Τελευταία Νέα
Ο Δημήτρης Λιγνάδης στη φυλακή «Διαβάζω τα μυστικά της τέχνης»: Ένα σεμινάριο από τη ζωγράφο και συγγραφέα Μαρίνα Πετρή Δημήτρης Λιγνάδης: Απορρίφθηκε η ένσταση ακυρότητας κατά της προδικασίας «Ο Αμπιγιέρ»: Μια ιστορική παράσταση στις οθόνες μας 3 δεκαετίες μετά Αύριο η απολογία του Δημήτρη Λιγνάδη Οι «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι» σε Live streaming από το Εθνικό Θέατρο Στον εισαγγελέα ο πρόεδρος του πειθαρχικού του ΣΕΗ Π. Τσαρούχας - Με τους φακέλους των καταγγελιών Σπύρος Μπιμπίλας για Μαρκουλάκη: «Καταλαβαίνω τη φόρτιση και την υποκειμενική του άποψη» Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης προς το ΣΕΗ: Με στοχοποιείτε σαν να είμαι εχθρός 10 βιβλία από τις εκδόσεις Περισπωμένη Εθνικό Θέατρο: Νέα ανακοίνωση για την υπόθεση Λιγνάδη «Μενδώνη παραιτήσου»: Διαμαρτυρία καλλιτεχνών έξω από το υπουργείο Πολιτισμού «Νούρα, ένα πένθιμο μπλουζ» για 2 online παραστάσεις Γιάννης Χριστοδουλόπουλος: «Τα καλύτερά μας χρόνια» είναι ένα υγιές καταφύγιο στις μαύρες μέρες που ζούμε Από την Ευελπίδων στη ΓΑΔΑ ο Δημήτρης Λιγνάδης
 
texnes-team

texnes-team

Με τρόπο θεατρικό

Ο Bertrand Moreau γεννήθηκε στη Γαλλία, αλλά μετά από 11 χρόνια που ζει και εργάζεται στην Ελλάδα θα μπορούσε να πει κανείς ότι πια έχει πολιτογραφηθεί Έλληνας. Άλλωστε ο τίτλος της προηγούμενης μουσικής του παράστασης “Je suis Grec” μιλάει από μόνος του. 

Η μεγάλη αγάπη του Bertrand ήταν και παραμένει το τραγούδι. Η ερμηνεία του όμως έχει μία θεατρικότητα που σε ηλεκτρίζει. Έχει έναν δικό του τρόπο να βιώνει κάθε τραγούδι. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι, αν και δεν δηλώνει ηθοποιός, έχει συμμετάσχει και σε θεατρικές παραστάσεις δίνοντας άλλη διάσταση στα μουσικά τους μέρη.

Φέτος ο Bertrand επιστρέφει με το καινούργιο του live "Influences" στις 24 Νοεμβρίου στο «Μπαράκι της Διδότου». Μία μουσική παράσταση πλημμυρισμένη με τα τραγούδια και τις μουσικές που τον σημάδεψαν και τον επηρέασαν καταλυτικά στη μέχρι τώρα μουσική του διαδρομή. Τραγούδια γαλλικά και ελληνικά. Τζαζ και ρεμπέτικα. Σύγχρονα και παραδοσιακά. Ένα μουσικό ταξίδι χωρίς σύνορα. Από την Edith Piaf και τον Jacques Brel μέχρι τον Χατζιδάκι, τον Τσιτσάνη και τον Κραουνάκη. Κι από τους σύγχρονους Γάλλους δημιουργούς μέχρι την Ella Fitzgerlad, τα πορτογαλικά fados και τις ιταλικές ταραντέλες. 

Το ξεχωριστό σε αυτή την παράσταση είναι ότι όλα αυτά τα τραγούδια δεν θα τα ακούσουμε όπως τα έχουμε συνηθίσει, αλλά σε πρωτότυπες διασκευές και ενορχηστρώσεις για μπουζούκι και κοντραμπάσο. 

Ραντεβού λοιπόν στο «Μπαράκι της Διδότου». Πιστέψτε μας, ο Bertrand έχει τον τρόπο για να σας συναρπάσει. Αρκεί να βρεθείτε σε ένα live του για να το καταλάβετε. 

Μπουζούκι : Ισίδωρος Παπαγεωργίου

Κοντραμπάσο : Λευτέρης Πανταζής

Τιμή   εισιτηρίου : 12 Ευρώ με ποτό

Ώρα Έναρξης : 21.30

Κρατήσεις : 210 36 42 990

Στα 23 της χρόνια κατάφερε με το έργο της, μια  εντυπωσιακή τοιχογραφία, εννιά επί δυόμισι μέτρα, με τίτλο The Allegory of an Essence, να κοσμεί την πόλη του Μανχάταν. Χρειάστηκαν δεκαοχτώ ημέρες σκληρής δουλειάς ώστε να ολοκληρωθεί ο πίνακας, ενώ στη μεταφορά του έργου βοήθησαν πέντε άνθρωποι, οι οποίοι, κρατώντας τον στα χέρια, διήνυσαν απόσταση ίση με εφτά οικοδομικά τετράγωνα, ώστε το The Allegory of an Essence να καταλήξει στον προορισμό του. Η Κυβέλη Ζωή, μια νέα δημιουργός με άποψη και όραμα, μίλησε στο texnes-plus για το έργο της, τη ζωή της στη Νέα Υόρκη, όλα όσα την εμπνέουν, αλλά δεν άφησε ασχολίαστη και την εκλογή του νέου προέδρου των ΗΠΑ. 

 

 

Ένα ελληνικό έργο στην καρδιά του Μανχάταν...Πώς ξεκίνησαν όλα;

Όλα ξεκίνησαν από την πρώτη μου ατομική έκθεση, τη «Hebdomeros», που πραγματοποιήθηκε το Μάρτιο του 2016 στη Νέα Υόρκη. Εκεί ο κύριος Λιβανός είδε για πρώτη φορά τη δουλειά μου και μου πρότεινε να φιλοτεχνήσω την οκτώ μέτρων τοιχογραφία που πλέον κοσμεί το νέο του εστιατόριο ονόματι «Ουσία» στο Μανχάταν. Ήταν μια «pop-up» έκθεση της μιας βραδιάς, συγκεκριμένα διάρκειας τριών ωρών, στην οποία είχαμε την τύχη να συναντηθούμε. Το αποτέλεσμα ήταν να συνεργαστούμε έπειτα από έξι μήνες!

 

Όταν άρχισα να δουλεύω το έργο στις 9 Οκτωβρίου, είχα σκεφτεί κάτι διαφορετικό από αυτό στο οποίο κατέληξε. Τις 18 μέρες που χρειάστηκαν για να ολοκληρωθεί –προηγήθηκαν δέκα εκδοχές μέχρι να τελειοποιηθεί– ήμουν στα όρια της παράνοιας. Και, όταν λέω παράνοια, το εννοώ, γιατί θεωρώ πως είχα απειροελάχιστο χρόνο στη διάθεσή μου για ένα τέτοιο εγχείρημα. Έτσι, προκειμένου να αποτυπώσω το «χρονικό» του έργου, αφέθηκα να με παρασύρουν οι πιο τρελές μου αισθήσεις. Ωστόσο δεν μπορώ να πω με σιγουριά ότι απεικονίζει κάτι πέρα από το παρόν στο όποιο δημιουργήθηκε… Απλώς προέκυψε! Οι συμβολισμοί και κάποια στοιχεία που υιοθετώ σχεδόν πάντα όταν ζωγραφίζω περιλαμβάνονται και στη συγκεκριμένη σύνθεση, όμως κατά τα άλλα θα κατανοήσω το περιεχόμενό της ύστερα από καιρό. Καταλυτικό ρόλο έπαιξε το όνομα του μαγαζιού: «Ουσία». Προσπάθησα λοιπόν να αποδομήσω την «Αλληγορία» μιας κάποιας ουσίας, κινήθηκα σε αυτό το πλαίσιο, και στο τέλος έδωσα αυτό το όνομα στην τοιχογραφία («Η Αλληγορία της Ουσίας» – «The Allegory of an Essence»). Σε εύλογο χρονικό διάστημα θα μπορέσω να πω τι ακριβώς απεικονίζει…

 

Προς το παρόν, δυστυχώς ή ευτυχώς, θέλω απλώς να επισημάνω πόσο τυχερή ήμουν που είχα την ευκαιρία να δουλέψω σε έναν τόσο μεγάλο καμβά στο πλαίσιο του συγκεκριμένου πρότζεκτ. Ήταν πάρα πολύ δύσκολο, συν το ότι έπρεπε να παραδώσω το έργο σε 18 μέρες… Αυτή την εμπειρία θα τη θυμάμαι σε όλη μου τη ζωή, είτε στο μέλλον νιώσω ικανοποιημένη με τη δουλειά μου είτε όχι! (Πολλές φορές αλλάζω γνώμη για τις δημιουργίες μου… Βέβαια αυτό είναι θετικό, γιατί με βοηθά να συνεχίσω και να πειραματίζομαι διαρκώς.)

 

kyveli12.JPG

Κυβισμός, αποδόμηση και σουρεαλισμός.

Ναι, πιστεύω πως όλα αποδομούνται, αλλά όχι με τον κυβισμό. Κατά την άποψή μου, με τον κυβισμό έχουμε μια πολύ ασπρόμαυρη άποψη μιας αποδόμησης, οπότε δεν μπορώ να ταυτιστώ με τη συγκεκριμένη λογική. Ο σουρεαλισμός είναι τα πάντα και το τίποτα, το φυσικό και το μεταφυσικό, οπότε υπό αυτό το πρίσμα όλα έχουν αποδομητικό χαρακτήρα. Είναι δηλαδή… άπειρος, με αποτέλεσμα να εκφράζει την απόλυτη αμφισβήτηση του κατεστημένου «πραγματικού», αλλά και την υποτιθέμενη σιγουριά του συνόλου. Η ζωή είναι ό,τι πιο «σουρεάλ», δεν την αντιλαμβάνομαι ούτε την προβάλλω σε σκιασμένες/φωτισμένες ή «τετραγωνισμένες» προοπτικές. Ό,τι λάχει και προχωράμε, με δίχως «πλαίσια» πίστη.

 

Η καθημερινότητα στη Νέα Υόρκη

Η καθημερινότητα στη Νέα Υόρκη για μένα είναι η επιτομή της παράνοιας, δηλαδή το μεγαλείο της ανθρωπότητας. Μεγαλώνοντας στην Αθήνα (στην Ελλάδα γενικότερα), που είναι ένας τόπος συνδεδεμένος με την αρχαιότητα, όλοι οι Έλληνες, θέλοντας και μη, κουβαλάμε την κουλτούρα μας. Αυτό μας κάνει καλό, όμως παράλληλα μας εγκλωβίζει και δεν μας επιτρέπει να αποδεσμευτούμε από την παράδοσή μας. Είμαι περήφανη για την ιστορία μας και το παρελθόν μας, όμως, όταν βρέθηκα στο «Νέο Κόσμο», συνειδητοποίησα πόσο εύκολο είναι να αποτινάξεις αυτό το βάρος, κάτι που εξηγεί γιατί η Νέα Υόρκη έγινε ένα μεγάλο κέντρο τέχνης. Αυτή η «ελευθερία» έχει βέβαια και αρνητικές επιπτώσεις, διότι η έλλειψη ιδιαίτερου πολιτισμικού χαρακτήρα συνεπάγεται μια πολύ επιφανειακή αίσθηση των πραγμάτων, ωστόσο παράλληλα η Νέα Υόρκη είναι ένας τόπος στον οποίο μπορεί κανείς να εντοπίσει ίχνη της σύντομης ιστορίας της. Αυτό μου φαίνεται πάρα πολύ ενδιαφέρον. Το γεγονός ότι από τούτη την πόλη έχει περάσει ο μισός πλανήτης τα τελευταία 200 χρόνια και κάθε λαός έχει αφήσει το στίγμα του σε κάθε γωνία της είναι συγκλονιστικό. Επίσης είναι ο τόπος στον οποίο κατέφυγαν οι καλλιτέχνες στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου για να σωθούν, γεγονός που συνέβαλε στην αδιάλειπτη συνέχεια της ιστορίας της τέχνης. Το ίδιο το Μανχάταν (εκτός των γύρω περιοχών) αποτελεί μια μικρογραφία του κόσμου. Το ότι σε αυτό τον τόπο συμβιώνουν άτομα διαφορετικών εθνικοτήτων και διαφορετικής κουλτούρας είναι κάτι πολύ όμορφο και ελπιδοφόρο. Παρ’ όλα αυτά, αυτό ισχύει μόνο για τη Νέα Υόρκη και, από ό,τι φαίνεται, δεν θα ισχύει για πολύ ακόμη. Η Αμερική προβάλλει τη συγκεκριμένη εικόνα, όμως για μένα αυτό δεν αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα. Αυτό αποδείχθηκε περίτρανα με το αποτέλεσμα των εκλογών και λυπάμαι  βαθύτατα. Μέσα σε μία μέρα οι Αμερικανοί κατάφεραν να διαγράψουν ό,τι είχαν πετύχει σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα.

 

Τέχνη και τόπος δημιουργίας

Πλέον δημιουργώ στην πατρίδα μου. Ίσως όχι για πολύ, αλλά πήρα την απόφαση να επιστρέψω στην Ελλάδα. Εκείνο που αποτελούσε πηγή έμπνευσης για μένα στη Νέα Υόρκη ήταν η νοσταλγία μου για την Ελλάδα, για το φως… Δεν τίθεται θέμα περηφάνιας. Ο τόπος στον οποίο βρίσκομαι δεν ταυτίζεται με τη δουλειά μου τόσο απόλυτα. Θεωρώ πως ένας καλλιτέχνης είναι τυχερός γιατί έχει τη δυνατότητα να δημιουργεί οπουδήποτε και αν ζει. Λίγο μετά το καλοκαίρι αποφάσισα να γυρίσω στην Αθήνα, επηρεασμένη από την κατάσταση που επικρατεί στο χώρο της τέχνης στη Νέα Υόρκη. Ένας επιπλέον λόγος που με ώθησε να φύγω ήταν η τότε πιθανή εκλογή του Τραμπ ή της Κλίντον. Πλέον η Νέα Υόρκη δεν έχει να μου προσφέρει κάτι καινούργιο… Η τέχνη κατάντησε τόσο εφήμερη, που με έκανε να σιχαθώ τον όρο «καλλιτέχνης» περισσότερο από ποτέ. Είναι μια πόλη στην οποία όλοι επιθυμούν διακαώς να τους αποκαλούν «καλλιτέχνες», γεγονός που ταυτίζεται με την έλλειψη ποιότητας. Η τέχνη στη Νέα Υόρκη απέκτησε έναν ξεχωριστό χαρακτήρα όταν οι άνθρωποι είχαν ακόμη λόγο να εκφραστούν. Κάποια στιγμή, όταν όλοι ήταν σε θέση να βγάλουν πολλά χρήματα και η πόλη έγινε διεθνές οικονομικό κέντρο, αυτή η ανάγκη εξαλείφθηκε. Εννοείται ότι εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται από πολυπολιτισμικότητα, όμως η Αθήνα έχει περισσότερα να μου προσφέρει ψυχικά, ίσως εξαιτίας του χάους που επικρατεί λόγω κρίσης. Προτιμώ να είμαι ευτυχής με λίγα χρήματα, παρά να ταλαιπωρούμαι σε ένα όχι και τόσο πρόσφορο για να εκφραστώ μέσω της τέχνης περιβάλλον. Και στους δύο τόπους, αν δεν πίστευα στον εαυτό μου, δεν θα ήμουν παραγωγική… Ούτως ή άλλως, αντλώντας έμπνευση μέσα από τη νοσταλγία, είμαι σίγουρη πως, βλέποντας την πορεία των πραγμάτων, θα αρχίσω να δημιουργώ αναπολώντας την απίστευτα όμορφη Νέα Υόρκη που γνώρισα, πριν από την επικράτηση του ακροδεξιού και ρατσιστικού καθεστώτος…

14344732_10154529747087486_7812876370129983049_n.jpg

Πηγή έμπνευσης

Τα πάντα. Κυρίως οι άνθρωποι που συναντώ και διασταυρώνονται οι δρόμοι μας. Όσο υπάρχει ζωή σε κάτι/κάποιον τόσο θα εμπνέομαι. Η έμπνευση δεν προγραμματίζεται. Πρέπει απλώς να αγαπήσεις τη ζωή για να αντιληφθείς την ύπαρξή της μέσα σε αυτή.

 

Δημιουργία μακριά από την Ελλάδα

Έλειψα πέντε χρόνια από την Ελλάδα. Την έχω δει να αλλάζει ραγδαία μέσα σε αυτό το διάστημα και φαντάζομαι πως θα αλλάξει πολύ ακόμη. Παρ’ όλα αυτά, πέντε χρόνια δεν είναι αρκετά για να αντιληφθούμε τις πραγματικές συνέπειες της οικονομικής κρίσης. Επίσης είμαι τυχερή και ατυχή συνάμα που τα άτομα της γενιάς μου στην πιο κρίσιμη ηλικία, στην εφηβεία, βίωσαν την κατάρρευση της οικονομίας και όλα τα παρατράγουδα. Λέγοντας «τυχερή» εννοώ ότι ΕΛΠΙΖΩ πως όσοι ζήσαμε αυτή την απότομη αλλαγή στα 15-16 μας, συν τη δολοφονία του συνομηλίκου μας Αλέξη Γρηγορόπουλου, που εκείνη την περίοδο ήταν η αφορμή για να ανοίξει το κουτί της Πανδώρας, θα πάρουμε παράδειγμα από αυτή τη βίαιη και διεφθαρμένη κατάσταση την οποία τόσα χρόνια οι γονείς μας, και οι πριν από αυτούς, συντηρούσαν και θα παλέψουμε για ένα καλύτερο αύριο, γεμάτο ελπίδα. Εκείνο που με στενοχωρεί περισσότερο είναι η συνεχόμενη υποβάθμιση της εκπαίδευσης –φαινόμενο που υπήρχε και πριν, αλλά με την κρίση εντάθηκε– και φυσικά η καλλιέργεια του ρατσισμού, κάτι που είναι απόρροια της έλλειψης παιδείας. Μου φαίνεται αδιανόητο η Ελλάδα, η χώρα στην οποία γεννήθηκε η φιλοσοφία, να μη λειτουργεί με γνώμονα τη σοφία. Θεωρώ πως επικρατεί απίστευτος παραλογισμός, καθώς και αναρχία στο ελληνικό σύστημα, ωστόσο, αν πάψουμε να πιστεύουμε πως θα βελτιωθούν τα πράγματα, τότε τα  κοινωνικοπολιτικά προβλήματα θα διογκωθούν. Αν έχω ένα παράπονο από την ελληνική κοινωνία, αυτό είναι ότι ξεχνάμε την αξία της συναίνεσης. Όλοι επιθυμούμε να συνταχθούμε με κάποιο κόμμα, έχουμε μια συγκεκριμένη  ιδεολογία, όμως παραλείπουμε να ορθώσουμε το ανάστημά μας και έτσι  συντηρούμε τη διαφθορά που τόσο κραυγαλέα προσπαθούμε να αποτρέψουμε…

 

Ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ και το θέατρο του παραλόγου

Είτε για καλό είτε για κακό, αυτό που βιώνω, αυτό που αποκαλείται «πολιτική», το θεωρώ απλώς ένα καλοστημένο θέατρο. Και αυτό ισχύει για όλες τις χώρες του κόσμου. Στην Ελλάδα μάθαμε αυτά τα κόλπα και τα διαδώσαμε πριν από χιλιάδες χρόνια… Σήμερα απλώς έπεσαν οι μάσκες. Ήμουν σίγουρη ότι θα κέρδιζε ο Τραμπ, καθώς είναι το πιο «αυθεντικό αμερικανικό προϊόν», δηλαδή αντιπροσωπεύει ΞΕΚΑΘΑΡΑ το έθνος του. Δεν χαίρομαι γι’ αυτό, ωστόσο δεν χρειάστηκαν και πολλά για να αποκαλυφθεί ο  πραγματικός χαρακτήρας του «αμερικανικού προϊόντος». Διάβασα κάτι που ίσως δεν αρμόζει να συμπεριληφθεί σε μια συνέντευξη, όμως με καλύπτει απόλυτα: «Η κάλπη είναι σαν το πεπτικό σύστημα. Ό,τι και αν ρίξεις μέσα, πάλι σκατά θα βγάλει». Αυτό θα συνεχίζω να το πιστεύω μέχρι να επικρατήσει μια ΑΜΕΣΗ, ανθρώπινη δημοκρατία.

 

 

« - Πέσε χάμω και άκουσε που θα πούμε τώρα, μια προσευχή. Πες το κι εσύ μαζί μου. Δέσε τα χέρια σου, και ανάσανε:

“μας είπανε ότι πίσω από τα σύννεφα δεν έχει τίποτα

-κάνε να υπάρχουν πίσω από τα σύννεφα κι άλλοι καλικαντζάροι σαν κι εμάς, και να τους συναντήσομε

-βοήθα να καταλάβομε

-κάνε να συναντήσομε και τη Μαρία μας

-η Μαρία μας θα φωτίσει, ανάβοντας όλες τις λάμπες του ουρανού, εκείνο το κρυφό, ιδιαίτερο μυστικό της ζωής μας

-να φτάσομε να αξίζουνε τα πράματα με τρόπο πιο τρομαχτικό από τα πράματά μας τα καθημερνά

-να ανοίξομε για να στραγγίσουνε αυλάκια οι φλέβες της ζωής γυρίζοντας, κατά τη θέλησή μας, από την αρχή”.

Πες το ακόμα μια φορά μαζί μου και ανάσανε.

 

Εδώ τελειώνει η ιστορία του έρωτα του ανθρώπου.

Η ιστορία της ζωής.

Εκείνος ο μεγάλος άνθρωπος ο ομαδικός, κύριος της γνώσης, του χρόνου και του απέραντου, -ρυθμιστής αύριο της τύχης του κόσμου.

        Και ίσως θα χρειαστεί εμείς τώρα να ξαναπλάσομε μια παιδική χαρά, για να μπορούμε να διαβάσομε».

 

Μέλπω Αξιώτη, «Θέλετε να χορέψομε Μαρία;»

 

H  Ηλέκτρα Ελληνικιώτη σκηνοθετεί στο «Θέλετε να χορέψομε Μαρία;» της Μέλπως Αξιώτη στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων - Λευτέρης Βογιατζής η παράσταση κάνει πρεμιέρα τη Δευτέρα 14 Νοεμβρίου και θα παίζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00.

 

 

Εργαστήρι δημιουργικής γραφής (5μηνης διάρκειας) για παιδιά πρόκειται να λειτουργήσει στην Περιφερειακή  Βιβλιοθήκη Σταθμού (Μοναστηρίου 93 β, τηλ. 231331 8394) .

Στόχος του  εργαστηρίου  είναι να εξοικειωθούν τα παιδιά με το βιβλίο και μέσα από ευχάριστες δραστηριότητες να αναπτύξουν τις δεξιότητες του γραπτού λόγου δημιουργώντας τις δικές τους ιστορίες.

Μέσα από τα μαθήματα τα παιδιά θα  βοηθηθούν ώστε ο λόγος τους να γίνει πιο «καθαρός» και σαφής, και παράλληλα θα αναπτύξουν την κριτική σκέψη, τη δημιουργικότητα  και τη φαντασία τους.

Απευθύνεται σε παιδιά 10-13 χρονών, μέχρι 10 άτομα.

Υπεύθυνη του εργαστηρίου δημιουργικής γραφής θα είναι η εθελόντρια Λίνα Μακρή, φιλόλογος.

Η πρώτη συνάντηση να γίνει τη Πέμπτη 24 Νοεμβρίου 2016 και  ώρα 16:00 – 18:00.

Δηλώσεις συμμετοχής θα γίνονται δεκτές από 8/11/2016 έως 23/11/2016 ΜΟΝΟ με τη φυσική παρουσία του ενδιαφερόμενου  –  κηδεμόνα στη βιβλιοθήκη . Θα τηρηθεί αυστηρά σειρά προτεραιότητας. Χωρίς οικονομική επιβάρυνση.

Ωράριο λειτουργίας Βιβλιοθήκης

Δευτέρα – Παρασκευή: 8.00 π.μ – 8.30 μ.μ

21 Νοεμβρίου 2016 – 5 Δεκεμβρίου 2016

Κάθε Δευτέρα, 18:30 – 20.00

Κύκλο τριών διαλέξεων με θέμα  «Έρωτας & σχέσεις των ανθρώπων σε ταραγμένους καιρούς» πραγματοποιεί η Φωτεινή Τσαλίκογλου στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, στις 21 Νοεμβρίου, 28 Νοεμβρίου και 5 Δεκεμβρίου, στις 18.30. Πρόκειται για τρεις  συναντήσεις που εστιάζουν στην αναζήτηση μαθημάτων ζωής με οδηγό την ψυχολογία.

Είμαστε οι σχέσεις μας∙ οι σχέσεις με τον εαυτό μας και τους άλλους∙ οι σχέσεις που αναζητάμε ενώ ταυτόχρονα φοβόμαστε και υπονομεύουμε. Οι σχέσεις που μας εμπλουτίζουν κι εκείνες που μας φτωχαίνουν και μας συρρικνώνουν.

«Δεν μπορείς να βρεις γαλήνη αποφεύγοντας τη ζωή» αναφέρει  η Βιρτζίνια Γουλφ. Ζωή είναι ο εαυτός μας, ο άλλος έξω από μας, το όμοιο και το διαφορετικό, ο  κόσμος γύρω και μέσα μας. Αδιέξοδα, αντιφάσεις, ασυνέχειες, ρωγμές, επιθυμία και τρόμος της υπέρβασης, σημαδεύουν τη ζωή μας από την πρώτη μέχρι την τελευταία στιγμή. Ο κύκλος της Φωτεινής Τσαλίκογλου εστιάζει στις περιπέτειες και τις οδύνες που συναντάμε στο ταξίδι του υπάρχειν και του συν υπάρχειν. 

 

Λίγα λόγια για την ομιλήτρια

H Φωτεινή Τσαλίκογλου σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης, με καθηγητή τον Jean Piaget, και ειδικεύτηκε στην Κλινική Ψυχολογία. Είναι συγγραφέας και καθηγήτρια ψυχολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο όπου και διετέλεσε αντιπρύτανης ακαδημαϊκών υποθέσεων και διευθύντρια του Διατμηματικού Μεταπτυχιακού Προγράμματος  «Ψυχολογία και Μ.Μ.Ε». Αρθρογραφεί  κατά καιρούς στα ΜΜΕ  και έχει επιμεληθεί σειρές εκπομπών στη δημόσια  τηλεόραση γύρω από θέματα ψυχολογίας  και  κοινωνικού αποκλεισμού. 

Τα επιστημονικά της ενδιαφέρονται στρέφονται γύρω από την κλινική ψυχολογία μέσα από τη λογοτεχνία και την τέχνη, την εγκληματολογική ψυχολογία και τις σχέσεις κοινωνίας, τρέλας και δημιουργικότητας. Εχει ένα πλούσιο λογοτεχνικό έργο το οποίο μεταφράζεται σε διάφορες γλώσσες. Έχει γράψει μυθιστορήματα και νουβέλες, όπως «Η κόρη της Ανθής Αλκαίου», «Εγώ», «Η Μάρθα Φρόυντ», «Έρως φαρμακοποιός», «Το χάρισμα της Βέρθας» (υποψήφιο για το Βραβείο Αναγνωστών 2010 του ΕΚΕΒΙ), «Όλα τα ναι του κόσμου», «Το Eυτυχισμένο Nησί», καθώς και το διαλογικό έργο «Μήπως;», με τη Μαργαρίτα Καραπάνου. 

Το τελευταίο της μυθιστόρημα «8 ώρες και 35 λεπτά» (The Secret Sister), που  κυκλοφορεί στην Ευρώπη και την Αμερική, διακρίθηκε από το World Literature Today ως ένα από τα πιο αξιοπρόσεκτα μεταφρασμένα βιβλία του 2015. Υπό έκδοση το νέο της μυθιστόρημα «Η Μετακόμιση». Με τη σύζευξη επιστημονικού και λογοτεχνικού λόγου αποτυπώνει με ένα ιδιαίτερα δικό της τρόπο τις   διαδρομές της   εσωτερικής περιπέτειας της ανθρώπινης ύπαρξης.

 

ΚΥΚΛΟΣ ΤΡΙΩΝ ΔΙΑΛΕΞΕΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΦΩΤΕΙΝΗ ΤΣΑΛΙΚΟΓΛΟΥ 

 

Από 21 Νοεμβρίου – 5 Δεκεμβρίου 2016

Κάθε Δευτέρα, 18:30 – 20.00

Μέγαρο Σταθάτου, Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης

ΚΟΣΤΟΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ 

Κύκλος 3 διαλέξεων: 24€ | Μεμονωμένη διάλεξη: 10€

Φίλοι Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης

Έκπτωση 20 έως 50 % για τους Φίλους του ΜΚΤ  

Απαραίτητη η δήλωση συμμετοχής ηλεκτρονικά ή τηλεφωνικά: Τ. 210 7228321-3 [εσωτ. 150], Δάφνη Δρακούλη

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ρώτησα τους μαθητές μου στα παιδικά εργαστήρια μας, ηλικίες από 11 μέχρι 14, τι θα θέλατε να λείπει από τη ζωή σας για να είναι καλύτερη και κάποιο κορίτσι με διέλυσε απαντώντας «η άγνοια». Με χτύπησε στο ευαίσθητο σημείο. Να τι με καίει. Η άγνοια των ανθρώπων, η έλλειψη γνώσης για ό,τι συμβαίνει γύρω μας, η παρερμηνεία των γεγονότων και των εννοιών. Αυτό που με οδήγησε στην πλήρη απομυθοποίηση, ή καλύτερα, στο μίσος για τη μυθοποίηση. Οι άνθρωποι θαυμάζουν κατασκευάσματα. Αυτοί που τα δημιουργούν το γνωρίζουν γι’ αυτό και τους τα δίνουν αφειδώς. Είτε με τη βιομηχανία της κατανάλωσης που τεχνηέντως αποκαλείται άνεση, είτε με τη βιομηχανία του θεάματος, που πονηρά μετονομάζεται πολιτισμός. Μια ζωή προσπάθησα να τοποθετήσω τον θεατή δίπλα μου και όχι απέναντί μου. Να τον κάνω να ‘συναισθανθεί’ το ίδιο με μένα, να βαδίσουμε πλάι-πλάι, ψάχνοντας και μαθαίνοντας. Να καταλάβει την ουσία της τέχνης μου, κι όχι το ψεύτικο λαμπερό περίβλημα με το οποίο τη ντύσανε για να τη μοσχοπουλήσουν. Επειδή θεωρώ την Τέχνη γενικώς μια ταπεινή δούλη που γεμίζει τα ποτήρια των συνδαιτυμόνων για να ευφρανθούν κι όχι για να μεθύσουν. Επειδή στενοχωριέμαι που οι άνθρωποι μεθάνε για να ξεχάσουν κι όχι από χαρά. Και πιστεύω ότι η χαρά της γνώσης είναι ανεπανάληπτη και αναντικατάστατη.

Ο Θανάσης Παπαγεωργίου  είναι  πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Εθνικού Θεάτρου σκηνοθετεί το «Με δύναμη από την Κηφισιά» των Δημήτρη Κεχαΐδης & Ελένη Χαβιαρά

Θέατρο Στοά: Μπισκίνη 55, Ζωγράφου, τηλ. 210 7702830

sim_6845.jpg

και το «Το τρίτο στεφάνι» στο ΚΒΘΕ στη Θεσσαλονίκη 

ypoklisi-ton-ithopoion-kai-sunteleston-tis-parastasis.jpg

 

 

 

valentina.jpeg

 Βαλεντίνα Κάντα

 Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου.

Πάντα; Νερό και χαρτομάντιλα.

 Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ. α) Από άποψη χώρου. β) Με ποιους συναδέλφους.

α) Στην «Ωραία κοιμωμένη2» έμαθα ότι καμαρίνι μπορεί να γίνει οποιοσδήποτε χώρος πριν από τη σκηνή που σου επιτρέπει να κάνεις κάποια προετοιμασία. Οπότε νομίζω πως άξια την πρωτιά θα μπορούσαν να πάρουν αρκετές σχολικές αίθουσες. 

β) Μάλλον αυτό που μοιραζόμουν με την τρελή μου φίλη τη Ρόζα Σταμούλη στο Θέατρο Σοφούλη στη Θεσσαλονίκη. Τα πάντα ήταν σουρεάλ.

Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

Μμμ, ακόμη δεν το έχω δει.

Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.

Η πιο γλυκιά και αθώα ανάμνηση, που δεν θα πάψει να με συγκινεί κάθε φορά που τη φέρνω στο μυαλό, είναι από την τελευταία μας παράσταση («Ο γυάλινος κόσμος») ως τελειόφοιτων στη σχολή του Ανδρέα Βουτσινά. Λατρεμένη δουλειά, έντονη συναισθηματική φόρτιση, πανικός και μέσα σε όλα αυτά ο ένας να τρέχει να ετοιμάζει τον άλλον.

Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.

 «Μας περιμένουν!» Ααα, και συγκεκριμένα τώρα, στο Θέατρο 104, κοιτάζω από τη χαραμάδα στα παρασκήνια πότε σβήνουν τα φώτα.

 

giorgos.jpg

 Γιώργος Σοφικίτης

 

Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου.

Αποσμητικό, κολόνια-άρωμα, το κολατσιό μου για μετά την παράσταση (συνήθως ένα τοστ και μια μπανάνα), ένα ποτήρι τσάι με λίγο κονιάκ (συνήθως στις βραδινές παραστάσεις) και φυσικά κάτι από Παναθηναϊκό (κασκόλ, μπρελόκ κ.λπ.), «σαν γούρι», σε εμφανές σημείο.

Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ. α) Από άποψη χώρου. β) Με ποιους συναδέλφους.

Γραφικότατη θα είναι η απάντησή μου. Θεωρώ πως τα καμαρίνια «φτιάχνονται» από τους ανθρώπους που τα γεμίζουν. Όλα τα καμαρίνια που μοιράστηκα με την ομάδα μου, την ΟΥΚ ΝΟΥΚ, ήταν τα καλύτερα. Και νομίζω πως απαντώ και στα δύο ερωτήματα. Από το πιο μικρό και στενόχωρο κοντέινερ χωρίς πολύ φως και τουαλέτα στο Ηράκλειο μέχρι τα καμαρίνια του ΚΘΒΕ.

Ξεχωριστή ήταν η εμπειρία μου με την ομάδα Hippo και την «Κοιμωμένη» μας. Τα τρία τελευταία χρόνια έχουμε ταξιδέψει σε πάρα πολλά μέρη ανά την Ελλάδα. Έχουμε παίξει σε εκατοντάδες σχολεία και χώρους. Συναντήσαμε πανέμορφα μέρη και ζήσαμε υπέροχες στιγμές με τα παιδιά. Μέσα σε όλη αυτή τη μαγική εμπειρία περιλαμβάνεται και η εμπειρία των καμαρινιών. Εν προκειμένω, τα καμαρίνια μας μπορεί να ήταν τουαλέτες, γραφεία καθηγητών, αποθήκες, διάδρομοι σχολείων, αίθουσες με χάρτες, με μπάλες και άλλοι παρόμοιοι χώροι, που κάλυπταν τις ανάγκες της στιγμής. Όσο μικρά όμως και αν ήταν, δεν μας πτόησαν στιγμή. Το ακριβώς αντίθετο. Αυτές οι συνθήκες μάς «ζέσταιναν» όλο και πιο πολύ. Κατά κάποιο τρόπο ενίσχυαν το αίσθημα της ευθύνης απέναντι στην παράσταση καθαυτή και στα παιδιά. Σε μέρη όπου εκ των πραγμάτων δεν υπάρχουν τέτοιου είδους πολυτέλειες (ακριτικά, απομακρυσμένα χωριά και σχολεία) αυτές οι δυσκολίες βοηθούσαν –ερήμην μας– στην εξέλιξή μας και, χάρη στην αγάπη μας για τη δουλειά μας, ήμασταν διαρκώς σε ετοιμότητα. Μπορώ να πω με βεβαιότητα πια ότι και σε αυτό τον τομέα η παράστασή μας, καθώς και η θέση του Άλεξ και του Φώτη (Αλέξανδρος Ράπτης και Φώτης Δούσος ή αλλιώς Hippo Theatre Group) για την αναγκαιότητα μιας παράστασης να ταξιδεύει όσο περισσότερο γίνεται, σε ολοένα και περισσότερα σχολεία, μέχρι και το πιο ακριτικό σημείο, είναι μια τεράστια εμπειρία και ένα μεγάλο σχολείο. Κυρίως για την ίδια τη ζωή και μετά για τον τρόπο με τον οποίο δουλεύουμε και εξελισσόμαστε επαγγελματικά. Έτσι λοιπόν η ζυγαριά μέσα μου γέρνει αναπόφευκτα προς τα μικρά και ασήμαντα καμαρίνια. Τα «δύσκολα» και τα «κρύα». Όπως συμβαίνει άλλωστε, τα δύσκολα μας «ψηλώνουν» 

 

giorgos-antikeimena.jpg

 Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

Προφανώς αυτό του ΚΘΒΕ. Με διαφορά. Δεν πίστευα βέβαια ποτέ ότι είμαστε τόσο αυτάρεσκα όντα εμείς οι «καλλιτέχνες»... Πολυτέλειες! Όλα στον υπερθετικό βαθμό.

Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.

Θα πω δύο από τις πιο όμορφες αναμνήσεις που έχω από καμαρίνι. Η μία αφορά τη Γερμανία. Εκεί το καμαρίνι το μοιραζόμουν με τον Μ.Π. (ξέρει αυτός). Τον γνώρισα τότε μέσω της συμπαραγωγής του ΚΘΒΕ με το θέατρο της Κόνστανς. Όλα όσα λέγαμε και κάναμε πριν από την παράσταση έθεταν σε κίνδυνο την ίδια την παράσταση. Πολλές φορές ξεκινούσαμε με εμάς τους δύο, και τα υπόλοιπα παιδιά από την ομάδα, να έχουμε ανεξήγητα χαμόγελα. Η δεύτερη ανάμνηση έχει σχέση με την ομάδα μου, η οποία, κακά τα ψέματα, αποτελείται από ανυπολόγιστα γελοίους ανθρώπους. Για να αποβάλουμε το άγχος, την αναμονή και την παράξενα αγχωτική χαρά μας για την πρώτη μας περιοδεία, στα καμαρίνια της Σητείας παίξαμε το κορυφαίο τηλεπαιχνίδι που έχει περάσει ποτέ από την ελληνική τηλεόραση, το «Ρουκ ζουκ». Το θέμα δεν είναι ότι παίξαμε «Ρουκ ζουκ», αλλά ότι λειτούργησε απόλυτα ως αγχολυτικό. Να μην παραλείψω να πω ότι παίζουμε και «Καμαρίνια». Μιμούμενοι το ανάλογο εξουσιαστικό ύφος και τις ίντριγκες που επικρατούν μέσα σε αυτά. 

Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.

Σίγουρα στις πρεμιέρες των παραστάσεων, λίγο πριν ξεκινήσουμε, ακολουθώ ένα μικρό τελετουργικό. Μη φαντάζεστε μεσαιωνικά δράματα. Μια υπενθύμιση στον εαυτό μου κάποιων πραγμάτων και προσώπων. Μια, τρόπον τινά, προσωπική υπόσχεση.

 

Τον Γιώργο και την Βαλεντίνα μπορούμε να απολαύσουμε στην "Ωραία Κοιμωμένη²"

Θέατρο 104, Ευμολπιδών 41, Γκάζι, Αθήνα (μετρό Κεραμεικός)

 

“in black ink my love may still shine bright...” 

ΕΙΚΑΣΤΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ WILLIAM SHAKESPEARE

 

Επιμέλεια: ΙΡΙΣ ΚΡΗΤΙΚΟΥ

 

...“in black ink my love may still shine bright...” 

Με αυτόν τον θαυμάσιο σκοτεινό στίχο από τα σονέτα του William Shakespeare ως τίτλο και τα εικονοποιημένα θραύσματα της περιπέτειας της αγάπης ως αφετηρία και περιεχόμενο, ένα μικρό επετειακό εικαστικό αφιέρωμα που πραγματοποιείται σε συνομιλία με το θεατρικό αφιέρωμα στα 400 χρόνια από τον θάνατο του ποιητή στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων Λευτέρης Βογιατζής, θα υποδέχεται τους θεατές από τη Δευτέρα 7 Νοεμβρίου και ως τα τέλη Ιανουαρίου στο φουαγιέ του Θεάτρου. 

 

Εγκαταστάσεις στον χώρο και μικρά γλυπτά ή ζωγραφικά έργα, φωτογραφικά αποτυπώματα και κεντημένες λέξεις, συνυπάρχουν στο φουαγιέ του θεάτρου, σε μια απόπειρα ιχνογράφησης της Αγάπης «που δεν είναι αγάπη όταν αλλάζει ή λυγίζει», της Αγάπης που ατενίζει τις καταιγίδες χωρίς να κλονίζεται, μόνο λάμποντας σαν φωτεινό αστέρι σε έναν μακρυνό Γαλαξία.   

 

Στην έκθεση συμμετέχουν με παλαιότερα και νέα έργα τους οι:

 

Άγγελος Αντωνόπουλος, Μάριος Βουτσινάς, Μαίρη Γαλάνη Κρητικού, Γεωργία Δαμοπούλου, Κωνσταντίνος Έσσλιν, Λένα Ζευγαρίδου, Βούλα Καραμπατζάκη, Κυριακή Μαυρογιώργη, Χαρίτων Μπεκιάρης, Δημήτρης Πολυχρονιάδης, Δημήτρης Σκουρογιάννης, Λίλα Σωτηρίου & Ανδρέας Γεωργιάδης (κοινή συμμετοχή).

 

 

 

Η έκθεση θα παραμείνει επισκέψιμη ως το τέλος Ιανουαρίου κατά τη διάρκεια λειτουργίας του Θεάτρου 

Επιμέλεια: Ίρις Κρητικού  

 

 

Θέατρο της Οδού Κυκλάδων-Λευτέρης Βογιατζής.

Διεύθυνση: Κεφαλληνίας & Κυκλάδων 11, Κυψέλη

Τηλέφωνο: 210 8217877

 

 

 

 

 

 

«Ανάδοχη Πρώτη Αγκαλιά»

Τα τελευταία χρόνια πολλά βρέφη και μικρά παιδιά παραμένουν σε μαιευτήρια και νοσοκομεία για μήνες, επειδή η οικογένειά τους αδυνατεί να έχει τη φροντίδα τους και συγχρόνως τα ιδρύματα παιδικής προστασίας δεν έχουν διαθέσιμες θέσεις για τη φιλοξενία τους. Οι συνέπειες αυτής της πρακτικής είναι εξαιρετικά βλαπτικές για τη ψυχική, συναισθηματική και κοινωνική ανάπτυξη των βρεφών και των μικρών παιδιών.

 

Το Κέντρο Κοινωνικής Πρόνοιας Περιφέρειας Αττικής, υποστηρίζοντας νέες πρακτικές εξωιδρυματικής φροντίδας, που ικανοποιούν καλύτερα τις ανάγκες και τα δικαιώματα των παιδιών, εφαρμόζει πιλοτικό πρόγραμμα αναδοχής με τίτλο: «Ανάδοχη Πρώτη Αγκαλιά».

 

Στοχεύει έτσι να προσφέρει στα βρέφη στοργή, τρυφερότητα, ασφάλεια, οικογενειακή θαλπωρή, ερεθίσματα και αποκλειστική φροντίδα, ακριβώς όπως μόνο μια ζεστή αγκαλιά μπορεί να προσφέρει. Για τον λόγο αυτόν: 

 

Αναζητεί  ζευγάρια ή μόνες γυναίκες με δικά τους παιδιά, ή με εμπειρία γονεϊκού ρόλου, που θα φιλοξενήσουν στο σπίτι τους ένα βρέφος για βραχύ χρονικό διάστημα, ως τη μόνιμη οικογενειακή του αποκατάσταση, δηλαδή, είτε με την επιστροφή του στη φυσική οικογένεια είτε μέσω του θεσμού της υιοθεσίας.

 

Σύμφωνα με τα διεθνή ποιοτικά χαρακτηριστικά για τη διασφάλιση της καλής φροντίδας των βρεφών,  το πιλοτικό αυτό πρόγραμμα παρέχει:Σταθερή συμβουλευτική και ψυχοκοινωνική στήριξη της ανάδοχης οικογένειας από διεπιστημονική ομάδα (κοινωνικό λειτουργό, ψυχολόγο, παιδίατρο, βρεφονηπιοκόμο) με στόχο την τακτική παρακολούθηση της εξέλιξης του βρέφους και της πλαισιωμένης φροντίδας του.

Πλήρη ιατροφαρμακευτική και νοσηλευτική περίθαλψη του βρέφους.

Κάλυψη του συνόλου των δαπανών που θα προκύψουν για την εξασφάλιση των αναγκών του κάθε βρέφους σύμφωνα με την ηλικία του, δηλαδή: είδη σίτισης (γάλα, κρέμες κ.λπ.), είδη υγιεινής (πάνες κ.λπ.), είδη για την καλή ψυχοκινητική ανάπτυξή τους και τα πρώτα είδη εγκατάστασης (κούνια, καρότσι, άλλα αναλώσιμα, όπως μπιμπερό, πιπίλες κ.λπ.)

Το προβλεπόμενο από το θεσμικό πλαίσιο μηνιαίο επίδομα στην ανάδοχη οικογένεια.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: Κοινωνική Υπηρεσία  Παραρτήματος Προστασίας Παιδιού Αττικής «Η ΜΗΤΕΡΑ»

 

Τηλέφωνα: 213.2015737,  213.2015792

 Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου.

Φουρκέτες, πολλές φουρκέτες. Καλλυντικά για μακιγιάζ. Αιθέριο έλαιο τριαντάφυλλο ή λεβάντα για καλή ενέργεια. Ένα ξύλινο πουλί για γούρι. Ταλκ. Μερικές φορές το σκυλί μας, τη Ρόκα.

image2.JPG

 

Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ. α) Από άποψη χώρου β) Με ποιους συναδέλφους.

Το πιο ωραίο καμαρίνι ήταν στην Αιξ-αν-Προβάνς, στο πλαίσιο του μουσικού φεστιβάλ στο οποίο συμμετείχαμε με το «Μαγικό Αυλό» των Complicite. Έμοιαζε περισσότερο με δωμάτιο λουξ ξενοδοχείου. Με καναπέ, ντουλάπες, καθαρίστριες που τακτοποιούσαν το χώρο και άλλαζαν τις πετσέτες στο en-suite μπάνιο. Εκεί βρήκα και την καλύτερη παρέα. Τη Ράσα από την Ιταλία και την Κλεμεντίν από τη Γαλλία. Δεθήκαμε πολύ. Με βοήθησαν και με ένα πρόβλημα υγείας που αντιμετώπιζα τότε. Φιλία που κρατά ακόμη, παρά την απόσταση που μας χωρίζει.  

 

image1.JPG

 

Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

Τα πιο ωραία καμαρίνια που έχω δει έχουν να κάνουν με τη συναισθηματική μνήμη. Πρόκειται για τα καμαρίνια της Παξινού και της Κυβέλης στο Θεατρικό Μουσείο, που επισκέφθηκα για πρώτη φορά στα οκτώ μου χρόνια και θαμπώθηκα. Η όποια λογική δεν έχει θριαμβεύσει πάνω στην πρώτη αίσθηση που μου προκάλεσαν. 

Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.

Πρεμιέρα «Μαγικού Αυλού» στο Άμστερνταμ. Τελείωσε η παράσταση. Καμαρίνι γυναικών ensemble ηθοποιών. Πολλές σαμπάνιες μέσα σε πάγο στο νιπτήρα του καμαρινιού (δώρο από τον Σάιμον) και εκατοντάδες μικροδωράκια με προσωπικές ευχές από όλο το καστ. Στο διπλανό καμαρίνι έπαιζε δυνατά η μουσική. Οι πόρτες είχαν μείνει ανοιχτές για να μπορούν να μπαινοβγαίνουν όλοι... Τελικά μόνο έμπαιναν. Και στο καμαρίνι έγινε ένα μεγάλο πάρτι. Τριάντα άνθρωποι επί σκηνής και οι τριπλάσιοι από κάτω είχαμε γίνει μια ομάδα. Όλοι σχεδόν χώρεσαν στο ταπεινό μας καμαρίνι. Ρομαντικό και συνάμα σημαντικό. 

Δεύτερη αγαπημένη ανάμνηση εδώ, στο καμαρίνι του Θεάτρου του Νέου Κόσμου. Όταν βγήκα από το παράθυρο πριν ξεκινήσει η «Αγγελική» και είδα να έχει γεμίσει το αίθριο και να μας χαιρετούν από κάτω. Είχαν έρθει για εμάς. Σχεδόν παιδική η χαρά. Μεγάλο δώρο.

 

image4.JPG

 

 Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.

Βγάζω βέρα. Λέω «σκατά». Ζητώ δύναμη από το φύλακα αδελφό μου (τον έχω χάσει εδώ και δώδεκα χρόνια). Τινάζω τα χέρια. Πιάνω τα χέρια των συναδέλφων και... εκπνέω.

 

 

image5.JPG

"Αγγελική", παράσταση βασισμένη στη μαρτυρία της Αγγελικής Ματθαίου

Σκηνοθεσία: Κατερίνα Δαμβόγλου, Robin Beer, Jorge Arbert

Παίζουν: Κατερίνα Δαμβόγλου, Robin Beer, Νεκτάριος Θεοδώρου

Από τις 11 Νοεμβρίου και για δεύτερη χρονιά στο Θέατρο του Νέου Κόσμου.

Γράφει η ψυχολόγος Χριστίνα Καγγέλη

Οι γονείς σήμερα, θέλοντας να αξιοποιήσουν όσο πιο εποικοδομητικά γίνεται το χρόνο που περνούν με τα παιδιά τους, επιλέγουν όλο και πιο συχνά να παρακολουθήσουν μαζί τους κάποια θεατρική παράσταση. Οι παιδαγωγοί από την άλλη, επιθυμώντας να εμπλουτίσουν το παιδαγωγικό πρόγραμμα το οποίο εφαρμόζουν ώστε να είναι πετυχημένο και να αποδίδει καρπούς, εντάσσουν σε αυτό το θεατρικό παιχνίδι. Για ποιο λόγο; Πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος του θεάτρου;

 

Το θέατρο συμβάλλει στην ανάπτυξη της φαντασίας των παιδιών και συνακόλουθα στη βελτίωση της πνευματικής, αλλά και της κοινωνικής και συναισθηματικής τους νοημοσύνης. 

 

Καταρχήν ένα θεατρικό έργο συνιστά μέσο κοινωνικοποίησης.  Είναι το προϊόν της ομαδικής δουλειάς πολλών ανθρώπων, ο καθένας εκ των οποίων έχει ξεχωριστό ρόλο. Παρακολουθώντας λοιπόν τα παιδιά το αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης όλων αυτών των ατόμων παρακινούνται ώστε να αναπτύξουν δεξιότητες και μαθαίνουν την αξία της συνεργασίας για την επίτευξη ενός κοινού στόχου. 

 

Επιπλέον μια παράσταση, μέσα από τη θεματολογία της, τους χαρακτήρες της, τις σχέσεις και τις ιδέες που προβάλλει με ανάγλυφο, γλαφυρό τρόπο, καθώς και τους προβληματισμούς που αναδεικνύει, ενεργοποιεί τη σκέψη και πυροδοτεί τη φαντασία των παιδιών. Τους δίνει τη δυνατότητα να ακονίσουν το μυαλό τους, τους γεννά ερωτήματα και τους ευαισθητοποιεί. Έτσι μπαίνουν στη θέση των ηρώων, αισθάνονται την ευτυχία ή τη λύπη τους, νιώθουν συμπόνια, σεβασμό ή θαυμασμό για τα πρόσωπα αυτά. Επίσης επεξεργάζονται τα δραματοποιημένα γεγονότα, αναζητούν τις βαθύτερες αιτίες και τις συνέπειές τους και διαμορφώνουν άποψη για τα ζητήματα τα οποία θίγονται. 

 

Τα παιδιά παρακολουθώντας μια παράσταση έχουν την ευχέρεια να κάνουν μια εσωτερική αναζήτηση, να ανακαλύψουν και να αποτυπώσουν τα συναισθήματά τους, να δουλέψουν περαιτέρω πάνω σε αυτά και να δομήσουν το συναισθηματικό τους κόσμο, και εντέλει την προσωπικότητά τους, με βάση όσα ένιωσαν και σκέφτηκαν. 

 

Η καλλιέργεια της φαντασίας των παιδιών ως θεατών ενός θεατρικού έργου συμβάλλει στον εμπλουτισμό του συναισθηματικού τους κόσμου, ενώ τα ωθεί να ταξιδέψουν, να δραπετεύσουν με έναν υγιή τρόπο από μια πραγματικότητα που ενδεχομένως προκαλεί άγχος, στενοχώρια και προβληματίζει έντονα. Τα παιδιά αφήνουν πίσω τους μια σκληρή καθημερινότητα, τις δυσκολίες που ίσως αντιμετωπίζουν στο οικογενειακό τους περιβάλλον ή στο σχολείο, και πλάθουν ένα ονειρικό σύμπαν μέσα στο οποίο αισθάνονται ασφαλή, άτρωτα, θωρακισμένα, ικανά να αντεπεξέλθουν στα κακώς κείμενα μιας ενίοτε αδυσώπητης πραγματικότητας. 

 

Το θέατρο εξάπτοντας τη φαντασία γίνεται φορέας θετικής ενέργειας, προβάλλει τις υψηλές αξίες και σφυρηλατεί συνειδήσεις. Παράλληλα καλλιεργεί μια αισιόδοξη στάση απέναντι στις δυσκολίες της ζωής, ενώ προάγει την αγωνιστική διάθεση για την επίλυση των προβλημάτων. Τα παιδιά βρίσκουν διεξόδους, ξεφεύγουν από ό,τι τα ταλαιπωρεί, τα αγχώνει και τα στενοχωρεί, και ανακαλύπτουν έναν καινούριο κόσμο τον οποίο μπορούν να διαμορφώσουν κατά βούληση. Άλλωστε, σύμφωνα με το σπουδαίο φιλόσοφο Γκαστόν Μπασελάρ, «η φαντασία πλάθει κάτι παραπάνω από αντικείμενα και δράματα, πλάθει καινούργια ζωή, καινούργιο νου».

 

Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου

Φυσικά βιβλία και πολύ συχνά έχω μαζί μου την φλογέρα μου.

Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ α) ως χώρος 

Στην Επίδαυρο, δεν ήταν το ίδιο το καμαρίνι, αλλά ο χώρος, η ιερότητα του που με έκανε να αισθάνομαι τόσο  όμορφα.

β) με συναδέλφους

Έχω με όλους κάτι ξεχωριστό να θυμάμαι, κάτι από την ζωή τους, την προσωπικότητα τους,  την ιδιαίτερη τους στιγμή, πριν βγουν στην σκηνή.

WP_20161101_13_15_52_Pro.jpg

Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.

Κάποια φορά, όταν ο γιος μου ήταν 5-6 χρονών, τον έφερα μαζί μου στο θέατρο, όταν εγώ έπαιζα στην σκηνή, αυτός με περίμενε εκεί, στο διάλειμμα όταν μπήκα στο καμαρίνι τον είδα να παίζει με τα αυτοκινητάκια του, όταν με είδε , τα άφησε και με αγκάλιασε. Αυτή ήταν η πιο ωραία ανάμνηση!

Το τελευταίο πράγμα- σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου

Δεν σκέφτομαι τίποτα, είμαι συγκεντρωμένος στο ρόλο μου

 

Ο Θωμάς Κινδύνης πρωταγωνιστεί στο "Όνειρο ενός γελοίου" στο Θέατρο Μορφές Έφρασης περισσότερες πληροφορίες εδώ.

ΕΤΕΡΟΣ ΕΓΩ

Αθήνα 2015. Πέντε δολοφονίες. Κοινό χαρακτηριστικό,  αρχαία ρητά του Πυθαγόρα  στους τόπους των εγκλημάτων.  Ο Δημήτρης Λαϊ?νης (Πυγμαλίων Δαδακαρίδης), καθηγητής εγκληματολογίας, αναλαμβάνει να λύσει το μυστήριο που κρύβεται πίσω από τους πέντε φόνους, οι οποίοι συνδέονται μεταξύ τους. Αναπάντεχοι σύμμαχοι του Λαϊ?νη στο να ξεμπλέξει το πολύπλοκο και επικίνδυνο αυτό κουβάρι, η θεωρία του Πυθαγόρα κι ένας καθηγητής μαθηματικών (Φρανσουά Κλουζέ). Θα καταφέρει να λύσει το μυστήριο και να αποκαλύψει την αλήθεια;

 Σενάριο - Σκηνοθεσία: Σωτήρης Τσαφούλιας

 Παίζουν οι ηθοποιοί: Πυγμαλίων Δαδακαρίδης, Δημήτρης Καταλειφός, Μάνος Βακούσης, Ιωάννα Κολλιοπούλου, Γιώργος Χρυσοστόμου, Άννα Καλαιτζίδου και ο Francois Cluzet  

 

19 Ιανουαρίου στους κινηματογράφους από τη Feelgood

Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου.

Μέλι, καραμέλες για το λαιμό, ένα μπουκαλάκι νερό τουλάχιστον, κάτι φαγώσιμο, το κείμενό μου και μια κάρτα για καλή επιτυχία που μου έδωσε η αδερφή μου όταν έπαιξα για πρώτη φορά και γράφει «Break a leg».

To πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ. α) Από άποψη χώρου. β) Με ποιους συναδέλφους.

Το πιο ωραίο καμαρίνι ως χώρος ήταν αυτό που είχα στην παράσταση «Ιnsenso», στο πλαίσιο του  Φεστιβάλ Αθηνών. Είχε συνέχεια φρούτα και ξηρούς καρπούς, είχα πάρει δύο κιλά, έτρωγα συνέχεια!

Με όλους τους συναδέλφους περνάω καλά στα καμαρίνια, αλλά ξεχωρίζω το καμαρίνι που είχαμε όταν κάναμε τον «Θεό της Σφαγής», με την Ιωάννα Σταυροπούλου, τον Γιάννη Λασπιά και τον Αργύρη Θανάσουλα (τα μέλη της Square Theatre Company, της ομάδας στην οποία είμαι μέλος), γιατί γελούσαμε πάρα πολύ με τα αστεία που λέγαμε πριν βγούμε στη σκηνή.

FullSizeRender.jpg

Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει στη ζωή μου.

Δεν νομίζω πως έχω δει ακόμα κάποιο που να τρελαθώ. Θα το θυμόμουν σίγουρα!

Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.

Όταν παίζαμε πάλι το «Camille Claudel: Mudness» στο Αγγέλων Βήμα. Τότε μοιραζόμασταν με τη Στέλλα Μπούρου, την άλλη κοπέλα που συμμετέχει στην παράσταση, το ίδιο καμαρίνι με την Κωνστάντια Τάκαλου, που τότε έπαιζε στο «Όταν η Marilyn Monroe μένει μόνη της», και θυμάμαι ένα βράδυ λίγο πριν βγούμε στη σκηνή μάς είπε κάτι για το πώς πρέπει να αντιμετωπίζουμε το κοινό που νομίζω ότι δεν θα το ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου!

Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.

Κάνω το σταυρό μου και λέω «Αφέσου».

IMG_7434.JPG

H Δάφνη Μανούσου πρωταγωνιστεί μαζί με την  Στέλλα Μπούρου στο έργο του Γιάννη Λασπιά "Camille Claudel Mudness" που σκηνοθετεί ο ίδιος στο ΠΟΛΥΧΩΡΟ VAULT Theatre Plus

 

 

 

 

Polkar LIVE! στο Tiki Athens Bar, Κυριακή 06/11 στις 21:30.

Αυτά τα αγόρια της μουσικής βιομηχανίας, style icon και τροβαδούροι της καρδιάς μας, μετά από δύο sold out εμφανίσεις στο Tiki Athens bar, θα πάρουν το γιουκαλίλι, τις τρομπέτες και τα τύμπανα τους και θα προσγειωθούν ξανά στο Tiki, την Κυριακή 6 Νοέμβρη, για ένα ανεπανάληπτο live που θα αφήσει πίσω του καμένες καρδιές και πεταμένα εσώρουχα.

 

Tiki Bar στο Κουκάκι, Φαλήρου 15 και Μακρυγιάννη, μετρό Ακρόπολη. Η είσοδος θα είναι 5 ευρώ και η ώρα προσέλευσης θα ξεκινήσει στις 21:30!

 

special guest: 

Τραϊάνα Ανανία

&

Πέτρος Μάλαμας

 

Λίγα λόγια για τους Polkar:

Με μουσική που χαρακτηρίζεται ως ρομαντική indie/folk και με άμεσες αναφορές στις παλιές αθη-ναϊκές καντάδες, oι “Polkar” ξεκίνησαν ως το μουσικό συγκρότημα του ηθοποιού Γιώργου Παπα-γεωργίου έχοντας δίπλα του τον μουσικό Γιάννη Κυρατσό. Πήραν το όνομα τους μετά από ένα ταξί-δι της μπάντας στη Σερβία το 2013. Στα σλάβικα “polkar” σημαίνει “μεθυσμένος χορευτής που τρα-γουδάει φάλτσα”. Στα live τους έχουν ως άξονα τη δημιουργία μιας ανοιχτής μουσικοθεατρικής per-formance σε διαδραστική επικοινωνία με το κοινό, περνώντας αβίαστα από όλα τα μουσικά είδη που τους αφορούν. 

 

Δημιουργήθηκαν μόλις πριν από 3 χρόνια στη Θεσσαλονίκη και στο σύντομο αυτό χρονικό διάστημα έχουν κάνει πλήθος συναυλιών (SIX DOGS, BIOS, Bord de l eau, Pik Nik Urban Festi-val , Photobiennale, Residents, ROVER, Μύλος club, κ.α ). Το καλικαίρι του 2016 άνοιξαν τη συναυλία των Beirut στο Fix Factory στη Θεσσαλονίκη.

Εμφανίστηκαν ως νέα μουσική μπάντα στο Tedx 2014 στο Βασιλικό θέατρο στη Θεσσαλονίκη. Ο πρώτος δίσκος τους ηχογραφήθηκε στο Royal Alzheimer Hall με τον Τίτο Καρυωτάκη και τον Χρίστο Χαρμπίλα στον ήχο και τη μίξη. Στο πλευρό τους είχαν και την κομπανία κανταδόρων «Τροβαδούροι της παλιάς Αθήνας». Τα πρώτα τους 4 video clip υπάρχουν όλα στο Youtube και α-ποτελούν χαρακτηριστικό δείγμα του ύφους τους αποσπώντας ενθουσιώδη σχόλια από τον «Τύπο».

Το τελευταίο τους video clip είναι το “Τραγούδι της καλής παντρειάς” με πρωταγωνίστρια τη Σμαράγδα Καρύδη. Ακολουθώντας την “παράδοση” του Caribbean girl, οι Polkar ακολουθούν το αντικείμενο του πόθου τους και το κατακτούν ακόμα και αν χρειαστεί να χρησιμοποιήσουν βία..! Bondage tapes, παπάδες, o φιμωμένος Γιώργος Χρυσοστόμου, η απαγωγή της πρωταγωνίστριας και το μελωδικό “Τραγούδι της καλής παντρειάς” που έχει βγει εδώ και 2 μήνες στα ελληνικά ραδιόφω-να, συνθέτουν ένα video clip που στη λογική της μικρού μήκους ταινίας προσπαθεί να περάσει το μήνυμα ότι σε “όλους αξίζει μια καλή παντρειά!”. To video clip χτύπησε 13.858 views μέσα στην πρώτη μέρα προβολής του από το Youtube, συγκεντρώνοντας ενθουσιώδη υποδοχή του Τύπου.

Τα γυρίσματα έγιναν στην Αθήνα και οι Polkar διαβεβαιώνουν ότι η “Σμαράγδα Καρύδη δεν κακο-μεταχειρίστηκε κατά την διάρκεια των γυρισμάτων”. Ίσως λίγο. 

 

Είπαν για τους Polkar: 

 

“Αυτό είναι το καλύτερο ελληνικό video clip που είδα εδώ και καιρό!” Αρης Δημοκίδης, Lifo. 

"Φέρνοντας μαζί τους κάτι από τις παλιές αθηναϊκές καντάδες και συνδυάζοντας με πολύ δη-μιουργικό τρόπο φολκλορικά με σύγχρονα στοιχεία, συνθέτουν τραγούδια για τον έρωτα και τη γλυκιά μελαγχολία των αθώων συναισθημάτων”. Ήλια Μπούρα, Popaganda. 

“Κάπου κάπου πέφτεις σε κάτι εντελώς διαφορετικό...Οι Polkar είναι ένα ανερχόμενο συ-γκρότημα με έδρα τη Θεσσαλονίκη και αν αναζητήσετε στο youtube το οπτικοποιημένο τους τραγούδι Caribbean Girl σας περιμένει μια πολύ ευχάριστη έκπληξη”. Αστερόπη Λαζαρίδου, ΤΟ ΒΗΜΑ. 

"Love me tonight: Το εθιστικό κομμάτι των Polkar"! Κική Παπαδοπούλου, E-go. 

“Πριν από λίγο καιρό βρέθηκα σε μία παρέα που συζητούσαν γι’ αυτούς τους τύπους με τον «πανηγυρτζίδικο» τόνο στα live τους και αμέσως μου κίνησαν την περιέργεια. Μία αναζήτηση στο Youtube ήταν μόνο η αρχή, αφού η συνέχεια (για καλή μου τύχη!) δόθηκε (σύντομα) σ’ ένα από τα πιο γνωστά μαγαζιά της πόλης, που φιλοξενούν συχνά συγκροτήματα: στο stage του Rover Bar, ενός μαγαζιού, που εκπέμπει οικειότητα και αυτό το συναίσθημα του “feel-like-home”. Εκεί, οι Polkar δημιούργησαν ένα live party με πολύ χορό, που «έδενε» απόλυτα με την όλη ατμόσφαιρα του χώρου.” Ελένη Τσαλκατίδου. Μusic Corner.

“Ψάχνεις συχνά να προσωποποιήσεις αφηρημένες έννοιες όπως η ενέργεια, η χαρά, το κέφι... όλα αυτά τα συναισθήματα που τρέφουν την καθημερινότητα και δίνουν μια άλλη διάσταση στη ζωή και διώχνουν τη μαυρίλα και προσθέτουν ένα συν αισιοδοξίας και εκκρίνουν σεροτο-νίνη... ναι εκείνη την ορμόνη της ευτυχίας. Και δεν ξέρεις πώς να το πεις! Εγώ το λέω... Pol-kar”.  Ελένη Σκάρπου, Think free. 

 

Σύνθεση Polkar:

Γιώργος Παπαγεωργίου (φωνή, ukulele)

Γιάννης Κυρατσός (κιθάρες, φωνή)

Λάζαρος Πλιάμπας (τύμπανα)

Γιώργος Αβραμίσης (τρομπέτα)

Χρήστος Γκαϊλας (μπάσο)

Μιχάλης Καρανίκος (τρομπόνι)

 

 

       

 

 

Έχετε βρεθεί ποτέ στη θέση να θέλετε να ακουστεί η γνώμη σας, μα δεν βρίσκατε τα λόγια ή δεν είχατε την αυτοπεποίθηση να εκθέσετε την άποψή σας ή τον εαυτό σας; Με αφορμή αυτόν τον προβληματισμό γεννήθηκε μια νέα συνεργασία με τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Νότη Παρασκευόπουλο. Η εκπαίδευση στο Public Speaking μπορεί να σας βοηθήσει να ενισχύσετε την κοινωνική σας αυτοπεποίθηση χρησιμοποιώντας μία ιδιαίτερη οδό, αυτήν του θεάτρου και του αυτοσχεδιασμού.

Σκοπός

Σκοπός της εκπαίδευσης στο Public Speaking είναι να εκτιμηθούν αρχικά οι αδυναμίες που οδηγούν στη φοβία της έκθεσης σε κόσμο προκειμένου να ενισχυθεί η αυτοπεποίθησή σας με την εκμάθηση και τον έλεγχο των εκφραστικών μέσων. Μέσα από μία μέθοδο που εμπλέκει τη θεατρική πράξη, ερχόσαστε σε επαφή με τον εκτεθειμένο εαυτό σας και δουλεύετε τα στοιχεία που κάνουν την προσωπικότητά σας μοναδική και ισχυρή. Με γνώμονα την επικοινωνία, το χιούμορ και πάνω απ’ όλα τις ανάγκες σας, κάθε συνάντηση ενισχύει τα εργαλεία επικοινωνίας που ήδη διαθέτετε και καλλιεργεί τη θετική σας σκέψη προκειμένου να θωρακίσετε τον εαυτό σας από το άγχος της πρωτοβουλίας και να αποκτήστε νέες δεξιότητες στην επικοινωνία.

Τομείς Έκφρασης

• Χειρονομίες, εκφράσεις προσώπου.

• Οπτική επαφή.

• Στάση και κίνηση.

• Φωνή και τονική ποικιλία.

• Ενεργός ακροατής.

• Χιούμορ.

• Ο φυσικός εαυτός μας.

• Προετοιμασία για συνέντευξη, ομιλία, κ.λπ

Τι είναι τα εργαστήρια #loveyourselflabs

Τα εργαστήρια #loveyourselflabs είναι 3ωρα ψυχοεκπαιδευτικά εργαστήρια προσωπικής ανάπτυξης και αυτοβελτίωσης, που έχουν ως στόχο να αναπτύξετε πλευρές του εαυτού σας, που θα σας βοηθήσουν να έχετε μία ποιοτική καθημερινότητα. Η δομή είναι σεμιναριακού τύπου και περιλαμβάνουν πολλές διαδραστικές βιωματικές ασκήσεις, με στόχο την πρακτική εφαρμογή όσων θα μάθετε σε αυτά. 

Πληροφορίες Εργαστηρίου Public Speaking

• Που απευθύνεται: Σε όσους επιθυμούν να αντιμετωπίσουν τη φοβία της έκθεσης σε κόσμο και να βελτιώσουν την παρουσία τους όταν μιλούν μπροστά σε άγνωστο ή γνωστό κοινό, σε καταστάσεις όπως σε μια ομιλία, ένα επαγγελματικό meeting, μία σημαντική συνέντευξη για εργασία, στην παρέα των φίλων, στην εργασία και την εκπαίδευση κ.λπ..

• Ποιος είναι ο εμψυχωτής: Ο Νότης Παρασκευόπουλος, ηθοποιός και σκηνοθέτης, με γνώση στην εκπαίδευση του Public Speaking μέσω της υποκριτικής και του αυτοσχεδιασμού θα σας βοηθήσει να αναπτύξετε τα εκφραστικά σας μέσα. Την εποπτεία της διαδικασίας έχει ο ψυχολόγος Πάτροκλος Παπαδάκης.

• Πότε και που πραγματοποιείται το εργαστήριο: Το εργαστήριο θα γίνει το Σάββατο 5/11 στις 10:00-13:00 στην Καλλιθέα, στην Ελ.Βενιζέλου 138 (πρώην Θησέως), απέναντι από την πλατεία Δαβάκη.

• Ποιο είναι το κόστος: Το κόστος του εργαστηρίου είναι στα 30 ευρώ (δεν είναι απαραίτητη η προπληρωμή).

Επικοινωνήσετε στα τηλέφωνα 210 9564594 & 6944 972063 ή στο e-mail Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. για περισσότερες πληροφορίες ή για να δηλώσετε συμμετοχή.

 

H ερώτηση για μένα είναι μάλλον τί με κινεί… ειδικά σ’ έναν καιρό που τα πράγματα φαίνεται να είναι στατικά και να μην (συγ)κινούνται εύκολα. Ή καλύτερα η ερώτηση είναι πώς μπορεί κανείς να «καεί», να κινηθεί σήμερα; Ειδικότερα η τέχνη πώς μπορεί να συμβάλει και να προκαλέσει τέτοιες φωτιές; Παρόμοια ερωτήματα βρίσκονται και στο κέντρο της καλλιτεχνικής δουλειάς που κάνω τα τελευταία τρία χρόνια, η οποία επικεντρώνεται στην έννοια του «κοινωνικού φαντασιακού» όπως αυτή έχει συζητηθεί από τον Κ. Καστοριάδη κι άλλους σημαντικούς διανοητές και φιλοσόφους. 

 

Στο πλαίσιο αυτό έχουν ολοκληρωθεί ήδη τα One Small Step for a Man: Hello, Goodbye (Φεστιβάλ Αθηνών, 2016) και Something Dreamy (Something Raw Festival, Amsterdam 2016). Η Γη σε 100 Χρόνια που παρουσιάζεται αυτή τη βδομάδα στο BIOS αποτελεί τη συνέχεια της προσπάθειας να προκαλέσουμε τη φαντασία, τόσο τη δική μας όσο και των θεατών, σχετικά με το πώς θα είναι ο πλανήτης μας στο μέλλον. Κι αυτό όχι τόσο για να προβλέψουμε τι πραγματικά θα συμβεί αλλά για να πάμε λίγο βαθύτερα στο πώς σκεφτόμαστε τον κόσμο σήμερα και πώς αυτό καθορίζει τον τρόπο που ονειρευόμαστε σε και για αυτόν. 

 

Οι Dunne και Raby, στο βιβλίο τους Speculative Everything, παρατηρούν πως τα όνειρά μας σήμερα έχουν καταντήσει απλές ελπίδες. Μια σειρά σημαντικών γεγονότων από το 1970 κ.ε. (πτώση του κομμουνισμού και του ανατολικού μπλοκ, θριαμβευτική νίκη του καπιταλισμού, ατομικισμός των κοινωνιών κτλ) έχουν καταστήσει την ικανότητά μας να φανταζόμαστε εναλλακτικούς τρόπους κοινωνικής και πολιτικής συμβίωσης εξαιρετικά περιορισμένη ή σχεδόν αδύνατη. Οτιδήποτε δεν συμβαδίζει με τις κυρίαρχες αρχές του καπιταλισμού απορρίπτεται ως φαντασίωση ή ως άσχετο της πραγματικότητας. Σήμερα απλώς ελπίζουμε να επιβιώσουμε, ελπίζουμε ότι ο πλανήτης θα έχει αρκετό χώρο για όλους μας κτλ. Τι συνέβη όμως, ρωτούν οι δύο συγγραφείς, στις διαδικασίες που ανοίγουν χώρο για συζητήσεις, αντιπαραθέσεις και συλλογικούς ορισμούς του κοινού μας μέλλοντος; Τι απέγιναν οι ικανότητές μας να φανταζόμαστε, να ονειρευόμαστε, να προτείνουμε και να δημιουργούμε πιθανές εναλλακτικές για το μέλλον μας; Την ίδια στιγμή, στις Αρχαιολογίες του Μέλλοντος ο F. Jameson υποστηρίζει πως είναι ευκολότερο για την ανθρωπότητα σήμερα να φανταστεί το τέλος του κόσμου παρά μια εναλλακτική πρόταση στον καπιταλισμό.

 

Πώς μπορεί το θέατρο μέσω των σκηνικών του αφηγήσεων να δημιουργήσει αυτό που οι  A. Dunne και F. Raby, στο βιβλίο τους Speculative Everything, ονόμασαν «νέα όνειρα για τον 21ο αιώνα»; Αν αρνηθούμε πως είμαστε ανίκανοι να φανταστούμε σήμερα, αν επιμείνουμε στο γεγονός πως θα μπορούσαμε ακόμα να ονειρευτούμε συλλογικά για το κοινό μας παρόν και μέλλον, πώς θα μπορούσε να συμβεί αυτό; Στη Γη σε 100 Χρόνια δουλέψαμε με τέτοια ερωτήματα και προσκαλούμε το θεατή να μοιραστεί μαζί μας τις δικές του σκέψεις πάνω σε αυτά. Σε μια θεατρική σχέση μικρής και οικείας κλίμακας, η οποία κινείται μεταξύ του ένας-προς-έναν (ένας ηθοποιός και ένας θεατής κάθονται σε ένα τραπέζι) και μιας κοινότητας οκτώ ανθρώπων (που βρισκόνται μέσα στο χώρο καθώς τέσσερις ηθοποιοί συναντούν τέσσερις θεατές ταυτόχρονα) προσπαθούμε να φανταστούμε τον άνθρωπο και τον κόσμο μας σε 100 χρόνια αλλά γιατί όχι και αύριο, σήμερα, τώρα, τώρα;

 

Τα υπόλοιπα εξαρτώνται αποκλειστικά από τις συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων που θα θελήσουν να «καούν» μαζί μας ανά 45 λεπτά μας από την Πέμπτη 3 μέχρι και την Κυριακή 6 Νοεμβρίου στην κεντρική σκηνή του BIOS…     

 

 

«Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΑΓΑΠΑΕΙ ΤΟΝ ΑΥΤΙΣΜΟ»

ΤΟΝ ΝΟΕΜΒΡΙΟ ΣΤΗΝ ΚΑΛΑΜΑΤΑ!

 

Το επιτυχημένο εκπαιδευτικό πρόγραμμα του Ιδρύματος Ωνάση

συνεχίζει το μαγικό ταξίδι του.

 

Δευτέρα 31 Οκτωβρίου 2016. Το Ίδρυμα Ωνάση δίνει την ευκαιρία σε παιδιά που βρίσκονται στο ευρύ φάσμα του αυτισμού και στους γονείς τους, να συμμετέχουν στο εργαστήρι «Η Μουσική Αγαπάει τον Αυτισμό». Το επιτυχημένο εκπαιδευτικό πρόγραμμα, που για 3η συνεχή χρονιά ταξιδεύει σε προορισμούς σε όλη την Ελλάδα, θα έχει επόμενο σταθμό του την Καλαμάτα (19, 26 & 27 Νοεμβρίου 2016).

 

Το εργαστήρι διοργανώνεται με την πολύτιμη συνεργασία του Συλλόγου Γονέων, Κηδεμόνων & Φίλων Ατόμων με Αυτισμό Ν. Μεσσηνίας - Κέντρο Ημέρας Παιδιών και Εφήβων με Αυτισμό Μεσσηνίας, καθώς και με τη συνδρομή του 10ου Δημοτικού Σχολείου Καλαμάτας, όπου και θα φιλοξενηθεί.

 

Το εργαστήρι περιλαμβάνει μουσικές δραστηριότητες, ειδικά μελετημένες, προκειμένου να προσαρμόζονται στις ιδιαίτερες επιθυμίες και τις ικανότητες των παιδιών. Στο ευρύ φάσμα του αυτισμού, η μουσική αποτελεί κίνητρο για το παιδί, προκειμένου να αλληλεπιδράσει με το περιβάλλον του, να αναπτύξει επικοινωνιακές δεξιότητες και να αποκτήσει θετικές εμπειρίες σε ατομικό και οικογενειακό επίπεδο.

 

Μέσα από μια σειρά μουσικών συνθέσεων, δουλεύουμε τις έννοιες της σωματογνωσίας και του χώρου, αλλά και καθημερινές δραστηριότητες και ρουτίνες της ζωής των παιδιών. Τα παιδιά έρχονται σε δημιουργική επαφή με τους ήχους και γνωρίζουν από κοντά τα διάφορα μουσικά όργανα. Με αυτόν τον τρόπο η μουσική χρησιμοποιείται ως μέσο επικοινωνίας και αλληλεπίδρασης, ενώ ιδιαίτερη έμφαση δίνεται και στην ανάπτυξη της μη λεκτικής επικοινωνίας.

 

Οι δυνατότητες εκπαίδευσης των παιδιών στο φάσμα του αυτισμού είναι απεριόριστες και το εργαστήρι αυτό του Ιδρύματος Ωνάση αποσκοπεί στην αισθητική αγωγή τους ως αναπόσπαστο στοιχείο της εκπαιδευτικής εμπειρίας τους.

 

Τα εργαστήρια πραγματοποιούνται από μια ομάδα εξειδικευμένων συνεργατών, με υπεύθυνη τη μουσικολόγο και μουσικοθεραπεύτρια Χριστίνα Παναγιωτάκου.

 

Το πρόγραμμα «Η Μουσική Αγαπάει τον Αυτισμό» ταξιδεύει στην Ελλάδα:

 

ΚΑΛΑΜΑΤΑ (19, 26 & 27 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2016)

 

Τόπος διεξαγωγής του εργαστηρίου

10ο Δημοτικό Σχολείο Καλαμάτας (Κρήτης 46, Καλαμάτα)

 

Ημέρες και ώρες

Σάββατο 19 Νοεμβρίου 2016 - Συνάντηση μόνο για τους γονείς:

Γονείς παιδιών 5-7 ετών: 10:00-12:00

Γονείς παιδιών 8-11 ετών: 12:00-14:00

 

Σάββατο 26 & Κυριακή 27 Νοεμβρίου 2016:

Παιδιά 5-7 ετών με έναν γονέα, ώρες: 10:00-12:00

Παιδιά 8-11 ετών με έναν γονέα, ώρες: 12:00-14:00

 

Επιπλέον δράσεις

Το Σάββατο 26 Νοεμβρίου, στις 19:00, θα πραγματοποιηθεί βιωματικό εργαστήρι ενηλίκων για περιορισμένο αριθμό ατόμων. Το εργαστήρι απευθύνεται κατά κύριο λόγο σε άτομα που δραστηριοποιούνται στο χώρο της Εκπαίδευσης και αποτελείται από μια σειρά μουσικών δραστηριοτήτων που πραγματοποιούνται κατά τη διάρκεια του προγράμματος «η μουσική αγαπάει τον αυτισμό».

 

Δηλώσεις συμμετοχής έως και την Δευτέρα 14 Νοεμβρίου 2016

Τηλέφωνα για κρατήσεις θέσεων – πληροφορίες τόσο για το πρόγραμμα όσο και για το βιωματικό εργαστήρι: 2721 301191 από τις (Δευτέρα – Παρασκευή, 10.00 - 18.00) και 2721 089978 (Δευτέρα – Παρασκευή 10.00- 15.00).

 

Συνδιοργανωτής

Σύλλογος Γονέων, Κηδεμόνων και Φίλων Ατόμων με Αυτισμό Μεσσηνίας -

Κέντρο Ημέρας Παιδιών και Εφήβων με Αυτισμό Μεσσηνίας

www.autismmessinias.gr

 

Γενικές Προϋποθέσεις

 

1     Η συμμετοχή στο πρόγραμμα είναι δωρεάν.

2     Απαραίτητη η τηλεφωνική κράτηση θέσης. Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

3     Η παρουσία του γονέα είναι απαραίτητη καθ’ όλη τη διάρκεια των εργαστηρίων.

4     Υποχρεωτική η συμμετοχή και στις 3 συναντήσεις του κύκλου (19, 26 & 27/11).

 

 

Λίγα λόγια για το Ίδρυμα Ωνάση

Το Ίδρυμα Ωνάση συστάθηκε το 1975 ακολουθώντας την εντολή του Αριστοτέλη Ωνάση, όπως αυτή καταγράφηκε στη διαθήκη του, για να συνδράμει την ελληνική κοινωνία σε καίριους τομείς: στην υγεία, την παιδεία, τον πολιτισμό και την κοινωνική αλληλεγγύη.  Πάγια συνισταμένη των προσπαθειών και των δράσεων του Ιδρύματος ήταν - και παραμένει - η διασφάλιση της πρόσβασης όσο το δυνατόν περισσότερων συνανθρώπων μας στα κρίσιμα για την κοινωνική ευημερία και συνοχή αυτά αγαθά. Απώτερος στόχος, η απελευθέρωση των δημιουργικών δυνάμεων της κοινωνίας μας, για να διασφαλιστεί ένα καλύτερο παρόν και ένα πιο αισιόδοξο μέλλον.

Στον τομέα της Ειδικής Αγωγής, τόσο το μουσικό εργαστήρι «Η Μουσική Αγαπάει τον Αυτισμό», όσο και το μουσικό/εικαστικό εργαστήρι «Έλα κι εσύ, Ζωγραφίζω Μουσική» αποτελούν δύο από τις πολλές δράσεις του Ιδρύματος Ωνάση σε αυτό το ευαίσθητο και σημαντικό πεδίο. Εδώ και δεκαετίες, το Ίδρυμα ενισχύει τα ειδικά σχολεία και τα τμήματα ένταξης, με τη δωρεά βιβλίων, εξοπλισμού και εποπτικών μέσων προκειμένου να διευκολύνει την εκπαιδευτική προσπάθεια των παιδαγωγών. Επιπλέον, στο θεσμοθετημένο από το 1978 Πρόγραμμα Υποτροφιών που λειτουργεί το Ίδρυμα, συμπεριλαμβάνεται ο κλάδος της Ειδικής Αγωγής για μεταπτυχιακές σπουδές και διδακτορική έρευνα σε ΑΕΙ της χώρας μας και του εξωτερικού.

 

Λίγα λόγια για το πρόγραμμα «Η Μουσική Αγαπάει τον Αυτισμό»

Το εργαστήρι ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 2013. Έκτοτε, έχει πραγματοποιηθεί τριάντα οχτώ φορές, δεκαοκτώ εντός της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση και είκοσι σε πόλεις ανά την Ελλάδα. Περισσότερα από 150 παιδιά με αυτισμό έχουν επισκεφθεί τη Στέγη με την οικογένειά τους στο πλαίσιο του εργαστηρίου, ενώ στην Περιφέρεια έχουν συμμετάσχει περισσότερα από 340 παιδιά με τους γονείς τους. Στα βιωματικά εργαστήρια ενηλίκων έχουν συμμετάσχει περισσότερα από 180 άτομα, ενώ έχουν πραγματοποιηθεί ανοιχτές συζητήσεις σχετικές με το εργαστήριο την περίοδο 2014-2015. Το υλικό και η θεματολογία του εργαστηρίου συνεχώς εμπλουτίζονται και η ανατροφοδότηση από τους γονείς είναι πολύ σημαντική για τη βελτίωση του εργαστηρίου.

 

 

Κυβέλη Ζωή

The Allegory of an Essence

Είναι Ελληνίδα, 23 χρόνων και μόλις δημιούργησε μια τοιχογραφία στην καρδιά του Μανχάταν!

Είναι ώρα να γνωρίσουμε την Κυβέλη Ζωή… Είναι ζωγράφος - εικαστικός, 23 χρόνων και μόλις δημιούργησε μια εντυπωσιακή τοιχογραφία, εννιά επί δυόμισι μέτρα, με τίτλο The Allegory of an Essence, για το νεότερο και πολλά υποσχόμενο μέλος της Livanos Restaurant Group, την Ουσία, το οποίο θα ανοίξει τις πόρτες του το Δεκέμβριο, στην πόλη του Μανχάταν. 

Χρειάστηκαν δεκαοχτώ ημέρες σκληρής δουλειάς ώστε να ολοκληρωθεί ο πίνακας ενώ στη μεταφορά του έργου βοήθησαν πέντε άνθρωποι οι οποίοι, κρατώντας τον στα χέρια (!) διήνυσαν απόσταση ίση με εφτά οικοδομικά τετράγωνα ώστε το The Allegory of an Essence να καταλήξει στον προορισμό του και να εκπληρώσει το στόχο για τον οποίο δημιουργήθηκε από την  Κυβέλη Ζωή, να κοσμήσει το τελευταίο της αλυσίδας εστιατορίων Νίκου Λιβανού, που θα εγκαινιαστεί τον ερχόμενο Δεκέμβριο.

Η ίδια η Κυβέλη Ζωή μας σημειώνει 

Ζωγράφος είναι μια λέξη με ιδιαίτερη σημασία για τη δουλειά μου γιατί κυριολεκτικά σημαίνει «αυτός / ή που καταγράφει τη ζωή», μια έννοια η οποία εμπεριέχει τόσο την ιδανικότητα όσο την επικαιρότητα αλλά και τη συνεχή, παράλληλη κίνηση τους. Είναι ο συνδυασμός του να υπάρχεις στο τώρα και να καταγράφεις το ταξίδι της ζωής μέσω της ζωγραφικής.

Λίγα λόγια για την Κυβέλη Ζωή (και μια σημείωση…)

Απόφοιτη του Central Saint Martins (London, UK) αλλά και του School of Visual Arts (New York, USA), διακρίθηκε μέσα από τους είκοσι καλύτερους του Open Studios SVA (NYC) από τον Daniel S.Palmer, έφορο του Jewish Museum ενώ η καλλιτεχνική της δράση και εμπειρία ξεκινά από το 2011. Μετρά ήδη τρεις εκθέσεις των έργων της σε Ελλάδα και Νέα Υόρκη. 

Info

Περισσότερα για την Κυβέλη Ζωή στο http://www.kyvelizoi.com/

 FB https://web.facebook.com/OusiaNYC/

629 West 57th Street, New York, New York, +1 212-333-2000 

 

 «Εδώ είναι του Ρασούλη»

στη μουσική σκηνή Σφίγγα

Σάββατο 12 και Σάββατο 19 Νοεμβρίου  

 

Συμμετέχουν (αλφαβητικά):

      Σάββατο 12.11                             Σάββατο 19.11

                                        

      Αφροδίτη Μάνου              Γιώτα Νέγκα                                      

   Γιώργος Σαρρής Θοδωρής Κοτονιάς 

Μάνος Πυροβολάκης                         Αγγελική Τουμπανάκη 

     Κορίνα Λεγάκη                                  Κωνσταντίνος Στεφανής

    Ναταλία Ρασούλη                                Ναταλία Ρασούλη

& ο Πέτρος Βαγιόπουλος                   & ο Πέτρος Βαγιόπουλος 

 

Δυο μοναδικές παραστάσεις – αφιέρωμα στο Μανώλη Ρασούλη, θα πραγματοποιηθούν στη μουσική σκηνή Σφίγγα, τα Σάββατα 12 και 19 Νοεμβρίου, με πολλούς και αγαπημένους καλλιτέχνες, φίλους, συνεργάτες, αλλά και εκπροσώπους της νεότερης μουσικής σκηνής, που παρουσιάζουν τις δικές τους προτάσεις πάνω σε πολυαγαπημένα τραγούδια του. 

Στιχουργός και συγγραφέας, δημιούργησε για πάνω από 30 χρόνια στο χώρο της δισκογραφίας με δίσκους που άφησαν εποχή, όπως «Τα Νέγρικα», «Τα Δήθεν», «Η Εκδίκηση της Γυφτιάς» κ.α. Έχει γράψει περισσότερα από 300 τραγούδια. Γνωστός για τις ανεξάρτητες ιδέες του, γεφύρωσε το πιο αυθεντικό, βαθύ και λαϊκό στοιχείο του Έλληνα με τα πιο υγιή οικουμενικά ρεύματα. Άτομο με έντονες φιλοσοφικές και μεταφυσικές ανησυχίες, ενσωμάτωσε τη φιλοσοφία του στους στίχους, στα άρθρα, στα βιβλία του. 

 

Για πολλούς ο Μανώλης Ρασούλης είναι η ζωντανή ψυχή του ελληνικού τραγουδιού! Αυτή την ψυχή θα παρουσιάσουν μέσα από τα τραγούδια του ο Θοδωρής Κοτονιάς, η Κορίνα Λεγάκη, η Αφροδίτη Μάνου, η Γιώτα Νέγκα, ο Μάνος Πυροβολάκης,  η Ναταλία Ρασούλη, η Αγγελική Τουμπανάκη,  ο Γιώργος Σαρρής, ο Κωνσταντίνος Στεφανής και  ο  Πέτρος Βαγιόπουλος και θα δώσουν το δικό τους στίγμα σε αγαπημένα τραγούδια από το πλούσιο ρεπερτόριό του.

 

Με εκλεκτούς μουσικούς και με ένα μοναδικό οπτικό υλικό η παράσταση «Εδώ είναι του Ρασούλη» θα μας φέρει τον πολυγραφότατο και πολυαγαπημένο δημιουργό αναπάντεχα κοντά μας … σαν να είναι εδώ και να συμμετέχει στη γιορτή! 

Μουσικό σχήμα - Συντελεστές:

 

Σωκράτης Γανιάρης – τύμπανα | κρουστά 

Βασίλης Κετεντζόγλου – κιθάρα

Βαγγέλης Λιόλιος – μπουζούκι

Τάσος Αθανασιάς – ακορντεόν

Τάκης Φραγκούς – κοντραμπάσο

 

Επιμέλεια ορχήστρας | Τάκης Φραγκούς 

Επιμέλεια προγράμματος | Ναταλία Ρασούλη & Έλλη Ρουμπέν

Επιμέλεια οπτικού υλικού | Δημήτρης Ιωαννίδης 

Υπεύθυνος ήχου | Θανάσης Γκίκας

 

Μουσική σκηνή Σφίγγα

Ακαδημίας και Ζωοδόχου Πηγής 

(είσοδος στον πεζόδρομο Κιάφας 13)

Τηλέφωνο κρατήσεων: 2114096149, 6987844845

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Ώρα έναρξης: 22.30

Τιμή εισόδου στο μπαρ: 12 ευρώ με μπύρα ή κρασί

 

popolaros banner

popolaros banner

anixnos250x300

Video

Μπορείτε να τα αποκτήσετε μ' ένα κλικ στην πόρτα σας στο  https://radshop.gr/

Ροή Ειδήσεων

sample banner

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία