Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
Γιώτα Δημητριάδη

Γιώτα Δημητριάδη

Η θεατρική σεζόν αναμένεται ενδιαφέρουσα με πολλές παραστάσεις να έχουν ανακοινωθεί, ήδη, από την Άνοιξη. Έργα κλασικά, νεότερα, σύγχρονα μας δίνουν ραντεβού σ’ ένα από τα εκατοντάδες θέατρα της πρωτεύουσας. Ανάμεσά τους κι αρκετά που θα ανέβουν για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Εμείς επιλέξαμε αυτά που μας κίνησαν το ενδιαφέρον, φυσικά και λόγω των συντελεστών τους, και σας τα παρουσιάζουμε.

begging2 texnes plus

«Beginning»: Το τρυφερό love-story

Ο Τάσος Ιοδρανίδης αφήνει για λίγο τις σαιξπηρικές σκέψεις και τον «Άμλετ» του – που συνεχίζεται για δεύτερη χρονιά στο Altera Pars - και σκηνοθετεί τη Θάλεια Ματίκα και τον Γιάννη Δρακόπουλο στο «Beginning» του Ντέιβιντ Έλντριτζ.

Πρόκειται για «ένα ρομάντζο του 21ου αιώνα», όπως το χαρακτηρίζει και ο ίδιος ο σκηνοθέτης. Η ιστορία ξεκινάει την παραμονή Πρωτοχρονιάς του 2018, όταν ο Ντάνι θα είναι ο τελευταίος καλεσμένος που θα μείνει στο πάρτι της Λόρας, στο διαμέρισμά της, το οποίο βρίσκεται σε κακό χάλι. Στην ίδια κατάσταση με εκείνους. Θα πιουν ένα τελευταίο ποτό; Ο Ντάνι και η Λόρα είναι κάποιοι από μας. Είναι οι ωραίοι γείτονες της διπλανής πόρτας. Είναι νέοι, κεφάτοι, νευρωτικοί και πολύ επίκαιροι. Η Λόρα πιστεύει στα νέα ξεκινήματα. Ο Ντάνι όχι ακριβώς. Θα τα καταφέρουν να κάνουν μαζί ένα νέο ξεκίνημα;

Tο έργο έκανε πρεμιέρα στο Εθνικό θέατρο της Αγγλίας τον Οκτώβριο του 2017 και μετά τα απανωτά sold-out μεταφέρθηκε στο West-End του Λονδίνου, όπου η πορεία του συνέχισε να είναι θριαμβευτική.

Πρεμιέρα 14 Σεπτεμβρίου στο Θέατρο 104

kouzina nanouris texnes plus

«Κουζίνα»: Μαγειρέματα αποκλειστικά από πρωτοεμφανιζόμενους ηθοποιούς

Ο Γιώργος Νανούρης μεταφράζει, διασκευάζει και σκηνοθετεί την «Κουζίνα» του διακεκριμένου Άγγλου συγγραφέα Arnold Wesker, στο θέατρο Αποθήκη σε παραγωγή Αθηναϊκών Θεάτρων.

Πρόκειται για ένα έργο άγρια ωμό, που διαθέτει αρκετές δόσεις χιούμορ και καταπιάνεται με θέματα πιο επίκαιρα από ποτέ όπως, η εκμετάλλευση στον εργασιακό χώρο, η καταπίεση, ο κοινωνικός ρατσισμός, οι μετανάστες, αλλά κι η αγάπη και τα όνειρα που τείνουν να εκλείψουν απ' τη ζωή μας.

Η δράση πραγματοποιείται αποκλειστικά μέσα στην κουζίνα ενός εστιατορίου που λειτουργώντας παραβολικά δεν είναι τίποτα άλλο από μια μικρογραφία της κοινωνίας μας. Το έργο έχει, ήδη, ανέβει σε περισσότερες από 30 χώρες σε όλο τον κόσμο.

Ο θίασος αποτελείται αποκλειστικά από έντεκα πρωτοεμφανιζόμενους ηθοποιούς, ενώ παράλληλα διαμορφώθηκε για τις ανάγκες της παράστασης κι ο χώρος του θεάτρου.

Ο Arnold Wesker είναι ένας από τους πιο σημαντικούς μεταπολεμικούς Άγγλους συγγραφείς. Πολυγραφότατος, με περισσότερα από 50 έργα στο ενεργητικό του, ξεχώριζε από τους υπόλοιπους, γιατί στα έργα του οι ήρωες είναι χαρακτήρες της εργατικής τάξης. Ο ίδιος έλεγε: «Αυτό που θέλω είναι ο κόσμος να δει μία όψη της ζωής που δεν την ξέρει και θέλω να τους μεταδώσω λίγο από τον ενθουσιασμό που νοιώθω γι' αυτήν την όψη της ζωής».

Πρεμιέρα τον Οκτώβριο στο Θέατρο Αποθήκη.

meleneemma texnes plus

«Με λένε Έμμα»: Μια ιστορία απεξάρτησης και γενναιότητας

Η Ελένη Σκότη και η ομάδα ΝΑΜΑ αφού μας σύστησαν, πέρσι, το άπαιχτο στην Ελλάδα έργο του Ιρλανδού συγγραφέα Κόνορ Μακφέρσον με ελληνικό τίτλο: «Η λάμψη μιας ασήμαντης νύχτας», το οποίο θα δούμε και φέτος στο Θέατρο Επί Κολωνώ, επανέρχονται στο Σύγχρονο Θέατρο με το πολυσυζητημένο έργο «People, places and things» του Duncan Macmillan, που στη μετάφραση του Γιώργου Χατζηνικολάου, θα έχει τίτλο «Με λένε Έμμα».

Στο έργο, πρωταγωνίστρια είναι μια έξυπνη, ταλαντούχα, φιλόδοξη και εθισμένη στις ουσίες ηθοποιός, η Έμμα. Από τη σκηνή του θεάτρου βρίσκεται σ’ ένα κέντρο αποτοξίνωσης, όπου προσπαθεί να ανακαλύψει εκ νέου τον εαυτό της και να επαναπροσδιορίσει τη σχέση της με τον κόσμο που την περιβάλλει.

Στον ρόλο της Έμμα, θα δούμε τη Μαίρη Μηνά. Τη διανομή συμπληρώνουν οι Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου, Κώστας Καζανάς, Χάρης Τζωρτζάκης, Ανδρέας Κοντόπουλος, Γιάννης Λεάκος, Σοφία Κορώνη, Ιωάννα Τζίκα, Μαρίτα Τζατζαδάκη και Έλενα Βακάλη.

Το έργο ανέβηκε πρώτη φορά από το Βρετανικό Εθνικό Θέατρο και συνεχίστηκε με διθυραμβικές κριτικές στο West - End του Λονδίνου, ενώ παρουσιάστηκε, πρόσφατα, με μεγάλη επιτυχία στο St. Ann’s Warehouse της Νέας Υόρκης.

Ο συγγραφέας έγινε γνωστός στη χώρα μας από τη γεμάτη ευαισθησία κωμωδία του «Όλα αυτά τα υπέροχα πράγματα» σε σκηνοθεσία της Ιόλης Ανδρεάδη με τη Μελίνα Θεοχαρίδου να δίνει ένα εξαιρετικό μάθημα αυτοσχεδιασμού, μόνη στη σκηνή. Στη συνέχεια, ο Δημήτρης Λάλος ανέβασε, στο Tempus Verum Εν Αθήναις, τους «Πνεύμονες», μια ιστορία αγάπης, αμείλικτα ειλικρινής, αστεία και επίκαιρη, που αγαπήθηκε πολύ από το κοινό και πήρε το πράσινο φως για δεύτερη σεζόν. Το ζευγάρι ερμηνεύουν ο Αποστόλης Τότσικας και η Βάσω Καβαλιεράτου.

Πρεμιέρα τον Νοέμβριο στο Σύγχρονο Θέατρο.

kathe triti metonmori texnes plus

«Κάθε Τρίτη με τον Μόρι»: Ένας καθηγητής δίνει μαθήματα ζωής

Ο Γρηγόρης Βαλτινός μετά την επιτυχία του στο «Ζορμπά» επιστρέφει στην καλλιτεχνική του στέγη και συμπρωταγωνιστεί με τον Γιάννη Σαρακατσάνη στο έργο των Jeffrey Hatcher & Mitch Albom, που ανεβαίνει για πρώτη φορά στη χώρα μας, υπό τις σκηνοθετικέ οδηγίες του φερέλπιδος σκηνοθέτη Νικοτρέστη Χανιωτάκη. Πρόκειται για τη θεατρική διασκευή του best seller «Κάθε Τρίτη με τον Μόρι».

Το story βάζει στο επίκεντρο, την πραγματική ιστορία του διάσημου καθηγητή κοινωνιολογίας Morrie Schwartz που στην πιο κρίσιμη στιγμή της ζωής του, κατάφερε να αφυπνίσει πνευματικά τον μαθητή του, αλλά κι εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.

Μια ιστορία υπαρξιακής αναζήτησης, ανάμεσα σε έναν σπουδαίο καθηγητή κι έναν ανήσυχο μαθητή, που εξελίσσεται στον χρόνο, αμφισβητώντας τα στερεότυπα και ανακαλύπτοντας τις αληθινές αξίες της ανθρώπινης φύσης. Η συνάντηση αυτή, με τη δύναμη της αγάπης, ξεπερνά ακόμη και την οδύνη του τελικού ταξιδιού της ζωής. Γιατί όπως λέει και ο Μόρι: «Όταν μια σχέση είναι αληθινή, ξεπερνάει τα όρια του χρόνου…»

Από 20 Οκτώβριου στο Θέατρο Ιλίσια-Βολανάκη.

eroteumenos saikpir2 texes plus

«Ερωτευμένος Σαίξπηρ»: Από το κόκκινο χαλί στον Ελληνικό Κόσμο

Ο Γιάννης Κακλέας σκηνοθετεί για μια ακόμη φορά το θεατρικό του alter-ego, Βασίλη Χαραλαμπόπουλο, μετά από ένα καλοκαιρινό διάλειμμα στη συνεργασία τους.

Το έργο του Lee Hall είναι γνωστό από την κινηματογραφική του μεταφορά του 1998, «Shakespeare in love», που απέφερε 289,3 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως και έλαβε 13 υποψηφιότητες για Όσκαρ, κερδίζοντας 7, μεταξύ των οποίων: Καλύτερης Ταινίας, Α' και Β' Γυναικείου Ρόλου. Βραβεύτηκε, επίσης, με τρεις Χρυσές Σφαίρες, τρία BAFTA και δύο Screen Actors Guild Awards.

Στην ελισαβετιανή Αγγλία, ο νεαρός συγγραφέας Γουίλιαμ Σαίξπηρ αναζητά απεγνωσμένα μια μούσα που θα τον εμπνεύσει να γράψει το νέο του θεατρικό έργο που ζητούν επίμονα οι πάτρωνές του. Τη βρίσκει στο πρόσωπο της πανέξυπνης Βιόλας, μιας νεαρής θαυμάστριας, η οποία λατρεύει τη δουλειά του νεαρού ποιητή Σαίξπηρ και λαχταρά να γίνει ηθοποιός, παρ’ ότι την εποχή εκείνη η υποκριτική αποτελούσε αυστηρά ανδρικό προνόμιο κι οι γυναίκες απαγορευόταν να ανέβουν στη σκηνή. Έτσι, η Βιόλα μεταμφιέζεται σε άνδρα προκειμένου να συμμετάσχει στη νέα παράσταση. Μία τρυφερή και μοναδική ιστορία αγάπης αναπτύσσεται μεταξύ του Σαίξπηρ και της νεαρής κοπέλας, μία ιστορία που θα εμπνεύσει τον σπουδαίο δραματουργό να γράψει ένα από τα μεγαλύτερα θεατρικά κείμενα όλων των εποχών, το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα».

Στο ρόλο της μούσας του, η Έλλη Τρίγου. Το θίασο συμπληρώνουν μεταξύ άλλων οι: Μπέτυ Λιβανού, Μίνα Αδαμάκη, Γιώργος Κοψιδάς, Δήμητρα Λημνιού, Θάνος Μπίρκος, Νίκος Ορφανός, Σωκράτης Πατσίκας, Γιάννης Ποιμενίδης, Ιβάν Σβιτάιλο κ.α

Πρεμιέρα 17 Οκτωβρίου στο «Θέατρον» του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος»

 deipno meleme texnes plus

 

«Το Δείπνο»: Τα μαχαίρια ακονίζονται για ένα έγκλημα που στοιχειώνει

Το διάσημο best-seller του Ολλανδού, Herman Koch σκηνοθετεί η Λίλυ Μελεμέ στο Σύγχρονο Θέατρο.

Το βιβλίο είναι ένα συγκλονιστικό ψυχολογικό θρίλερ γραμμένο το 2009, το οποίο προκάλεσε παγκόσμια αίσθηση κι έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από 25 χώρες στον κόσμο.

Δύο παντρεμένα ζευγάρια συναντιούνται για δείπνο σε ένα υπερπολυτελές εστιατόριο. Οι δύο άντρες είναι αδέρφια. Ο ένας, επιτυχημένος πολιτικός, φαβορί για την πρωθυπουργία της χώρας, και ο άλλος, καθηγητής Ιστορίας. Καθώς η ιεροτελεστία του δείπνου προχωρά, η ένταση κορυφώνεται επικίνδυνα, εν αναμονή του «κυρίως πιάτου», που δεν είναι άλλο, από το σκοτεινό μυστικό που συνδέει τα δύο ζευγάρια, κι αφορά σε ένα αποτρόπαιο έγκλημα που έχουν διαπράξει τα παιδιά τους.

Ο χρόνος κυλά, τα περίτεχνα πιάτα καταφθάνουν και τα μαχαίρια ακονίζονται. Η πολιτισμένη και αψεγάδιαστη βιτρίνα της σύγχρονης, ευτυχισμένης αστικής οικογένειας, ραγίζει ανεπανόρθωτα, βγάζοντας τα χειρότερα ένστικτά της στην επιφάνεια. Η υψηλή γαστρονομική εμπειρία μετατρέπεται σε ανελέητο παιχνίδι επιβίωσης βάζοντας σε σκληρή δοκιμασία τα όρια και τις αντοχές τους.

Στην παράσταση πρωταγωνιστούν οι: Στέλιος Μάινας, Λάζαρος Γεωργακόπουλος, Κατερίνα Λέχου, Κατερίνα Μισιχρόνη και Γιώργος Κοτανίδης.

Πρεμιέρα 14 Νοεμβρίου στο Σύγχρονο Θέατρο

anuparxeidentoexwvrei texnes plus

«Αν υπάρχει, δεν το ‘χω βρει ακόμα»: Η καθημερινότητα και τα συμπαντικά ερωτήματα

Ο Μάκης Παπαδημητρίου, αυτή τη φορά δεν θα πρωταγωνιστήσει μόνο σε έργο του Nick Payne, όπως είχε κάνει για δύο χρονιές στους «Αστερισμούς», όπου τον είχαμε απολαύσει στη σκηνή του Νέου Κόσμου με την εξαιρετική Στεφανία Γουλιώτη, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου.

Φέτος, ο ίδιος μεταφράζει, σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί στο Θέατρο Βρετάνια και στο «If There Is I Haven't Found It Yet» που πρωτοπαρουσιάστηκε στο Λονδίνο το 2009.

Πρόκειται για ένα αστείο, τρυφερό, συγκινητικό, καυστικό και αφοπλιστικά ειλικρινές έργο για μια σύγχρονη οικογένεια, που προσπαθεί να γίνει και πάλι… οικογένεια και να επιβιώσει.

Ο Μάκης Παπαδημητρίου θα ερμηνεύσει τον ρόλο ενός περιβαλλοντολόγου, εμμονικού με την υπερθέρμανση του πλανήτη, που τα δίνει όλα για την οικολογία και παραμελεί την οικογένειά του και η Μαρία Λεκάκη τη σύζυγό του, μια κουρασμένη από την καθημερινότητα καθηγήτρια, η οποία ανακαλύπτει ότι η κόρη της πέφτει θύμα εκφοβισμού. Την Αγγελική Γρηγοροπούλου θα τη δούμε στον ρόλο της κόρης τους, ένα έφηβο κορίτσι, το οποίο αποβάλλεται από το σχολείο και τον Δημήτρη Πασσά στον ρόλο του άσωτου θείου της, ο μόνος άνθρωπος, ωστόσο, που δείχνει αληθινό ενδιαφέρον για το θλιμμένο κορίτσι.

Ο Nick Payne, γνωστός για τη γεμάτη συναίσθημα γραφή, τους εύγλωττα ελλειπτικούς διαλόγους και την αιχμηρή συμπόνια του, έχει την καταπληκτική ικανότητα να «μπλέκει» τον μικρόκοσμο με το σύμπαν, φέρνοντας στο φως το πώς η κατάσταση του πλανήτη και η κατάσταση μιας οικογένειας αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, καθορίζοντας η μία την άλλη.

Τον Οκτώβριο στο Θέατρο Βρετάνια.

 tzasmin texnes plus3

«Τζάσμιν»: Η Ελένη Ράντου στη Μπλανς αλά Γούντι Άλλεν

Την ταινία «Blue Jasmine» ο Αμερικανός σκηνοθέτης εμπνεύστηκε από το «Λεωφορείον ο πόθος» του Tennessee Williams κι είχε την τύχη να βρει την ιδανική πρωταγωνίστρια στην ερμηνεία της Cate Blanchett, η οποία μάλιστα εκείνη τη χρονιά(2013) βραβεύτηκε και με το Όσκαρ Α΄ γυναικείου ρόλου.

Η Ελένη Ράντου εξασφάλισε τα αποκλειστικά δικαιώματα της θεατρικής διασκευής από τον Woody Allen κι έτσι θα την δούμε στον ομώνυμο ρόλο σε σκηνοθεσία του Σταμάτη Φασουλή.

Η υπόθεση αφορά σε μια πλούσια χρεωκοπημένη Νεοϋορκέζα (Ελένη Ράντου), η οποία μετά τη διάλυση του γάμου της και την οικονομική καταστροφή του άντρα της Αλ (Μάξιμος Μουμούρης), προσπαθεί να ξαναφτιάξει τη ζωή της από την αρχή. Αναγκασμένη να μετακομίσει στην αδερφή της Τζίντζερ (Γαλήνη Χατζηπασχάλη) στο Σαν Φρανσίσκο, η οποία ετοιμάζεται να παντρευτεί τον Τσίλυ (Παντελή Δεντάκη) έρχονται τα επάνω - κάτω. Στην παράσταση παίζουν ακόμη:ο Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος,ο Κώστας Κορωναίος, ο Ορέστης Καρύδας και ο Δημήτρης Καπετανάκος.

Πρεμιέρα 1η Νοεμβρίου στο Θέατρο Διάνα.

 Από τη Γιώτα Δημητριάδη

Η προηγούμενη θεατρική σεζόν δεν ήταν ιδιαίτερα γενναιόδωρη. Μπορεί οι προσδοκίες μας να ήταν μεγάλες και λόγω των επιχορηγήσεων, αλλά τα αποτελέσματα, τις περισσότερες φορές, δεν ανταποκρίθηκαν στις απαιτήσεις μας.

Οι περισσότερες παραστάσεις, από αυτές που ξεχώρισαν, πήραν το πράσινο φως και για δεύτερη χρονιά κι έτσι, αν τις χάσατε, θα έχετε την ευκαιρία, από τέλος Σεπτεμβρίου, να τις απολαύσετε ή να τις (ξανά) απολαύσετε!

Emma Protopappa

1.«Έμμα»

Η Μαρία Πρωτόπαππα, στην έκτη σκηνοθετική της δουλειά, διασκευάζει το βιβλίο της Κολομβιανής ζωγράφου, δημιουργώντας έναν μονόλογο εξαιρετικής ροής με αρετές απεύθυνσης και ζωντανού λόγου, που καθηλώνουν. Στο «Αναμνήσεις δι’ αλληλογραφίας» της Έμμα Ρέγιες η ηθοποιός βρίσκει πρόσφορο έδαφος και χαρίζει στο κοινό ένα θεατρικό διαμάντι, από τις καλύτερες στιγμές της περσινής σεζόν.

Από 26 Οκτωβρίου-2 Δεκεμβρίου στη Β’ σκηνή του Θεάτρου Οδού Κεφαλληνίας

korea mavrea texnes plus

 2.«Η Επανένωση της Βόρειας με τη Νότια Κορέα (III)»

Το σπονδυλωτό έργο του Ζοέλ Πομμερά, που σκηνοθέτησε με μαεστρία ο Νίκος Μαστοράκης, έγινε δεκτό με ενθουσιασμό από κοινό και κριτικούς. Έτσι η επιτυχία συνεχίστηκε για δεύτερη χρονιά με ανανεωμένο cast- «Η Επανένωση της Βόρειας με τη Νότια Κορέα(II)» - και προσθήκη κάποιων ιστοριών. Τον Οκτώβρη και για λίγες παραστάσεις θα δούμε την 3η εκδοχή της παράστασης και θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε στο ερώτημα: Τι είναι η αγάπη;

Από 3 Οκτωβρίου - 25 Νοεμβρίου στο Θέατρο Τέχνης, Υπόγειο

lampsi mias asimantis nixtas

3. «Η λάμψη μιας ασήμαντης νύχτας»

Η Ελένη Σκότη μας σύστησε, την περασμένη σεζόν, το άπαιχτο στην Ελλάδα έργο του Ιρλανδού συγγραφέα, Κόνορ Μακφέρσον καταφέρνοντας να κλέψει τις εντυπώσεις με μια παράσταση που άφηνε τον θεατή να αφεθεί σε μια πλούσια παλέτα συναισθημάτων. Άσσος στο μανίκι της η εξαιρετική ομάδα των ηθοποιών της, όπως οι Δημήτρης Αλεξανδρής, Ερρίκος Λίτσης, Γιώργος Τριανταφυλλίδης, Κατερίνα Μαούτσου και Νικόλας Μπράβος. Ο Γιώργος Τριανταφυλλίδης κλέβει την παράσταση με τον αβανταδόρικο ρόλο του Ντοκ. Μια φιγούρα, η οποία ξεχωρίζει και, με πολύ χιούμορ, αποδίδει τις πιο τραγικές καταστάσεις.

Από τις 4 Οκτωβρίου στη κεντρική σκηνή του Θεάτρου Επί Κολωνώ

faros texnes plus

4.«Ο Φάρος»

Από τον Κόνορ Μακφέρσον γοητεύτηκε κι ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, κι επέλεξε ένα, εκ πρώτης όψεως, ανοίκειο έργο για το ελληνικό κοινό, καθώς η υπόθεση εξελίσσεται σ’ έναν φάρο με μια ανδροπαρέα που καταναλώνει τεράστιες ποσότητες αλκοόλ, καταφέρνοντας να φέρει σε πρώτο πλάνο την ουσία του, καθώς το «The Seafarer»(«ο Ναυτικός» ο πρωτότυπος τίτλος) δεν είναι παρά μια τρυφερή παραβολή για την εξιλέωση και τη λύτρωση. Θέατρο συνόλου με πέντε σπουδαίες ερμηνείες - του Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου, του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη, του Νίκου Ψαρρά, του Προμηθέα Αλειφερόπουλου και του Αιμίλιου Χειλάκη – που θα θυμάστε για καιρό.

Από 10 Οκτωβρίου στο θέατρο Αθηνών

aristos2 texnes plus

5. Ο «Αρίστος»

Η παράσταση που βασίστηκε στο μυθιστόρημα του Θωμά Κοροβίνη «Ο γύρος του θανάτου» έγινε από την αρχή sold-out . Ο Γιώργος Παπαγεωργίου με έμπνευση και ευαισθησία κατάφερε να ζωντανέψει την τραγική ιστορία της εκτέλεσης, του 28χρονου Αριστείδη Παγκρατίδη για ένα έγκλημα, που όπως όλα δείχνουν,δεν διέπραξε ποτέ. Στα 70 λεπτά της παράστασης, οι τρεις εξαιρετικοί ηθοποιοί που επέλεξε -Ελένη Ουζουνίδου, Μιχάλης Οικονόμου και Γιώργος Χριστοδούλου- υποδύονται όλα τα πρόσωπα που πέρασαν από τη σύντομη ζωή του και εντυπωσιάζουν με την αμεσότητα και το ταλέντο τους.

Στο θέατρο του Νέου Κόσμου από 8 Οκτωβρίου

stella ethniko

6. «Στέλλα κοιμήσου»

Μία παράσταση – πρόταση από τον κινηματογραφιστή Γιάννη Οικονομίδη, εμπνευσμένη από το κλασικό έργο του Ξενόπουλου «Στέλλα Βιολάντη». Το «Στέλλα κοιμήσου» είναι ένα νέο πρωτότυπο έργο, μία σύγχρονη μετεγγραφή της «Στέλλας Βιολάντη», σκηνοθετημένο δεξιοτεχνικά από τον Οικονομίδη με τρόπο απολύτως έντονο και υποβλητικό. Μία παράσταση, που λειτουργεί σαν ωρολογιακή βόμβα και απευθύνεται, σίγουρα, σε ένα ανήσυχο θεατρόφιλο κοινό. Μετά από δύο sold-out χρονιές στη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, προστίθεται στο πρόγραμμα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου και επιστρέφει στο Θέατρο Καρέζη, έχοντας στις αποσκευές της και δύο βραβεία, καθώς για την ερμηνεία τους στην παράσταση τιμήθηκαν η Ιωάννα Κολλιοπούλου με το βραβείο Μελίνα Μερκούρη και ο Γιάννης Νιάρρος με το βραβείο Δημήτρης Χορν.

Από την 1η Οκτωβρίου στο Θέατρο Καρέζη –για 20 παραστάσεις

markos vamvakaris

7.«Εγώ ,ο Μάρκος Βαμβακάρης»

Δεν θα μπορούσαμε να μην μνημονεύσουμε τον Θανάση Παπαγεωργίου για το ρεσιτάλ ερμηνείας του ως Μάρκος Βαμβακάρης. Στην παράσταση «Εγώ, ο Μάρκος Βαμβακάρης», την οποία υπογράφει και σκηνοθετεί ο ίδιος, ανεβαίνει μόνος στη σκηνή, και, με μια αφοπλιστική παραστατικότητα, πείθει απόλυτα, έχοντας ως συμπρωταγωνιστή του μόνο το μπουζούκι του. «Ο άνθρωπος, για να λέγεται αληθινός άνθρωπος, πρέπει να έρχεται στη θέση του άλλου, του ομοίου του», θα πει μεταξύ άλλων ο Μάρκος, ο οποίος «υπόφερνε» στη ζωή και το έβγαζε στην «πενιά»… Το κείμενο έγραψε η Νάνση Τουρμπακάρη κι είναι βασισμένο στις αφηγήσεις του ίδιου του Μάρκου, έτσι όπως καταγράφηκαν στο βιβλίο της Αγγελικής Βέλλου-Κάϊλ «Μάρκος Βαμβακάρης, Αυτοβιογραφία». Την παράσταση επένδυσε μουσικά ο γιος του Στέλιος.

Από 5 Οκτωβρίου-6 Ιανουαρίου στο Θέατρο Στοά

Habilleur Patroklos Skafidas 4 texnes plus

8.«Ο Αμπιγιέρ»

Στην πρώτη του σκηνοθετική δουλειά, ο Μανώλης Δούνιας επιλέγει τον «Αμπιγιέρ» του Χάργουντ και μια μικρή σκηνή για την προσομοίωση όσων συμβαίνουν πίσω από αυτή. Ο Ρόναλντ Χάργουντ γράφει το 1981 τον «Αμπιγιέρ», ένα από τα σημαντικότερα έργα της παγκόσμιας δραματουργίας που αφορούν στον κόσμο του θεάτρου. Το έργο είναι αυτοβιογραφικό, με πηγή έμπνευσης την εμπειρία του ως αμπιγιέρ του Άγγλου ηθοποιού Ντόναλντ Γούλφιτ. Αμπιγιέρ, σ’ ένα ρεσιτάλ ερμηνείας ο Μάνος Βακούσης, που κατά τη γνώμη μου, στη ρωγμή του ρόλου του, χαρίζει στην παράσταση την καλύτερη στιγμή της.

Εξαιρετικός στον ρόλο του Σερ, ο Αλέξανδρος Μυλωνάς, αποτυπώνει με μοναδικό τρόπο το αιώνιο ζήτημα της υστεροφημίας. «Οι ηθοποιοί ζουν μονάχα στις αναμνήσεις των άλλων…Μίλα καλά για μένα. Το ομορφότερο πράγμα στη ζωή είναι να σε θυμούνται».

Από 15 Φεβρουαρίου-20 Απριλίου 2019 στη Β’ σκηνή του Θεάτρου Οδού Κεφαλληνίας

 feggitis texnes plus

9. «Ο Φεγγίτης»

Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης καταθέτει μια ιδιοφυή σκηνοθετική προσέγγιση. Μελετώντας ενδελεχώς το έργο, δεν μένει στο προφανές, στην ερωτική ιστορία. Αντίθετα, χτίζοντας πίσω από αυτή, επιλέγοντας τον δρόμο του ρεαλισμού, όπως προτάσσει και ο συγγραφέας, δουλεύει εξονυχιστικά τις λεπτομέρειες με τους σπουδαίους πρωταγωνιστές, αφήνοντας να φανερωθούν στη σκηνή οι ουσιαστικές σχέσεις, τα βαθύτερα «θέλω» των χαρακτήρων και, μέσω των λεκτικών διαξιφισμών τους, όλα τα πολιτικοκοινωνικά μηνύματα του Ντέιβιντ Χέαρ , που, αν και έχουν περάσει είκοσι τρία χρόνια από τότε που γράφτηκε το έργο, τολμώ να πω ότι η καθολικότητά τους το κάνει –ή θα το κάνει– κλασικό. Η παράσταση οφείλει την επιτυχία της στο απίθανο δίδυμο Δημήτρη Καταλειφού και Λουκίας Μιχαλοπούλου.

Από τον Οκτώβριο στο Θέατρο Εμπορικόν

timima mixalakopoulos texnes plus

10.«Το Τίμημα»

Μια από τις μεγαλύτερες εισπρακτικές επιτυχίες της περσινής χρονιάς ήταν το κλασικό αριστούργημα του Άρθρουρ Μίλλερ, το οποίο σκηνοθέτησε η Ιωάννα Μιχαλακοπούλου. Ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος ανεβαίνει στη θεατρική σκηνή του Ιλίσια για να ερμηνεύσει τον Ρωσοεβραίο παλαιοπώλη Σάλαμον, δίνοντας ένα «μάθημα» υποκριτικής που δεν μπορεί να αφήσει ασυγκίνητο κάθε θεατρόφιλο!

Από τις 12 Οκτωβρίου-9 Δεκεμβρίου στο Θέατρο Ιλίσια.

xartopolemos texnes plus

11. «Ο Χαρτοπόλεμος»

Το σπάνιας ευαισθησίας κείμενο του αδικοχαμένου Βαγγέλη Ρωμνιού μας φέρνει αντιμέτωπους με την Ελλάδα του σήμερα και με την πολύπαθη γενιά των τριαντάρηδων, που ανώριμη ακόμη να διαπραγματευτεί τα εσωτερικά τραύματα της οικογενειακής ζωής, μη έχοντας ουσιαστικά μάθει να ξεπιπιλά το δάχτυλο από το στόμα, έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με την αδηφάγα πραγματικότητα. Με μια Ελλάδα τελείως διαφορετική από αυτή που μας έμαθαν ότι θα βρούμε μεγαλώνοντας. Η παράσταση ευτύχισε λόγω της σκηνοθεσίας του Γιώργου Παλούμπη και των ερμηειών των ηθοποιών του.

Από 21 Σεπτεμβρίου στο Μικρό Γκλόρια

ethnikos ellinoroswn 2

12. «Εθνικός Ελληνορώσων»

Ακόμα μια παράσταση σε σκηνοθεσία Γιώργου Παλούμπη, που έκλεψε τις εντυπώσεις. Στη σκηνή του Από Μηχανής Θεάτρου στήνεται ένα γήπεδο μπάσκετ (σκηνικό: Ηλέκτρα Σταμπούλου) και η ομάδα των ηθοποιών, κυριολεκτικά και μεταφορικά, «ιδρώνει τη φανέλα». Έχει μια ζηλευτή σκηνική επικοινωνία βάζοντας απανωτά τρίποντα με τις ερμηνείες των ηθοποιών – παικτών της, χαρίζοντας ένα θέατρο συνερμηνείας και συνευθύνης. Έτσι, το έργο του Αντώνη Τσιοτσιόπουλου , δεν θα μπορούσε παρά να συνεχίζεται για δεύτερη χρονιά.

Από 26 Σεπτεμβρίου στο Από Μηχανής θέατρο

mute

13. «Mute»

Το «Mute» είναι ένα διαμάντι κι επειδή «εν αρχή ην ο Λόγος», εν προκειμένω, το θαυμάσιο κείμενο του Γιώργου Αδαμαντιάδη, ιστορικό, βρίθει έρευνας κι ενασχόλησης με την περίοδο που απεικονίζει, αλλά πάνω από όλα είναι θέατρο: ζωντανός λόγος, που σπαρταρά, ήρωες με αλήθειες, αδυναμίες, φόβους, εξαιρετική πλοκή και σασπένς. Ο Στέλιος Πατσιάς κατάφερε, με τη σκηνοθεσία του, να αναδείξει το έργο, φωτίζοντας κάθε λεπτή απόχρωσή του και οι έξι ηθοποιοί δίνουν στη σκηνή τον καλύτερό τους εαυτό! Από τις καλύτερες εκπλήξεις της περσινής σεζόν.

6 και 7 Οκτωβρίου στο Θέατρο Άνετον στη Θεσσαλονίκη και στη συνέχεια για λίγες παραστάσεις στο Θέατρο Σημείο.

granada filareti konminou texnes plus

«Γρανάδα»

Ένα ακόμη σύγχρονο νεοελληνικό έργο του Γιάννη Καλαβριανού σκηνοθετημένο από τον ίδιο με τρυφερότητα, μελαγχολία, ευαισθησία, χωρίς να λείπει το απαραίτητο χιούμορ,παρόλο που διαχειρίζεται το «δύσκολο» θέμα της απώλειας. Ένας καλοδουλεμένος θίασος (Φιλαρέτη Κομνηνού, Γιώργος Γλάστρας, Εφη Σταμούλη, Στέφη Πουλοπούλου, Αλεξία Μπεζίκη, Διαμαντής Αδαμαντίδης αλλά και η Λυδία Φωτοπούλου μέσω βίντεο )δημιουργεί μια παράσταση με εξαιρετικό ρυθμό που συγκινεί βαθιά.

Από 3 Οκτωβρίου σε νέα στέγη, στο Θέατρο του Νέου Κόσμου

moli souini texnes plus

«Μόλλυ Σουήνη»

Η Ιώ Βουλγαράκη κι η ομάδα Πυρ παρουσίασαν την προηγούμενη σεζόν με επιτυχία του έργο του Μπράιαν Φρίελ. Ένα τρυφερό κείμενο που ταίριαξε πολύ στο Δώμα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, δίνοντας στους θεατές την ευκαιρία να γίνουν μέτοχοι μια ζεστής θεατρικής εμπειρίας  και τριών καλών ερμηνειών -Δημήτρης Γεωργιάδης, Δέσποινα Κούρτη και Αργύρης Ξάφης - με τον τελευταίο να κλέβει την παράσταση.

 Από 15 Οκτωβρίου στο Θέατρο του Νέου Κόσμου

 12enorkoi texnes plus

Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια…

Ο λόγος για τους «12 ενόρκους» του Reginald Rose, που με ανανεωμένο cast συνεχίζουν απτόητοι για 5η σεζόν στο Θέατρο Αλκμήνη(5&6 Οκτωβρίου στο Θεατρικό Κέντρο Ιωαννίνων), σε σκηνοθεσία της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη. Ενώ, πλώρη για 4η χρονιά στο Θέατρο Επί Κολωνώ, βάζει και ο «Άγριος Σπόρος» του Γιάννη Τσίρου σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη με τον Τάκη Σπυριδάκη σε μια ερμηνεία ζωής (Από 1η Οκτωβρίου).

spyridakis

 Από τη Γιώτα Δημητριάδη 

Δεν προλάβατε να επισκεφτείτε φέτος, το αργολικό θέατρο ή δεν είδατε όλες τις παραστάσεις που επιθυμούσατε; Εφτά θίασοι έχουν προνοήσει για εσάς και επιστρέφουν στην Αθήνα, για να παρουσιάζουν τις παραστάσεις τους σε πολλά ανοιχτά θέατρα στο λεκανοπέδιο και φυσικά στο Ηρώδειο.

«Βάτραχοι», του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Κώστα Φιλίππογλου

Η πρώτη απόπειρα του σκηνοθέτη να καταπιαστεί με την αρχαία κωμωδία, μετά από πρόταση του καλλιτεχνικού διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, έγινε με τους «Βατράχους», κωμωδία που διδάχτηκε στα Λήναια το 405 π.Χ.

Στο πρωταγωνιστικό team απολαμβάνουμε στη σκηνή, μια τετράδα, που έχει ισχυρά εχέγγυα στην κωμωδία τους: Λάκη Λαζόπουλο, Σοφία Φιλιππίδου, Δημήτρη Πιατά και Αντώνη Καφετζόπουλο. Ενώ ξεχωρίζουν και οι ταλαντούχοι ηθοποιοί που απαρτίζουν τον χορό με κορυφαία την Άννα Καλαϊτζίδου.

Η παράσταση, που ξεκίνησε το ταξίδι της από τον Βόλο, θα παρουσιαστεί και στην Αθήνα στο Θέατρο Βράχων «Μελίνα Μερκούρη» (30/8) , στο Δημοτικό θέατρο «Αλέξης Μινωτής» (3/9), στο Θέατρο «Πέτρας» (4/9) και στο «Κηποθέατρο Παπάγου» (7 και 8/9).

«Αγαμέμνων» ,του Αισχύλου, σε σκηνοθεσία Τσέζαρις Γκραουζίνις

Η παράσταση του Λιθουανού σκηνοθέτη, που έκανε εισπρακτικό ρεκόρ στα φετινά Επιδαύρια με πρωταγωνιστές τους: Μαρία Πρωτόπαππα, Γιάννη Στάνκογλου, Αργύρη Πανταζάρα, Ιώβη Φραγκάτου και Θοδωρή Κατσαφάδο μετά από μια μεγάλη περιοδεία στην Ελλάδα επιστρέφει στην Αθήνα.

Θα παρουσιαστεί στο Ηρώδειο (31/8), στο Βεάκειο (5/9), στο Δημοτικό Αμφιθέατρο «Θανάσης Βέγγος» (18/9) και στο Δημοτικό Θέατρο Άλσους Ηλιούπολης «Δημήτρης Κιντής» (19/9).

«Ηλέκτρα», του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία Θάνου Παπακωνσταντίνου

O πολλά υποσχόμενος σκηνοθέτης έκανε το ντεμπούτο του στην Επίδαυρο, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι ήταν η πρώτη φορά που πειραματιζόταν πάνω στο αρχαίο δράμα. Στο ιδιαίτερο εικαστικό περιβάλλον, που σχεδίασε η Νίκη Ψυχογιού, απολαύσαμε έναν εξαιρετικό θίασο: Μαρία Ναυπλιώτου, Χρήστος Λούλης, Νίκος Χατζόπουλος και την Αλεξία Καλτσίκη στον ομώνυμο ρόλο, που κέρδισε τις καλύτερες κριτικές.

Την παράσταση θα ξαναπαρακολουθήσουμε στο Παλαιό Ελαιουργείο Ελευσίνας (10/9), στο Θέατρο Βράχων «Μελίνα Μερκούρη» (14/9) και στο Κηποθέατρο Παπάγου (19/9).

«Ορέστης», του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Γιάννη Αναστασάκη

Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του ΚΘΒΕ εμπιστεύτηκε για το πρωταγωνιστικό δίδυμο, δύο νέους και ταλαντούχους ηθοποιούς: την Ιωάννα Κολλιοπούλου στον ρόλο της Ηλέκτρας και τον Χρίστο Στυλιανού για Ορέστη. Η πρώτη μάλιστα ήταν και η φετινή νικήτρια του βραβείου «Μελίνα Μερκούρη». Το θίασο ολοκληρώνουν μεταξύ άλλων η Δάφνη Λαμπρόγιαννη,ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος και ο Χρήστος Στέργιογλου.

Η παράσταση που έκανε πρεμιέρα στη Θεσσαλονίκη έρχεται και στην Αθήνα, στο Κηποθέατρο Παπάγου (31/8), στο Θέατρο Βράχων «Μελίνα Μερκούρη» (2/9), στο Δημοτικό Θέατρο Άλσους Ηλιούπολης «Δημήτρης Κιντής» (5/9) στο Άλσος Βεϊκου ( 7/9) και στο Παλαιό Ελαιουργείο Ελευσίνας (29/9).

«Πλούτος», του Αριστοφάνη του Nikita Milivojevic

Ένα βαλκανικό πλούτο παρουσίασε ο Σέβρος σκηνοθέτης με μικτό θίασο, από Έλληνες και συμπατριώτες του ηθοποιούς, σε μια συμπαραγωγή του Εθνικού Θεάτρου με το Κρατικό Θέατρο της Σερβίας. Στον ομώνυμο ρόλο ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, που συμπρωταγωνιστεί με ένα εξίσου δυνατό team τους: Γιώργο Γάλλο, Μανώλη Μαυροματάκη, τη Γαλήνη Χατζηπασχάλη, τον Γιάννη Κότσιφα, τον Μάνο Βακούση, τον Κώστα Κορωναίο, τον Γιάννη Κότσιφα και την Μαρία Διακοπαναγιώτου.

Την παράσταση που θα ταξιδέψει και στη γειτονική χώρα, μπορούμε να δούμε στο θέατρο «Πέτρας» (30/8), στο Ηρώδειο( 14/9) και στο Κηποθέατρο Παπάγου (14/9).

«Αχαρνής»,του Αριστοφάνη σε σκηνοθεσία Κώστα Τσιάνου

Ο έμπειρος σκηνοθέτης έκανε ποδαρικό στα φετινά Επιδαύρια, το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Ιουνίου επιλέγοντας τη κωμωδία με την οποία ο Αριστοφάνης, στα 19 του χρόνια, απέσπασε για πρώτη φορά το βραβείο των κωμικών Αγώνων. Ο Πέτρος Φιλιππίδης, ο Παύλος Χαϊκάλης, ο Κώστας Κόκλας, ο Τάκης Παπαματθαίου, και ο Ιωάννης Παπαζήσης βιώνουν ένα ξέφρενο διονυσιακό πανηγύρι, έχοντας μαζί τους ένα χορό αποτελούμενο από ταλαντούχους νέους ηθοποιούς.

Η παράσταση επιστρέφει στην Αθήνα μετά την περιοδεία της, ανά την Ελλάδα και μπορούμε να τη δούμε: στο «Κατράκειο Θέατρο» (31/8), στο Ηρώδειο (1/9), στο Θέατρο «Αλέξης Μινωτής» (4/9) , στο Θέατρο «Μίκης Θεοδωράκης»(6/9) και στο Θέατρο «Θανάσης Βέγγος» (9/9).

«Θεσμοφοριάζουσες», του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου

Στην πρώτη του παράσταση, ως καλλιτεχνικός διευθυντής του «Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου», ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος επέλεξε να σκηνοθετήσει για τέταρτη φορά στη καριέρα του Αριστοφάνη, έχοντας μαζί του μία ομάδα εκλεκτών συνεργατών και έναν θίασο αγαπημένων ηθοποιών με τον Μάκη Παπαδημητρίου, τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο, την Νάντια Κοντογιώργη, την Ελένη Ουζουνίδου, την Άνδρη Θεοδότου και τον Γιώργο Χρυσοστόμου ανάμεσά τους.

Την παράσταση μπορούμε να δούμε στην Αθήνα στο « Κηποθέατρο Παπάγου» (3 και 4/9), στο Θέατρο Άλσους Ηλιούπολης «Δημήτρης Κιντής» (6/9), στο Θέατρο «Βράχων» (7/9), στο «Βεάκειο» (12/9), στο «Ευριπίδειο Θέατρο Ρεματιάς» (13 και 14/9), στο θέατρο «Πέτρας» (17/9) και στο Ηρώδειο (10/9).

Ο μπαμπάς της Ρόρυ είχε ένα όνειρο. Να ταξιδέψει στον Βόρειο Πόλο. Μαζί της. Δεν πρόλαβε, όμως. Μια μέρα μετά την κηδεία του, η Ρόρυ αποφασίζει να πραγματοποιήσει το όνειρό του. Μόνη της. Βάζει στον σάκο της μια πυξίδα, μερικούς χάρτες, τις στάχτες του μπαμπά της και ξεκινάει να βρει τον δρόμο της σε έναν κόσμο που λιώνει και αλλάζει…

Νομίζετε ότι σας αφηγούμαι κάποιο παραμύθι; Κι, όμως, έτσι ξεκινάει η ιστορία του βραβευμένου θεατρικού έργου της Tatty Hennessy «Εκατό λέξεις για το χιόνι», το οποίο ανεβάζει η ομάδα mammals για δύο μοναδικές παραστάσεις στις 21 και 22 Ιουνίου, στο Off-Off Athens Festival στο Θέατρο Επί Κολωνώ.

Συνάντησα τη νεαρή ηθοποιό Ιωάννα Τζίκα και μου εξήγησε, πώς ανακάλυψε αυτήν την ιστορία, τι την γοήτευσε και, τώρα, στο πλαίσιο του φεστιβάλ τη συστήνει, ουσιαστικά, στο ελληνικό κοινό, ούσα μάλιστα μόνη στη σκηνή.

  

tzika ionna texnes plus 2

Μετέφρασες και πρωταγωνιστείς στο έργο «Εκατό λέξεις για το χιόνι» της Tatty Hennessy, το οποίο ουσιαστικά συστήνετε με την ομάδα και στο ελληνικό κοινό. Πως το ανακαλύψατε;

Αναζητώντας έργα της σύγχρονης αγγλικής δραματουργίας, ανακάλυψα το φεστιβάλ “Heretic Voices”, που πραγματοποιήθηκε στο Arcola Theatre στο Λονδίνο τον Ιανουάριο του 2018. Είναι ένα νέο φεστιβάλ διαγωνιστικού χαρακτήρα, για σύγχρονα έργα σε μορφή μονολόγου. Ανάμεσα σε 1136 συμμετοχές, το έργο «Εκατό λέξεις για το χιόνι» κι άλλα δύο κείμενα («Woman caught unaware» και «Dean McBride») κατέκτησαν την πρώτη θέση. Το διάβασα και πολύ γρήγορα κατάλαβα ότι έπρεπε να ασχοληθώ με αυτό το έργο.

Τι σε γοήτευσε στο συγκεκριμένο έργο;

Η απλότητα, το χιούμορ, η αμεσότητα, η αλήθειά του. Είναι ένα έργο διασκεδαστικό, είναι ένα ταξίδι μέσα από τα μάτια μιας έφηβης, αλλά ταυτόχρονα είναι κι ένα έργο βαθιά συγκινητικό, επειδή ο σκοπός του ταξιδιού αυτού είναι πολύ ιδιαίτερος.

Μίλησε μου για το ασυνήθιστο ταξίδι ενηλικίωσης με προορισμό τον Βόρειο Πόλο, που πραγματοποιεί η ηρωίδα σου.

Η Ρόρυ χάνει ξαφνικά τον μπαμπά της. Μια μέρα μετά την κηδεία, πηγαίνει στο γραφείο του να αφήσει τις στάχτες του κι ανακαλύπτει, διαβάζοντας το ημερολόγιό του, ότι ο μπαμπάς της οργάνωνε ένα ταξίδι στον Βόρειο Πόλο για τους δυο τους. Δε λέει τίποτα σε κανέναν, κλέβει την πιστωτική κάρτα της μαμάς της, παίρνει τις στάχτες και δυο χάρτες και ξεκινάει να πάει στον Βόρειο Πόλο. Αυτή κι ο μπαμπάς της. Για να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα. Στο ταξίδι αυτό θα δει χρώματα που δεν είχε ξαναδεί ποτέ στη ζωή της, θα γνωρίσει ανθρώπους διαφορετικούς, θα έρθει σε επαφή με την άγρια φύση. Με την ελπίδα να δείξει στον μπαμπά της μια πολική αρκούδα. Κι όπως όλοι οι ταξιδιώτες, έτσι και η Ρόρυ θα επαναπροσδιορίσει πολλά από αυτά που μέχρι τότε θεωρούσε δεδομένα.

«Η αγάπη είναι το χιόνι της ζωής. Πέφτει απαλά και βαθιά πάνω στις πληγές που άφησε η μάχη – λευκή, πιο αγνή και από το ίδιο το χιόνι», διαβάζουμε στο έργο. Πόσο κοντά σ’ εσένα είναι αυτός ο ορισμός της αγάπης;

Τον ορισμό αυτό τον έδωσε ο Φρίντγιοφ Νάνσεν, ένας από τους πιο σπουδαίους πολικούς εξερευνητές, οι οποίοι προσπάθησαν να αποκρυπτογραφήσουν τον Βόρειο Πόλο. Τον εμπιστεύομαι, κάτι θα ξέρει…

Στη σημερινή κοινωνία επικρατεί η αγάπη ή η βία;

Το χάος. Και το χάος τα περιλαμβάνει όλα.

Σπούδασες και δραστηριοποιήθηκες θεατρικά στη Θεσσαλονίκη. Ποιες διαφορές βρίσκεις στο θεατρικό τοπίο της συμπρωτεύουσας, όσον αφορά στους νέους καλλιτέχνες;

Οι νέοι καλλιτέχνες, όπου κι αν βρίσκονται, προσπαθούν με ό,τι μέσα διαθέτουν να εκφραστούν. Η διαφορά είναι ποσοτική. Η Αθήνα έχει περισσότερα θέατρα, περισσότερες σχολές υποκριτικής, περισσότερους ηθοποιούς. Κατά τα άλλα, ο δρόμος είναι ίδιος. Οι περισσότεροι, ανάμεσά τους κι εγώ, φτιάχνουν ομάδες με ανθρώπους, οι οποίοι μοιράζονται ένα κοινό όνειρο και δημιουργούν ελεύθερα μέσα σε αυτό το πλαίσιο.

Αν ήσουν εσύ ένας θεατής της παράστασής σας, ποιο είναι αυτό που θα ήθελες να ηχεί στα αυτιά σου και τη σκέψη σου φεύγοντας από το θέατρο;

«Το δύσκολο είναι αυτό που θέλει λίγο χρόνο. Το αδύνατο είναι αυτό που θέλει λίγο παραπάνω».

Υπάρχουν σχέδια για το μέλλον της παράστασης;

Οι Mammals, η ομάδα με την οποία στήνουμε αυτή την παράσταση, ξεκίνησαν από τη Θεσσαλονίκη, οπότε σίγουρα θέλουμε να κάνουμε κάποιες παραστάσεις εκεί. Στόχος είναι η παράσταση να παιχτεί του χρόνου σε κάποιο θέατρο της Αθήνας και σχεδιάζουμε και μια μικρή περιοδεία στην επαρχία.

tzika ionna texnes plus 3

Πληροφορίες:

Συντελεστές:

Μετάφραση: Ιωάννα Τζίκα

Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Κωχ

Σκηνικά – Κοστούμια: Mammals

Φωτισμοί: Δημήτρης Κοκολινάκης

Ηχητικό τοπίο: Τάσος Καραδέδος

Φωτογραφίες: Γιώτα Παντελίδου

Video trailer: Παντελής Αναστασιάδης

Παραγωγή: Mammals

Παίζει η ηθοποιός:

Ιωάννα Τζίκα

Χώρος: Θέατρο Επί Κολωνώ, Ναυπλίου 12 & Λένορμαν 94, Κολωνός, Αθήνα

Παραστάσεις: Πέμπτη 21 Ιουνίου στις 20:30 & Παρασκευή 22 Ιουνίου στις 22:00

Διάρκεια παράστασης: 60’

Τιμή εισιτηρίου: 5€ γενική είσοδος

Προπώληση εισιτηρίων: www.viva.gr/tickets/festival/epi-kolono/off-off-athens-2018

 

Το Bob Theatre Festival βαίνει αισίως στην 11η χρονιά του και μετά την εμπειρία του Φεστιβάλ Αθηνών, επιστρέφει δριμύτερο στο αγαπημένο του στέκι στο BIOS (Πειραιώς 84) με ένα πλούσιο πρόγραμμα. Φέτος από τις 28 Μαΐου έως τις 3 Ιουνίου, θα ζήσουμε μια εβδομάδα γεμάτη: 18 παραστάσεις, 3 πάρτυ, μία συναυλία, ένα workshop κι ο διαγωνισμός Scratch Night. Αυτό που κάνει τη φετινή διοργάνωση ξεχωριστή είναι οι συνολικά 12 πρεμιέρες που θα παρουσιαστούν, αλλά και το νέο του σύνθημα.

Φέτος το Bob Theatre Festival ξεκινάει μια νέα δεκαετία και μαζί μια νέα αποστολή. Πιο ώριμο από κάθε άλλη χρονιά, αναζητάει το θέατρο που είναι χρήσιμο, το θέατρο που απευθύνεται στον άνθρωπο, το θέατρο που αλλάζει ζωές. Μαζί με τον Βασίλη Σκαρμούτσο, τη Σμαρώ Πλατιώτη και τη Ζωή Ξανθοπούλου, τρεις νέους σκηνοθέτες οι παραστάσεις των οποίων κάνουν πρεμιέρα στο Bob προσπαθήσαμε να εξιχνιάσουμε τον όρο «χρήσιμο θέατρο».

Arizona texnes plus

Στράτος Σωπύλης, Αγγελική Καρυστινού στην Αριζόνα

Την «Αριζόνα» του Χουάν Κάρλος Ρούμπιο σκηνοθετεί ο Βασίλης Σκαρμούτσος και μας λέει για το φετινό motto : «Χρήσιμο θέατρο, κατά τη γνώμη μου, είναι το θέατρο που γεννά ερωτήματα και ξεκινά διαλόγους, τόσο περί τέχνης όσο και περί κοινωνίας. Θεωρώ το θέατρο μία τέχνη που απευθύνεται σε ολόκληρη την κοινωνική σύνθεση και σκοπός του είναι το σχόλιο πάνω σ 'αυτή».

Ο Βασίλης δεν βρίσκεται πρώτη φορά στο Bob κι αναπολεί ακόμα και στιγμές που τον διασκέδασαν πολύ: «Δεν θυμάμαι χρονιά ακριβώς. Είναι σίγουρα τα τελευταία 2-3 χρόνια, στο πάρτυ, μετά το τελικό του Scratch, στο οποίο έμεινα τυχαία. Νομίζω ότι είναι ένα από τα λίγα πάρτυ που έχω διασκεδάσει τόσο πολύ στη ζωή μου».

Ενώ για το μέλλον της παράστασης αποκαλύπτει: «Θα ήθελα η παράσταση να συνεχίσει, κυρίως, σε φεστιβάλ παρόμοιου ύφους».

PolkaDOT4 texnes plus

 

 

Ο θιάσος της παράστασης «The PolkaDot21 Project»

Η Σμάρω Πλατιώτη, από την άλλη, η οποία τα τελευταία χρόνια δραστηριοποιείται σε Βερολίνο και Θεσσαλονίκη είναι φρέσκο αίμα στη διοργάνωση και σκηνοθετεί το «The PolkaDot21 Project» από τους Matrioska Ensemble.

Το σκηνικό project PolkaDot21 αφορά στη μελέτη της Ευγονικής και το κατά πόσο οι τρόποι που χρησιμοποιεί για να επιτύχει τον τελικό της στόχο έχουν ως κίνητρο την αγάπη προς τον άνθρωπο ή τις ταξικές/φυλετικές διακρίσεις.

Η ίδια δηλώνει: «To θέατρο αποτελεί μια πυκνή ενέργεια η οποία, όταν αφομοιώνεται με τη ρευστότητα μιας καθημερινότητας, δημιουργεί μια διαφορετική οπτική. Σε κάνει να δεις τα πράγματα αλλιώς, να αντιληφθείς τη θέση σου στο χώρο και τον χρόνο διαφορετικά, να βιώσεις "πραγματικότητες" πολλαπλές, να κατανοήσεις μέσω του "υποδείγματος / παραδείγματος" εναλλακτικές χρήσεις του "μοντέλου"».

Μετά την πρεμιέρα στόχος της ομάδας είναι: «Να αναζητήσουμε μη θεατρικούς, ενδιαφέροντες αρχιτεκτονικά χώρους για να την παρουσιάσουμε στη χειμερινή σεζόν», μας λέει χαμογελώντας αισιόδοξα.

Othellos texnes plus

Μιχάλης Γεωργίου, Γιώργος Καπινιάρης, Γιώργος Σταυριανός στον «Οθέλλο – cold case»

Πιστή, σχεδόν κάθε χρόνο, στο θεατρικό θεσμό δηλώνει η Ζωή Ξανθοπούλου, και γι’ αυτό δυσκολεύεται να ξεχωρίσει μια όμορφη στιγμή: «Από τα χρόνια του Bob μέχρι τώρα, παρόλο που το έχω παρακολουθήσει σχεδόν όλες τις φορές, δεν έχω να μοιραστώ κάποιο συγκεκριμένο περιστατικό, αλλά τη γενικότερη ατμόσφαιρα γιορτής και δημιουργίας που κυριαρχεί κι είναι κι ο λόγος που παίρνω μέρος τέταρτη φορά σε αυτό και που κάνω πρεμιέρα με μια δουλειά μου, γιατί είναι ένας υπέροχος τρόπος για να συστήσεις κάτι νέο».

Η νεαρή σκηνοθέτις θα παρουσιάσει μια διαφορετική εκδοχή του σαιξπηρικού «Οθέλλου» με την παράσταση «Οθέλλος – cold case» και μοιάζει πολύ κατασταλαγμένη, όταν την ρωτάμε για το φετινό motto του Bob: «Κανείς δε μπορεί να ξέρει αν αυτό που δημιουργεί είναι ικανό ν' αλλάξει τη ζωή κάποιου ή γενικότερα να φανεί χρήσιμο κάπου και κάπως. Η διαδικασία του θεάτρου αλλάζει – κι έτσι θα έπρεπε – πρώτα από όλα τον ίδιο τον καλλιτέχνη. Οπότε το θέατρο που αλλάζει τον καλλιτέχνη πιθανότατα θ' αλλάξει και τον θεατή. Μιλώντας για “αλλαγή”, έχω στο μυαλό μου αυτό το παράθυρο που ανοίγει σε σκέψεις, πράξεις και συναισθήματα που μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν κλειστό».

Αντίθετα για το μέλλον της παράστασής της τα πράγματα είναι σαφώς πιο δύσκολα:
«Το μέλλον της παράστασής μας διαγράφεται άγνωστο κι ενδιαφέρον παράλληλα, όπως είναι άλλωστε και το μέλλον κάθε νέου project».

 bob festival 2018 texnes plus

Info:

Αριζόνα του Χουάν Κάρλος Ρούμπιο

Σκηνοθεσία/επιμέλεια κίνησης: Βασίλης Σκαρμούτσος

Παίζουν: Αγγελική Καρυστινού, Στράτος Σωπύλης

Τετάρτη, 30 Μαΐου στις 19:30

Σάββατο, 2 Ιουνίου στις 20:00

 

*The PolkaDot21 Project από τους Matrioska Ensemble

Σύλληψη/ Σκηνική Σύνθεση/ Μουσική επιμέλεια: Σμαρώ Πλατιώτη

Παίζουν: Αγγελική Γιατρά, Χάρης Δούμουρας, Αλέξανδρος Νικητόπουλος, Αθανασία Παπαζήκου, Άννα Πιέτρη, Νίκος Χορταριάς

Τρίτη, 29 Μαΐου στις 20:00

Κυριακή, 3 Ιουνίου στις 22:00

 

ΟΘΕΛΛΟΣ – cold case

Σύλληψη / Σκηνοθεσία: Ζωή Ξανθοπούλου

Παίζουν: Μιχάλης Γεωργίου, Γιώργος Καπινιάρης, Γιώργος Σταυριανός

Πέμπτη, 31 Μαΐου στις 21:15

Χώρος: BIOS, Πειραιώς 84, Αθήνα

Τιμή Εισιτηρίου: 9 ευρώ

Αγορά Εισιτηρίων: 210 3425 335

Για περισσότερες πληροφορίες: www.bobfestival.gr

Ένα έργο που διαπραγματεύεται την αγία ελληνική οικογένεια, το συναίσθημα «της επένδυσης που απέτυχε», την κόντρα μεταξύ της «παλιάς» γενιάς με τη νέα, την «κακομαθημένη», μπορεί να ακούγεται ακόμα και τετριμμένο.

Αν, όμως, αυτό έχει γραφτεί με πολύ χιούμορ, έξυπνες ατάκες, σασπένς, δομημένους χαρακτήρες έχοντας ένα στιβαρό υπόβαθρο πολιτικοινωνικού σχολιασμού, τότε μιλάμε για ένα σημαντικό σύγχρονο νεοελληνικό έργο, από αυτά που έχει ανάγκη η ελληνική δραματουργία.

Η Αλεξάνδρα Κ* με τις «Επαναστατικές μεθόδους για τον καθαρισμό της πισίνας σας» εμπνεόμενη από τη σύγχρονη πραγματικότητα, αλλά κι από ένα αληθινό περιστατικό, που συνέβη το Νοέμβριο του 1977, με πρωταγωνιστή τον γιατρό Βασίλη Τσιρώνη, ο οποίος κήρυξε το διαμέρισμά του ανεξάρτητο κράτος, όπως κι ο Αντώνης Τάδε στο έργο, δημιούργησε μια ιστορία με τέσσερις ήρωες, οι οποίοι επικοινωνούν τη δική τους προσωπική αλήθεια και γίνονται αποδεκτοί ακριβώς γι’ αυτή.

Ήρωες που αγαπιούνται για την τρέλα τους, ίσως γιατί το κοινό ταυτίζεται, εν μέρει, μαζί τους. Είναι τόσο «οικεία» τα κακά που διαδραματίζονται επί σκηνής, ώστε δύσκολα κανείς δεν θα κάνει, έστω κι ασυνείδητα τη σύνδεση με προσωπικά του βιώματα.

Ο πατέρας, αφού κανένα από τα δύο παιδιά του δεν ευθυγραμμίζεται με τις προσδοκίες του για την ενοικίαση της σομόν «Βίλλας Λένας», ουσιαστικά του αυθαίρετου κακόγουστου εξοχικού του, στο βορειότερο μέρος του βορειότερου σημείου της χώρας, σε ξένους τουρίστες, αντίθετα συμμερίζονται, ως καλύτερη λύση, την πώλησή της στο ξένο κεφάλαιο, ώστε να επωφεληθούν από τα χρήματα, οδηγείται σε μια φαινομενικά ακραία λύση. Κηρύττει ανεξάρτητο κράτος τη γη του, κρατά ομήρους το γιο, την κόρη και τη φιλοξενούμενη Γερμανίδα φίλη της και στέφεται λαϊκός ήρωας για μια μέρα.

Στο έργο πέρα από το ψυχαναλυτικού τύπου πλαίσιο της μέσης ελληνικής οικογένειας, η οποία βιώνει παθογένειες, θίγονται παράλληλα πολλαπλά ζητήματα από την οικολογία και την επιβίωση των υδροβιότοπων μέχρι τη σχέση του σύγχρονου ατόμου με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Ο Σαράντος – Γεώργιος Ζερβουλάκος, παρουσιάζοντας για πρώτη φορά δουλειά του στην Αθήνα φαίνεται να αφουγκράζεται το κείμενο στην ολότητά του, κατανοώντας την πολυσημία του, χωρίς όμως να το επιβαρύνει σκηνοθετικά.

Αξιοποιεί για παράδειγμα τους αγγλικούς διαλόγους που υπάρχουν στο έργο, λόγω της παρουσίας της Γερμανίδας φιλοξενούμενης, άλλοτε για να προσδώσει χιούμορ στην παράσταση, άλλοτε για να κλιμακώσει την ένταση. Δουλεύει εξαιρετικά με το πίσω κείμενο τοποθετώντας τους ηθοποιούς να δρουν είτε σαν υποσυνείδητοι κόσμοι είτε ως μελλούμενα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η σκηνή όπου γιος και πατέρας συγκρούονται, ενώ η κόρη, η οποία δεν έχει κάνει ακόμα την εμφάνισή της, χτυπά στο έδαφος το σφυρί.

Ο σκηνοθέτης συνυπογράφει τα σκηνικά με την Ηλένια Δουλαρίδη. Οι δύο τους εκμεταλλεύονται ιδανικά το υπόγειο της Πειραματικής με σκηνικά αντικείμενα απόλυτα ταιριαστά με τον κόσμο της ιστορίας, τα οποία συμβάλλουν καθοριστικά και στη δράση. Εξίσου λειτουργικά και τα κουστούμια της Ηλένιας Δουαρίδη κι οι ατμοσφαιρικοί φωτισμοί του Νίκου Βλασόπουλου, οι οποίοι συμβάλλουν στην αίσθηση ενός, ενίοτε σουρεαλιστικού, σύμπαντος.

Τίποτα, όμως, δεν θα ήταν το ίδιο χωρίς την εξαιρετική ομάδα των ηθοποιών. Πρωτοστατούντος του Μανώλη Μαυροματάκη, ο οποίος δίνει ρεσιτάλ σε σκηνές, όπως στην αφήγηση με «ολίγα» αγγλικά της σχέσης του με την μπεκάτσα και στο διάγγελμά του μέσω live streaming στην πολιτική και πολιτειακή ηγεσία της χώρας.

Αντάξιος γιος του ο Δημήτρης Πασσάς σε μια ερμηνεία, η οποία πείθει απόλυτα για όλα όσα φέρει επί σκηνής. Εξίσου ενδιαφέρουσες σκηνικά η Ρόζα Προδρόμου στον ρόλο της κόρης κι η Εύα - Μαρία Σόμερσμπεργκ ως Γερμανίδα τουρίστρια.

Στο φινάλε, όλοι τους θα γίνουν ατραξιόν για τους τουρίστες με μουσική υπόκρουση μια νέα εκδοχή του εθνικού μας ύμνου, που συνέθεσε ειδικά για την παράσταση ο Κορνήλιος Σελαμσής.

Η παράσταση θα παίζεται μέχρι τις 17 Ιουνίου αποτελώντας το καλύτερο φινάλε για την Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου σε μια σεζόν στην οποία ήταν, νομίζω, ό,τι καλύτερο είχε να παρουσιάσει μαζί με το εξαιρετικό «Lasciatemi Morire» των Καμαράτου- Κουτσολέλου.

Από τη Γιώτα Δημητριάδη

Ηλεκτρονικοί ήχοι, οι οποίοι ξεκλειδώνουν κλειδαριές, βαριά κάγκελα, αστυνομικός έλεγχος, παράδοση κινητού και ταυτότητας, ψηλοί τοίχοι κι  αγκαθωτά συρματοπλέγματα δεν είναι οι συνηθισμένες εικόνες, που προηγούνται μιας θεατρικής παράστασης. Αν όμως, ο τόπος διεξαγωγής της είναι οι φυλακές Κορυδαλλού, τότε ο θεατής θα τις συναντήσει σίγουρα.

Πίσω από τα κάγκελα ανέβηκε η νουβέλα του Άντον Τσέχωφ «Θάλαμος αρ. 6 - 200 χρόνια μετά», που σκηνοθέτησε ο Στρατής Πανουριάς με πρωταγωνιστές τους ίδιους τους κρατουμένους σε μια παράσταση με τίτλο  «Θάλαμο αρ. 6», η οποία παρουσιάστηκε στις 12 και 13 Μαΐου.

Πρόκειται για μια σπουδαία πρωτοβουλία του Εθνικού Θεάτρου και του Υπουργείου Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Γενική Γραμματεία Αντεγκληματικής Πολιτικής), όπου στο πλαίσιο της συνεργασίας τους, προχώρησαν στη δημιουργία ενός Θεατρικού Εργαστηρίου μέσα στη Φυλακή Κορυδαλλού.

Τον περασμένο Ιούνιο ανέβηκε η πρώτη παράσταση στις φυλακές Κορυδαλλού η «Τρικυμία» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ και, φέτος, η δράση συνεχίζεται.

Εκεί, λοιπόν, πίσω από τα κάγκελα, μέσα σε αίθουσα αυτή τη φορά, κι όχι στον προαύλιο χώρο όπως πέρσι, οι  14 φυλακισμένοι μαζί με τον Στρατή Πανούρια μας απέδειξαν τη φράση που ακούσαμε και στο έργο του Τσέχωφ: «Το πνεύμα δε φυλακίζεται, το πνεύμα είναι πάντα ελεύθερο». Οι ίδιοι διασκεύασαν τη νουβέλα, στην οποία δεν υπάρχουν παρά ελάχιστοι διάλογοι, ώστε να την παρουσιάσουν σαν ολοκληρωμένο θεατρικό έργο.

Αυτό που έχει σημασία εδώ, δεν είναι τόσο αν πέτυχαν δραματουργικά το στόχο τους, αλλά ο εκπαιδευτικός και σωφρονιστικός χαρακτήρας του θεατρικού εργαστηρίου, καθώς οι συμμετέχοντας μαζί με τη βοήθεια του σκηνοθέτη τους, αλλά και της κοινωνιολόγου Γιολάντας Κωνσταντινίδου, έγραψαν διαλόγους, άκουσαν και σκιαγράφησαν χαρακτήρες, προσέδωσαν ύφος κι όλα αυτά μέσα από ατελείωτες συζητήσεις, στις οποίες ο καθένας έβαζε και ένα δικό του λιθαράκι. Οι πρόβες τους κράτησαν δέκα μήνες κι αυτό φάνηκε στην παράσταση που παρουσίασαν.

Η επιλογή του συγκεκριμένου κειμένου μοιάζει να ταυτίζεται τραγικά με το πλαίσιο, στο οποίο παρουσιάζεται. Παράλληλα, ο τρόπος που ο συγγραφέας περιγράφει με λεπταίσθητη συμπόνια και διακριτική ειρωνεία τόσο τα δραματικά,  όσο και τα κωμικά αδιέξοδα που προκαλούν στην ανθρώπινη ζωή η προσκόλληση σε αναμνήσεις και χίμαιρες, η έλλειψη κατανόησης του άλλου, οι μικροανταγωνισμοί, η αυταρέσκεια ή, ακόμα, η μοιρολατρία, η αδράνεια, μα πάνω από όλα, το «κοινωνικό αναγκαίο κακό», δίνουν μια γερή βάση για περεταίρω αναγωγές, οι οποίες έχουν γίνει στη συγκεκριμένη περίπτωση πεδίο θεατρικής έρευνας για τους εμπλεκομένους - καλλιτέχνες προσδίδοντας με το σκηνικό αποτέλεσμα τροφή για σκέψη και προβληματισμό.

Σε μια, λοιπόν, ανώνυμη πόλη της ρωσικής επαρχίας υπάρχει ένα δημοτικό νοσοκομείο, στο οποίο επί μια 20ετία εργάζεται ως γιατρός- διευθυντής ο Αντρέι Εφίμιτς Ράγκιν. Στο νοσοκομείο αυτό, το οποίο περιγράφεται σαν ένα εγκαταλελειμμένο από τις αρχές της πόλης ίδρυμα, υπάρχει μια πτέρυγα, όπου στεγάζεται ο Θάλαμος αρ. 6. Εκεί βρίσκεται η ψυχιατρική κλινική - άσυλο του νοσοκομείου. Στον θάλαμο αυτό διαμένουν πέντε νοσηλευόμενοι με τη διάγνωση «τρελοί». Τους επιβλέπει ο Νικήτας, ο οποίος με τη συμπεριφορά του εκφράζει μια τρομερή αδιαφορία απέναντί τους. Η ζωή, όμως, θα τα φέρει έτσι, που θα έρθει κι εκείνος στη θέση τους. «Τώρα που ήρθε η ώρα να μαγκώσει η πόρτα το δικό του δάκτυλο, σκεφτόταν, πόσοι και πόσοι είχαν πονέσει όλα αυτά τα χρόνια», θα ακούσουμε τον αφηγητή να μας λέει.

 fylakes skitso

Το έργο γράφτηκε κι εκδόθηκε από τον Τσέχωφ, το 1982, όταν  ο ίδιος επέστρεψε από ταξίδι, που έκανε, όταν ήταν ασθενής, στη νήσο Σαχαλίνη, τόπο εξορίας κρατουμένων. Ο συγγραφέας επισκέφτηκε το 1980 το νησί για να κάνει έρευνα για τις άθλιες συνθήκες υπό τις οποίες ζούσαν οι κατάδικοι.

Η παράσταση που είδαμε μας έκανε να ξεχάσουμε τον χώρο, στον οποίο βρισκόμασταν. Την απολαύσαμε, όπως κάθε επαγγελματική δουλειά. Είδαμε ανθρώπους δοσμένους απόλυτα στο εγχείρημα, ερασιτέχνες ναι, αλλά με απόλυτη πειθαρχία και καθοδηγούμενους σωστά από  τον σκηνοθέτη – δάσκαλό τους. Το αποτέλεσμα ήταν να μας χαρίσουν μερικές σκηνές, τις οποίες θα  ζήλευαν κι επαγγελματίες.

Αξιοσημείωτο και το εικαστικό κομμάτι της παράστασης  (σκηνική – ενδυματολογική επιμέλεια: Διονύσης Ξαξίρης).

Είδαμε πρόσωπα να λάμπουν από ευτυχία στην υπόκλιση κι ακούσαμε τον κ. Νίκο να μας δηλώνει ότι την Πέμπτη που μας πέρασε αποφυλακίστηκε, αλλά σήμερα ήρθε να παίξει πάλι θέατρο με τους πρώην συγκρατούμενούς του και πως θέλει να είναι στην ομάδα και του χρόνου!

Είδαμε τον Χριστόφορο Γιαννακόπουλο, διευθυντή των φυλακών να βουρκώνει παρουσιάζοντάς μας την παράσταση και να δηλώνει: «Θα συνεχίσουμε σ’ αυτή την κατεύθυνση, πέρσι με τον Σαίξπηρ, φέτος με τον Τσέχωφ. Θα έρθουν όλοι οι άνθρωποι του πολιτισμού εδώ. Ο πολιτισμός πρέπει πρώτα να βρίσκεται εδώ!»

Πειστήκαμε  από τις δηλώσεις του Θοδωρή Αμπαζή, αναπληρωτή καλλιτεχνικού διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου ότι η προσπάθεια αυτή θα συνεχιστεί. «Το δεύτερο ραντεβού είναι πάντα πιο δύσκολο, σας γνώρισα σαν επισκέπτες και τώρα είστε ένοικοι της θεατρικής πράξης», είπε στην ομάδα στο φινάλε της παράστασης.

Φύγαμε, έχοντας στο μυαλό μας τους στίχους από το ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη, που μας θύμισε ο κ. Νίκος:

«Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

μπορεί να χρειαστεί να σε κλείσουν φυλακή για είκοσι ή και περισσότερα χρόνια

μα εσύ και μες στη φυλακή θα θυμάσαι πάντοτε την άνοιξη, τη μάνα σου και τον κόσμο.

Εσύ και μες απ' το τετραγωνικό μέτρο του κελιού σου

θα συνεχίζεις το δρόμο σου πάνω στη γη».

Ο ίδιος άκουσε το ποίημα στο youtube σε απαγγελία του Κώστα Καζάκου. Το Σάββατο ήταν κι εκείνος εκεί στην πρώτη σειρά για να τον χειροκροτήσει.

Ο Τσέχωφ έγραφε: «Σε 200 με 300 χρόνια ίσως κάτι ν’ αλλάξει». Μπορεί το θαύμα να επιτελεστεί και νωρίτερα…

 

Από τη Γιώτα Δημητριάδη

Συμμετέχοντας στον παγκόσμιο εορτασμό για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν (1918-2007), το Θέατρο της Οδού Κυκλάδων - Λευτέρης Βογιατζής ανεβάζει το έργο «Μετά την πρόβα» σε σκηνοθεσία Περικλή Μουστάκη, που ξεκίνησε ως τηλεοπτική ταινία το 1984, με ένα ξεχωριστό επιτελείο ηθοποιών: Ερλαντ Γιόζεφσον, Λένα Ολίν, Ινγκριντ Τούλιν. Έκτοτε το «Μετά την πρόβα», του Ινγκμαρ Μπέργκμαν, έγινε ένα από τα πιο αγαπητά κείμενα παγκοσμίως, στον κόσμο του θεάτρου.

Κείμενο, ξεκάθαρα, αυτοβιογραφικό, στο οποίο αποτυπώνεται όλη η αντίληψη του Μπέγκμαν για το θεατρικό γίγνεσθαι. Με πρωταγωνιστές έναν ηλικιωμένο σκηνοθέτη τον Χένρικ Βόγκλερ (Περικλή Μουστάκη), ο οποίος ανεβάζει για πέμπτη φορά στην καριέρα του, το «Ονειρόδραμα» του Στρίντμπεργκ, αγαπημένου θεατρικού συγγραφέα του ίδιου του Μπέργκμαν, ο οποίος δεν σταμάτησε ποτέ να τον διαβάζει και να τον μελετά, ενώ συνήθιζε να λέει: «δεν κατάφερα να γράψω ούτε μια φράση αντάξιά του», η παράσταση ξεκινάει με τον σκηνοθέτη μόνο σ’ ένα χώρο μετά την πρόβα, όταν ξαφνικά εισβάλλει στη σκηνή η Άννα Έγκερμαν (Πηνελόπη Τσιλίκα), η νεαρή ηθοποιός που παίζει τον ρόλο της Άγκνες στο «Ονειρόδραμα». Η συζήτηση μεταξύ τους εξελίσσεται σ’ ένα ψυχογράφημα του δίπολου ηθοποιού- σκηνοθέτη, με πολλά παράπλευρα και ενδιαφέροντα δίπολα να τροφοδοτούνται από αυτό το κυρίαρχο, καθώς ο συγγραφέας μεγαλουργεί, ως ανατόμος της ανθρώπινης ψυχής αφοπλίζοντας με τις αλήθειες του υποσυνειδήτου, που αναδίδονται στην επιφάνεια τόσο άμεσα κι ωμά.

Το παρόν στη σκηνή, ως κυρίαρχη μορφή, δίνει κι η 46χρονη Ράκελ (Μαρία Ναυπλιώτου) - η νεκρή πια μητέρα της Άννας και πρώην ερωμένη του σκηνοθέτη - μια ωραία, νευρωσική κι αλκοολική γυναίκα. Έτσι, το παρόν και το παρελθόν των ηρώων μπλέκονται σε ένα επίπονο ταξίδι καλλιτεχνικής, αλλά κι εσωτερικής αναζήτησης.

Ο Περικλής Μουστάκης, έχοντας ως οδηγό του την εξαιρετική μετάφραση του Χρήστου Μαρσέλλου, μοιάζει να έχει εντρυφήσει στον Σουηδό σκηνοθέτη κι ανεβάζει το έργο με χειρουργική ακρίβεια. Δεν είναι τυχαίο που τοποθετεί στο κέντρο της σκηνής ένα μεταλλικό χειρουργικό τραπέζι (σκηνικά: Νίκη Ψυχογιού), πάνω στο οποίο διαδραματίζονται οι πιο αποκαλυπτικές σκηνές των δύο ηρωίδων, όλες οι ενδόμυχες σκέψεις και τα πιο βαθιά τους «θέλω».

Εξάλλου, ο ίδιος ο Μπέργκμαν εξομολογείται ότι αντιμετώπιζε τις πρόβες σαν «εγχειρήσεις», μέσα σε χώρους όπου επικρατούσε «η αυτοπειθαρχία, η καθαριότητα, το φως»: «Η πρόβα είναι μια σοβαρή δουλειά και όχι προσωπική θεραπεία για τον σκηνοθέτη και τον ηθοποιό». Η παράσταση κερδίζει με τον καλοδουλεμένο ρυθμό της και τις εκπληκτικές παύσεις της.

Το σκηνοθετικό εύρημα με την εμφάνιση του αγοριού (Σπύρος Γουλιέλμος ή Άγγελος Τσενέκος) σε καίρια σημεία, ως δρον υποσυνείδητο κι υπόμνημα μιας παιδικότητας, που δεν ήταν ποτέ ανέμελη κι ευτυχής, λειτουργεί έξοχα, χωρίς να αποπροσανατολίζει από την κύρια δράση. Ενώ, στο δεύτερο μέρος, το παιχνίδι με τους φωτισμούς (Αλέκος Αναστασίου) και τις γρήγορες επανεμφανίσεις των ηθοποιών βάζει τον θεατή σε μια μαγική χρονοκάψουλα και σ’ ένα συναρπαστικό παιχνίδι, προκειμένου αυτός να παρακολουθήσει τις μύχιες σκέψεις ενός ερωτικού τριγώνου.

Ο Περικλής Μουστάκης, ως Χένρικ Βόγκλερ, επεσήμανε με εξαιρετική ενάργεια και πειστικότητα τις φάσεις και τα διαδοχικά στάδια ενός καλλιτέχνη, πριν ολοκληρωθεί ένα παραστατικό γεγονός. Πολλές φράσεις του σε κάνουν τόσο πολύ να ταυτιστείς, που δεν σου αφήνουν περιθώριο παρά να συγκινηθείς βαθιά.

Η Πηνελόπη Τσιλίκα, από τα πρώτα λεπτά στη σκηνή, κερδίζει το στοίχημα με την αφοπλιστική της αμεσότητα και με μια παλλόμενη εσωτερική ένταση, που εκρήγνυται στις σωστές δόσεις.

Αποφεύγοντας τον σκόπελο η ερμηνεία της να μοιάζει με αυτή της Μπλανς, καθώς κι εκείνη ακροβατούσε μεταξύ λογικής και τρέλας, η Μαρία Ναυπλιώτου σχεδίασε πειστικά την Ράκελ της σαν ένα πλάσμα που η έλλειψη πίστης στους ανθρώπους το οδήγησε στην απελπισία. Η αλαφράδα, η χάρη της ηρωίδας από τη χρήση αλκοόλ, αλλά κι η ανησυχία που εμφανίζεται με τη συνειδητοποίηση του μικρού ρόλου που οδηγεί στο τέλος μιας καριέρας για να υψωθεί, στη συνέχεια, σε θανάσιμη αγωνία σε συνδυασμό μ’ έναν υποβόσκοντα ερωτισμό απογείωσαν την ερμηνεία της.

Η παράσταση, όπως προαναφέρθηκε, εντάσσεται στο αφιέρωμα του θεάτρου στο «Έτος Μπέργκμαν», ενώ θα ακολουθήσουν το «Σχετικά με τις μαριονέτες και τη ζωή τους» και το «Μπροστά σ’ έναν κλόουν», σε σκηνοθεσία Γιάννη Μόσχου και Γιώργου Σκεύα αντίστοιχα. Ευχή μας να μας χαρίσουν μια ανάλογα συναρπαστική θεατρική εμπειρία.

Από τη Γιώτα Δημητριάδη

Σπάνια ένα τόσο καλό νεοελληνικό έργο ευτυχεί σ’ ένα θέατρο συνερμηνείας και συνευθύνης.
 
Πώς ένα χαλαρό «μπασκετάκι» μεταξύ παιδικών φίλων καταλήγει σε ανθρωποφαγία; Μπορεί ένα έγκλημα να παραγραφεί εξίσου από το νόμο κι από τη συνείδηση όσων το διέπραξαν; Ο χρόνος γιατρεύει όλες τις πληγές; Τελικά, πώς κρίνεται κανείς «ηθικός» και πώς «ανήθικος»;
 
Αυτά είναι μόνο μερικά από τα ερωτήματα που θέτει, με ιδιοφυές τρόπο, το νέο έργο του Αντώνη Τσιοτσιόπουλου , «Εθνικός Ελληνορώσων», όπου μέσα από το μαύρο χιούμορ και την ιδιοφυή πλοκή του, ο συγγραφέας χωρίς να κουνάει το δάκτυλο προβληματίζει ουσιαστικά με ένα σύγχρονο κείμενο - καθρέφτη της σημερινής Ελλάδας.
 
Οι έξι χαρακτήρες, ψυχογραφημένοι ιδανικά από γραφής, φωτίζουν στη σκηνή απωθημένα, κι ανταγωνισμούς δοκιμάζοντας τα όρια της φιλίας, του εγωισμού αλλά και της προσωπικής ηθικής.
 
Στη σκηνή του Από Μηχανής Θέατρου στήνεται ένα γήπεδο μπάσκετ (σκηνικό: Ηλέκτρα Σταμπούλου), εδώ και τρία χρόνια, σε μια άκρη του δήμου της Αθήνας, στην «Ελληνορώσων», κι έξι φίλοι - γύρω στα σαράντα - μαζεύονται, μια φορά τον μήνα, για ένα «μπασκετάκι». Το ραντεβού, συνήθως, πέφτει Σάββατο - εκεί, κατά το απογευματάκι - στο ίδιο πάντα ανοιχτό γήπεδο μπάσκετ. Το κάνουν «για να ξεσκουριάζουν», όπως λένε. Στο σημερινό παιχνίδι, όμως, ο νέος παίκτης θα φέρει ένα στοίχημα κι αυτό μια μεγάλη ανατροπή.
 
Από τα πρώτα λεπτά η παράσταση, που σκηνοθέτησε ο Γιώργος Παλούμπης, καταφέρνει να κερδίσει το μεγάλο στοίχημα με την πλατεία κι, όπως ένας πετυχημένος αγώνας μπάσκετ, παρακολουθείται από το κοινό με αμείωτο ενδιαφέρον.
 
Βασισμένος στον ρεαλισμό κι ακολουθώντας το «εδώ και τώρα» του κειμένου, στο οποίο υπογράφει και τη δραματουργία, ο σκηνοθέτης οδηγεί εντεχνιέντως τους έξι ηθοποιούς σε ένα φυσικό αποτέλεσμα, όπου υπάρχουν στιγμές, που δεν θα ήταν υπερβολή να πω, πως καθηλώνει.
 
Η ομάδα, η οποία κυριολεκτικά και μεταφορικά «ιδρώνει τη φανέλα», έχει μια ζηλευτή σκηνική επικοινωνία βάζοντας απανωτά τρίποντα με τις ερμηνείες των ηθοποιών – παικτών της, χαρίζοντας ένα θέατρο συνερμηνείας και συνευθύνης.
 
Ο Στάθης Σταμουλακάτος κερδίζει τις εντυπώσεις, άμα τη εμφανίσει, με την extreme εμφάνισή του από το παιδικό πάρτι κόβοντας, στη συνέχεια, το αίμα στις πιο βίαιες σκηνές.
 
Ο Μάκης Παπαδημητράτος είναι ο ρόλος – καταλύτης για το ηθικό δίλλημα του έργου, μεταξύ του «καλού» και του «κακού», αφού ο ηθοποιός καταφέρνει να αποδώσει το σύνθετο ψυχισμό του και τις συναισθηματικές μεταπτώσεις του.
 
Εξαιρετικός, με μια ερμηνεία που αγγίζει τα όρια της ιλαροτραγωδίας, ήταν ο κτηνίατρος του Θάνου Αλεξίου, ο οποίος χαρίζει το περισσότερο γέλιο στην παράσταση.
 
Με πηγαίο χιούμορ ο Στέλιος Δημόπουλος διαγράφει με ευαισθησία την πορεία του ήρωα από την εφηβεία στη σκληρή ενηλικίωση.
 
Ο Κώστας Φυτίλης μοιάζει να χρειάζεται λίγο χρόνο για να «ζεσταθεί», στην πορεία, όμως, εντάσσεται στην ομάδα.
 
Ο Αντώνης Τσιοτσιόπουλος καταφέρνει να κάνει με την ερμηνεία ότι και με το κείμενό του, κρατώντας το suspense μέχρι το τέλος.
 
Στον «Εθνικό Ελληνορώσων» θα δεις έξι σαραντάρηδες να ξετυλίγουν μπροστά σου τη συμπτωματολογία της ζωής τους, παίζοντας το αγαπημένο τους άθλημα. Η παράσταση σαφώς κι είναι ή μπορεί και να μην είναι ανδρική, γιατί όσα ακούγονται και λέγονται σε αφορούν. Θα γελάσεις και λίγα δευτερόλεπτα μετά θα παγώσεις, σκεπτόμενη με τι γέλασες. Με λίγα λόγια, δηλαδή, ό,τι μας συμβαίνει καθημερινά…
 
Αδιαμφισβήτητα, μια από τις καλύτερες παραστάσεις της χρονιάς, σε μια σεζόν που δεν ήταν ιδιαίτερα γενναιόδωρη. Μην την χάσετε!
 
Από τη Γιώτα Δημητριάδη 

«Στο Λονδίνο έκανα το μεταπτυχιακό μου και μετά το διδακτορικό μου. Στο ίδιο πανεπιστήμιο, στο Queen Mary, University of London ξεκίνησα, από το 2006, να κάνω κάποια μαθήματα υποκριτικής στους φοιτητές. Το γεγονός ότι είμαι και σ’ ένα καλό εργασιακό περιβάλλον με κρατάει εκεί τόσα χρόνια», μου λέει η Χάρης, που η πτήση «Λονδίνο – Αθήνα» γι’ αυτήν έχει γίνει τα τελευταία χρόνια ότι για πολλούς από εμάς το δρομολόγιο του μετρό, καθώς στην Ελλάδα, δεν έρχεται μόνο για αναψυχή, αλλά και για τις υπόλοιπες καλλιτεχνικές της δραστηριότητες.

Απόψε, με την ομάδα της, PartSuspended, κάνουν πρεμιέρα στο πλαίσιο του Φεστιβάλ της Πειραματικής σκηνής του Εθνικού Θεάτρου, το οποίο φέτος είναι αφιερωμένο στη Γυναίκα με την παράσταση «Αυτή είπε».

Πρόκειται για ένα έργο που έγραψαν οι ίδιοι, εξάλλου όπως θα μου αποκαλύψει: «Αυτό που, κυρίως, με ενδιαφέρει είναι να βλέπω από τους συνεργάτες μου, σε κάθε δουλειά, να υπάρχουν οι ρωγμές που να επιτρέπουν να διεισδύσουν οι προσωπικές τους απόψεις. Αυτό δεν είναι εύκολο να συμβεί σ’ ένα οριοθετημένο έργο». Γι’ αυτό η Χάρης παραμένει πιστή, εδώ και χρόνια στο devised theatre.

Παράλληλα, συνεργάζεται με το Ινστιτούτο Καταλανικών Σπουδών κι αυτή την περίοδο ετοιμάζει παράσταση για τον Καταλανό συγγραφέα Χουάν Μπρούσα, παραδίδει μαθήματα, ενώ επιβλέπει, συστηματικά, τους πτυχιακούς και μεταπτυχιακούς φοιτητές του πανεπιστημίου Queen Mary, οι οποίοι ετοιμάζουν τις δικές τους παραστάσεις.

 HariMarini2

Μια παράσταση για τη γυναίκα σήμερα

Ήθελα πάντα να κάνω μια παράσταση για τις γυναίκες, καθώς με ενδιέφερε πολύ τόσο η ματιά της γυναίκας, όσο κι η θέση της σήμερα. Οπότε αυτό άρχισα να το δουλεύω από το 2012. Αργότερα, με την εκλογή του Τραμπ, όταν έγιναν πιο έντονα και τα γυναικεία κινήματα κι οι μεγάλες εκδηλώσεις, άρχισε να κινείται πολύ περισσότερο μέσα μου το θέμα και να μ’ απασχολεί, το «Τι σημαίνει, σήμερα, φεμινισμός;» και «Ποια είναι η θέση της γυναίκας;», αλλά και πώς εκφράζονται οι γυναίκες τόσο στη δημόσια σφαίρα, όσο και στο ιδιωτικό περιβάλλον.

Ισότητα εν έτη 2018

Πιστεύω ότι πολλά πράγματα έχουν κατακτηθεί σε σχέση με τη δεκαετία του ’60 ή του ’70, αλλά υπάρχουν πολλά ακόμα, τα οποία πρέπει να δούμε και να αλλάξουμε. Τα στατιστικά στοιχεία σε σχέση με τις γυναίκες, στην Ευρώπη για παράδειγμα, δείχνουν ότι αυτές εξακολουθούν να αμείβονται λιγότερο από τους άνδρες. Παράλληλα, οι ευκαιρίες ανέλιξης δεν είναι ίδιες, όταν η γυναίκα έχει και τη μητρότητα και δεν είναι ξεκάθαρο παντού ποιες διευκολύνσεις δίνονται σ’ αυτή τη φάση.

Γυναίκες στην εξουσία

Η εκλογή του Τράμπ κι οι απίστευτες δηλώσεις του για τις γυναίκες στάθηκαν και πάλι αφορμή να σκεφτώ: «Ποιοι εξουσιάζουν;», «Με ποιον τρόπο εξουσιάζουν;» και «Ποιοι είναι αυτοί που βγαίνουν μπροστά και γιατί ο κόσμος τους εμπιστεύεται;». Από την άλλη πλευρά, το γεγονός ότι βγήκαν οι γυναίκες να φωνάξουν εναντίον του, δείχνει ότι υπάρχει και μια άλλη δύναμη, την οποία πρέπει να ακούσουμε και να εξετάσουμε. Εμείς, όμως, δεν κοιτάμε τον φεμινισμό μόνο ως γυναικεία υπόθεση, γιατί κι οι γυναίκες μπορούν να καταλάβουν την εξουσία και να υιοθετήσουν ανδρόγυνους τρόπους για να πετύχουν κάτι. Εκεί, τίθεται και το ερώτημα, που υπάρχει στην παράστασή μας, δηλαδή, πώς μια γυναίκα, χωρίς να χάσει τη γυναικεία της ταυτότητα, μπορεί να πετύχει κάτι;

 

Είναι ξεπερασμένο να μιλάς για το «γυναίκα - άνδρας»

Αυτό που μας ενδιαφέρει εμάς δεν είναι να πούμε ότι «οι γυναίκες είναι καλύτερες από τους άνδρες», αλλά έχει να κάνει, κυρίως, με τα δικαιώματα των ανθρώπων. Είναι ξεπερασμένο πια να μιλάς για το «άνδρας- γυναίκα», γιατί υπάρχουν πολλοί άνδρες που είναι υπέρ των γυναικών, συνεργάζονται μαζί τους αρμονικά και τις παραδέχονται. Το θέμα είναι τα δικαιώματα των ανθρώπων, γενικότερα.

 

ayti eipe

«Αυτή είπε»: η παράστασή μας

Στην παράσταση παίζουν τέσσερις ηθοποιοί, η Ευαγγελία Αστρίδου, η Ειρήνη Γλαμπεδάκη, η Ράνια Μπριλάκη κι η Ειρήνη Τζανετουλάκου. Καταθέτουν κάποιες ιστορίες, είτε προσωπικές, είτε εμπνευσμένες από άλλα περιστατικά κι οι οποίες έχουν να κάνουν με την κακοποίηση, με τη σχέση τους με τον χρόνο, με το σώμα τους, με το εργασιακό περιβάλλον κ.λ.π. Παράλληλα, υπάρχουν και κάποιες μορφές, όπως η Βιρτζίνια Γουλφ, η Μέλπω Αξιώτη, η Λούλα Αναγνωστάκη, η Καλλιρρόη Παρρέν, οι οποίες επιδρούν στην παράσταση μέσω των έργων τους. Με αφορμή την παράσταση ερεύνησα κάποια πράγματα και μου έκανε μεγάλη εντύπωση, πόσο πρόσφατα ψήφισαν οι γυναίκες, πότε εξελέγην η πρώτη γυναίκα βουλευτής, πότε κατάφεραν να σπουδάσουν, γεγονός που έγινε και χάριν στην Παρρέν, η οποία άνοιξε το δρόμο προς αυτήν την κατεύθυνση, αφού μέχρι τότε το 80% των Ελληνίδων ήταν αμόρφωτες.

Δουλεύοντας πάνω στο devised theatre

Με ενδιαφέρει το σήμερα πάρα πολύ. Ακόμα κι αν ανέβαζα ένα κλασικό έργο θα το έκανα μ’ αυτή τη ματιά και υπάρχουν πολλοί καλλιτέχνες, οι οποίοι το κάνουν εξαιρετικά αυτό. Αυτό που με ενδιαφέρει, κυρίως, είναι να βλέπω από τους συνεργάτες μου, σε κάθε δουλειά, να υπάρχουν ρωγμές που να επιτρέπουν να διεισδύσουν οι προσωπικές τους απόψεις. Αυτό δεν είναι εύκολο να συμβεί σ’ ένα οριοθετημένο έργο, με αρχή, μέση και τέλος. Εκεί είναι πιο δύσκολο ο συντελεστής να βάλει τη δική του φωνή. Θα το κάνει, ως ένα σημείο, με την ερμηνεία του, αλλά εμένα με ενδιαφέρει περισσότερο αυτό που λένε οι άνθρωποι σήμερα, αυτό που τους απασχολεί. Είναι ένας τρόπος για να κάνω κάτι, που να αφορά τους ανθρώπους κι έτσι συνεργάζομαι πιο δημιουργικά. Και σ’ αυτή την παράσταση τα κορίτσια έχουν γράψει μόνα τους κάποια κείμενα.

 Όταν δεν είναι υποχρεωτικό να είναι όλοι ηθοποιοί…

Έχω συνεργάτες στην Αγγλία, οι οποίοι δεν είναι επαγγελματίες ηθοποιοί. Για παράδειγμα, ο ένας είναι αρχιτέκτονας, αλλά είναι εξαιρετικός και ενδιαφέρεται πάρα πολύ γι’ αυτήν τη δουλειά. Υπάρχουν σαφώς επαγγελματίες που διαθέτουν τα πτυχία τους, αλλά από την άλλη υπάρχουν κι άνθρωποι, οι οποίοι διακατέχονται από αυτή τη δημιουργική διάθεση: να γράψουμε, να πούμε, να αλλάξουμε πράγματα, τι μπορεί να συγκινήσει το κοινό, σε ποιο χώρο μπορούμε να το πραγματοποιήσουμε. Ζητήματα πιο δημιουργικά από το συνηθισμένο «ανεβάζω ένα έργο». Γι’ αυτό και ποτέ μια παράσταση της ομάδας PartSuspended δεν τελειώνει. Όλες είναι σε μια διαδικασία «in progress». Εξάλλου, το τέλος για μένα είναι κάτι που έχει αποκρυσταλλωθεί τόσο πολύ, που δεν έχει πλέον καλλιτεχνικό ενδιαφέρον.

Στην Ελλάδα παράσταση για γυναίκες VS στην Αγγλία παράσταση για άνδρες

Εκεί κάνουμε παραστάσεις με τους φοιτητές. Έχει ενδιαφέρον γιατί στη μια ομάδα δουλεύω μόνο με άνδρες, γεγονός που δεν μου έχει ξανατύχει. Συνήθως, στους PartSuspended, η ομάδα είτε είναι ανάμεικτη, είτε αποκλειστικά γυναικεία. Επιπλέον, αποφάσισαν να ανεβάσουν μια καθαρά ανδρική παράσταση με τίτλο «Το Μουσείο των ανδρών». Έχει μεγάλο ενδιαφέρον να βλέπει κανείς τη θέση των ανδρών - είναι όλα νέα παιδιά - και τη σχέση τους με τα αντίστοιχα θέματα, που εξετάζουμε εμείς στην παράσταση.

auti eipe

Γυναίκα στο Λονδίνο VS Γυναίκα στην Ελλάδα

Δεν ξέρω αν είναι επιφανειακό, αλλά υπάρχει μεγαλύτερος σεβασμός και εκτίμηση στο να σου «ανοίξουν μια πόρτα». Εδώ δεν ξέρω, ακριβώς, πως είναι το επαγγελματικό περιβάλλον. Φαντάζομαι πολύ καλύτερο από τη γενιά της μαμάς μου. Στην Αγγλία, όμως, είτε είσαι άνδρας, είτε γυναίκα αυτό που κοιτάνε είναι τα προσόντα. Παρ’ όλα αυτά, ακόμα κι εκεί εγώ διακρίνω κάποιες μικροδιαφορές. Στο πανεπιστήμιό μου γίνονται πολύ συχνά συζητήσεις για θέσεις που κατέχουν παραδοσιακά οι άνδρες. Το θετικό είναι πως είναι ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένοι, ώστε αυτό να αλλάξει κι αλλάζει τα τελευταία χρόνια. Επίσης, εκεί προστατεύονται πολύ περισσότερο οι γυναίκες σε περίπτωση μητρότητας. Γενικά, όμως, οι γυναίκες κι εκεί κι εδώ έχουν πάρα πολλές μάχες να δώσουν κι η βοήθεια που τους παρέχεται δεν είναι αρκετή.

Μια σταγόνα στον ωκεανό

Νιώθω ότι η Αγγλία μου δίνει πολλές προσλαμβάνουσες και μπορώ να προχωρήσω καλλιτεχνικά. Από την άλλη, ό,τι και να κάνεις είναι δύσκολο να «ακουστεί». Γίνονται τόσα πολλά πράγματα που είναι σαν μια σταγόνα στον ωκεανό. Θα γίνει κάτι, θα υπάρξει το διαλογικό κομμάτι με το κοινό, το οποίο εμένα προσωπικά με αφορά πολύ, αλλά μετά μπορεί να χαθεί. Γιατί είναι πάρα πολλά αυτά που συμβαίνουν.

Μακριά από την πατρίδα….

Ακόμα και το κομμάτι που υπάρχει στην παράσταση για την Μέλπω Αξιώτη, η οποία επιστρέφει μετά από χρόνια στην πατρίδα, νομίζω ότι κάπου «ακουμπάει» μέσα μου. Εδώ υπάρχει μια σαφώς μεγαλύτερη ταύτιση και με τη γλώσσα, δεδομένου ότι είναι η μητρική σου γλώσσα, η οποία αλλιώς ριζώνει μέσα σου. Αλλά εδώ, δεν ξέρω ακόμα μέχρι που μπορώ να φτάσω και τι μπορώ να παρουσιάσω. Εκεί νιώθω πιο ελεύθερη. Σε προσωπικό επίπεδο, αυτό που μου λείπει περισσότερο από την Ελλάδα, είναι η επαφή με τη φύση, το να μπορώ να δραπετεύσω και να απομονωθώ. Όχι με την έννοια της μοναξιάς, αλλά με την έννοια της ηρεμίας.

 auti eipe2

Info:«Αυτή Είπε» των Χάρη Μαρίνη και της Ομάδας PartSuspended (Διάρκεια 1:00)

Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου για τη Γυναίκα

Ημέρες και ώρες παραστάσεων:

  • 19/4 και 21/4 στις 21:30.
  • 20/4 και 22/4 στις 19:00.

Ελεύθερη είσοδος με δελτία εισόδου

Video

H ομάδα New Lab Theatre Company παρουσιάζει το έργο του Όσκαρ Ουάιλντ «Η Σημασία Να Είναι Κανείς Ειλικρινής»

Κάθε Σάββατο στις 19:00 στο Θεάτρο Αλκμήνη 

Κλείστε τις θέσεις σας εδώ

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

Kalomoira2.jpg

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία