Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
Σπυριδούλα Μπιρπίλη

Σπυριδούλα Μπιρπίλη

Μπαίνοντας στη σκηνή του 104 οι ηθοποιοί της ομάδας ΠυροΤέχνες σε περιμένουν πάνω στην σκηνή κάνοντας προθέρμανση, μιλώντας μεταξύ τους και με ρόδες, παιχνίδια και ασκήσεις νιώθεις ήδη μέλος του τσίρκου τους. Αφήγηση και βιντεοπροβολές συνθέτουν μια μαγευτική παράσταση και ο Γιάννης Δρακόπουλος αποδίδει με τον πιο αυθεντικό τρόπο τον παιχνιδιάρη και καλόκαρδο κλόουν Ζαν Ζακ Περώ. Δίπλα του οι Βιβή Πέτση, Βίκη Χατζοπούλου, Μαρίνα Τσουμπρή και Κλέα Σαμαντά μας μεταφέρουν με τις μεταμφιέσεις τους στις γειτονιές του Λονδίνου, στο τρένο ακόμα και μέσα στο παλάτι!

Τα σκηνικά και τα αντικείμενα είναι όλα από χαρτί ακριβώς όπως είναι και τα παιχνίδια των παιδιών. Ένας χάρτινος κόσμος, που όμως είναι αληθινός, αφού οι γύρω του τον πιστεύουν για αληθινό. Κάπως έτσι μου γεννήθηκε το μυαλό η ιδέα ότι ‘’Η Κόκκινη μύτη’’ δεν είναι μονάχα ένα έργο που μιλά για την αποδοχή του εαυτού μας και το ‘’άλλου’’, αλλά και για την παιδικότητα. Η κόκκινη μύτη και ο Ζαν Ζακ Περώ είναι το παιδί που μεγάλωσε. Μια μέρα το μαγικό τσίρκο που πετά στα σύννεφα, η παιδική μας ηλικία, κλείνει και ξαφνικά όλα αλλάζουν. Οι κολλητοί φίλοι φεύγουν, κανείς από τους γύρω δε δίνει σημασία στα παιχνίδια που ο κλόουν φτιάχνει και όλοι προσπαθούν να τον πείσουν να εγκαταλείψει την κόκκινη μύτη του. Η γιαγιά, σαν ένας άλλος προστατευτικός γονέας, τον νουθετεί. Του δίνει συμβουλές πώς να μοιάσει με όλους τους υπόλοιπους, αλλά τελικά συνειδητοποιεί πόσο λάθος έκανε. ‘’Στα είπα όλα ανάποδα, μείνε όπως είσαι’’!

 Τι γίνεται όμως με τους υπόλοιπους ενήλικες; Η βασίλισσα καλεί τον κλόουν στο παλάτι για να του επισημάνει ότι πρέπει να γίνει ίδιος με όλους τους άλλους. Πρέπει να προσαρμοστεί για το καλό του. Οι κάτοικοι της γειτονιάς τον διώχνουν και όταν εκείνος επιμένει να γυρνά στη γειτονιά τους, τσακώνονται σε ποιόν από τους δυο πρέπει να μοιάσει. Κι ο Ζαν Ζακ Περώ τι κάνει τελικά; Τι κάνει τελικά το ‘’παιδί’’ που κουβαλάμε μέσα μας; Το παιδί ξέρει πώς ‘’η τέχνη μου, η μουσική μου, τα παιχνίδια μου, η μύτη μου είμαι εγώ!’’.  

Η Χλόη, η φίλη του, τού γράφει για να του πει ότι άλλαξε τα παπούτσια της. Πόση τραγωδία κρύβεται στο ρήμα ‘’άλλαξα’’! Προσαρμόστηκε τελικά, γιατί με τα ‘’παλιά της παπούτσια’’ δεν μπορούσε να ανταπεξέλθει. Τις φύλαξε όμως τις παλιές της πουέντ και τις φορά πού και πού το βράδυ. Στα όνειρά μας ξαναζωντανεύουν οι παλιές μας επιθυμίες, ξαναγινόμαστε παιδιά. Ξαναγινόμαστε μπαλαρίνες και κλόουν με κόκκινες μύτες.

Το τσίρκο γεμάτο παιχνίδια και φίλους και με ένα κρυμμένο μαγικό ραβδί (που κανείς δεν ξέρει ποιος τελικά το έχει) κλείνει και εμείς, εσείς, όλοι πρέπει να ξαναρχίσουμε τις ζωές μας σε ‘’αφιλόξενες πόλεις’’. Τι θα λέγατε αν κρατούσαμε για λίγο ακόμα τις κόκκινες μύτες μας και παίζαμε λιγάκι ακόμα ΠΡΙΝ αλλά και ΜΕΤΑ το θέατρο;

 

ΠΡΙΝ…

·                     Μου αρέσει…δε μου αρέσει. Ο Ζαν Ζακ Περώ έχει μια ιδιαιτερότητα, την κόκκινη μύτη του! Όμως όσο παράξενη κι αν είναι μια κόκκινη μύτη εκείνος είναι περήφανος για αυτήν. Για τι πράγμα άραγε είναι περήφανο το δικό σας παιδί; Ποιό χαρακτηριστικό του τού αρέσει πολύ και νομίζει πώς τον κάνει ξεχωριστό; Υπάρχει κάτι πάνω του που δεν τού αρέσει; Φυσικά θα ρθει κι η δική μας σειρά να μιλήσουμε για όσα μας αρέσουν και δε μας αρέσουν πάνω μας. Η κόκκινη μύτη του Περώ είναι μια αφορμή να μιλήσουμε για την αποδοχή των άλλων και του εαυτού μας χωρίς όρια και προϋποθέσεις.

·                     Ζωγραφίζω: ΜΟΥ ΑΡΕΣΟΥΝ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ ΕΠΕΙΔΗ… Τα παιδιά κάνουν σε ένα χαρτί το περίγραμμα του χεριού τους. Πάνω σε κάθε δάχτυλο γράφουν γιατί τους αρέσουν τα χέρια τους, π.χ. τα χέρια μου είναι έξυπνα, δημιουργικά, όμορφα, δυνατά, γρήγορα. Στην παλάμη γράφουν ένα πράγμα που μπορούν να κάνουν με τα χέρια τους –να παίξουν πιάνο, να φάνε, να χαϊδέψουν τη γάτα κτλ. Μπορούν τα παιδιά να ‘’συστήσουν’’ τα χέρια τους στην οικογένεια και να πουν κάτι για αυτά. (Plummer, D., ‘’Παιχνίδια αυτοεκτίμησης για παιδιά’’, 2010,Πατάκης, σελ.93).

 

ΜΕΤΑ…

·                     Βγάζω τα χέρια μου γιατί… Το παιχνίδι αυτό το έμαθα από την φίλη και υπέροχη συνάδελφο Τζωρτζίνα(Κ. Καθόμαστε σε κύκλο. Όσοι περισσότεροι παίκτες τόσο πιο διασκεδαστικό το παιχνίδι. Ακουμπάμε τις παλάμες μας στο πάτωμα και ξεκινά κάποιος και βγάζει τα χέρια του αφού όμως πρώτα έχει βρει κάτι κοινό με κάποιον άλλο στον κύκλο. Π.χ. : ‘’Βγάζω τα χέρια μου γιατί θα μείνουν στον κύκλο τα χέρια της Ζωής που έχουν κι αυτά βέρα’’. Μετά μιλά η Ζωή: ‘’Βγάζω τα χέρια μου γιατί θα μείνουν στον κύκλο τα χέρια της Φαίδρας που έχουν κι αυτά λεπτά δάχτυλα’’. Καθένας πρέπει να βρίσκει να λέει κάτι διαφορετικό από αυτά που έχουν ειπωθεί. Τελικά αποδεικύνεται ότι πάνω απ’ όλα τα χέρια έχουν ομοιότητες κι όχι διαφορές!

·                     Για μεγαλύτερες ομάδες/ εκπαιδευτικούς. Από δω ο καλύτερός μου φίλος: Σε δυάδες, ένα παιδί περιγράφει μπροστά στην τάξη έναν φανταστικό φίλο που έχει, πώς τον λένε, με τι μοιάζει, πού ζει, τι του αρέσει να τρώει, πώς διασκεδάζει κλπ (π.χ. ο φίλος μου έχει δύο μύτες και ανακατεμένα μαλλιά, τα χέρια του είναι κρεμασμένα όπως αυτά του καγκουρό. Κοιτάζει τα πάντα γύρω του πολύ περίεργα, ζει στο φεγγάρι, περπατά πάντα με τα πόδια ανοιχτά και δε μιλά παρά μόνο φτερνίζεται). Το δεύτερο παιδί παρουσιάζεται μπροστά στους υπόλοιπους σαν τον παράξενο φίλο του προηγούμενου παιδιού και θα πρέπει να κινηθεί ανάλογα: να περπατήσει με ανοιχτά τα πόδια και με χέρια κρεμασμένα, να φτερνίζεται αντί να μιλά, να κοιτάζει περίεργα κ.ο.κ. Μπορεί επίσης να αυτοσχεδιάσει στο πλαίσιο του χαρακτήρα και να πει π.χ., μια ιστορία από το φεγγάρι. Εάν τα παιδιά είναι μικρά, ο εμψυχωτής μπορεί να τα βάλει να ζωγραφίσουν τον παράξενο φίλο τους και μετά να μοιραστούν οι ζωγραφιές και να γίνει η παρουσίαση των παράξενων φίλων. Τι σημασία έχει αν είναι παράξενοι οι φίλοι μας; Το πιο σημαντικό είναι ότι… είναι φίλοι μας!

 

Στο τσίρκο του Ζαν Ζακ Περώ η Χλόη ήταν σίγουρη ότι κάπου υπήρχε κρυμμένο ένα μαγικό ραβδάκι. Ποιος όμως το είχε κανείς δεν ήξερε! Ας το βρούμε κι ας το κρατήσουμε για λίγο κι εμείς οι γονείς για να κάνουμε το τσίρκο να ξαναλειτουργήσει. Όλοι πριν μεγαλώσουμε ήμασταν κλόουν και μπαλαρίνες. Κι όπως λέει ο Ζαν Ζακ Περώ κλείνοντας το έργο ‘’ Μεγάλη τύχη όποιος το συναντήσει αυτό το τσίρκο’’. Ζώντας και δουλεύοντας με παιδιά αυτή είναι η μεγαλύτερή μου τύχη νομίζω…

 

 

 

 

 

 

Ένα αρχαιολογικό μουσείο με πολλές σκάλες και ‘’φανταστικούς’’ (όνομα και πράγμα…) επισκέπτες μας ξεναγεί στα εκθέματά του. Ώσπου η ξεναγός ανακαλύπτει ότι λείπει η Γαλάτεια, το διάσημο άγαλμα του μουσείου. Ένας επιθεωρητής, οι δυο φύλακες και μερικοί παράξενοι νυχτερινοί ‘’ένοικοι’’ του μουσείου συνθέτουν μια ιστορία αγάπης και μυστηρίου. Μαζί τους ταξιδεύουμε με όχημα την ελληνική μυθολογία στην τέχνη και τον πολιτισμό.

Η Κυριακή Δοξαρά που σκηνοθέτησε εμπνευσμένα την παράσταση και η Δήμητρα Καράμπελα ανταπεξέρχονται θαυμάσια στους ρόλους των τουριστών, της ξεναγού, του επιθεωρητή και του φύλακα αλλάζοντας ελάχιστα στοιχεία στην εμφάνισή τους. Οι χειροποίητες κούκλες παίρνουν ζωή στα χέρια τους και μαγνητίζουν τα παιδιά. Κουκλοθέατρο, θέατρο σκιών, μιμική και θέατρο συνυπάρχουν αρμονικά υπό τους ήχους της ατμοσφαιρικής μουσικής.

Σε ένα μουσείο λοιπόν και τι παίρνουμε ΠΡΙΝ πάμε εκεί; Κι έπειτα τι φέρνουμε ΜΕΤΑ από την παράσταση;

 

ΠΡΙΝ…

·                     Μουσική!. Σπίτι με παιδιά δύσκολο να μην έχει ακούσει την θρυλική ‘’Λιλιπούπολη’’ τουλάχιστον διψήφιο αριθμό. Πριν την παράσταση είναι μια ωραία ευκαιρία να ξανακούσετε το τραγούδι ‘’Μες στο μουσείο’’. Έτσι για να μπαίνετε στο πνεύμα!

·                     Παιχνίδι: Ακούγοντας τον τίτλο το πρώτο που μας έρχεται στο μυαλό είναι το πασίγνωστο παιχνίδι που έχει αντέξει στον χρόνο και ξυπνά μνήμες σε διάφορες γενιές ενηλίκων. Γιατί να μην παίξουμε το παιχνίδι πριν την παράσταση στο σπίτι; Μην ανησυχείτε αν είστε λίγοι. Επιστρατεύστε κούκλες και λούτρινα να παίξουν μαζί σας. Η παράσταση άλλωστε αντιμετωπίζει τις κούκλες ως ισότιμους επαγγελματίες ηθοποιούς κι έτσι κι εσείς μπορείτε να τις αντιμετωπίσετε ως ισότιμους παίκτες. Κι αν είναι ανίκητες στο να μένουν ακίνητες μπορούν να σας κερδίσουν στην ταχύτητα;

·                Αφήγηση: Ο μύθος του Πυγμαλίωνα και της Γαλάτειας είναι μια όμορφη ιστορία που μπορείτε να πείτε στα παιδιά στον δρόμο για το θέατρο. Έτσι θα είναι προετοιμασμένα για όσα δούν.

 

ΜΕΤΑ…

·                     Μετά την παράσταση η προβολή… ‘’Μια νύχτα στο μουσείο’’ με τον Μπεν Στίλερ. Ταινία, που παρόλα στραβά της έχουν προσάψει κατά καιρούς θεωρώ ότι είναι μια όμορφη ταινία να δεις με παιδιά. Παιχνίδια και αγάλματα που ζωντανεύουν είναι θέματα που αγαπούν οι λιλιπούτειοι θεατές.

·                     Για μεγαλύτερες ομάδες/ εκπαιδευτικούς. Παιχνίδι ‘’Γλύπτες και Αγάλματα’’. Με μουσική υπόκρουση τα παιδιά σε ζευγάρια γίνονται εναλλάξ γλύπτες και αγάλματα. Ο γλύπτης- παιδί ‘’πλάθει’’ το ‘’υλικό του’’- παιδί και στη συνέχεια ο δάσκαλος/ εμψυχωτής επισκέπτεται το μουσείο ρωτώντας τους γλύπτες λεπτομέρειες για τα αγάλματά τους. Σαν συνέχεια της δράσης θα μπορούσαν τα αγάλματα να ζωντανέψουν όταν τα φώτα σβήνουν και να μας λένε πώς νιώθουν εκείνα. Τους αρέσει που είναι ακίνητα; Χαίρονται με τους επικέπτες ή προτιμούν την ησυχία τους; Το παιχνίδι συνεχίζεται όσο θέλουμε, με κατευθυνόμενο ή ελεύθερο αυτοσχεδιασμό, και μπορεί ακόμα και παράσταση να προκύψει στο τέλος.

·                     Δραματοποίηση μύθων: Ο μύθος του Πυγμαλίωνα και τη Γαλάτειας συνδέεται στενά με τη μυθολογία της Κύπρου. Η ελληνική μυθολογία παρέχει πλούσιο υλικό κι υπάρχουν μύθοι που συνδέονται με διάφορες περιοχές. Ο Ηρακλής με τον ποταμό Αχελώο, οι πηγές του Αχέροντα με τον Άδη, η Κρήτη με τον Δαίδαλο και τον Ίκαρο. Μπορείτε να βρείτε τους μύθους που σας αρέσουν περισσότερο και σχετίζονται με οικείες σε εσάς περιοχές (το χωριό του παππού και της γιαγιάς, το μέρος που πηγαίνετε διακοπές, κ.λπ) και να τους δραματοποιήσετε μαζί με τα παιδιά σας.

Η Γαλάτεια καταφένει ακόμα και ως άγαλμα να ξανασμίξει με τον καλό της και μαζί να πορευτούν στην αιωνιότητα. Τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει την αγάπη, ούτε καν η δεδομένη ακινησία ενός αγάλματος. Τι κι αν είναι παραμύθι όλο αυτό; Τα παραμύθια πάντα κρύβουν αλήθειες και η αλήθεια είναι ότι η αγάπη μετακινεί βουνά. Ας κρατήσουμε αυτό γιατί αν μας λείπει κάτι στις μέρες μας είναι μάλλον κάτι τόσο απλό όσο η αγάπη…

 

 

 

  «Μίλα και Σουτ», Μέγαρο Μουσικής

 Όταν τραγουδάμε, όλοι χωράμε,κι όσοι μιλάνε κι όσοι σιωπούν.

Σε μια εποχή με e-mail, κινητά τηλέφωνα και φούρνους μικροκυμάτων η υπομονή δεν είναι θα έλεγε κανείς και πολύ αναγκαία. Όλα γίνονται ταχύτατα. Φαγητό, μετακινήσεις, επικοινωνία. Γιατί να υπάρχουν λοιπόν αυτές οι ενοχλητικές παύσεις στη Μουσική; Ο Στρατηγός, μια μουσική ιδιοφυΐα, τις εξαφανίζει και έτσι οι νότες έχουν κάθε μέρα γιορτή. Δέκα χρόνια όμως μετά την ιστορική μέρα της εξαφάνισης των παύσεων αρχίζουν κάποια προβληματάκια… Μια στρουθοκάμηλος, ένας μυρμηγκοφάγος, δύο κάστορες, νότες και παύσεις συνυπάρχουν αρμονικά στο μουσικό παραμύθι «Μίλα και Σουτ» και οι περιπέτειές τους μας διδάσκουν αξίες όχι μόνο μουσικές μα κυρίως ανθρώπινες: «Παύση και ηρεμία έχουμε όλοι ανάγκη μερικές φορές», «Δεν χρειάζεται κανείς να βροντοφωνάζει για να είναι σημαντικός», «Για να ακούσουμε πρέπει πρώτα να σταματήσουμε να μιλάμε», «Διώχνουμε ό,τι δεν μας αρέσει;», «Απαιτείται συνεργασία για να φτιάξεις κάτι»…

Με ελάχιστα σκηνικά αντικείμενα, μουσικά όργανα και στοιχεία κοστουμιών που υποδηλώνουν τις αλλαγές των ρόλων, οι τρεις ηθοποιοί της ομάδας Κοπέρνικος εμφάνισαν μπροστά μας όλους τους ήρωες του παραμυθιού. Η μουσική φυσικά υπέροχη και η αλληλεπίδραση με τους μικρούς θεατές εκπληκτική!

Η Μίλα και ο Σουτ κάνουν το δικό τους ταξίδι για να βρουν τον Σοφό. Τι μπορούμε να παίξουμε ΠΡΙΝ και τι ΜΕΤΑ την παράσταση;

 

ΠΡΙΝ…

Τραγουδήστε: Η αλήθεια είναι ότι στο άκουσμα και μόνο της λέξης «τραγούδι» το μυαλό σας πάει στη μουσική, στη μελωδία, στο ρυθμό και σχεδόν ποτέ στις… παύσεις. Πώς όμως θα ακουγόταν ένα τραγούδι χωρίς παύσεις; Δοκιμάστε αρχικά να μιλήσετε χωρίς να πάρετε ανάσα (δίχως κόμματα, τελείες και άνω τελείες δηλαδή) και μετά να τραγουδήσετε κατά τον ίδιο τρόπο. Είναι ένα πείραμα πολύ διασκεδαστικό, που διδάσκει πολλά για την αξία της σιωπής…

Παιχνίδι ακοής: «Πόσους ήχους μπορείτε να ακούσετε;» Για ένα λεπτό κλείνετε τα μάτια και μένετε αμίλητοι. Τεντώνετε τα αυτιά σας και προσέχετε όλους τους ήχους. Πόσους ήχους διακρίνετε μέσα σε ένα λεπτό ησυχίας; Ένα αυτοκίνητο που περνά κάτω στο δρόμο, πουλιά και έντομα, ίσως το θρόισμα των φύλλων ή ακόμα και την αναπνοή του διπλανού σας.

 

ΜΕΤΑ…

Αυτοσχεδιασμός: «Το άσπρο χρώμα είναι καλύτερο από το μαύρο». Ο Κάστορας και ο Πολυδεύκης, οι δύο κάστορες της παράστασης, δεν καταφέρνουν να κατασκευάσουν το φράγμα τους γιατί διαφωνούν στο πώς πρέπει να το φτιάξουν. Με τρύπες ή συμπαγές; Μόνο όταν η Μίλα και ο Σουτ τους πείθουν ότι είναι ανάγκη να συνεργαστούν, η δουλειά φαίνεται να προχωρά. Το παιχνίδι αυτό σας βοηθά να αντιληφθείτε την αξία που έχει καθένα ζευγάρι αντιθέτων. Χωρίζεστε σε δύο ομάδες. Κάθε ομάδα προετοιμάζει ένα λόγο που θα βγάλει στο δικαστήριο για να υποστηρίξει με επιχειρήματα τον… πελάτη της. Δίνετε στις ομάδες ζευγάρια αντίθετων. Άσπρο και μαύρο χρώμα, αργά και γρήγορα, νότες και παύσεις, ακόμα και… πίτσες και σουβλάκια!… και ο κατάλογος είναι ατελείωτος. «Το άσπρο είναι καλύτερο γιατί άσπρο είναι το γάλα, σημαίνει καθαριότητα, άσπρο είναι το περιστέρι της ειρήνης».  Όμως, από την άλλη, «τα πιο σπάνια πράγματα είναι μαύρα ‒ μαύρος χρυσός, μαύρη ορχιδέα, μαύρο τριαντάφυλλο». Τραγούδια, παροιμίες και κάθε λογής παρομοίωση, λογοπαίγνιο ή μεταφορά μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως επιχείρημα προς υπεράσπιση των αντιθέτων.

Για μεγαλύτερες ομάδες /εκπαιδευτικούς: Βάζετε ένα μουσικό κομμάτι και το ακούτε. Στη συνέχεια χωρίζετε τα παιδιά σε δύο ομάδες, τις νότες και τις παύσεις, και η καθεμία έχει το δικό της χώρο. Όταν ακούγεται μελωδία, κινείται η αντίστοιχη ομάδα και η άλλη πρέπει να μείνει ακίνητη. Στις παύσεις η ομάδα των παύσεων χρειάζεται να σηκώσει τα χέρια της ψηλά και οι νότες να μείνουν ακίνητες. Πόσο εύκολο είναι τελικά να είστε ενεργητικοί ακροατές;

spasmeno.jpg

Το έργο «Μίλα και Σουτ» είναι ένα παραμύθι για τη μουσική, τις παύσεις και τις νότες. Όμως, όπως κάθε παραμύθι, μπορείς να το δεις και από μια άλλη οπτική γωνία. Είναι ίσως ένα παραμύθι για το διαφορετικό, γι’ αυτό που δεν μοιάζει με εμάς, γι’ αυτό που δεν καταλαβαίνουμε και γι’ αυτό το διώχνουμε. Μα τελικά για να υπάρξει αυτός ο κόσμος έχουμε ανάγκη και το διαφορετικό, το άλλο, το αντίθετο. Κι ο Άλλος χρειάζεται να βρει το θάρρος και την τόλμη να υπερασπιστεί τη διαφορετικότητά του, να μην αφομοιωθεί, να υπερασπιστεί την αξία του ακόμα κι αν όλοι τον αμφισβητούν.

«Αν δεν μοιραστείς, αν δεν δώσεις, φίλους πώς θα βρεις;»

 

Info:

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Γκάυ Στεφάνου

ΚΕΙΜΕΝΟ: Άγγελος Αγγέλου, Έμη Σίνη

ΣΤΙΧΟΙ: Έμη Σίνη

ΜΟΥΣΙΚΗ - ΕΝΟΡΧΗΣΤΡΩΣΗ: Άγγελος Αγγέλου

ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΚΟΥΚΛΩΝ: Δήμητρα Κωνσταντινίδου, Κλειώ Κιούλπαλη

ΣΚΗΝΙΚΑ - ΕΙΔΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ: Γκάυ Στεφάνου

ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ: Ομάδα Κοπέρνικος

ΦΩΤΙΣΜΟΙ: Ελισσαίος Βλάχος, Γκάυ Στεφάνου

ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ, EDITING, MASTERING: Γιώργος Ζιώτας

ΒΟΗΘΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ: Ευδοκία Κακιούζη

ΒΟΗΘΟΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ: Μαργαρίτα Τζαννέτου

ΑΦΙΣΑ: Polka Dot Design

ΠΑΙΖΟΥΝ: Ελισσαίος Βλάχος, Μιχάλης Πανάδης, Σωτηρία Ρουβολή

 

Αίθουσα Διδασκαλίας, Μουσική Βιβλιοθήκη «Λίλιαν Βουδούρη» 

του Συλλόγου Οι Φίλοι της Μουσικής στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Κάθε Κυριακή στις 15:00

«Η πόλη που έδιωξε τον πόλεμο», Παραμυθοχώρα

Ήταν ένα Π όπως λέμε Παραμυθοχώρα ή παραμύθι ή πόλη ή πόλεμος… Ήταν ένα Π. Κάπως έτσι ξεκινά το παραμύθι… Ένα παραμύθι ντυμένο με τις απίστευτες κατασκευές των κουκλοπαικτριών Μαρίας και Σπυριδούλας. 

Εβδομάδα θεατρική αυτή που διανύουμε. Στις 20 Μαρτίου είναι η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου για τα Παιδιά και τους Νέους όπως και η Παγκόσμια Ημέρα Αφήγησης. Στις 21 Μαρτίου η Παγκόσμια Ημέρα Κουκλοθέατρου και στις 27 Μαρτίου η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου. Δεν υπάρχει επομένως καταλληλότερη παράσταση. «Η πόλη που έδιωξε τον πόλεμο» συνδυάζει όλες τις μορφές των παρασταστικών τεχνών: κουκλοθέατρο, θέατρο, θέατρο σκιών, μαύρο θέατρο και φυσικά… παραμύθι!

Οι κούκλες (κούκλες όλων των ειδών) είναι εντυπωσιακές όχι μόνο στην κατασκευή αλλά και στη σύλληψή τους. Το δε σκηνικό είναι τόσο πολυδιάστατο, που μεταμορφώνεται στα πάντα! Σε μουσείο, ταχυδρομείο, πόλη, ακόμα και σε τανκς!

Η μουσική του Φοίβου Δεληβοριά απόλυτα ταιριαστή. Μάλιστα άκουσα μερικούς θεατές να μουρμουρίζουν τη μελωδία φεύγοντας, απόδειξη ότι η παράσταση τους συνόδευσε και στο σπίτι. Μια παράσταση που την κουβαλούν μαζί τους οι θεατές μερικές ώρες ή μέρες μετά είναι σίγουρα επιτυχημένη.

Ταξίδι λοιπόν στην «Πόλη που έδιωξε τον πόλεμο». Ας δούμε τι θα πάρουμε μαζί μας. Τι μπορούμε να παίξουμε ΠΡΙΝ και τι ΜΕΤΑ την παράσταση!

 

ΠΡΙΝ…

Αφήγηση: Αν δεν έχετε ήδη διαβάσει το εκπληκτικό βιβλίο του Αντώνη Παπαθεοδούλου «Η πόλη που έδιωξε τον πόλεμο» (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη), μην καθυστερείτε άλλο! Είναι ένα από τα καταπληκτικότερα κείμενα που υπάρχουν και τελειώνοντάς το απορεί κανείς αν μπορεί μια παράσταση να αποδώσει την ατμόσφαιρα του έργου. Η Παραμυθοχώρα και τα κορίτσια της θα σας εκπλήξουν! Απογειώνουν το κείμενο σε τέτοιο βαθμό, που προσωπικά θεώρησα ότι θα έπρεπε να συνοδεύεται και από το CD της παράστασης. 

Συζήτηση: «Τι είναι πόλεμος;» Ερώτηση ευθεία και αποστομωτική. Ίσως σας ρωτήσουν τα παιδιά σας πριν προλάβετε να τα ρωτήσετε εσείς. Όμως, αν δεν το κάνουν πρώτα, αδράξτε την ευκαιρία. Ο Πόλεμος στο παραμύθι είναι ένα πρόσωπο, ένας στρατηγός. Τι σημαίνει πόλεμος για τα παιδιά; Γράψτε ένα γράμμα στον Πόλεμο για να τον πείσετε να φύγει από τη Γη. Τι θα του λέγατε; Ίσως του γράφατε το τραγούδι «Αν όλα τα παιδιά της Γης», ίσως του ζωγραφίζατε κάτι, ίσως του στέλνατε ένα δώρο.

Παιχνίδι κίνησης: «Απότομο ξεκίνημα, απότομο σταμάτημα». Χρωστάω την ιδέα του παιχνιδιού στην Ηλέκτρα και οφείλω να ομολογήσω ότι με όποιες ηλικίες και αν το έχω παίξει έχουν ενθουσιαστεί. Η ιδέα απλή. Βάζετε μουσική και, όταν σταματά, πρέπει τα παιδιά να μείνουν ακίνητα. Όποιος κουνηθεί χάνει και βγαίνει. Αν είστε «λίγοι» (μαμά και δύο παιδιά, ας πούμε), τότε δώστε ευκαιρίες. Στις τρεις φορές χάνετε. Όμως, μια και το παιχνίδι αποτελεί μέρος της προετοιμασίας για την παράσταση, φτιάξτε το κατάλληλο σενάριο. Κάθε φορά που σταματά η μουσική μείνετε ακίνητοι σαν να είστε αγάλματα σε πλατεία. Τι αγάλματα θα μπορούσαν να υπάρχουν σε μια πλατεία; Καβαλάρης στρατηγός, μπαλαρίνα, σκεφτικός κύριος και πολλά πολλά άλλα.

 

ΜΕΤΑ…

Αυτοσχεδιασμός για δύο: «Άλλα λέω, άλλα εννοώ». Το παιχνίδι χρειάζεται δύο παίκτες που όμως θα δρουν σαν ένας! Ο ένας από τους δύο είναι το κεφάλι και ο άλλος που στέκεται πίσω του δανείζει τα χέρια του. Αποφασίζετε σε ποιον ανήκουν τα χέρια. Σε ένα στρατηγό που κάνει πολεμικά σχέδια και απειλεί τους εχθρούς του, σε ένα μάστορα που φτιάχνει ένα αυτοκίνητο ή σε μια μάγισσα που παρασκευάζει ένα μαγικό φίλτρο για να μεταμορφώνει τους πρίγκιπες σε βατράχους. Τα «κεφάλια» όμως σκέφτονται εντελώς διαφορετικά. Έτσι το «κεφάλι» του στρατηγού, παρ’ όλες τις απειλητικές κινήσεις των χεριών, καλεί τους εχθρούς να τους κάνει μασάζ και τους λέει ωραία μέρη για διακοπές όταν τα χέρια δείχνουν το χάρτη για πολεμικές επιχειρήσεις. Το «κεφάλι» του μάστορα δεν έχει ιδέα πώς φτιάχνεται ένα αυτοκίνητο και το μόνο που θέλει είναι να βρει μια χαμένη βίδα. Το «κεφάλι» της μάγισσας επιθυμεί να φτιάξει κοτόσουπα για τους άρρωστους πρίγκιπες και λέει τη συνταγή, με αποτέλεσμα τα «χέρια» να ανακατεύουν λάθος υλικά!

Κατασκευή: Το Μουσείο της Πόλης είναι όπως όλα σε αυτή την πόλη… διαφορετικό! Τα πορτρέτα αλλάζουν ανάλογα με το πώς νιώθει αυτός που τα κοιτάζει. Μπορείτε μετά την παράσταση να ζωγραφίσετε στο σπίτι πορτρέτα για το μουσείο αυτό. Χωρίστε το χαρτί στη μέση και ζωγραφίστε πρόσωπα μισά μισά. Χρησιμοποιήστε τα ζευγάρια των συναισθημάτων, όπως λύπη- χαρά, θυμός- ηρεμία, ή να έχουν απλώς διαφορετικά χρώματα.

 

xara kai lipi.jpg

Για μεγαλύτερες ομάδες/ εκπαιδευτικούς: «Εκπομπές ραδιοφώνου». Τα δέντρα του πάρκου της πόλης λένε παραμύθια! Πάτε κοντά σε ένα δέντρο και ακούτε το παραμύθι του. Ίσως πετύχετε την αρχή του παραμυθιού, ίσως τη μέση. Χωριστείτε σε ομάδες και προπονηθείτε. Κάθε ομάδα είναι ένας σταθμός στο ραδιόφωνο. Αθλητικά, πολιτιστικά νέα, τραγούδια, διαφημίσεις, ειδήσεις. Κάθε ομάδα εκπέμπει όταν ο δάσκαλος/εμψυχωτής δείχνει με τη «βελόνα» (μπορεί να είναι ένα μολύβι) την ομάδα. Όταν όμως δεν εκπέμπουν, η ροή της εκπομπής συνεχίζεται στη σιωπή. Την επόμενη φορά που ο ακροατής-δάσκαλος θα επιλέξει την ίδια ομάδα θα πρέπει να συνεχίσουν όχι από εκεί που σταμάτησαν, αλλά από εκεί που υποθετικά έχουν φτάσει έπειτα από κάποια ώρα. Δύσκολο παιχνίδι, που απαιτεί ετοιμότητα και αυτοσχεδιασμό!

Μια πόλη την οποία επισκέφτηκε ο Πόλεμος. Και αυτή τον έδιωξε χωρίς να πολεμήσει, χωρίς να χρησιμοποιήσει καθόλου βία. Με αγάπη, χιούμορ και φαντασία ο Πόλεμος δεν εξαφανίστηκε, απλώς άλλαξε προορισμό. Πήγε διακοπές με την αγαπημένη του γυναικούλα. Η πόλη αυτή ίσως υπάρχει μόνο στα παραμύθια, ίσως είναι κάπου κρυμμένη στη Γη, ίσως είναι η πόλη που ζουν τα παιδικά μας όνειρα και τα παιχνίδια, η πόλη των παιδιών…

«Σ’ εκείνη εκεί την πόλη μού πες σ’ αγαπώ όταν ήμουνα μικρή.Το θυμάμαι κι όλα τα αντέχω κι είμαι δυνατή».

 

«Τα μαγικά καρυδότσουφλα», Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας

Ομάδα Κοκου-Μουκλό ή αλλιώς κουκλοθέατρο! Για τους φανατικούς κουκλοθεατές η ομάδα Κοκου-Μουκλό αποτελεί εγγύηση ότι θα δουν καλό κουκλοθέατρο. Και σίγουρα δεν έχουν άδικο.

Τα παραμυθένια σκηνικά σε ταξιδεύουν πριν ακόμη αρχίσει η ιστορία. Και στη συνέχεια ηθοποιοί και κούκλες συνυπάρχουν σε μια παράσταση που συνδυάζει άρτια το κουκλοθέατρο και το θέατρο. Οι κούκλες δεν είναι ποτέ άψυχες στο κουκλοθέατρο, αλλά ειδικά στη συγκεκριμένη παράσταση είναι ισότιμες των ηθοποιών. Αλληλεπιδρούν μαζί τους, συμπληρώνουν οι μεν τους δε και ταξιδεύουμε όλοι στον κόσμο του παραμυθιού.  

Αν και η παράσταση προτείνεται για παιδιά ηλικίας τεσσάρων έως δέκα ετών, την παρακολούθησαν με τεράστια ανοιχτά μάτια και θεατές πολύ μικρότεροι ή πολύ… μεγαλύτεροι. Δίχρονοι θεατές δεν κουνήθηκαν από τη θέση τους και από την άλλη μεριά ένας μπαμπάς συμμετείχε με τόσο ενθουσιασμό στο διαδραστικό μέρος που ακόμα και ο ίδιος σώπαινε απότομα όταν άκουγε τη φωνή του!

Ο Πατάπιος και ο Άρχοντας κλέβουν δικαίως την παράσταση και έτσι η δόξα μοιράζεται ισότιμα σε κούκλες και ανθρώπους. Τρεις μέρες μετά και ακόμα ο Πατάπιος πρωταγωνιστεί στις συζητήσεις μας στο σπίτι. Τρανή απόδειξη ότι η παράσταση μας επηρέασε βαθύτατα!

Αναζήτηση της φιλίας, αδικία σε βάρος των αδυνάτων και άρχοντες που νοιάζονται μόνο για την εξουσία θα μπορούσαν να είναι θέματα εφημερίδας. Όμως είναι θέματα κουκλοθέατρου. Δοσμένα με έναν τρόπο μαγικό (τέτοιον που μόνο τα παραμύθια κατέχουν) και ανάλαφρο. Ανάλαφρο όχι γιατί δεν σε προβληματίζουν, αλλά γιατί δεν σε βαραίνουν. 

Βαλίτσες για κούκλες και ανθρώπους με παιχνίδια για ΠΡΙΝ και ΜΕΤΑ την παράσταση και φύγαμε!

 

ΠΡΙΝ…

Κατασκευή: Φτιάξτε τις δικές σας κούκλες κουκλοθέατρου, τις δικές σας σκηνές και ξεκινήστε με φαντασία και κέφι. Δαχτυλόκουκλες, γαντόκουκλες και μαριονέτες ή μαρότες. Δύο εκπληκτικά βιβλία με ιδέες για κατασκευές είναι το «Κουκλοθέατρο» της Μάγια Μπάριτς, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη, με προτάσεις για όλα τα είδη κούκλας με τη χρήση καθημερινών, απλών υλικών. Επίσης εύχρηστο, με εύκολες ιδέες, είναι το βιβλίο «Δαχτυλόκουκλες» από τις εκδόσεις Εργάνη.

Παιχνίδια με λέξεις: «Στου κουφού την πόρτα…» ή «Κάτι μπήκε στο μάτι μου…». Όταν η κόρη μου άρχισε να μιλά, δεν καταλαβαίναμε πάντα τι ήθελε να πει. Ρωτούσαμε τον γιο μου λοιπόν, ενάμιση χρόνο μεγαλύτερο, «Μα τι λέει τώρα;». Εκείνος έβρισκε λέξεις που ομοιοκαταληκτούσαν με τις παράξενες μωρουδίστικες λέξεις και περήφανος μας έκανε τη «μετάφραση». Κάπως έτσι ξεκίνησε το παιχνίδι αυτό. Στη συνέχεια, και αφού η κόρη μου άρχισε να μιλά κανονικά (και να μη σταματά ποτέ…), το παιχνίδι είχε μια παράξενη εξέλιξη. Σε μια κρίση θυμού του γιου μου (από αυτές που συνήθως συμβαίνουν στα τρίχρονα) και ενώ ωρυόταν για τα πάντα άρχισε να φωνάζει «Κάτι μπήκε στο μάτι μου» (χωρίς φυσικά να έχει μπει κάτι). Εγώ απάντησα «Μια αγελάδα στο παλάτι μου;» και εκείνος ξέσπασε σε γέλια. Εξακολούθησε να επαναλαμβάνει τη φράση ζητώντας να συνεχίσουμε το παιχνίδι και από τότε το παίζουμε πολύ συχνά. Πάντα ξεκινά με το «Κάτι μπήκε στο μάτι μου…», αλλά έπειτα από λίγο αλλάζει φράσεις και εγώ εξασκούμαι στην ομοιοκαταληξία. Εξασκηθείτε και εσείς παριστάνοντας τον κουφό. Θα σας φανεί πολύ χρήσιμη αυτή η δεξιότητα όταν γνωρίσετε το βοσκό του παραμυθιού στο κουκλοθέατρο…

 

ΜΕΤΑ…

Κατασκευή: Τα μαγικά καρυδότσουφλα έρχονται σπίτι σας. Κολλώντας δύο καρυδότσουφλα σε ένα κομμάτι χαρτί μπορείτε να φτιάξετε κρόταλα, αλλά οι «χρήσεις» τους δεν σταματούν εδώ. Δεκάδες είναι οι κατασκευές με βάση τα καρυδότσουφλα, αρκεί να αφήσετε τη φαντασία σας ελεύθερη.

    

karidotsoufla1.JPG

karidotsouflo2.JPG

karidotsouflo3.jpg

karidotsouflo4.jpg

      

Για μεγαλύτερες ομάδες/ εκπαιδευτικούς: «Από δω ο καλύτερός μου φίλος». Η Αννούλα στο παραμύθι έχει για φίλο της μια… νεαρή καρυδιά. Τόσο ανόμοιοι αλλά δεμένοι και αγαπημένοι φίλοι. Εσείς έχετε διαφορετικούς φίλους; Ένα παιδί περιγράφει μπροστά στην τάξη ένα φανταστικό φίλο που έχει, πώς τον λένε, με τι μοιάζει, πού ζει, τι του αρέσει να τρώει, πώς διασκεδάζει κ.λπ. (Για παράδειγμα, ο φίλος μου έχει δύο μύτες και μαλλιά σαν σκατζόχοιρου. Περπατά σαν καγκουρό,  κοιτάζει τα πάντα γύρω του πολύ περίεργα, ζει στο φεγγάρι και δεν μιλά παρά μόνο φτερνίζεται). Ένα άλλο παιδί παρουσιάζεται μπροστά στους υπόλοιπους σαν τον παράξενο φίλο του προηγούμενου παιδιού και θα πρέπει να κινηθεί ανάλογα: να περπατήσει σαν καγκουρό, να φτερνίζεται αντί να μιλά, να κοιτάζει περίεργα κ.ο.κ. Επίσης ίσως αυτοσχεδιάσει στο πλαίσιο του χαρακτήρα του και πει μια ιστορία από το φεγγάρι. Πόσο παράξενοι είναι δυνατό να γίνουν οι φίλοι μας; Στη συνέχεια θα μπορούσαν τα φανταστικά αυτά ζευγάρια φίλων να δώσουν μια συνέντευξη και να αναφέρουν τι τους ενώνει. Μια κοινή αγάπη, μια περιπέτεια που έζησαν ή απλώς ο χρόνος που αφιέρωσαν για να μάθουν ο ένας τον άλλο. Μικροί αυτοσχεδιασμοί που κρύβουν μεγάλες αλήθειες…

«Αν θες, θα μπορούσα να γίνω εγώ φίλος σου, χωρίς να με πληρώσεις», λέει ο Πατάπιος στον Άρχοντα, παρ’ όλα όσα έχει τραβήξει από δαύτον. Και εκείνος αρνείται γιατί δεν «γίνεται να έχει φίλο του ένα φτωχό». Γελάμε με τη σκηνή, αλλά αλήθεια πόσους φίλους κάναμε μετά το σχολείο; Και γιατί; Μήπως το θέμα του κουκλοθέατρου είναι τελικά πιο επίκαιρο για τους μεγάλους παρά για τους μικρούς; Μήπως η αγνότητα και η ανιδιοτέλεια της φιλίας είναι βαθιά κρυμένη στα παραμύθια και πρέπει εμείς οι μεγάλοι να ζητήσουμε από τα παιδιά να μας βοηθήσουν στην αναζήτησή της;

 

«Θα βγω από τ’ αυγό», Θέατρο Άβατον

Ακόμα δεν «βγήκανε από τ’ αυγό» και βλέπουν θέατρο! Βρέφη επτά μηνών που ούτε καν να κάτσουν δεν μπορούσαν κι όμως έμειναν αποσβολωμένα να κοιτάζουν όλα τα μαγικά που συνέβαιναν μπροστά τους. Ο Λευτέρης, το μικρό περιστέρι που μόλις σκάει από τ’ αυγό, γνωρίζεται με φίλους. Οι θεατές παρακολουθούν  τη δική του καθημερινή ρουτίνα (που μοιάζει τόσο με των δικών μας μικρών), μέχρι την ενηλικίωσή του. Όλα αυτά μέσα σε 45 λεπτά και με τρόπο κατανοητό από όλους.

Πάνω σε ένα χαλί που είναι η «σκηνή» ένα αυγό σκάει και από μέσα βγαίνει ένας καινούργιος φίλος. Οι μικροί μπόμπιρες μπορούν να πιάσουν και να επεξεργαστούν τα σκηνικά αντικείμενα. Την παράσταση ολοκληρώνουν ήχοι και μουσική κατάλληλοι για τις ηλικίες αυτές, οι οποίοι αποτελούν ένα ακόμα ευχάριστο ερέθισμα, απόλυτα εναρμονισμένο με την κίνηση.

Οι τρεις κοπέλες που υποδύονται τα πουλιά, η Ειρήνη, η Νάντια και η Σάρα, και η Δάφνη που παίζει μουσική, υποδέχονται τους θεατές με παιχνίδια και γαργαλητά. Είναι εκεί για να ανοίξουν με αγάπη ένα ακόμα παράθυρο σε αυτό τον καινούργιο άγνωστο κόσμο στον οποίο έχουν έρθει μόλις πριν από μερικούς μήνες οι μικροί καλεσμένοι τους. Το παράθυρο της τέχνης του θεάτρου.

Τα χαμόγελα που σχηματίζονται στα στρουμπουλά προσωπάκια, τα μικροσκοπικά χεράκια που υψώνονται να πιάσουν τα φτερά και το πανί θα δικαιώσουν την απόφασή σας να μυήσετε τα βλαστάρια σας στον κόσμο του θεάτρου.

Είναι βέβαιο ότι οι μικροί σας πρωταγωνιστές θα διασκεδάσουν, θα ακούσουν, θα δουν και θα αισθανθούν. Το ταξίδι τους στον κόσμο σας μόλις έχει ξεκινήσει και, αν αποφασίσετε το θέατρο να είναι ένας από τους πρώτους σας σταθμούς, καλωσορίσατε στο «Θα βγω από τ’ αυγό»! 

 

ΠΡΙΝ…

Προετοιμασία για βόλτα: Όσο παράξενο κι αν ακουστεί, πρέπει να πείτε στα μικρά σας πού πηγαίνετε. Θα τους  μιλήσετε γι’ αυτή την ξεχωριστή βόλτα που δεν θα είναι στη γιαγιά και στον παππού ούτε στο πάρκο, αλλά κάπου που θα απολαύσετε ένα παραμύθι. Θα πάτε στο θέατρο!

Παιχνίδια με τις αισθήσεις: Το πιο μαγικό από όλα όταν γίνεσαι γονιός είναι πιστεύω ότι αρχίζεις να βλέπεις τα πράγματα μέσα από τα μάτια των παιδιών. Πράγματα που δεν πρόσεχες ποτέ ξαφνικά γίνονται τόσο τεράστια μπροστά σου που απορούσες πως δεν τα είχες παρατηρήσει πιο πριν. Ένα κόκκινο φύλλο πεσμένο στο πάρκο ανάμεσα σε εκατοντάδες πράσινα φύλλα, ένα αυτοκολλητάκι πάνω σε ένα φανάρι και πολλά πολλά άλλα. Κάπως έτσι άρχισα κι εγώ να εξετάζω τα διαφορετικά υφάσματα των ρούχων και να αντιλαμβάνομαι πόσο έχουμε υποτιμήσει την αφή. Δοκιμάστε να συγκεντρώσετε υφάσματα με διαφορετική υφή (μάλλινα, μεταξωτά, γουνάκια) αλλά και χαρτί, φτερά από ξεσκονόπανα, άμμο ή σιμιγδάλι. Αγγίξτε τα μαζί με τα μωρά σας και διασκεδάστε. 

 

ΜΕΤΑ…

Παιχνιδοτράγουδα: Το καλύτερο «Μετά…» Έχει ήδη οργανωθεί από τις τρεις ηθοποιούς. Σας μαθαίνουν ένα παιχνιδοτράγουδο και τις κινήσεις του με τα μωράκια σας στην αγκαλιά. Κρατήστε σημειώσεις για να το θυμάστε και να το παίζετε και στο σπίτι. Τα βρέφη από πολύ μικρή ηλικία λατρεύουν τα παιχνιδοτράγουδα. Δεν είναι τυχαία η τεράστια και διαχρονική επιτυχία του «Πάει λαγός να πιει νερό…» και του «Αχ κουνελάκι, κουνελάκι...» Ακόμα κι αν για σας είναι τετριμμένα και πολυακουσμένα, για τα μικρά σας είναι κάτι ολοκαίνουργιο, και μάλιστα σχεδιασμένο γι’ αυτά. Εύκολα λόγια, κινήσεις και γαργαλητό!

Κάτω από το σεντόνι: Τελειώνοντας η παράσταση, γονείς, μωρά και ηθοποιοί κρύβονται κάτω από τον «ουρανό». Μικροσκοπικά χεράκια τεντώνονται να πιάσουν τα σύννεφα. Δοκιμάστε και στο σπίτι να κρυφτείτε κάτω από τα σεντόνια και θα ακούσετε τρανταχτά γέλια ευτυχίας. 

Οι πιο απαιτητικοί και ειλικρινείς θεατές δεν έβγαλαν ούτε «κιχ». Ούτε ένα παράπονο ούτε μια τόση δα διαμαρτυρία. Δεν υπάρχει νομίζω καλύτερη απόδειξη ότι αξίζει να δείτε την παράσταση!

 

«Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας», Θέατρο Θησείον 

Μια μέρα μετά τη μέρα των ερωτευμένων είπαμε να γράψουμε για ένα έργο που υμνεί τον έρωτα. Η αγάπη έχει βέβαια και τα σκαμπανεβάσματά της, καθώς μπορεί να είναι άπιαστη ή να μην είναι αμφίδρομη. Όλα αυτά είναι δυνατό να μετατραπούν σε ένα αριστουργηματικό έργο αν καταπιαστεί μαζί τους ένας σπουδαίος δραματουργός και ποιητής όπως ο Σαίξπηρ.

«Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» του Σαίξπηρ. Μια παιδική παράσταση ενός κλασικού έργου για ενήλικες. Μπορεί να γίνει; Και όμως μπορεί! Ο σκηνοθέτης Μιχάλης Σιώνας και η ομάδα των πέντε ηθοποιών αντιμετωπίζουν ένα κλασικό κείμενο με μια φρέσκια ματιά. Πρόκειται για μια παράσταση που θα παρακολουθήσουν ευχάριστα τόσο τα παιδιά ενός νηπιαγωγείου όσο και οι μαθητές μιας τάξης λυκείου. Ο καθένας θα λάβει τα δικά του μηνύματα, άλλωστε έτσι είναι η αληθινά καλή ποίηση. Ο Σαίξπηρ έχει περάσει στη συνείδηση όλων κυρίως ως ποιητής, οπότε η μετάφραση στην οποία διατηρείται η αυθεντική γλώσσα του προσδίδει σε μεγάλο βαθμό ρυθμό και μελωδία στην παράσταση.

Σκηνικά δεν υπάρχουν, ενώ τα κοστούμια και τα σκηνικά αντικείμενα εξυπηρετούν το σκοπό τους και δεν στοχεύουν στον εντυπωσιασμό. Υπηρετούν δηλαδή το θέατρο. Η νεανική μουσική, με τα αυτοσχέδια μουσικά όργανα, ξεσηκώνει μικρούς (ένα παιδάκι χόρευε πάνω στην καρέκλα του) αλλά και μεγάλους. Πέντε νέοι ηθοποιοί με όρεξη και κέφι, με σεβασμό σε αυτό που κάνουν και στους θεατές, με γνώσεις για το θέατρο. Γιατί, για να πας πιο πέρα, για να προτείνεις μια διαφορετική οπτική σε κάτι κλασικό, πρέπει πρωτίστως να κατέχεις σε βάθος το αντικείμενο το οποίο θα αποδώσεις με καινοτόμο τρόπο.

Ελισαβετιανή Αγγλία ο επόμενος σταθμός ή μήπως ένα δάσος σε κάποια «Αθήνα» μια νύχτα του καλοκαιριού; Όπου και αν ταξιδέψουμε, ας γεμίσουμε τις βαλίτσες μας με παιχνίδια για ΠΡΙΝ και ΜΕΤΑ την παράσταση.

 

ΠΡΙΝ…

Αφήγηση: Θεατρικό έργο, διασκευές για παιδιά, ταινία animation από το BBC, δεκάδες εκδόσεις, εκατοντάδες (αν όχι χιλιάδες) παραστάσεις κλασικής ή μοντέρνας προσέγγισης. Το έργο του Ουίλιαμ Σαίξπηρ «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» είναι ένα διαμάντι της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Και οι μικροί λοιπόν μπορούν να μυηθούν  στον ποιητικό λόγο του σημαντικού Άγγλου συγγραφέα, αφού ο Σαίξπηρ δεν απευθύνεται μόνο στους θεατρόφιλους μεγάλης ηλικίας. Έχετε τη δυνατότητα να αφηγηθείτε την ιστορία στα παιδιά σας πριν από την παράσταση ή να τους διαβάσετε κάποια διασκευή της.

Κατασκευή: Αφού πείτε την ιστορία, μπορείτε να δημιουργήσετε ένα δάσος, αφού η υπόθεση διαδραματίζεται σε ένα δάσος. Εκεί θα βρεθούν οι ερωτευμένοι νέοι, εκεί ο δούκας, εκεί τα ξωτικά, εκεί και οι μάστορες. Ας τους φτιάξετε λοιπόν ένα δάσος για να ζήσουν. Ένα δάσος τόσο μαγικό όσο αρμόζει σε ένα τέτοιο έργο! Ανακυκλώσιμα υλικά, πλαστελίνη, χαρτί, αλλά και κανέλα και ξυλαράκια και φύλλα θα γίνουν το δάσος της Αθήνας στο οποίο θα εκτυλιχθούν όλα όσα θα παρακολουθήσετε.

 

dasos.JPG

 

Για λίγο μεγαλύτερους θεατές: Ποιος είναι ο Σαίξπηρ; Είναι όντως τόσο ‘’μακρινός’’ όσο δηλώνουν οι χρονολογίες; Δεν είναι απαραίτητη μια διάλεξη για τον Άγγλο δραματουργό πριν πάτε να δείτε ένα έργο του. Αρκεί ένα παιχνίδι με φράσεις: «Όνειρο θερινής νύχτας», «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», «Να ζει κανείς ή να μη ζει; Ιδού η απορία», «Ένα άλογο, ένα άλογο. Το βασίλειό μου για ένα άλογο», «Υπάρχει κάτι σάπιο στο βασίλειο της Δανιμαρκίας»… Ποιος τα έγραψε όλα αυτά; Από ποια έργα προέρχονται οι συγκεκριμένες φράσεις; Συνδυάστε φράσεις του Σαίξπηρ με φράσεις άλλων συγγραφέων και θα έχετε ένα παιχνίδι γνώσεων!

 

ΜΕΤΑ…

Αυτοσχεδιασμός: «Όνειρο θερινής νύχτας» λέμε πολύ συχνά και εννοούμε το άπιαστο, το ανέφικτο, το εντελώς τρελό. Ποιο είναι το πιο τρελό σας όνειρο; Το δικό σας «όνειρο θερινής νύχτας;» Αφού το αποκαλύψετε, κάντε το παιχνίδι. Πείτε την υπόθεση, μοιράστε ρόλους και ξεκινήστε. Κάπως έτσι άλλωστε ετοιμάζονται και τα μαστόρια για τη δική τους παράσταση. Μπορείτε να έχετε και έναν Πουκ (μαμά/ μπαμπά) να σας βοηθήσει με τα μαγικά του, να σας μεταμορφώσει και να βρει την κατάλληλη μουσική.

Κατασκευή και παιχνίδι: «Επιτραπέζιο παιχνίδι». Η ιδέα δεν είναι καινούργια. Πολλά μπορούν να γίνουν επιτραπέζια παιχνίδια. Από τα μαθηματικά μέχρι την ιστορία. Γιατί όχι και μια παράσταση; Με βάση το γνωστό σε όλους φιδάκι θα φτιάξετε ένα επιτραπέζιο παιχνίδι για το «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας». Το ταμπλό θα είναι η αναπαράσταση ενός δάσους και τα πιόνια οι τέσσερις ερωτευμένοι. «Φιδάκια» όλα τα εμπόδια που συναντούν: ο σκανταλιάρης και απρόσεκτος Πουκ, ο πατέρας της Ερμίας, η νύχτα με τα μπερδέματά της. «Σκάλες» ο Όμπερον που προσπαθεί να τους βοηθήσει, ο Δούκας της Αθήνας Θησέας και τα μαγικά φίλτρα. Οι μάστορες και η παράστασή τους μπορεί να είναι σταθμός, όπου τα πιόνια θα μένουν για ένα γύρο αν ο παίκτης δεν φέρνει καλή ζαριά. Μετά την κατασκευή ώρα για ένα επιτραπέζιο!

Οι μάστορες που ετοιμάζουν τη δική τους παράσταση (θέατρο εν θεάτρω) για τους γάμους του Δούκα της Αθήνας Θησέα, όταν φτάνει η κρίσιμη στιγμή της παρουσίασης, έχουν ενδοιασμούς αν θα πρέπει να παίξουν το έργο το οποίο έχουν ετοιμάσει. Όμως τελικά πείθονται από τα λόγια του Πάτου: «Ένα τίποτα που προσφέρεται με σεβασμό και απλότητα». Δίνω στο «τίποτα» την έννοια του μη πραγματικού και βεβαιώνω ότι το «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» στο Θέατρο Θησείον είναι μια παράσταση που αποδίδεται με απλό και εύστοχο τρόπο και σέβεται το κείμενο και τους θεατές. 

 

 

Ήταν κάποτε μια πόλη, η Σαν Σουσί, και όσοι ζούσαν σε αυτή χαμογελούσαν και ήταν ευτυχισμένοι. Από φόβο μήπως τους επισκεπτόταν κάποιος που ήταν λυπημένος, είχαν φτιάξει ένα τείχος που τη χώριζε από τις άλλες πόλεις. Ήταν και μια άλλη πόλη, στην οποία επικρατούσε δυστυχία και ο δήμαρχος είχε αποφασίσει, για να γίνουν οι κάτοικοί της ευτυχισμένοι, να στήσει το άγαλμα του Ευτυχισμένου Πρίγκιπα στην πλατεία. Ενός πρίγκιπα που κάποτε ζούσε στη Σαν Σουσί και δεν είχε κλάψει ποτέ. Ήταν τέλος κάποτε ένα χελιδόνι που εξαιτίας μιας καλαμιάς είχε χάσει το σμήνος που ταξίδευε για την Αίγυπτο και γνωρίστηκε με το χρυσό άγαλμα του Ευτυχισμένου Πρίγκιπα.

Όλα αυτά θα τα δείτε στο Εθνικό Θέατρο, στην πασίγνωστη ιστορία του «Ευτυχισμένου Πρίγκιπα» του Όσκαρ Ουάιλντ. Συνέβησαν κάποτε… Κάποτε; Ίσως όχι και τόσο παλιά, ίσως όχι και τόσο μακριά. Οι σκηνές δυστυχίας που αντικρίζει από το βάθρο του ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας είναι σκηνές γνώριμες. Γιατί οι άνθρωποι χωρίζουν; Γιατί δεν αγοράζουν φαγητό αφού πεινάνε; Γιατί δεν παίρνουν κούτσουρα για το τζάκι αφού κρυώνουν; Γιατί αφού δουλεύουν τους διώχνουν από τη δουλειά τους; Ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας ρωτά ό,τι θα ρωτούσε κάθε παιδί, ό,τι ρωτάμε κι εμείς όταν η δυστυχία φουσκώνει σαν ποτάμι και κατακλύζει την καρδιά και το μυαλό μας. Τότε αναρωτιόμαστε γιατί δεν μπορεί να συμβεί το αυτονόητο. Ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας θα δώσει στους ανθρώπους ό,τι νομίζουν πως θα τους κάνει ευτυχισμένους. Θα τους δώσει ακόμα και το ίδιο του το δέρμα, τα μάτια του, ό,τι έχει πάνω του. Θα γίνουν τελικά ευτυχισμένοι οι άνθρωποι;

Ένα παραμύθι για την ευτυχία και τη δυστυχία, για τα υλικά αγαθά, την αγάπη, την αξία της προσφοράς που φτάνει μέχρι την αυτοθυσία και τη φιλία ανάμεσα σε δύο ανόμοια όντα. Ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας λέει: «Ευτυχία είναι τελικά να υπάρχει κάποιος που να του μιλάς και να σε ακούει. Να έχεις και να θες να μοιράζεσαι. Ευτυχία είναι να έχεις ένα φίλο». Φεύγοντας κανείς από την παράσταση του Εθνικού Θεάτρου είναι προβληματισμένος. Έχουμε συνειδητοποιήσει τι πραγματικά αξίζει στη ζωή; 

Η παράσταση, φροντισμένη και στην παραμικρή της  λεπτομέρεια, έχει κατακτήσει το νεανικό κοινό. Δύο μικροί θεατρόφιλοι στην πίσω σειρά είχαν την εξής στιχομυθία: «Είναι η τρίτη φορά που τη βλέπω; Εσύ;» «Εγώ ήρθα δεύτερη φορά». Αυτή είναι νομίζω η πιο αμερόληπτη και ουσιαστική «κριτική». Εξαιρετικά τα κοστούμια του Κωνσταντίνου Ζαμάνη, κερδίζουν τις εντυπώσεις από την αρχή με την είσοδο των ηθοποιών στη σκηνή. Χελιδόνια, πεταλούδες, ο άνεμος, ακόμα και καλάμια ζωντανεύουν μπροστά στα μάτια μας χάρη στα υπέροχα κοστούμια του. Λειτουργικά και λιτά τα σκηνικά, προσφέρουν λύσεις στις αλλαγές του σκηνικού. Η σκηνοθεσία του Άρη Τρουπάκη δίνει πνοή στο παραμύθι, αναδεικνύοντας όλα τα ζητήματα τα οποία θίγει. Και φυσικά ένα τεράστιο μπράβο και ένα δυνατό χειροκρότημα στους ηθοποιούς του θιάσου. Αν και την παράσταση κλέβει το χελιδόνι, όλοι ενσαρκώνουν εκπληκτικά τους ρόλους τους και μας ταξιδεύουν στο μαγικό κόσμο του παραμυθιού του Όσκαρ Ουάιλντ. 

Βαλίτσες για Σαν Σουσί και Αίγυπτο με παιχνίδια για ΠΡΙΝ και ΜΕΤΑ την παράσταση.

 

ΠΡΙΝ…

• Αφήγηση: Το βιβλίο «Ο ευτυχισμένος πρίγκιπας και άλλα παραμύθια» εκδόθηκε το 1888. Στην ίδια συλλογή ανήκουν και ο «Εγωιστής γίγαντας» και «Το αηδόνι και το τριαντάφυλλο». Δυόμισι αιώνες και αντέχουν στον χρόνο, όπως ακριβώς τα πολύτιμα πετράδια του αγάλματος. Παραμύθια πασίγνωστα, που κυκλοφορούν από πολλές εκδόσεις, σε διάφορες διασκευές, έχουν γίνει ταινία, θεατρικές παραστάσεις και μιούζικαλ. Διαβάστε ή αφηγηθείτε την ιστορία στα παιδιά σας πριν από την επίσκεψη στο θέατρο. 

• Κατασκευή: Ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας είναι καλυμμένος με χρυσάφι και πολύτιμα πετράδια, γιατί αυτά θεωρούν οι συμπολίτες του σημαντικά. Αν φτιάχνατε εσείς με τα παιδιά σας το δικό σας άγαλμα του Ευτυχισμένου Πρίγκιπα, ποιο «υλικό» θα χρησιμοποιούσατε για να το καλύψετε; Τι θεωρούν τα παιδιά σας ότι είναι πιο σπουδαίο και πολύτιμο; Τι τα κάνει ευτυχισμένα; Σε χαρτί του μέτρου φτιάξτε το περίγραμμα των παιδιών σας, κόψτε το και δημιουργήστε. Αν σας κάνουν ευτυχισμένους οι αγκαλιές, μπορείτε να ζωγραφίσετε παντού ανθρώπους που αγκαλιάζονται ή να κόψετε αντίστοιχες εικόνες από περιοδικά και να καλύψετε το άγαλμα. Μήπως οι φίλοι και η οικογένεια κάνουν τη ζωή σας πιο όμορφη; Θα μπορούσατε να καλύψετε το άγαλμα με φωτογραφίες αγαπημένων προσώπων.

 

ΜΕΤΑ…

• Παιχνίδι εμπιστοσύνης: «Οδηγήστε τον τυφλό». Το άγαλμα του Ευτυχισμένου Πρίγκιπα δίνει οδηγίες στο χελιδόνι για να πάει τα πετράδια σε εκείνους που τα έχουν ανάγκη. Ένα παιχνίδι εμπιστοσύνης που μπορείτε να παίξετε με τα παιδιά σας είναι να τους κλείσετε τα μάτια και να τα καθοδηγήσετε για να φτάσουν σε ένα συγκεκριμένο μέρος του σπιτιού. Αν το θέλετε πιο δύσκολο, βάλτε εμπόδια στο δρόμο τους. Για παράδειγμα, μαξιλάρια και τσάντες στο δρόμο προς το τζάκι. Και τώρα η σειρά σας. Κλείστε τα μάτια σας και εμπιστευτείτε τις προφορικές οδηγίες των παιδιών σας. 

• Ηχητικός αυτοσχεδιασμός: Στην παράσταση υπάρχει ζωντανή μουσική και πολλές φορές οι ήχοι μουσικών οργάνων σε συνδυασμό με τις φωνές των ηθοποιών δημιουργούν ηχητικά περιβάλλοντα. Ταξιδεύετε στην Αίγυπτο ακούγοντας τους ήχους που κάνουν οι ηθοποιοί και τα μουσικά όργανα, μεταφέρεστε στο ποτάμι της πόλης μέσα από τους ήχους των πουλιών και καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης έχετε την αίσθηση ότι βρίσκεστε σε ανοιχτό χώρο με ήχους φυσικούς και όχι σε μια αίθουσα θεάτρου. Φτιάξτε μια ιστορία μόνο με ήχους και ηχογραφήστε την με το κινητό σας. Η ιστορία μπορεί να είναι πολύ απλή. Κάποιος που περπατά (ήχοι με τα χέρια), ξεκινά βροχή (ήχοι με δάχτυλα ή καλάμι βροχής), τρέχει και μετά; Είναι πιθανό να συναντήσει ένα άλογο, να σταματήσει ένα λεωφορείο, να γλιστρήσει και να πέσει…

• Για μεγαλύτερες ομάδες/εκπαιδευτικούς: «Ο γλύπτης». Μια ιστορία για αγάλματα δεν θα μπορούσε να μην ακολουθείται από ένα παιχνίδι με αγάλματα. Σε ζευγάρια το ένα παιδί είναι ο γλύπτης και το άλλο το υλικό που ο καλλιτέχνης θα μεταμορφώσει σε άγαλμα. Οι γλύπτες εργάζονται με μουσική υπόκρουση φτιάχνοντας τα αγάλματά τους (έχοντας βέβαια πάντα κατά νου ότι τα «υλικά» τους υπόκεινται σε φυσικούς περιορισμούς λόγω της ανθρώπινης φύσης τους ώστε να μην υπάρχουν ατυχήματα). Οι γλύπτες πλάθουν τα αγάλματά τους, δεν τους δίνουν οδηγίες πώς να φτιαχτούν μόνα τους. Μόλις τελειώσει η μουσική, οι γλύπτες σάς ξεναγούν στο μουσείο με τα έργα τους και στη συνέχεια τα ζευγάρια αλλάζουν ρόλους. Με μικρότερα παιδιά μπορείτε απλώς να έχετε μουσική και κάθε φορά που αυτή σταματά να «παγώνετε» σε μια στάση σαν να είστε αγάλματα. Μαθαίνετε έτσι βιωματικά τους περιορισμούς που έχει ένα άγαλμα και αντιλαμβάνεστε πόσο θα πρέπει να χάρηκε ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας όταν επιτέλους κατάφερε να κινηθεί. 

Κάθε φορά που το χελιδόνι επιστρέφει από μια πράξη αγάπης νιώθει σαν «να άλλαξε ο καιρός, σαν να ζεστάθηκε λίγο»… Όμως το χελιδόνι δεν είναι το μόνο που αισθάνεται την αλλαγή. Ο πλούτος με τον οποίο είναι καλυμμένο το άγαλμα του Ευτυχισμένου Πρίγκιπα τον καθιστά ανίκανο να κινηθεί. Μονάχα όταν σιγά σιγά απαλλάσσετα από τα πετράδια και τα φύλλα χρυσού με τα οποία είναι στολισμένος μπορεί να κινηθεί. Η κίνηση, απόδειξη ζωής, έρχεται αφού προσφέρει σε όσους έχουν ανάγκη. «Έγινε άνθρωπος;» ήταν μια παιδική ερώτηση. Ίσως η απάντηση σε μια τόσο σοφή ερώτηση να κρύβει την ουσία της ανθρώπινης υπόστασης: «Πότε τελικά κάποιος λέγεται άνθρωπος;» 

 

 

«Το αηδόνι του αυτοκράτορα», Θέατρο Αλκμήνη

Το παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν «Το αηδόνι του αυτοκράτορα» μάς ταξιδεύει στη μακρινή Ανατολή. Η Κίνα έρχεται στη σκηνή του Θεάτρου Αλκμήνη με την ιεροτελεστία του τσαγιού, το τάι τσι και τους ήχους της μουσικής του Γιάννη Ζουγανέλη.

Μια παράσταση που συνδυάζει το κουκλοθέατρο, την πολεμική τέχνη του τάι τσι, καθώς και το θεατρικό παιχνίδι, αφού καθ’ όλη τη διάρκειά της οι ηθοποιοί ζητούν από τους μικρούς θεατές να συμμετέχουν με κινήσεις και ήχους.

«Το αηδόνι του αυτοκράτορα» είναι ένα παραμύθι αφιερωμένο στην ελευθερία και στην αγάπη. Το αηδόνι δεν μπορεί να τραγουδήσει επειδή του το επιβάλλουν, ούτε να τραγουδά ασταμάτητα. Έτσι καταλήγει να εξοριστεί όταν ο αυτοκράτορας επιλέγει να κρατήσει το μηχανικό αηδόνι. Μπορεί όμως το ψεύτικο, το κάλπικο, η απομίμηση να προσφέρει αληθινή χαρά; Ο αυτοκράτορας αρχίζει να βυθίζεται στη θλίψη. Μας θυμίζει κάποιους ανθρώπους που αναζητούν την ευτυχία στα υλικά αγαθά, ενώ αυτή βρίσκεται στην απλότητα και στο μεγαλείο της φύσης και των καθημερινών πραγμάτων. Όμως, επειδή συνήθως στα παραμύθια στο τέλος «ζουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα», η αγάπη του αληθινού αηδονιού σώζει τελικά τον αυτοκράτορα. Την κρίσιμη στιγμή αυτό επιστρέφει στον κήπο, τον συγχωρεί και με το τραγούδι του νικά το θάνατο.

 

Λιτά σκηνικά, με αντικείμενα απολύτως απαραίτητα και λειτουργικά αναγκαία, κοστούμια που παραπέμπουν άμεσα στην Κίνα, κούκλες μαρότες και μάσκες διαμορφώνουν ένα σκηνικό που δεν περιορίζει το βλέμμα, αλλά απελευθερώνει τη φαντασία και βοηθά τους μικρούς (και μεγάλους θεατές) να ταξιδέψουν στη μακρινή χώρα της Ανατολής. Οι τέσσερις ηθοποιοί όχι μόνο κατορθώνουν να ενσαρκώσουν όλους τους ρόλους με επιτυχία, αλλά επικοινωνιακά ανταποκρίνονται επάξια και μεταφέρουν στη σκηνή μια ιστορία του μεγάλου παραμυθά. Τέλος η σκηνοθέτις, με τη μελέτη του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν και του παραμυθιού του, των νοημάτων που κρύβονται σε αυτό και ταυτόχρονα με τις γνώσεις της αναφορικά με την αντιμετώπιση του νεαρού κοινού, καταφέρνει να στήσει μια παράσταση που μαγνητίζει μεγάλους και μικρούς.

Ταξίδι στην Ανατολή λοιπόν. Ας δούμε τι παιχνίδια για ΠΡΙΝ και ΜΕΤΑ την παράσταση θα βάλουμε αυτή τη φορά στις βαλίτσες μας.

ΠΡΙΝ…

v Αφήγηση: Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Ένας παραμυθάς πολυταξιδεμένος που έγραψε εκατοντάδες παραμύθια. Αν δεν έχετε προλάβει να αφηγηθείτε ακόμη στους μικρούς σας ήρωες «Το αηδόνι του αυτοκράτορα», κάντε το με αφορμή την παράσταση.

v Γεωγραφία: Άπω Ανατολή. Κίνα. Ιαπωνία. Πού είναι αυτά τα μέρη; Τι ξέρετε γι’ αυτά; Μπορείτε να βρείτε αυτές τις χώρες στο χάρτη, να μιλήσετε για τις συνήθειές τους, τα φαγητά τους, τα αγαπημένα τους ροφήματα. Ίσως τα παιδιά ανακαλύψουν ότι ήδη ξέρουν πολλά και ας μην το έχουν συνειδητοποιήσει. Το καράτε, το τσάι, το μετάξι, το ρύζι, ακόμα και το κίτρινο χρώμα είναι πληροφορίες που ήδη γνωρίζουν.

v Κατασκευή: Στο τέλος της παράστασης οι ηθοποιοί μοιράζουν στους θεατές μια φωτοτυπία στην οποία τα παιδιά διαλέγουν να ζωγραφίσουν το αηδόνι μέσα σε ένα κλουβί ή ελεύθερο σε έναν κήπο. Πριν από την παράσταση θα μπορούσατε μαζί με τα παιδιά να δείτε φωτογραφίες αηδονιών και να προσπαθήσετε να δημιουργήσετε το δικό σας αηδόνι. Μια ζωγραφιά αηδονιού που πάνω της έχει τρισδιάστατα στοιχεία: φτερά που θα βρείτε στο πάρκο, μάτια από γαρύφαλλο, ποδαράκια από ξύλο, βαμβάκι στην κοιλίτσα του και ό,τι άλλο σκεφτείτε. Μετά την παράσταση αυτό το αηδόνι θα το τοποθετήσετε στη φωτοτυπία που θα σας δοθεί.

1-8.jpg


ΜΕΤΑ…

v Παιχνίδι κίνησης: Η μάχη μεταξύ μηχανικού και αληθινού αηδονιού γίνεται με κινήσεις τάι τσι. Επίσης το τάι τσι χρησιμοποιείται για να διώξει το αληθινό αηδόνι το θάνατο, ενώ κινήσεις του υιοθετούν στην αφήγησή τους οι δύο ηθοποιοί αφηγήτριες. Με αφορμή αυτή την καινοτομία της παράστασης μπορείτε να κάνετε ένα παιχνίδι κίνησης με τα παιδιά. Τους ζητάτε να δημιουργήσουν ένα κινητικό- χορευτικό δρώμενο με τη συνοδεία μουσικής/ήχων, προκειμένου να αποδώσουν, για παράδειγμα, ένα όνειρο, μια τελετουργία, μια έννοια, όπως η ελευθερία, η αγάπη ή η ζήλια.

v Αυτοσχεδιασμός: «Παράδοξες συναντήσεις». Στην παράσταση συναντιούνται τα δύο αηδόνια, το ψεύτικο και το αληθινό, καθώς και ο θάνατος Ρούλης Χαρούλης με το αληθινό αηδόνι. Με τις τεχνικές του τάι τσι εκτυλίσσεται η μάχη μεταξύ τους. Τι θα λέγατε για μια μάχη ανάμεσα σε  κάποια άλλα παράδοξα ζευγάρια; Μικρόβιο-φάρμακο, φάρδος-ύψος, θόρυβος-μουσική, μάσκα-πρόσωπο, θέλω-δεν θέλω, εφημερίδα-περιοδικό, βία-ειρήνη, ελευθερία-δουλεία, διάστημα-εγώ, χτες-αύριο, ελέφαντας-συνδετήρας, μυρμήγκι- τζίτζικας (Άλκηστις Κοντογιάννη, «Το βιβλίο της δραματοποίησης», Αθήνα, Ελληνικά Γράμματα, 1998). Μπορούν να μιλήσουν και να υπερασπιστούν τον εαυτό τους απέναντι στο αντίθετο ή να διεξαχθεί μια «μάχη» με άλλους όρους. Γνώσεων για την εφημερίδα-περιοδικό, έντασης για το θόρυβο-μουσική, παραδείγματα τέχνης για το πρόσωπο- μάσκα κ.ο.κ.

v Για μεγαλύτερες ομάδες/εκπαιδευτικούς: «Παγωμένες εικόνες (tabló viván)». Η παράσταση βασίζεται σε ένα παραμύθι και τα παραμύθια είναι πάντα ένας τρόπος να ειπωθούν δύσκολα πράγματα με τρόπο απλοϊκό. Έννοιες όπως η ευτυχία, η ζήλια, η ελευθερία, το αυθεντικό, η αγάπη, ο θάνατος, η αρρώστια και η μελαγχολία ακούγονται ή εννοούνται μέσα στην ιστορία. Μια ωραία άσκηση είναι να αποδώσετε σε εικόνα τις έννοιες αυτές αντί να τις αναλύσετε λεκτικά. Να τις βιώσετε αντί να μιλήσετε γι’ αυτές. Ο εκπαιδευτικός/εμψυχωτής λέει μια έννοια και δίνει συγκεκριμένο χρόνο στις ομάδες να την αναπαραστήσουν με το σώμα τους. Όταν ο χρόνος τελειώσει, πρέπει κάθε ομάδα να μείνει ακίνητη όπως έχει αποφασίσει. Εναλλακτικά μπορεί να μην αφήσει χρόνο για συζήτηση, αλλά να πει τις έννοιες και να μετρήσει με το ταμπουρίνο. Όταν τελειώσουν τα χτυπήματα στο ταμπουρίνο, ο καθένας θα μείνει ακίνητος αποδίδοντας με το σώμα του την έννοια.

 

 

Σήμερα περισσότερο από ποτέ με την αλματώδη ανάπτυξη της τεχνολογίας και την υπερπροσφορά των υλικών αγαθών αντικαθιστούμε πολλές φορές πράγματα που έχουν αληθινή αξία με άλλα που δεν έχουν. Το ψεύτικο και το αληθινό, το φανταχτερό και το αυθεντικό, το πλούσιο και το λιτό αντιπαρατίθενται στη σκηνή σε ένα παραμύθι που γράφτηκε πάνω από δύο αιώνες πριν. Ποιο θα επιλέξουμε τελικά; Θα κλείσω με το ερώτημα του αυτοκράτορα στην αρχή της παράστασης: «Πού είναι η αληθινή ευτυχία;»

 

«Ο γύρος του κόσμου σε 80 μέρες», Μέγαρο Μουσικής

 

Μέγαρο Μουσικής. Και μόνο στο άκουσμά του είμαστε έτοιμοι να απολαύσουμε πολλή μουσική και να δούμε μια ποιοτική παράσταση. Μπαίνοντας στο φουαγιέ όλα μοιάζουν βγαλμένα από άλλη εποχή. Βρισκόμαστε στη διάσημη Λέσχη Ριφόρμ και τα παιδιά μπορούν να γίνουν μέλη της! Μετά το διάλειμμα οι ηθοποιοί, ντυμένοι σαν το προσωπικό του πλοίου, μας καλούν πίσω στις θέσεις μας. Η μαγεία του θεάτρου δεν έχει διάλειμμα ούτε ώρα έναρξης. Από τη στιγμή που μπαίνουμε μας συνεπαίρνει το ταξίδι και όταν βγαίνουμε εκτός Μεγάρου νιώθουμε ότι κάναμε κι εμείς το γύρο του κόσμου.

Όσα κι αν αναφέρουμε δεν αρκούν για να περιγράψουν τη μαγική ατμόσφαιρα που δημιουργεί η πρωτότυπη μουσική του Μηνά Αλεξιάδη. Τα τέσσερα μέλη του συγκροτήματος Vice Versa είναι κομμάτι της παράστασης, αφού μεταμφιέζονται και ταξιδεύουν στα μέρη από τα οποία περνούν ο Φιλέας Φογκ, ο Πασπαρτού και ο ντέτεκτιβ Φιξ. Ποικιλία οργάνων και μουσικών στιλ μάς μεταφέρουν ακουστικά σε όσα μας ταξιδεύουν οπτικά οι διαδραστικές βιντεοπροβολές.

Το βιβλίο «Ο γύρος του κόσμου σε 80 μέρες» είναι ένα δύσκολο εγχείρημα για τη θεατρική σκηνή. Πολλά ταξίδια, πολλές τοποθεσίες. Τα ευρηματικά σκηνικά του Γιάννη Μετζικώφ καταφέρνουν να μας μεταφέρουν από τη Λέσχη Ριφόρμ στο σπίτι του Φιλέα Φογκ, σε ιερούς τόπους, μέχρι και σε ένα δικαστήριο στο Χονγκ Κονγκ. Οι τρισδιάστατες βιντεοπροβολές αρωγοί πλαισιώνουν το σκηνικό και ταξιδεύουν τους μικρούς θεατές σε κάθε γωνιά του πλανήτη.

Ακόμα και το δάπεδο της σκηνής μεταμορφώνεται σε θάλασσα, ενώ τα μεταφορικά μέσα του Φιλέα Φογκ και του υπηρέτη του, του Πασπαρτού, δεν υστερούν σε ποικιλία. Ποδήλατο, τρίκυκλο, πατίνι, έλκηθρο, κάρο, πλοία, τρένα και ελέφαντες παρελαύνουν μπροστά μας.

Στην επίσημη ιστοσελίδα του Μεγάρου Μουσικής (http://www.megaron.gr/default.asp?pid=5&la=1&evID=2270)
υπάρχουν ιδέες για δραστηριότητες που μπορούν να γίνουν ΠΡΙΝ και ΜΕΤΑ την παράσταση. Εμείς προτείνουμε μερικές ακόμα.

Ταξίδι χωρίς βαλίτσες γίνεται; Ας γεμίσουμε τη βαλίτσα μας για το γύρο του κόσμου με παιχνίδια για ΠΡΙΝ και ΜΕΤΑ την παράσταση.

 

ΠΡΙΝ…

·                     Αφήγηση: Υπάρχουν κάποια βιβλία, κάποιες ιστορίες, που σχεδόν δεν επιτρέπεται να μην τις γνωρίζουν τα παιδιά. Δεν είναι τυχαίο που το βιβλίο «Ο γύρος του κόσμου σε 80 μέρες» κυκλοφορεί από τόσες εκδόσεις, έχει διασκευαστεί, έχει γυριστεί ταινία, παιδική σειρά, κόμικς, έχει γίνει θεατρική παράσταση, ακόμα και παιχνίδι στον υπολογιστή. Ο Ιούλιος Βερν, μέγας παραμυθάς, μας ταξιδεύει με το κείμενό του σε ολόκληρο τον κόσμο, μας κρατά σε αγωνία μέχρι το τελευταίο κεφάλαιο και αποδεικνύει ότι τελικά τα καλύτερα ταξίδια είναι εκείνα που κάνουμε με ένα βιβλίο. Βρείτε λοιπόν το βιβλίο που είναι κατάλληλο για το δικό σας παιδί και ταξιδέψτε μαζί του σε όλο τον πλανήτη!

·                     Κατασκευή: Στην παράσταση του Μεγάρου Μουσικής οι μουσικοί επί σκηνής δείχνουν με την αλλαγή των καπέλων τους σε ποια χώρα βρισκόμαστε κάθε φορά. Κάθε χώρα έχει κάτι τόσο χαρακτηριστικό (καπέλο, μνημείο, προφορά), που, όταν το δει/ ακούσει κάποιος, την αναγνωρίζει αμέσως. Αυτά τα τρικ εκμεταλλεύεται η παράσταση «Ο γύρος του κόσμου σε 80 μέρες» και μπορείτε και εσείς να κάνετε το ίδιο στο σπίτι για να είστε έτοιμοι! Κατασκευάστε καπέλα Κινέζων, Αράβων, Ινδιάνων ή –γιατί όχι;– το καπέλο του Τουταγχαμών («Ο γύρος του κόσμου μέσα από πρωτότυπες κατασκευές», 2009, Αθήνα, εκδόσεις Σαββάλας).

tutagxamwn 1 (1).jpg

 

tutagxamwn2.jpg

 

tutagxamwn3.jpg

 

tutagxamwn4.jpg

 

 

ΜΕΤΑ…

·                     Αφήγηση: Αφού δείτε την παράσταση, μπορείτε να διαβάσετε την ιστορία του Αντώνη Παπαθεοδούλου «Ο γύρος του κόσμου σε 80 μέρες ή Ποιος είναι ο πιο πλούσιος!» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος.

·                     Γεωγραφία και τεχνολογία: Υπάρχει ένα βιντεάκι «Ο γύρος του κόσμου σε 80 δευτερόλεπτα» (https://www.youtube.com/watch?v=2N8NaUHR5XI). Το Google Earth θα σας βοηθήσει να κάνετε το ταξίδι του Φιλέα Φογκ… από το σπίτι σας. Σημειώστε τα μέρη από τα οποία πέρασε και επισκεφτείτε τα γυρνώντας σπίτι!

·                     Για μεγαλύτερες ομάδες/εκπαιδευτικούς: «Παγωμένες εικόνες. Η θεία Ερσινόη». Ο ενήλικας/εμψυχωτής είναι ο θείος Γιώργος ή η θεία Ερσινόη και είναι χαρούμενος/η που επιτέλους επέστρεψε σπίτι έπειτα από χρόνια απουσίας, αφού ταξίδευε σε ολόκληρο τον κόσμο. Κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του/της έχει μαζέψει κάρτες από όλες τις χώρες που επισκέφτηκε και τώρα τις έφερε στην ομάδα (τα παιδιά-ανίψια) για να τους τις δείξει και να περάσουν ένα όμορφο απόγευμα. Το κακό είναι ότι δυστυχώς στο τελευταίο ταξίδι η βαλίτσα έπεσε μέσα στο νερό (πάλι καλά που ένας γενναίος ναύτης βούτηξε και την έβγαλε) και οι κάρτες βράχηκαν, με αποτέλεσμα να σβηστεί ό,τι ήταν γραμμένο από πίσω. Και φυσικά δεν θυμάστε από ποια χώρα προέρχεται κάθε κάρτα. Θα ήσασταν ευγνώμονες αν σας βοηθούσαν τα παιδιά να βρείτε από ποια χώρα είναι κάθε κάρτα. Τα παιδιά χωρίζονται σε ομάδες και καθεμία έχει λίγο χρόνο στη διάθεσή της να ετοιμάσει μια καρτ ποστάλ από ένα μέρος του κόσμου που η θεία Ερσινόη/ο θείος Γιώργος έχει επισκεφτεί. Η καρτ ποσταλ είναι μια «παγωμένη εικόνα» στην οποία τα παιδιά χρησιμοποιούν τα σώματά τους. Μερικές ιδέες είναι να παρουσιάσουν διάσημες τοποθεσίες, τοπικούς χορούς, δραστηριότητες, ανθρώπους να τρώνε τοπικά φαγητά κ.λπ. Στη συνέχεια δείχνουν τις καρτ ποστάλ τους στις υπόλοιπες ομάδες, οι οποίες πρέπει να μαντέψουν ποια χώρα αναπαριστούν.

·                     Θέμα χρόνου…: Ο Φιλέας Φογκ κερδίζει τελικά το στοίχημα λόγω της διαφοράς της ώρας. Τα παιδιά σχολικής ηλικίας είναι συνήθως ενήμερα για τη διαφορά ώρας που έχουν οι χώρες της Γης. Μια καλή ευκαιρία για βιωματική μάθηση είναι ο εορτασμός της Πρωτοχρονιάς. Ποια χώρα υποδέχεται πρώτη την καινούργια χρονιά και ποια τελευταία; Με πόσες ώρες διαφορά; Πώς αυτή η διαφορά της ώρας βοήθησε τον Φιλέα Φογκ να κερδίσει το στοίχημα των 20.000 λιρών;

            Ο Ιούλιος Βερν έκανε τα πιο απρόσμενα ταξίδια με τη δύναμη της φαντασίας του. «20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα», «Από τη Γη στη Σελήνη», «Ταξίδι στο κέντρο της Γης» και δεκάδες άλλα μυθιστορήματά του ανοίγουν νέους κόσμους. Με όχημα τη φαντασία ετοιμαστείτε να παίξετε και να… ταξιδέψετε!

 

 

Video

kart1

Kalomoira2.jpg

Ροή Ειδήσεων

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία