Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
Γιώτα Δημητριάδη

Γιώτα Δημητριάδη

Απο τη Γιώτα Δημητριάδη 

φωτό:Σταύρος Χαμπάκης

 

Υπάρχει μια σύνδεση ανάμεσα στα έργα του Τόμας Μπέρνχαρντ και των ηθοποιών- σκηνοθετών που τα ανεβάζουν στις αθηναϊκές σκηνές. Ίσως, αυτό να αποτελεί και μια ερμηνεία για την επιλογή τους να ζωντανέψουν τα καταγγελτικά και «δύσκολα» για τη δική μας κουλτούρα κείμενα του Αυστριακού συγγραφέα. Έργα όμως, ανατριχιαστικά κυνικά απέναντι στο πτώμα του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Η κοινή συνισταμένη αφορά το πρώτο ανέβασμα του έργου «Ρίττερ, Ντένε, Φος» το 1991, στο Θέατρο Οδού Κυκλάδων σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή. Αρκετά χρόνια αργότερα, είδαμε το έργο σε σκηνοθεσία τριών άλλων σημαντικών μελών της «Σκηνής»: του Δημήτρη Καταλειφού, της Ράνιας Οικονομίδου και της Άννας Κοκκίνου, στο θεάτρο της τελευταίας (2012).  

Στη συνέχεια ο Γιάννος Περλέγκας σημείωσε μεγάλη καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία με τον «Αδαή και τον Παράφρωνα» (2015 πρώτο ανέβασμα στην Πειραματική του Εθνικού Θέατρου). Η παράσταση χάρισε στην Ανθή Ευστρατιάδου το βραβείο Μελίνα Μερκούρη (2017). Ο ίδιος ο Περλέγκας, είχε συνεργαστεί με τον Λευτέρη Βογιατζή, ενώ έχει δηλώσει ότι είχε παρακολουθήσει το «Ρίττερ, Ντένε, Φος», σε ηλικία δέκα ετών και είχε μαγευτεί.

Αντίθετα, ο νεότερος Δημήτρης Καρατζάς, δεν πρόλαβε να δουλέψει με τον Λευτέρη Βογιατζή αλλά επηρεασμένος και εκείνος από τις παραστάσεις του, παρουσίασε στο θέατρο της Οδού Κυκλάδων την «Πλατεία Ηρώων» (2016) το τελευταίο έργο του Τόμας Μπέρνχαρντ (γραμμένο ένα χρόνο πριν πεθάνει το 1989) με ηθοποιούς που είχαν συνεργαστεί μαζί του.

Και φτάνουμε στο σήμερα, όπου η Μαρία Πρωτόπαππα σκηνοθετεί το «Ρίτερ, Ντένε, Φος». Τόσο η ίδια, όσο και η Στεφανία Γουλιώτη και η Λουκία Μιχαλοπούλου είναι ηθοποιοί, που έχουν ρίξει πολύ θεατρικό ιδρώτα, πλάι στον Λευτέρη Βογιατζή.

Ο τίτλος του έργου παραπέμπει σε τρία γνωστά επίθετα Αυστριακών ηθοποιών, οι οποίοι πρωταγωνίστησαν, στο πρώτο ανέβασμα του έργου, στο φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ το 1986.

Στην πρώτη πράξη οι δύο αδερφές εμφανώς ανήσυχες, ετοιμάζουν το τραπέζι- έδαφος για την άφιξη του αδερφού τους από το ψυχιατρείο.

Η όλη αναμονή του προσώπου, θέμα προσφιλές με το «Περιμένοντας τον Γκοντό», δικαιολογεί απόλυτα και τον χαρακτηρισμό των γερμανόφωνων κριτικών για τον Μπέρχαρντ, «Ο Μπέκετ των Άλπεων».


Η δεύτερη πράξη, ξεκινά με την είσοδο  του αδερφού και τη μετατροπή  της μεγαλοαστικής τραπεζαρίας σε κόλαση και αρένα για τα τρία αδέρφια.

Με τους γονείς απόντες, αλλά τελικά ουσιαστικά παρόντες, ο θεατής παρακολουθεί ένα δυνατό ματς ιδεών προσπαθώντας να καταλάβει ποιος από τους τρεις είναι τελικά ο πιο άρρωστος ψυχικά.

Ψυχώσεις, σύνδρομα οιδιπόδεια και ανεκπλήρωτοι στόχοι βουλιάζουν τους τρεις ήρωες στην κατά Σάρτρ «κόλαση είναι οι άλλοι». Όπως πολύ εύστοχα σημειώνει ο φιλόσοφος: «Οι άλλοι άνθρωποι αποτελούν την κόλαση από την άποψη ότι από την στιγμή που γεννιέστε βρίσκεστε σε μια κατάσταση στην οποία είστε αναγκασμένος να υποταχτείτε. Γεννιέστε σαν γιος ενός πλουσίου, ή ενός Αλγερινού, ή ενός γιατρού, ή ενός Αμερικανού. Και το μέλλον σας είναι αυστηρά προσχεδιασμένο, ένα μέλλον που έφτιαξαν άλλοι για σας. Δεν το δημιούργησαν άμεσα, αλλά αποτελούν ένα μέρος μιας κοινωνικής τάξεως που κάνουν αυτό που είσθε. Όλα αυτά σωριάστηκαν πάνω σας από άλλους ανθρώπους. Κι η σωστή περιγραφή της υπάρξεως αυτής είναι κόλαση».

Αυτά ακριβώς τα λόγια από το βιβλίο «Ο υπαρξισμός είναι ανθρωπισμός» (εκδ. Ρούγκα) έρχονται να δέσουν με το οικογενειακό υπόβαθρο της οικογένειας Βόρρινγκερ.

Ο διαρκώς εξαγριωμένος συγγραφέας, εδώ ασκεί κριτική   στην πνευματική ανεπάρκεια, στην αδυναμία της σκέψης να ανθίσει και να εξελιχθεί μέσα σε ένα οικογενειακό περιβάλλον ευνουχιστικό, αλλά και στη λειτουργία της τέχνης και της επιστήμης μέσα σε ένα πεδίο άκρατου καταναλωτισμού, «Αν έχεις το 51% των μετοχών του θεάτρου, παίζεις όποτε σου κάνει κέφι» αναφωνεί η Ρίττερ. Όλα τα παραπάνω έρχονται στο φως μ’ αφορμή αυτό το δείπνο.

RitterDeneVoss printStavrosHabakis 6

Η σκηνοθεσία της Μαρίας Πρωτόπαππα δεν άφησε τίποτα στην τύχη. Αντίθετα, με χειρουργική ακρίβεια, έχει δουλέψει κάθε σκηνή και στιγμή των τριών ηθοποιών της. Καμία κίνηση δεν είναι περιττή, καμία έκφραση υπερβολική. Όλα στέκουν, ακόμα και αυτά που υπαινίσσεται ο Μπέρχαρντ, μέσα από τα προσωπικά του βιώματα.

Ο δύσκολος λόγος του συγγραφέα, μοιάζει να ανθεί στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης και ο θεατής δεν θέλει να χάσει λεπτό από όλα όσα διαδραματίζονται στη σκηνή.

Οι γεννήτορες των ηρώων, οι οποίοι είναι όπως προαναφέρθηκε, απόντες αλλά ουσιαστικά παρόντες, σ’ αντίθεση με τα συνήθη ανεβάσματα δεν απεικονίζονται στα πορτρέτα.Αντίθετα οι κορνίζες είναι άδειες. Μ’ αυτόν τον τρόπο η σκηνοθεσία κλείνει το μάτι στο θεατή να δει μέσα σ’ αυτά τα κάδρα τους δικούς του γονείς ή να επανεξετάσουν τη στάση τους στο γονεϊκό ρόλο. 

Οι μόνοι πίνακες με μορφή είναι των δύο αδερφών της οικογένειας, φιλοτεχνημένοι από τη Νατάσα Πουλαντζά. Μορφές ακαθόριστες, επηρεασμένες από τον εξπρεσιονιστή Έντβαρτ Μουνκ, που διατηρούν όμως παράλληλα κι ένα προσωπικό στοιχείο, μια παιδικότητα, που χαρακτηρίζει τη Ρίττερ και τη Ντένερ.
Πράγματι, αυτή η παιδικότητα, είανι από τα πολλά χαρακτηριστικά των ηρωίδων, που φέρνουν στη σκηνή η Στεφανία Γουλιώτη και η Λουκία Μιχαλοπούλου. Η δεύτερη σκηνική τους σύμπραξη μετά τον «Θεό της Σφαγής», δικαιώνει την κοινή τους επιθυμία να δουλέψουν  ξανά μαζί.

Η σκηνική χημεία θριαμβεύει και η επικοινωνία  τους με τον Αργύρη Ξάφη είναι μοναδική! Όχι, ότι περιμέναμε κάτι λιγότερο από αυτό το ερμηνευτικό τρίο. Ο πήχης ήταν ήδη πολύ ψηλά από την είδηση της παράστασης και γι' αυτό το εγχείρημα για τους ηθοποιούς ακόμα πιο δύσκολο.  

Το πιο σημαντικό, όμως, σ’ αυτές τις τρεις σπουδαίες ερμηνείες, κατά τη γνώμη, είναι ότι δεν αφέθηκαν στιγμή στις ευκολίες τους. Καμία ένταση δεν είναι επιφανειακή, κανένα αστείο δεν λέγεται για να ειπωθεί, καμία ειρωνεία δεν υπερπαίζεται. 

Η Στεφανία Γουλιώτη είναι απολαυστική ως Ντένε, η κίνησή της την ώρα που στρώνει το τραπέζι θα μπορούσε να ήταν μια παράσταση από μόνη της. Μέσα από την υπερπροστατευτική στάση της για τον αδερφό της, καταφέρνει να μεταδώσει και την κρυμμένη σατανικότητα, τον ερωτισμό, την αντιζηλία και το μητρικό ένστικτο, που μαραζώνει στο κορμί της. 

Η Λουκία Μιχαλοπούλου ως Ρίττερ, ισορροπεί μοναδικά ανάμεσα στο πληγωμένο παιδί και την εκδικητική γυναίκα. Η ασυνείδητη απελπισία της, η  ζήλια κι η αφόρητη ανάγκη να αγαπηθεί χτίζουν έναν ολοκληρωμένο και απολαυστικό χαρακτήρα.

Ο Αργύρης Ξάφης, άμα τη εμφανίσει, πείθει για φρενοβλαβής, σώμα, βλέμμα και λόγος στα κόκκινα, χωρίς στιγμή όμως να αντιμετωπίζει τον ήρωά  του σαν μια παθολογική περίπτωση. Ο Φος του έχει στοιχεία πέρα από την τρέλα και ο ηθοποιός καταφέρνει να τα επικοινωνήσει επί σκηνής, να συγκινήσει και να προβληματίσει, επιτυχγάνοντας  αριστοτεχνικά, μοναδική ισορροπία, ανάμεσα  την εξωστρέφεια και στο συναισθηματικό βύθισμα που απαιτεί ο ρόλος.

Το σκηνικό του Σάκη Μπιρμπίλη είναι αφαιρετικό σ’ αντίθεση με τα ασφυκτικά πλουμιστά σκηνικά, τα οποία επιλέγονται συνήθως για να δικαιολογήσουν το «μαυσωλείο» και την αποπνικτική ατμόσφαιρα. Αυτή η επιλογή σε συνδυασμό με τον υπαινικτικό για τις αγριότητες των ΝΑΖΙ τοίχο με τους αριθμούς, μάλλον διευκολύνει την παρακολούθηση της παράστασης. Εξαιρετικοί και οι φωτισμοί του.

Αντίθετα, τα κουστούμια του Άγι Παναγιώτου μοιάζουν ανέμπνευστα και πρόχειρα.

Η μουσική του Λόλεκ είναι διακριτική, δεν επισκιάζει τις ερμηνείες και δεν «υπογραμμίζει» τίποτα.

Μια από τις καλύτερες παραστάσεις που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια στο Θέατρο Τέχνης, η οποία τιμά την ιστορία του και μας κάνει να ατενίζουμε το μέλλον με αισιοδοξία. Δεν νοείται θεατρόφιλος να την χάσει, τρεις ερμηνείες διαμάντια και μια ευφυής μέσα στην φαινομενική απλότητά της σκηνοθεσία. 

 

Διαβάστε επίσης:

Η Λουκία Μιχαλοπούλου Έγινε Ηθοποιός, Γιατί Ονειρευόταν Να Παίξει Στην Επίδαυρο (Συνέντευξη)

 

Μαρία Πρωτόπαππα: «Για Να Ξεφοβηθώ Δανείζομαι Την Εμπειρία Της Έμμα Ρέγιες»

 

Στεφανία Γουλιώτη: «Στις Πρόβες Διαλύομαι Γνωρίζοντας Τον Εαυτό Μου»

 Από τη Γιώτα Δημητριάδη
 
Το Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης έχει μεταμορφωθεί σ’ ένα διαδραστικό video game, η μανία των εφήβων το Fortnite κατακλύζει τη σκηνή και τις κολώνες του ιστορικού χώρου της στοάς  Πεσμαζόγλου.
 
 
Ο 16χρόνος Άλεξ, κατά κόσμον Βαγγέλης Αμπατζής, είναι τόσο προσηλωμένος στο κινητό του, ώστε αυτό να μοιάζει αναπόσπαστο κομμάτι του κορμιού του. Κάθε κίνηση του ήρωα στην οθόνη, ενσωματώνεται ως φυσική απόρροια στο σώμα του ηθοποιού, το οποίο πολεμά ζόμπι, τέρατα και «επικοινωνεί» τους φίλους του.
 
75501001 2024389727663509 8721521665416101888 n 
Ο έφηβος πρωταγωνιστής, στο έργο που έγραψε και σκηνοθετεί η Εύα Οικονόμου-Βαμβακά, ζει σ’ ένα παράλληλο σύμπαν. Αδυνατώντας να αντέξει τη ζωή του, τα σπυράκια του, τους γονείς του και  το σχολείο, δημιουργεί μια φανταστική περσόνα, τον Αλέξανδρο94! Ο Αλέξανδρος είναι όλα όσα θα ήθελα να είναι ο Άλεξ, ψηλός, όμορφος, πετυχημένος επαγγελματίας, ικανός να ρίξει ακόμα και την πανέμορφη Λου, που γνώρισε στο instagram.
 
 
 Στη σκηνή εμφανίζονται σταδιακά, οι δύο κοπέλες η εικονική Λου(Μαριλένα Μόσχου), πάντα πίσω από την μεμβράνη του εμπνευσμένου σκηνικού (Βασίλης Αποστολάτος) και η Δομνίκη (Ναταλία Πελέκα), το κορίτσι από το Β3 που εδώ και μήνες τον ακολουθεί προσπαθώντας κάτι να του πει…
 
74984690 537217713729464 115559097281019904 n
 
  
Παράλληλα, είναι έντονη και η παρουσία- απουσία του πατέρα του Άλεξ, τον οποίο ερμηνεύει ο Δημήτρης Μαγγίνας και εκείνος βουτιγμένος στον εθισμό του με τον τζόγο. «Το καζίνο δεν είναι κάτι παράνομο!» αναφωνεί  στο τηλέφωνο.
 
 74584814 2500953156790442 1122931955592069120 n
 Η σκηνοθέτις της παράστασης δίνει τις τελευταίες οδηγίες, στην τεχνική πρόβα, που παρακολουθήσαμε, λίγα εικοσιτετράωρα πριν την πρεμιέρα της 3ης Νοεμβρίου.Μοιάζει και η ίδια με σούπερ ηρωίδα, η οποία παλεύει με το θηρίο, που λέγεται «πρεμιέρα» ανάμεσα στις Συμπληγάδες πέτρες του άγχους και της καλλιτεχνικής αμφισβήτησης.
 
 Και μπορεί όλα αυτά να δρουν υπόγεια, όμως η ίδια μοιάζει να έχει ενσωματωθεί τόσο με το σκηνικό χώρο του θεάτρου, που είναι σαν να ξεπήδησε από το Fortnite με τα μαγικά της μαύρα μποτάκια και τα μαλλιά πιασμένα έτοιμα για μάχη!
 
76786439 1362715640565905 8380371940648419328 n
 
 Όταν θα περάσει την πρώτη πίστα, θα ξεκλέψω πέντε λεπτά, για να λύσω μερικές απορίες μου. 
 
 
Πρώτα απ’ όλα ποιος πάτησε το «go» στην πίστα που λέγεται «εφηβικό θέατρο στο Τέχνης»;
 
 «Η παράσταση αυτή ήταν μια ανάθεση που μου έγινε από το Θέατρο Τέχνης το οποίο στο πλαίσιο της συνεργασίας του με το ΚΕΘΕΑ μου ζήτησε να κάνω μια παράσταση για τις εξαρτήσεις. Και μετά από μια πρώτη έρευνα κατέληξα ότι αντίθετα με όσα πίστευα πριν, δεν έχει και πολύ μεγάλη σημασία η ουσία της εξάρτησης, το πόσο θελκτική είναι. Δεν είναι αυτή ο μαγνήτης. Εσύ είσαι που δεν αντέχεις κάτι στον εαυτό σου και αναζητάς λύση σε αυτούς τους μηχανισμούς. Οπότε θεώρησα πιο ενδιαφέρον να ασχοληθώ με μια εξάρτηση που σχεδόν αόρατα έρχεται να καταλάβει καθέναν από εμάς, την εξάρτηση από τα  smartphones».
 
 
«Ωραία τα παιχνίδια, εικονικά και πραγματικά, αλλά πραγματικά πιστεύεις ότι μια παράσταση μπορεί να αλλάξει την οπτική των εφήβων πάνω στις εξαρτήσεις;» τη ρωτάω, σαν να ξέρω την απάντηση.
  
«Αδιαμφισβήτητα. Η ταχύτητα της εποχής μας κάνει να κάνουμε πολλά πράγματα ασυνείδητα, σχεδόν αυτόματα. Οπότε αν το θέατρο λειτουργώντας ως διεσταλμένος καθρέφτης σταθεί απέναντι μας και μας δείξει πτυχές τις καθημερινότητας μας που δεν έχουμε συνειδητοποιήσει δε μπορεί παρά να μας επηρεάσει. Αν συνειδητοποιήσουμε με το παράδειγμά ενός τρίτου τί μας συμβαίνει και συχνά εκούσια το αγνοούμε, είναι σίγουρα ένα πρώτο βήμα προς την αλλαγή. Και  το λέω αυτό γιατί και η δική μου οπτική άλλαξε πολύ μέσα από τη διαδικασία δημιουργίας αυτής της παράστασης», μου απαντά μ’ αφοπλιστική ειλικρίνεια.
 
 75513482 989200118105038 1421634046126981120 n
 
Ο Άλεξ στην παράσταση, που θα δούμε στο Υπόγειο έχει μια απούσα σχεδόν αδιάφορη οικογένεια, ίσως γι’ αυτό έχει οδηγηθεί σ’ αυτόν τον εικονικό κόσμο.
 
 Η Εύα συμφωνεί: «Θυμάμαι ότι ένα από τα πρώτα πράγματα που έμαθα στις συνεδρίες εξαρτημένων νέων από το διαδίκτυο- στις οποίες παραβρέθηκα την περίοδο της έρευνας για την παράσταση- είναι ότι το παιδί που εμφανίζει οποιαδήποτε εξάρτηση είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου μιας λιγότερο ή περισσότερο προβληματικής κατάστασης στην οικογένεια. Οι ρυθμοί και οι ανάγκες της καθημερινότητας ωθούν τους γονείς να λείπουν συχνά από το σπίτι.  Η κρίση έχει κάνει όλους τους ανθρώπους λίγο πιο γκρι. Και αυτό δε μπορεί να μην έχει αντίκτυπο στη γενιά που ενηλικιώνεται κάτω από αυτές τις συνθήκες. Συχνά, ως παιδιά προκειμένου να μην κάνουν φασαρία όταν οι γονείς δουλεύουν, έχουν περάσει πολλές ώρες πίσω από ένα tablet.  Δεν αρκεί η φυσική παρουσία των γονιών στο σπίτι για να μεγαλώσει ένα παιδί. Χρειάζονται ποιοτικές και όχι ποσοτικές σχέσεις.  Αυτό είναι αυτό που οδηγεί κυρίως στην εξάρτηση, η έλλειψη ουσιαστικών συνδέσμων».
 
 
 
Υπάρχει όμως, κάτι που η ίδια δεν θα μπορούσε να αποχωριστεί ποτέ; Η απάντησή της αφοπλιστικά ρομαντική, όπως και η ίδια:«Νομίζω εγώ δε θα μπορούσα να ζήσω χωρίς αγάπη. Να αγαπώ και να με αγαπούν. Και να δημιουργώ. Πιστεύω ότι αγάπη και δημιουργία είναι τα δύο συστατικά της ευτυχίας. Οπότε δε θα ήθελα με τίποτα να ζήσω #MiaMeraXwris αυτά».
 
Ραντεβού λοιπόν την Κυριακή στις 17:30 και κάθε Κυριακή στο Υπόγειο για να απολαύσουμε μια παράσταση, που μπορεί να δημιουργήθηκε για εφήβους αλλά σίγουρα το θέμα της και η αισθητική της, θα τραβήξουν και το δικό μας ενδιαφέρον. 
 
74626956 411741863103071 3473958531860791296 n
#MiaMeraXwris
Κείμενο/ Σκηνοθεσία: Εύα Οικονόμου- Βαμβακά
Σχεδιασμός σκηνικού και φώτων: Βασίλης Αποστολάτος
Ενδυματολογία: Ματίνα Μέγκλα
Επιμέλεια Κίνησης: Χρυσηίς Λιατζιβίρη
Πρωτότυπη μουσική: LOO ( Someone who isn’t e me)
Βοηθός σκηνοθέτη: Σοφία Αρβανίτη - Φλώρου
Παίζουν οι: Βαγγέλης Αμπατζής, Δημήτρης Μαγγίνας, Μαριλένα Μόσχου, Ναταλία
Πελέκα
Στην παράσταση ακούγονται οι: Λιλή Νταλανίκα, Γιούλικα Σκαφιδά, Δημήτρης
Τσιγκριμάνης
Video παράστασης: Λιλή Νταλανίκα
Φωτογραφίες παράστασης: Μυρτώ Αποστολίδη
Κατασκευή Σκηνικού: Χάρης Κολοβός
Eυχαριστούμε θερμά τη Μελίσσα Νίκο για την πολύτιμη βοήθειά της και το Mosaikon
Hostel που φιλοξένησε τη φωτογράφισή μας. 
 
 

 Συνέντευξη: Γιώτα Δημητριάδη

Φωτογραφίες για το texnes-plus: Χριστίνα Δενδρινού

 Παίζει σε παιδική παράσταση 35 χρόνια μετά τον «Οδυσσεβάχ» της Ξενιάς Καλογεροπούλου. Στην ερώτηση πώς είναι το παιδικό κοινό, δεν απαντά τίποτα το δήθεν κουλτουριάρικο ή εμπνευσμένο: « Δεν έχω ακόμα καθαρή εικόνα. Όταν έρθουν τα σχολεία και αρχίζουν να ουρλιάζουν όλα μαζί τότε θα σου πω!»

Όπως τίποτα δήθεν δεν χαρακτηρίζει την επαγγελματική του πορεία, τέσσερις δεκαετίες τώρα. Ο Στέλιος Μάινας είναι από τους ελάχιστους ηθοποιούς, για τους οποίους μπορούμε να πούμε ότι στην εξίσωση εμπορικό με ποιοτικό θέαμα το αποτέλεσμα είναι πάντα με θετικό πρόσημο.

Κατάφερε να πρωταγωνιστήσει σε σειρές που έγραψαν ιστορία στην ελληνική τηλεόραση, ενώ παράλληλα στο σανίδι τον έχουμε απολαύσει σε ρόλους του παγκόσμιου ρεπερτορίου.

Βαδίζουμε στα Αναφιώτικα, εκεί κάτω από την Ακρόπολη, κάθε γωνιά θα γίνει μνήμη για μια ιστορία, «τότε σ’ εκείνο το γύρισμα...», «τότε σ’ εκείνο το τραπέζι..». Ο Στέλιος Μάινας δεν επαφίεται σ’ ό,τι έχει χτίσει αυτά τα 40 χρόνια, αλλά ακολουθώντας τη λογική της ροκ και των αγαπημένων του Rolling Stones, δεν χορταριάζει ποτέ...Ίσως γι’ αυτό έχει και πάντα κάτι ουσιαστικό να πει στη ζωή και στη σκηνή.

 

 

stelios mainas 2 texnes plus

 Είχατε 35 χρόνια να παίξετε σε παιδική παράσταση. Τι σας έκανε να πείτε το «ναι» στην «Οδύσσεια»;

Η Σοφία Σπυράτου, την οποία παρακολουθώ και μ’ αρέσει πολύ η δουλειά της. Επιπλέον, με παρέσυρε κι ο Μιχάλης Αδάμ, παραγωγός της παράστασης και φίλος μου. Κυρίως, όμως, το ίδιο το έργο, η «Οδύσσεια» είναι το αγαπημένο μου ανάγνωσμα από παιδί. Επιπλέον μιλάμε για μια εξαιρετική ομάδα συντελεστών: ο Στρατής Πασχάλης έχει κάνει μια σπουδαία θεατρική προσαρμογή στο κείμενο, ο  Μίλτος Παπαστάμου τη μουσική, ο Μανόλης Παντελιδάκης τα σκηνικά. Κι όλη η ομάδα των συναδέλφων ηθοποιών. Πάντα οι συντελεστές σε μια δουλειά είναι το πιο σημαντικό για μένα. 

Αγαπάτε όμως να «ανακαλύπτετε» κι έργα...

Ναι! Είμαι ο πνευματικός εισηγητής του ολλανδικού ρεπερτορίου στην Ελλάδα. Το «Δείπνο» είναι το τρίτο ολλανδικό έργο.

Και αγαπάτε πολύ και τους Ολλανδούς....Γιατί;

Είναι φίλοι μου! Είναι αν θέλουμε να το πούμε απλοϊκά «καλοί Γερμανοί» οργανωμένοι, αλλά παράλληλα και χαλαροί άνθρωποι. Δεν είναι τόσο αυστηροί, όσο οι Γερμανοί. Θαυμάζω την ολλανδική κουλτούρα και για τη δικιά μου τη γενιά ήταν ο λαός της εναλλακτικότητας, είναι ανοιχτόμυαλοι, αγαπούν και προστατεύουν τη φύση....

Το «Δείπνο», του Χέρμαν Κοχ, θέτει πάρα πολλά ζητήματα. Μπορούμε να πούμε ότι το πρώτο να έχει να κάνει με την ευθύνη των γονιών;

Ναι, των ενηλίκων γενικότερα. Είναι ένα δύστροπο έργο, δεν είναι απλό. Είναι καθηλωμένο έργο, δεν θα δεις φανταζί πράγματα, αλλά στόχος είναι ο θεατής να παρακολουθήσει την ουσία του θέματος, τη διαμάχη των δύο ζευγαριών. Ζητούμενο είναι να ακουστεί το κείμενο.

 

 

stelios mainas 3 texnes plus

 Στο «Δείπνο» δεν ισχύει το Σωκρατικό «Ουδείς εκών κακός», στο έργο παρακολουθούμε τη βίαιη φύση του ανθρώπου...

Ναι, όλα υπάρχουν στον άνθρωπο. Εξάλλου το καλό συνυπάρχει με το κακό. Αυτά τα δύο πάνε μαζί, δανείζονται το ένα κομμάτια από το άλλο. Η διαχείρισή τους είναι το ζήτημα.

Ως γονιός εσείς πώς είστε;

Εγώ, ως γονιός, δεν έχω επιτελέσει το χρέος μου 100%. Λόγω υποχρεώσεων, δεν ήμουν πάντα παρόν. Αυτό δεν είναι δικαιολογία, αλλά είναι η αλήθεια. Στο σπίτι μου με τον γιο μου ήμουν επισκέπτης.

Δεν υπήρχε όμως αυτό που λέμε «ποιοτικός χρόνος»;

Ο ποιοτικός χρόνος πρέπει να είναι απόσταγμα της συνεχούς τριβής με το παιδί σου. Όταν αυτό δεν συμβαίνει τότε είσαι επισκέπτης, είτε είσαι άνδρας, είτε γυναίκα. Είναι αλλιώς να μεγαλώνεις εσύ ο ίδιος το παιδί σου. Μια νέα τάση στην κεντρική Ευρώπη είναι οι γονείς να αφιερώνουν πολύ περισσότερο χρόνο στα παιδιά τους και πολύ λιγότερο στην εργασία τους, η οποία περιορίζεται πλέον στις επτά ή έξι ώρες την ημέρα. Τα παιδιά χρειάζονται χρόνο με τους γονείς τους και ειδικότερα μέχρι τα δέκα τους χρόνια, στη συνέχεια φτιάχνουν ένα δικό τους σύμπαν, το οποίο στη συνέχεια παρακολουθείς εξ’ αποστάσεως. Τα πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού καθορίζουν και τη μετέπειτα ζωή του.

 

mainas texnes plus 8

 

 Και εσείς είχατε έναν μπαμπά επισκέπτη...Αυτό σας έχει επηρεάσει για παράδειγμα στην επιλογή σας να γίνετε ηθοποιός;

Πάντα σε επηρεάζει αυτό στη ζωή σου. Νομίζω όμως, ότι όσον αφορά την επιλογή του επαγγέλματος δεν έχει παίξει κάποιο ρόλο, μάλλον ήταν τυχαία. Πολλές φορές, σ’ επιλέγει και το επάγγελμά σου. Μπορεί για παράδειγμα να επιλέξεις κάτι εσύ στο οποίο να μην είσαι καλός και να οδηγηθείς κάπου αλλού στη συνέχεια. Αν γίνεις γιατρός επειδή ήταν ο μπαμπάς σου και δεν έχεις ταλέντο, δεν θα τα καταφέρεις. Μην νομίζετε ότι και η επιστήμη δεν θέλει ταλέντο...

Τι είναι για εσάς το «ταλέντο»;

Η φυσική έλξη, η φυσική ροπή. Βλέπεις ένα παιδί και από μόνο του ζωγραφίζει περίεργα πράγματα, έχει μια ιδαίτερη αντίληψη για τον κόσμο. Αυτό δε σημαίνει ότι θα γίνει κάτι γιατί το ταλέντο χρειάζεται πάντα ανάπτυξη και καλλιέργεια.

Στα 40 χρόνια, που είστε σ’ αυτό τον χώρο, υπήρξαν στιγμές που θελήσατε να τα παρατήσετε όλα;

Να σου πω την αλήθεια, από ένα σημείο και μετά δεν σκέφτεσαι να τα παρατήσεις, γιατί σε παίρνει μπάλα το επάγγελμα, πρέπει να ζήσεις, υπάρχει και ένα βιοποριστικό κομμάτι. Υπάρχουν πολλές στιγμές, που αγανακτείς αλλά είμαστε πολύ τυχεροί που κάνουμε αυτή τη δουλειά και πληρωνόμαστε.

Κάνατε σειρές ή παραστάσεις για καθαρά βιοποριστικούς λόγους;

Όχι, έχω την αίσθηση ότι ό,τι και να είχα κάνει θα ήμουν ευχαριστημένος. Σημασία έχει να αγαπάς αυτό που κάνεις και σε κάθε δουλειά να βρίσκεις πράγματα που σ’ ενδιαφέρουν. Ποτέ δεν πρέπει να κάνεις κάτι μισώντας το, θα σου επιστρέψει με το χειρότερο τρόπο.

 

 

mainas 7 texnes plus

 Υπάρχει κάποιο έργο ή κάποιος ρόλος που ακόμα δεν έχετε παίξει;

Όχι, τίποτα δεν ονειρεύομαι...

Μάλλον, από αυτά που έχουμε πει καταλαβαίνω ότι ονειρεύεστε να ανακαλύψετε ωραία έργα...

Ναι! Ακριβώς! Γιατί δεν υπάρχουν...

Δεν υπάρχουν ή εμείς δεν τα ανακαλύπτουμε;

Καινούργια έργα δεν υπάρχουν. Υπάρχει μια πνευματική φτώχεια και όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά παγκοσμίως. Το θέατρο είναι συνακόλουθο μιας γενικότερης παγκόσμιας τάσης. Φανταστείτε ότι τα μεγάλα μπαμ, που έγιναν στην ανθρωπότητα ήταν μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, δηλαδή τη δεκαετία του ’50 και του ’60. Ήταν δύο χρυσές δεκαετίες που ακόμα τροφοδοτούν το παγκόσμιο θέατρο.

 

 

mainas giota texnes plus

 Υπάρχουν όμως και πολλά ελληνικά έργα. Είναι μάλιστα και μια τάση η νέα ελληνική δραματουργία.

Είναι ελάχιστοι οι Έλληνες δραματουργοί και ένας συγγραφέας δεν μπορεί να είναι δημιουργικός πάντα. Θα γράψει ένα καλό έργο, θα γράψει και δύο πατάτες! Έτσι είναι το φυσιολογικό, όταν αυτό δεν συμβαίνει κάτι ύποπτο κρύβεται από πίσω. Δεν μπορείς να γράφεις μόνιμα αριστουργήματα!

Για τον ρόλο του Γιωργή στο «Νησί» έχετε πει, ότι εσείς ζητήσατε να τον ερμηνεύσετε και ότι σας άρεσε γιατί ήταν μια βιβλική φιγούρα. Τώρα σας βλέπουμε στην «Οδύσσεια» στη σκηνή του Θεάτρου Ολύμπια, ως Όμηρο. Μια ακόμη «βιβλική φιγούρα». Τι σας γοητεύει σ’ αυτούς τους ρόλους;

Έχουμε συνδέσει τη βίβλο με το αρχέγονο και το παλιό. Λέμε για παράδειγμα ότι η Βίβλος είναι από τις παλιότερες θρησκευτικές μας παραδόσεις, επομένως και οι φιγούρες της ανήκουν στο βάθος της ιστορίας. Όταν, λοιπόν, είναι τόσο απομακρυσμένοι οι χαρακτήρες έχουν ένα ενδιαφέρον. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι οι γεννήτορες ενός πράγματος. Επομένως, έχουν  κάτι παλιό και συνάμα γοητευτικό στο βάθος της ιστορίας.

Έχετε πει ότι: «η σημαντικότητά σου έχει να κάνει με την συνειδητοποίηση της ασημαντότητάς σου». Γίνεται να είναι κανείς ηθοποιός και να μην έχει «ψωνιστεί» έστω για ένα διάστημα;

Μου δίνεις μια πολύ ωραία πάσα τώρα. Ακούω συχνά κάποιους συναδέλφους να λένε: «Ναι, είμαι ψώνιο και νομίζω ότι είμαι ο καλύτερος ηθοποιός». Μπορεί να έχεις ανάγκη να το πεις πρώτα απ’ όλα για να το πιστέψεις εσύ ο ίδιος, γιατί βαθιά μέσα σου ξέρεις ότι δεν ισχύει. Ξέρετε ποιος είναι ο ψυχολογικός λόγος για τον οποίο δεν μπορείς να πιστέψεις πραγματικά κάτι τέτοιο; Αν νομίζεις ότι είσαι κορυφή, σημαίνει ότι είναι οριακός. Ο ηθοποιός και γενικότερα ο άνθρωπος πρέπει να βλέπει εις ύψος και εις βάθος και να μην έχει όρια, ούτε προς τα πάνω, ούτε προς τα κάτω. Επομένως, λοιπόν, αν εσύ βάζεις όρια στον εαυτό σου, έστω και προς τα πάνω, είσαι πάρα πολύ πραγματιστής και εμένα μου αρέσουν οι αιθεροβάμοντες άνθρωποι. Ο πραγματισμός είναι πολύ καλό εργαλείο για να κάνουμε τη δουλειά μας αλλά χρειαζόμαστε εξίσου το όνειρο και τη φενάκη.

 

 

mainas texnes plus 5

 

 Σας βλέπω, πολύ ισορροπημένο πάνω σ’ αυτό το θέμα. Πώς αντιμετωπίζετε τέτοιες συμπεριφορές από συναδέλφους σας; Σας ενοχλούν;

Καθόλου δεν μ’ ενοχλούν. Τις καταλαβαίνω και πολλές φορές, αντιλαμβάνομαι και τις προθέσεις που υπάρχουν πίσω από μια τόσο αμετροεπή συμπεριφορά. Εκεί, κρύβεται μια ανάγκη να πιστέψουν οι ίδιοι ότι αξίζουν και να δώσουν κουράγιο στους εαυτούς σας.

Το μεταφράζετε ψυχαναλυτικά δηλαδή...

Πάντα, δεν γίνεται αλλιώς.

Την Ιθάκη σας την έχετε βρει;

Όχι, αν την έβρισκα... Σημασία έχει όμως το ταξίδι... Λέει ο ποιητής «...Αλλά μη βιαστείς καθόλου, καλύτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει και γέρος πια να αράξεις στο νησί, πλούσιος μ’ όσα κέρδισες στο δρόμο, μη προσδοκώντας πλούτη να σου δώσει η Ιθάκη...» Ήταν πολύ σοφός ο Καβάφης, δεν πρέπει να προσδοκάς να πάρεις πλούτη.

Στο σεντούκι αυτό των εμπειριών, εσείς τι κρατάτε;

Τίποτα! Έχω την αίσθηση ότι πρέπει να κάνεις ένα συνεχές reload, αυτό είναι και το μεγάλο μου μειονέκτημα, δεν ξέρω...

mainas texnes plus 10


Γιατί μειονέκτημα;

Γιατί ανακαλύπτω καινούργια πράγματα. Προσπαθώ να διαβάσω μικρά αποσπάσματα από την Επικούρειο φιλοσοφία. Τα έχουν πει όλα οι Αρχαίοι μας. Κεκτημένο δεν υπάρχει τίποτα!Ακριβώς, γιατί όλα είναι Rolling Stones, επειδή εμείς μεγαλώσαμε με τη ροκ και αυτό ακριβώς σημαίνει και η ροκ: «κυλώ διαρκώς», σημαίνει δεν χορταριάζω αλλά συγχρόνως δεν έχω καμία σταθερά.

Επομένως, υπάρχει ένα τίμημα... Όταν για παράδειγμα μετά τους «Μεν και Δεν» αρνηθήκατε πολλούς παρόμοιους ρόλους φαντάζομαι θα χάσατε και πολλά χρήματα.

Πάρα πολλά...Πολυκατοικίες θα είχα χτίσει. Ακόμα χάνω χρήματα με τα «όχι» που λέω σε κάποιες δουλειές αλλά τελικά τα «όχι» σου καθορίζουν ποιος είσαι, όχι τα «ναι» σου.

Σήμερα, γιατί δεν σας βλέπουμε σε κάποια τηλεοπτική σειρά;

Την τηλεόραση την αγαπώ γιατί σε φέρνει σ’ επαφή με τον κόσμο, εννοείται ότι μ’ ενδιαφέρει. Ψάχνω όμως τις κατάλληλες συνθήκες. Αν υπάρχει μια καλή σειρά, η οποία έχει ενδιαφέρον θα πάω. Για παράδειγμα στον Κοκκινόπουλο («Ου φονεύσεις») έπαιξα στο 1ο επεισόδειο.

 mainas texnes plus 9

Τον Στέλιο Μάινα παρακολουθούμε για δεύτερη χρονιά στο «Δείπνο», το διάσημο μπεστ σέλερ του Ολλανδού Χέρμαν Κοχ, στο Σύχγρονο θέατρο, σε σκηνοθεσία Λίλλυς Μελεμέ.

 Παράλληλα υποδύεται τον Όμηρο στην νεά παιδική παράσταση της Σοφίας Σπυράτου, «Οδύσσεια», στο Θέατρο Ολύμπια.

Από τη Γιώτα Δημητριάδη
 
Μακράν ο διασημότερος εφοπλιστής όλων, ο Αριστοτέλης Ωνάσης είχε μια μυθιστορηματική ζωή και κατατάσσεται στο πάνθεον με τους  δημοφιλέστερους Έλληνες όλων των εποχών. Μια ζωή γεμάτη δράση, σασπένς, παράτολμες αποφάσεις, πιπεράτες ερωτικές ιστορίες, ακόμη και σκάνδαλα.
 
Όλοι γνωρίζουν για την κατάρα των Ωνάση αλλά και τα περίφημα αποφθέγματά του.«Στη δουλειά σου να είσαι σοβαρός και στην ζωή σου τρελός», «Αν δεν υπήρχαν γυναίκες όλα τα λεφτά του κόσμου δεν θα είχαν σημασία», «Ο κανόνας είναι ότι δεν υπάρχουν κανόνες»και το αγαπημένο μου: «Ποτέ μην αρχίζεις μια δουλειά, μια μάχη, μια ερωτική σχέση αν ο φόβος της ήττας επισκιάζει την προοπτική της νίκης».
 
44 χρόνια μετά τον θάνατο του (15-3-1975), βλέπουν ακόμη το φως της δημοσιότητας ιστορίες από την προσωπική και επαγγελματική του ζωή.
 
Ο Σταμάτης Φασουλής, με την απόφασή του να ανεβάσει στη σκηνή του θεάτρου Παλλάς ένα έργο-βιογραφία, το οποίο εξιστορεί τις πιο σημαντικές στιγμές της πορείας του, μ’ έμφαση στις τρεις γυναίκες της ζωής του (Τίνα Λιβανού,Τζάκι Κένεντι και Μαρία Κάλλας) ήρθε αντιμέτωπος μ’ ένα δύσκολο εγχείρημα. Τόσο από άποψη όγκου πληροφοριών, όσο και από το γεγονός ότι το όνομα Ωνάσης, αντιστοιχεί στο μέσο θεατή με μια συγκεκριμένη φιγούρα.
 
Παρ’ όλα αυτά, η διαχείριση- αξιοποίηση των περιστατικών της ζωής του, το δέσιμο των σκηνών και η ροή της παράστασης που σκηνοθέτησε έγιναν τα μεγαλύτερα ατού της.
 
Ο Φασουλής έχει αποδείξει και στο παρελθόν ότι μπορεί να διαχειριστεί ακόμα και λογοτεχνικά κείμενα («Τρίτο Στεφάνι», «Νίκη») αναδεικνύοντας την θεατρικότητά τους. Με εντυπωσιακά σκηνικά ευρήματα, δημιουργεί 4ώρες παραστάσεις, οι οποίες όχι μόνο κρατούν το ενδιαφέρον του κοινού αλλά παράλληλα το συγκινούν και το ταξιδεύουν.
 
Οι σκηνοθεσίες του, επιτυγχάνουν την αναβίωση της ατμόσφαιρας της εκάστοτε εποχής. Γεγονός που είδαμε και στο «Ωνάσης- Τα θέλω όλα».
 
Σ’ αυτή την περίπτωση όμως, όση δουλειά και αν προηγήθηκε στο δραματουργικό κομμάτι της παράστασης, οι επιλογές των ηθοποιών τη χαντάκωσαν.
 
Είναι σαν να έχεις ένα πολύ καλό άλογο και να διαλέγεις κουτσό και τυφλό ιππέα.
 
Αν εξαιρέσει κανείς τη Τζένη Σκαρλάτου στον ρόλο της αδερφής του Ωνάση, η οποία, ήταν ίσως και η μόνη, που κατάφερε να αποδώσει τον χαρακτήρα. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί ήταν απλά διεκπεραιωτικοί, ενώ οι δύο από τις τρεις γυναίκες της ζωής του, η Κατερίνα Παπουτσάκη στον ρόλο της Μαρίας Κάλλας και η Δήμητρα Ματσούκα στο ρόλο της Τζάκι Κέννεντι πρέπει να κατέβαλαν μεγάλη προσπάθεια για να είναι τόσο κακές και να φλερτάρουν μονίμως με τα όρια του γελοίου.
 
Η Κάλλας της Κατερίνας Παπουτσάκη ήταν κάτι μεταξύ κακιάς μάγισσας, σχιζοφρενούς δολοφόνου και ιδεοψυχαναγκαστικού ψώνιου. Αδικαιολόγητα κραυγαλέα σ’ όλα!Αναπόφευκτα, κάνει κανείς τη σύγκριση

με την εκπληκτική Μαρία Κάλλας της Μαρίας Ναυπλιώτου στο «Master Class» .

onasis

Η Τζάκι της Δήμητρας Ματσούκα είναι ό,τι χειρότερο έχω δει τα τελευταία χρόνια στο θέατρο. Νόμιζε κανείς ότι παρακολουθούσε τον Τάκη Ζαχαράτο να μιμείται τη Μιμή Ντενίση -σίγουρα και οι δύο θα ήταν καλύτεροι σ’ αυτό τον ρόλο.

Η σκηνή που μιλάει για την «Ιθάκη» του Ι.Κ Καβάφη θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ύβρις...

Και μ’ αφορμή αυτές τις ερμηνείες, ίσως θα έπρεπε να ξεκινήσει μια κουβέντα για το αν και κατά πόσο στα μεγάλα θεάματα, ένας σκηνοθέτης ή ένας παραγωγός είναι αναγκασμένος να επιλέγει «γνωστά ονόματα» για να «κάνει ταμείο» ή «επειδή αυτά θέλει ο κόσμος».Μήπως, τελικά αυτή η επιλογή, γίνεται δίκοπο μαχαίρι για την ίδια την παράσταση;

Αντίθετα, με τις άλλες δύο κυρίες, η Ευγενία Δημητροπούλου έδωσε μια αξιοπρεπέστατη ερμηνεία ως Τινα Λιβανού.

Ο ίδιος ο Σταμάτης Φασουλής, στο ρόλο του Ωνάση δεν κατάφερε να αποδώσει την πολύπλοκη προσωπικότητα του εφοπλιστή. Η ερμηνεία του, όμως, λόγω της αμεσότητας, της σκηνικής του ενέργειας και του πηγαίου χιούμορ του ήταν ικανοποιητική σε αρκετά σημεία.

«Τρέχω γιατί αν σταματήσω, νομίζω ότι θα σταματήσουν όλα. Θα σταματήσει η γη», ομολογεί  ο ήρωας σε κάποια σκηνή και πράγματι, αυτό είναι ένα από τα στοιχεία του χαρακτήρα που πέτυχε να αποδώσει ο Σταμάτης Φασουλής.Έλειπε,όμως η ενέργεια στο σώμα. Αποκλείοντας μ’ αυτόν τον τρόπο δράσεις, που μπορούν να γίνουν αντιληπτές από το κοινό, συνδέονται με παρορμήσεις και είναι φορείς μιας πρόθεσης, η οποία εδώ έγινε κατανοητή. 

Επιφανειακοί αλλά με κάποιες καλές στιγμές η Κοραλία Τσόγκα στο ρόλο της Χριστίνας Ωνάση και ο Δημήτρης Γκοτσόπουλος, ως Αλέξανδρος Ωνάσης.

Οι: Μέμος Μπεγνής, Νίκος Σταυρακούδης, Κώστας Φαλελάκης και Δημήτρης Καραμπέτσης περιορίστηκαν σε ευκολίες και μελοδραματισμούς. Σίγουρα, όλοι τους έχουν δώσει καλύτερα δείγματα υποκριτικής στην καριέρα τους.

Εν κατακλείδι, είναι πραγματικά λυπηρό να παρακολουθεί κανείς  μέτριες έως θλιβερές ερμηνείες σε μια παράσταση με σπουδαία όψη. Τόσο τα  σκηνικά του Γιώργου Γαβαλά, τα οποία ήταν εντυπωσιακά, απολύτως λειτουργικά, δείχνοντας παράλληλα φαντασία και γούστο, όσο και τα υπέροχα κουστούμια της Ντένης Βαχλιώτη δεν κατάφεραν να σώσουν την παράσταση.

Όσο και αν φώτιζε τη χαώδη σκηνή του Παλλάς με έμπνευση, ο Λευτέρης Παυλόπουλος, και όσο και να τη γέμιζε με τις όμορφες νότες της μουσικής του ο Κωστής Μαραβέγιας, οι ερμηνείες των ηθοποιών βούλιαξαν την παράσταση, όπως είχε βουλιάξει και το πρώτο πλοίο του Ωνάση...

 

Το αριστούργημα του μεγάλου Γάλλου συγγραφέα Μαριβώ, «Οι ψευδοεξομολογήσεις» σε μετάφραση Ανδρέα Στάικου και σκηνοθεσία Φώτη Μακρή θα κάνει πρεμιέρα στις 14 Δεκεμβρίου στο Studio Μαυρομιχάλη.

Στη σκηνή θα απολαύσουμε τους:Νίκο Αργυριάδη, Γιάννη Δαμάλα, Κωνσταντίνο Ελματζίογλου, Στέλλα Κρούσκα,Πάνο Ξενάκη, Στέλλα Παπαδημητρίου, Στεφανία Σαμαρά, καθώς και τον ίδιο τον σκηνοθέτη. 

Για τους περισσοτέρους μελετητές του Μαριβώ, «Οι ψευδοεξομολογήσεις» συνιστούν από́ κοινού́ με «Το Παιχνίδι του Έρωτα και της Τύχης», τα αριστουργήματά́ του.

 

 makris

«Οι Ψευδοεξομολογήσεις», κωμωδία σε τρεις πράξεις και σε πεζό λόγο, παραστάθηκαν για πρώτη φορά το Σάββατο 16 Μαρτίου 1737. Έκτοτε παίχτηκε στα σαλόνια της εποχής, από την Κομεντί Φρανσέζ, στο θέατρο Odeon, καθώς και στις 16 Αυγούστου 1794, στην επίσημη επαναλειτουργία της Κομεντί Φρανσέζ. Από τότε, παραμένει σταθερά στο ρεπερτόριο. Για παράδειγμα, μόνον στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα (ως το 1956) μετράμε 562 παραστάσεις του έργου από την ιστορική γαλλική σκηνή της Κομεντί Φρανσέζ.

Όταν ανέβηκε το έργο στη σκηνή́, ο Μαριβώ ήταν 49 ετών. Είναι η τελευταία του μεγάλη (τρίπρακτη) κωμωδία. Πέντε χρόνια αργότερα, εκλέγεται στη Γαλλική́ Ακαδημία, και, εκτός από́ δυο μονόπρακτες κωμωδίες, στα 1744 και 1746 αντιστοίχως, δεν γράφει τίποτε άλλο για τη σκηνή́ και περιορίζεται στη συγγραφή́ «Στοχασμών» γύρω από́ ακαδημαϊκά́ ζητήματα. Κάτω απ’ αυτές τις συγκυρίες, «οι Ψευδοεξομολογήσεις» προσλαμβάνουν μια ιδιαίτερη σημασία στο έργο του, είτε το ήθελε ο ίδιος ο συγγραφέας, είτε όχι. Πρόκειται ουσιαστικά́ για έναν αποχαιρετισμό́ στη μεγάλη «ερωτική́ κωμωδία».

 psevdomologiseis

Η πλοκή των Ψευδοεξομολογήσεων είναι μία από τις καλύτερα δομημένες σε όλο το θέατρο του Μαριβώ. Βασίζεται κυρίως στις λιγότερο ή περισσότερο ψευδείς εξομολογήσεις του Ντιμπουά, και χωρίς τη μεγάλη επιδεξιότητα του συγγραφέα, θα ήταν δύσκολο να την παρακολουθήσουμε μέσα από τους πολυπληθείς μαιάνδρους της. Εάν μάλιστα συγκρίνουμε το έργο με το Παιχνίδι του Έρωτα και της Τύχης, βλέπουμε πως διαφέρουν σε ουσιαστικά σημεία, και αυτό συμβαίνει εν μέρει και εξαιτίας της ηλικίας του συγγραφέα.

Τα πρόσωπα της δράσης είναι αισθητά πιο ώριμα, ο γενικός τόνος είναι πιο σοβαρός, οι πρωταγωνιστές, η Αραμίνδα κυρίως, αλλά και ο Δοράντης, δεν έχουν τη νεανική δροσιά του «μνηστευμένων» του Παιχνιδιού, μα ούτε και αυτήν που διαθέτουν οι ερωτευμένοι και οι νεαρές χήρες που πλημμυρίζουν το θέατρο του Μαριβώ. Προβληματίζονται περισσότερο για τη ζωή, έστω και εάν ο έρωτας παραμένει γι' αυτούς μια μεγάλη, εξαιρετικά σημαντική υπόθεση, έχουν και άλλες ασχολίες, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται το χρήμα και οι οικονομικές τους υποθέσεις. Ο εξωτερικός κόσμος υπεισέρχεται στον χώρο της κωμωδίας με επιμονή. Η ζωή βρίσκεται ανάμεσα στους ήρωες, με τις απαιτήσεις της και οι καρδιές δεν είναι πλέον τόσο «ιδεατά» αγνές.

  psedoeksomologiseis texnes plus

Το έργο του Μαριβώ, εξετάζει το πώς η βούληση, η κρίση και η σκέψη των ανθρώπων επηρεάζεται από ένα σύμπλεγμα πληροφοριών, φημών, ψευδών ή κατασκευασμένων ειδήσεων διαστρεβλώσεων και αλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων, με αποτέλεσμα να χάνουν την καθαρότητά τους και στο τέλος, να μην εκφράζουν πια τις πραγματικές μας επιθυμίες και την δική μας κοσμοθεωρία, αλλά κάτι που μας έχει επιβληθεί, κατορθώνοντας μάλιστα, να φαντάζουν σε μας, ως δικές μας επιλογές.

Φυσικά, για μια ακόμα φορά το όχημα που χρησιμοποιεί ο Μαριβώ για να αναπτύξει αυτό το πολύ σοβαρό θέμα είναι ο έρωτας και η κωμωδία.

Αν μπορούσε κάποιος να διαβάσει το έργο, μη γνωρίζοντας τίποτα για τον Μαριβώ, ποια εποχή έχει γραφτεί και ποιοι χαρακτηρισμοί έχουν επικρατήσει από τους ειδικούς για τον συγγραφέα και τα έργα του, είναι σίγουρο πως από τη μία θα αναγνώριζε ένα σκοτεινό και σκληρό έργο και από την άλλη θα διέκρινε μια παιγνιώδη και κωμική διάσταση, με αποτέλεσμα, στο τέλος της ανάγνωσης να μην ξέρει αν θέλει να χαμογελά ή να προβληματιστεί ή και τα δύο μαζί ( κάτι μας λέει ότι ο Μαριβώ αυτό θα προτιμούσε...).

Και βέβαια, διαβάζοντας το συγκεκριμένο έργο του Μαριβώ, γραμμένο πριν από 282 χρόνια (!) και αναγνωρίζοντας στον πυρήνα του θέματα και καταστάσεις που μας απασχολούν εν έτει 2019, καταλαβαίνεις γιατί κάποιοι συγγραφείς θεωρούνται κλασικοί και παγκόσμιοι. Και ο Μαριβώ είναι φυσικά ένας από αυτούς. Και το συγκεκριμένο έργο, ένα από τα 2 ή 3 έργα του, που του εξασφάλισαν μια περίοπτη θέση σε αυτή την μικρή λίστα των κλασικών.

 mavromixali

Συντελεστές

Μετάφραση : Αντρέας Σταίκος

Σκηνοθεσία : Φώτης Μακρής

Σκηνικά – Κοστούμια : Μαντώ Ψυχουντάκη

Κίνηση: Στέλλα Κρούσκα

Παίζουν: Νίκος Αργυριάδης, Γιάννης Δαμάλας, Κωνσταντίνος Ελματζίογλου, Στέλλα Κρούσκα, Φώτης Μακρής, Πάνος Ξενάκης, Στέλλα Παπαδημητρίου, Στεφανία Σαμαρά

Ημέρες και ώρες παραστάσεων

Από 14 Δεκεμβρίου 2019.

Κάθε Σάββατο στις 21:00 και Κυριακή στις 20:00

Τιμές εισιτηρίων

Κανονικό : 12 ευρώ

Φοιτητικό, κάτω των 25 ετών, άνω των 65 : 10 ευρώ

Άνεργοι, ατέλειες : 8 ευρώ

 

Διαβάστε επίσης:

Στέλλα Παπαδημητρίου: «Δεν Ήμουν Ποτέ Μέσα Στα Πράγματα»

«Πάρε τη λέξη μου, δώσε μου το χέρι σου» είναι το μότο του Εθνικού θεάτρου.

Ο Δημήτρης Λιγνάδης, με την Έρι Κύργια στο πλευρό του, ξεκίνησε τη σημερινή συνέντευξη Τύπου (14/10) με μια προσωπική εξομολόγηση: «Είμαι ιδιαίτερα συγκινημένος,γιατί  από τη θέση αυτή, βρίκομαι στο χώρο που μεγάλωσα».Συμπληρώνοντας ότι : «Όταν ανέλαβα αυτή τη θέση, όλοι οι φίλοι μου ,και η κυρίως  η μητέρα μου, μου είπαν πού πας; Η απάντησή μου ήταν ότι δεν είμαι τρελός, αλλά στα 55 μου θέλω να προσπαθήσω να κάνω κάτι πιο χειροπιαστό».

Ο στίχος του Ανδρέα Εμπειρίκου «Πάρε τη λέξη μου, δώσε μου το χέρι σου» ήταν ένα στίχος που καθόρισε την ζωή και την καριέρα του Δημήτρη Λιγνάδη, όπως εξομολογήθηκε, γι’ αυτόν και τον επέλεξε, ως μότο για όλα τα χρόνια, που θα βρίσκεται στο τιμόνι του Εθνικού θεάτρου.

Στόχος της διεύθυνσής του, όπως είπε, είναι να διατηρήσει την έννοια του «εύρους και του βάθους», να στοχεύσει στο «όφελος και στην ωφέλεια», χωρίς να ξεχνά στιγμή την «Επιστήμη και την Τέχνη».

«Το Εθνικό Θέατρο το χρηματοδοτεί το κράτος. Οι πολίτες φορολογούνται και γι’ αυτό το Εθνικό οφείλει να κάνει επιλογές που έχουν εύρος, δηλαδή επιλογές που απευθύνονται σ’ όλο τον ελληνικό λαό. Στόχος είναι να μην μείνει έξω από τη βεντάλια του Εθνικού, ούτε ένας Έλληνας πολίτης» δήλωσε ο Δημήτρης Λιγνάδης.

Έμφαση θα δοθεί στον εκπαιδευτικό σκοπό του θεάτρου, που είναι άλλωστε γραμμένο στις αρχές του καταστατικού του Εθνικού Θεάτρου, από την πρώτη στιγμή, από την εποχή ακόμη που ήταν Βασιλικό Θέατρο. 

Ο Δημήτρης Λιγνάδης ανακοίνωσε και την απόφασή του να μετονομαστεί το ισόγειο REXσε σκηνή «Ελένη Παπαδάκη» και η σκηνή του «REX» να παραμένει ανοιχτό, όλο το καλοκαίρι, με παραστάσεις για τους Αθηναίους αλλά και τους τουρίστες.

Στόχος είναι να παραμένει ανοιχτό και το Σχολείο της Ειρήνης Παππά, το καλοκαίρι για παραστάσεις και σεμινάρια.

Αποκάλυψε ότι έχει δώσει ήδη τα χέρια με σκηνοθέτες και έτσι τη σεζόν 2020 -2021 θα δούμε στο Εθνικό Θεάτρου τους : Δημήτρη Καμαρωτό, Δημήτρη Καρατζά, Γιώργο Κιμούλη, Ατζελα Μπρούσκου,  Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη, Δημήτρη Τάρλοου, Στάθη Λιβαθινό, Μάρθα Φριτζίλα και Αμαλία Μουτούση. 

«Η Πειραματική Σκηνή, στο δικό μου Εθνικό εξαπλώνεται σ’ όλες τις σκηνές και δίπλα στο όρο πειραματική θέλω να μπαίνει ο όρος ερευνητική και εκπαιδευτική. Δεν θέλω οποιαδήποτε ονοματοδοσία να μου επηρεάζει τη δράση μου», δήλωσε χαρακτηριστικά για το μέλλον της Πειραματικής Σκηνής, την οποία, ουσιαστικά, καταργεί. 

Πρώτη στην ατζέντα του Δημήτρη Λιγνάδη βρίσκεται η δραματική σχολή. Ο ίδιος τόνισε ότι ο καλλιτέχνης πάνω από όλα πρέπει να είναι: "μια καλλιτεχνική μονάδα". Παρούσα στη συνέντευξη Τύπου και η νέα διευθύντρια της σχολή του Εθνικού Θεάτρου, Δηώ Καγγελάρη.

Μια ακόμη νέα πρωτοβουλία του Εθνικού Θεάτρου θα είναι και η έκδοση κάποιων έργων, με την επιμέλεια των εκδόσεων από το ίδιο το Εθνικό Θέατρο και όχι από άλλους εκδότες, όπως γινόταν μέχρι σήμερα. 

Τέλος, ο Δημήτρης Λιγνάδης μίλησε για τα οικονομικά του Εθνικού Θεάτρου, τα οποία και εξετάζει με τους συνεργάτες τους. Ο ίδιος είπε ότι "Τα χρήματα της επιχορήγησης πάνε όλα στους μισθούς των εργαζομένων και πολλές φορές δεν φτάνουν". 

Ενώ, τόνισε με νόημα για τη νέα του θέση:«Για κάποιους θα συνεχίσω να είμαι ο Μήτσος ή ο Δημητράκης ,αλλά για κάποιους άλλους θα είμαι ο Δημήτρης, σκέτο» 

Στη συνέχεια, τον λόγο πήρε η Έρι Κύργια, που δήλωσε ότι «Συνεχίζουμε με το πρόγραμμα της προηγούμενης διοίκησης και πολλές επαναλήψεις αλλά και πολλές άλλες δράσεις».

 

 

 

 

lignadis texnes plus

 

 

Στο φετινό πρόγραμμα συναντάμε επαναλήψεις, τη μετακίνηση περσινών παραστάσεων της Πειραματικής σε κεντρικές σκηνές, μετακλήσεις, συνεργασίες και συμπαραγωγές, δράσεις για εφήβους. Υπεύθυνη του νεοσύστατου Μικρού Εθνικού παραμένει η Σοφία Βγενοπούλου, η οποία ήταν παρούσα στη συνέντευξη Τύπου. .

Απόψε αυτοσχεδιάζουμε

Στις επαναλήψεις θα δούμε  το περσινό «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε» του Λ. Πιραντέλο σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μαυρίκιου, την επιβαλλόμενη επανάληψη του «Ξύπνα Βασίλη» του Δημήτρη Ψαθά, σε σκηνοθεσία Άρη Μπινιάρη, την επανάληψη του «Ο άνθρωπος που γελά» του Β. Ουγκώ, σε σκηνοθεσία Θοδωρή Αμπαζή, τη γλυκύτατη περσινή παραγωγή, κατάλληλη για μικρούς και μεγάλους, «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» του Κ. Ντίκενς, σε σκηνοθεσία Γιάννη Μόσχου.

Ο άνθρωπος που γελά

Στις νέες παραγωγές θα δούμε τον  «Μάκβεθ» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη, που θα έχει και τον πρωταγωνιστικό ρόλο, μια συμπαραγωγή με το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Η παράσταση είχε αρχικά ανακοινωθεί ότι θα ανέβαινε στο Δημοτικό Θέατρο Πειραία. Ο καλλιτεχνικός διευθυντής δήλωσε ότι: «σκοπός ήταν να μην μείνει,κανείς χωρίς δουλειά»  και έτσι η παράσταση θα ανέβει τελικά, ως συμπαραγωγή με το Δημοτικό θέατρο Πειραιά.

Συμπαραγωγή με το Μέγαρο Μουσικής θα είναι και τα «Μαθήματα Πολέμου ΙΙΙ».

Την «Κυρία Μαξίμ» του Φεντώ, σε σκηνοθεσία  Θωμά Μοσχόπουλου, τη σκηνική μεταφορά του έργου της Λούλας Αναγνωστάκη «Σε σας που μας ακούτε» σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Αβρανά, τη νέα δουλειά του Γιάννη Καλαβριανού, την πρόταση του Γιάννη Σκουρλέτη -έκπληξη από ό,τι μας έχει συνηθίσει- για τη σκηνοθεσία της κωμωδίας του Γκολντόνι «Το καινούργιο σπίτι», το μιούζικαλ των Ρέππα-Παπαθανασίου «Φεγγάρι από χαρτί», τη συνεργασία του Ευθύμη Φιλίππου και της Αργυρώς Χιώτη για το «Νερό της Κολωνίας», τη νέα δουλειά της Ελένης Ευθυμίου στη σκηνοθεσία του «Και τώρα ο κόσμος» της Σιμπίλε Μπέργκ, μετά το -κοινώς αποδεκτό- αριστουργηματικό «Ερωτευμένα άλογα» στο πρόσφατο Φεστιβάλ Αθηνών, την παρουσία της ομάδας C for Circus στο «Love & information» της Κ. Τσέρτσιλ, τα «Μαθήματα Πολέμου ΙΙΙ», ως συνέχεια των δύο προηγούμενων ξεχωριστών παραστάσεων, σε σκηνοθεσία αυτήν τη φορά Γιωργή Τσουρή.  Παράλληλα, συνεχίζονται οι δράσεις «Θέατρο Express» και «Οι ιστορίες καθ’ οδόν» σε λεωφορεία.

Ιστορίες καθ' οδόν
Από τη Γιώτα Δημητριάδη 
φωτογραφίες:Χριστίνα Δενδρινού 
 
Τι κοινό έχουν ο Μπρεχτ, ο Άλμπι, ο Μποστ, η Λούσι Κίρκγουντ; Θεατρικά έργα και των τεσσάρων ανεβαίνουν σε σκηνοθεσία του Νικορέστη Χανιωτάκη.
Ο ίδιος μαζί με τον Γεράσιμο Σκαφιδά συνεχίζουν να δημιουργούν παραστάσεις, με γνώμονα την ποιότητα, κάτω από την ομπρέλα της καλλιτεχνικής εταιρείας Μυθωδία δηλώνοντας περήφανοι που από τις πολλές μικρές παραγωγές της αρχής, κατάφεραν να αποσχολούν 35 άτομα!
Έφτασα στο θεάτρο, μαζί με τη φωτογράφο μας Χριστίνα Δενδρινού, λίγο πριν τελειώσει η πρόβα για τον «Καλό Άνθρωπο του Σετσουάν» που συνεχίζεται για δεύτερη χρονιά στο Θησείον. Οι φωνές και τα τραγούδια των ηθοποιών μπλέκονταν με τις σκηνοθετικές οδηγίες δίνοντας ζωή στο υπέροχο στενό της Τουρναβίτου, το οποίο περνούσε ήσυχα τη μεσημεριανή του σιέστα.
Η μεγάλη μαύρη σιδερένια πόρτα ανοίγει. 
Ο  Γεράσιμος  κι ο Νικορέστης εμφανίζονται χαμογελαστοί κι ευδιάθετοι,παρά τις εντατικές πρόβες και τις ατελείωτες ώρες για το συντονισμό και την οργάνωση τόσων παραγωγών.
Από τα πρώτα λεπτά καταλαβαίνει κανείς ότι μεταξύ τους έχει χτιστεί, εδώ και χρόνια, μια δυνατή φιλία με σταθερή της βάση τα κοινά καλλιτεχνικά όνειρα.
 
 skafidas xaniotakis texnes plus
 
Με τον Νικορέστη γνωριστήκατε στη σχολή. Πώς αποφασίσατε να πάρετε το ρίσκο και να γίνετε παραγωγοί;
 
Γεράσιμος Σκαφίδας: Με τον Νικορεστη μετράμε 10 χρόνια γνωριμίας και βαθιάς φιλίας. Μόλις τελειώσαμε τη σχολη αποφασίσαμε ότι πρέπει να αυτενεργήσουμε και να πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας. Έτσι αρχισαμε να ψάχνουμε έργα και ρόλους που μας αγγίζουν και μας συγκινούν. Το Θεατρο Τέχνης μας έμαθε ότι ένας ηθοποιός πρέπει να ξέρει το θεατρο από όλα τα πόστα. Επενδύσαμε στο όνειρό μας και σταδιακά,χωρίς έπαρση, αρχίσαμε να χτίζουμε συνεργασίες και να αποκτούμε εμπειρίες. Έτσι συνεχίζουμε και τώρα. Ακόμα κι οι διαφωνίες μας είναι επικοδομητικές και οδηγούν σε μια κοινή απόφαση με κοινούς στόχους .
 
Από πολύ μικρή ηλικία σε εμπιστεύτηκαν σπουδαίοι πρωταγωνιστές. Τι συναισθήματα σου δημιουργεί αυτό;
 
Νικορέστης Χανιωτάκης: Είμαι τυχερός, γιατί συνεργάζομαι με υπέροχους ηθοποιούς, οι οποίοι έχουν διανύσει πολύ μεγάλη πορεία στον χώρο της Τέχνης, αλλά και νεότερους πρωταγωνιστές του θεάτρου μας. Η διαθεσιμότητά τους κι η εμπιστοσύνη τους με τιμά, με συγκινεί και με γεμίζει με αίσθημα ευθύνης. Τους ευγνωμονώ για τη γενναιοδωρία τους και τους οφείλω πολλά. Χωρίς καλούς ηθοποιούς ένας σκηνοθέτης είναι ανάπηρος.
 
skafidas xaniotakis 2 texnes plus
 
Να μιλήσουμε για τις φετινές παραστάσεις. Πες μας δύο λόγια για ό,τι θα δούμε φέτος στο Θησείον αλλά και για την παράσταση στα Ιλίσια. 
 
Νικορέστης Χανιωτάκης: Είμαι ιδιαιτέρως χαρούμενος που η εφετινή σεζόν στο Θησείον, ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ, ανοίγει με δύο παραστάσεις που αγάπησα πέρυσι κι είχαν μεγάλη ανταπόκριση από το κοινό. Μιλώ για τον «Καλό Άνθρωπο του Σετσουάν» του Μπέρτολτ Μπρεχτ (έως 10/11 από Τετάρτη έως Κυριακή) και την «Γίδα ή Ποια είναι η Σύλβια;» του Έντουαρντ Άλμπι (κάθε Δευτέρα & Τρίτη). Στη συνέχεια, θα κάνει πρεμιέρα η καινούργιά μας παράσταση η «Μήδεια» του Μποστ, μια κωμωδία -σε πρωτότυπη μουσική της Μόνικα- που έχει πολύ χιούμορ και ευαισθησία (από 13/11). Τέλος, στο θέατρο Ιλίσια σκηνοθετώ ένα από τα πιο δυνατά σύγχρονα έργα που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια, το «Children» της Λούσι Κίρκγουντ (από Σάββατο έως Δευτέρα). Με αφορμή την έκρηξη ενός πυρηνικού αντιδραστήρα, τρεις συνταξιούχοι πυρηνικοί φυσικοί  διαχειρίζονται το μείζον θέμα της ευθύνης τους απέναντι στις νεότερες γενιές.
 
Πόσο εφικτό είναι να είσαι αφοσιωμένος σε μια παράσταση και να βγάλεις το 100% της έμπνευσής σου, όταν παράλληλα δουλεύεις σε πολλά και διαφορετικά έργα;
 
Νικορέστης Χανιωτάκης: Σαφώς, θα προτιμούσα να μελετάω και να δουλεύω πάνω σε μία μόνο παράσταση κάθε φορά. Παρ’ όλα αυτά, δεν γίνεται να αποκλείσεις τις περιπτώσεις να χρειαστεί να δουλέψεις παράλληλα περισσότερα έργα. Είναι θέμα τύχης, συγκυρίας και προτάσεων, οι οποίες μπορεί να είναι τόσο ερεθιστικές που δεν σου επιτρέπουν να πεις «όχι». Για να μπορώ ταυτόχρονα να αφοσιωθώ σε πολλές διαφορετικές, οργανώνομαι από νωρίς. Θεωρώ πολύ σημαντικό το διάστημα πριν από την έναρξη των προβών. Νομίζω οφείλω να μελετάω, να διαβάζω, να γράφω και να παρατηρώ ποικίλα πράγματα, προτού μπω στο θέατρο για να συναντήσω για πρώτη φορά τους υπόλοιπους συντελεστές και ηθοποιούς ενός νέου έργου. Για αυτόν τον λόγο, φροντίζω σχεδόν πάντα να έχω ένα κενό διάστημα κάποιων μηνών για συγκέντρωση και προσωπικής προετοιμασίας πριν την πρώτη πρόβα. Επίσης, η επιλογή των κατάλληλων βοηθών και συνεργατών, μπορεί να σου λύσει τα χέρια όταν ο χρόνος είναι λίγος… 
 
skafidas xaniotakis 3 texnes plus
Γεράσιμε, θα ήθελα  να θυμηθείς τη μέρα που πήγατε στον Μιχαήλ Μαρμαρινό και του ζητήσατε το θέατρο....
 
Γεράσιμος Σκαφίδας: Συνεργαζόμαστε με το Θησειον, ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ τα τελευταία 4 χρόνια. Στα 2 χρόνια συνεργασίας μας έγινε γνωστό ότι ο κύριος Μαρμαρινός ενδιαφέρεται να βρει κάποιον να αναλάβει συνολικά το θέατρο. Αμέσως εκδηλώσαμε το ενδιαφέρον μας και όταν είδαμε ότι μας εμπιστεύεται και μας απάντησε θετικά αισθανθήκαμε δέος. Νομίζω ότι αυτός ο μαγικός χώρος μόνο έτσι μπορεί να σε κάνει να αισθανθείς. Ήταν ακόμα μια πρόκληση που θέλαμε να κάνουμε πράξη. Τον ευχαριστούμε πολύ για αυτή την τέραστια ευκαιρία.
 
Ποια ήταν η μεγαλύτερη δυσκολία μέχρι σήμερα και ποια η πιο σημαντική στιγμή για την καλλιτεχνική εταιρεία Μυθωδία;
 
Νικορέστης Χανιωτάκης: Το να κάνεις θέατρο στην Ελλάδα αποτελεί από μόνο του τη μεγαλύτερη δυσκολία. Για παράδειγμα, το γεγονός ότι η Μυθωδία τη φετινή περίοδο δεν επιχορηγήθηκε ούτε με ένα ευρώ από το Υπουργείο Πολιτισμού, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους 60 θιάσους, είναι απίστευτο, αν σκεφτεί κανείς ότι μιλάμε για μία αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία, η οποία αποτελείται μόνο από δύο ανθρώπους (τον Γεράσιμο Σκαφίδα κι εμένα), έχει τη διαχείριση ενός ιστορικού θεάτρου και κάνει αρκετές παραγωγές κάθε χρόνο, προσφέροντας θέση εργασίας σε περισσότερους από πενήντα ανθρώπους.
 
skafidas texnes plus 4
 
Όσο για την πιο σημαντική στιγμή για τη Μυθωδία, θα έλεγα ότι είναι η ίδια η σύστασή της πριν από δώδεκα χρόνια, όταν μια παρέα αποφοίτων του σχολείου μου (43ο Λύκειο Αθηνών), αποτελούμενη από ανθρώπους διαφορετικών ειδικοτήτων, διεκδίκησαν την ανάγκη τους να εκφραστούν μέσω του θεάτρου. Στη συνέχεια τα πράγματα, με κόπο, τύχη, βοήθεια, ευστοχίες, αστοχίες, πίστη και προσπάθεια πήραν τον δρόμο τους…
 
Γεράσιμος Σκαφιδάς: Συμφωνώ με τον Νικορέστη, στο θέμα των επιχορηγήσεων.  Για να μπορέσει η εταιρία να γίνει αντάξια των στόχων της και να μετατραπεί από μια εταιρία που έκανε μικρές παραγωγές σε μια εταιρία που πέρσι απασχόλησε συνολικά 35 υπαλλήλους (ηθοποιούς , τεχνικούς, μουσικούς, αισθητικούς). 
Η πιο συμαντικη στιγμή είναι η συνεργασία μας με σπουδαίους καλλιτέχνες , οι οποίοι μας τίμησαν με την εμπιστοσύνη τους. Αναφέρω ενδεικτικά τον κ. Νικήτα Τσακίρογλου, την κα. Λήδα Πρωτοψάλτη και τον αξέχαστο Τάκη Σπυριδάκη που μας στήριξε με όλη του τη δύναμη στα πρώτα μας βήματα.
 
 xaniotakis texnes plus 6
 
Πώς καταλήγετε στο ρεπερτόριο της κάθε χρονιάς;
 
Νικορέστης Χανιωτάκης: Αναλόγως με τη συναισθηματική μας κατάσταση και τους κοινωνικούς μας προβληματισμούς, μας έρχονται κάθε χρόνο κάποιες ιδέες για έργα, καθόμαστε με τον Γεράσιμο Σκαφίδα τις συζητάμε και καταλήγουμε στο ρεπερτόριο της χρονιάς. Υπάρχουν, βεβαίως, και οι περιπτώσεις να μας γίνουν προτάσεις και από ορισμένους σταθερούς μας συνεργάτες, με τους οποίους υπάρχει αμοιβαία εμπιστοσύνη και εκτίμηση. Βασικός και σταθερός μας στόχος είναι να παρουσιάζουμε στο κοινό έργα, όπως ένας παππούς θα έλεγε μια ιστορία στο εγγονάκι του.
 
Γεράσιμος Σκαφίδας: Μιλάμε πολύ, ανταλλάσουμε ιδέες, ακούμε τους δικούς μας ανθρώπους και αναζητούμε πάντα τη συγκίνηση και το παιχνίδι. Κάποια στιγμή το τοπίο ξεκαθαρίζει και όλα είναι εκεί για να καταπιαστούμε μαζί τους.
 
Ένα καλλιτεχνικό όνειρο μου είναι....
 
Νικορέστης Χανιωτάκης: Να αποκτήσουμε τη δική μας θεατρική στέγη με ένα πλάνο τουλάχιστον πενταετές και να έχουμε συχνή συνεργασία με θεατρικούς οργανισμούς του εξωτερικού.
 
Γεράσιμος Σκαφίδας: Να κάνει η Μυθωδια σε συνεργασία με το Θεατρο Τέχνης μια παράσταση αρχαίου δράματος στην Επιδαυρο.
 
xaniotakis skafidas texnes 7 plus
 
Έγινα ηθοποιός γιατί....
 
Νικορέστης Χανιωτάκης: Είδα την παράσταση «Όρνιθες» του Αριστοφάνη από το Θέατρο Τέχνης όταν ήμουν δέκα ετών και κατάλαβα πόσο όμορφο συναίσθημα είναι η ελευθερία συνδυασμένη με φαντασία…
 
Γεράσιμος Σκαφιδάς: Με γοητεύει ότι μέσα από τους ρόλους μπορώ να βιώσω πολλα διαφορετικά συναισθήματα , να ανακαλύψω τον εαυτό μου και ίσως να συγκινήσω τους θεατές ώστε να φύγουν πιο πλούσιοι ψυχικά.
 
 xaniotakis8 texnes plus
 
Αυτό που βαριέμαι φρικτά στον Γεράσιμο είναι....
 
Νικορέστης: Το γούστο του στις ομάδες (είναι γαύρος… χαχα)
 
Αυτό που βαριέμαι φρικά στον Νικορέστη είναι...
 
Γεράσιμος: Να τον ψάχνω στο τηλέφωνο για να μιλήσουμε και να μην τον βρίσκω επειδή πάντοτε τρέχει και δημιουργεί.
 
Σε 10 χρόνια θέλω να έχω πετύχει…
 
Νικορέστης:Να συνεχίσω να ζω με υγεία, έρωτα και δημιουργικότητα.
 
Γεράσιμος: Να έχει η Μυθωδια μια σταθερή στέγη και να δημιουργεί με όλους τους ανθρώπους που μας εμπιστεύονται και μας αγαπάνε.
 
xaniotakis skafidas texnes plus 5
 
Info:
ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ
«Ο Καλός Άνθρωπος του Σετσουάν» του Μπέρτολτ Μπρεχτ (έως 10/11 από Τετάρτη έως Κυριακή)
Η «Μήδεια» του Μποστ (από 13/11)
 
Θέατρο Ιλίσια
Ο Νικορέστης Χανιωτάκης σκηνοθετεί το «Children» της Λούσι Κίρκγουντ (Σάββατο έως Δευτέρα)

Από τη Γιώτα Δημητριάδη 

Θα ήταν τουλάχιστον, ψευδαίσθηση αν πιστέψει κανείς ότι μπορεί να αναλύσει αυτό το δύσβατο βιβλίο της Καινής Διαθήκης μέσω μιας θεατρικής κριτικής. Αυτό πέρα από αδύνατο, δεν είναι και ο στόχος, άλλοι επιστήμονες είναι αρμόδιοι και σίγουρα γνώστες. 

Το βιβλίο του Αγίου και Ευαγγελιστού Ιωάννου αποτελεί την επάξια κατακλείδα όλης της Αγίας Γραφής. Είναι ένα ιερό κείμενο, το οποίο στο διάβα των αιώνων είχε τεράστια απήχηση και επιδράσεις όσο λίγα.

Εδώ έρχεται να κλειδώσει και η φράση του νομπελίστα ποιητή Γιώργου Σεφέρη, ο οποίος χαρακτηρίζει την «Αποκάλυψη του Ιωάννη», ως : « ένα κείμενο, όχι ενός καιρού και μιας γενεάς ανθρώπων, αλλά όλων των καιρών και όλων των γενεών».

Αιώνες τώρα η ανθρωπότητα σκύβει περίεργη πάνω στο βιβλίο με την ελπίδα ότι θα εκμαιεύσει την έκβαση των πεπρωμένων. Ακόμα και ο πιο αδιάφορος αναγνώστης δεν μπορεί παρά να σταθεί με ευλάβεια μπροστά στις πολλές εικόνες και τα σύμβολά του, αναζητώντας  παράλληλα τις πραγματικότητες στις οποίες παραπέμπουν.

Εδώ, ακριβώς έγκειται και η μεγάλη επιτυχία της παράστασης του Θάνου Παπακωνσταντίνου στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση.

 

ApocalypseΓÇElina Giounanli for Onassis Stegi 23 641x960

Ο ταλαντούχος σκηνοθέτης έχοντας κάνει εκπληκτική δουλειά πάνω στη δραματουργία του κειμένου δίνει στην παράσταση μια οικουμενικότητα και ένα σύγχρονο στοιχείο, διότι καταφέρνει μ’ εντυπωσιακό τρόπο να προβάλλει τις εικόνες και τα σύμβολα του βιβλίου.

Ο Θάνος Παπακωνσταντίνου δίνει ουσία και εγγύτητα στο έργο του Ιωάννη με τις 7 εικόνες που παρουσιάζει πίσω από την αποκάλυψη (Πρωτοχριστιανοί, Ισλαμικός εξτρεμισμός, Οκτωβριανή Επανάσταση, Γερμανικός Εθνικοσοσιαλισμός, Αμερικάνικη Επανάσταση, Γαλλική Επανάσταση και Μεσαιωνικοί Χιλιαστές)

ApocalypseΓÇElina Giounanli for Onassis Stegi 70 960x641

Μ’ αυτόν τον τρόπο δικαιολογεί και το σκηνοθετικό σημείωμα στο πρόγραμμα της παράστασης, όπου υπογραμμίζει ότι « πίσω από κάθε εξέγερση υπάρχει η επιθυμία ριζικής αναμόρφωσης».

Δεν επιλέγει τον εύκολο δρόμο των βιντεοπροβολών αλλά δουλεύει με ηθοποιούς που χαρίζουν επιπλέον εκπληκτικές σκηνές στο συνολικό αποτέλεσμα.Η παράσταση δεν αγγίζει απλά την εικαστική τελειότητα αλλά σε πολλές σκηνές δίνει τον ορισμό της.

Είναι σαν να παρακολουθείς έναν αναγεννησιακό πίνακα να ζωντανεύει. Προσωπικά θυμήθηκα την «Παναγία των Βράχων» του  Λεονάρντο ντα Βίντσι (εκθέτεται στο Λούβρο), όχι μόνο λόγω της θρησκευτικής σύνδεσης, αλλά κυρίως γιατί έχουμε να κάνουμε μ’ έναν πίνακα όπου κανένας δεν είναι μόνος, η Παναγία κρατά τον Ιησού, εκείνος ένα αρνάκι αλλά και η Παναγία βρίσκεται προστατευμένη από την αγκαλιά των βράχων.

Την ίδια ακριβώς «προστασία» έδειχναν και τα δέκα σώματα των ηθοποιών της παράστασης. Σώματα δουλεμένα στην παραμικρή λεπτομέρεια που εκτελούσαν με μοναδικό συντονισμό τις κινήσεις –εικόνες της παράστασης. Εδώ βεβαία, πρέπει να αναφέρουμε και την εμπνευσμένη δουλειά της Νάντης Γώγουλου στην κίνηση.

Το σκηνοθετικό εύρημα με τον παιδάκι επί σκηνής να διαβάζει το βιβλίο, δεν δικαιολογείται απλά από τη συλλογική σκηνική σύλληψη, αλλά δικαιώνεται πλήρως. Ο παράδεισος όπου θα φτάσουν στο τέλος οι άνθρωποι δεν είναι τίποτα άλλο από μια παιδική χαρά, ο παράδεισος είναι η αθώα ψυχή των παιδιών που αιωρούνται στην κούνια.

Επιπλέον, η σιωπή που κυριαρχεί στα πρώτα λεπτά της παράστασης γίνεται το καλύτερο καθαρτήριο και μυεί το κοινό στο σύμπαν του έργου.

Νομίζω πώς δεν χρειάζεται να αναφερθώ στην ερμηνεία κάθε ηθοποιού ξεχωριστά και αυτό γιατί και οι δέκα πέτυχαν να είναι ένα σώμα και κάθε φορά που χρειαζόταν κάποιος να αποκοπεί από το σύνολο,έκανε ένα εκπληκτικό σόλο.

Αλεξία Καλτσίκη, Μαριάννα Δημητρίου, Καλλιόπη Σίμου, Ελένη Μολέσκη, Κλεοπάτρα Μάρκου, Θανάσης Δόβρης, Σωτήρης Τσακομίδης, Μάριος Παναγιώτου, Μιλτιάδης Φιορέντζης και Γιώργος Δικαίος δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό επί σκηνής και δικαιώνονται.

Η παράσταση οφείλει πολλά και στους μουσικούς : Θοδωρής Βαζάκας (κρουστά), Κώστας Γάτσιος (κλαρινέτο, μπάσο κλαρινέτο), Αλέξης Καραϊσκάκης (τσέλο), Σπύρος Μοσχονάς (τρομπόνι), Ελευθερία Τόγια (βιόλα), Δημήτρης Τίγκας (κοντραμπάσο), Κώστας Τσιώλης (ηλεκτρονικά), οι οποίοι επεμβαίνουν σε καίρια σημεία και εξυπηρετούν την ροή της αφήγησης.  Σπουδαία δουλειά έχει κάνει στη σύνθεση ο Πάνος Ηλιόπουλος.

Τα κουστούμια και τα σκηνικά της Νίκη Ψυχογιού, είναι από μόνα τους ένα ξεχωριστό σύμπαν. Ξεκουράζουν το μάτι του θεατή, καταφέρνοντας παράλληλα να είναι εντυπωσιακά μέσα στη λιτότητά τους. Το ίδιο και οι ατμοσφαιρικοί φωτισμοί της Χριστίνας Θανάσουλα.

Προφητεία, όραμα ή, μήπως, μανιφέστο εξέγερσης; Η Αποκάλυψη του Ιωάννη εξάπτει τη φαντασία των ανθρώπων από τον 1ο αιώνα μ.Χ. και γίνεται η καλύτερη έναρξη για τη θεατρική σεζόν στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, ανεβάζοντας πολύ τον πήχη για τις επόμενες, και δικαιώνοντας, παράλληλα, την επιλογή του Θάνου Παπακωνσταντίνου, να σκηνοθετήσει για πρώτη φορά στη μεγάλη σκηνή της Στέγης.

Από τα must-see της σεζόν! 

Παραστάσεις από 3 έως 20 Οκτωβρίου περισσότερες πληροφορίες εδώ. 

 

 

 

Από τη Γιώτα Δημητριάδη

Φωτογραφίες: Χριστίνα Δενδρινού

Τα στενά του Μεταξουργείου δεν είναι και το καλύτερο μέρος για περίπατο. Παρ’ όλα αυτά,  φτάνοντας στον μικρό πεζόδρομο της Ακαδήμου, νιώθεις, αμέσως, τη διαφορά. Τα δύο θέατρα έχουν δώσει χρώμα και ζωντάνια στην πολύπαθη περιοχή.

Συναντώ τη Γιασεμί Κηλαηδόνη, για πρώτη φορά, κι από τα πρώτα λεπτά της κουβέντας μας συνειδητοποιώ πόσο ταιριαστό είναι το όνομά της, μια ευωδία αγαπημένου λουλουδιού συνταιριασμένη με μια μελωδία κελαηδίσματος.

Από το φουαγιέ, ήδη,οι αναμνήσεις από τις παραστάσεις αλλά και τους καλλιτέχνες που πέρασαν από το θέατρο Μεταξουργείο είναι έντονες.

Η Γιασεμί κάνει εντατικές πρόβες για το υπέροχο έργο του Γουίλιαμ Γκίμπσον «Το θαύμα της Άννυ Σάλιβαν». Συνεργάζεται, για πρώτη φορά, με παιδιά αλλά και τη σκηνοθέτη Νικαίτη Κοντούρη, την οποία πάντα θαύμαζε, έχει τις ανησυχίες της, σαν νέα μαμά, φωνάζει τη μητέρα της Άννα Βαγενά, «Άννα», όταν συνεργάζονται στο θέατρο, της λείπει πολύ ο Λουκιανός, όχι ως πατρική φιγούρα, αλλά ως σοφός συνομιλητής και βλέπει τον θάνατο και τη γέννηση σαν δύο όψεις του ίδιου νομίσματος...

giasemi kelaidoni 2 texnes plus

Σε βρίσκουμε σε εντατικές πρόβες για την παράσταση «Το θαύμα της Άννυ Σάλιβαν», του Γουίλιαμ Γκίμπσον, σε σκηνοθεσία της Νικαίτης Κοντούρη. Πες μας δύο λόγια για το έργο και τον ρόλο σου.

Το πολύ ενδιαφέρον, για μένα, είναι ότι θα κάνω ένα υπαρκτό πρόσωπο, την Άννυ Σάλιβαν.Τόσο η ίδια, όσο κι η μαθήτριά της η Έλεν Κέλλερ, ήταν γυναίκες οι οποίες με το έργο τους βελτίωσαν, σημαντικά, τη ζωή των τυφλών και κωφών παιδιών.

Η Άννυ ήταν μια φτωχή, τυφλή κοπέλα, Ιρλανδέζα, η οποία έζησε σ’ ένα φτωχοκομείο. Ορφάνεψε μικρή από μητέρα κι ο πατέρας της την παράτησε εκεί μαζί με τον αδερφό της.

Από εκεί είχε την τύχη να μεταφερθεί στο ίδρυμα Perkins, στη Βοστόνη, ένα πολύ σπουδαίο ίδρυμα για τυφλούς, που υπάρχει ακόμα στην Αμερική. Όλα αυτά διαδραματίζονται το 1860 με 1870. Οταν ολοκληρώνει τις σπουδές της, ο διευθυντής του ιδρύματος τη στέλνει σε μια πλούσια οικογένεια στην Αλαμπάμα. Εκεί συναντά, τη μικρούλα Έλεν Κέλλερ, που έχει γεννηθεί φυσιολογικά αλλά μετά από λίγους μήνες, από κάποια αρρώστια, μάλλον μηνιγγίτιδα, μένει και τυφλή και κωφή.

Όταν φτάνει στο σπίτι τους, το παιδάκι είναι ήδη εφτά ετών, είναι ένα αγρίμι κι αδυνατεί να επικοινωνήσει. Οι γονείς έχουν την αγωνία, πώς να το κάνουν να επικοινωνήσει. Δεν θέλουν να το κλείσουν σε ίδρυμα. Μάλιστα, η επικοινωνία των γονιών με το ίδρυμα Perkins έγινε μέσω του γνωστού επιστήμονα, Γκράχαμ Μπελ. Ο διευθυντής είχει δει κάτι στην μόλις 21 ετών Άννυ και την έστειλε στην οικογένεια.

Το έργο διαδραματίζεται σ’ αυτό το διάστημα των 3 μηνών, από τη στιγμή που η δασκάλα παραλαμβάνει το παιδί, όντας πραγματικά ένα αγρίμι, μέχρι τη στιγμή που καταφέρνει η μικρούλα, όχι μόνο να μιλήσει, αλλά να συνδέσει τη λέξη με το αντικείμενο, μέσω του δακτυλικού αλφαβήτου.

 

giasemi kelaidoni 3 texnes plus

Υπάρχει, μάλιστα, μια πολύ ωραία σκηνή, όπου η μικρούλα καταλαβαίνει αυτή τη σύνδεση...

Ακριβώς, και στην πραγματική ζωή και στο έργο, η Έλεν καταλαβαίνει το πως συνδέεται η κάθε λέξη με ένα αντικείμενο, όταν η δασκάλα της ρίχνει νερό στην παλάμη. Από εκεί και πέρα ξεκλειδώνεται αυτή η λειτουργία στον εγκέφαλό της. Από την πρώτη κι’ όλας μέρα καταφέρνει και συλλαβίζει 30 με 35 λέξεις. Η μικρή εκπαιδεύεται κι η ίδια στο ίδρυμα και στη συνέχεια γίνεται το πρώτο τυφλοκωφό άτομο στην ιστορία, το οποίο τελειώνει πανεπιστήμιο.

Το έργο θίγει πάρα πολλά ζητήματα. Το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό είναι το θέμα της εκπαίδευσης και πόσο σημαντικό είναι να αντιμετωπίζεται ο κάθε μαθητής σαν μια ξεχωριστή και μοναδική προσωπικότητα...

Είναι πολύ σημαντικό αυτό. Όντας και μητέρα, βλέπω ότι υπάρχει μια τάση στην εποχή μας να συμπεριφερόμαστε στα παιδιά σαν είναι το κέντρο του κόσμου. Τα κακομαθαίνουμε και δεν τους χαλάμε κανένα χατήρι. Αυτό αντιμετωπίζει κι η ηρωίδα στο έργο. Ένα παιδί απόλυτα κακομαθημένο, γιατί οι γονείς του με το παραμικρό της δίνουν ένα γλυκό, προκειμένου να καλμάρει και να φύγει η δύσκολη στιγμή. Η Άννυ Σάλιβαν, αντίθετα, αντιμετωπίζει το παιδί, ως ίσο, λέγοντας από την αρχή ότι είναι πολύ έξυπνο παιδί, αλλά θέλει το χρόνο του και πρέπει κανείς να ασχοληθεί μαζί του και να εκπαιδευτεί.

Πώς είναι να δουλεύεις με παιδιά;

Είναι η πρώτη φορά και το βρίσκω τρομερά ενδιαφέρον. Τα παιδιά έχουν μια καθαρότητα και μια αθωότητα απέναντι στα πράγματα. Νομίζω, πως αν τα παρακολουθήσεις, μόνο κέρδος έχεις.

Πώς δουλεύει η σκηνοθέτης σας, Νικαίτη Κουντούρη, με τις δύο μικρές του θιάσου;

Επειδή η σχέση που βιώνουμε στη σκηνή είναι, κυρίως, σωματική, βασικός στόχος είναι να κατακτήσεις την εμπιστοσύνη του παιδιού. Είναι πολύ σημαντικό το γεγονός ότι η Νικαίτη δουλεύει και με τις δύο παράλληλα. Παρακολουθεί η μια την πρόβα της άλλης και προσπαθεί να εντάξει τα ωραία στοιχεία. Δεν υπάρχει ανταγωνισμός, αλλά ουσιαστικό ενδιαφέρον για το πώς θα παίξουν καλύτερα τον ρόλο.

Ως μητέρα, πόσο δύσκολο είναι να μην «κακομάθεις» το παιδί σου;

Πολύ...(γελάει). Το παιδί θέλει χρόνο κι υπομονή και με τον τρόπο ζωής μας σήμερα, αυτό είναι πολύ δύσκολο.Τα παιδιά σε διδάσκουν την υπομονή κι εγώ, ευτυχώς, είμαι πολύ υπομονετική, το πήρα από τον μπαμπά μου αυτό. Δεν είναι εύκολο να πεις δεν σου δίνω το tablet! Τώρα, το βιώνω, γιατί η ηλικία των τριών, που είναι η Μαρίνα είναι πιο απαιτητική. Ξεκινάνε τα παιδιά να έχουν συναισθήματα, φόβους, ανασφάλειες κι είναι αναγκαία η εκπαίδευση.

 giasemi kelaidoni 4 texnes plus

Έχει καταλάβει τι δουλειά κάνει η μαμά της;

Ναι, βέβαια, μάλιστα κατεβαίνει στο θέατρο και ρωτάει «Εγώ πότε θα κάνω πρόβα;». Της λείπω, βέβαια, αλλά ευτυχώς, ο μπαμπάς της και σύντροφός μου είναι ουσιαστικά παρόν και μοιράζουμε τον χρόνο. Νομίζω, ότι όχι μόνοι ηθοποιοί, γενικά οι γονείς λείπουν στα παιδιά τους.

Αν και παιδί καλλιτεχνών, μοιάζει να το έχεις διαχειριστεί με πολύ ωραίο τρόπο. Κάνεις παραστάσεις με την Άννα Βαγενά, αλλά πολλές φορές κάνεις και μόνη σου πράγματα....Πώς το κατάφερες αυτό;

Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι ένα εύκολο πράγμα, ιδιαίτερα, όταν είσαι και από δύο γονείς καλλιτέχνες. Μεγαλώνοντας, βλέπω ότι ο χώρος έχει μια διαφορετική αντιμετώπιση κι όχι το κοινό. Το κοινό με αγκάλιασε από την αρχή. Αυτό συμβαίνει μόνο στα δικά μας επαγγέλματα, στους άλλους χώρους δεν γίνεται αυτή η σύγκριση.

Όμως, είτε παίζεις με την μαμά σου, είτε έχεις μαμά ηθοποιό, πάνω στη σκηνή είσαι μόνος. Δεν μπορεί να σου κάνει κανένας μαγικά!

Είναι θέμα διαχείρισης, κι έγινε αυτό που είπες, με τα χρόνια ακολούθησα τον δικό μου δρόμο, δούλεψα κι εκτός Μεταξουργείου αλλά και μέσα σ’αυτό.

Έχω δουλέψει και στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Αγρινίου,το Εθνικό Θέατρο και με την Άννα έχουμε κάνει πολλά πράγματα, πολλές φορές.

giasemi kelaidoni 5 texnes plus

Την φωνάζεις «Άννα» κι όχι «μαμά»;

Ανάλογα, στο θέατρο είναι η Άννα Βαγενά, η συνεργάτης.

Από μικρή ήθελες να ακολουθήσεις αυτό τον δρόμο ή προέκυψε στην πορεία;

Ήθελα, αλλά επειδή από μικρή ήμουν στα θέατρα κι είχα καταλάβει τις δυσκολίες που υπάρχουν, γιατί οι γονείς μου ήταν οι ίδιοι και παραγωγοί των παραστάσεων, δίσταζα να το αποφασίσω. Δεν το είχα εξομολογηθεί, να σου πω την αλήθεια, ήμουν καλή μαθήτρια κι ετοιμαζόμουν να δώσω για Μ.Μ.Ε., αλλά κάποια στιγμή είπα στον εαυτό μου ότι δεν θα ήμουν δυστυχισμένη αν επέλεγα άλλο δρόμο. Κάποια στιγμή, λοιπόν, κάλεσα τη μάνα μου σε δείπνο και της το ανακοίνωσα!

Πώς αντέδρασε;

Είχε πολύ πλάκα γιατί με είχε ακούσει πολύ σοβαρή και τρόμαξε. Νόμιζε ότι ήμουν έγκυος ή ότι υπήρχε κάποιο πρόβλημα. Οπότε την καθυσήχασα, της το είπα κι όλα καλά! Κι οι δύο, τόσο ο πατέρας μου, όσο κι η μάνα μου, πότε δεν μας αποθάρρυναν από το να κυνηγήσουμε τα όνειρά μας, εμένα και την αδερφή μου. Εκείνη σπούδασε κοινωνική λειτουργός, αλλά στην πορεία ασχολήθηκε με την μουσική. Εύχομαι, όλοι οι γονείς να είχαν την ίδια αντιμετώπιση, να λένε: «Να κάνετε ό,τι σας κάνει ευτυχισμένους».

Από τον Λουκιανό Κηλαηδόνη, τον μπαμπά σου, τι σου λείπει περισσότερο; Μου είπες πριν για την υπομονή του...

Είναι πάρα πολλά....Ο Λουκιανός ήταν ένας σοφός άνθρωπος, πέρα από όλα τα άλλα. Μου λείπει, αφάνταστα, η παρουσία του και το να περνάω χρόνο μαζί του κουβεντιάζοντας. Δεν νομίζω ότι θα υπάρξει άλλος, ο οποίος θα μπορέσει να αντικαταστήσει αυτό το κενό και δεν μιλάω για την πατρότητα, αλλά γι’ αυτή την ξεχωριστή επικοινωνίας μας.

 giasemi kelaidoni 6 texnes plus

Νομίζω, ότι ήρθαν ξαφνικά πολλές αλλαγές στη ζωή σου. Έφυγε ο μπαμπάς σου, ήρθε η κόρη σου... Πώς τις διαχειρίστηκες;

Πράγματι, ευτυχώς, ο μπαμπάς μου πρόλαβε τη μικρή. Εκείνη γεννήθηκε Σεπτέμβριο, ο Λουκιανός έφυγε πέντε μήνες μετά. Έζησα τα δύο μεγαλύτερα γεγονότα στη ζωή ενός ανθρώπου, τη γέννηση και τον θάνατο, μέσα σε ένα εξάμηνο.

Σ’ άλλαξαν αυτά τα γεγονότα; Πολλές φορές, όταν συμβαίνει κάτι τόσο δυνατό στη ζωή μας λέμε ότι αλλάζουμε τρόπο σκέψης ή στάση ζωής, αλλά στην ουσία επανερχόμαστε. 

Σίγουρα με άλλαξαν κι ο θάνατος κι η γέννηση. Τώρα που στο λέω το συνειδητοποιώ αυτό, αλλά τα βάζω σαν ίσα, δεν μπορώ να τα ξεχωρίσω. Παρόλο, που η γέννηση είναι η ζωή, επειδή εγώ τα βίωσα πολύ κοντά, θεωρώ ότι και τα δύο είναι εξίσου σημαντικά. Δεν ξέρω, αν ακούγεται μαύρο όλο αυτό... και με τη γέννηση υπάρχει ένας θάνατος από «κόρη» γίνεσαι «μαμά». Ήταν η πιο δύσκολη, αλλά κι η πιο τροφοδοτική περίοδος της ζωής μου.

Από τον κόσμο εισπράττεις αγάπη για τον Λουκιανό;

Πάρα πολύ...συνέχεια... Είναι πολύ έντονο όλο αυτό. Είναι παρόν κι η νέα γενιά συνεχίζει να ακούει τα τραγούδια του. Έγινε μια πολύ ωραία εκδήλωση το καλοκαίρι, στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, αλλά και τώρα στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης.

Όπου πέρα από τους ανθρώπους, που ήρθαν, μιλάμε για 10.000 κόσμο, φάνηκε πόσο ζωντανά κι επίκαιρα είναι ακόμα τα τραγούδια του. Αυτό που μου λένε είναι ότι το κενό είναι μεγάλο, γιατί δεν υπάρχει κάποιος αντίστοιχος καλλιτέχνης. Είναι η τρίτη-τέταρτη γενιά, η οποία μεγαλώνει με τα τραγούδια του.

 giasemi kelaidoni 7 texnes plus

Από την πολιτεία έχουν γίνει πράγματα;

Ναι...Από τον Δήμο Βουλιαγμένης έγινε μια ωραία κίνηση κι ονομάστηκε η πλαζ Βουλιαγμένης, όπου είχε γίνει το θρυλικό πάρτι, και έτσι τώρα είναι η «Πλαζ Βουλιαγμένης –Λουκιανός Κηλαηδόνης». Ο κόσμος νομίζω ότι βρίσκει τις περισσότερες φορές πράγματα για να τιμήσει έναν καλλιτέχνη. Για μένα το πιο σημαντικό είναι πως ένας άνθρωπος, που δεν είναι πια στη ζωή, καταφέρνει να μαζέψει τόσο κόσμο με τραγούδια, τα οποία γράφτηκαν πριν 40 χρόνια.

Εμείς, σαν οικογένεια, θέλουμε να κάνουμε πολλά πράγματα για τον Λουκιανό, δεν μου αρέσει να λέω «στη μνήμη του». Έχει αφήσει ένα απίστευτο έργο πίσω του και ένα αρχείο, που ο ίδιος αρχειοθέτησε πριν φύγει. Αυτά, λοιπόν, θέλουμε να αξιοποιηθούν.

Μπορούμε να ανακοινώσουμε κάτι;

Υπάρχει, ένα πολύ ωραίο διήμερο, που θα γίνει στις 14 και 15 Δεκέμβρη στο Μέγαρο Μουσικής για τα παιδιά. Ο Λουκιανός είχε γράψει πολλές μουσικές και για το θέατρο, για παιδικές παραστάσεις. Εκεί, θα συμμετέχουν ηθοποιοί, μουσικοί και παιδιά!

Τα παιδάκια, φέτος,  έχουν την τιμητική τους!

Ναι!

Την κόρη σου θα την έβαζες να παίξει σε παράσταση. Αν δεν ήταν τριών και ήταν εφτά θα έπαιζε μαζί σου τώρα στο «Θαύμα της Άννυ Σάλιβαν»;

Θα ήθελα να γίνει, όπως έγινε και μ’ εμάς. Να μην την πιέσω προς κάποια κατεύθυνση. Νομίζω, πώς όχι...Ακόμα είναι μικρή... θα δούμε. Αυτό που βλέπουμε, πάντως, με τον πατέρα της, είναι ότι έχει μουσικό αυτί. Γεγονός, μάλλον γονιδιακό, γιατί κι ο μπαμπάς της είναι μουσικός.

Με την πολιτική τι σχέση έχεις;

Παρακολουθώ τα γεγονότα, ενημερώνομαι, δεν έχω κάποιο πάθος, ώστε να λέω ότι θέλω να εμπλακώ με τα κοινά. Με ενδιαφέρει το τι συμβαίνει στη χώρα κι επειδή νομίζω ότι η πολιτική ξεκινά από τον πολίτη προσπαθώ να κάνω πράγματα για να καλυτερεύσει η ζωή μας.

Η ζωή της μαμάς πώς ήταν όταν ήταν στη Βουλή;

Η μητέρα μου ήταν πάντα πολιτικοποιημένη, από πολύ νέα στη Λάρισα δημοτική σύμβουλος κ.λ.π Είναι κάτι που χρόνια την απασχολούσε.

Η Βουλή, όμως, φαντάζομαι ότι είναι κάτι πιο απαιτητικό....

Σίγουρα είναι. Αν, όμως, δεν το άντεχε δεν θα έμπαινε σ’ αυτή την ιστορία. Το έκανε έχοντας κάνει έναν μεγάλο κύκλο ζωής κι έχοντας δουλέψει χρόνια.

 kelaidoni8

Κι είχε δουλέψει, όπως λες...

Ακριβώς, ξέρει τι θα πει δουλεύω, δημιουργώ, ξεκινώ κάτι από την αρχή, όπως αυτό εδώ το θέατρο, το «Μεταξουργείο», μια χειροποίητη δημιουργία και των δύο γονιών μου.

Το θέατρο, φέτος, κλείνει είκοσι χρόνια. Πώς ήταν αυτή η πορεία;

Το γεγονός και μόνο ότι συνεχίζει να υπάρχει δεν είναι αυτονόητο. Το θέατρο στάθηκε μέσα στην κρίση κι όλα αυτά τα χρόνια, με μικρές εξαιρέσεις, μια ή δυο παραγωγές δεν έχει επιχορηγηθεί ποτέ επιβιώνοντας μόνο με τις δικές του δυνάμεις.

Η υπουργός δήλωσε ότι «ο πολιτισμός πρέπει να είναι αυτοεπιδοτούμενος». Αυτό πώς το σχολιάζεις;

Εμείς είμαστε χρόνια έτσι. Παρ΄όλα αυτά, φέτος κάναμε πρόταση για χορηγία, αλλά απορρίφθηκε κι έτσι δεν επιχορηγούμαστε γι’ αυτή τη συγκεκριμένη παραγωγή. Είναι μεγάλες οι δυσκολίες. Αναγκάζεσαι, συνήθως, να κάνεις λιγοπρόσωπα έργα και τα θέατρα να φιλοξενούν πολλές παραγωγές και εις βάρος των προβών και της προετοιμασίας της κάθε παράστασης. Είμαστε ικανοποιημένοι, που καταφέραμε να επιβιώσουμε σε δύσκολες εποχές, όταν άλλα θεάτρα με επιχορηγήσεις, έκλεισαν. Χρωστάμε πολλά στο κοινό που μας ακολουθεί πιστά, όλα αυτά τα χρόνια.

Μου είπες για το ρεπερτόριο, το οποίο προσαρμόζεται λόγω παραγωγής. Ποιά έργα ονειρεύεστε να κάνετε;

Αγαπάμε πολύ τον Τσέχωφ, για παράδειγμα, τα έργα του όμως έχουν πολλά πρόσωπα. Όπως, επίσης, και τον Τέννεσι Ουίλιαμς κι ευτυχώς, καταφέραμε να κάνουμε τον «Γυάλινο Κόσμο», το 2005.

Κλείνοντας, θα ήθελα να σε ρωτήσω, αν η εμπλοκή σου μ’ αυτό τον ρόλο σ’ έκανε να σκεφτείς περισσότερο τη θέση των ΑΜΕΑ στη χώρα μας.

Επειδή κάνω μαθήματα νοηματικής μ’ ένα πολύ συμπαθητικό άνθρωπο, τον Στράτο Πατρινό, συνειδητοποιώ κάτι που φανταζόμουν, ότι δεν είναι ίση η αντιμετώπιση αυτών των ανθρώπων. Οι κωφοί κι οι τυφλοί στην Ελλάδα έχουν πολλά προβλήματα. Δεν τους δίνουμε τη δυνατότητα να υπάρξουν μαζί μας, ώστε να επικοινωνήσουν με όλη την κοινωνία. Πόσο συχνά βλέπεις ένα άτομο με αναπηρία στο δρόμο;

Χαίρομαι, πάρα πολύ που θα έρθουν στην παράσταση τυφλά και κωφά παιδιά από σχολεία. Θα κάνουμε παραστάσεις καθολικά προσβάσιμες στο κοινό. Θα ανακοινωθούν σύντομα οι παραστάσεις που θα έχουν και με διερμηνεία. 

kelaidoni 9

«ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΑΝΝΥ ΣΑΛΙΒΑΝ»

ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ «ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ»

ΕΝΑΡΞΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ 1 Νοεμβρίου 2019

Κλείστε έγκαιρα τη θέση σας μέσω viva.gr

 

Παίζουν οι ηθοποιοί: Γιασεμί Κηλαηδόνη, Αλέξανδρος Σωτηρίου,Λίνα Φούντογλου, Σταμάτης Μπάκνης και οι μικρές Ιωάννα Αλεξανδρή και Κατερίνα Κανάκη.

Σκηνοθεσία: Νικαίτη Κοντούρη

Η παράσταση πραγματοποιείται σε συμπαραγωγή με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Λάρισας 

Από τη Γιώτα Δημητριάδη

 

Τη φετινή θεατρική σεζόν θα έχουμε την τύχη να παρακολουθήσουμε πολλά θεατρικά έργα για πρώτη φορά στη χώρα μας. Μια πρώτη γεύση πήρατε από το πρώτο μέρος, που δημοσιεύτηκε πριν μερικές μέρες. Όπως είχαμε αναφέρει τα έργα είναι τόσα πολλά, ώστε ένα αφιέρωμα δεν θα ήταν, σίγουρα, αρκετό.

 

Όπως και στο πρώτο μέρος του αφιέρωματος ξεκινάμε και σ’ αυτό μ’ ένα έργο Ντέιβιντ Μάμετ, που θα ανέβει για πρώτη φορά σε θεάτρο της Αθήνας. Το έργο είχε παρουσιάστει στο παρελθόν στη Θεσσαλονίκη, στο Κ.Β.Θ.Ε σε σκηνοθεσία Βασίλη Βαφέα. Τίτλος του; Το όνομα του πρωταγωνιστή του «Έντμοντ».

Η ιστορία θέλει τον Έντμοντ να δίνει τέλος στον εδώ και καιρό νεκρό γάμο του και στη μέχρι τώρα ζωή του και αρχίζει ένα ταξίδι στον υπόκοσμο της Νέας Υόρκης, το οποίο μετατρέπεται σε μια εφιαλτική οδύσσεια. Στις είκοσι-τρείς σύντομες σκηνές του έργου, ο Έντμοντ περιφέρεται κατά τη διάρκεια της νύχτας στον εφιαλτικό κόσμο της μεγαλούπολης και γνωρίζει το αγοραίο σεξ, την εγκληματική μανία και την ωμή βία. Ταυτόχρονα, οι προσπάθειες του για ανθρώπινη επικοινωνία αποβαίνουν άκαρπες, αφού σε όλες παρεμβαίνει η στεγνή οικονομική συναλλαγή. Τελικά, το ταξίδι του γίνεται ένα οδοιπορικό στα έσχατα της αυτοκαταστροφής για να τον οδηγήσει στην αληθινή γνώση και την υπαρξιακή γαλήνη, που απορρέουν από τη συνύπαρξη των ανθρώπων μετά την κατάργηση των προκαταλήψεων και των σχέσεων εξουσίας και επιβολής.

Τη μετάφραση και τη σκηνοθεσία υπογράφει η Μαριάννα Κάλμπαρη και στη σκηνή θα δούμε τους: Γιάννο Περλέγκα, Δημήτρη Πασσά, Μανώλη Αφολαγιάν, Κωνσταντίνα Τάκαλου, Δημήτρη Μαγγίνα και Μαριλένα Μόσχου και η παράσταση θα ανέβει στο Θέατρο Τέχνης, που φέτος έχει  ένα εξαιρετικό ρεπερτόριο. 

vasiis papavasiliou

 

Ο σπουδαίος Βασίλης Παπαβασιλείου γράφει, σκηνοθετεί και ερμηνεύει τα «Προεόρτια». Στο έργο του θα συναντήσουμε και πάλι τον αγαπημένο μας τρόφιμο ψυχειατρίου, Φωκίωνα Καπνίδη. Αυτή τη φορά ο ήρωάς μας έχει καλλιτεχνικές ανησυχίες και πιο συγκεκριμένα θέλει να γράψει θεατρικό έργο. Γι’ αυτό τον λόγο προσλαμβάνει μια δασκάλα συγγραφής.

16fb50ff776de4c5b59c949cb6203874 L

Σε λίγες εβδομάδες και πιο συγκεκριμένα στις 7 Οκτωβρίου, για δέκα Δευτερότριτα, η Έφη Ρευματά μας κλείνει ραντεβού με το «Χειμωνιάτικο ταξίδι» του Σταμάτη Πολενάκη στο Στούντιο Μαυρομιχάλη. Στο έργο παρακολουθούμε τρεις διαφορετικές αφηγήσεις, οι οποίες ξετυλίγονται παράλληλα συνδέοντας μια ιστορία αγάπης και μια σειρά από τραγικά γεγονότα που σημάδεψαν τον κόσμο, αναδεικνύοντας τα πιο φωτεινά και τα πιο σκοτεινά ένστικτα του ανθρώπου.

Στο επίκεντρο μπαίνει μια αληθινή ιστορία η αυτοκτονία του ποιητή Χάινριχ φον Κλάιστ και της Ενριέττε Φόγκελ στη λίμνη Βανζέε, έξω απ’ το Βερολίνο, το 1811. Στην παράσταση πρωταγωνιστούν οι: Δημήτρης Φραγκιόγλου, Μάρω Μελισσάρη και Βασίλης Μπατσακούτσας.

gios texnes plus

Τον Δεκέμβριο, στην κεντρική σκηνή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, θα ανέβει σε πανελλήνια πρώτη, το θεατρικό έργο του Φλοριάν Ζελλέρ, «Ο γιος». Ο Γάλλος συγγραφέας έχει χαρακτηρισθεί «φαινόμενο» από τον γαλλικό τύπο γράφοντας το έργο, μόλις, πέρσι.

Στη χώρα μας έχουμε παρακολουθήσει το έργο του «Ο μπαμπάς», στο θέατρο «Χορν», σε σκηνοθεσία-μετάφραση και διασκευή του Σταμάτη Φασουλή με τον ίδιο στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Ο «γιος» είναι ένα έργο που ασχολείται με τη δύσκολη ηλικία της εφηβείας. Στην παράσταση θα δούμε τους: Λάζαρο Γεωργακόπουλο, Δέσποινα Κούρτη, Άννα Καλαϊτζίδου και Δημήτρη Κίτσο.

 

LoveNotDomnikiMitropoulou

 

Στο ίδιο θέατρο, η Θεοδώρα Καπράλου, γνωστή από τις δραματουργικές της δουλειές, φέτος γράφει και σκηνοθετεί η ίδια ένα ιδιότυπο πείραμα για δύο πάνω στη φύση των ερωτικών σχέσεων: «Love not». Το ζευγάρι, το οποίο θα δούμε στη σκηνή είναι ο Θύμιος Κούκιος κι η Μαίρη Κωνσταντάκη. Η πρεμιέρα θα γίνει στις 7 Οκτωβρίου.

Στο Skrow, στο Παγκράτι, από τον Φεβρουάριο τα Δευτερότριτα, θα δούμε για πρώτη φορά στη χώρα μας, το έργο του Καταλανού Τσαρλς Μπατλ με τίτλο «Πειρασμός», σε σκηνοθεσία Θανάση Δόβρη.

Στο έργο, ο συγγραφέας διερωτάται: «Είναι ο Πειρασμός (Temtacio), η θεολογική υπόσταση του ενστίκτου; Μήπως, τελικά, χρειαζόμαστε τους Πειρασμούς μας, για να αντέξουμε την αγριότητα; Μήπως, τελικά, ο Πειρασμός, κρυμμένος πίσω απ’ τη θρησκεία, είναι το συγχωροχάρτι της αγριότητας;»

Ο Χασάν φτάνει απ’ την Αφρική στην Ευρώπη στο σπίτι του Ισπανού αντικέρ Γκιλιέμ, με τις γνωστές πια βάρκες-φέρετρα, για να βρει την κόρη του Αΐσα και το κυνήγι των Πειρασμών και για τους τρεις μόλις έχει ξεκινήσει. Τους τρεις ήρωες ενσαρκώνουν οι: Ζωή Μυλωνά, Κώστας Ξυκομηνός και Σεραφείμ Ράδης.

 cowboy xorn 2019 e1568118050937

Τον Γιάννη Φέρτη θα απολαύσουμε στο Μικρό Χορν, στο έργο «Ένας αληθινός καουμπόι», της Μαρίλια Σαμπέρ, σε μετάφραση Μαρίας Χατζηεμμανουήλ και σκηνοθεσία Ελένης Γκασούκα. Μαζί του στη σκηνή ο Βασίλης Μαυρογεωργίου κι η Ιωάννα Μαυρέα. Η πρεμιέρα αναμένεται για τις 12 Οκτωβρίου, στο Θεάτρο Μικρό Χορν.

Το έργο συναντά έναν πατέρα με την κόρη του να βρίσκονται μετά το θάνατο της μητέρας-συζύγου. Ενώ ο πόνος είναι κοινός και θα μπορούσε, ομολογουμένως, να τους ενώσει, αντιθέτως η διαφορά φάσης της ζωής που διανύει ο καθένας (νιάτα- γεράματα) είναι το πεδίο μάχης, όπου απλώνεται η αφήγηση της βραβευμένης Μαρίλια Σαμπέρ.

Ο αφοπλιστικά ρεαλιστικός τόνος της κόρης συνδιαλέγεται με τον ονειρικό κόσμο στις παρυφές της νόσου του αλτσχάιμερ του πατέρα της, για να τους οδηγήσουν στη λύτρωση.

Η συγκίνηση και το χιούμορ που εναλλάσσονται, είναι τα υλικά με τα οποία χτίζουμε την τέχνη του θεάτρου... Όπως και της ζωής άλλωστε. Άρα και του θανάτου...

Η Μαρίλια Σαμπέρ έχει γεννηθεί στη Βραζιλία το 1974. Είναι σκηνοθέτης και θεατρική συγγραφέας. Έργα της έχουν ανεβεί στα πιο σημαντικά θέατρα της Βαρκελώνης. Το έργο της «Ένας αληθινός καουμπόι», έχει κερδίσει το Βραβείο της Πόλης της Βαλένθια και το κρατικό βραβείο δραματουργίας Carlos Carvalho του Porto Alegre στη Βραζιλία.

 children texnes plus

Ο Νικορέστης Χανιωτάκης μας συστήνει το έργο της Λούσι Κίρκγουντ, «Children» σε απόδοση του Γιωργή Τσουρή. Στη σκηνή θα δούμε μια τριάδα πρωταγωνιστών και πιο συγκεκριμένα τους: Ρένια Λουϊζίδου, Γεράσιμος Σκιαδαρέσης και Πέγκυ Σταθακοπούλου.

Στο έργο της Κίρκγουντ ένας πυρηνικός αντιδραστήρας εκρήγνυται και το ισχυρό τσουνάμι κάνει τη θάλασσα να μοιάζει με «γάλα που βράζει». Όλα ξεκινούν με την απρόσμενη άφιξη της Ρόουζ (Πέγκυ Σταθακοπούλου) στο απομονωμένο εξοχικό της Χέϊζελ (Ρένια Λουϊζίδου) και του Ρόμπιν (Γεράσιμος Σκιαδαρέσης).

Εκεί το ζευγάρι έχει καταφύγει μετά την έκρηξη του πυρηνικού εργοστασίου της περιοχής κοντά στην οποία βρισκόταν η κύρια στέγη τους. Οι δυο τους παλεύουν πλέον να συνεχίσουν τη ζωή τους κάνοντας γιόγκα, προσευχές..., αλλά και με πολλές ελλείψεις βασικών παροχών. Οι διακοπές ρεύματος διαδέχονται η μία την άλλη, ενώ το νερό της βρύσης είναι μολυσμένο από τη ραδιενέργεια. Η αινιγματική Ρόουζ, λοιπόν, αφού αναμοχλεύσει το κοινό παρελθόν των τριών επιστημόνων και φίλων καταλήγει σε μια τρομακτική πρόταση. Θα γίνει αποδεκτή η πρόταση αυτή; Και πώς θα αντιδράσουν οι ήρωες στο φοβερό άκουσμά της; Πώς σηκώνει καθένας στους ώμους του το βάρος της ευθύνης απέναντι στα «παιδιά» και τι είναι διατεθειμένος να πράξει γι’ αυτό;

«Όταν άκουσα την αληθινή ιστορία της έκρηξης του πυρηνικού αντιδραστήρα στη Φουκουσίμα το 2011, μια φωτιά άναψε στο μυαλό μου! Μετά από αυτό το γεγονός οι ιδέες για το έργο γεννήθηκαν πολύ γρήγορα. Το «Children» μιλάει για ανθρώπους που διανύουν μικρές αποστάσεις, καταβάλλοντας τεράστια προσπάθεια» 

5bbc2aed7eb4a97970667ca758d3d935 L                                       

Οι «Γιαλήτες ή αλλιώς αλήτες του γιαλού» του Γιάννη Κόκα έρχονται στο Θέατρο Φούρνος συστήνοντάς μας, ταυτόχρονα, και τη νέα θεατρική ομάδα της πόλης. Η «Άλμπατρος» συστήνεται στο κοινό μ’ ένα έργο, το οποίο βάζει στο επίκεντρο την πιο δυνατή σχέση του ανθρώπου, τη φιλία.

Το κείμενο κι η σκηνοθεσία είναι του Γιάννη Κόκα. Η νέα ομάδα μας υπόσχεται πολύ γέλιο αλλά και συγκίνηση μέσα από μια ιστορία καθημερινών ανθρώπων, μια ιστορία της διπλανής πόρτας ή και όχι;

Διαβάστε επίσης:

Ποια Έργα Θα Δούμε Φέτος, Για Πρώτη Φορά,Στη Σκηνή (Μέρος Α’) 

bookfeed_konstantinidis

anixnos250x300

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Μένουμε σπίτι!!! Διαβάζουμε, τραγουδάμε, συζητάμε, βλέπουμε ταινίες και φυσικά θεάτρο...on line!

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

sample banner

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία