Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
texnes-team

texnes-team

Ο «πατέρας» και η «μάνα» του νεοελληνικού θεάτρου: ο Ιάκωβος Καμπανέλλης και η Λούλα Αναγνωστάκη ενώνουν για πρώτη φορά τη φωνή τους σε ενιαία παράσταση.

Στον μονόλογο «Αυτός και το παντελόνι του», γραμμένος εξήντα χρόνια πριν, και στο μονοπρόσωπο έργο «Ο ουρανός κατακόκκινος» - που φέτος συμπληρώνονται είκοσι χρόνια από το πρώτο του ανέβασμα - ο Ιάκωβος Καμπανέλλης και η Λούλα Αναγνωστάκη αντίστοιχα επαληθεύουν για μια ακόμη φορά τη διαχρονικότητα της υπαινικτικής γραφής τους.

«Αυτός» (Χρήστος Χατζηπαναγιώτης) - παρά το γεγονός ότι δεν έχει ούτε όνομα - και η Σοφία Αποστόλου (Νένα Μεντή) - «πρώην καθηγήτρια, απολυθείσα λόγω αλκοολισμού» και «μητέρα φυλακισμένου» - αφηγούνται την προσωπική τους ιστορία με υποδόριο χιούμορ και ευαισθησία στην έκφραση της συναισθηματικής μνήμης τους και «ξεχωρίζουν». Εξακολουθούν να «ξεχωρίζουν» ακόμη, τόσο που αναρωτιόμαστε κατά πόσο έχει αλλάξει η δημόσια σφαίρα του σύγχρονου νεοελληνικού μας βίου.

Σκηνοθεσία: Μάνος Καρατζογιάννης

Σκηνικά: Γιάννης Αρβανίτης

Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα

Φωτισμοί: Αλέξανδρος Αλεξάνδρου

Μουσική: Αντώνης Παπακωνσταντίνου

Βοηθός Σκηνοθέτη: Ανδρέας Ανδρέου

Διανομή: Νένα Μεντή (Σοφία Αποστόλου)

               Χρήστος Χατζηπαναγιώτης (Αυτός)

Πρεμιέρα: 11 Μαΐου, για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.

Σημείωμα σκηνοθέτη:

«Ο ουρανός και... Το παντελόνι του» – Δύο διεθνείς ελληνικές φωνές

Ο «πατέρας» και η «μάνα» του νεοελληνικού θεάτρου: ο Ιάκωβος Καμπανέλλης και η Λούλα Αναγνωστάκη ενώνουν για πρώτη φορά τη φωνή τους σε ενιαία παράσταση.

Παρά το γεγονός ότι στην νεοελληνική κοινωνία συνηθίζεται να δημιουργούνται οπαδοί και δίπολα σε όλες σχεδόν τις εκφάνσεις της τέχνης είναι πλέον αντιληπτό ότι αρκετά κοινά στοιχεία χαρακτηρίζουν τους δύο κορυφαίους θεατρικούς συγγραφείς στον πυρήνα της δραματουργίας τους.

Θεματική των έργων τους η μοναξιά, η ενοχή, τα τραύματα και τα αδιέξοδα του Έλληνα των μεταπολεμικών χρόνων, το νέο αστικό τοπίο, οι εθνικές και προσωπικές μας διαψεεεις﷽﷽﷽﷽﷽﷽κές μας διαψε                             Κυριακ ΤΥΠΟΥ ο αδελφος του σπυρουηύσεις. Αν η πνευματική καταγωγή του Καμπανέλλη, όπως την ορίζει ο ίδιος σε συνέντευξή του είναι το στρατόπεδο εννοώντας το Μαντχάουζεν, η πνευματική αφετηρία της Αναγνωστάκη είναι σίγουρα ο εμφύλιος μια και υπάρχει ως ιστορική αναφορά σχεδόν στο σύνολο της δραματουργίας της.

Παρ’ όλο που το έργο και των δύο συγγραφέων εμπνέεται από οικεία δεινά παραμένει αποκαλυπτικό για οποιονδήποτε έχει ζήσει ακόμη και σε τελείως διαφορετικές γεωγραφικές, ιστορικές και κοινωνικές συνθήκες.

Στον μονόλογο «Αυτός και το παντελόνι του», γραμμένο εξήντα χρόνια πριν, και στο μονοπρόσωπο έργο «Ο ουρανός κατακόκκινος» - που φέτος συμπληρώνονται είκοσι χρόνια από το πρώτο του ανέβασμα - ο Ιάκωβος Καμπανέλλης και η Λούλα Αναγνωστάκη αντίστοιχα επαληθεύουν για μια ακόμη φορά τη διαχρονικότητα της υπαινικτικής γραφής τους.

«Αυτός» (Χρήστος Χατζηπαναγιώτης) - παρά το γεγονός ότι δεν έχει ούτε όνομα - και η Σοφία Αποστόλου (Νένα Μεντή) - «πρώην καθηγήτρια, απολυθείσα λόγω αλκοολισμού» και «μητέρα φυλακισμένου» - αφηγούνται την προσωπική τους ιστορία με υποδόριο χιούμορ και ευαισθησία στην έκφραση της συναισθηματικής μνήμης τους και «ξεχωρίζουν». Εξακολουθούν να «ξεχωρίζουν» ακόμη, τόσο που αναρωτιόμαστε κατά πόσο έχει αλλάξει η δημόσια σφαίρα του σύγχρονου νεοελληνικού μας βίου.

Η ανάγκη Αυτού στο πρώτο μονόπρακτο «να έχει έναν άνθρωπο» και η «ροπή προς το κακό» της ανθρώπινης φύσης στο δεύτερο γίνονται αφορμή οι ήρωες να έρθουν πιο κοντά, έστω και νοητά, στα πιο αγαπημένα τους αλλά απόντα, για διαφορετικούς λόγους, πρόσωπα: σε μάνα και γιο αντίστοιχα. Μέσα από την ηχηρή τους απουσία τα σκηνικά πρόσωπα τακτοποιούν τους εσωτερικοκτοποιήσουν με αυτόν τον τρόπο τοια μπορολιτευτικο α οπλουτεργιος ο αδελφος του σπυρουηςύς τους λογαριασμούς, διαφοροποιούνται έστω και για λίγο από το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο και «κάνουν τη δική τους επανάσταση».

Ο τίτλος της παράστασης παραπέμπει στο γνωστό ποίημα του Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι «Σύννεφο με παντελόνια», όπου ο Ρώσος ποιητής πραγματεύεται τα θέματα του έρωτα, της επανάστασης και της τέχνης.

κι αλλάζοντας απόχρωση σαν ουρανός

θα ‘μαι η άχραντη ευγένεια

… ένα σύννεφο με παντελόνια.

Θέατρο Σταθμός Βίκτωρος Ουγκώ 55, Αθήνα (Μετρό Μεταξουργείο).Τηλ.: 211 40 36 322

Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 21:00 και Κυριακή στις 20:00Εισιτήριο: Κανονικό: 15€,

                 Φοιτητικό, ΑΜΕΑ, άνω των 65: 12€Ανέργων: 8€Διάρκεια: 80 λεπτά

Η Λένα Παπαληγούρα, ο Νίκος Κουρής και ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης θα πρωταγωνιστήσουν στην «Ηλέκτρα» που θα σκηνοθετήσει ο Θέμης Μουμουλίδης. 
 
Η «Ηλέκτρα», μια από τις σημαντικότερες τραγωδίες του Ευριπίδη, αποτελεί μια διεισδυτική σπουδή πάνω στις έννοιες της εκδίκησης, της ενοχής, της μεταμέλειας και της δικαιοσύνης.Αντλώντας το θέμα του από τον κύκλο της καταραμένης γενιάς των Ατρειδών, το έργο παρακολουθεί βήμα-βήμα την πορεία της Ηλέκτρας και του Ορέστη προς τη μητροκτονία. Όμως η ερμηνεία του μύθου που προκρίνει ο ποιητής αρνείται στην πράξη αυτή οποιαδήποτε δικαίωση, μετατρέποντας τη δική του «Ηλέκτρα» σε μια ανελέητη σπουδή πάνω στη διαβρωτική διαδικασία της εκτέλεσης ενός εγκλήματος: μετά την διάπραξη του φόνου, τα δυο αδέλφια σωριάζονται κάτω από το βάρος της πράξης τους, μιας πράξης που δεν έπρεπε να έχει γίνει ποτέ. Ο ποιητής θα αποφανθεί στο τέλος, με το στόμα των Διόσκουρων, ότι ναι μεν η Κλυταιμνήστρα έπαθε δίκαια, όμως ο Ορέστης δεν έπραξε δίκαια. Ο σοφός θεός των Δελφών χρησμοδότησε άσοφα.
 
Ο ιδιόμορφος τρόπος με τον οποίο ο Ευριπίδης διαπραγματεύεται το γνωστό μυθολογικό μοτίβο της μητροκτονίας, εισάγοντας μια σειρά από νεοτερισμούς και αφηγηματικές καινοτομίες, συνθέτει ένα σκληρό αλλά εξαιρετικά αναγνωρίσιμο στην εποχή μας αριστούργημα, ένα από τα αρτιότερα επιτεύγματα της παγκόσμιας δραματουργίας.
 
Ο Θέμης Μουμουλίδης σκηνοθετεί το έργο χαρακτηρίζοντάς το ως ένα ΛΥΡΙΚΟ ΘΡΙΛΕΡ. Μια σύγχρονη ματιά πάνω στην σκηνική ανάγνωση της τραγωδίας, επιχειρώντας να εξελίξει την φόρμα που ξεκίνησε με τις δύο προηγούμενες τραγωδίες [ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ και ΑΝΤΙΓΟΝΗ].
 
Οι πρώτοι σταθμοί της περιοδείας είναι:
 
Δευ 25/6 | Θέατρο Πέτρας - Πετρούπολη
 
Τετ 27/6 | Δημοτικό Κηποθέατρο - Παπάγου
 
Κυρ 1/7 | Βεάκειο Θέατρο - Πειραιάς
 
Τετ 4/7 | Θερινό Δημοτικό Θέατρο Μελίνα Μερκούρη - Βόλος
 
Παρ 6/7 | Ανοιχτό Θέατρο Ποντοκώμης-Μ.Θεοδωράκης-Κοζάνη
 
Σαβ 7/7 | Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων - Καβάλα
 
Δευ 9/7 & Τρι 10/7 | Θέατρο Κήπου – Θεσσαλονίκη
 
Η προπώληση έχει ξεκινήσει
Το 8ο Φεστιβάλ Θερινού Κινηματογράφου της Αθήνας (8th Athens Open Air Film Festival), σε συνεργασία με το Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου (Athens & Epidaurus Festival), διοργανώνει μία ξεχωριστή προβολή: Το Σάββατο, 30 Ιουνίου και ώρα 21:30, το Μικρό ατμοσφαιρικό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου ανοίγει για πρώτη φορά τις πύλες του στον κινηματογράφο, προσκαλώντας του θεατές σε μία σπάνια εμπειρία, με την προβολή της εμβληματικής «Ηλέκτρας» (Electra, 1962) του Μιχάλη Κακογιάννη.
 
Το Μικρό Θέατρο που εδώ και χρόνια φιλοξενεί εκδηλώσεις του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, βρίσκεται ανάμεσα σε πορτοκαλεώνες και ελαιώνες, σε μία πλαγιά με θέα το βουνό και τη θάλασσα και αποτελεί αγαπημένο προορισμό για τους φίλους της τέχνης. Τα τελευταία χρόνια υποδέχεται κυρίως εναλλακτικές παραστάσεις αρχαίου δράματος, γι’ αυτό και θεωρήθηκε ιδανικός τόπος για την προβολή της «Ηλέκτρας» του Μιχάλη Κακογιάννη (1962), που μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το μύθο της Ηλέκτρας του Ευριπίδη.
 
Η ταινία:
Η Ηλέκτρα περιμένει την κατάλληλη ευκαιρία για να εκδικηθεί το θάνατο του πατέρα της, Αγαμέμνονα, βασιλιά των Μυκηνών, που δολοφονήθηκε από τη γυναίκα του, Κλυταιμνήστρα, και τον εραστή της, Αίγισθο. Η ευκαιρία παρουσιάζεται, όταν συναντά και πάλι τον αδερφό της Ορέστη. Και οι δυο μαζί θα θέσουν σε εφαρμογή το φονικό τους σχέδιο.
Το 1962 ο Μιχάλης Κακογιάννης παραδίδει με την «Ηλέκτρα» την πιο διαχρονική και ταυτόχρονα υποδειγματική μεταφορά αρχαίας ελληνικής τραγωδίας στον κινηματογράφο. Το αττικό τοπίο γίνεται η λιτή σκηνή που εκσυγχρονίζει τον μύθο και τα προαιώνια στοιχεία της ελληνικής γης αναδεικνύουν τους χαρακτήρες και τις συγκρούσεις, που διαπερνούν δραματικά και ποιητικά την ελληνική ταυτότητα. 
Αφήνοντας πίσω τις προγενέστερες εκδοχές του μύθου των Ατρειδών μέσα από τις τραγωδίες του Αισχύλου («Χοηφόροι») και του Σοφοκλή («Ηλέκτρα»), η ταινία του Κακογιάννη βασίζεται στο λόγο του Ευριπίδη, του πιο σύγχρονου από τους αρχαίους τραγικούς, και σε πλήρη συνάφεια με το πνεύμα του ποιητή, τοποθετεί τη δράση εκτός του παλατιού. 
Η «Ηλέκτρα» είναι μία ιστορία για τους ανθρώπους, που δεν άγονται από τη θεϊκή μοιρολατρία, αλλά ζουν στο περιθώριο και πράττουν αυτοβούλως.
Η φυσιογνωμία της Ειρήνης Παππά - ταυτόσημη της ελληνικότητας - μεταμορφώνει μία κουρελιασμένη πριγκίπισσα που μοιάζει με αγόρι σε ένα εκδικητικό πλάσμα ζωώδους ενέργειας και ο Μίκης Θεοδωράκης υπογράφει ένα μουσικό μοτίβο που αντιλαλεί την απεγνωσμένη κραυγή της πρωταγωνίστριας. 
Ο Ευγένιος Ιονέσκο αποθέωσε την ταινία στη «Le Figaro» γράφοντας πως είναι η ωραιότερη ταινία που έχει δει ποτέ, το Φεστιβάλ Καννών θέσπισε το βραβείο Καλύτερης Κινηματογραφικής Μεταφοράς, για να την τιμήσει, ενώ τα 24 ακόμη Διεθνή Βραβεία και η υποψηφιότητα για Όσκαρ Ξενόγλωσσης ταινίας, σφραγίζουν αφοπλιστικά την ποιότητα μιας ταινίας που δεν αποτελεί το κινηματογραφικό ανέβασμα ενός θεατρικού έργου, αλλά μετουσιώνει την τραγωδία σε κινηματογραφική κάθαρση. 
 
Πληροφορίες •
«Ηλέκτρα» (Electra, 1962) του Μιχάλη Κακογιάννη
Πρωταγωνιστούν: Ειρήνη Παππά, Γιάννης Φέρτης, Αλέκα Κατσέλη, Μάνος Κατράκης, Νότης Περγιάλης, Τάκης Εμμανουήλ
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
 
Διάρκεια: 110’
Σάββατο, 30 Ιουνίου 2018  • Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου
Ώρα έναρξης: 21.30
Είσοδος Ελεύθερη
Το 8th Athens Open Air Film Festival πραγματοποιείται με τη συνδιοργάνωση του Οργανισμού Πολιτισμού, Αθλητισμού & Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων (ΟΠΑΝΔΑ) με προβολές, καθ’ όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού, σε ξεχωριστές γωνιές της πόλης, αρχαιολογικούς χώρους, άλση, πλατείες και μερικά από τα ομορφότερα  μουσεία και σημεία της Αθήνας, με ελεύθερη είσοδο για το κοινό.
 
 
                  
 

Το Θέατρο Αργώ-Aιμιλία Υψηλάντη αναζητά ηθοποιό ηλικίας 30-45 ετών, για την ερχόμενη χειμερινή θεατρική περίοδο.

Ο ρόλος είναι πρωταγωνιστικός και απαιτεί ικανότητα στο τραγούδι.

Οι ενδιαφερόμενοι  μπορούν να αποστείλουν βιογραφικό στην ηλεκτρονική διεύθυνση: info@argotheater.gr, μέχρι και την Παρασκευή 11 Μαΐου

 Κάποτε, παλιά το 1663, κάπου στην Ουγγαρία κάποιος Χριστόφορος Ρίλκε κάηκε μέσα στην φωτιά κρατώντας στα χέρια του μια σημαία σαν “νεκρή γυναίκα” ή με λίγη παραπάνω φαντασία μια γυναίκα σαν “νεκρή σημαία”. Πήγε και το 'κανε. Προφανώς, κάτι τον έκαιγε...

                Αγαπητοί μου, μπορώ να σας εξομολογηθώ πως με καίει ιδιαιτέρως το αναπάντητο ερώτημα “εγώ, για τι θα καιγόμουν;” και ακόμα παραπάνω το ότι δεν έχει ειλικρινή απάντηση για εμένα. Το μοιράζομαι έντιμα μαζί σας.

                Ζούμε δυστυχώς στην εποχή της μετριότητας και της μετριοκρατίας. Ζούμε μέτρια, επικοινωνούμε μέτρια, τρώμε μέτρια, κοιμόμαστε μέτρια, αγαπιόμαστε μέτρια, περνάμε γενικά μέτρια ζωούλα.

               Κάποιοι είμαστε ελαφρώς πιο τυχεροί, γιατί μέσα στο δημιουργικό επάγγελμα που έχουμε επιλέξει -και από το οποίο πληρωνόμαστε στην καλύτερη περίπτωση μέτρια-, μπορούμε να τροφοδοτηθούμε γενναιόδωρα, να νιώσουμε έντονα, να φτιάξουμε το δικό μας καταφύγιο ή Yukali και να κάτσουμε μέσα να περιμένουμε να περάσει αυτή η λαίλαπα της μετριότητας.

               Όσο όμως η λαίλαπα δεσπόζει, παρεισφρέουν και μικρές δόσεις μετριότητας στο δημιουργικό καταφύγιο -πόσο να βαστήξει κι αυτό;- με τη μορφή “έλα μωρά, είναι αυτό επάγγελμα;” ή “πώς θα ζήσεις;” ή “αξίζει τόσος κόπος για μια παράσταση; σιγά ποιος θα τη δει” και έτσι μολύνεται και αυτό το μόνο απάγκιο και σιγά-σιγά νιώθεις κι εσύ νωθρότερος και πιο μέτριος. Και δεν θεωρείς τον εαυτό σου άξιο να καεί για κάτι και δεν σε καίει τίποτα... και τι να ακολουθεί άραγε αυτού...;

 

 

  • Η Ελεάνα Τσίχλη σκηνοθετεί την παράσταση «ο Σημαιοφόρος» που παρουσιάζει η Ομάδα Ubuntuστο Θέατρο 104 και είναι βασισμένη στο ποίημα «Το Τραγούδι του Έρωτα και του Θανάτου του Σημαιοφόρου Χριστόφορου Ρίλκε». Παραστάσεις: Κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 21.00, μέχρι τις 27 Μαΐου.

Με αφορμή ένα ελληνικό έργο του 1898 για το θάνατο ενός ποιητή ή καλύτερα για τις τελευταίες του στιγμές, οι C. for Circus παρουσιάζουν “Το δαχτυλίδι της μάνας” του Γιάννη Καμπύση σε σκηνοθεσία Παύλου Παυλίδη, από τηνέως τις 10 Ιουνίου στο Tempus Verum І Εν Αθήναις. Με όχημα τη μουσική, την ποίηση και τη φαντασία, οι C. for Circus στήνουν μια ολοζώντανη τελετή αποχαιρετισμού, ξαναγράφουν για χάρη του ποιητή τις τελευταίες του σελίδες και γιορτάζουν τα 10 χρόνια της κοινής τους πορείας με την πιο αισιόδοξη παράστασή τους μέχρι σήμερα.

Παραμονή Χριστουγέννων. Σε μία καλύβα κοντά στο δάσος ζει μία φτωχή οικογένεια: η μάνα και οι δυο της γιοι. Ο μεγάλος γιος της οικογένειας, ο Ποιητής, βαριά άρρωστος, γνωρίζοντας πως έχει πλέον λίγη ζωή μέσα του, νοσταλγεί τα απάτητα βουνά του τόπου του, τους θρύλους της οικογένειάς του, τις Νεράιδες του Βουνού. Ταξιδεύει με τη φαντασία του κοντά τους, για να τον συντροφεύσουν τις τελευταίες του στιγμές και καρτερά να “σβήσει” στην ποδιά της αγαπημένης του. H μητέρα του, για να τον σώσει, αποφασίζει να πουλήσει τη μόνη περιουσία της οικογένειας, το δαχτυλίδι που κάποτε έδωσαν οι μοίρες στους προγόνους της, αν και γνωρίζει ότι μια τέτοια κίνηση είναι καταραμένη. Kάπου, κάποτε, σε μια Ελλάδα.

 to daktulidi tis manas2

“Το δαχτυλίδι της μάνας” του Γιάννη Καμπύση είναι θεατρικό έργο, γραμμένο σε ντοπιολαλιά, κι εμπνέεται απ’ τη ζωή του ποιητή και πεζογράφου Κώστα Κρυστάλλη. Έχει χαρακτηριστεί ως μουσικό δράμα αλλά και ως χριστουγεννιάτικο ονειρόδραμα. Το 1917 ο Μανώλης Καλομοίρης το συνέθεσε σε μορφή όπερας, ενώ 51 χρόνια αργότερα, το 1968, το έργο εκφωνήθηκε στο “θέατρο της Τετάρτης” στην Ε.Ρ.Α.

Ενεργοποιώντας τις αισθήσεις της λαϊκής παράδοσης, που τόσο έντονα διατρέχουν την ιστορία του Γιάννη Καμπύση, η ομάδα C. for Circus φέτος “ενηλικιώνεται” με μια ελάχιστα ειπωμένη ιστορία αποχαιρετισμού.

Σημείωμα του σκηνοθέτη

“Το δαχτυλίδι της μάνας”, έργο γραμμένο σε μια μπασταρδεμένη ντοπιολαλιά, μιλά για μια Ελλάδα στην οποία συνυπάρχουν η πίστη στον Θεόκαι τις Νεράιδες. Η ποίηση, η αγριότητα και η ομορφιάτης φύσης μα κι η απλότητα των ανθρώπων απ' τη μια μεριά, και η φτώχεια και το αναπόφευκτο του θανάτου απ’ την άλλη. Δεν υπάρχει κανένα “κακό” σ' αυτήν την ιστορία και κανένας “κακός” σ' αυτούς τους ήρωες. Μόνο η ανάγκη των ανθρώπων για ζωή. Αυτό που μου κέντρισε το ενδιαφέρον, είναι η πανανθρώπινη τάσηόλων μας, τη στιγμή που η πραγματικότητα είναι τόσο σκληρή, να στρεφόμαστε στη φαντασία. Κάτι που για μένα έχει διττή σημασία κι ερμηνεία. Είτε την παράδοση στο Θάνατο, είτε την επιμήκυνση της Ζωής, αφού τι άλλο είναι η φαντασία πέρα από τη συνέχεια της πραγματικότητας σ' ένα άλλο περιβάλλον με ακόμα περισσότερες διαστάσεις; Τι άλλο είναι ο Θάνατος πέρα από την συνέχεια της Ζωής;Μπορεί κάποιος διαβάζοντας το έργο να το δει ως μία ανάμνηση, ως κάτι που έγινε κάποτε κάπου στην Ελλάδα. Εγώ, λοιπόν, διαφωνώ. Για μένα δεν πρόκειται για ανάμνηση, αλλά για κάτι που δυστυχώς έχουμε ξεχάσει κι επιβάλλεται να θυμηθούμε. Να εμπνευστούμεκαι να επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να κοιτάξουμε τη ζωή μ' αυτήν τη λησμονημένη απλότητα.

Παύλος Παυλίδης

Θίασος: C. for Circus

Συγγραφέας: Γιάννης Καμπύσης

Σκηνοθεσία: Παύλος Παυλίδης

Δραματουργία: Παύλος Παυλίδης, Αθηνά Σακαλή

Κατασκευή σκηνικού: Σπύρος Δουκέρης

Κοστούμια: Δήμος Κλιμενώφ

Σχεδιασμός φωτισμών: Ιωάννα Ζέρβα

Μουσική διδασκαλία: Βαλέρια Δημητριάδου

Πιάνο, νταούλι, ηλεκτρική κιθάρα, τρομπόνι, μελόντικα: C. for Circus

Βοηθός σκηνοθέτη: Αθηνά Σακαλή

Φωτογραφίες: Νίκος Πανταζάρας

Παίζουν: Παναγιώτης Γαβρέλας, Χρύσα Κοτταράκου, Αθανασία Κουρκάκη, Ειρήνη Μακρή, Νικόλας Παπαδομιχελάκης, Νατάσα Ρουστάνη, Σπύρος Χατζηαγγελάκης

Μέρες και ώρα παραστάσεων: 1-10 Ιουνίου στις 21.00

Τιμές εισιτηρίων: 12€, 8€ μειωμένο

Διάρκεια: 80 λεπτά

Κρατήσεις θέσεων: 210 3425170, 6948298063

. for Circus

URL: http://www.cforcircus.gr

Facebook: cforcircus

Tempus Verum І Εν Αθήναις

Ιάκχου 19, Γκάζι

Τ: 210 3425170, 6948298063

E: tempusverum@gmail.com

F: tempusverum

Προπώληση

viva.gr, 11876, SevenSpots, Reload Stores, Media Markt, Βιβλιοπωλεία Ευριπίδης, 

Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων, Αθηνόραμα, Viva Kiosk

Πέρασαν πέντε χρόνια από εκείνη την Μ. Πέμπτη του 2013, που ο Λευτέρης Βογιατζής άφησε την τελευταία του πνοή στο «Υγεία», xτυπημένος από τον καρκίνο, πριν προλάβει να επαναλάβει το "Θερμοκήπιό" του και ξεκινήσει να πρόβες για τον "Οιδίποδα ". Πέντε χρόνια που το ελληνικό θέατρο ορφάνεψε....

 
 
 
Κεντρική φωτογραφία: Κώστας Ορδόλης
 
 

Η πετυχημένη παράσταση της Ομάδας Νάμα, Άγριος Σπόρος του Γιάννη Τσίρου, σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη, συνεχίζεται στην Κεντρική Σκηνή του Επί Κολωνώ για τρίτη συνεχόμενη χρονιά.

Την Κυριακή 13 Μαΐου στις 6:00μ.μ. θα δοθεί μία επιπλέον παράσταση με παράλληλη διερμηνεία στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα και Υπερτιτλισμό για κωφούς και βαρήκοους θεατές.

Κοινωνικό δράμα με πικρό χιούμορ στο παρακμιακό πλαίσιο ενός ελληνικού επαρχιακού τοπίου. Ένα τοπίο όπου η ανυπακοή σε διατάξεις και νόμους αποτελεί καθημερινή άσκηση επιβίωσης, όπου οι τυχόν κατηγορούμενοι δεν κατανοούν ποτέ με ακρίβεια τους λόγους για τους οποίους κατηγορούνται και όπου οι προκαταλήψεις, όπως όλων μας άλλωστε, μετατρέπουν μισές αλήθειες σε ακράδαντα κατηγορητήρια.

Λίγα λόγια για την υπόθεση του έργου:

Με την αυτοσχέδια καντίνα που έστησε ο Σταύρος σε μια απόμερη παραλία προσπαθεί να φέρνει βόλτα τα χρέη που τον έχουν ζώσει πουλώντας σουβλάκια τα καλοκαίρια στους λιγοστούς τουρίστες. Όμως η μυστηριώδης εξαφάνιση ενός νεαρού γερμανού θα φέρει φέτος τα πάνω κάτω. Οι σε βάρος του υποψίες απ’ τους γερμανούς που κατέφθασαν στην περιοχή διχάζουν στην αρχή το χωριό, αλλά όλοι σιγά-σιγά θα θυμηθούν ότι η καντίνα είναι αυθαίρετη, το φυσικό τοπίο παραβιάζεται, η γεννήτρια δημιουργεί ηχορύπανση, το χοιροστάσιό του, που βρωμάει, δεν έχει και άδεια και… πάει λέγοντας. Άσε που αυτός είναι κι ο σφάχτης της περιοχής. Οι υποψίες που με τα συμφραζόμενα και τις προκαταλήψεις έγιναν βεβαιότητες θα μείνουν μετέωρες όταν οι έρευνες θα στραφούν αλλού. Τίποτα όμως δεν θα είναι όπως πριν. Μόνο η ακλόνητη πεποίθηση του Σταύρου, που θα παλεύει αενάως με νύχια και με δόντια, πως οι άλλοι ευθύνονται για όλα.

Συντελεστές

                                              Παραγωγή:    Ομάδα Νάμα

                                                   Κείμενο:    Γιάννης Τσίρος

                                            Σκηνοθεσία:    Ελένη Σκότη

       Σκηνικά, Κοστούμια, Δ/νση Παραγ.:    Γιώργος Χατζηνικολάου

                                                Φωτισμοί:    Αντώνης Παναγιωτόπουλος

                     Μουσική & Επιμέλεια ήχου:    Στέλιος Γιαννουλάκης

                                         Φωτογραφίες:    Δημήτρης Στουπάκης

                                 Βοηθός σκηνοθέτη:    Περίκλεια Χονδροπούλου

                                                                    Κωνσταντίνος Κεσσίδης

Δημόσιες σχέσεις, Βοηθός παραγωγής: Μαρία Αναματερού

Διανομή

                                                 Σταύρος:    Τάκης Σπυριδάκης

                                                Χαρούλα:    Χριστίνα Μαριάνου

                                          Αστυνομικός:    Ηλίας Βαλάσης

                                                               

Facebook Page Θέατρο Επί Κολωνώ: https://www.facebook.com/epikolono.gr/

Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου.

Δεν έχω κάποιο αντικείμενο που να φροντίζω να τοποθετώ στο καμαρίνι μου από τη μέρα που θα μπω σ’ αυτό μέχρι που θα φύγω. Το μόνο που φροντίζω είναι να είναι πάντα τακτοποιημένο και καθαρό.

papapaulou kamarini2

Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ.

α) Ως χώρο

Τα καμαρίνια του Μεγάρου Μουσικής , του Εθνικού και της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση είναι τα πιο ωραία καμαρίνια που συνάντησα.

β) Με ποιους συναδέλφους.

Στο Εθνικό θέατρο με την κολλητή μου Λένα Δροσάκη είχαμε περάσει καταπληκτικά. Και τώρα στο Τέχνης επίσης περνάμε όμορφα. Γελάμε πολύ! Επίσης είχα περάσει υπέροχα στο «Προς Δαμασκόν» στη Στέγη και στον ΘΟΚ.

Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

Live δεν μπορώ να πω ότι έχω εντυπωσιαστεί με κάποιο καμαρίνι. Αλλά κατά καιρούς βλέπω σε εφημερίδες ή περιοδικά τα καμαρίνια κάποιων σταρ του Χόλυγουντ ή κάποιων pop star και είναι πανέμορφα και τεράστια.

papapaulou kamarini3

Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.

Θυμάμαι όταν παίζαμε το «Προς Δαμασκόν» στη Στέγη είχα πάρει από το φαρμακείο ένα τονωτικό για ενέργεια με βάση το τζίνσενγκ. Πήγα στο καμαρίνι και το έβγαλα να το πιω. Δίπλα μου καθόταν η Δώρα Στυλιανέση και άρχισε να με μαλώνει που πίνω τέτοια πριν την παράσταση, ενώ δεν τα έχω ξαναπιεί και δεν ξέρουμε πως επιδρά. Εγώ της είπα ότι είναι για ενέργεια και θα είμαι τουρμπό. Βγαίνοντας λοιπόν μετά την πρώτη σκηνή άρχισα να μην αισθάνομαι καλά και πάω στο καμαρίνι και της λέω «Δώρα δεν αισθάνομαι καλά». Δεν θα ξεχάσω ποτέ το νευρικό γέλιο που μας έπιασε. Συνήλθα από τα γέλια.

Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.

Ανοιγκοκλείνω το στόμα μου για ζέσταμα και συγκεντρώνομαι στον στόχο του ρόλου.

Ο Γιώργος Παπαπαύλου πρωταγωνιστεί στο "Γλάρο" του Α. Τσέχωφ σε σκηνοθεσία του Κων/νου Χατζή στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης. 

Το texnes-plus σας πάει θέατρο!

2 τυχεροί θα απολαύσουν την παράσταση «Joshua Immanuel» στον Πολυχώρος Πολιτισμού Διέλευσις τη  Κυριακή 6 Μαίου στις 20.00

Για να λάβετε μέρος στο διαγωνισμό κάντε like στη σελίδα του texnes-plus στο facebook, comment το όνομά σας κάτω από το άρθρο  και  share το άρθρο στο προφίλ σας.

Ο διαγωνισμός λήγει την Παρασκευή 4 Μαίου και οι νικητές θα ενημερωθούν μέσω της σελίδας μας στο facebook. 

Ο Πολυχώρος Πολιτισμού Διέλευσις παρατείνει λόγω επιτυχίας, από την Κυριακή 15 Απριλίου μέχρι τη Δευτέρα 14 Μαΐου, τις παραστάσεις του έργου "Joshua Immanuel" σε σύλληψη – ιδέα, δραματουργική επεξεργασία, σκηνοθεσία Χρυσάνθης Κορνηλίου.

Το  "Joshua Immanuel" είναι μια σύνθεση κειμένων πάνω στη ζωή και τη διδασκαλία του Ιησού. Το κείμενο της παράστασης προέρχεται από το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο, από τους παπύρους της Ναγκ Χαμμαντί, από το βιβλίο του Στυλιανού Ατεσλή "Τζόσουα Ιμμάνουελ" και κυρίως από το έργο του Χαλίλ Γκιμπράν "Ιησούς ο Υιός του Ανθρώπου".

Ο χώρος που θα φιλοξενήσει την παράσταση γίνεται η σκηνή ενός εσωτερικού δράματος, όπου οι λέξεις, τα λόγια, τα κείμενα, είναι οι αφορμές για να δούμε τα ίχνη των πόθων της ψυχής μας. Να δούμε αυτό που μας διαμηνύεται μυστικά, ανεπαίσθητα και που η παράσταση δυναμώνει τον ήχο του. Το φέρνει στην οθόνη της συνειδήσεως και το μετατρέπει σε επιτακτική ανάγκη και διάπυρη επιθυμία, το κάνει αίτημα και προσευχή, αλλά και μελωδία ύπαρξης.

Ως παράσταση, το "Joshua Immanuel" είναι ένα έργο που δεν επενδύει στην εξωτερική δράση, αλλά έχει σαν στόχο μια εσωτερική κινητοποίηση για δράση, μέσα στον άδηλο χώρο της ψυχής. Η σκηνή είναι μόνο η αφορμή.

Συντελεστές:

Σύλληψη – ιδέα / Δραματουργική επεξεργασία / Σκηνοθεσία: Χρυσάνθη Κορνηλίου

Κίνηση: Therese Vandamme

Μουσική επιμέλεια: Σωτήρης Οικονόμου  

Σχεδιασμός φωτισμού: Γιώργος Σηφάκης 

Φωτογράφος: Κατερίνα Αγέλωπα

Χειρισμός κονσόλας φωτισμού & ήχου: Βιολέτα Κυριάκου  

Διεύθυνση παραγωγής: Σωτήρης Οικονόμου

Curator: Γιώργος Γραμματικός   

Παίζουν οι ηθοποιοί:

Βίκυ Ευαγγέλου, Τόνια Ζησίμου , Μάρκος Ζωίδης, Σταμάτης Σταματέλλης, Χρυσάνθη Κορνηλίου  



ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΗΛΗ ΘΕΑΜΑΤΩΝ:

Ημέρες και ώρες παραστάσεων (μέχρι 14 Μαΐου)

Κυριακή: 20:00

Δευτέρα: 20:00

Τιμές εισιτηρίων:

Γενική είσοδος: 15 ευρώ

Προπώληση VIVA: 12 ευρώ

Φοιτητικό: 8 ευρώ

Άνεργοι & ατέλειες: 5 ευρώ

Διάρκεια παράστασης: 2 ώρες

Video

Human Voice 

Β' Σκηνή Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας από 26/5/2018 - 2/6/2018 Από το Θέατρο Atonelli της Γεωργίας
Κλείστε εδώ τις θέσεις σας

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

Kalomoira2.jpg

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία