Τελευταία Νέα
 
texnes-team

texnes-team

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΙΕΤΜ 

IETM PROGRAMMING

Freedom of expression

 

Πέμπτη 6 Οκτωβρίου

Thursday October 6th

 

Mess Age – Χορός / Dance Performance

 

Κάθε μέρα γινόμαστε δέκτες μιας μεγάλης ποσότητας πληροφοριών. Ο τρόπος οργάνωσης αυτών των πληροφοριών κάποιες φορές είναι αποσπασματικός και οδηγεί στην χειραγώγηση του αποδέκτη. Ως αποτέλεσμα τα μηνύματα που λαμβάνουμε είναι ελλιπή και οι γνώμες που διαμορφώνουμε διαστρεβλωμένες. Συχνά στα ΜΜΕ επικρατεί ύφος εκφοβισμού που εμποδίζει τον αποδέκτη να αντιδράσει στα γεγονότα, παθητικοποιώντας τον.

 

Χορογραφία/χορεύτρια : Μυρτώ Δελημιχάλη

Πρωτότυπη Μουσική σύνθεση : Vs Srg

 

*Ειδικά ευχαριστώ την Πατρίσια Απέργη

 

Η παράσταση έχει παρουσιαστεί στο πλαίσιο του

EDN Athens 2015 με curator την Πατρίσια Απέργη

 

Διάρκεια 5’30’’

 

Every day we become receivers of a large amount of information. The way this information arrives through mass media is sometimes incoherent and lead to manipulation of the recipient. As a result, the messages we receive are incomplete and the opinions that we form are distorted. In addition, the mass media cultivate the sense of fear through their way to spread the information that prevents the recipient to react.

 

Choreographer/performer : Myrto Delimichali

Music  Composition : Vs Srg

 

*Special thanks to Patricia Apergi

 

Duration 5’30’’

 

SKOURIES, Video Dance

Ένα μαγευτικό βουνό στη Χαλκιδική.

Ένα ματωμένο βουνό.

Ρημάζεται όλο και περισσότερο από τις εξορύξεις.

“Μέχρι ένα πανίσχυρο χέρι να τους σταματήσει...

Το χέρι των ανθρώπων, ενωμένων, σε ένα σώμα και μια ψυχή...”

 

Το Video Dance "Skouries" είναι μία μικρού μήκους ταινία χορού που αφορά την περιοχή της Βόρειας Χαλκιδικής, μια περιοχή ασύγκριτης φυσικής ομορφιάς, που βρίσκεται κάτω από την άμεση απειλή των μεταλλευτικών δραστηριοτήτων. Θέση μας είναι η αντίθεση στις μεταλλευτικές δραστηριότητες και στην προσπάθεια εγκατάστασης μεταλλουργίας χρυσού και εργοστασίων χημικής βιομηχανίας. Η ομάδα των ανθρώπων που συμμετείχαν στη δημιουργία αυτής της ταινίας είναι νέοι άνθρωποι με κοινωνικές ευαισθησίες που αφιέρωσαν το χρόνο και την ενέργειά τους χωρίς αμοιβή, ώστε να αναδείξουν αυτό το φλέγον κοινωνικό ζήτημα. Στόχος είναι η έμπρακτη βοήθεια και στήριξη των ανθρώπων που πασχίζουν όλα αυτά τα χρόνια, μέσω της περαιτέρω ανάδειξης του θέματος.

Επίσης, λόγω του ότι το θέμα είναι ακόμη επίκαιρο και φλέγον οι δημιουργοί επέλεξαν να κρατήσουν την ανωνυμία τους.

 

Διάρκεια 15’ 21’’

 

A breathtaking mountain in Chalkidiki.

A bleeding mountain.

Ravaged by mining day by day.

“Until a mighty hand stops them cold...

The hand of the people, united, in body and soul...

 

"Skouries" is a Video Dance of short duration about the area of North Chalkidiki, Greece, a magnificent environment of unparalleled natural beauty, which is under direct threat by gold mining operations. The intention of the project is the creation of a video dance which will combine dance with social issues and help raise awareness and oppose gold mining.

The group of people that took part in the making of the video dance are young people with social sensitivities that devoted their time and energy pro Bono for the sake of combining the art of dance with a burning social issue through the creation of a video.

Duration 15’ 21’

 

Virtual Conversations – Video, 2011

Εικονικές Συνομιλίες, 2011

 

H εγγενής σύγκρουση των πολιτισμών που προσδιορίζουμε Ανατολή και Δύση  είναι μια πάλη που βιώνω ασταμάτητα. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Ελλάδα, μια χωρά που η θέση και η ιστορία της την ορίζουν σαν το σημείο συνάντησης δύο κόσμων. Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου κατοικώ και εργάζομαι στη Νέα Υόρκη, την κατ εξοχήν διεθνή πόλη. Γεννήθηκα Χριστιανή αλλά απολαμβάνω την προσευχή του Μουεζίνη.

 

Ριζωμένη στη δίνη αυτής της συμβολής, ζω σε αναταραχή κυνηγημένη από την αναπόφευκτη αλλά μάταιη ανάγκη να απαντήσω τα αναπάντητα. Αυτή η πάλη είναι συγχρόνως μια μοναδική ευκαιρία να αναγνωρίσουμε ολόκληρο τον κόσμο σαν έναν και μόνο οργανισμό. Είμαι ένα μεταναστευτικό κύτταρο και αντιμετωπίζω την πρόκληση της επικοινωνίας με εικόνα και ήχο. Τις μέρες αυτές της διαστελλόμενης γεωπολιτικής έκρηξης βρίσκω τον εαυτό μου να υποδύομαι ανόμοιους ρόλους και τους αγκαλιάζω όλους. Είμαι ο διαδηλωτής στην πλατεία Tahrir, ο πολεμιστής στη Λιβύη, και ο παππάς στο Σύνταγμα.//

 

Ελένη Μυλωνά

 

Το έργο αυτό παρουσιάστηκε στη Biennale της Θεσσαλονίκης το 2011.

 

Τίτλος της έκθεσης: «Roaming Images». Επιμέλεια: Iara Bubnova

Ευγενική παραχώρηση της Ελένης Μυλωνά και της Francoise Heitsch Gallery, Munich

 

Διάρκεια: 5’

 

The seemingly intrinsic conflict between the cultures that we identify as East and West manifests as a struggle that I have been experiencing within my self uninterruptedly. I was born and raised in Greece by location and history the convergence of two worlds. For most of my adult life I have lived and worked in New York, the quintessential global city. A Christian by birth I also delight in hearing the Muezin’s call to prayer.

 

Rooted on the cusp of this confluence I live in turmoil, pursued by the inevitable if futile need to answer the unanswerable. This conflict is also a unique opportunity to acknowledge this shrinking world as the one organism that it is. I am a migratory cell and I meet the challenge of communication via image and sound. During this time of spreading geopolitical explosion I find myself inhabiting very disparate roles and I embrace them all. I am the demonstrator in Tahrir square, the fighter in Libya, and the priest in Syntagma.

 

Eleni Mylonas

 

Virtual Conversations. Year of production 2011

Single Channel Video with sound to be projected.

The work was shown at the Biennale of Thessaloniki 2011,

Title of show: Roaming Images curated by Iara Bubnova

Courtesy of: the Artist and Francoise Heitsch Gallery, Munich


Duration:5’

www.elenimymonasArt.com

 

 “22 stops” - Video

Μια σειρά φωτογραφιών χαρτογραφούν το ταξίδι μιας site-specific, solo, Butoh performance με τίτλο “22 stops” που έλαβε τόπο κοντά σε επιλεγμένους σταθμούς του μετρό της Αθήνας κατά τη διάρκεια 22 ημερών τον Απρίλιο του 2016.

Για κάθε μέρα, επί 22 ημέρες, το Butoh σώμα, μέσω της ενεργητικής σωματικής παύσης, της γλυπτικής φόρμας και των ποιητικών εικόνων, θα δημιουργούσε και θα παρουσίαζε μια αυτοσχεδιαστική, χορευτική Butoh σύνθεση, ανταποκρινόμενο κάθε φορά στο έργο τέχνης που είναι τοποθετημένο στον έκαστο σταθμό. Ωστόσο, η μη δυνατότητα άδειας παράστασης κοντά στα έργα τέχνης που κοσμούν τους σταθμούς του μετρό, μας οδήγησε σε κοντινά σημεία έξω από το μετρό και μας ενθάρρυνε όχι μόνο να δούμε με καινούρια μάτια την πόλη μας, αλλά και να επανεξετάσουμε το ρόλο και τα όρια της τέχνης. Το performative ταξίδι του “22 stops” «απομονωμένο» από τη λεγόμενη «υψηλή τέχνη» ξεδιπλώθηκε στο αστικό τοπίο αναζητώντας καινούριους τρόπους σύνδεσης, έκφρασης, και τελικά (καλλιτεχνικής) ύπαρξης. Το εκκεντρικό, ακανόνιστο Butoh σώμα, που τελικά γίνεται το ίδιο ένα εφήμερο έργο σε συνεχή εξέλιξη, σηματοδοτεί την ανάγκη να ξανα-δούμε και να ξανα-φανταστούμε κοινούς, καθημερινούς χώρους, πρακτικές και μορφές τέχνης με μια νέα οπτική.

 

Σύλληψη, δημιουργία, ερμηνεία: Κατερίνα Δρακοπούλου

Φωτογραφία/Video: Ιουλία Λαδογιάννη

 

Διάρκεια 4’ 29’’

A series of photographs document the journey of a site-specific, solo Butoh performance, entitled “22 stops”, which took place near selected metro stations in Athens, in the course of 22 days in April 2016.

Every day, for 22 consecutive days, the Butoh body, through the use of energized stillness, sculptural form and poetic imagery, created and presented an improvisational, Butoh dance composition, in response every time to the art work that was placed in each station. However, the non-availability of a license to perform next to the art works that are situated in the metro stations, led us to explore places near the stations and encouraged us to re-view not only our city, but also the role and limits of art practices. The performative journey of “22 stops”, “secluded” from the so-called “high-art”, unfolded in the urban environment, in search of new ways to connect, to express oneself, and ultimately to artistically exist. The eccentric, irregular Butoh body, that eventually becomes itself an ephemeral work of art in continuous development, highlights the need to see again and re-imagine shared, everyday spaces, practices, and art forms.

 

Concept, Creation, Performance: Katerina Drakopoulou

Photography, Video: Ioulia Ladogianni

 

Duration 4’29’’

https://22stops.com/


Διάλειμμα - Intermission  10’

 



One is almost Never  -
Χορός / Dance performance

 

Το ONE IS ALMOST NEVER συμβαίνει ως μια χορευτική συζήτηση μέσα σε ένα τοπίο από συνεχή μικρο-σαμποτάζ. Αναδύεται από ένα επισφαλές πεδίο οργανωμένης σύγχυσης, ευκίνητων ιεραρχιών και αλχημιστικών προθέσεων. Μέσα στην ελαστική λογική μιας σπασμένης συζήτησης μεταξύ περφόρμερ και θεατών, χοροί μυστικιστικής αμεσότητας και παραδοσιακοί ήχοι χρησιμοποιούνται με σκοπό να εκπληρωθεί μία σπουδαία αποστολή...

Μια χορευτική συζήτηση από την Ελπίδα Ορφανίδου

 

Διάρκεια 60’

 

ONE IS ALMOST NEVER happens as a dance-discussion inside a landscape of constant and deliberate micro-sabotages. It emerges from an unsafe field of organized confusion, mobile hierarchies, and alchemic intentions. Inside the flexible logic of a cracked conversation between performer and spectators, dances of mystical directness and traditional sounds are employed in order to fulfill a great mission...

Dance - Discussionby  Elpida Orfanidou

 

Duration 60’

 

https://vimeo.com/elpidaorfanidou 

 

 

Παρασκευή 7 Οκτωβρίου

Friday October 7th

 

ΚΡΑΝΑΗ - ομάδα Ohana, Χορός / Dance Performance

 

Η χορογραφία αναφέρεται στους τόπους εξορίας, μια μορφή κύρωσης από καθεστώτα που πνίγουν την ελευθερία του λόγου και της έκφρασης. Το όνομα Κρανάη είναι ένα από τα αρχαιοελληνικά ονόματα της Μακρονήσου, ένα νησί το οποίο για πολλές δεκαετίες αποτελούσε στρατόπεδο συγκέντρωσης πολιτών, λόγιων, καλλιτεχνών. Το project είναι μια αναφορά σε μια εποχή όπου η αρρωστημένη πολιτεία κατηγορούσε χωρίς λόγο, κυνηγούσε άδικα και καταδίκαζε, με τη λογοκρισία σαν πέλεκυς πάνω από τα κεφάλια των πολιτών, στερώντας την ελεύθερη έκφραση που αποτελεί τη βάση του πολιτισμού και της δημιουργίας.

 Η “Κρανάη” είναι ένας τόπος εξορίας για τους αντιφρονούντες. Ένας τόπος στέρησης της ελευθερίας ,εγκλεισμού και απομόνωσης. Ένας τόπος κάμψης του ηθικού και ιδεολογικής απομόνωσης.

 Η χορογραφία αποτελεί ένα work in progress από την ομάδα “Ohana”. Eίναι ένα δυναμικό κουαρτέτο που διαρκεί 5 λεπτά σε χορογραφία Νικολέττας Σοφία.

 

Ομάδα: Ohana

Χορογραφία: Νικολέττα Σοφία

Μουσική:Hans Zimmer-Mountains

Χορογραφία: Νικολέττα Σοφία

Χορευτές:Μαρμαροκόπου Βασιλική,Νικόλα Έμιλυ,Παντερμαλή Αγγελική,Σοφία  Νικολέττα

 

                                                                                                                              

Διάρκεια 5’

 

Κranai. A place of exile for the dissidents. A place of confinement and isolation.A place of morale decline and "ideologιcal reformation".

 

Dance group:Ohana

Music:Hanz Zimmer-Mountains

Choreography:Nikoletta Sofia

Dancers:Marmarokopou Vasiliki,Nicola Emily,Pandermali Aggeliki,Sofia            

Nikoletta

 

Duration:5’

 

Metalmark, video

 

Μια σύμπραξη χορού, μουσικής, χώρου και κινηματογράφησης. Μια ιστορία χωρίς σενάριο ανάμεσα σε δυο ανθρώπους που υπάρχουν και συμπεριφέρονται μέσα από αρχέγονες κινήσεις σε έναν ακαθόριστο χώρο και χρόνο. Εικόνες ενός μυστηριώδους ερειπωμένου σπιτιού, σκοτεινού, επικίνδυνου, απειλώντας, θανατηφόρα, έρχονται να αγκαλιάσουν την αντίθεση των δύο αυτών πλασμάτων. Ρωτάει ο ένας: Πού; Τι; Συνέβη αυτό; Θα συμβεί αυτό; Οι άνθρωποι μεταμορφώνονται από την καταστροφή και την επιβίωση.

Δυστοπικό μέλλον ζοφερό σκοτάδι, η ζωή μετά την καταστροφή ... επιβίωση μέσα σε μια ακραία κατάσταση.

Πρωτογενής αγάπη, ευγένεια, το πάθος, τη δύναμη και την ευκινησία, το παιχνίδι, το μυστήριο-τεράστιο μυστήριο του τί θα συμβεί, έντονη καταστροφή, απέναντι στην ήρεμη θάλασσα και τον ουρανό.

 

Χορευτές: Μαριάννα Καβαλλιεράτου, Krystian Lyson

Μουσική: Dom Bouffard

Οpening title design: Pink Elephant

Creative Services, Μοντάζ: Κυρηναίος Παπαδημάτος

Κινηματογράφηση/Σκηνοθεσία: Ζαφείρης Χαιτίδης

Ιδέα: Μαριάννα Καβαλλιεράτου

 

Διάρκεια 19’

 

A collaborative work between, dance-music-space and cinematography. It is a story of no story, of two people existing and behaving through primal physical movements, in an unidentified space and time. The textures of the images of the mysterious ruined Home,dark,dangerous,threatening,deadly,come to embrace the contrast of these two living creatures. One asks:Where? What? Did this happen? Will this happen? Humans transformed by human destruction and surviving.

Dystopian future bleak dark ,life after destruction...beyond hope, a sensory environment of survival amidst an extreme condition.

Primal love,gentleness ,passion ,strength and agility,play,mystery-huge mystery of what will happen ,stark destruction,against the calm sea and sky. Two beings with understanding of each other ,interlocked not separate. Care in gestures of the two figures toward one another. A play against the dire environment.

 

Dancers: Marianna Kavallieratos, Krystian Lyson

Music: Dom Bouffard

Opening title design: Pink Elephant

Creative Services, editing: Kirineos Papadimatos

Cinematography / direction: Zafeiris Haitidis

Idea/concept: Marianna Kavallieratos

 

Duration 19’

 

Vetans Verbum – ομάδα AleaJactaEst  / Χορός, Dance Performance

 

Η ελευθερία του λόγου-ή της έκφρασης όπως συχνά αποκαλείται- είναι το πολιτικό δικαίωμα να κοινοποιεί κανείς τις απόψεις και ιδέες του χρησιμοποιώντας το σώμα και την ιδιοκτησία του, προς όποιον είναι πρόθυμος να τα δεχτεί. Το δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης αναγνωρίζεται ως ανθρώπινο δικαίωμα, σύμφωνα με το άρθρο 19 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και αναγνωρίζεται από το διεθνές δίκαιο για τα ανθρώπινα δικαιώματα στο Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα.

Παρόλο τη συνταγματική κατοχύρωση  έχει παρατηρηθεί συχνά ότι η ελευθερία του λόγου περιορίζεται ως ένα βαθμό, ο περιορισμός αυτός εξαρτάται από τις κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες που ισχύουν. Ο Τύπος είναι συχνά ένα πεδίο που η αρχή της προσβολής ενεργοποιείται, και η ελευθερία έκφρασης περιορίζεται. Πέρα από τον τύπο όμως η τέχνη είναι ένα πεδίο, που ενώ έχει συνδεθεί πλήρως με την ελευθερία έκφρασης, συχνά στοχοποιείται, πολλές φορές μέσα στην ιστορία αλλά και πολλές φορές τις τελευταίες δεκαετίες έργα, εκθέσεις, παραστάσεις, σκίτσα κτλ. έχουν λογοκριθεί, έχοντας επιφέρει μεγάλη συζήτηση με το αν μέσω της τέχνης όλα μπορούν να λεχθούν ή  να υπάρχουν ακόμα και εκείνα που δεν λέγονται.

Το Vetans Verbum εξετάζει, μέσω της σωματικότητας, αν η τέχνη αποτελεί ένα «τόπο» ελεύθερης διακίνησης των ιδεών, αν υπάρχουν όρια στην διαδικασίας της έκφρασης, αν όντως υπάρχουν πράγματα που δεν μπορούν να λεχθούν και αν τελικά είναι ακόμα μία «ετεροτοπία» απαγόρευσης της ελευθερίας του λόγου.

 

Χορογραφία/σκηνοθεσία : Βασίλης Σκαρμούτσος

Ερμηνεία : Καρολίνα Απικιάν

Διάρκεια : 25’

 

Freedom of expression is the political right to communicate one's views and ideas, to anyone who is willing to accept. The right to freedom of expression is recognized as a human right.

Although its constitutional recognition, it has often been observed that freedom of expression is limited to a certain extent, this limitation depends on social and political conditions that apply.  Press and art are fields that this freedom is being targeted. Censorship has become a main characteristic in these fields and a barrier.

«Vetans Verbum» examines, if there is a "place" of free movement of ideas, if there are limits to the process of expression, and if there is a constructed illusion to what is called freedom of expression.

 

Choreography/direction : Vasilis Skarmoutsos

Performance : Karolina Apikian

Director’s assistant : Katerina Kiagia

Duration : 25’

 

www.aleajactaest.gr

https://vimeo.com/user19210913

 

Διάλειμμα - Intermission  10’

 

 

Μήδεια - ομάδα Animotus / Χορός

Medea-Animotus / Dance Performance

 

Ο μύθος της προδομένης γυναίκας που αποφασίζει να εκδικηθεί τον άντρα της σκοτώνοντας τα ίδια τους τα παιδιά, παρουσιάζεται μέσα από ένα χοροθεατρικό πρίσμα, σε διασκευή της χορογράφου Ελένης Βάκα και την ομάδα σύγχρονου χορού Animotus.  Το έργο παρουσιάστηκε στις 21 και 22 Μαΐου 2016 στο Vis Motrix Performance Studio και στις 29 Μαΐου 2016 στο Θέατρο Σοφούλη.

 

Στη «Μήδεια» του Ευριπίδη, ο θεατής καταφέρνει, μέσα από την απαράμιλλη συγγραφική τέχνη του δημιουργού, να βιώσει όλα τα στάδια της ψυχολογικής εξελικτικής κατάστασης της ηρωίδας που την οδηγούν στην αποτρόπαιη πράξη. Το πάθος της ανθρώπινης φύσης, οι εσωτερικές συγκρούσεις, οι διακυμάνσεις του γυναικείου ψυχισμού και η απόφαση ενός καλοσχεδιασμένου τρόπου εκδίκησης αποτελούν τις κατευθυντήριες γραμμές της εν λόγω παράστασης.

 

Η κίνηση διαθλάται μέσα από αντικρουόμενες ψυχικές διαθέσεις και ακραία συναισθήματα. Η ώσμωση ανάμεσα σε μυθικά πρόσωπα και αρχέγονα ένστικτα, που καταλήγουν άλλοτε σε κατορθώματα κι άλλοτε στην παραφροσύνη, είναι ένα καλλιτεχνικό πείραμα που δεν έπαψε να συγκινεί και να προκαλεί τους θεατές ν’ αναζητήσουν τα όρια της ανθρώπινης ψυχής από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα.

 

Χορογραφία- Διασκευή κειμένου- Σκηνοθεσία:  Βάκα Ελένη

Μήδεια:  Μπουσλέλη Κατερίνα

Ιάσονας: Στεργιοπούλου Μαρίνα

Κορυφαία του Χορού, Τροφός:  Καϊάφα Ματίνα

Χορός: Διαμαντίδη Ελένη, Τζήμα Ευαγγελίνα

Φώτα - Ήχος:  Γεωργακόπουλος Αλέξης

Διάρκεια παράστασης : 20’

 

The myth of the betrayed woman, who decides to take revenge for her unfaithful husband by killing her own children, is an issue that concerns the ancient Greek tragic poets. Taking a look at Euripide's Medea, every spectator achieves to experience every psychological evolutionary degree of the situation that the main character, Medea, crosses to make the horrible act. The authorial art is incomparable. The passion of mortality, the personal conflict, the variance of female psychology and the decision of a premeditated way of revenge are the guidelines of the specified play. The conflicting psychological dispositions and the extreme feelings define the movement. Medea is appeared capable to be likeable, so that the chorus and the audience feel compassionate. However, this turns into opposition and aversion. The interaction between legendary characters and primitive instincts that lead into achievements or madness is an artistic experiment that still touches and challenges the audience to search for their mental limits ever since antiquity until today.

 

Choreography - adaption - direction : Vaka Eleni

Medea : Bousleli Katerina

Iason : Stergiopoulou Marina

Star player of chorus : Kaiafa Matina

Chorus : Diamantidi Eleni, Stergiopoulou Marina

Light and sound handling : Georgakopoulos Alexios

 

Duration 20’

 

 

Σάββατο 8 Οκτωβρίου

Saturday October 8th

 

XRTC / Χορος, Dance Performance

 

Λίγα λόγια...

Το απόσπασμα της  χορογραφίας  που θα παρουσιαστεί αποτελεί ένα τμήμα ενός μεγαλύτερου μελλοντικού έργου της χορογράφου - χορεύτριας Ζωής Παπαδοπούλου. Σαν στόχο έχει να αγγίξει βαθιά τις ανθρώπινες καταπιεστικές  σχέσεις  όταν συνοδεύονται από ΕΞΑΡΤΗΣΗ και να παρουσιάσει τα αποτελέσματα τους στην ψυχοσύνθεση του ατόμου.

Τι συμβαίνει όταν εξαρτόμαστε ό ένας από τον άλλον;

Οι ήρωες φαίνεται πως μαζί δεν κάνουν και χώρια δεν μπορούνε. Βλέπουμε τα συμπτώματα μιας μεγάλης αγάπης και τις άρρωστες ανάγκες δύο πλασμάτων που από τη μία η λογική τους δεν ανέχεται τις συγκρούσεις τους και από την άλλη οι νευρώσεις τους ξεσπούν με μεγάλη τοξικότητα και διαρκή επανάληψη. Οι νευρώσεις τους σχετίζονται με τον χαρακτήρα που έχουν διαμορφώσει μέσα στο περιβάλλον στο οποίο έχουν ζήσει καθώς και  με το γεγονός ότι δεν αποδέχεται ο ένας τον αλλό για αυτό που είναι.

Το σώμα όμως,  δεν ψεύδεται ποτέ και άρα μένει να δράσουν  για να βρουν τελικά τη λύτρωση.

Χορογραφία: Ζωή Παπαδοπούλου

Μουσική:  Δημήτρης Τσούκας Phd

Χορεύουν:  Δήμητρα Μυλωνάκη,  Σοφία Κώτση

Διάρκεια 4’30’’

 

XRTC (Dependence in Greek) is a part of a larger future project of the choreographer – dancer, Zoe Papadopoulou.

The aim of the choreography is to touch in depth the oppressive human relationships especially when they are accompanied by dependence and also to present their effects into the psyche of the person.

What happens when we depend from each other?

The heroes are unhappy together but they can't live separately.

We see signs of a great love but also the sick needs of two creatures that from one side their logic does not tolerate their conflicts and on the other side, their neurosis burst with high toxicity and constant repetition.

Of course everything is linked with their past and with the character they have formed within the environment in which they have lived.

But the body never lies, and thus they need to act to finally find redemption.


Choreography: Zoe Papadopoulou

Original Music: Dimitris Tsoukas Phd

Dancers: Dimitra Milonaki, Sofia Kotsi

 

Duration: 4’30’’

 

A Minor, Video

( video , color , no sound)  

 

« πότε θα ξεσηκωθούμε; » … όταν θα πάψουν και τ’ αγάλματα να μας κοιτάνε    

Χρήστος Κούκης

Διάρκεια 3’30’’

 

“when are we going to revolt?...” when even the statues will stop watching us      Christos Koukis

Duration 3’30’’

 

www.alexandroskaklamanos.com

 

 

ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ ΟΠΩΣ ΛΕΜΕ ΜΑΥΡΟ / Orange as saying BLACK, Video

 

Το videoπορτοκαλί όπως λέμε ΜΑΥΡΟ” σε σκηνοθεσία & μοντάζ της Ελένης Πνευματικού, είναι εμπνευσμένο από την εγκατάσταση του Γιώργου Κατσαρού “Reverse Flow”. Είναι μια προσπάθεια έκφρασης και σχολιασμού εκτροπών της ανθρώπινης κοινωνίας, όπως ο πόλεμος και η βίαιη μετακίνηση πληθυσμών.

Η χρήση του ασπρόμαυρου και του πορτοκαλί του σωσιβίου έχουν συμβολικό χαρακτήρα. Το μαύρο, ως σκοτάδι και αβεβαιότητα, στο video λειτουργεί ως προέκταση της θάλασσας και των ωκεανών προς το άπειρο, ενώ στην εγκατάσταση το σκοτάδι ήταν που περιέβαλλε τη βασική κατασκευή. Το πορτοκαλί, ως έντονο χρώμα, λειτουργεί αντιστικτικά, σαν εργαλείο εντοπισμού, πότε ελπιδοφόρο και πότε μάρτυρας τραγικής κατάληξης…

 

Υποσημείωση:
Τα υλικά είναι πρωτότυπα: το σωσίβιο της εγκατάστασης είναι ένα από τα χιλιάδες σωσίβια από τις ακτές της Μυτιλήνης, τα εικονιζόμενα πρόσωπα πρόσφυγες που πέρασαν από την Ειδομένη τον Νοέμβριο του 2015, ενώ τα βήματα στις πέτρες, ηχογραφήθηκαν πάνω στις σιδηροδρομικές γραμμές της Ειδομένης, δίπλα στα σύνορα με τη Βουλγαρία.

Διάρκεια 2’16’’

 

"Orange as saying BLACK" is a short video directed & edited by Eleni Pnevmatikou, inspired by the installation "Reverse Flow" by George Katsaros. It is an attempt to express and annotate some aberrations of the human society, such as war and the forcible transfer of populations. The use of black & white and the orange lifejacket is symbolic. The black, as darkness and uncertainty, is, in the video, the extension of the sea and oceans to infinity, while the installation was surrounded by darkness. The orange, in counterpoint, being a bright color, is used as a detection tool, sometimes promising and other times as the witness of a tragic ending...

Duration 2’16’’

 

Flex, Χορός / Dance Performance

 

Δυο άνθρωποι ξεκινούν μόνοι ο καθένας στον προσωπικό του χώρο, ώσπου γνωρίζονται και αναπτύσσουν μια σχέση παιχνιδιού. Η συνάντησή τους αυτή μετατρέπεται σε μάχη, χωρίς κάποιον προφανή λόγο. Μια παρεξήγηση που οδηγεί στην διαμάχη και στην λήξη της σχέσης. Η χορογραφία είναι αφιερωμένη σε όλες εκείνες τις σχέσεις που ξεκινάνε και τελειώνουν στο πέρασμα της ζωής μας, που φθείρονται χωρίς προφανή λόγο και που τερματίζονται χωρίς να προσπαθήσουμε και πολύ γι'αυτές.

 

Σκηνοθεσία: Νεφέλη Ντακοζούδη

Χορογραφία: Βίκυ Αγγελίδου, Δέσποινα Κιουμουρτζίδη

Κοστούμια: Σόνια Κεχαγιά, Αντιγόνη Τσόλη

Μουσική , Μιξάζ: Βίκυ Αγγελίδου

Φωτισμοί: Νεφέλη Ντακοζούδη

Φωτογραφίες: Νεφέλη Ντακοζούδη

Ερμηνεύουν: Βίκυ Αγγελίδου, Δέσποινα Κιουμουρτζίδη

Παραγωγή: Νεφέλη Ντακοζούδη, Βίκυ Αγγελίδου, Δέσποινα Κιουμουρτζίδη

Διάρκεια 16’26’’

 

 

Two individuals. Each in his own personal space. They meet at random and develop a relationship. Their newfound joy drags them out of their cocoons but slowly escalates to a fight, for no apparent reason. A chance misunderstanding leads to conflict and finally to the end of the relationship.

 

Direction/Light Design: Nefeli Dakozoudi

Choreography/Performing: Vicky Angelidou, Debbie Kioumourtzidi

Set/Costume Design: Sonia Kehagia, Antigoni Tsoli

 

Duration 16’26’’

 

RUPTURE Περσεφόνη, Χορός

RUPTURE Persephone, Dance Performance

 

Το RUPTURE Περσεφόνη είναι μια σόλο παράσταση που κινείται στα όρια σωματικού θεάτρου και χορού. Ερευνά το θέμα της διάσπασης της ύπαρξης, το μοίρασμα ανάμεσα σε δυο τόπους, την εκούσια ή αναγκαστική εξορία και τους φραγμούς που θέτουμε εμείς οι ίδιοι στην πορεία μας.  Αν η Τέχνη υμνεί το σημείο τομής του ανθρώπινου και χθόνιου με το άγνωστο, το υπέρτατο και το υποχθόνιο, πώς δύναται ο άνθρωπος να ισορροπήσει πάνω από τέτοιες αβύσσους; Η Περσεφόνη, η θηλυκή τούτη ύπαρξη, στέκει αιώνια ανάμεσα σ’ αυτούς τους κόσμους. Μετακινείται ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, ακροβατεί ελεύθερα μέσα σε αυτή τη διαίρεση προσπαθώντας να ισορροπήσει στις δύο αυτές πολικότητες. Ταγμένη να καταδύεται και να ανέρχεται.  RUPTURE περσεφόνη. Μια περιήγηση στις αντανακλάσεις του ανθρώπινου τοπίου.

Το έργο έχει παρουσιαστεί στα ακόλουθα φεστιβάλ: Ackerstadt Palast/ Βερολίνο, Ramallah Contemporary Dance Festival/ Παλαιστίνη, Solo Dance Festival Gdansk/ Πολωνία, 5th Bonner International Solo Festival/ Βόννη, Dance Fest Ακροποδητί/ Σύρος, Tatavla Sahne/ Κωνσταντινούπολη, Baumstrasse, Αθήνα, Tjarnabio, Reykjavik Iceland, No_body festival  Κύπρος.

 

Σύλληψη - χορογραφία - ερμηνεία Αθανασία Κανελλοπούλου

Πρωτότυπη μουσική σύνθεση Mario Sammut

Φωτισμοί / Τεχνική Υποστήριξη Αλέξανδρος Σεϊταρίδης

Φωτογραφίες Χρυσάνθη Σιέμπου, Γιάννης Χατζηαντωνίου

 

Διάρκεια 35’-40’

 

‘’RUPTURE persephone’’ is a physical theatre solo work , which deals  with issues such as the separation and the division of an existence, the pain of personal or forced exile, societal oppression and restrictions.  Its symbol of movement between two worlds, between Heaven and Earth, between the living and the dead, a shift between light and darkness.  Where is the bond between the reminiscence and the unforeseen unsettled future? Maybe a place that lies between the “underworld” and what we perceive as “real world”.  An agonizing, asphyxiating cry in a toxic land, revealing a labyrinth of choices inside the landscape of a human.

 

My personal development as an artist and individual has been affected by the evolution of ideas about female identity and in general the female figure through the past decades. For the last eight  years I have been developing works which examine a wide range of issues such as individuality, duality, oppression, ambivalence and the restrictions of the female in our social –political framework.

 

Concept, choreography, performance: Athanasia Kanellopoulou

Music Composition: Mario Sammut

 

A Co-production with Ramallah Contemporary Dance Festival 2015, Palestine.

The piece has been performed:  Ackerstadt Palast Berlin, Ramallah Contemporary Dance Festival, Festival of Greek Choreographers Athens, Solo Dance Festival Gdansk Poland,  5th Solo Tanz FestivalDance Fest Akropoditi Syros, Tatavla Sahne Istanbul,  Baumstrasse Athens, Tjarnabio Reykavik Iceland, No_body Festival 2016, Cyprus.

 

Duration: 35’- 40’

 

http://athanasiakanellopoulou.blogspot.gr/

 

 

Διάλειμμα - Intermission  10’

 

óMNIRA , Χορός / Dance Performance

Θα μπορούσα να βολευτώ στον ίσκιο μιας γωνιάς με σταυρωμένα τα χέρια γύρω στα σταυρωμένα γόνατα σα μνησίκακη, μεμψίμοιρη ή αμέτοχη αράχνη που πλέκει μόνο με το σάλιο της τα δίκτυα της;”Γ. Ρίτσος

 

óMNIRA σημαίνει απελευθέρωση. Με αφετηρία το έργο Αποχαιρετισμός του Γιάννη Ρίτσου χτίζεται μια χορογραφία σύγχρονου χορού βασισμένη σε μία κινητική αλφάβητο που εμπνέεται κυρίως από τον αφρο-βραζιλιάνικο χορό.

Το έργο εμπνέεται από το μονόλογο του Γιάννη Ρίτσου Αποχαιρετισμός που γράφτηκε το Μάρτη του 1957, όταν ο ηρωικός θάνατος του κύπριου αγωνιστή Γρηγόρη Αυξεντίου συγκλόνισε όλους τους ανθρώπους με δημοκρατικά ιδεώδη. Σε αυτόν τον υποθετικό μονόλογο, ο ποιητής αφουγκράζεται το στοχασμό και την εσωτερική πάλη του Γρηγόρη Αυξεντίου, μέσα στο κρησφυγετό του, το σπήλαιο της Μονής Μαχαιρά στην Κύπρο. Ο κύπριος αγωνιστής κατακτά την αυτογνωσία και επιλέγει την αυτοθυσία, υπερβαίνοντας την ανθρώπινη ανάγκη για επιβίωση.

Το έργο óMNIRA εμπνέεται από τον αφρο-βραζιλιάνικο χορό και βασίζεται στη σωματική, συναισθηματική απελευθέρωση και στην πηγαία δύναμη που χαρακτηρίζει αυτό το είδος.

 

Οι θεατές καλούνται να συντονιστούν με τον παλμό των ερμηνευτών και να ανακαλύψουν τον τρόπο με τον οποίο ένας κοινός παλμός διέπει την καθημερινότητα μας και μπορεί να γίνει ο κινητήριος μοχλός για την αλλαγή.

Χορογραφία: Στέλλα Σπύρου, Ερμηνεία-Συνδημιουργία υλικού: Μαριάννα Βαρβιάνη, Χριστιάνα Κοσιάρη, Κωνσταντίνα Μπάρκουλη, Μαρία Πασχαλίδου, Μαργαρίτα Τρίκκα, Μουσική: The Bitzpan, Ενδυματολογική επιμέλεια: Νατάσσα Δημητρίου, Σχεδιασμός φωτισμού: Νίκος Βλασσόπουλος

Διάρκεια: 30’

“Could I rest in a corner in the shade, my arms around my crossed legs, like a vengeful, self-loathing, detached spider; weaving webs with its saliva?”

Yannis Ritsos

 

 

On Tuesday, March 5th, 1957, in Athens, all newspapers were filled with articles referring to the following unbelievable news:

 

Grigoris Afxentiou was killed yesterday after fighting heroically by himself, for ten whole hours, against

strong British forces in the Troodos region, in a cave near the monastery Machairas in Cyprus {...}  It is said that a shepherd gave the information to the British soldiers  that Afxentiou was hiding in a cave, among bushes .  Afxentiou, found himself suddenly surrounded by the British forces who comanded him to surrender {...} But all they received was the proud response "Molon Lave".

{...}

As the battle thus continued for 10 hours, the British forces used among others, lacrymatory bombs.

As they were facing the unique courage of Afxentiou and after using all types of weapons, the British soldiers threw into the cave petrol bombs. Huge flames covered the cave and enshrouded the  body of the heroic patriot.

The battle came to an end at 2:00 at night. His body was found charred.

Afxentiou was 29 years old.

 

The piece is inspired by Ritsos'  monologue of "Farewell" which was written in March 1957, when the heroic death of the Cypriot rebel Afxentiou, came as a shock for all people who supported democratic ideals.

In this monologue the poet unfolds and reflects the inner struggle of Afxentiou in its den.

The Cypriot revolutionist, envisioning a better world, is choosing to self-sacrifice, same time overcoming the human need for survival.

 

This contemporary dance projects' vocabulary is based on Afro-Brazilian dance and the emotional liberation that describes it. Audience is invited to absorb the pulse of the performers in order to discover how a common pulse rules our daily lives, and how this pulse can grow into a driving force for us towards transgression.

The project explores how fear, self-doubt, anger have led us to social and psychological remissness and have made us slaves of our own selves.

Will we be able to stand up to a condition we endure? How do we understand the meaning of freedom? How has history contributed in our present?

Could all this heritage we carry from our ancestors become our driving force for change?

 

In Yorubá African dialect, "Ómnira" means liberation.

In "Farewell" Yiannis Ritsos describes with his own unique way the internal struggle of our hero within a process towards self-awareness. Through the conquest of himself, one may become Free.

Prison for Afxentiou were the physical boundaries of a cave. Nevertheless his free spirit would never be enslaved even inside that cave.

Which is our prison? What is the transgression we believe we can do, and which is the one we are truly able to do?

 

Choreography: Stella Spyrou // Performers, Co-creation: Marianna Varviani, Maria Paschalidou, Konstantina Barkouli, Margarita Trikka, Christiana Kosiari // Music: The Bitzpan // Lighting Design: Nikos Vlasopoulos //Costume design: Natasa Dimitriou

 

Duration: 30’

 

"XXXY" – Aniline Dancetheatre, Χορός / Dance Performance

Ντουέτο σύγχρονου χορού

Διάρκεια 20’

 

Η παράσταση είναι εμπνευσμένη από τα χρωμοσώματα xx και xy, που διαφοροποιούν και καθορίζουν το φύλο. Οι εικόνες και η κίνηση δομούνται πάνω στις διαφορετικές εκφάνσεις τους, τη δυαδικότητα που δημιουργούν στον κόσμο όπως τον ξέρουμε, αλλά και στο ανθρώπινο σώμα. 

Δύο άνθρωποι, δύο σώματα. Ένας άντρας και μία γυναίκα. Ένας χορός. Γεννιούνται, κινούνται, αλληλεπιδρούν. Όμοια και διαφορετικά ταυτόχρονα. Συναντιούνται, μπαίνουν το ένα στο χώρο του άλλου. Χορεύουν. Οι πρώτες αναγνωριστικές κινήσεις και οι πιθανότητες της επαφής τους.

Ιδέα/χορογραφία/εκτέλεση: Αλέξανδρος Γκουντινάκης, Νατάσσα Αραμπατζή 

Φώτα: Αλεξία Μουρτίδου 

Πρωτότυπη μουσική: Myles Therron (Στέλιος Φραγγόπουλος), Φένια Σκλάβου (μουσική club)

Ρούχα: Ελένη Χασιώτη  

Φωτογραφίες: Ελευθερία Καλπενίδου

 

Contemporary dance duet

 

The performance is inspired by the "xx" and "xy" chromosomes that define the gender. The choreography and the pictures are structured on the similarities and differences this duality creates, physically and in society, in the world as we know it.

We use contemporary dance forms and contact partnering with some physical theatre elements, experimenting on the relation of the two bodies in motion or in serenity, with or without sound, in touch or in struggle.

Two people, two bodies. One male, one female. One dance. Born, in motion, they react. So similar as different in the same time. They dance. First they meet, then they discover each other. Sometimes they cooperate and sometimes they crash. Which of the similarities and the differences are genetic and which are socially driven? What is the result of this duality?

 

Duration: 20’

 

Choreography/performing: Natassa Arabatzi, Alexandros Gkoudinakis

Light engineering: Alexia Mourtidou

Music: Myles Therron (club music track: Fenia Sklavou)

Costumes: Eleni Hasioti

Video: George Manos

Photos: Eleftheria Kalpenidou

 

 

Κυριακή 9 Οκτωβρίου

Sunday October 9th

 

MiCROCOSM, Video

 

Ταινία μικρού μήκους / έγχρωμη , με ήχο

Short film/colored with sound duration 12'20''

 

διάρκεια 12'20''

 

Η μικρού μήκους ταινία MiCROCOSM είναι μία διαδρομή ανάμεσα στη μοναξιά και την αλληλεγγύη. Είναι μια ιστορία που αρθρώνεται μέσα από τρεις διαφορετικές χωρικές και χρονικές πραγματικότητες. Ο περίπατος ενός ανθρώπου σε μία εντελώς άδεια πόλη πυροδοτεί την πρόταση της συνάντησης ως πρωταρχικό κοινωνικό και πολιτικό βήμα.

 

The short film MiCROCOSM is a walkabout between solitude and solidarity. It is a story articulated through three different spatial and time realities. The walk of a man in a completely empty city triggers the proposal of meeting as the primary social and political step.

Duration 12’20’’

 

Alexandros Kaklamanos

www.alexandroskaklamanos.com

 

 

About Love, Life and Creativity, Video

 

Love, Life and Creativity. 3 έννοιες, 3 σεκάνς. Πώς θα μπορούσε η κινηματογραφική γλώσσα να γίνει ένα λεξικό, ένα λεξικό που θα μεταφέρει έννοιες με τρόπο προσωπικό που παράλληλα θα ανοίγει μια συζήτηση με τον θεατή; Σε έναν κόσμο που η έκφραση περιορίζεται από ιδέες, θρησκείες, δόγματα, καθεστώτα, πεποιθήσεις, πώς θα μπορούσε ο κινηματογράφος να ανοίξει διάλογο πάνω σε πανανθρώπινες έννοιες μέσα από τη δύναμη της εικόνας; Γιατί τελικά, η ελευθερία του λόγου είναι πραγματική ελευθερία όταν μπαίνει σε έναν ισότιμο διάλογο. Σε αυτή τη σύντομη μικρού μήκους βλέπουμε πιθανές ερμηνείες της «αγάπης», της «ζωής» και της «δημιουργικότητας». Οι έννοιες χιλιάδες, ποιος θέλει να φτιάξουμε ένα λεξικό;

 

B&W, reversal 16mm

Ιδέα, σκηνοθεσία: Χριστίνα Χριστοφή
Κάμερα: Γεράσιμος Ρήγας
Παίζουν:
Rui Tomas, Χριστίνα Χριστοφή
Βοηθός σκηνοθέτη:
Cynthia Berent

Διάρκεια: 2,36’’

 

Love, Life and Creativity. 3 notions, 3 sequences. How could the cinema language create a lexicon, a lexicon where you could look up for notions conveyed in a personal way while they are opening a discussion with the viewer? In a world where expression is restricted because of religion, beliefs, dogma, regimes, stereotypes and certainties, how could cinema through the power of the image, initiate a dialogue over notions that are shared from the whole of humanity? Perhaps, freedom of expression becomes real and meaningful only in a context of an exchange and sincere dialogue. In this short film we see possible visual meanings of “Love”, “Life” and “Creativity”. The words and the notions are thousands… Who wants to join in creating a human, visual vocabulary?

 

B&W, reversal 16mm

Film crew
Idea/Film Director: Christina Christofi
Camera: Gerasimos Rigas
Actors: Rui Tomas, Christina Christofi
Director’s Assistance: Cynthia Berent

Duration: 2,36’’

 

Βινιέτα, VIGNETTES / Χορός, Dance Performance

 

Μερικές φορές θα ήθελαν όλα να διαρκούν, τίποτα να μη μετακινείται.

Δεν θα τους έμενε τότε παρά να αφεθούν. Η ζωή τους θα τους νανούριζε. θα κυλούσε με τους μήνες, με τα χρόνια, χωρίς ν' αλλάζει σχεδόν, χωρίς ποτέ να τους περιορίζει. Δεν θα ήταν παρά μια αρμονική διαδοχή ημερών και νυχτών, μια σχεδόν ανεπαίσθητη μετατόπιση, η ακατάπαυστη επανάληψη των ίδιων θεμάτων, μια συνεχής ευτυχία, μια γεύση που διαρκεί, που καμιά αναστάτωση, κανένα τραγικό γεγονός, καμιά αιφνίδια αλλαγή δεν θα αμφισβητούσε.

Άλλες φορές δεν άντεχαν άλλο. Ήθελαν ν' αγωνιστούν και να νικήσουν. Ήθελαν να παλέψουν, να κατακτήσουν την ευτυχία τους.

 

Georges Perec, "ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ" 

 

Κείμενο: απόσπασμα από το βιβλίο ‘Τα πράγματα’ του George Perec

Μουσική Επιμέλεια: Aris Kokou

Κίνηση/Σύλληψη χορογραφίας: Χρύσα Καρυοφύλλη, Ιόλη Βουνάτσα.

Φωτογραφίες: Αντώνης Γιαμούρης

Διάρκεια: 5’

 

 "Sometimes they would like everything to last, nothing to move. Then they could do nothing else but to let loose. Their life would lull them. It would flow with the months, the years, almost unalterable, never restricting them. It would be nothing but a harmonious succession of days and nights, an almost imperceptible shift, the unceasing repetition of the same topics, a continuous happiness, a flavor that lasts, that no upheaval, no tragic event, no sudden change would put in doubt.                                                    

Other times they could take no more. They wanted to fight and to win. They wanted to strive, to conquer their happiness".

 

Georges Perec, “Things” 

 

Choreography/ Dancing: Ioli Vounatsa, Chrysa Karyofylli.

Music: Aris Kokou

Photography: Antonis Giamouris

Duration: 5’

 

Χτύποι στο βάθος, Χορός / Depth pulses, Dance Performance

Κάθε μέρα αντιμετωπίζουμε μικρούς και μεγάλους θανάτους. Κάθε μέρα παλεύουμε με τους προσωπικούς μας δαίμονες και κάθε μέρα τους κερδίζουμε και συνεχίζουμε. Κάθε μέρα, όταν κάτι πεθαίνει, την ίδια στιγμή θέτουμε τα νέα όρια της ύπαρξής μας και συνεχίζουμε, κουβαλώντας μέσα μας αυτό που έφυγε μαζί με όλα όσα ακόμα μας περιτριγυρίζουν και μας προσδιορίζουν.

Κάθε θάνατος, μικρός και μεγάλος, δεν είναι μόνο η απέραντη θλίψη της απώλειας αλλά και η ανάγκη να συνεχίσουμε για να μην ξεχαστεί αυτό που οριστικά δεν έχουμε πια μαζί μας. Και κάθε ζωή που συνεχίζει να υπάρχει, με απόλυτη συνείδηση της θνητότητας και του εφήμερου, παλεύοντας να νικήσει την απώλεια και να σταθεί στα πόδια της παρέα με τη μνήμη και με όπλο τα όσα πρόκειται να συμβούν, είναι αυτή που κέρδισε το εφήμερο. Είναι ακριβώς αυτή που πάντρεψε το τραγικό με τη χαρά, είναι αυτή που νίκησε το δαίμονα της απόλυτης και βασανιστικής θνητότητας.

“Everyday we deal with small and big deaths. Everyday we struggle against our personal demons and everyday we win and we continue. Every death, either a small or a big one, consists of the immense suffering for the loss but in the same time of the need to continue our lives in order to maintain what we don’t have with us anymore. Every life that still exists, under the ultimate consciousness of the mortality and the ephemeral, fighting in order to win against the loss and to stand still accompanied by the memories and the unknown things that are going to happen, is the life that defeated the ephemeral. This is the life that married the tragic and the joy, it is the one that defeated the demon of the ultimate and tormenting mortality.”

 

In this performance, the initial idea came up as I was making a research on how our tradition is something we carry with us in different aspects of our “modern” lives. During that research, I gathered information on the story of “mechanikos”, having its roots in Kalymnos island, in Greece. This story talks about the Kalymnos divers, who often suffer from “the diver’s disease”, whose result is the loss of neuro- coordination. This loss is described as “samba”, because of the effect it has on the daily movement of the people who have it. In Kalymnos, they have a dance about these samba- divers and they dance it ritually, as it has become, during the years, their celebration against death and their hymn on survival despite this effect on divers’ daily motion.

After gathering all this information, I decided to study on the rhythm of this dance and also to the traditional dance “baidouska”- also connected with stories similar to the one of “mechanikos” - and to discover how we can take that kind of traditional material to translate it in our daily movement. We ended up, after also studying other sources, embodying all the movements and creating our personal story on how we deal with loss nowadays and how we continue even if we lose significant parts of our lives.

 

Χορογραφία: Κατερίνα Φώτη

Χορεύουν: Μαρία Πασχαλίδου, Κατερίνα Φώτη

Πρωτότυπη Μουσική : Βαγγέλης Σαρρηγιάννης, πάνω σε παραδοσιακή μουσική του χορού του μηχανικού, όπως χορεύεται και ακούγεται στην Κάλυμνο

Σχεδιασμός φώτων: Νίκος Βλασόπουλος

Επιμέλεια ρούχων : Βασιλική Σύρμα

Διάρκεια : 17’

Choreography: Katerina Foti

Performers: Maria Paschalidou, Katerina Foti

Original music composition: Vs Srg Light Design: Nikos Vlasopoulos

Costume design: Vasiliki Syrma

 

 

Maybe because by tomorrow I won’t remember how I felt today – 

YELP danceco, Χορός / Dance Performance

 

Δεν μπορούν να κάνουν τίποτα, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα; Νόμιζα οτι κάποια στιγμή όλα θα λυθούν. Δεν το νομίζω πια. Ναι, οχι, τίποτα- ισως αύριο δεν θα θυμάμαι πως αισθάνομαι σήμερα.


Χορογαφία- Μαριέλα Νέστορα
Συνεργασία- Μαρία Ξανθοπουλίδου
Κοστούμια- Μαρία Παπαδοπούλου
Βίντεο- Αλέξανδρος Κακλαμάνος
Μουσική-
Ludwig van Beethoven, κ.α.

Βοηθός Χορογράφου- Κατερίνα Πυρινή

Χορεύουν-
Άννα Απέργη, Κατερίνα Γεβετζή, Κατερίνα Δρακοπούλου, Μήδεια Καστάνου, Εύα Παπαδοπούλου, Κατερίνα Πυρινή.


Το έργο αναφέρεται στην επιλεκτική (Ευρωπαϊκή) αμνησία. Ξεχνάμε ατομικά και συλλογικά. Ενίοτε βυθιζόμαστε με ανακούφιση στη συλλογική λήθη. Ενίοτε υιοθετούμε τη στάση ή την αυταπάτη ότι αύριο ίσως τα προβλήματα ξεχαστούν ή ίσως περάσουν από μόνα τους.
H Ευρώπη είναι μια ήπειρος αλλά είναι και μια ιδέα. H Ευρώπη θέλει να ξέρει που ξεκινάει και που τελειώνει, τι είναι μέσα και τι είναι έξω. Εν τέλη, τι επιλέγεται προς αποκλεισμό και τι προς συγχώνευση; 

Ευρώπη, θέλω να κρίνεις, να αμφισβητήσεις  και να διαβάσεις ξανά- αυτά που έχεις ήδη υπογράψει. Και θέλω να γράψεις 100 φορές : απολύτως πανέμορφη, απολύτως πανέμορφη, απολύτως πανέμορφη και πολυπολιτισμική.

They can’t do nothing, we can’t do nothing, I used to think that everything could be resolved. I don’t think so anymore. Yes, no, nothing, maybe tomorrow I won’t remember how I felt today.


Choreography- Mariela Nestora

Collaboration- Mary Xanthopoulidou

Costumes- Maria Papadopoulou

Video- Alexandros Kaklamanos

Music –Ludwig van Beethoven.

Assistant choreographer- Katerina Pirini

 

Performers-

Anna Apergi, Katerina Gevetzi, Katerina Drakopoulou, Medea Kastanou, Eva Papadopoulou, Katerina Pirini.


“Maybe by tomorrow I won’t remember how I felt today” is inspired by Europe’s selective amnesia. We seem to forget individually and collectively, we seem to sink into a comfortable lethe, adopting the position (or illusion) that maybe tomorrow the problems will have been forgotten, or even that they will go away by themselves. Europe is a continent but it is also an idea. Europe wants to know where it begins and where it ends, what is in and what is out, what is to be segregated and what is to be incorporated?

 

http://www.yelpdanceco.gr

 



www.ietm.org
www.kartproductions.gr

 

Οκτώβριος 2016 – Μάιος 2017 

Οι μαθητές γνωρίζουν τη σύγχρονη τέχνη από πρώτο χέρι

Τι σχέση έχει ένας αρχαίος αμφορέας με ένα κόμικ; 

Μπορούν οι ερυθρόμορφες φιγούρες να εμπνεύσουν μια χορογραφία;

 

Η Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση συνεχίζει να «πηγαίνει σχολείο» με το πρόγραμμα βιωματικής μάθησης Σύγχρονη Τέχνη: Πρώτα Ζεις… μετά κατανοείς, όπου η σύγχρονη τέχνη γίνεται συγχρόνως το μέσο και ο στόχος. Ομάδα εξειδικευμένων καλλιτεχνών-παιδαγωγών πραγματοποιεί συνολικά 12 δωρεάν συναντήσεις με το κάθε σχολείο που θα επιλεγεί σε διάφορους χώρους: μέσα στη Στέγη,  σε πολιτιστικούς και αρχαιολογικούς χώρους• και, τέλος, μέσα στην τάξη. Μια ταινία, ένας πίνακας, μια συναυλία, μια θεατρική παράσταση, μια πρόβα χορού, ένας αρχαιολογικός χώρος, ένα μουσείο• όλα αυτά αποτελούν παραδείγματα ερεθισμάτων που επεξεργαζόμαστε μέσα από τα εργαστήρια που ωθούν τα παιδιά να προβληματιστούν, να συζητήσουν και να δημιουργήσουν. πάνω στις «εμπειρίες» που βίωσαν.

Το ταξίδι των σχολείων στη σύγχρονη τέχνη ξεκίνησε πριν από τέσσερα χρόνια και συνεχίζεται. Μαθητές από την Πλατεία Βάθη, τα Πατήσια, τις Αχαρνές, τον Κολωνό, το Πέραμα, την Κοκκινιά, τη Νίκαια, τα Εξάρχεια, το Νέο Κόσμο και την Πετρούπολη γνώρισαν τη σύγχρονη τέχνη και εκφράστηκαν μέσα από αυτήν, χάρη στο πρόγραμμα «Σύγχρονη Τέχνη: Πρώτα ζεις... μετά κατανοείς!». Το πρόγραμμα αυτό της Στέγης πραγματοποιείται φέτος για πέμπτη χρονιά σε σχολεία της Αττικής, έχοντας ένα και μοναδικό στόχο: να δοθεί σε περισσότερους μαθητές η ευκαιρία να έρθουν σε επαφή με τη σύγχρονη τέχνη ως θεατές και ως δημιουργοί.

Οι μαθητές καλούνται να εκφραστούν ενώ ταυτόχρονα, οι εκπαιδευτικοί έρχονται σε επαφή με διαφορετικές εκπαιδευτικές πρακτικές, μέσω της τέχνης, ώστε να συνεχίσουν οι ίδιοι αντίστοιχα προγράμματα στην τάξη. 

Η Στέγη ανοίγει την πόρτα σε σχολεία που θέλουν να διευρύνουν τον τρόπο ανάγνωσης της τέχνης και του πολιτισμού σήμερα. Δίνει τη δυνατότητα στα παιδιά να εξερευνήσουν το χώρο της τέχνης με μια άλλη ματιά, διαφορετική από αυτή που έχουν αποκτήσει ως τώρα. Η Στέγη «πάει» σχολείο και με το πρόγραμμα βιωματικής προσέγγισης της σύγχρονης τέχνης δεν αντικαθιστά, παρά συμπληρώνει την εμπειρία που αποκτούν τα παιδιά μέσα στο σχολείο. Η εφαρμογή του προγράμματος στηρίζεται από τη μια στις παραστάσεις και τις επισκέψεις των διαφόρων χώρων πολιτισμού και τις θεματικές που αυτές ορίζουν, από την άλλη στη δυναμική της ομάδας των παιδιών που συμμετέχουν στο πρόγραμμα.

Το πρόγραμμα δεν αποσκοπεί να «διδάξει» θέατρο, μουσική, χορό ή εικαστικά. Μέσα από προσωπικά βιώματα, οι μαθητές αποκτούν την αυτοπεποίθηση και τα εργαλεία για να ερμηνεύουν τα έργα τέχνης με το δικό τους τρόπο και, βέβαια, για να δημιουργούν οι ίδιοι τέχνη, κάτι που αποτυπώνεται στην παρουσίαση των έργων τους, την οποία πραγματοποιούν όλα μαζί τα σχολεία στο τέλος του προγράμματος. 

Συντελεστές:

Τζένη Αργυρίου: χορογράφος

Ανδρέας Κασάπης: εικαστικός

Μυρτώ Τίκωφ: μουσικός

Άρτεμις Μάνου: σκηνοθέτης

Το πρόγραμμα απευθύνεται σε μαθητές Ε΄ και ΣΤ΄ Δημοτικού (επιθυμητός αριθμός: 25 μαθητές ανά σχολείο)

Κόστος συμμετοχής: Δωρεάν

(συμπεριλαμβάνονται τα έξοδα για υλικά, μεταφορά και εισιτήρια)

Ημερομηνίες

Οκτώβριος 2016 - Μάιος 2017

Όλες οι δράσεις πραγματοποιούνται τις καθημερινές, μεταξύ 9:30 και 13:30.

Ο μέσος όρος διάρκειας κάθε δράσης είναι 3 ώρες.

Διαδικασία αίτησης και επιλογής

Υποβολή αίτησης συμμετοχής στο Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. μέχρι τις 6 Οκτωβρίου 2016.

Οι απαντήσεις θα δοθούν μέχρι τις 13 Οκτωβρίου 2016.

Περισσότερες πληροφορίες 

213 017 8002

 

 

 

Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας

Φεστιβάλ χορού & video art 

στο πλαίσιο της Διεθνούς Καμπάνιας 

“Freedom of Expression” του ΙΕΤΜ

 

 Πέμπτη 6 Οκτωβρίου έως Κυριακή 9 Οκτωβρίου 2016

Στο πλαίσιο της Διεθνούς Καμπάνιας για την Ελευθερία της Έκφρασης “Freedom of Expression” του ΙΕΤΜ και της συνάντησης που θα γίνει στη Βηρυτό (IETM Satellite in Beirut) 6 - 9 Οκτωβρίου 2016, η εταιρεία KART Productions και η σκηνοθέτης Μαρία Ξανθοπουλίδου διοργανώνουν παράλληλο φεστιβάλ με τη συμμετοχή χορογράφων και video artists με θέμα “Freedom of Expression.

 

Στο Φεστιβάλ συμμετέχουν:

 

Video art

«Video Dance SKOURIES» {6/10}

«Virtual Conversations» Ελένη Μυλωνά {6/10}

«22 stops»  Κατερίνα Δρακοπούλου - Ιουλία Λαδογιάννη {6/10}

«Metalmark»  Μαριάννα Καβαλλιεράτου {7/10}

«A Minor» Αλέξανδρος Κακλαμάνος {8/10}

«Πορτοκαλί όπως λέμε μαύρο»  Ελένη Πνευματικού {8/10}

«Microcosm» Αλέξανδρος Κακλαμάνος {9/10}

«About Love, Life and Creativity» Χριστίνα Χριστοφή {9/10}

 

Χορός

«Mess Age» Μυρτώ Δελημιχάλη {6/10}

«One is almost Never» Ελπίδα Ορφανίδου  {6/10}

«ΚΡΑΝΑΗ»Ομάδα Ohana- Νικολέττα Σοφία {7/10}

«Vetans Verbum» Ομάδα AleaJactaEst- Βασίλης Σκαρμούτσος {7/10}

«Μήδεια» Ομάδα Animotus-Ελένη Βάκα {7/10}

«XRTC» Ζωή Παπαδοπούλου {8/10}

«Flex» Βίκυ Αγγελίδου, Νεφέλη Ντακοζούδη{8/10}

«RUPTURE Περσεφόνη» Αθανασία Κανελλοπούλου {8/10}

«óMNIRA» Στέλλα Σπύρου {8/10}

«Βινιέτα» Χρύσα Καρυοφύλλη-Ιόλη Βουνάτσα {9/10}

«Χτύποι στο βάθος» Κατερίνα Φώτη {9/10}

«Maybe because by tommorow I won’t remember how I fell today» Yelp Danceco 

Μαριέλα Νέστορα {9/10}

«XXXY» Ομάδα Aniline Dancetheatre {8/10}

 

Αναλυτικά το πρόγραμμα στη σελίδα της Kart Productions στο Facebook

 

Tι είναι το ΙΕΤΜ

Το IETM είναι ένα δίκτυο με πάνω από 500 πολιτιστικούς οργανισμούς και μεμονωμένους καλλιτέχνες,  που ασχολούνται με τις σύγχρονες παραστατικές τέχνες σε όλο τον κόσμο: Θέατρο, χορό, τσίρκο, διεπιστημονικές μορφές ζωντανής τέχνης, new media. Στα μέλη του περιλαμβάνονται φεστιβάλ, εταιρείες, παραγωγοί, θέατρα, ερευνητικά κέντρα, πανεπιστήμια και θεσμικά όργανα. Το IETM πραγματοποιεί δύο συνεδριάσεις της ολομέλειας ετησίως σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις και μικρότερες συσκέψεις σε όλο τον κόσμο. 

Κάλεσμα του ΙΕΤΜ για συμμετοχή στο “Freedom of Expression”

“Δυστυχώς, το δικαίωμα των καλλιτεχνών να εκφράζονται ελεύθερα, παραβιάζεται σε ολόκληρο τον κόσμο - από κράτη, θρησκευτικά κινήματα, ομάδες πίεσης, τα Μέσα ενημέρωσης, εταιρείες, οικογένειες, ακόμη και από τους ίδιους τους καλλιτέχνες. Η λογοκρισία παίρνει διάφορες μορφές: Κυρώσεις, περιορισμούς, συμπεριλαμβανομένης της αυτο-λογοκρισίας, υπό το φόβο της απώλειας κάποιας οικονομικής στήριξης ή σε μια προσπάθεια να ισορροπήσει κανείς ανάμεσα στο σεβασμό και την πρόκληση απέναντι σε πολιτικές, κοινωνικές και θρησκευτικές ευαισθησίες. Καθώς η ελευθερία της έκφρασης είναι απαραίτητη στην τέχνη, σας καλούμε να πάρετε μέρος σε αυτή την εκστρατεία με στόχο τη διατήρηση του ρόλου της τέχνης ως ενός αποκαλυπτικού καθρέφτη για την κοινωνία σε όλο τον κόσμο”.

Πάντοτε και ανεξάρτητα από τις συνθήκες, η τέχνη θα βρίσκει χώρο για να υπάρχει. Οι δημιουργοί οφείλουν να είναι παραγωγικοί και να στέκονται με σθένος απέναντι σε ό,τι περιορίζει την ελευθερία  του να εκφράζονται μέσα από την τέχνη τους. Αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι ότι η ελευθερία της έκφρασης και η ελευθερία του λόγου δεν είναι τόσο σημαντικά αν δεν υπάρχει η δυνατότητα να ακουστούν. Η ελευθερία να μπορείς να ακούσεις είναι τόσο σημαντική όσο και η ελευθερία να μιλήσεις.

 

Τα έσοδα του φεστιβάλ θα διατεθούν στη μη κυβερνητική οργάνωση Reporters without Borders (αφού καλυφθούν τα έξοδα της οργάνωσης).

Παραγωγή: Kart Productions

 

INFO:

Θέατρο της οδού Κεφαλληνίας/ Β’ Σκηνή

Κεφαλληνίας 16-18 Κυψέλη

Πληροφορίες – κρατήσεις : 210 8838727

Ημέρες και ώρες:

Πέμπτη 6/10 έως Κυριακή 9/10, από τις 20.00 

Τιμές Εισιτηρίων: 

Ημερήσιο εισιτήριο: 8 ευρώ

Φοιτητικό,  ΑΜΕΑ, Ανέργων, ατέλειες: 5 ευρώ

Για όποιον θέλει να παρακολουθήσει τη 2η  ή 3η ή 4η  μέρα, εφόσον έχει αγοράσει  ημερήσιο εισιτήριο των 8 ευρώ για προηγούμενη μέρα: 5 ευρώ

Προπώληση: 

viva.gr, 11876, Media Markt, Public, SevenSpots, Βιβλιοπωλεία «Ευριπίδης»

 

Ο ΝΤΕΛΙΚΑΝΗΣ του Μανώλη Σκουλούδη

ΩΔΕΙΟ ΗΡΩΔΟΥ ΑΤΤΙΚΟΥ 9 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2016 8:00 μ.μ.

Για πρώτη φορά στο Ηρώδειο, μια μουσικοχορευτική παράσταση με 26 ηθοποιούς, 30 χορευτές και 15 μουσικούς επί σκηνής, μας μεταφέρει στην Κρήτη του '50, για να παρακολουθήσουμε την απότομη ενηλικίωση ενός παιδιού στο στενό κοινωνικό περιβάλλον της Κρήτης. Μέσα από κωμικά και δραματικά επεισόδια ακολουθούμε τα βήματα του Ντελικανή, ως την ανέλιξη του σε σύμβολο της αιώνιας νεότητας!

 

Το έργο

Πρόκειται για ένα υπερθέαμα με την παραδοσιακή μουσική πανδαισία της Κρήτης, αλλά και με κομμάτια από την παλιά πολυβραβευμένη ταινία του Ελληνικού κινηματογράφου σε μουσική του Μανώλη Σκουλούδη. Μια ταινία μύθος του ελληνικού κινηματογράφου, βραβευμένη όχι μόνο στην ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό (φεστιβάλ Σαν Φρανσίσκο 1963), ο "Ντελικανής", ήρθε η ώρα να δει τα φώτα της σκηνής, ένα θεατρικό έργο βασισμένο στο εξαιρετικό μυθιστόρημα του Μανώλη Σκουλούδη που έγραψε ιστορία, ετοιμάζεται για τη σκηνή του Ηρωδείου με κεντρικό ήρωα το νιόβγαλτο στον έρωτα παλικαράκο της Κρήτης. 

Αυτή τη φορά ο "Ντελικανής" θα πάρει την μορφή μιας μεγάλης μουσικής παράστασης  που, πέρα από την υπόθεση που είναι πια κλασσική, θα φιλοξενήσει και όλο το πνεύμα και την ψυχή της μουσικής της Κρήτης. Μια σειρά από θρυλικά πρόσωπα στο χώρο του Κρητικού τραγουδιού σήμερα, θα δώσουν το κομμάτι της αυθεντικότητας στο ταξίδι μας στο χώρο και τον χρόνο του πολιτισμού της μεγαλονήσου (Χαράλαμπος Γαργανουράκης, Μάνος Μουντάκης, Μανόλης Αλεξάκης, Μανόλης Κακλής, Ζαχαρίας Σπυριδάκης, Ειρήνη Δερέμπεη, Κάρολος Κουκλάκης, Μανόλης Κονταρός, Αντώνης Καραγιαννάκης, Ηλίας Τουσούνης κ.ά.), ενώ θα χορέψουν επιλεγμένες χορευτικές ομάδες από τα Κρητικά σωματεία της Αθήνας, συνεχίζοντας το γλέντι και μετά την παράσταση, όπως μόνο οι Κρήτες γνωρίζουν!.

Παίζουν οι ηθοποιοί Μαρία Τζομπανάκη, Γιώργος Χρανιώτης, Σοφία Μουτίδου, Βίβιαν Κοντομάρη, Δέσποινα Πόγκα, Νίκος Τσεργάς, Κωνσταντίνος Φερεντούρος, Ρενάτα Καπετανάκη, Χρυσάνθη Γεωργαντίδου, Χριστίνα Γερογιάννη, Γιώτα Βόκαλη, Φανή Παρλή, Γεωργία Κυριακίδου, Περικλής Ματαράγκας και σε πρώτη εμφάνιση οι Αλέξανδρος Ψυχράμης, Γιάννης Γρηγοράκης, Ιωάννης Καρέλλης, Τόμας Τζόρτα, Ελένη Καρατσόλη και η μικρή Κατερίνα Τουσούνη. Φιλική συμμετοχή Πάνος Σκουρολιάκος και Τέλης Ζώτος. Μαζί τους τραγουδούν οι Αρετή Κετιμέ, Ελένη Πέτα, Θοδωρής Βουτσικάκης , Ανδρέας Σμυρνάκης, Γεωργία Βεληβασάκη.

ΒΙΒΙΑΝ ΚΟΝΤΟΜΑΡΗ.jpg

Την εικαστική πρόταση της παράστασης φιλοτέχνησε ο Αλέκος Φασιανός.

Το έργο ανεβαίνει με πρωτοβουλία της Εταιρίας Φίλων Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, με σκοπό να τιμήσει τα 80 χρόνια από το πέρασμα στην οριστική αθανασία του Ελευθέριου Βενιζέλου και τελεί υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού, της Περιφέρειας Κρήτης, της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Πολιτιστικών Κρητικών Σωματείων, της Εθνικής Χοροαθλητικής Ομοσπονδίας και της Ομοσπονδίας Κωφών Ελλάδος, μιας και θα είναι η πρώτη φορά που μια παράσταση στο Ηρώδειο θα έχει ταυτόχρονη διερμηνεία στη νοηματική γλώσσα.

Ο κοινωφελής σκοπός

Τα καθαρά κέρδη που θα προκύψουν από την παράσταση θα ενισχύσουν την εκστρατεία της ΟΜ.Κ.Ε. για τη Συνταγματική αναγνώριση της Ελληνικής νοηματικής γλώσσας και την παροχή ίσων ευκαιριών στην ενημέρωση, στον πολιτισμό και στην εκπαίδευση, στα άτομα με προβλήματα ακοής, τα οποία στην Ελλάδα αριθμούν περίπου στα 25.000.

 

Συντελεστές

Προσαρμογή για το θέατρο και επιμέλεια Ηλίας Μαλανδρής

Λαογραφική μελέτη & χοροδιδασκαλία Γιώργος Φραγκάκης

Σκηνικά- κοστούμια Κούλα Γαλιώνη

Σχεδιασμός φωτισμών Γιάννης Κωνσταντακόπουλος

Θεατρική κίνηση Βάσια Αγγελίδου

Ήχος Δημήτρης Μπουρμπούλης

Φωτογραφίες Γιούλη Γεωργαντίδου

Διερμηνεία στη νοηματική Σοφία Ρομπόλη & Μαρία Βλάμη

Οργάνωση παραγωγής Διόνυσος

Ειδικά για την παράσταση εικαστικός σχεδιασμός Αλέκος Φασιανός

 

Τιμές εισιτηρίων

Άνω διάζωμα: 15€

Ζώνη Γ': 25€

Ζώνη Β': 35€

Ζώνη Α': 45€

Διακεκριμένη: 65€

ΑΜΕΑ:10€ 

Εκπτωτικά εισιτήρια: 10€ (*)

(*) Τα εκπτωτικά εισιτήρια εκδίδονται στο Άνω Διάζωμα σε περιορισμένο αριθμό και αφορούν φοιτητές, παιδιά έως 18 ετών και ανέργους με κάρτα ανεργίας ΟΑΕΔ.

 

Διάθεση εισιτηρίων & κρατήσεις

www.viva.gr

Καταστήματα Public

Τηλέφωνο 2121050020

www.entertain.gr

 

Τί είναι η yoga για παιδιά; Είναι μια διασκεδαστική πρακτική που συνδυάζει τις αρχές της yoga με το δημιουργικό παιχνίδι. Τί περιλαμβάνει ένα μάθημα yoga για παιδιά; Γιογκικά παιχνίδια, γιογκικές θέσεις (asanas) εμπνευσμένες από τη φύση και το περιβάλλον, φανταστικά ταξίδια, ασκήσεις σε ζευγάρια και ομάδες, παιχνίδια αναπνοής και διαλογισμού, εκμάθηση αξιών αρμονικής συνύπαρξης (σεβασμός, υπομονή, μη βία κ.ά.), παιχνίδια συγκέντρωσης, χορό, γέλιο, ζωγραφική mandala, χαλάρωση. Η yoga αποτελεί μία ολιστική μορφή άσκησης συμβάλλει σε έναν τρόπο ζωής με πολλαπλά οφέλη για τη σωματική, τη συναισθηματική και την κοινωνική ανάπτυξη των παιδιών. Ποιά είναι αυτά; 

_δυνατό και ευλύγιστο σώμα

_σωματική και συναισθηματική επίγνωση

_ισορροπία και κινητικές δεξιότητες

_βαθειά και αργή αναπνοή

_αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση

_καλλιέργεια της παρατηρητικότητας και της συγκέντρωσης

_συνεργατικότητα και μη ανταγωνισμός

_σεβασμός προς τη φύση, τα ζώα και το περιβάλλον 

_ηρεμία και αποβολή άγχους

Στο Fårö, η kids yoga γίνεται μία φορά την εβδομάδα από τη Μαριάννα Τηλιοπούλου, η οποία με προσοχή, ευαισθησία και πολύ κέφι θα γνωρίσει στους μικρούς μας φίλους τον κόσμο της yoga ενεργοποιώντας το σώμα, την καρδιά και το νου τους.

Ημέρες και ώρες μαθημάτων:

Δευτέρα 17.30-18.30 (Α’ γκρουπ) ή

Τετάρτη 17.00-18.00 (Β’ γκρουπ)

(Τα γκρουπ διαμορφώνονται ανάλογα με την ηλικία του παιδιού)

Έναρξη Δευτέρα 3 Οκτωβρίου

* Τη Δευτέρα, 26/9/2016 στις 17.30-18.30 (Α’ γκρουπ) και την Τετάρτη, 28/9/2016 στις 17.00-18.00 (Β’ γκρουπ) θα γίνουν δωρεάν δοκιμαστικά μαθήματα. Απαραίτητη η δήλωση συμμετοχής λόγω συγκεκριμένου αριθμού θέσεων.

Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε στο site μας www.faro.gr

Fårö Creative Learning

Έβρου 14, 115 27

Τηλ. επικοινωνίας 210 7717544

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

 

Ο Τρομερός Εχθρός & ο Αλυσοδεμένος Ελέφαντας

 

ΤΟΥ ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΙ

 

ΠΡΕΜΙΈΡΑ Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου στις 11.15 π.μ

στο Θέατρο Studio Μαυρομιχάλη ( Μαυρομιχάλη 134 - Εξάρχεια )

 

Η βραβευμένη θεατρική ομάδα Τόπι και ο διάσημος Αργεντινός γιατρός ψυχοθεραπευτής αλλά και εξαιρετικός συγγραφέας συνεργάζονται για πρώτη φορά σε μια παιδική παράσταση που μιλάει για τις αξίες της ζωής όπως η αγάπη , το μίσος , η ταπεινοφροσύνη , η ματαιοδοξία , η αυτοεκτίμηση , και το θάρρος. 

 

"Δυο ιστορίες του Χόρχε Μπουκάι διασκευασμένες από την βραβευμένη θεατρική ομάδα Τόπι φτιαγμένες με πολύ κέφι χιούμορ, διάδραση και φαντασία για μικρά και μεγάλα παιδιά

 

Ο ΤΡΟΜΕΡΌΣ ΕΧΘΡΌΣ

Μια ιστορία αγάπης και μίσους ,ταπεινοφροσύνης και ματαιοδοξίας , που εξηγεί πως ο τρομερός εχθρός μας, μπορεί να γίνει ο καλύτερος μας φίλος 

 

Ο ΑΛΥΣΟΔΕΜΈΝΟΣ ΕΛΈΦΑΝΤΑΣ

Όλα διαδραματίζονται σε ένα τσίρκο, κλόουν , ζογκλέρ , μάγοι , ταχυδακτυλουργοί και ένας τεράστιος Ελέφαντας."Από τότε που ήμουν μικρός είχα μια απορία : πως γίνεται ένα ζώο τόσο δυνατό όσο ο ελέφαντας του τσίρκου να κάθεται αλυσοδεμένος σε ένα τόσο δα ξυλαράκι καρφωμένο στην άμμο ;"

 

γράφει η ψυχολόγος Χριστίνα Καγγέλη 

Οι γονείς που εργάζονται πολλές ώρες όταν επιστρέφουν από τη δουλειά τους συχνά προβληματίζονται για το πώς θα μπορούσαν να περάσουν περισσότερο ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά τους. Έτσι συχνά καταφεύγουν σε εύκολες λύσεις, όπως, για παράδειγμα, στην από κοινού παρακολούθηση ενός DVD, κάνοντας παράλληλα δουλειές ή διευθετώντας εκκρεμότητες, με αποτέλεσμα να μην επικεντρώνονται στις απορίες των παιδιών σε σχέση με την ταινία. Τελικά ο χρόνος που περνούν μαζί τους δεν είναι ποιοτικός, επειδή η προσοχή τους είναι διασπασμένη. Μια καλή λύση θα ήταν μια θεατρική παράσταση, καθώς τα παιδιά θα είχαν τη δυνατότητα να προβληματιστούν πάνω σε ένα συγκεκριμένο θέμα, να απολαύσουν από κοντά αγαπημένους τους ήρωες και να έρθουν σε επαφή με άλλα παιδιά, ενώ οι γονείς θα είχαν την ευκαιρία να βγουν από το σπίτι και να αλληλεπιδράσουν με τα παιδιά τους. 

Μια τέτοια επιλογή έχει πολλά οφέλη για τα παιδιά. Κατ’ αρχάς μαθαίνουν να είναι συνεπή και να διαχειρίζονται σωστά το χρόνο τους, καθώς πρέπει να είναι έτοιμα στην ώρα τους ώστε να μεταβούν έγκαιρα στο χώρο του θεάτρου. Παράλληλα  προετοιμάζονται και πνευματικά για το θέαμα που θα παρακολουθήσουν με τη βοήθεια των γονέων τους, που θα τους μιλήσουν για το θέμα της παράστασης και θα τους μυήσουν στον κόσμο του θεάτρου. Με αυτό τον ευχάριστο τρόπο τα παιδιά ενημερώνονται, αντλούν πληροφορίες και έρχονται σε επαφή με τον πολιτισμό. Η εν λόγω εμπειρία είναι πιθανό να τους δώσει μια αφορμή, ένα ερέθισμα, ώστε να αναζητήσουν περισσότερα στοιχεία για το έργο, να συζητήσουν γι’ αυτό με τους συνομηλίκους τους στο διάλειμμα και ίσως να θεωρήσουν την παράσταση πηγή έμπνευσης για μια σχολική έκθεση ή για ένα απογευματινό παιχνίδι αυτοσχεδιασμού, φαντασίας και δημιουργικότητας. Ταυτόχρονα οι γονείς που συνοδεύουν τα παιδιά έχουν την ευχέρεια να συνομιλήσουν μεταξύ τους αποκτώντας έτσι καινούργιους φίλους.

theatro-texnes-plus.jpg

 

Πέρα από την ευκαιρία για κοινωνικοποίηση των παιδιών και για συναναστροφή των γονέων με τους άλλους γονείς, η πρωταρχική επικοινωνία γίνεται μεταξύ παιδιών και γονέων, που τους εξηγούν όσα τυχόν δεν κατάλαβαν και τους εξάπτουν το ενδιαφέρον ώστε να παρακολουθήσουν συγκεντρωμένα την παράσταση. Το τέλος της παράστασης συνιστά μια ακόμα σημαντική στιγμή αλληλεπίδρασης παιδιών και γονέων, καθώς από την ηθική επιβράβευση των ηθοποιών με το χειροκρότημα τα παιδιά διδάσκονται ότι ο κόπος που καταβάλλεται αναγνωρίζεται και ότι δίνεται το κίνητρο σε όποιον προσπαθεί να συνεχίσει τον αγώνα του.

Αυτή είναι μία μόνο από τις ηθικές αξίες που διδάσκονται τα παιδιά παρακολουθώντας ένα θεατρικό έργο. Σε αυτή έρχονται να προστεθούν η δικαιοσύνη, η καλοσύνη, η ισότητα και πολλά άλλα ιδεώδη που προκύπτουν από τη θεματολογία της παράστασης και αποτελούν τα ιδανικά τα οποία τα παιδιά θα επιχειρήσουν να κατακτήσουν στο μέλλον και θα τα βοηθήσουν να διαμορφώσουν την προσωπικότητά τους. 

Στο πλαίσιο ενός παιχνιδιού, στο πλαίσιο μιας θεατρικής παράστασης τα παιδιά μαθαίνουν με ανεπιτήδευτο και εύληπτο τρόπο το «παιχνίδι της ζωής». Αρχικά ως θεατές κατανοούν σοβαρές έννοιες και ηθικές αξίες, τις εντάσσουν στα παιχνίδια τους και τελικά τις εφαρμόζουν στο «παιχνίδι της ζωής». Γιατί, όταν τα παιδία παίζει, δεν παίζει μόνο αλλά εκπαιδεύεται συνάμα. Η Γη γυρίζει και όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή.  

 

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

 

Ένας κακός βασιλιάς σε μια μακρινή χώρα ταλαιπωρεί τους κατοίκους του βασιλείου του με παράλογες διαταγές. Θέλει να είναι χορτάτοι οι σκύλοι και να μένουν οι πίτες ολόκληρες, και κάθε μέρα σκαρφίζεται και κάτι καινούργιο. Παρ' όλα αυτά οι κάτοικοι της χώρας κατορθώνουν να είναι ευτυχισμένοι, να χορεύουν και να τραγουδούν. Όμως όλα θα αλλάξουν τη μέρα που ο βασιλιάς σκέφτεται κάτι σατανικό:καταστρώνει ένα σχέδιο και φυλακίζει τη Μουσική...

 

Ένα παραμύθι για τη Μουσική, τη Φαντασία και τη Δημιουργικότητα.

12190810_964923006912457_3825097496519604711_n.jpg

ΜΑΣ ΑΡΕΣΕ ΓΙΑΤΙ

 

Αλήθεια πως θα ήταν ο κόσμος μας χωρίς μουσική; Τι θα συνόδευε τη χαρά, τη λύπη, τα γλέντια, τη στεναχώρια και τα όνειρα των ανθρώπων; Πως αλήθεια θα εκφράσουν οι άνθρωποι τα συναισθήματά τους χωρίς τη μουσική; Και η φαντασία, η δημιουργικότητα που θα βρουν διέξοδο χωρίς τη μουσική; Όταν ο κακός βασιλιάς εξαφανίζει τη μουσική όλοι οι άνθρωποι στο βασίλειό του αλλάζουν... Χρόνια μετά ένα παιδί θα γίνει αφορμή να την ανακαλύψουν ξανά και μαζί με τη μουσική την ελευθερία που δίνει στον άνθρωπο η φαντασία, η δημιουργικότητα και η έκφραση μέσα από τη μουσική!

 

Ένα ευφάνταστο και τρυφερό παραμύθι για τη μουσική και την αξία της στη ζωή μας. Γιατί αν το καλοσκεφτούμε τις σημαντικότερες στιγμές της ζωής μας αποζητούμε τη μελωδία εκείνη που θα τις συνοδέψει. Από το νανούρισμα της μάνας στο μωρό, η μουσική κατακλύζει τη ζωή μας και αφήνει τη φαντασία μας και τη ψυχή μας να αναπνεύσουν ελεύθερα!

 

Το βιβλίο περιέχει σημειώσεις για την "Ανάπτυξη Θεαττρικού Παιχνιδιού"

 

 

 

11046232_964922970245794_4332591134020928398_n.jpg

 

 

Με ένα βιβλίο συντροφιά

 

περνάμε πάντοτε καλά!!

 

Καλά... ΔΙΑΒΑΣΜΑΤΑ!!

 

10462944_964922886912469_7681582508290881968_n.jpg

Οι φωτογραφίες είναι από την παρουσίαση του βιβλίου στον ΙΑΝΟ όπου επικράτησε το αδιαχώρητο. 

Σπυριδούλα Μπιρπίλη λίγα λόγια για τη συγγραφέα:

Η Σπυριδούλα Μπιρπίλη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε Θεατρολογία στη Φιλοσοφική Σχολή και συνέχισε τις μεταπτυχιακές της σπουδές στην Αγγλία όπου εξειδικεύτηκε στο Θέατρο στην Εκπαίδευση. Αν και ονειρευόταν να περάσει τη ζωή της ταξιδεύοντας, πάντα επέστρεφε για τον έναν ή τον άλλο λόγο στην πόλη που γεννήθηκε.Τελικά κατάφερε να βρει έναν τρόπο να φεύγει από την Αθήνα χωρίς ποτέ να την εγκαταλείπει. Κάπως έτσι ξεκίνησε να γράφει παραμύθια. Οι πρώτες της ιστορίες δημοσιεύτηκαν στο βιβλίο Παιδαγωγική του Θεάτρου του Σίμου Παπαδόπουλου και συνοδεύτηκαν από θεατρικό παιχνίδι για να μπορούν παιδιά και μεγάλοι να παίξουν μαζί τους. Έχει συμμετάσχει ως εισηγήτρια και εμψυχώτρια σε διεθνή συνέδρια και ημερίδες για το θέατρο στην εκπαίδευση, έχει διδάξει θεατρικό παιχνίδι σε δημόσια ΙΕΚ, καθώς επίσης και ιστορία θεάτρου σε Κέντρα Εκπαίδευσης Ενηλίκων. Έχει βραβευτεί από το Υπουργείο Παιδείας για καινοτόμα εκπαιδευτικιά προγράμματα θεατρικού παιχνιδιού. Από το 2004 δουλεύει ως εκπαιδευτικός θεατρικής αγωγής σε δημόσια δημοτικά σχολεία της Αττικής, μια δουλειά γεμάτη φανταστικές ιστορίες και παιχνίδια. Κάθε μέρα σκαρφίζεται δεκάδες ιστορίες για να παίζει με τα παιδιά, χτίζουν κόσμους και τους γκρεμίζουν και... ποιος ξέρει ίσως τελικά έτσι αλλάξουν και τον κόσμο αυτόν. 

 

Η Ελληνοαμερικανική Ένωση, το Ινστιτούτο Γκαίτε, το Ινστιτούτο Θερβάντες και το Ινστιτούτο της Δανίας στην Αθήνα απονέμουν τα Βραβεία Λογοτεχνικής Μετάφρασης 2016.

Στις υποψηφιότητες εννέα από τα πιο αξιόλογα βιβλία που κυκλοφόρησαν την προηγούμενη χρονιά (2015) και μερικοί από τους πιο άξιους μεταφραστές που έχουμε. 

Τα ξενόγλωσσα πολιτιστικά ιδρύματα της χώρας μας (η Ελληνοαμερικάνικη Ένωση, το  Ινστιτούτο Γκαίτε, το Ινστιτούτο Θερβάντες και το Ινστιτούτο της Δανίας) θέλοντας να ενισχύσουν τις πολιτιστικές ανταλλαγές και να στηρίξουν το έργο των Ελλήνων μεταφραστών απονέμουν κάθε χρόνο τα Βραβεία Λογοτεχνικής Μετάφρασης. Πρόκειται για βραβεία που δίνονται σε τρεις μεταφραστές της αγγλόφωνης, γερμανόφωνης και ισπανόφωνης λογοτεχνίας και αφορούν μεταφράσεις μυθιστορημάτων, διηγημάτων, ποίησης και θεατρικών έργων που εκδόθηκαν στην χώρα μας το 2014. Το βραβείο σε κάθε νικητή συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο.    

Πιο αναλυτικά, οι φετινοί υποψήφιοι για το Βραβείο Λογοτεχνικής Μετάφρασης είναι: 

Για το Βραβείο Μετάφρασης Αγγλόφωνης Λογοτεχνίας: 

Ο Άγγελος Γρόλιος και ο Μίλτος Αρβανιτάκης, για το βιβλίο «Εργαστήριο ανατομικής» του Richard Berlin (εκδόσεις Ένεκεν)

Η Ιωάννα Ηλιάδη για το βιβλίο «Οι ψαράδες» του Chigozie Obioma (εκδόσεις Μεταίχμιο)

Η Παλμύρα Ισμυρίδου για το βιβλίο «Χονολουλού και άλλα διηγήματα» του William Somerset Maugham (εκδόσεις Άγρα)

Για το Βραβείο Μετάφρασης Ισπανόφωνης Λογοτεχνίας 

Η Βασιλική Κνήτου για το βιβλίο «Στην άκρη του γκρεμού» του Rafael Chirbes (εκδόσεις Κέδρος)

Ο Γιάννης Σουλιώτης για το βιβλίο «Ανθολογία μεξικανικής ποίησης» (εκδόσεις Ροές)

Η Κλαίτη Σωτηριάδου για το βιβλίο «Άπαντα διηγήματα» του Gabriel García Márquez (Νεφέλη)

Για το Βραβείο Μετάφρασης Γερμανόφωνης Λογοτεχνίας 

Ο Δημήτρης Δημοκίδης για το βιβλίο «Η δεσποινίς Έλζε» του Arthur Schnitzler (εκδόσεις Ροές)

Ο Αλέξανδρος Κυπριώτης για το βιβλίο «Αν με ξεχάσεις» της Nataša Dragnić (εκδόσεις Πατάκη)

Ο Γιάννος Περλέγκας και η Ισμήνη Θεοδωροπούλου  για το βιβλίο «Ιμμάνουελ Καντ» του Thomas Bernhard ( Κάπα εκδοτική) 

Η τελετή απονομής των Βραβείων Λογοτεχνικής Μετάφρασης θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 30 Σεπτεμβρίου 2016, στις 19:30. Στο Θέατρο της Ελληνοαμερικάνικης Ένωσης  (Μασσαλίας 22, Αθήνα). 

Στη  διάρκεια της εκδήλωσης, ο συγγραφέας και μεταφραστής Φίλιππος Δρακονταειδής θα δώσει διάλεξη με τίτλο  «Σαίξπηρ και Θερβάντες στον κήπο των μεταφράσεων», με αφορμή τα 400 χρόνια από τον θάνατο των δυο αξεπέραστων μορφών της παγκόσμιας λογοτεχνίας. 

πηγή:http://www.iefimerida.gr/ συντάκτης Χριστίνα Δρούζα 

Από το τόπος αλλού

Μέσα στη γενικότερη αμηχανία της εποχής, μια αμηχανία ίδια με αυτή που νιώθει ο αναβάτης του roller-coaster μπλεγμένη με δέος και τρόμο προσθέτω και γω μια παράμετρο της ίσως επουσιώδη για τον πολύ κόσμο/αλλά καίρια για μας τους ανθρώπους του θεάτρου.

Τι παράσταση να κάνω?

Τι εκφράζει την εποχή? 

Τι από όλα αυτά που πιάνουν οι κεραίες μου γίνεται τέχνη, δράση, θέατρο?

Για τις νέες ομάδες τέτοιο ερώτημα δεν υπάρχει. Τα μέλη τους κάνουν αυτό που τους ερεθίζει αυτό που τους ιντριγκάρει, αυτό που τους κινητοποιεί και ευαισθητοποιεί. Ένα μυθιστόρημα, ένα κείμενο δοκιμιακό ένα ποίημα είναι ικανό να προκαλέσει μια παράσταση αφαιρετική, μεταμοντέρνα.

Ένα θέατρο όμως με 16 χρόνια παρουσίας στο ελληνικό θέατρο νιώθει τον καιρό να περνάει από πάνω του και ν’ αφήνει τα σημάδια του. 

Και τι καιρό?

Θυελλώδη και επώδυνο. Δύστοκο και αγχωτικό. 

(Όσο και αν με τραβάει να θίξω το οικονομικό σήμερα σαυτό το κείμενο θα αντισταθώ και θα επικρατήσω).

 

Την περσινή χρονιά τις δύο παραστάσεις μας τις υποδέχθηκε το κοινό με ενθουσιασμό. Στους «Συντρόφους» άγνωστο έργο (κωμωδία επιμένει ο ίδιος) του Στριντμπεργκ που για πρώτη φορά παίζεται στην Ελλάδα το κοινό απόλαυσε την λυσσαλέα και αιώνια σχέση του αρσενικού και του θηλυκού.  Καταστροφική αλλά και ζωογόνα μια που από δεν καταλαγιάζει μεν αν ένας από τους δυο αντιπάλους δεν  εξολοθρευτεί ολοσχερώς, από την άλλη όμως είναι αυτή η σύγκρουση που δημιουργεί εξέλιξη αλλαγή και πρόοδο. 

 

ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ?

 Οι  σύντροφοι είναι γνωστοί στο θεατή, δεν θέλουνε συστάσεις. Είναι δίπλα μας, μπροστά μας σε κάθε βήμα, είμαστε εμείς οι ίδιοι.

Σκύψτε και αφουγκραστείτε τις σχέσεις των ανθρώπων χωρίς μεγάλη προσπάθεια θα δείτε και θα ακούσετε δύο «εγώ» να συγκρούονται λυσσαλέα για να επικρατήσουν το ένα στο άλλο. Με την μορφή εξουσίας η φιλοδοξίας, διεκδίκησης δύναμης η εξουσίας, κέρδους και χρήματος. Ο έρωτας είναι η μαγική ένωση δύο «εγώ» σε ένα «εμείς». Το πεδίο αυτής της μάχης είναι γεμάτο κορμιά που σφαδάζουν από τους πόνους και τα τραύματα. Ο Στριντμπεργκ, ο ανατόμος της ψυχής και του έρωτα, ξέρει πολύ καλά αυτή τη μάχη, την έχει δώσει ο ίδιος πολλές φορές και την έχει χάσει. Έτσι μια που το δράμα των ηρώων το ύμνησε πολλές φορές με έργα μεγάλα όπως ο «Πατέρας», «Ο Χορός του Θανάτου, «Μις Τζούλια» δεν του μένει τώρα παρά το σαρκάσει και γελάσει μαζί του.  Οι δυο μονομάχοι σε μια αρένα να τρώνε τις σάρκες τους και γύρω τους ένας γκροτέσκος χορός πρόσωπων που θρέφεται και αυτός από τον ιδρώτα και το αίμα που χύνεται στην αρένα των ερωτικών σχέσεων. Σχεδόν κρεμασμένοι από το ταβάνι του θεάτρου , παρακολουθούν τον αγώνα και σαν κοράκια περιμένουν πότε θα υποκύψει ένας εκ των δύο για να πέσουν επάνω τους αδηφάγοι, αιμοδιψείς και αιμοβόροι. Αφορμή και επίκεντρο ένας ζωγραφικός πίνακας. Καρπός έμπνευσης των δύο καλλιτεχνών-ερωτευμένων μονομάχων και μια υπογραφή που κάνει τα πράγματα πιο επώδυνα, πιο περίπλοκα και κωμικά. 

Μια τοιχογραφία προσώπων στο Παρίσι της νοσταλγίας και του ρομαντισμού, της τέχνης και της δημιουργίας χορεύει γύρω από το αιώνιο ζευγάρι, του Αδάμ και της Εύας. 

 

ΝΙΤΣΕ-ΒΑΓΚΝΕΡ, ένα έργο για το φασισμό

 Τα δύο «τέρατα» της Ευρωπαϊκής διανόησης συναντιούνται τους πρώτους μήνες του 1900, μόλις μπήκε ο  νέος, 20ος αιώνας. 

Η συνάντηση γίνεται μετά από πρόσκληση του Νίτσε, στην πραγματικότητα

δεν έγινε ποτέ. Είναι φανταστική.

 Τόπος συνάντησης το σανατόριο στο οποίο ζει ο Νίτσε τα τελευταία έντεκα χρόνια της ζωής του.

 Ο Νίτσε και ο Βάγκνερ υπήρξαν πολύ φίλοι και θαυμαστές ο ένας του άλλου.

Μέχρι την  πρεμιέρα του «Πάρσιφαλ» στο Μπάιροιτ όπου ο Νίτσε κρίνοντας απαράδεκτη την όπερα (μουσική και λιμπρέτο, φόρμα και περιεχόμενο) σηκώθηκε και έφυγε στη μέση της παράστασης. Από τότε δεν ξαναμίλησαν. 

Στη σκηνή του ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ όμως ξεπερνιέται το προβλημα της ιστορικής αλήθειας και συναντιούνται για να συζητήσουν ένα θέμα που τους αφορα και τους δυο. Φασισμός, Ναζί, ρατσισμός, Χίτλερ. 

Ο Φασισμός και οι Ναζί ξεζούμισαν και παραποίησαν και τον Νίτσε και τον Βάγκνερ. 

 Ποια η αναγκαιότητα μιας τέτοιας συνάντησης σήμερα?

Ο φασισμός δείχνει και πάλι το αποτρόπαιο πρόσωπο του. 

Σε ολόκληρη την Ευρώπη η άνοδος του φασισμού είναι εντυπωσιακή.

Από που όμως αντλεί την δύναμη και την άνοδο του? 

Πενήντα χρόνια μετά από την Γερμανική κατοχή, τι είναι αυτό που γοητεύει και πείθει λαϊκά στρώματα να στραφούν προς το φασισμό? 

 Στο Νίτσε Βάγκνερ νιώσαμε να επικοινωνούμε με το κοινό, νιώσαμε να συμφωνεί μαζί μας η να έχει πολλά πράγματα να προσθέσει πάνω στην άνοδο του φασισμού που το κοινό τη βλέπει στην καθημερινή του ζωή είτε σε μορφή βίας, ρατσισμού, διαφορετικότητας κλπ. 

Έτσι φέτος αποφασίσαμε  να επαναλάβουμε και τις δύο παραστάσεις για λίγες μέρες μέσα στον Οκτώβριο. Μετά πρέπει να  αποχαιρετίσουμε και τους συντρόφους καθώς και τους μεγάλους Νίτσε και  Βάγκνερ γιατί θα καλωσορίσουμε κάποιους θεατρίνους καλοπροαίρετους που με τραγούδια και ανέμελη διάθεση θα μας μυήσουν με την κομψή πένα του Μαριβώ στα μυστικά του θεάτρου και του έρωτα. 

 ΚΑΛΟΠΡΟΑΙΡΕΤΟΙ ΘΕΑΤΡΙΝΟΙ του Μαριβό

 Πρόκειται για μια τρελή κωμωδία με τραγούδια και χορούς, από τις ελάχιστα παιγμένες.

Σε μια εποχή, που σημαδεύτηκε από μεγάλες αλλαγές και καθιερώθηκε σαν Siècle des lumières (Διαφωτισμός), με προσωπικότητες παγκόσμιας λάμψης, όπως ο Βολταίρος, ο Μοντεσκιέ, Ντιντερό και οι άλλοι εγκυκλοπαιδιστές, ο Μαριβώ κάνει μια χειρουργική επέμβαση στον έρωτα με διάθεση ανέμελη κωμική και λαμπερή. Με πολύ λεπτό χιούμορ και φινέτσα, καθιερώνει το Marivaudage που αγγίζει πολλές φορές το τραγικό. Τα θέματα και η πλοκή δεν είναι σε καμία περίπτωση φάρσες, αλλά παίζουν ανέμελα και δεξιοτεχνικά με τον έρωτα και τον εγωκεντρισμό, τα πρώτα ερωτικά νεανικά σκιρτήματα και την αφέλεια, τη γυναικεία φιλαρέσκεια και τη μοναξιά.

Ας μην ξεχνάμε βέβαια ότι όλη αυτή η κοινωνική και πνευματική άνθιση δεν εμπόδισε την επανάσταση του 1789 να έρθει και ν' αλλάξει τα πάντα στην Ευρώπη.

Στους καλοπροαίρετους θεατρίνους βρισκόμαστε στο σπίτι της Md Αργκάντ. 

Εκεί λοιπόν οι υπηρέτες πήραν φωτιά κι άφησαν κουζίνες, μαγειρέματα κι όλες τις δουλειές και καταπιάστηκαν με το θέατρο. Αρχηγός ο Μερλέν.

Τι εστί Μερλέν; Υπηρέτης και κρυπτοσκηνοθέτης.

Έγραψε (που λέει ο λόγος) πόνημα θεατρικόν κι ερωτικόν και μάζεψε το υπόλοιπο υπηρετικό προσωπικό να το ανεβάσει.

Όλα αυτά γίνονται με ευκαιρία τους γάμους των αφεντάδων τους, Αντζελίκ και Έραστ. Τι το΄θελαν;

Καυγάς τρικούβερτος ξέσπασε και παραλίγο αντί για το γάμο των δύο νέων να παντρευόταν ο…Κουτρούλης. Στο παραπέντε και με την επέμβαση του βασιλιά (όπως πάντα) αποφύγαμε την κηδεία, τον κλαυθμό και οδυρμό. Αφέντες, κυρίες (που λέει ο λόγος) κύριοι, αριστοκράτες και πληβείοι έγιναν μαλλιά κουβάρια.

Έτσι, το «Καλοπροαίρετοι θεατρίνοι» μένει μόνο στον τίτλο του έργου να μας κλείνει το μάτι ειρωνικά.

Είναι το τρίτο έργο του Μαριβώ, που ανεβάζει το ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ και ο σκηνοθέτης Νίκος Καμτσής, μετά τη «Γλωσσοκοπάνα» και το «Παιχνίδι του έρωτα και της τύχης».

Σε ένα σκηνικό, που δίνει τη δυνατότητα να παρελάσουν από τη σκηνή πολλές θεατρικές φόρμες, η παράσταση θα κινηθεί μεταξύ ρεαλισμού, κωμωδίας ηθών, γκροτέσκο, κουκλοθεάτρου, διατηρώντας στοιχεία της εποχής.

 

*Info

Η μετάφραση από τα γαλλικά είναι της Άντας Κουγιά. 

Η τελική απόδοση του κειμένου και η σκηνοθεσία είναι του Νίκου Καμτσή, που θα επιμεληθεί και τους φωτισμούς.

Σκηνικά-Κοστούμια: Μίκα Πανάγου

Μουσική: Χρήστος Ξενάκης

Έντυπα: Τόπος Άρτε

Παίζουν: Ειρήνη Μπαλτά, Νίκος Καραστέργιος, Μυρσίνη Μορέλλι, Αλεξάνδρα Χαραλαμπίδου, Μαρκέλλα Στάμου, Ανδρέας Παπαγιαννάκης, Άντα Κουγιά, Δάφνη Ατία

 

Την Τετάρτη 5 Οκτωβρίου και ώρα 8 μ.μ. εγκαινιάζεται στη ΦΩΚΙΩΝΟΣ ΝΕΓΡΗ 16, στην Κυψέλη, η Ομαδική Εικαστική Έκθεση με θέμα «η ΠΡΟΛΗΨΗ μέσα από την ΤΕΧΝΗ», σε επιμέλεια Κωνσταντίνου Βαφειάδη, η οποία θα διαρκέσει έως τις 23 Οκτωβρίου. 

Ο μήνας Οκτώβριος έχει θεσμοθετηθεί παγκόσμια ως «ο μήνας πρόληψης και ενημέρωσης για τον καρκίνο του μαστού», μιας μορφής καρκίνου, που μπορεί να θεραπευτεί, εφόσον ανιχνευθεί σε αρχικό στάδιο, κάνοντας έτσι ακόμα πιο επιτακτική την ανάγκη έγκαιρης διάγνωσης. 

Ένα διαδικτυακό εικαστικό project του περσινού Οκτώβρη σχετικά με την πρόληψη, μετουσιώνεται σε Ομαδική Εικαστική Έκθεση, στην οποία συμμετέχουν σύγχρονοι εικαστικοί καλλιτέχνες, ενώ ο κ. Σωτήρης Φέλιος επιλέγει για το θέμα της έκθεσης και παρουσιάζει, από τη συλλογή του, έργο της εικαστικού Αλεξίας Μαρούλη. 

carc-5-1024x675.jpg

Συμμετέχουν οι εικαστικοί: 

Αποστόλου Μάγδα // Βαφειάδης Κωνσταντίνος // Γκινάκη Αναστασία // Δραγάτση Λουκία // Καράλη Αγγέλα // Κωνσταντίνου Πένυ // Μπλούκου Βασιλική // Μπόμπορη Αγγελική // Πανταζής Δημήτρης // Παπαδημητρίου Γιώργος // Παπαδοπούλου Σοφία // Πετρανάκη Αλεξάνδρα // Σταύρου Σοφία // Φιλιππακοπούλου Μαρία // Χρυσανθόπουλος Αριστείδης

Το θέμα της έκθεσης συνοδεύουν οι παρακάτω σκέψεις του κ. Σωτήρη Φέλιου:

«Δεν μπορείς να πεις στον άλλον να έχει θάρρος. Μόνο στον εαυτό μου μπορώ να το πω αυτό. Με τον άλλον, όμως, μπορείς να είσαι μαζί, και αυτό δεν αποκλείει να είναι και αγάπη αλλά και θάρρος. Η ζωγραφική προσφέρει συγκίνηση και κάποιες φορές μπορεί να μας οδηγήσει και στη μαγεία -όπως την ορίζει ο καθένας μας-, αυτή την επιθυμία της καρδιάς μας ή του πνεύματός μας που μπορεί να επικρατήσει πάνω στη λογική.»

Ο Δρ. Ιστορίας της τέχνης, Ερευνητής του Πανεπιστημίου Αθηνών και Εικαστικός, κ. Κωνσταντίνος Μ. Βαφειάδης σημειώνει: 

«Η Ασθένεια συνιστά εμπειρία οδυνηρή αλλά και απειλή που αμφισβητεί πρώτα και κύρια κάθε βεβαιότητα. Κι όμως η απειλή αυτή έχει δύναμη αποκαλυπτική, τόσο στο φιλοσοφικό όσο στο βιωματικό πεδίο. Τούτο διότι μαρτυρεί για την αλήθεια του κόσμου, της Ιστορίας αλλά και της ατομικής ή συλλογικής μας ύπαρξης. Αποτελεί δε εργαλείο επαναπροσδιορισμού της ατομικότητας στο χώρο και στον χρόνο. Κατά συνέπεια, η πρόληψη της νόσου δεν πρέπει να συνδέεται μόνο με ένα σύστημα προληπτικών ιατρικών εξετάσεων αλλά και με ένα επαναπροσδιορισμό της ύπαρξής μας, απρόσληπτης κατά κανόνα. Και είναι αλήθεια πως η τέχνη συμβάλλει σε αυτό ίσως πιο αποτελεσματικά από κάθε άλλη πνευματική δραστηριότητα.

Ένα σύνολο εικαστικών έργων, αναμετριέται με το γεγονός της Ασθένειας, ως προβλήματος υπαρξιακού. Κάθε πίνακας μοιάζει να αποτελεί θύρα δια της οποίας ο θεατής εισέρχεται σε συμπαγή βιωματικό χώρο με αναφορές στις απειλητικές συνέπειες της Νόσου. Ταυτόχρονα όμως η τέχνη που εδώ εκτίθεται υποβάλλει την Ασθένεια σε κρίση ζωής. Η λυτρωτική της δύναμη πιστοποιεί ακόμη μια φορά πως ο θάνατος δεν υπάρχει, υπάρχει μόνο μεταβολή των Ονομάτων. Άλλωστε η τέχνη είναι Ζωή και Ζωή σημαίνει ορμή για την κατάκτηση της Αλήθειας και Αλήθεια είναι η συνείδηση των ορίων μας. 

Κάθε δυσχέρεια, κάθε οδύνη, κάθε νόσημα τείνει να περιορίσει τα ήδη στενά και ευμετάβλητα όρια της ζωής μας, συντέμνοντας την δημιουργική μας όραση και δράση. Γι' αυτό η Ασθένεια απαιτεί πάνω από όλα δράση, γιατί η δράση συνιστά θεραπεία και αποκατάσταση των διασαλευμένων ορίων της ύπαρξής μας.»

Η έκθεση έχει την αιγίδα της Unesco Τεχνών, Λόγου και Επιστημών Ελλάδος.

Την αρωγή και στήριξή τους προσφέρουν οι:

- Άκος, αστική μη κερδοσκοπική εταιρία, που έχει αφιερωθεί στη μάχη της πρόληψης του καρκίνου, αλλά και στην παροχή ουσιαστικής βοήθειας στους αποθεραπευμένους της νόσου,

- ΑΛΜΑ ΖΩΗΣ, Πανελλήνιος Σύλλογος Γυναικών με καρκίνο του μαστού, του οποίου η ομάδα κολλάζ παρουσιάζει δύο έργα,

- Βυζάκια σας φιλώ, διαδικτυακή ομάδα που στηρίζει τις γυναίκες που βιώνουν ή έχουν βιώσει τον καρκίνο και κυρίως του μαστού, μέσα από το χιούμορ και τη δημιουργικότητα,

- Γυναίκες στην Ογκολογία, W4O Hellas, πρωτοπόρο δυναμικό δίκτυο υποστήριξης, ενημέρωσης και ουσιαστικής κοινωνικής προσφοράς με επίκεντρο τη γυναίκα – ασθενή με καρκίνο,

- Ελληνική Αντικαρκινική Εταιρεία

- Σύλλογος Καρκινοπαθών – Εθελοντών – Φίλων – Ιατρών, «Κ.Ε.Φ.Ι», Αθηνών,

- κα Νατάσα Παζαΐτη, Επιστημονική Διευθύντρια μονάδας μαστού Βιοκλινικής Αθηνών, Γενική Χειρουργός, Ειδική στην Ογκολογική και Επανορθωτική Χειρουργική Μαστού, MO, PhD, FEBS.

Στο πλαίσιο της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν οι παρακάτω εκδηλώσεις: 

- «Emotional rescue» από τη σχολή ARMANI Musical, Theater Center, την Τετάρτη 12 Οκτωβρίου και ώρα 8 μ.μ., μια μουσική βραδιά Ελπίδας και Αγάπης, βασισμένη σε γυναικείες φωνές και τραγούδια γνωστά από γυναίκες. 

 

- «Ιατρική και Τέχνη, Μια συνάντηση όλο εκπλήξεις», διάλεξη της Δρ. Δέσποινας Κατσώχη (Ακτινοθεραπευτής – Ογκολόγος), Πρόεδρος της Άκος, την Τετάρτη 19 Οκτωβρίου και ώρα 7:30 μ.μ.

 

Επιμέλεια έκθεσης: Κωνσταντίνος Βαφειάδης

Επιμέλεια video – ραδιοφωνικού σποτ: Τάσος Πέτσας 

Επιμέλεια τηλεοπτικού σποτ: Γιώργος Λιόσης 

Η instrumental σύνθεση «ΑΝΝΑ, Mother of mine» - Tasos Petsas feat. Thespina Music, που συνοδεύει μουσικά videos και spots είναι του δημιουργού Τάσου Πέτσα, αφιερωμένη στη μητέρα του που «έφυγε» από καρκίνο του μαστού.

Σελίδα της έκθεσης στο Facebook: 

https://www.facebook.com/events/247654028965412/

Video preview: https://www.youtube.com/watch?v=RJ_MJLNwuTc

 

Εγκαίνια: Τετάρτη 5 Οκτωβρίου στις 8μ.μ.

Διάρκεια έκθεσης: 5-23 Οκτωβρίου 2016

Ημέρες και ώρες λειτουργίας: Τετάρτη-Παρασκευή: 6-9μ.μ., Σάββατο: 12-8μ.μ. & Κυριακή: 12-3μ.μ. 

Είσοδος ελεύθερη

Φωκίωνος Νέγρη 16, 11257 Αθήνα 

Τ. 2108824681 

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

felioscollection.gr

facebook.com/SotirisFeliosCollection

Φωκίωνος Νέγρη 16

Κυψέλη, Αθήνα 

 

 

Κυριακή 18 Σεπτεμβρίου 2016,

 

και περιμένω πολλά από τη γενιά μου.

 

Περιμένω να διαφύγουμε από τα στεγανά του θεάτρου, να δημιουργήσουμε νέους κόσμους και κινήματα, να πειραματιστούμε πάνω στο ανέφικτο μπας και ξορκίσουμε το εφικτό. Να πειστούμε πως η τέχνη γεννήθηκε από ανθρώπους κι απευθύνεται σ΄αυτούς, να πιστέψουμε σ΄εκείνον που δεν ξέρει γιατί κάνει κάτι, ξέρει όμως, σίγουρα γιατί δεν κάνει το αντίθετο.

 

Περιμένω να βυθιστούμε στα νέα επιθετικά κείμενα, τα κείμενα των επικίνδυνων σκέψεων, τα κείμενα των παρατημένων ιδεών, τα κείμενα που δεν αντιμετωπίζουν τον έρωτα ως κάτι άπιαστο, αλλά ως κάτι θεμελιώδες. Να τολμήσουμε να γράψουμε με ασυνήθιστα σημεία στίξης, την άνω και τη διπλή τελεία, να μην αγκιστρωθούμε στην παρατακτική σύνδεση αλλά να χαθούμε στη διάσπαση, να γράφουμε χωρίς να φοβόμαστε τους κανόνες. Να βρούμε λέξεις καινούριες, τολμηρές και βέβηλες, λέξεις που θα κοκκίνιζαν τις σχολικές μας εκθέσεις, αέρωτας, θλιμμένω, λουλουδόμορφη, μαχήττα, γιασενόλα, να δούμε τη δομή αλλιώς, μπορεί να είναι καλύτερη από τα χάρτινα βαρίδια του παρελθόντος μας.

 

Περιμένω να σκηνοθετήσουμε δημιουργικά κι απόκοσμα, να δούμε γαλάζιο εκεί που όλοι βλέπουν κόκκινο, να επανεκτιμήσουμε τί θα πει φορμαλισμός, σωματοποίηση, αισθητηριακή, μπορεί να μην τα καταλάβαμε ποτέ πραγματικά, να γελάσουμε εκεί που θα μας πουν πως ο ρόλος παίζεται έτσι, να φτύσουμε τον κόρφο μας όπου μας μιλήσουν για κουλτούρα, να επιμείνουμε σε ένα όραμα, σε πείσμα των αναμενόμενων, σε πείσμα των ήδη πεπραγμένων, σε πείσμα καθενός που θα μας πει πως κάτι δεν μπορεί να γίνει -ίσως ποτέ να μην κατάλαβε πως η ερώτηση “γιατί” δε χρήζει ορθολογικής απάντησης.

 

Περιμένω να παίξουμε καλύτερα απ΄όσο διδαχθήκαμε, να αξιοποιήσουμε τη δύναμη και την ορμή της ηλικίας, της σκέψης, του αυθορμητισμού, του άγιου παρορμητισμού. Να οπλιστούμε με βλέμματα πεπεισμένων χαρακτήρων, να μη φοβηθούμε τους μεγάλους ρόλους, τις μεγάλες ατάκες, τις μεγάλες αίθουσες, να μη φοβηθούμε οτιδήποτε χαρακτηρίζεται μεγάλο -έτσι κι αλλιώς αν δεν σηκώσουμε το κεφάλι, οι σκιές πάντα μεγάλες και τρομακτικές θα φαίνονται.

 

Περιμένω πολλά από τη γενιά μου, να εμπιστευτεί εμένα, εσένα, τον άλλο, να εμπιστευθεί κάθε κομμάτι της, να κοιταχθεί στον καθρέφτη και να συνειδητοποιήσει πως είναι πολύ ομορφότερη απ΄όσο την έχουν πείσει πως είναι. Μαραθήκαμε ανάμεσα σε φόβους κι αμφιβολίες, ανάμεσα σε περασμένες αγάπες και σε καιρού χαλάσματα, χρόνια ερωτευμένοι με οτιδήποτε μας έλεγαν πως δεν είναι για μας.

 

Κρίμα, γιατί έχουμε τόσα να κάνουμε που μπορεί να μην ξέρουμε αν θα πετύχουμε, στο πλάγιο βλέμμα, όμως, στους όρκους των επόμενων χρόνων, στη σιωπή, στο αυριανό χαμόγελο, θα ξέρουμε πως, τουλάχιστον, δεν πρόκειται να αποτύχουμε.

 

 

Πέθανε σε ηλικία 88 ετών ο διακεκριμένος θεατρικός συγγραφέας Έντουαρντ Άλμπι. Είχε κερδίσει τρεις φορές το βραβείο Πούλιτζερ

Σε ηλικία 88 ετών πέθανε ο Αμερικανός δραματουργός Έντουαρντ Άλμπι, συγγραφέας του «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;», την Παρασκευή, στο σπίτι του στο Μoντόκ, στην πολιτεία της Νέας Υόρκης. Σύμφωνα με τον βοηθό του, ο Άλμπι πέθανε έπειτα από σύντομη ασθένεια.

 

Το διάσημο έργο του «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;» (1962) είχε επιλεγεί για το περίφημο βραβείο το 1963 αλλά δεν το κέρδισε.

 

Το έργο, που παίχτηκε επί 15 συναπτούς μήνες στο Μπρόντγουεϊ και χάρισε στην Ελίζαμπεθ Τέιλορ το βραβείο Όσκαρ στην κινηματογραφική εκδοχή του, είναι ένα βιτριολικό πορτρέτο της αμερικανικής κοινωνίας και των ιερών αμερικανικών αξιών της επιτυχίας, και μια καταβύθιση στην κόλαση του ζευγαριού.

 

Με Πούλιτζερ βραβεύτηκε για τα έργα του «Ευαίσθητη ισορροπία» (1967), «Με θέα τη θάλασσα» (1975) και «Τρεις ψηλές γυναίκες» (1994).

Ξεκίνησε τη θεατρική σταδιοδρομία του σε ηλικία 30 ετών με την «Ιστορία του ζωολογικού κήπου» (1958).

 

 

Θεατρικά έργα που μας χάρισε:

The Zoo Story (Ιστορία του ζωολογικού κήπου,1958)

The Death of Bessie Smith (Ο θάνατος της Μπέσι Σμιθ, 1959)

The Sandbox (1959)

Fam and Yam (1959)

The American Dream (Το αμερικανικό όνειρο, 1960)

Who's Afraid of Virginia Woolf? (Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ ;, 1961-62, Βραβείο Τόνυ) ― ελλην.μετάφρ. Καίτη Κασσιμάτη-Μυριβήλη, "ΔΩΔΩΝΗ"

The Ballad of the Sad Cafe (Η μπαλλάντα του λυπημένου καφενείου, 1963) (διασκευασμένο από το ομώνυμο μυθιστόρημα της Carson McCullers)

Tiny Alice (1964)

Malcolm (1965) (διασκευασμένο από το μυθιστόρημα του James Purdy)

A Delicate Balance (Μια ευαίσθητη ισορροπία, 1966) ― ελλην.μετάφρ. Νόνικα Γαληνέα, "ΜΕΔΟΥΣΑ"

Everything in the Garden (1967) (διασκευασμένο από ένα θεατρικό έργο του Βρετανού θεατρικού συγγραφέα Giles Cooper)

Box και Quotations From Chairman Mao Tse-Tung (1968)

All Over (1971)

Seascape' (1974)

Listening (1975)

Counting the Ways (1976)

The Lady From Dubuque (1977-79)

Lolita (διασκευασμένο από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ)

The Man Who Had Three Arms (1981)

Finding the Sun (1982)

Marriage Play (1986-87)

Three Tall Women (1990-91)

The Lorca Play (1992)

Fragments (1993)

The Play About the Baby (1996)

The Goat, or Who is Sylvia? (2000, Tony Award)

Occupant (2001)

Peter & Jerry (Act One: Homelife. Act Two: The Zoo Story) (2004)

 

Mια μεγάλη ρετροσπεκτίβα στη μουσική του K.BHTA από χαρισματικούς μουσικούς που παίζουν τη μουσική που αγαπούν. Κυκλοφορεί σε LP & CD και ψηφιακές πλατφόρμες (i-tunes, Spotify, κλπ) στις 28.9.2016

Η γοητευτική επανασύνθεση μιας εικοσάχρονης μουσικής διαδρομής από ένα χαρισματικό σύνολο.         

 

Το ARTéfacts Ensemble αντικαθιστά τους υπολογιστές του Κωνσταντίνου Βήτα με τον φυσικό ήχο των ακουστικών οργάνων, απελευθερώνοντας τις ηλεκτρονικές μουσικές που αγαπήσαμε. Ο Κωνσταντίνος Βήτα, το ARTéfacts Ensemble, 20 μουσικοί, η Θεοδώρα Μπάκα και ο Κορνήλιος Σελαμσής που ανέλαβε την ενορχήστρωση  «συγκατοίκησαν» στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση στις 28 και 29 Σεπτεμβρίου 2013 σε ένα σπάνιο οπτικοακουστικό θέαμα. Ακριβώς τρία χρόνια μετά, η Συγκατοίκηση κυκλοφορεί στις 28 Σεπτεμβρίου 2016 από την Puzzlemusik σε LP, CD και σε ψηφιακή έκδοση (i-tunes, Spotify, Tidal, Google Play, Deezer, Shazam και πολλές ακόμη). H Συγκατοίκηση αποτελεί ηχογράφηση της συναυλίας που πραγματοποιήθηκε στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης στις 28 Σεπτεμβρίου 2013.

Artefacts_Ensemble_KB_c_ysoulis (38)_p.jpg

Το 2003, ο Κ. Βήτα κυκλοφόρησε τις δικές του «Transformations» μεταμορφώνοντας αγαπημένες μελωδίες του Μάνου Χατζιδάκι. Σε μία συνέντευξή του είχε πει τα εξής: «Δεν με ενδιέφερε να κάνω επανεκτελέσεις όσο να ξύσω επιφάνειες, να δημιουργήσω μουσικούς τοίχους και μανιέρες, να απομονώσω το πρώτο υλικό και να το τοποθετήσω σε άγνωστο περιβάλλον…». Δέκα χρόνια αργότερα συμβαίνει το ίδιο, αντιστρόφως: κάποιοι άλλοι (με παρεμφερείς απόψεις πάνω στην τέχνη των αναδιατυπώσεων), μετασχηματίζουν τις δικές του συνθέσεις.

Δεν πρόκειται απλώς για κάποια κομμάτια του Κ. Βήτα διασκευασμένα για φυσικά όργανα, αλλά για μια μεγάλη ρετροσπεκτίβα στη μουσική του, με απόλυτη ενορχηστρωτική ελευθερία, έξω από κάθε υποψία συμβατικότητας.

 

Το σύνολο ARTéfacts ensemble από το 2007 κάνει αισθητή την παρουσία του με αξιόλογες εμφανίσεις σε φεστιβάλ, πολυχώρους, θέατρα και ωδεία. Αποτελείται από κορυφαίους σολίστ της νεότερης γενιάς των «τριάντα-κάτι» ετών. Είναι όλοι δεξιοτέχνες, μέλη ορχηστρών και συνόλων, φίλοι, συμμέτοχοι κοινών αναζητήσεων πολύ μακριά από αναχρονιστικά πρωτόκολλα κλασικής τυπολατρίας. Ενδεικτικό το ότι στις εμφανίσεις τους σκηνοθετούν ως και τα διαλείμματα! Ελεύθερα αναδημιουργώντας θέματα του Κ. Βήτα, παίζουν τη μουσική που αγαπούν. Και το εννοούν.

 

Ο Κορνήλιος Σελαμσής είναι ένας συνθέτης που ισορροπεί ανάμεσα στη σύγχρονη κλασσική μουσική και τη μουσική για το θέατρο, τις δύο κύριες δραστηριότητές του οι οποίες συναντώνται στην εμμονή ενός ανθρώπου για τις πολλαπλές φύσεις της γλώσσας και κυρίως της λειτουργίας της ως ηχητικού γεγονότος. Έργα του έχουν παραγγελθεί και παιχθεί από το ASKO Ensemble, το Nieuw Ensemble, το Enseble de Ereprijs, τη φιλαρμονική ορχήστρα του Łódz, την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, την Ορχήστρα των Χρωμάτων, το Artéfacts Ensemble, το Ventus Ensemble κ.α. στο Βέλγιο, την Ολλανδία, τη Γαλλία, την Πολωνία, τον Καναδά κ.α. Από το Μάιο του 2014 είναι καλλιτεχνικός διευθυντής της σειράς συναυλιών Τρίτες Παράλληλες που λαμβάνει χώρα στο θέατρο Πόρτα.

 

Η Θεοδώρα Μπάκα, μεσόφωνος, απόφοιτος των Τμημάτων Όπερας και Μουσικής δωματίου της Ανώτατης Ακαδημίας Μουσικής και Θεάτρου του Αννοβέρου (Γερμανία). Έχει συνεργαστεί με ΕΛΣ, ΜΜΘ, Θέατρο στον Βην (Βιέννη), καθώς και τα λυρικά θέατρα Περμ (Ρωσία), Λισαβόνας, Φερράρας κ.ά. Έχει συμπράξει με ΚΟΑ, Καμεράτα, Ορχήστρα των Χρωμάτων, Μουσικά Σύνολα ΕΡΤ, Complesso Barocco, Latinitas Nostra, Ex Silentio. Εμφανίζεται διεθνώς τραγουδώντας παλαιά μουσική, τραγούδια (Lieder) και έργα σύγχρονων δημιουργών.

 

Σημείωμα Κορνήλιου Σελαμσή & ARTéfacts ensemble

Η Συγκατοίκηση είναι μια επιλογή που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει ποια έκβαση θα έχει. Η Συγκατοίκηση είναι μια πράξη που γεννιέται απ’ την ανάγκη να μοιραστούμε τα πρακτικά βάρη ή από την ανάγκη να μοιραστούμε ακόμη περισσότερο χρόνο με ένα ή περισσότερα προσφιλή πρόσωπα. Πολύ συχνά η Συγκατοίκηση είναι μια διαδικασία που δεν έχει καλό τέλος. Μια στιγμή τα πρόσωπα αποκαλύπτονται και πολύ συχνά δεν είναι τα πρόσωπα που φανταστήκαμε, η κοινή ζωή μας δεν είναι αυτή που ελπίζαμε. Όχι όμως σε αυτή τη Συγκατοίκηση. Ο Κωνσταντίνος κι εμείς συνυπάρχουμε σε ένα σπίτι που είναι αληθινά ευρύχωρο. Πλήρες σεβασμού και αγάπης. Μέσα του κινούμαστε με τόση ελευθερία και απλώς επηρεάζουμε τον τρόπο με τον οποίο ο χρόνος περνάει. Κανείς δεν αισθάνεται την υπεροχή κανενός και, παρότι όλα όσα συμβαίνουν σε αυτό το σπίτι είναι μουσική, θόρυβος και σωματική προσπάθεια κάποιες στιγμές δεν ακούγεται τίποτα, οι άνθρωποι στέκονται ακίνητοι και σιωπηλοί για να τεθούν ξανά σε κίνηση με απόλυτο συγχρονισμό σε μια στιγμή. Ελπίζουμε και ο κάθε ένας ακροατής που ακούει αυτό τον δίσκο να μας επισκεφθεί και να καταλάβει ένα κομμάτι ελεύθερου χώρου μέσα σε αυτό το οίκημα.

 

Η Συγκατοίκηση αποτελεί ηχογράφηση της συναυλίας που πραγματοποιήθηκε στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση στις 28 Σεπτεμβρίου 2013. 

Ηχοληψία: Νίκος Καραπιπέρης, Editing – Μίξη: Guido De Flaviis Mastering: Sweetspot – Γιάννης Χριστοδουλάτος  

Εκτός από το τραγούδι  «Το Δωμάτιο» που ηχογραφήθηκε στα Sierra Studios. Ηχοληψία: Αλέξανδρος Χρυσίδης Editing – Μίξη: Guido De Flaviis Mastering: Sweetspot – Γιάννης Χριστοδουλάτος

Artwork: Beetroot

 

Tracklist:

1.Ατελείωτα Χρυσάνθεμα 

2. Το κοράκι   

3. Το Δωμάτιο   

4. Κύκλωπας   

5. Θήτα   

6. Το άστρο  

7. Ασύρματος Κόσμος   

8. Νέα Ζωή

Το παραπάνω tracklist αφορά στην έκδοση βινυλίου. Το cd καθώς και η ψηφιακή έκδοση περιλαμβάνουν 4 επιπλέον κομμάτια: Πάρκο, Ταξίδι στη Γη, Η νύχτα, Ποπ Κατσαρίδα.

 

You Tube links: 

To Δωμάτιο | K. BHTA & ARTéfacts ensemble στη Στέγη https://www.youtube.com/watch?v=DqSfFjp4Xec

Nύχτα | K BHTA & ARTéfacts ensemble στη Στέγη https://www.youtube.com/watch?v=cN3v4TFUWGM

 ARTéfacts ensemble & Κ ΒΗΤΑ στη Στέγη | Συγκατοίκηση  https://www.youtube.com/watch?v=6wnlw15nPYg

 

Soundcloud link : Νέα Ζωή   soundcloud.com/puzzlemusik/nea-zoi  

 

Η  Συγκατοίκηση  είναι μια παραγωγή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση www.sgt.gr  που εκδίδεται και διανέμεται από την Puzzlemusik www.puzzlemusik.com  E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. 

 

K.Βήτα: www.kbhta.gr  

Κορνήλιος Σελαμσής:  www.facebook.com/kornilios.selamsis 

ARTéfacts ensemble: www.facebook.com/artefactsensemble.gr 

Θεοδώρα Μπάκα:  https://www.facebook.com/theodora.baka.9

 

 

 

Οι γραμμές του τρένου οριοθετούν τη γειτονιά του Βοτανικού, μια γειτονιά που με τα παλιά αρχοντικά, τις εγκαταλειμμένες βιοτεχνίες και αποθήκες που επαναπροσδιορίζονται χωρίς να χάνουν την ιδιαίτερη ταυτότητά τους, και μετατρέπονται σε χώρους τέχνης, με τα απομεινάρια της βιομηχανικής εποχής, τα συνεργεία, την οργιώδη βλάστηση στις απέραντες αλάνες να συνθέτουν ένα υπέροχο industrial περιβάλλον, αλλά και ταυτόχρονα, μια γειτονιά με ζεστούς κατοίκους και καλλιτέχνες που τα τελευταία χρόνια ζουν και δημιουργούν εδώ.  Οι γραμμές του τρένου γίνονται σημείο αναφοράς για το φεστιβάλ Βοτανικού «Κάτω από τις γραμμές», που εμπνεύστηκε ακριβώς από αυτήν την οριοθέτηση και κάθε χρόνο μας ξανασυστήνει τη γειτονιά με τις αλλαγές της, τις αφίξεις της, τα καινούργια πρόσωπα, τους νέους χώρους αλλά και την πολιτισμική δημιουργικότητα που αναδεικνύεται μέσα σε αυτούς.

Για 4η συνεχόμενη χρονιά οι χώροι συνάθροισης και πολιτισμού στο Βοτανικό διοργανώνουν το Φεστιβάλ Βοτανικού «Κάτω από τις Γραμμές» παραμένοντας πιστοί στο ετήσιο φθινοπωρινό ραντεβού από το 2013 μέχρι σήμερα. Από τις 21 έως τις 25 Σεπτεμβρίου θα υποδεχτούμε το φθινόπωρο με μια μεγάλη γιορτή που μέσα σε πέντε μέρες θα περιλαμβάνει live μουσικές, dj sets και party, θεατρικές παραστάσεις, προβολές, αλλά και βραδιές ποίησης και bazaar! Μετά τη μεγάλη και θερμή αποδοχή όλων των προηγούμενων Φεστιβάλ επιστρέφουμε ανανεωμένοι με νέους χώρους που συμμετέχουν και τους καλωσορίζουμε, και ένα πρόγραμμα ακόμη πιο εμπλουτισμένο με νέες θεματικές και συμμετοχές αλλά και συμμετοχές από τις προηγούμενες διοργανώσεις που άφησαν τις καλύτερες εντυπώσεις.

Το Soire De Votanique, ο πρώτος χώρος που άνοιξε στον Βοτανικό ανάμεσα σε συνεργεία αυτοκινήτων, καταστήματα εργαλείων, παλιατζίδικα και αποθήκες, θα γιορτάσει σε λίγο τα 14α γενέθλιά του. Στο φιλικό  περιβάλλον του Soiree θα φιλοξενηθούν live και Dj Set με ώρα έναρξης 21:30 με 22:00 και ακαθόριστο κλείσιμο, μιας και τα events που γίνονται εδώ έχουν σαν γνώμονα το κέφι που δεν παύει ποτέ, κάτι που αποτελεί πλέον παράδοση. Το κουαρτέτο Markos Elektrik θα ανοίξει το φετινό Φεστιβάλ με ορχηστικές διασκευές πάνω στη μουσική του Μάρκου Βαμβακάρη ενώ οι Muchatrela, η μπάντα με τον πιο ζωντανό ήχο και την πιο κεφάτη διάθεση στην πόλη, αποτελούν το ιδανικό κλείσιμο του Festival για το Soiree με τις ξεσηκωτικές  Hot Jazz, Balkan, Swing, και Reggae μουσικές τους που φέτος έχουν εμπλουτίσει με νέα

δουλειά. Οι Karbonwhyte η πενταμελής μπάντα που στα προηγούμενα Festival μας ξεσήκωσε με τον δυνατό τρόπο που έχει για να μας αφηγηθεί rock, pop και jazz ιστορίες θα είναι ξανά μαζί μας την Πέμπτη 22 Σεπτεμβρίου με νέα γεγονότα! Στα decks του Soiree και φέτος ο διεθνής συνθέτης και DJ Cayetano την Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου μας υπόσχεται ένα ατέλειωτο party  ενώ η παραγωγός Κατερίνα Καφετζή (KAFKA) με τις εξαίσιες μουσικές προτάσεις της και guest τον Γιάννη Στάνκογλου θα είναι εδώ το Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου!

Το Παραδοσιακό Καφενείο Θεσσαλός, ένας χώρος όπου πολύ συχνά φιλοξενούνται μεγάλα ονόματα της σύγχρονης ελληνικής μουσικής, φέτος προσκαλεί στο Φεστιβάλ τον Φοίβο Δεληβοριά! Με την πολύ πρόσφατη δουλειά του "Καλλιθέα" αλλά και παλιότερα τραγούδια που όλοι αγαπήσαμε θα μας διηγηθεί τις μικρές ιστορίες του στη σκηνή που θα στηθεί στο πεζόδρομο της Μελενίκου (Εκκλησία Προφήτη Δανιήλ) σε μια συναυλία ανοιχτή στο κοινό το Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου! Την Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου ο Panu Manu,  ιδιαίτερα αγαπημένος στο κοινό, μετά την ιδιαίτερα θερμή υποδοχή των προηγούμενων συμμετοχών του μας υπόσχεται για μια ακόμη φορά δυνατές μουσικές και λόγια υπό την επήρεια πολλών ντεσιμπέλ. Ο Θεσσαλός ανοίγει το Φεστιβάλ όπως κάθε χρόνο με προβολές στην αυλή. Οι δύο πρώτες μέρες λοιπόν φέρουν την υπογραφή του βραβευμένου σκηνοθέτη και ηθοποιού Μάκη Παπαδημητράτου γνωστού για τις cult και ανεξάρτητες παραγωγές του με τις ταινίες «Κλέφτες» και «Τσίου», Τετάρτη 21 και Πέμπτη 22 Σεπτεμβρίου αντίστοιχα. Και οι δύο ταινίες απέσπασαν βραβεία και πολύ καλές κριτικές ενώ στα χρόνια που πέρασαν εξακολουθούν να είναι το ίδιο φρέσκες και επίκαιρες. Ο Θεσσαλός κλείνει για φέτος το festival με το δεύτερο μέρος της θεατρικής παράστασης ΔΕ Variète Vo.2. Το «αστικό βαριετέ» του Μάκη Παπαδημητράτου και του Αντώνη Τσιοτσιόπουλου που σκιαγραφεί με φευγάτο χιούμορ αναγνωρίσιμους τύπους της αθηναϊκής ανθρωπογεωγραφίας, μετά τη μεγάλη επιτυχία που σημείωσε τον περασμένο χειμώνα θα παρουσιαστεί ολόκληρο την Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου, ένα ξεκαρδιστικό φινάλε για το Φεστιβάλ Βοτανικού με την υπογραφή του Παραδοσιακού καφενείου Θεσσαλός και guest τον Σπύρο Γραμμένο!

Η Μπιέλα μας φέτος μεγάλωσε και το διπλογιορτάζει! Από το φετινό καλοκαίρι ο χώρος μεγάλωσε, η ομάδα μεγάλωσε και με το κέφι να παραμένει αναλλοίωτο συμμετέχει στο Φεστιβάλ με νέες αφίξεις και προγράμματα αγαπημένα. Η Μπιέλα σε όλη τη διάρκεια του Φεστιβάλ θα συμμετέχει με live μουσικές και μια μεγάλη ποικιλία στο πρόγραμμα με κοινή συνισταμένη το ατέλειωτο κέφι: από Rock μέχρι έντεχνο και από λαϊκό μέχρι κρητικό και ρεμπέτικο. Η έναρξη την Τετάρτη 21 Σεπτεμβρίου με τους «Μουσικώς Χύμα» μια μπάντα που το όνομά της τα λέει όλα αφού ενώνουν πολλά και διαφορετικά ρεμπέτικα και λαϊκά μουσικά ακούσματα σε μια χύμα ενότητα.  Την Πέμπτη 22 Σεπτεμβρίου ακολουθεί Rock βραδιά με τους Μάνο Λυδάκη και  Φώτη  Ανδρικόπουλο που υπόσχονται να μας ταξιδέψουν με τις κιθάρες τους και τις μοναδικές φωνές τους σε μουσικά μονοπάτια της εγχώριας και διεθνούς σκηνής αλλά και δικές τους συνθέσεις! Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου η Έλενα Δεληχρήστου με την ορχήστρα της  ετοιμάζεται να μας μαγέψει με την υπέροχη φωνή της σε γνωστά λαϊκά σταυροδρόμια που συναντούν κλασικά τραγούδια και δικές της συνθέσεις. Το Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου λαϊκά και όχι μόνο αφού ο Γιώργος Λάσκαρις  και  ο Γιάννης Ζαχαρόπουλος μας διηγιούνται ιστορίες αγάπης που δεν οριοθετούν μόνο ένα είδος μουσικής. Η Μπιέλα αγαπά πολύ την Κρητική μουσική και επιλέγει έτσι να κλείσει το Φεστιβάλ για φέτος, με ένα κρητικό γλέντι που μας υπόσχεται να εξελιχθεί με πολλές εκπλήξεις ο Δημήτρης Πρωτογεράκης και το συγκρότημα του την Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου.

Μια νέα άφιξη στη γειτονιά αλλά και το Φεστιβάλ είναι το Bar-resto Laika που εγκαινιάζει τη συμμετοχή του με ένα πλούσιο πρόγραμμα το οποίο περιλαμβάνει live, ποιητικές βραδιές, Dj set και bazaar. Η έναρξη του Φεστιβάλ  την Τετάρτη 21 Σεπτεμβρίου γίνεται με τους Hot Club de Grece μια μπάντα που καλύπτει μουσικά στυλ από Jazz μπαλάντες, Bossa Nova, Blues μέχρι Bebop και Funk ρυθμούς, πάνω σε Αμερικάνικα και Γαλλικά standards, παιγμένα πάντα με το δικό τους ξεχωριστό ύφος. Την Πέμπτη 22 Σεπτεμβρίου αλλάζει το ύφος με τους Σπύρο-Μήτσο-Βίκη να μας υπόσχονται μια κεφάτη ρεμπέτικη βραδιά, και η Παρασκευή είναι αφιερωμένη στην ποίηση με τους Ζ. Δ. Αϊναλή, Νίκο Βιολάρη, Άννα Γρίβα, Λαμπριάνα Οικονόμου, Μιχάλη Παπαντωνόπουλο, Γιώργο Πρεβεδουράκη να μας διαβάζουν  ποιήματά τους , ενώ θα ακολουθήσει DJ party με τους Katerina K. & Kostas Theo και μουσικές επιλογές  New Wave, Dark Wave και Synth. Ακολουθεί ρεμπέτικη βραδιά με τους Αντιγόνη Μπασακάρου, Αργύρη Νικολάου και Κώστα Τσιγώνια το Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου και το Φεστιβάλ για φέτος κλείνει για το  Bar-resto Laïka με Art Craft Bazaar που θα ξεκινήσει από τις δύο το μεσημέρι και είναι μια πολύ καλή αφορμή να επισκεφθείτε το φεστιβάλ από νωρίς!

Μια ακόμη νέα άφιξη στη γειτονιά και στην περιοχή είναι και το Methodia Live Stage που βρίσκεται ακριβώς κάτω από τις γραμμές του τρένου. Με live, party και ένα μικρό Rock Festival σε ένα πρόγραμμα εμπλουτισμένο με πολλές εκπλήξεις,  συμμετέχει για πρώτη φορά στο Φεστιβάλ. Το Φεστιβάλ θα ανοίξει την Τετάρτη 21 Σεπτεμβρίου με μια μουσικοθεατρική παράσταση έκπληξη ενώ την Πέμπτη 22 Σεπτεμβρίου θα  ένα Φεστιβάλ μέσα στο Φεστιβάλ με τέσσερα συγκροτήματα από τη Rock μουσική σκηνή θα ανέβουν στο μεγάλο stage του χώρου από τις οκτώ το βράδυ. Την Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου οι Παπιστάνοι, μια μπάντα που έχει συνδέσει το όνομά της με την Ικαριώτικη παράδοση των πανηγυριών, αφού σε αυλές και σε πλατείες μεταφέρουν, από ψυχή σε ψυχή και με ψυχή, το Διονυσιακό συναίσθημα του γλεντιού, της ατέλειωτης χαράς, του ξένοιαστου καλοκαιριού, ταυτόσημου με το υπέροχο νησί της Ικαρίας, μας περιμένουν για ένα αυθεντικό Ικαριώτικο γλέντι.. Το Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου το Methodia Live Stage φιλοξενεί μια πλειάδα Djs που έχουν οργανώσει  ένα ολονύχτιο party σε άλλη διάσταση. Οι U-Recken, Imaginarium, Sonic Entity, Spyros Wom, El Mahico, και Eject μας καλούν στο Psychedelic Party τους από τις δέκα το βράδυ, ετοιμαστείτε για πολύ χορό! Το Festival κλείνει με το Music Space party που γίνεται με αφορμή την έναρξη του Μεγάλου Διαγωνισμού Καλλιτεχνών που διοργανώνει ο χώρος.

Το BAUMSTRASSE φέτος συμμετέχει με έργα του Ευρυπίδη  ξεκινώντας με το έργο «Κύκλωψ»  σε σκηνοθεσία της Φένιας Τσάμη την Τετάρτη 21 Σεπτεμβρίου. Την Πέμπτη 22 Σεπτεμβρίου ακολουθεί η παράσταση ΜΟΡΦΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΥΡΙΠΙΔΗ “ΡΗΜΑΓΜΕΝΗ ΟΧΘΗ - ΜΗΔΕΙΑΣ ΥΛΙΚΟ - ΤΟΠΙΟ ΜΕ ΑΡΓΟΝΑΥΤΕΣ" του Heiner Muller, σε  σκηνοθεσία Μιχάλη  Πανάδη. Η παράσταση, ως αποτέλεσμα οκτάμηνου εργαστηρίου εν εξελίξει, αποτελεί μια πρόταση ανάγνωσης του έργου του Heiner Muller και μια πρόταση προσέγγισης της σκηνικής δράσης γενικότερα. Την Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου θα παρουσιαστεί η παράσταση ΙΩΝ του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Μάρθας Φριντζήλα ενώ την Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου το φινάλε γίνεται με “ΚWAIDAN”, του Λευκάδιου Χερν  Μύθοι και ιστορίες για παράδοξα πράγματα πρόκειται για Παρουσίαση του εργαστηρίου H Φωνή των Ανθρώπων” (δεύτερος κύκλος). Υπεύθυνη του Εργαστηρίου είναι η Μάρθα Φριντζήλα και έχει ώρα έναρξης 23.00 ενώ όλες οι παραστάσεις έχουν ώρα έναρξης 21.00 και είναι με δωρεάν είσοδο.

Οι Quilombo συμμετέχουν στο Φεστιβάλ  το Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου και είναι μια από τις εκπλήξεις μας αφού η  περιοχή θα πλημμυρίσει από τους αφρο-βραζιλιάνικους ρυθμούς της μπάντας, που θα παρελάσει στους δρόμους ξεκινώντας στις εννιά με αφετηρία το Παραδοσιακό Καφενείο Θεσσαλός. Η πορεία της μπάντας θα ολοκληρωθεί στο χώρο του Quilombo Centro Cultural, όπου θα δώσει τη σκυτάλη στον Dj KyrBill Funk Afrobeat Reggae Brass and Tropical Grooves.

Όλες οι εκδηλώσεις είναι με δωρεάν είσοδο εκτός από το Methodia Live Stage που έχει τιμή εισιτηρίουΠαρακάτω θα βρείτε αναλυτικά το πρόγραμμα της κάθε μέρας και τις διευθύνσεις των χώρων που συμμετέχουν στο Φεστιβάλ Βοτανικού «Κάτω από τις Γραμμές».

Αναλυτικό Πρόγραμμα

Τετάρτη 21 Σεπτεμβρίου

·         21:30 | Live: Markos Elektrik| La Soiree De Votanique

·         21:30 | Πρoβολή:  Κλέφτες του Μάκη Παπαδημητράτου| Παραδοσιακό Καφενείο Θεσσαλός

·         21:30 | Live: Μουσικώς Χύμα (Μάλαμα Σεβαστού, Γιώργος Αγγελόπουλος, Μανώλης Σουρανάκης) | Μπιέλα

·         21:30 | Live: Hot Club de Grece | Laïka

·         21.00 | Μουσικοθεατρική παράσταση | Methodia Live Stage

·         21:00 | Παράσταση: ΚΥΚΛΩΨ Ευριπίδη, σκηνοθεσία Φένια Τσάμη | Βaumstrasse

 

Πέμπτη 22 Σεπτεμβρίου

·         21:30 | Live: Karbonwhyte| La Soiree De Votanique

·         21:30 | Πρoβολή: Τσίου του Μάκη Παπαδημητράτου| Παραδοσιακό Καφενείο Θεσσαλός

·         21:30 |Live: Μάνος Λυδάκης Φώτης Ανδρικόπουλος | Μπιέλα

·         21:30 | Live: Βίκη (Τραγούδι) –Μήτσος (Κιθάρα, Φωνή)– Σπύρος (Μπουζούκι, Φωνή) - μαζί τους ο Γρηγόρης Λάγγας στο βιολί (Προπολεμικά ρεμπέτικα και  Σμυρνέικα) | Laïka

·         20:00 | Live: Rock Festival | Methodia Live Stage

·         23:00 | Παράσταση: ΡΗΜΑΓΜΕΝΗ ΟΧΘΗ ΜΗΔΕΙΑΣ ΥΛΙΚΟ ΤΟΠΙΟ ΜΕ ΑΡΓΟΝΑΥΤΕΣ" του Heiner Muller, σκηνοθεσία Μιχάλης Πανάδης | Βaumstrasse

Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου

·         22:30 | Dj set: Cayetano | La Soiree De Votanique

·         21:30 |Live: Panu Manu | Παραδοσιακό Καφενείο Θεσσαλός

·         21:30 | Live: Έλενα Δεληχρήστου | Μπιέλα

·         21:00 | Βραδιά ποίησης (Ζ. Δ. Αϊναλής, Νίκος Βιολάρης, Άννα Γρίβα, Λαμπριάνα Οικονόμου, Μιχάλης Παπαντωνόπουλος, Γιώργος Πρεβεδουράκης) | Laïka

·         23:00 |Dj set: Katerina K. & Kostas Almost (New Wave/Dark Wave/ Synth) | 21:00 | Βραδιά ποίησης (Ζ. Δ. Αϊναλής, Νίκος Βιολάρης, Άννα Γρίβα, Λαμπριάνα Οικονόμου, Μιχάλης Παπαντωνόπουλος, Γιώργος Πρεβεδουράκης) | Laïka

·         22:00| Ικαριώτικο γλέντι με τους Παπιστάνους | Methodia Live Stage

·         21:00 | “ΙΩΝ” Ευριπίδη, σκηνοθεσία Μάρθα Φριντζήλα | Βaumstrasse

·          

Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου

·         22:30 | Dj set: ΚΑΦΚΑ &Γιάννης Στάνκογλου (guest) | La Soiree De Votanique

·         21:30 | Live: Φοίβος Δεληβοριάς | Παραδοσιακό Καφενείο Θεσσαλός

·         21:30 | Live: Γιώργος Λάσκαρις & Γιάννης Ζαχαρόπουλος (λαϊκά και όχι μόνο) | Μπιέλα

·         21:30 | Live: Αντιγόνη Μπασακάρου, Αργύρης Νικολάου-Κώστας Τσιγώνιας  (ρεμπέτικη βραδιά) | Laïka

·         22:00 | Party: Psychedelic Party (U-Recken, Imaginarium, Sonic Entity, Spyros Wom, El Mahico, Eject) |

Methodia Live Stage

·         21:00 |Live: Οι Quilombo στους δρόμους του Βοτανικού – αφετηρία Παραδοσιακό Καφενείο Θεσσαλός

·         22:30 | Dj Party: Dj KyrBill | Quilombo Centro Cultural

Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου

·         22:00 | Live: Muchatrela | La Soiree De Votanique

·         21:30 | Παράσταση: Δε Variete Vol. 2 των Μάκη Παπαδημητράτου, Αντώνη Τσιοτσιόπουλου - Guest Σπύρος Γραμμένος| Παραδοσιακό Καφενείο Θεσσαλός

·         21:00 | Live: Δημήτρης Πρωτογεράκης με το συγκρότημα του, Κρητικό ξεφάντωμα και εκπλήξεις | Μπιέλα

·         14:00 |Bazaar: Art Craft Bazaar | Laïka

·         20:00 | Music Space party | Methodia Live Stage

·         23:00 | Λευκάδιου ΧερνΚWAIDAN”, Υπεύθυνη Εργαστηρίου: Μάρθα Φριντζήλα | Βaumstrasse

 

 

Διευθύνσεις Χώρων

La Soiree De Votanique: Καστοριάς 37, τηλ. 210 3471401

Παραδοσιακό Καφενείο Θεσσαλός: Μελενίκου 2, τηλ. 213 0222335

Μπιέλα: Κορυτσάς 14, τηλ. 210 3456110

Laïka: Πέλλης 30, τηλ. 215 5013801

Methodia Live Stage: Κωνσταντινουπόλεως 113 & Αγίου Όρους 15, τηλ 6942565249

BAUMSTRASSE: Σερβίων 8, τηλ. 6983313302

Quilombo Centro Cultural: Σερβίων 8 , τηλ. 21 0522 7961

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Παλιότερα πήγαινες στις ακροάσεις στο Εθνικό Θέατρο, έμπαινες στο κτίριο του Τσίλερ και έλεγες από μέσα σου: «Θα ήθελα να δουλέψω στο Εθνικό Θέατρο, αγαπώ τις δουλειές του». Τώρα, για να μη σε «κουράσουν», δεν σε καλούν ποτέ σε ακρόαση, σε κρατούν σε απόσταση ασφαλείας. Λοιπόν να δεις που νομίζουν πως θα βαρεθείς κάποια στιγμή να στέλνεις βιογραφικά, όπως και τόσοι άλλοι συνάδελφοι. Και πιστεύουν κιόλας πως είναι ευγενικό να μη σε καλούν. Γιατί, σκέφτονται, τουλάχιστον δεν ταλαιπωρούν τον κόσμο. Έτσι είναι, αν ξέρει κανείς ποιους θέλει να πάρει. Γιατί να δει ηθοποιούς και να τους κατεβάσει στην Αγίου Κωνσταντίνου μες τη ζέστη; Αφού μπαίνει στη διαδικασία της ακρόασης από υποχρέωση και όχι από πραγματική ανάγκη εύρεσης ηθοποιών.

Όμως θα έπρεπε να είναι έτσι; Τι νόημα έχει να κάνεις θέατρο, να ανεβάζεις έργα, όταν δεν θέλεις να γνωρίσεις ηθοποιούς; Να ψάξεις μέσα από ενέργειες και σώματα, από φωνές και βλέμματα, να βρεις τον πιο ταιριαστό για το ρόλο; Και ας μην είναι «αναγνωρίσιμος» ηθοποιός και ας μην είναι φιλαράκι. Δύσκολα πράγματα αυτά, για δυνατούς λύτες. Αχ, καημένε Βολανάκη, που είχες ανάγκη να βλέπεις τους ηθοποιούς, να γνωρίζεις τη δουλειά τους και όταν τους έβλεπες έστω και μία φορά, θυμόσουν ακόμα και τον αριθμό του τηλεφώνου τους! Θα μου πεις αυτός ήταν περίπτωση, θεατράνθρωπος και ευφυής, και τέτοιοι σπανίζουν στις μέρες μας.

Όμως να θέλεις να δουλεύεις με ηθοποιούς και να κοιτάς φωτογραφίες για να επιλέξεις, λες και πρόκειται για μοντέλα! Απαράδεκτη μέθοδος εύρεσης ηθοποιών για το θέατρο. Είχαμε μάθει σαν τα καρπούζια να μας δοκιμάζουν πρώτα και τώρα μόνο η εξωτερική εμφάνιση, το μέγεθος και το χρώμα μετρούν... μάλλον. Και μάλιστα μέσω μια εικόνας και όχι διά ζώσης. Μην έρθουν σε επαφή με τους ηθοποιούς, λες και οι ηθοποιοί έχουν λέπρα και φοβούνται μήπως κολλήσουν. Θυμάστε, φίλοι ηθοποιοί, ακροάσεις με αυτοσχεδιασμούς; Τα «Είσαι το λυπημένο καρπούζι, η χαρούμενη αγελάδα, η μορφωμένη σαύρα», «Κάνε το μονόλογο γαβγίζοντας ή κάνε τον με τη φωνή του σκουληκιού» ή «Είσαι ένας ερωτευμένος φράχτης» και τόσα άλλα; Καθένας θα έχει από ένα παράδειγμα να αναφέρει. Τι έχει καταγράψει ο εγκέφαλός μου, Θεέ μου Μεγαλοδύναμε, που είσαι ψηλά εκεί πάνω! 

Τώρα λοιπόν πήγαμε αλλού, η φωτογραφία παίζει τον πρώτο ρόλο και όχι η φυσική παρουσία σε μια δουλειά σωματική. Ίσως γιατί στην παρουσία  ενυπάρχει η ουσία και από αυτήν απομακρυνόμαστε ατομικά και συλλογικά. Και έτσι μέσω φωτογραφίας αποφασίζουν οι μεγάλοι καλλιτέχνες. Γιατί είναι τόσο μεγάλοι που μπορούν και διαβάζουν τη φωτογραφία σου σαν το φλιτζάνι του καφέ. Γιατί να σε δουν από κοντά; Αυτό είναι πρόβλημα. Ίσως νιώσουν κάτι πρωτόγνωρο. Την ντροπή.

Αναρωτιέμαι αν θα πρέπει τις σκέψεις μου να τις μοιραστώ ξανά με τον υπουργό Πολιτισμού. Τον Ιούνιο του 2015 ενόχλησα τον υπουργό, τον Νίκο Ξυδάκη, για τις δυσκολίες που βίωνα και εγώ και ίσως κάποιοι άλλοι συνάδελφοι του Κρατικού Θεάτρου στη Θεσσαλονίκη. Και; Τι έγινε; Πέρασα ακόμα πιο δύσκολα τους επόμενους μήνες, για να βρω στο τέλος τις πόρτες του θεάτρου «κλειστές». Μου το είπε σκηνοθέτης: «Δεν θέλω να σε δω. Δεν κρίνω βάσει υποκριτικής και ταλέντου». Γιατί και εκεί κρίνεσαι λόγω φάτσας, και κυρίως λόγω εντοπιότητας.

Και καλούμαι στην ηλικία μου να απαντήσω σε ένα ερώτημα: «Αν έκανα καλά που σπούδασα ηθοποιός ή έπρεπε να κάνω μόντελινγκ στην Κρίστι». Γιατί κανένας δεν ζητά την υποκριτική πια. Αρκεί η εικόνα για να λάβεις το ναι ή το όχι. Τώρα, μεταξύ μας, νομίζω πως δεν τα κοιτούν καθόλου τα βιογραφικά. Όμως ποιος νοιάζεται πραγματικά να αλλάξει αυτή η κατάσταση; Να υπάρχει μια σοβαρή αντιμετώπιση του επαγγέλματος του ηθοποιού; Δεν έχω τι να απαντήσω. Δεν ξέρω τι να πω στα νέα παιδιά. Και το ότι θέτω ερωτήματα δημόσια είναι αρκετό για να μην ανοίγουν οι πόρτες. Τι κακό κάνω που επιθυμώ καλύτερες συνθήκες στη δουλειά μου και αξιοκρατία; Τα οικονομικά της χώρας είναι στη Διαύγεια. Μήπως ανάλογη διαύγεια είναι απαραίτητη και στις διαδικασίες σε χώρους που λειτουργούν με δημόσιο χρήμα;

Λέω τώρα και εγώ ξημερώματα Τετάρτης.

Την καλημέρα μου!

Δημήτρης Καραβιώτης 

 

 

Την Πέμπτη 22 Σεπτεμβρίου το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης οργανώνει Late Night Party στην έκθεση «ΑΙ Weiwei at Cycladic»!

Από τις 21:00 ως τις 24:00, οι επισκέπτες  θα μπορούν να περιηγηθούν στην έκθεση «Ai Weiwei at Cycladic» με μειωμένο εισιτήριο, παρέα με τη μουσική του Radio Pepper 96,6.  Στα decks η Claudia Matola και ο Γιάννης Καστανάκης.

Η έκθεση «Ai Weiwei at Cycladic»  που έχουν επισκεφθεί χιλιάδες Έλληνες και ξένοι επισκέπτες από όλο τον κόσμο, είναι η πρώτη έκθεση του δημοφιλούς καλλιτέχνη και ακτιβιστή στην Ελλάδα αλλά και η πρώτη παρουσίαση έργων του σε αρχαιολογικό μουσείο παγκοσμίως.  Η έκθεση περιλαμβάνει πολλά και σημαντικά έργα του καλλιτέχνη καθώς και νέα έργα που εμπνεύστηκε από την προσφυγική κρίση κατά την παραμονή του στη Λέσβο. Τις εντυπώσεις κερδίζει το Standing Figure (2016), ένα γλυπτό που δημιουργήθηκε ειδικά για την έκθεση, το οποίο παραπέμπει στα ειδώλια τύπου Σπεδού που κυριαρχούσαν κατά την Πρωτοκυκλαδική Περίοδο (2800-2300 π.Χ).

Υπενθυμίζεται ότι κάθε Πέμπτη στις 18.00, κάθε Σάββατο στις 11.00 και στις 14.00 και κάθε Κυριακή στις 11.00 και στις 14.00, το Μουσείο διοργανώνει ξεναγήσεις για το κοινό. 

Το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης θα διαθέσει το 10% των συνολικών εσόδων της έκθεσης, στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα (MSF) και στη ΜΕΤΑδραση.

late_night.jpg

Η έκθεση διαρκεί μέχρι 30 Οκτωβρίου.

 

AI WEIWEI CYCLADIC LATE NIGHT PARTY

Πέμπτη 22 Σεπτεμβρίου 21.00-24.00 

Γενική είσοδος: 5 ευρώ/ Φίλοι ΜΚΤ: είσοδος δωρεάν 

Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης

Νεοφύτου Δούκα 4, 106 74, Αθήνα 

Βασιλίσσης Σοφίας και Ηροδότου 1

T: 210 7228321-3 

 

 

 

Μας αρέσει η Ελλάδα που συνεχίζει και επιμένει!Η Ελλάδα που ξεχωρίζει και ανεβαίνει στο πιο ψηλό σκαλί του βάθρου. Οι αθλητές μας στους παραολυμπιακούς αγώνες ξεπερνούν τα όρια τους και μπορεί εμείς να τους θυμόμαστε μόνο κάθε τέσσερα χρόνια, ή σε κάθε παγκόσμιους και ευρωπαϊκούς αγώνες αλλά εκείνοι μάχονται καθημερινά με την πολιτεία συνήθως απούσα.

Οι ελληνικές επιτυχίες στους παραολυμπιακούς αγώνες στο Ρίο ντε Τζανέιρο ξεπέρασαν κάθε προσδοκία. Τη Δευτέρα (12/9)η ελληνική αποστολή πρόσθεσε τρία ακόμα μετάλλια στη συλλογή της.

Συγκεκριμένα το έκτο μετάλλιο της χώρα μας κατέκτησε η Δήμητρα Κοροκίδα στην σφαίρα στην κατηγορία F53 και το έβδομο η ομάδα μπότσια στα μικτά ζευγάρια BC3.

Η Ελληνίδα πρωταθλήτρια έκανε κορυφαία επίδοση 4 μέτρα και 28 εκατοστά (καλύτερη φετινή της επίδοση) και κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο. 

Στη συνέχεια ήρθε ένα ακόμη βάθρο, αυτή την φορά στο μπότσια και συγκεκριμένα στα μικτά ζευγάρια BC3.

Οι Γρηγόρης Πολυχρονίδης, Νίκος Πανάνος και Άννα Ντέντα νίκησαν 8-1 την ομάδα της Σινγκαπούρης κατέκτησαν το χάλκινο μετάλλιο.  

Ο Πάνος Τριανταφύλλου κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στην σπάθη κατηγορίας Β` μετά την ήττα 15-7 από τον Ουκρανό Ντάντσκο στον τελικό του αγωνίσματος, ανεβάζοντας τον αριθμό των ελληνικών μεταλλίων στα οκτώ. 

Καλή συνέχεια στους αθλητές μας.

paraolimpiakoi_rio.jpg

Μετά το τελευταίο του έργο, «ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ», που παρουσιάστηκε στο Θέατρο Παλλάς, ο Παύλος Κουρτίδης ετοιμάζει τη νέα του δουλειά. 

Με αφορμή αυτό θα πραγματοποιηθεί μία σειρά από εργαστήρια με στόχο την εκμάθηση της κινησιολογίας και των χορογραφικών μοτίβων που αντιπροσωπεύουν τον ίδιο και την ομάδα του τα τελευταία χρόνια.

Απευθύνεται σε χορευτές με εμπειρία που νιώθουν ότι μπορούν να γίνουν μέλη στη νέα παράσταση, που τους διακρίνει ο επαγγελματισμός και επιθυμούν την ουσιαστική ένταξή τους σε μια παραγωγή με απαιτήσεις. 

Αμέσως μετά θα πραγματοποιηθεί και η ακρόαση για το νέο έργο που θα ανέβει το 2017.

Για την ένταξη των ενδιαφερομένων: 

Η δραστηριότητα θα πραγματοποιείται σε πρώτο στάδιο κάθε Δευτέρα 12:30 – 14:30 μέσα στον Οκτώβριο και Νοέμβριο του 2016.

Παρακαλούμε αποστείλατε το ενδιαφέρον σας μαζί με το βιογραφικό και δύο πρόσφατες φωτογραφίες σας έως και 30 Σεπτεμβρίου 2016 στα παρακάτω e-mail:

Θέατρο ΠΚ: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.  & Σοφία Καραγιάννη: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

 

INFO

Τηλ. 210 9011677

Θέατρο ΠΚ (Κασομούλη 30, μετρό Νέος Κόσμος)

www.pktheater.gr

 

 

 

 

 

Αθήνα 12 Σεπτεμβρίου 2016

Τη φετινή θεατρική περίοδο η Ομάδα Νάμα (Ελένη Σκότη – Γιώργος Χατζηνικολάου) επεκτείνει για πρώτη φορά τις δραστηριότητές της και εκτός του Επί Κολωνώ. Θα δώσει ένα καλλιτεχνικό παρόν και στην υπέροχη σκηνή του Σύγχρονου Θεάτρου με δύο νέες θεατρικές παραγωγές. Είναι ένα βήμα που αν πάει καλά θα είναι το πρόκριμα για μια μονιμότερη συνεργασία των δύο θεάτρων και της Ομάδας Νάμα. Το βήμα συνεπάγεται ότι την περίοδο 2016-2017 θα τρέχουν ταυτόχρονα, με της καλλιτεχνική υπογραφή της Ομάδας Νάμα, τέσσερις θεατρικές παραγωγές σε δύο διαφορετικά θέατρα: Στο μεν Επί Κολωνώ, η «Αγαπητή Ελένα» και ο «Άγριος Σπόρος» που η επιτυχημένη πορεία τους επέβαλε τη συνέχισή τους, στο δε Σύγχρονο Θέατρο το «Λεωφορείο ο Πόθος» του Τ. Ουίλιαμς που θα ξεκινήσει αρχές Οκτωβρίου και «Η Δύναμη του Σκότους» του Λέοντα Τολστόι που είναι προγραμματισμένη για αρχές Φλεβάρη.

Κατ’ αρχήν πρέπει να πω λίγα λόγια για το Σύγχρονο και για το γιατί και πώς επιλέχθηκε το συγκεκριμένο θέατρο για ένα τέτοιο βήμα. Η θέση του Σύγχρονου στην πόλη, η κοντινή απόσταση των δύο θεάτρων, η κλίμακα και η θεατρική κτηριακή δομή του Σύγχρονου, η ιστορική του διαδρομή, η ταυτότητα του ρεπερτορίου του, αλλά και η ζεστασιά των σχέσεων και οι κοινές επιδιώξεις των δύο θεάτρων  για ένα ποιοτικό θέατρο συνδράμανε ώστε να παραμεριστούν οι τυχόν ενδοιασμοί για ένα τέτοιο ξεχωριστό και σπάνιο αν όχι πρωτόγνωρο για τα θεατρικά δεδομένα βήμα στις δύσκολες σημερινές συνθήκες. Η δυναμική ανοδική πορεία της Ομάδας Νάμα και του Επί Κολωνώ θα είναι μια προίκα που θα βοηθήσει πιστεύουμε στην επιτυχία του εγχειρήματος. Η επιλογή για το ανέβασμα στο Σύγχρονο Θέατρο δύο έργων από το κλασικό ρεπερτόριο των δύο αυτών κορυφαίων συγγραφέων από Αμερική και Ρωσία κάνει το βήμα αυτό ακόμη πιο ξεχωριστό και αποτελεί και την υλοποίηση ενός στόχου που κυοφορείτο στην Ομάδα Νάμα χρόνια τώρα. Στα είκοσι και πλέον χρόνια της ιστορίας της η Ομάδα Νάμα ανέβασε αποκλειστικά έργα πρωτοεμφανιζόμενα στην αθηναϊκή σκηνή καθιερώνοντάς τα και συμβάλλοντας στην επαφή του αθηναϊκού κοινού με τη σύγχρονη παγκόσμια δραματουργία. Τώρα –χρησιμοποιώντας δημιουργικά και τη εικοσαετή εμπειρία της από τη μελέτη του ρεαλισμού στο θέατρο- θα καταπιαστεί με δύο αριστουργηματικά έργα που το ένα έρχεται από την πατρίδα του Θεάτρου Τέχνης της Μόσχας, του Στανισλάφσκι και του Α. Τσέχωφ και το άλλο από τη χώρα του Actor Studio, του H. Καζάν, του Α. Μύλερ και του Τ. Ουίλιαμς. Η συνεργασία των δύο θεάτρων και οι δυνατότητες υποδομής του Σύγχρονου Θεάτρου υπήρξαν καθοριστικοί παράγοντες για την πραγματοποίηση αυτού του ανοίγματος στο ρεπερτόριο της Ομάδας. Το οποίο ισχύει και αντίστροφα! Η πρόταση για ένα τέτοιο ρεπερτόριο έφερε κοντά και συνέβαλε στη δρομολόγηση αυτής της συνεργασίας.

Για να έρθω στο ερώτημα για το «τι με καίει», αυτό που με «καίει» τώρα-τώρα, μήνα Σεπτέμβρη, είναι να πετύχει κατ’ αρχήν το πρώτο μας καλλιτεχνικό εγχείρημα κλασικού ρεπερτορίου εκτός Επί Κολωνώ, το «Λεωφορείο ο Πόθος», μιας και αυτό θα κρίνει εν πολλοίς την επιτυχία του όλου φετινού αυτού βήματος.

Η πρόκληση όμως για φέτος είναι να πάνε καλά και τα τέσσερα έργα. Τα αγαπούμε και τα πιστεύουμε εξίσου!                           

 Γιώργος Χατζηνικολάου 

 

 

 

popolaros banner

popolaros banner

popolaros banner

anixnos250x300

warplanes250x300

Video

Μπορείτε να τα αποκτήσετε μ' ένα κλικ στην πόρτα σας στο  https://radshop.gr/

Ροή Ειδήσεων

sample banner

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία