρκασμό πιο εύκολα! 
 
Έχετε κάνει πέντε φορές  το γύρω του πλανήτη. Υπάρχει ένας κοινός παγκόσμιος κώδικας για το γέλιο; Αν ναι, με τι γελάμε όλοι οι άνθρωποι;
Αναλόγως σε τι κοινό παίζεις. Έχοντας ελληνική κληρονομιά μου επιτρέπει να συνδεθώ με οποιοδήποτε κοινό, γιατί κάθε κοινό έχει κάτι ξεχωριστό, οπότε για μένα ένα καλό αστείο είναι παγκόσμιο αρκεί να το παρουσιάσεις με έναν τρόπο ώστε το κοινό να καταλάβει για ποιο πράγμα μιλάς. Ή τουλάχιστον ελπίζεις ότι θα το πιάσουν!(γέλια)
 
Έχετε συνεργαστεί με σπουδαίους ηθοποιούς ανάμεσά τους οι: Ρόμπερτ ΝτεΝίρο, Αλ Πατσίνο και Ράσελ Κρόουλ. Τι κρατάτε από αυτές τις συνεργασίες;
Ήμουν πολύ τυχερός ως ηθοποιός που δούλεψα με όλους αυτούς τους σταρ. Το ένα πράγμα που κράτησα ήταν να μελετήσω την τεχνική τους. Είναι το καλύτερο «σχολείο», το να είσαι εκεί στο πλατό και να το βλέπεις μπροστά σου live!
 
Εσείς με τι γελάτε στην καθημερινότητά σας;
Με το ότι οι άνθρωποι κάνουν συνεχώς τις ίδιες βλακείες περιμένοντας διαφορετικά αποτελέσματα. Επίσης η κόρη μου με κάνει και γελάω καθημερινά. Μου λέει ότι θέλει να γίνει κωμικός και της λέω γίνε γιατρός ή δικηγόρος, όχι κωμικός! 
 
tsarouchas viva tour947 288
Η παράσταση του Γιώργου Χατζηπαύλου θα είναι στα ελληνικά ενώ του Angelo Tsaroucha στα αγγλικά.
Στάσεις περιοδείας
Οι σταθμοί της περιοδείας των δύο κωμικών:
Δευτέρα 2 Νοεμβρίου ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΙΟΝ (ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ) 
Σάββατο 3 Νοεμβρίου  CINE STUDIO (ΗΡΑΚΛΕΙΟ) 
Κυριακή 4 Νοεμβρίου ΘΕΑΤΡΟ ACT (ΠΑΤΡΑ) 
Δευτέρα 5 Νοεμβρίου  Θέατρο Βέμπο (ΑΘΗΝΑ)
Τιμή εισιτηρίου: 12 ευρώ 
Προπώληση: 10 ευρώ
 

Από τη Γιώτα Δημητριάδη

Ο Στέλιος Δημόπουλος ανήκει στη dream-team της παράστασης «Εθνικός Ελληνορώσων» που συνεχίζεται για δεύτερη σεζόν, με επιτυχία, στο Από Μηχανής Θέατρο.

Στο έργο του Αντώνη Τσιοτσιόπουλου, το οποίο σκηνοθέτησε μοναδικά ο Γιώργος Παλούμπης, ο Στέλιος ερμηνεύει τον ρόλο του Μανώλη «ένα ρόλο σύμβολο μιας ολόκληρης γενιάς. Των παιδιών του μαζί τα φάγαμε. Των παιδιών που γαλουχήθηκαν με ενοχικό σύνδρομο ότι αυτά έφταιγαν. Των παιδιών που από πτυχιοθήρες εν μια νυκτί τους ενημέρωσαν ότι δουλειές δεν υπήρχαν και ότι θα βάζαν τα πτυχία στον κ@λo τους. Μέλος των οποίων είμαι και εγώ», όπως μας επισημαίνει ο ίδιος.

Σ’ ένα time-out της παράστασης είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε μαζί του και όπως θα συνειδητοποιήσετε και εσείς ο Στέλιος δεν μασάει τα λόγια του , τολμά να μας εκφράσει ελεύθερα τη γνώμη του και εύχεται «καλή χώνεψη» σ’ όποιον σοκάρεται με την αλήθεια.

 

ethnikos ellinoroswn texnes plus

Επέστρεψες στο θέατρο μετά από ένα ατύχημα με τη μηχανή. Τι αποκόμισες από αυτή τη δύσκολη εμπειρία;

Το ατύχημα με βρήκε σε μια περίοδο τρομακτικής σωματικής και πνευματικής πίεσης. Το πόδι μου κινδύνευσε 3 φορές για ακρωτηριασμό και πέρασα από την απόλυτη υπερδραστηριότητα στην απόλυτο αδράνεια με μπόνους έναν έξω-σκελετό και κάπου 14 βίδες που διαπερνούσαν το κορμί μου. Όταν ένας υποτυπωδώς σκεπτόμενος άνθρωπος αντιληφθεί στην ουσία του την τυχαιότητα του να είσαι ζωντανός, το λιγότερο που μπορεί να συμβεί είναι η απόλυτη αναθεώρηση της βιοθεωρίας του για τη ζωή. Στο ατύχημα αυτό χρωστάω την απόλυτη ωρίμανση μου κατά μια δεκαετία.

Γιατί πιστεύεις ότι η παράσταση «Εθνικός Ελληνορώσων» κέρδισε το παιχνίδι με το κοινό και συνεχίζεται για δεύτερη σεζόν;

Ο Εθνικός Ελληνορώσων είναι ένα σπουδαίο νεοελληνικό κείμενο. Είναι ένα κείμενο που επιχειρεί να εξερευνήσει το ζήτημα της νεοελληνικής διπολικότητας. Της άρνησης του να μπορείς να αντιμετωπίζεις τον εαυτό σου αντί να μεταβιβάζεις την ευθύνη σε κάποιον άλλο. Την άρνηση της προσωπικής ευθύνης. Το φαινόμενο του πως ένας οικογενειάρχης είναι ικανός να κερατώνει τη σύζυγο του και την ίδια στιγμή να είναι ο πρώτος που φρίττει όταν το θέμα της απιστίας «σκάει» στο τραπέζι.

Βρίσκεις κοινά σημεία με τον ρόλο σου; Αν, ναι ποια είναι αυτά;

Η Στέλλα Άντλερ έλεγε ότι πάντα ο ρόλος είναι μεγαλύτερος από τον ηθοποιό. Ο Μανώλης είναι ένας ρόλος σύμβολο μια ολόκληρης γενιάς. Των παιδιών του μαζί τα φάγαμε. Των παιδιών που γαλουχήθηκαν με ενοχικό σύνδρομο ότι αυτά έφταιγαν. Των παιδιών που από πτυχιοθήρες εν μια νυκτί τους ενημέρωσαν ότι δουλειές δεν υπήρχαν και ότι θα βάζαν τα πτυχία στον κ@λο τους. Μέλος των οποίων είμαι και εγώ.ethnikos ellinoroswn dimopoulos

Είθισται να θεωρούμε ότι οι ανδρικές φιλίες κρατάνε περισσότερο και έχουν πιο γερές βάσεις. Στο έργο όμως βλέπουμε ότι και σ’ αυτές τις σχέσεις υπάρχουν πολλά απωθημένα και ανταγωνισμοί. Εσύ πως βιώνεις τη φιλία μεταξύ ανδρών;

Θα ήταν γενίκευση και λάθος να μιλήσουμε για ανωτερότητα της ανδρικής σε σχέση με τη γυναικεία φιλία. Φιλία κατ’ εμέ είναι όταν μπορείς χωρίς να το σκέφτεσαι να τρως σφαίρα για τον άλλο/η. Εγώ για τους φίλους μου πεθαίνω.

«Ήταν μια φορά και έναν καιρό ένας σκηνοθέτης που δεν προσπαθούσε να καπηλευτεί την τέχνη του και να γα@@ γκομενάκια» Έγραψες στα social media για τον Γιώργο Παλούμπη. Πώς ήταν η συνεργασία σας;

 Ας μην κρυβόμαστε. Η αντιστοιχία του «βύσμα-πολιτικός» είναι το «σκηνοθέτης θα σε φτιάξω – ηθοποιός θα σου κάτσω». Όλοι μας έχουμε βιώσει το φασισμό του να κρίνεται η υποκριτική σου απόδοση με γνώμονα του πόσα κομπλιμέντα κάνεις και το πόσες μπυρίτσες πίνεις μετά την πρόβα. Αυτό ισχύει για αγόρια και κορίτσια. Δόξα το Θεό σε αυτό, το σύστημα είναι ακριβοδίκαιο. Μεγαλύτερος θρήνος κατά την άποψη μου σε αυτό τον κλάδο είναι ότι καθημερινά χάνονται ταλέντα τα οποία αρνούνται να υποκύψουν στο παιχνίδι των δημοσίων σχέσεων. Ταλέντα που θα μπορούσαν να επαναπροσδιορίσουν τη θεατρική εξίσωση. Έχουμε γεμίσει πολιτικώς ορθά καλά παιδιά, ηθοποιούς του ΝΑΙ σε όλα. Ηθοποιούς που από φόβο του να μην μείνουν στην απέξω ξέχασαν την ιερή αποστολή του να αλλάξουν τον κόσμο. Μπερδέψαμε τον ηθοποιό με το διασκεδαστή. Ο Παλούμπης λοιπόν -και όχι επειδή είναι σκηνοθέτης μου- είναι ένας άνθρωπος μάλαμα. Ένας άνθρωπος που όταν τον φώναξαν να παραλάβει το βραβείο σκηνοθεσίας το μοιράστηκε με τον Τσιοτσιόπουλο και όλη την ομάδα μας. Ένας άνθρωπος που στα σεμινάριά του ποτέ δεν επέτρεψε σε κανέναν να τον γλύψει. Ένας άνθρωπος που εμπιστεύτηκε το ρόλο ενός χαρακτήρα που παίζει μπάσκετ σε έναν ηθοποιό που κανείς δεν ήξερε αν θα ξαναπερπατήσει. Η συνεργασία μας ήταν εξαιρετική. Είναι σπουδαίος άνθρωπος ο Γιώργος και ναι δεν καπηλεύεται την τέχνη του. Τώρα για όποιον σοκάρεται με την απλή διατύπωση της αλήθειας, καλή χώνεψη.

 Έχεις συνεργαστεί με σκηνοθέτες που «καπηλεύονταν» την τέχνη τους;

Όχι και ούτε πρόκειται. Με ξέρουν, τους ξέρω και είμαστε σε πόλεμο.

ethnikos ellinoroswn texnes plus 2

Ποιες είναι οι χαρές που ζεις μέσα στο θέατρο;

Ο Τσιοτσιόπουλος, ο Αλεξίου, ο Παπαδημητράτος, ο Σταμουλακάτος και ο Φυτίλης είναι άνθρωποι που χουν ζήσει το underground στην πλάτη τους. Είναι εδώ που είναι με τις πλάτες τους και με τον ιδρώτα τους. Τους θαυμάζω και τους σέβομαι. Και είναι μεγάλη τιμή από μια ομάδα σαραντάρηδων με τέτοια πορεία και τέτοιες επιλογές ζωής να αναγνωρίζουν έναν 35άρη σα δικό τους. Αυτό με κάνει χαρούμενο και ως ηθοποιό και ως άνθρωπο.

  Υπάρχει κάποιος ρόλος που ονειρεύεσαι;

     Ο Μάκμπεθ.

ellinoroswn dimopoulos texnes plus

 Επόμενα επαγγελματικά σχέδια.

Βγάζουμε δίσκο με τη μπάντα που τραγουδάω τους Granny Goes Mad και ετοιμάζουμε με το Δημήτρη Γεωργαλά τη Μήδεια που παίχτηκε στο Εθνικό θέατρο της Χάγης και δεν προλάβαμε να μεταφέρουμε στην Ελλάδα ποτέ λόγω του ατυχήματος.

Η παράσταση «Εθνικός Ελληνορώσων» παίζεται από τις 26/9 κάθε Τετάρτη στις 18:00, Σάββατο στις 18:00 & Κυριακή στις 21:30 στο Από Μηχανής θέατρο.

Οι φωτογραφίες είναι του Πάτροκλου Σκαφιδά.

 

Από τη Γιώτα Δημητριάδη

«Κι όλου του κόσμου να ήσουν βασιλιάς, θα ‘ταν ντροπή να δώσεις με νοίκι αυτή τη χώρα, όμως όταν δεν έχεις παρά μονάχα τη χώρα αυτή δεν είναι περισσότερο κι από ντροπή να την ντροπιάζεις έτσι;»

 «Χοῦς εἶ καί εἰς χοῦν ἀπελεύσει…», η ματαιότητα της ύπαρξης είναι - θα λέγαμε - το βασικό μοτίβο στον «Ριχάρδο Β’» του Σαίξπηρ. Το δράμα της ανθρώπινης μηδαμινότητας έρχεται στο επίκεντρο με το ξαφνικό γκρέμισμα ενός μονάρχη. Η απεικόνιση της άκρατης αρχολαγνείας, που καλπάζει πάνω στην αδικία για να κορεσθεί, έρχεται στο προσκήνιο, αλλά η κοινή μοίρα των ανθρώπων θα συνθλίψει τον βασιλιά. 
 Ο Ριχάρδος Β' ήταν ένας από τους πιο αινιγματικούς Άγγλους βασιλιάδες, ο οποίος μετατράπηκε από τον Σαίξπηρ σε μια συναρπαστική, συγκινητική, μελέτη ενός τραγικού ήρωα.
Η ιστορία αναφέρει πως ο Ριχάρδος Β’ διαδέχθηκε στον θρόνο (1377) τον παππού του Εδουάρδο Γ’, ο οποίος υπήρξε σπουδαίος βασιλιάς. Ο πατέρας του ήταν ο θρυλικός Μαύρος Πρίγκιπας, που κι αυτός θα γινόταν μεγάλος βασιλιάς, αν δεν πέθαινε νέος.
Ο Ριχάρδος, όμως, δεν είχε το ηθικό ανάστημα των προγόνων του. Όταν ανέβηκε στο θρόνο ήταν μόλις  δέκα ετών και την αντιβασιλεία ασκούσαν οι τρεις θείοι του, Δούκες του Κλάρενς, του Γυόρκ και του Λάνκαστερ, όλοι  τους μισητοί από τον λαό. Η γενικότερη κακοδιοίκηση της βασιλείας έφερε μια λαϊκή επανάσταση με τους πολίτες να ζητούν από τον βασιλιά να καταργήσει την αντιβασιλεία και να διοικήσει μόνος του το κράτος. Εκείνος, αν και υποσχέθηκε ενυπόγραφα στους επαναστάτες ότι θα πραγματοποιήσει το αίτημά τους, όταν αυτοί παρέδωσαν τα όπλα τους, διέταξε τη δολοφονία τους.
Μετά την ενηλικίωσή του ο Ριχάρδος άλλαξε πολιτική γραμμή, παραμερίζοντας, από τη μια, τους τρεις διεφθαρμένους θείους του από την εξουσία και  προσπαθώντας, από την άλλη, να κυβερνήσει με ηθικό τρόπο τη χώρα. Γι’ αυτό του το σχέδιο, όμως, ήταν απαραίτητη η συμβολή του λαού. Οι πολίτες της Αγγλίας δεν είχαν ξεχάσει την απάτη του βασιλιά με τη δολοφονία των χωρικών, εκλαμβάνοντας, έτσι, αυτή του την κίνηση ως απόπειρα επιβολής ενός απολυταρχικού καθεστώτος. 
Τη λαϊκή αγανάκτηση εκμεταλλεύτηκε ο ξάδερφός του, Μπόλιμοργκ, γιος του δούκα Ιωάννη της Γάνδης, ο οποίος με τη βοήθεια του λαού και των ευγενών ανάγκασε τον Ριχάρδο να παραιτηθεί. Έτσι, το 1399 ανέβηκε αυτός στο θρόνο με το όνομα Ερρίκος Δ’ και για να είναι σίγουρος για την παντοδυναμία του ζήτησε να δολοφονήσουν τον έκπτωτο βασιλιά. 
Αυτά τα ιστορικά στοιχεία αποτέλεσαν τον καμβά της έμπνευσης του Σαίξπηρ για την τραγωδία «Ριχάρδος Β’», η οποία ανήκει στα ιστορικά του δράματα όντας το πρώτο στη σειρά  με τα οποία ο Σαίξπηρ έκλεισε έναν αιώνα ιστορία της Αγγλίας, χωρίς διακοπές – ακολουθούν «Ερρίκος Δ’» (α’ και β΄ μέρος), «Ερρίκος Ε’», «Ερρίκος ΣΤ’» (τρία μέρη) και «Ριχάρδος Γ’». Πρόλογο της σειράς μπορούμε να θεωρήσουμε τον «Βασιλιά Ιωάννη», που ιστορικά η βασιλεία του προηγείται 200 χρόνια από του Ριχάρδου Β’ και επίλογο τον «Ερρίκο  Η’», γιατί ανάμεσα σ’ αυτόν και στον Ριχάρδο Γ’ μεσολάβησε η βασιλεία του Ερρίκου Ζ’, η οποία όμως καθώς δεν είχε δραματουργικό ενδιαφέρον και δεν ενέπνευσε τον ποιητή. 
43405845 330868330824387 3063738315564908544 o
Ας προχωρήσουμε, όμως, στο προκείμενο και την παράσταση «Ριχάρδος Β’ –Το Ρέκβιεμ ενός Βασιλιά», που παρουσιάζεται στο Θέατρο Άλφα-Ιδέα. 
 Η Marlene Kaminsky διαβάζει τη σαιξπηρική τραγωδία ανάποδα, από το τέλος προς την αρχή. Από ’κει, δηλαδή, που ο ήρωας βρίσκεται, ήδη, στη φυλακή κι έχει αρχίσει, πια απογυμνωμένος, να αναμετράται με τη συνολική του πορεία. Εκεί, όπου η διαύγεια της τύφλωσης έρχεται αντιμέτωπη με τη θολότητα της όρασης. 
Η σκηνοθέτις, υπογράφοντας και τη δραματουργική επεξεργασία βασιζόμενη στη μετάφραση του Κ. Καρθαίου, μεταγράφει το κείμενο για δύο μόνο ρόλους, ενώ στην πραγματικότητα ο Σαίξπηρ μας παρουσιάζει πάνω από 30, εστιάζοντας σ’ ένα ψυχαναλυτικό κέντρο με επίκεντρο τον βασιλιά, αλλά και την απεικόνισή του μέσα από τέσσερα σημαντικά πρόσωπα της ζωής του – του Γκαντ, του Μπολιγκμπρόουκ, της βασίλισσας και του πιστού του υπηρέτη. Μ’ αυτόν τον τρόπο, η τραγωδία παρουσιάζεται σκηνικά αναδεικνύοντας έναν μεταφυσικό λυρισμό, ενώ παράλληλα φωτίζει το ανθρώπινο αδιέξοδο, ψυχαναλύοντας διεξοδικά κι ουσιαστικά τη φύση των ηρώων. 
Μεγάλο ενδιαφέρον στη σκηνοθετική προσέγγιση έχει κι η εμβάθυνση στην τεχνική του θεάτρου μέσα στο θέατρο, την οποία ο Σαίξπηρ έχει χρησιμοποιήσει με μοναδική ευστοχία στα έργα του. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, το γεγονός ότι ο Δούκας του Γιόρκ χρησιμοποιεί θεατρικούς όρους για να εικονίσει την ταπείνωση του Ριχάρδου Β’ και τον θρίαμβο του Μπόλινμπροκ.
Σ’ αυτή τη συνθήκη συντελεί και το λιτό, αλλά πολυμορφικό σκηνικό, (το οποίο υπογράφει η σκηνοθέτις) το οποίο μεταμορφώνεται από άλογο σε θρόνο κι από κρεβάτι σε κάστρο, κινητοποιώντας τη φαντασία του κοινού με το να πλάθει ενδιαφέρουσες εικαστικά σκηνές. Το σκηνικό, ουσιαστικά μετατρέπεται σε οργανικό σκηνικό αντικείμενο του ηθοποιού δένοντας μοναδικά με την εξέλιξη της ιστορίας.
Ο Τάσος Νούσιας, ερμηνεύοντας τον ομώνυμο ρόλο, δίνει ένα κινησιολογικό κι ερμηνευτικό ρεσιτάλ. Πιο ελεύθερος από ποτέ στη σκηνή καταφέρνει να κρατήσει μια απίστευτη εσωτερική ροή με εντυπωσιακές κορυφώσεις, οι οποίες αναδεικνύονται αβίαστα, χωρίς να υπογραμμίζουν τίποτα. Αν κι απόλυτα συγκεντρωμένος  για το δύσκολο σκηνικό εγχείρημα, συχνά με όχημα το χιούμορ, σπάει τον τέταρτο τοίχο επικοινωνώντας, μοναδικά, την ιστορία στην πλατεία.
Μόνος στο μεγαλύτερο κομμάτι της παράστασης, δίνει υπόσταση σε κάθε ρόλο με τέτοια υποκριτική δεινότητα, που ακόμα κι όταν αγκαλιάζει τον αέρα μπορείς να «δεις» τον ήρωα με τον οποίο συνομιλούσε ο βασιλιάς.
Σημαντική κι η συμβολή του Αλέξανδρου Φιλιππόπουλου στους ρόλους του Γκαντ, του υπηρέτη και του Μπολιγκμπρόουκ με αποκορύφωμα το διαφορετικό κι άκρως ενδιαφέρον φινάλε που επιλέχθηκε από την Marlene Kaminsky. 
Ειδική μνεία για το συνολικό αποτέλεσμα αξίζει να γίνει στην εμπνευσμένη  μουσική του Constantine και τους πλέον λειτουργικούς φωτισμούς της Σεσίλιας Τσελεπίδη. Η  δουλειά και των δύο στάθηκε αρωγός στην επική αλλά, συνάμα, μεταφυσική ατμόσφαιρα πολλών σκηνών.
Η νέα θεατρική σεζόν μόλις ξεκίνησε και τολμώ να πω, ότι έχουμε μια από τις ερμηνείες της σεζόν από τον Τάσο Νούσια, κρατώντας τη συγκινητική προτροπή του φινάλε «Πέτα ψυχή μου» από την επιβλητική φωνή του για μια ιδανική κάθαρση. 
 
Μέχρι 11 Νοεμβρίου στο θέατρο Άλφα. Ιδέα
 
 

Μετά από 47 επιτυχημένες παραστάσεις σε Αθήνα και Κύπρο-τις οποίες παρακολούθησαν περισσότεροι από 1500 θεατές- η χορογράφος Μαρία Γοργία και η ομάδα Αμάλγαμα επιστρέφουν στη Μενάνδρου με την παράσταση «από τί υποφέρετε; από Ύπαρξη».

Μια παράσταση που πραγματεύεται το διαιώνιο ζήτημα της μη αποδοχής του Θανάτου, της φθοράς του σώματος αλλά και της ουσιαστικής σύνδεσης και «κυκλικής» σχέσης μεταξύ Ζωής και Θανάτου.

Μ’ αφορμή την επιστροφή της ομάδας στον τόπο του εγκλήματος, ανακρίναμε τον εγκέφαλο της υπόθεσης Μαρία Γοργία.

 apo ti upoferete texnes plus

Τι σας ενέπνευσε στην ποίηση του Νίκου Καρούζου, ώστε να την χρησιμοποιήσετε σαν πρωτογενές υλικό για την παράστασή σας;

Το μεγαλύτερο μέρος του πρωτογενούς υλικού του έργου αποτελείται από αποσπάσματα από τις συνεντεύξεις του Νίκου Καρούζου, από το βιβλίο “Συνεντεύξεις του Νίκου Καρούζου” εκδόσεις Ίκαρος. Έχω επιλέξει βέβαια και ποιήματα, όπως και μερικά μονόλεκτα του ποιητή. Περισσότερο με ενέπνευσε θα έλεγα η προσωπικότητά του. Διαβάζοντας τις συνεντεύξεις του, συγκινήθηκα και ταυτίστηκα ως καλλιτέχνης, αλλά και ως άνθρωπος σε αρκετά σημεία. Στο βιβλίο αυτό μιλά για την τέχνη, την πολιτική, τη θρησκεία, τη γλώσσα, τη φιλοσοφία και για πολλά ακόμα. Μιλά με τόλμη, καθαρότητα και μια αίσθηση γενναιότητας! Δε χαρίζει κάστανα πουθενά! Φαίνεται να είναι ένας άνθρωπος που έχει ψάξει και μελετήσει πολύ την ελληνική γλώσσα και την ιστορία βεβαίως.Η ποίηση του για μένα έχει μοναδικές αντιφατικές εικόνες. Είναι γεμάτη πάθος και συναίσθημα. Ένα συναίσθημα όμως καθόλου μελό! Έχει ένα δυναμισμό, μια επαναστατικότητα και ταυτόχρονα ή αμέσως μετά, μια βαθύτερη ματαίωση…

Η θάλασσα αποτελεί σημαντικό στοιχείο στην ποίηση του Καρούζου. Στην παράσταση βλέπουμε εμφιαλωμένα μπουκάλια νερό. Τι συμβολίζουν;

Το μπουκάλι με το εμφιαλωμένο ή το «φυλακισμένο» νερό, μου γεννήθηκε σαν ιδέα, καθώς αρχικά φαντάστηκα το χώρο στη Μενάνδρου να μεταμορφώνεται σε χώρο που παραπέμπει σε θέρετρο-spa  αλλά και ένα είδος ναού μαζί...Ο χώρος αυτός έχει βεβαίως και μια πισίνα. Η πισίνα αυτή όμως αντί να έχει νερό, έχει το νερό της φυλακισμένο σε πολλά μπουκάλια. Το νερό, συμβολίζει τη ζωή, την κίνηση, και βεβαίως τη γέννα,(αμνιακό υγρό). Για μένα η αίσθηση του νερού είναι αίσθηση απελευθέρωσης. Είμαι δε και εγώ ερωτευμένη με τη θάλασσα, όπως δηλώνει στα γραπτά του ο ποιητής. Επίσης, το μπουκάλι με το εμφιαλωμένο νερό εικονογραφεί αυτό που λέει ο Καρούζος σε μια από τις συνεντεύξεις του και που αποτελεί και δική μου επιθυμία: «Σας θέλω λιγάκι τρελούς, να ξεφεύγετε από εκείνα τα εμφιαλωμένα νοήματα της φιλοσοφικής διαλεκτικής, να ξεφεύγετε. Η ζωή δεν έχει πώμα.» Το εμφιαλωμένο νερό μπορεί επίσης να λειτουργήσει και ως σχόλιο της  καταναλωτικής-καπιταλιστικής κοινωνίας και του δυτικού τρόπου ζωής.  Τα μπουκάλια στο έργο λειτουργούν και ως αρκετά άλλα σημαινόμενα. Τα νοήματα αυτά θα ήθελα να τα αφήσω “ελεύθερα” να αποκαλυφθούν και να πάρουν ζωή μέσα από το βίωμα των μελλοντικών θεατών μας. Δε θα ήθελα να τα “προδώσω” εδώ…

Πώς λειτουργεί η διάδραση με το κοινό;

Από το ισόγειο αρχίζει κιόλας η συμμετοχή του κοινού στο δρώμενο, καθώς τους υποδέχεται η «συνάδελφος» του Θέρετρου Στέλλα, αν και ακόμα δεν είναι στόχος μου να αφήσουμε πολλά περιθώρια στον κόσμο να το αντιληφθεί αυτό. Με το που φτάσουν στον 5ο όροφο και καθώς τους υποδέχομαι εγώ, τα πράγματα γίνονται πολύ πιο σαφή ως προς αυτό που αποκαλώ εγώ διάδραση: ένα κάλεσμα για μια «συνομωσία» με τους περφόρμερς ακολουθώντας τις οδηγίες των περφόμερς, που σε κάποιες σκηνές τους ζητούν να ακολουθήσουν τη διαδικασία προσέλευσης στο χώρο αυτού του ξεχωριστού Θερέτρου-Ναού...Ο λόγος που χρησιμοποιώ και σε αυτό το έργο το συμμετοχικό στοιχείο, είναι ο ίδιος λόγος για τον οποίο το χρησιμοποιώ και στα 3 προηγούμενα έργα ( «Το μονόπετρο του Πύργου» «Νηπιαγωγείο», «στην άκρη του βατήρα»). Με ενδιαφέρει το κοινό να έχει τη βιωματική εμπειρία μέσα από τις σκηνές αυτές. Στο συγκεκριμένο έργο, οι σκηνές αυτές αποτελούν ένα μικρό σε έκταση μέρος , αλλά σημαντικό.

 apo uparxi texnes plus

Υπάρχει κάποιο περιστατικό με θεατή, το οποίο να σας έκανε εντύπωση και να θυμάστε;

Ναι υπάρχει πάνω από ένα! Όταν μπερδεύονται τα όρια του πραγματικού με το παραστατικό, όλα είναι επόμενα και φυσικό μερικές φορές να συμβαίνουν, κυρίως σε ανυποψίαστους ή απαίδευτους θεατές…Έλα που όμως εμένα μου αρέσει να ανακατεύω αυτά τα όρια…

Στο “μονόπετρο του Πύργου” (παραγωγή 2016-2017), μετά από αρκετές παραστάσεις, στην αρχή του έργου, η μάλλον κατά την έναρξή του, η οποία γινόταν με τη μορφή μιας ουράς θεατών που μόλις είχαν έρθει, και που τους ζητούσαμε να συμπληρώσουν μια αίτηση από το ισόγειο, και μόλις έφθαναν στον 5ο όροφο έπρεπε να περιμένουν στην ουρά, σαν να επρόκειτο για δημόσια υπηρεσία, ερμήνευα τότε σε εκείνη τη σκηνή τη δημόσια υπάλληλο. Σε μια κυρία ,που μου φάνηκε αρκετά ανυπόμονη και με κακή διάθεση θα έλεγα, μέσα από το ρόλο μου την προέτρεψα να φύγει… Χωρίς να το θέλει είχε παίξει το ρόλο του ανυπόμονου, σχεδόν αγενούς ανθρώπου που δε μπορεί να περιμένει λεπτό στην ουρά κάτι που ήταν επιτυχία για τη συγκεκριμένη σκηνή! Μετά έμαθα ότι ήταν πολύ γνωστή και σημαντική συγγραφέας και στεναχωρήθηκα που θα με μίσησε, αλλά…

Στο “Νηπιαγωγείο” ένας θεατής που πριν ακόμα αρχίσει το έργο, φαινόταν ότι δε μπορεί να σεβαστεί τίποτα, παρά μόνο αν βρισκόταν ίσως σε συμβατικό θεατρικό χώρο, έπαιξε το ρόλο του ανήλικου-ενηλίκου (αυτό ήταν και το κεντρικό θέμα του έργου), χωρίς καν να το καταλάβει, από την αρχή μέχρι και το τέλος του έργου, όντας κάθε τόσο σε κόντρα με αυτό που ζητούσαμε από το κοινό να κάνει, αλλά χωρίς να αντιλαμβάνεται βέβαια το πόσο εύστοχο ήταν αυτό για την ουσία του έργου!

Γενικότερα βέβαια, με ενδιαφέρει το ώριμο κοινό, και θα πρέπει εδώ να αναφέρω, ότι ανώριμου τύπου συμπεριφορές, μπορεί να είναι διαχειρίσιμες από τους περφόρμερς του Αμάλγαμα, γιατί εκπαιδεύονται για όλες τις περιστάσεις και είναι και ταλαντούχοι, αλλά αυτής της ποιότητας οι συμπεριφορές δεν προσφέρουν κάτι σε κανέναν! Θα το πω με μια λαϊκή παροιμία: το “δώσε θάρρος στο χωριάτη να σου ανέβει στο κρεβάτι” έχει νόημα όταν υπάρχει πρόθεση συνδημιουργίας και συνδιαλλαγής και όχι ναρκισσιστική ανωριμότητα…

Σύμφωνα με τον Καρούζο, ένας καλλιτέχνης είναι πολιτικός είτε το θέλει είτε όχι. Συμβαίνει ακόμα αυτό ή πολλές φορές, λόγω της γενικότερης απαξίωσης του πολιτικού συστήματος, οι καλλιτέχνες επιλέγουν μια απολιτίκ στάση;

Εγώ προσωπικά δε νομίζω ότι συμβαίνει συχνά, παρόλο που κάποιοι διατείνονται ότι έχει γίνει σχεδόν μόδα το να κάνει κανείς πολιτικοποιημένη τέχνη. Ναι, βλέπει συχνά κανείς παραστάσεις με θέματα κοινωνικοπολιτικά (πρόσφυγες, εμφύλιο ζήτημα, ταξικά ζητήματα κτλ), αλλά η άποψή μου είναι ότι στα περισσότερα από αυτά τα έργα οι σκηνοθέτες ασχολούνται επιφανειακά με το “πολιτικό”. Εννοώ αφενός ότι μέσα από τη δραματουργία που φτιάχνουν, συχνά το πολιτικό είναι το κερασάκι και όχι η τούρτα, και αφετέρου, ότι αρκετά συχνά δεν παίρνουν θέση, πχ προτείνοντας, δημιουργώντας προβληματισμούς και ερωτήματα στο θεατή κτλ.

Ακόμα και το απολιτικ είναι πολιτική στάση. Για μένα αυτή η στάση είναι πολύ προβληματική, αλλά και το μέγα επίτευγμα της νεοφιλελεύθερης κοινωνίας: καθένας κοιτάει τη δουλειά του και τα δικά του προβλήματα, τη δική του πόρτα, τη δική του καρέκλα και αδιαφορεί για τον διπλανό του και τους γύρω του! Αυτό είναι το απολιτίκ και θεωρώ ότι είναι ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα και μια παραμόρφωση της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης.

Πώς είναι να υποφέρει κανείς από ύπαρξη; Το έχετε βιώσει ποτέ;

Ναι, το ζω τα τελευταία δύο χρόνια… Μέσα από το χαμό φίλων και γνωστών, αλλά και αγνώστων, για τους οποίους μαθαίνουμε όλο και πιο συχνά ότι “έφυγαν”, (μαθαίνουμε θεωρώ με πολύ πιο πυκνό ρυθμό λόγω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και του διαδικτύου), άρχισα να υποφέρω και εγώ από ύπαρξη…

Είναι σα να βρίσκεσαι στο μεδούλι της ζωής, αλλά χωρίς να μπορείς να κάνεις κάτι για αυτό ή με αυτό. Είναι για μένα σαν εγκλωβισμός…Βρίσκεσαι στο μεδούλι γιατί μόνο τότε αντιλαμβάνεσαι τι σημαίνει ζωή…

Γεννιόμαστε με αυτό το άδικο συμβόλαιο, και για αρκετά χρόνια, το παραβλέπουμε. Σε κάποια χρονική περίοδο, ερχόμαστε αντιμέτωποι με αυτό. Δεν ξέρω…δεν λύνεται για μένα…Τα γράφει υπέροχα θα έλεγα ο Καρούζος, σε αρκετά ποιήματα του! Παρακάτω απόσπασμα από το ΥΡΑΥΛΙΚΑ ΕΡΕΙΠΙΑ:

 Τι είμαστε;

Πεσμένοι στο ρέμα, εννοούμε γέννηση και εννοούμε θάνατο.

‘Ο,τι βλασταίνει την αλήθεια είναι μονάχα ο ενεστώτας. Υπάρχουμε στο

ρέμα της αρχής και του τέλους, χωρίς να ανευρίσκεται ένοχος.

Τι ρόλο μπορεί να παίξει η Τέχνη σε δύσκολες καταστάσεις, στις οποίες ο άνθρωπος υποφέρει ακόμα και από ύπαρξη;

Ωραίο το ερώτημά σας…. Όχι τόσο αποτελεσματικό όσο μπορεί κάποιος να φαντάζεται… Απαλύνεται κάπως ο πόνος, γιατί η τέχνη είναι πάνω από όλα ένα μοίρασμα συναισθημάτων με τους άλλους. Εξωτερικεύεται το συναίσθημα και όταν επικοινωνείται στους άλλους και αισθάνεσαι την ενσυναίσθηση (μαγικό πράγμα η ενσυναίσθηση), ή ταυτίζεσαι με πλευρές του άλλου, νιώθεις μια κάποιου είδους ανακούφιση.

apo uparxi texnes plus 2

Πώς βλέπετε την εξέλιξη του χορού τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Ποιες πρωτοβουλίες θεωρείτε αναγκαίες για την εξέλιξή του;

 Έχει γίνει λίγο περισσότερο γνωστή η τέχνη αυτή στην ελληνική κοινωνία καταρχάς. Θεωρώ ότι αναπτύσσεται με καλούς ρυθμούς και δεν έχει να ζηλέψει τίποτα, ή σχεδόν τίποτα σε σχέση με το εξωτερικό πλέον. Από την άλλη πλευρά όμως, θεωρώ ότι ο Χορός ως τέχνη περνά κρίση παγκοσμίως! Οι “σημαντικοί” χορογράφοι του 21ου αιώνα παρουσιάζουν, κατά την άποψή μου πάντα, μια φλυαρία του σώματος, ένα σώμα που κάνει τα πάντα, είναι πολύ αθλητικό, αλλά συχνά κενό νοήματος ή συναισθήματος, ακόμα κι αν πρόκειται για έργα που αναφέρονται, συμβολίζουν, σημαίνουν εκ πρώτης όψεως… Άλλοι πάλι στηρίζονται σε μια αισθητικοποίηση του έθνικ, ή του συγκερασμού στοιχείων δύσης και ανατολής ή δύσης και παράδοσης. Όταν καταφέρνουν να χρησιμοποιούν τη φόρμα και τις “ωραίες” κινητικές εικόνες ως εργαλεία, και όχι ως αυτοσκοπό, τότε με αφορούν κι εμένα. Πολύ συχνά δε με αφορούν καθόλου την τελευταία δεκαετία, γι’ αυτό και αναζητώ την επικοινωνία αυτή σε άλλες τέχνες.

Θεωρώ, όπως και σε άλλους τομείς του πολιτισμού και του κοινωνικού γίγνεσθαι, ότι όλα αρχίζουν από τη σωστή παιδεία και το άνοιγμα στη γνώση! Μια πληθώρα ερασιτεχνικών σχολών δίνει τη “βάση” στα περισσότερα παιδιά που αργότερα αποφασίζουν να σπουδάσουν επαγγελματικά. Αυτή η βάση αρκετά συχνά αρχίζει με όρους του “τι πουλάει” στην αγορά, “τι θέλουν οι γονείς” κτλ κτλ. Το δεύτερο πρόβλημα εμφανίζεται στην εκπαίδευση του χορού στις μετέπειτα ηλικίες και στις επαγγελματικές σχολές. Υπάρχει ακόμα έλλειψη σοβαρών θεωρητικών μαθημάτων, λόγω ενδεχομένως οικονομικού προβλήματος των σχολών; Δεν είμαι βέβαιη. Το βασικό πρόβλημα θεωρώ ότι έχει πιο βαθιές ρίζες. Δεν έχει γίνει ακόμα αντιληπτό το ότι σώμα και νους είναι μια ενιαία οντότητα, και από εκεί αρχίζουν όλα….

Επομένως η λύση για τη βελτίωση είναι: άνοιγμα στη γνώση, βελτίωση της σφαιρικότερης παιδείας, παροχή ερεθισμάτων στα παιδιά και στους σπουδαστές και επαφή με τις άλλες τέχνες, με τη φιλοσοφία, την ιστορία, την πολιτική, τις ανθρωπιστικές επιστήμες… Γενικά ανοιχτάδα ερεθισμάτων!

Απο τη Γιώτα Δημητριάδη

21, 23, 28, 29 και 30/10
ώρα έναρξης 21.00 / διάρκεια: 75 λεπτά
είσοδος ελεύθερη με συνεισφορά
Χώρος Αμάλγαμα:Μενάνδρου 47, 5ος όροφος, Αθήνα
απαραίτητη τηλεφωνική κράτηση στο 6944686991 και στο 6975619682

«Στο θέατρο είμαστε όλοι μια οικογένεια» ακούμε, πολύ συχνά, να λένε οι ηθοποιοί. Κάποιοι, όμως, είναι και στην πραγματικότητα οικογένεια, αφού εκτός από τους δεσμούς συγγένειας που τους ενώνουν, βρίσκονται αρκετά συχνά μαζί και στη σκηνή.Εμείς ανακαλύψαμε μόνο μερικούς δεσμούς συγγένειας από τις παραστάσεις της φετινής σεζόν, που θα παρακολουθήσουμε σε έντεκα θέατρα της πόλης.

Ο ηθοποιός Γιάννης Νταλιάνης συνεργάζεται ξανά με τη σύζυγό του Μαριλίτα Λαμπροπούλου. Η δεύτερη από την καρέκλα του σκηνοθέτη, τον καθοδηγεί σκηνικά στο έργο του Ευγένιου Ο’ Νηλ «Ένα Φεγγάρι για τους καταραμένους».

marilita lampropoulou ntalianis texnes plus

Μετά τη «Σκακιστική Νουβέλα» του Στέφαν Τσβάιχ, η οποία είχε παρουσιαστεί κι αυτή στο θέατρο Πορεία, οι δύο τους μαζί με την ομάδα Zero Gravity ανεβάζουν από τις 15 Οκτωβρίου, το κύκνειο άσμα του μεγάλου Αμερικανού συγγραφέα (βραβευμένου με Νόμπελ Λογοτεχνίας και τέσσερα Πούλιτζερ), που πρωτοείδαμε στην Ελλάδα πριν είκοσι χρόνια και τώρα θα παρακολουθήσουμε σε καινούργια μετάφραση. Στην παράσταση πρωταγωνιστούν ακόμα οι: Ιωάννα Παππά, Γιώργος Τριανταφυλλίδης, Ιωάννης Κοτίδης και Ντίνος Γκελαμέρης.

skoulikia texnes plus

Τον Τάσο Νούσια, στον ρόλο του έκπτωτου σαιξπηρικού βασιλιά που βιώνει την απόλυτη μοναξιά μέσα στη φυλακή του, σκηνοθετεί η σύζυγός του Μαρλέν Καμίνσκι. Οι δύο τους συνεργάστηκαν, για πρώτη φορά, ως ηθοποιοί στα «Σκουλήκια» του Χιλέλ Μίτελπουνκτ σε σκηνοθεσία Μάνου Πετούση. Η παράσταση «Ριχάρδος Β’-Το Ρέκβιεμ ενός Βασιλιά» έχει, ήδη, κάνει πρεμιέρα στο θέατρο Άλφα.Ιδέα. Στη σκηνή παρακολουθούμε και τον Αλέξανδρο Φιλιππόπουλο.

Η παράσταση «Δον Κιχώτης, Βιβλίο 2ο, κεφ. 23ο», σε μινιμαλιστική φόρμα, με πρωταγωνιστή τον Άρη Σερβετάλη, έκανε πρεμιέρα το καλοκαίρι στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, απέσπασε τις καλύτερες κριτικές και τώρα επέστρεψε για λίγες ακόμη παραστάσεις. Τον ταλαντούχο ηθοποιό σκηνοθετεί για μια ακόμη φορά η σύζυγός του, σκηνοθέτης και εικαστικός Έφη Μπίρμπα. Τον θίασο ολοκληρώνουν οι: Αχιλλέας Χαρίσκος, Ιωάννα Τουμπακάρη, Αλέξανδρος Βαρδαξόγλου, Σοφία Γεωργοβασίλη, Δάφνη Αντωνιάδου και Κυριάκος Σάλης.

matika iordanidis texnes plus

Το αντίστροφο σχήμα με τη γυναίκα στη σκηνή και τον άνδρα στη σκηνοθετική καρέκλα βλέπουμε στο Θέατρο 104 και στο «Beginning» του Ντέιβιντ Έλντριτζ. Είναι, μάλιστα, η δεύτερη φορά που ο Τάσος Ιορδανίδης σκηνοθετεί τη Θάλεια Ματίκα. Η πρώτη ήταν η μεγάλη επιτυχία «Δυο γυναίκες χορεύουν» του Ζουζέπ Μαρία Μπένετ Ζουρνέ, όπου συμπρωταγωνιστούσε με την Χρυσούλα Διαβάτη. Στο «Beginning» η Θάλεια Ματίκα πρωταγωνιστεί μαζί με τον Γιάννη Δρακόπουλο σ’ ένα συγκινητικό και βαθιά ανθρώπινο ρομάντζο του 21ου αιώνα.

prosopiki symfonia

Από το 2014 ο Δημήτρης Μυλωνάς και η Άννα Ελεφάντη αποφασίζουν να ενώσουν τις δυνάμεις τους και προχωρούν στη σύσταση της Εταιρείας Θεάτρου Εν Δράσει. Ένα χρόνο πριν αναλαμβάνουν την καλλιτεχνική διεύθυνση του Θεάτρου Από Μηχανής από ένα άλλο γνωστό και αγαπημένο θεατρικό ζευγάρι τον Χρήστο Βαλαβανίδη και την Ασπασία Κράλλη. Από τις 7 Νοεμβρίου, ο Δημήτρης Μυλωνάς θα σκηνοθετήσει την «Προσωπική Συμφωνία» του Ρόναλντ Χάργουντ, μια μεγάλη σύμπραξη πρωταγωνιστών όλων των γενεών, Νικήτας Τσακίρογλου, Χρήστος Βαλαβανίδης κι Αλέξανδρος Μπουρδούμης. Μαζί τους στη σκηνή κι η Άννα Ελεφάντη, η Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου, ο Παναγιώτης Γουρζουλίδη, ο Κώστας Κουτρούλης κι ο Δημήτρης Μπούρας.

Το έργο γράφτηκε το 1995 και βασίζεται σε πραγματικά ημερολόγια του σπουδαίου μαέστρου Βίλχελμ Φουρτβένγλερ, τα οποία κρατούσε κατά τη διάρκεια της ανάκρισής του και το 2001 μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη σε διασκευή του ίδιου του συγγραφέα, σε σκηνοθεσία του Ούγγρου Ίστβαν Σάμπο με τον Χάρβευ Καϊτέλ στο ρόλο του ανακριτή Άρνολ.

anepidekti texnes plus

Ένα θεατρικό αφιέρωμα στη μνήμη της Άννας Πολιτκόφσκαγια σκηνοθετεί ο Μιχάλης Κοιλάκος. Το άκρως ενδιαφέρον θεατρικό έργο του Στέφανο Μασίνι «Ανεπίδεκτη Διόρθωσης» ανεβαίνει στη Β' Σκηνή του Θεάτρου της οδού Κεφαλληνίας από τις 17 Οκτωβρίου, με τον ίδιο και τη σύζυγό του, Τάνια Παλαιολόγου να ερμηνεύουν τους δύο ρόλους του έργου. Η παράσταση είχε πρωτοπαρουσιαστεί στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων και σε περιοδεία ανά την Ελλάδα την θεατρική περίοδο 2014-2015.

moly souini texnes plus

Στη «Μόλλυ Σουήνη» του Μπράιαν Φρίελ, ο Αργύρης Ξάφης και η Δέσποινα Κούρτη είναι ένα παντρεμένο ζευγάρι, όπως και στην πραγματική ζωή. Οι δύο ταλαντούχοι ηθοποιοί έχουν συνεργαστεί αρκετές φορές στο θέατρο με την ομάδα ΠΥΡ. Στη συγκεκριμένη παράσταση, που σκηνοθετεί η Ιώ Βουλγαράκη στο Δώμα του Θέατρο του Νέου Κόσμου, την πετυχημένη σκηνική τριάδα ολοκληρώνει ο Δημήτρης Γεωργιάδης.

xartopolemos texnes plus

Ζευγάρι στη ζωή και στη σκηνή είναι κι ο Γιωργής Τσουρής με τη Βάλια Παπακωνσταντίνου. Οι δύο τους πρωταγωνιστούν στο έργο του Βαγγέλη Ρωμνιού, ο οποίος δυστυχώς, έφυγε από τη ζωή πριν μερικούς μήνες. Στον «Χαρτοπόλεμο» τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Γιώργος Παλούμπης και στη σκηνή παρακολουθούμε μια εξαιρετική ιστορία με χιούμορ, σασπένς και στοιχεία θρίλερ. Στη σκηνή του Μικρού Γκλόρια, απολαμβάνουμε και τους: Θάνο Αλεξίου, Παύλο Πιέρρο και Φοίβο Ριμένα.

Η συνεργασία τους θα συνεχιστεί στο «Moonwalk» έργο που έγραψε το Γιωργής Τσουρής και θα ανέβει στο Από Μηχανής Θέατρο, πάλι σε σκηνοθεσία του Γιώργου Παλούμπη.

mixalakopoulos

Η Ιωάννα Μιχαλακοπούλου σκηνοθετεί, για δεύτερη θεατρική σεζόν, τον πατέρα της και σπουδαίο ηθοποιό, Γιώργο Μιχαλακόπουλο στο «Τίμημα» του Άθρουρ Μίλλερ με τον ίδιο να δίνει ένα ρεσιτάλ ερμηνείας. Μαζί του στη σκηνή του θεάτρου Ιλίσια ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης, ο Χρήστος Σαπουντζής κι η Ρένια Λουιζίδου. Πατέρας και κόρη συνεργάζονται στο θέατρο εδώ και είκοσι χρόνια. Η πρώτη παράσταση που φέρει τη σκηνοθετική υπογραφή και των δύο ήταν ο «Επιστάτης» του Πίντερ με τον Γιώργο Μιχαλακόπουλο στον ομώνυμο ρόλο.

12enorkoi texnes plus

Πατέρα και γιο θα δούμε κι αυτή τη σεζόν μαζί στην επιτυχημένη παράσταση«Οι 12 ένορκοι»του Ρέτζιναλντ Ρόουζ, που συνεχίζει τη sold-out πορεία της για 5η χρονιά στο θέατρο Αλκμήνη. Ο Τάσος κι ο Παντελής Παπαδόπουλος θα κληθούν να βγάλουν ετυμηγορία για ένα 16χρόνο αλλοδαπό αγόρι, το οποίο κατηγορείται για φόνο στη Νέα Υόρκη του 1957. Τη σκηνοθεσία υπογράφει η Κωνσταντίνα Νικολαΐδη. Τη δωδεκάδα των ενόρκων συμπληρώνουν οι: Νίκος Βατικιώτης, Σωτήρης Δούβρης, Μάνος Ζαχαράκος, Αλέξανδρος Καλπακίδης, Τρύφων Καρατζάς (διπλή διανομή με τον Παντελή Παπαδόπουλο), Θανάσης Κουρλαμπάς, Περικλής Λιανός, Κωνσταντίνος Μουταφτσής, Κωνσταντίνος Μπάζας, Ορέστης Τρίκας. Στον ρόλο του φύλακα o Αλέξης Σταυριανός. Η πρεμιέρα αναμένεται για τις 11 Οκτωβρίου.

Vagena 2gynaikes xoreuoyn texnes plus

Πολλά φορές, όμως, έχουν συνεργαστεί στο θεατρικό τους σπίτι, στο θέατρο «Μεταξουργείο» κι η Άννα Βαγενά με την κόρη της Γιασεμί Κηλαηδόνη. Από την πρώτη εβδομάδα του Δεκεμβρίου, μάλιστα, θα συνυπάρξουν σκηνικά στο έργο του Καταλανού συγγραφέα, Ζουζέπ Μαρία Μπενέτ Ζουρνέτ, «Δύο γυναίκες χορεύουν» σε σκηνοθεσία Nebojsa Bradic. Στο έργο, το χιούμορ κι η συγκίνηση να εναλλάσσονται γοργά. Δύο γυναίκες, εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους, ηλικία, μνήμες, επιθυμίες, με μόνο κοινό τη μοναξιά τους, ενώνουν τις ζωές τους και χορεύουν μαζί... τον τελευταίο χορό.

Από τη Γιώτα Δημητριάδη

Αντικείμενα που εχω πάντα στο καμαρίνι μου.
 
Εγώ δεν είμαι τόσο πολύ καλοπιστικός τύπος.Οπωσδήποτε κάτι που να μπορώ να τιθασεύω τα μαλλιά μου,που ακόμα σε αυτήν την ηλικία με ταλαιπωρούν.Ο καθρέφτης πάντα υπάρχει,δεν είναι αντικείμνο που το μεταφέρω μαζί μολύβια,πούδρα και σκιές εάν ο ρόλος τα απαιτεί.Κουβαλάω τα βιβλία μου παντού ,γιατί έρχονται στο καμαρίνι και μου τα ζητάνε.Δεν είχα ποτέ μου αμπιγιέζ ή αμπιγιέρ,δεν ήθελα, οπότε όλα τα κάνω μόνος μου.Θα ήθελα να πω ότι το καμαρίνι είναι ένας χώρος που με ελκύει και θέλω να είναι τόπος χαλάρωσης και ξεκούρασης.
 
 
 aggelos antonopoulos texnes plus2
 
Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ.
 
Δεν θα ήθελα να προσβάλω κανέναν αλλά ένα ωραιότατο καμαρίνι το είχα στο Εθνικό Θέατρο και ήμουν μόνος μου.Θα μπορούσα όμως να πω ότι κάποτε είχα μια ευχάριστη συνύπαρξη και συγκατοίκηση με τον Χρήστο Πολίτη.Περάσαμε θαυμάσια.Ήταν στο Θέατρο Κάππα σε ένα έργο του Όσκαρ Ουάιλντ.
aggelos antonopoulos texnes plus3
 
Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.
 
Όταν έχεις στην πλάτη σου τόσα πολλά χρόνια θητείας στον χώρο δεν μπορείς να ξεχωρίσεις μια ανάμνηση.Πολλά τα καμαρίνια,εντός και εκτός Ελλάδας.Πολλές οι  περιοδείες εκτός απο τα θέατρα της Αθήνας.Πώς να καταγραφούν εδώ,είναι αδύνατο...
 
Το τελευταίο πράγμα, κίνηση- σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.
 
Ελέγχω το φερμουάρ του παντελονιού μου και μάλιστα στα χρόνια θητείας μου ως δάσκαλος σε δραματικές σχολές έλεγα στους μαθητές μου να κάνουν το ίδιο.Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να βγεις εκτεθειμένος πάνω στη σκηνή.
 
Ο Άγγελος Αντωνόπουλος σκηνοθετεί και ερμηνεύει τον μονόλογο του Χάουαρντ Ζιν «Ο Μαρξ στο Σόχο », στην κεντρική σκηνή του θεάτρου Άλμα, με αφορμή τα 200 χρόνια από την γέννηση του Καρλ Μαρξ . Η αυλαία ανοίγει την Παρασκευή 12 Οκτωβρίου 2018.
 
 

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Μια ρομαντική κωμωδία για 10 μοναδικές παραστάσεις κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:οο στο Studio Μαυρομιχάλη.

Κλείστε τις θέσεις σας στο 21 0645 3330

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

Kalomoira2.jpg

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία