Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
viewtag.gr

viewtag.gr

Μέχρι πού μπορείς να φτάσεις για να κάνεις τα όνειρά σου πραγματικότητα; Πόσο ανθρωποφάγος μπορεί να γίνει ένας έρωτας;

Ο Δημήτρης Σωτάκης στο καινούργιο του βιβλίο «Ο κανίβαλος που έφαγε έναν Ρουμάνο» (Εκδόσεις Κέδρος) για μία ακόμη φορά δημιουργεί ένα  ιδιαίτερο δικό του σύμπαν, μέσα στον δικό μας κόσμο και μας μεταφέρει με το άμεσο, λιτό, καλαίσθητο γραπτό του σε ένα ταξίδι έντονων συναισθημάτων.

 

Ο Σωτάκης έχει γράψει ένα τίμιο βιβλίο. Ένας κανίβαλος τρώει έναν Ρουμάνο. Αυτό που λέει στον τίτλο συμβαίνει, δεν σου λέω κάτι για να χαλάσω την ιστορία. Το μυθιστόρημα είναι ένα μεγάλο ψυχογράφημα, χωρίς διδακτισμούς, χωρίς ενοχές για το πού μπορεί να φτάσει κάποιος για να βρει την ευτυχία του, όπως την φαντάζεται.

 

Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη στο viewtag.gr

Μας έμαθαν νέους συγγραφείς, και περνάγαμε ώρες απόλαυσης με τα βιβλία τους. Καλαίσθητες εκδόσεις. Και ξαφνικά λουκέτο. Οκ, δεν ήταν και τόσο ξαφνικό για τους λίγο πιο ενημερωμένους, πάντως ήταν από τα πιο ενδιαφέροντα «λουκέτα» γιατί αυτό μπήκε από έναν δημοσιογραφικό οργανισμό, και μάλιστα όχι «κάποιον», αλλά τον ΔΟΛ. Και όχι μονο λουκέτο, αλλά και πολτοποιήση μιας τεράστιας βιβλιοθήκης. Λες και κάποιος ήθελε να μην είχαν υπάρξει ποτέ βιβλία με την υπογραφή «Ελληνικά Γράμματα».

Όταν λοιπόν ο Παύλος Παπαχριστοφίλου ανακοίνωσε ότι «επιστρέφουμε» αμέσως μου γεννήθηκε η ανάγκη να τον γνωρίσω.
Η εγκάρδια κουβέντα έγινε αυτή η συνέντευξη, που ακολουθεί.

Προσωπικά μου έλυσε κάποιες απορίες και ως φανατικού αναγνώστη μου δημιούργησε την προσμονή για νέες βιβλιοφιλικές περιπέτειες.

Γιατί τώρα τα Ελληνικά Γράμματα;

Το 2010 που μπήκε το λουκέτο, έδωσα μια υπόσχεση στο αναγνωστικό κοινό ότι “τα Ελληνικά Γράμματα Δεν είπαν την τελευταία τους λέξη”. Ως εκ τούτου ήμουν υποχρεωμένος να τηρήσω τον λόγο μου.

Τα  Ελληνικά Γράμματα έχουν μια πολύ μακρά ιστορία. Ιδρύθηκαν το 1957 από τον συχωρεμένο τον πατέρα μου. Στη συνέχεια αναπτύχθηκαν ιδιαίτερα και μεσουράνησαν τη δεκαετία του 1990 και του 2000. Τότε συνεργάστηκα με τον ΔΟΛ που εξαγόρασε ένα ποσοστό της εταιρείας, εν συνεχεία το 2007 με διάφορες πιέσεις που δέχτηκα εκείνα τα χρόνια αναγκάστηκα να αποχωρήσω από τα  Ελληνικά Γράμματα και το 2010 ο ΔΟΛ που είχε πλέον το 100% της εταιρείας, έκλεισε τις εκδόσεις. Έτσι 7 χρόνια αργότερα επιστρέφουμε!

 

Διαβάστε την υπόλοιπη συνέντευξη στο viewtag.gr 

Ο Γιώργος Κυρίτσης καταθέτει ψυχή και καλλιτεχνική ωριμότητα σε ένα έργο “σταθμό”, όπως το λένε οι πιο εδικοί από εμένα στο Θέατρο Τζένη Καρέζη.

Η σφραγίδα του Κώστα Καζάκου (σκηνοθέτη) είναι έντονη στη διδασκαλία των ηθοποιών και το στήσιμο της παράστασης.

 

Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης στο έργο “Ο Δρόμος περνά από μέσα” στήνει ένα στρατευμένο έργο για έναν κόσμο που κατρρέει.
Καταρρέει η μεγαλοαστική τάξη, αλλά παρασέρνει στην παθογένειά της και τον ήρωα μικροαστό καταφερτζή κι εν τέλει μικροαπατεώνα.
Με στιβαρούς χαρακτήρες που παλεύουν να διατηρήσουν ότι χάνουν, αλλά και με έναν διδακτισμό, που γίνεται ακόμη πιο έντονος μέσα από τη σκηνοθεσία του Κώστα Καζάκου.

Ένα κείμενο εξαιρετικό, απαιτητικό, που φλερτάρει με την τραγωδία, και το πικρό χιούμορ. Μέτρο σε όλα τα στοιχεία και έναν ρυθμό που ξεκινάει από τη ραθυμία και καταλήγει σε ένα συναισθηματικό ποδοβολητό.

 

Διαβάστε τη συνέχεια στο viewtag.gr

Είναι από τις καλύτερες συνεντεύξεις που έχω κάνει όλα αυτά τα χρόνια που ασχολούμαι με το άθλημα. Ο Sting είναι ο άνθρωπος που μου έδωσε την ευκαιρία να απομυθοποιήσω το εγχώριο –δήθεν- σταρ σύστεμ από τη πρώτη στιγμή που μπήκα στο χώρο.

Γνώρισα πιτσιρικάς στο Παρίσι έναν βρετανό γίγαντα της μουσικής λίγο μετά την απόφαση του να αφήσει πίσω του το κεφάλαιο των Police. Καινούρια δουλειά εκείνες τις μέρες και παγκόσμια κυκλοφορία της για τον πασίγνωστο αρχηγό των «Πολίς», τον Στινγκ, σε συνδυασμό με μια σειρά εμφανίσεων του σε Ευρώπη, Αμερική και Ιαπωνία. Το ξεκίνημα της παγκόσμιας αυτής περιοδείας έγινε με μια εβδομάδα εμφανίσεων του με το συγκρότημά του στο θέατρο Μογκαντόρ στην πρωτεύουσα της Γαλλίας.

 

Μάιος στο Παρίσι με τον Sting να καταφέρνει να ισορροπεί το χρόνο του ανάμεσα στον κινηματογράφο και τη μουσική. Με σπουδές ψυχολογίας και την ικανότητα να γνωρίζει τη «συνύπαρξη» του Καλού και του Κακού. Μια γνώση που τον βοηθάει – λέει – τόσο στη σκηνή όσο και στη ζωή του γενικότερα.
Τον είδα και εντυπωσιάστηκα. Ήταν αποφασισμένος να βάλει κάποια ονοματάκια της σειράς που βαφτίστηκαν από κάποιους σούπερσταρ… να περάσουν απλά στο περιθώριο.
Τον είχα δει με τους Police για πρώτη φορά στο Σπόρτινγ πριν από πολλά χρόνια σε εκείνη την τεράστια από πλευράς επιτυχίας για τα Αθηναϊκά δεδομένα εμφάνιση τους που μπορεί να είχε άθλιο ήχο αλλά χαρακτηρίστηκε από απίστευτο ενθουσιασμό. 
Στη διάρκεια της δεκαετίας του 80, λοιπόν, στα πρώτα του σόλο βήματα είχα τη τύχη να απολαύσω δύο συναυλίες του στο Παρίσι. Για να ευλογήσω τα γένια μου ήταν η πρώτη συνέντευξη του σε ελληνικό περιοδικό. 
Όταν του έδειξα ένα εξώφυλλο που του είχαμε κάνει στο περιοδικό Και έδειξε λες και δεν πίστευε στα μάτια του. 

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ στο viewtag.gr.

Η αστυνομική λογοτεχνία στα καλύτερά της, με ιταλική φινέτσα, επαρκή αγριότητα και καταιγιστικό ρυθμό. «Η αίσθηση του πόνου» του Ιταλού συγγραφέα, Μαουρίτσιο Ντε Τζοβάννι (Εκδ. Πατάκη), έχει όλα τα χαρακτηριστικά ενός κλασικού νουάρ αλλά και τη δύναμη της καλής λογοτεχνίας.

Ο συγγραφέας, χάρη και στην άριστη μετάφραση της κυρίας Φωτεινής Ζερβού, μας μεταφέρει το ζοφερό περιβάλλον που κινούνται οι ήρωές του. Και με τον ίδιο έξοχο τρόπο μας μεταφέρει στον δαιδαλώδη ψυχισμό του ήρωά του, του αστυνόμου Λουίτζι Αλφρέντο Ριτσιάρντι. Ένας άνθρωπος με υψηλή αίσθηση του καθήκοντος, απόμακρος, και «κακό σπυρί» για τους ανωτέρους του.
Ο Ιταλός συγγραφέας τολμάει κάτι που κατά τη γνώμη μου του «βγαίνει». Παίζει με τη μεταφυσική. Ένα προνομιακό πεδίο των νοτιοαμερικάνων συγγραφέων, αλλά όπως σας είπα του «βγαίνει». Ένας βασανισμένος άνθρωπος όπως είναι ο αστυνόμος Ριτσιάρντι έχει το δικό του τρόπο να «μιλάει» με τα νεκρά θύματα βίαιων ενεργειών.
Παρ’ όλα αυτά δεν είναι ένας απόμακρος σούπερ- ήρωας. Είναι ένας πονεμένος άνθρωπος με δημοκρατικές αρχές σε μια χώρα που παραλληρεί υπέρ του φασισμού του Ντούτσε με έδρα τη Νάπολη.
Δύσκολο παζλ για να επιβιώσει – κυρίως στην αστυνομία.

 

Όταν μάλιστα το θύμα της δολοφονίας που πρέπει να εξιχνιάσει είναι ο διάσημος τενόρος, Αρνάλντο Βέτσι – μια μοναδική φωνή επενδεδυμένη από έναν άθλιο χαρακτήρα, που εκτός όλων των άλλων είναι και φίλος του Ντούτσε  – τότε τα πράγματα είναι δύσκολα, πολύ δύσκολα για τον ίδιο.

Ήδη είπα πολλά, αφού δεν συνηθίζω να γράφω για την υπόθεση ή την πλοκή του βιβλίου που παρουσιάζω. Με ενδιαφέρει η …αίσθηση!

Το βιβλίο του Ντε Τζοβάνι «Η Αίσθηση του πόνου» είναι αστυνομικό, βαθύτατα υπαρξιακό με έναν ιδιοφυή ρεαλισμό και κυρίως με έναν ουμανισμό που διατρέχει τις σελίδες του.

Ήταν μια καλή ευκαιρία για να γνωρίσουμε τον άνθρωπο που μας το «σύστησε». Η μεταφράστρια, Φωτεινή Ζερβού, έχει αποδώσει τόσο δυνατά τις συναισθηματικές διακυμάνσεις των ηρώων του βιβλίου, αλλά και τις εικόνες που έχει φανταστεί ο συγγραφέας.

Με αφορμή τον Ντε Τζοβάννι, η κουβέντα μας πήγε και στη δουλειά της.

Υπάρχει μυστικό για μια καλή μετάφραση;

 

Πιστεύω ότι δεν υπάρχει κάποιο μυστικό, απλά όταν αγαπάς τη δουλειά σου και προσπαθείς συνεχώς να βελτιωθείς το αποτέλεσμα σίγουρα θα είναι καλό. Βέβαια οι γνώσεις και η πείρα παίζουν σημαντικό ρόλο όπως συμβαίνει σε όλα τα επαγγέλματα άλλωστε.

Διαβάστε την υπόλοιπη συνέντευξη στο viewtag.gr

Χειρότερο από τα ανεκπλήρωτα όνειρα είναι μάλλον τα όνειρα που μετατράπηκαν σε εφιάλτη.

Αυτή ήταν η πρώτη μου σκέψη, μόλις έκλεισα το βιβλίο της Ιφιγένειας Κολλάρου «Ο Τελευταίος του πάρτι» (Εκδόσεις Λιβάνη).

Τα «παιδιά», η παρέα που παρουσιάζει η συγγραφέας είχαν όνειρα που τα εκπλήρωσαν, τα έζησαν, τα τσαλαπάτησαν αλλά στο τέλος τη λύση – όπως ξέρουμε – τη δίνει η ζωή. Κι έτσι μέσα στην κρίση όλα άλλαξαν.
Και για να αντέξουν πρέπει να αλλάξουν κι αυτοί. Οι ήρωες του βιβλίου της Κολλάρου αντιμετωπίζουν μιια συνεχή αναμέτρηση με τους ίδιους τους τους εαυτούς.

 

Η αυτοκτονία της ψυχής της παρέας γίνεται ο καταλύτης για μια βαθιά βουτιά στα προηγούμενα με στόχο να αντιμετωπίσουν το αδυσώπητο αύριο.

Το βιβλίο της Ιφιγένειας Κολλάρου είναι η ελεγεία μια γενιάς που χάθηκε μαζί τον ερχομό της κρίσης.

 

Διαβάστε τη συνέχεια στο viewtag.gr

Η Ελένη Βιτάλη είναι εκρηκτικός άνθρωπος και όταν «τα παίρνει» καλό είναι να πας να κρυφτείς… Τη γνωρίζω από τότε που ξεκίνησε τη δισκογραφία της και η γνωριμία μας αυτή κατέληξε σε ηχογράφηση δικών μου τραγουδιών, συναυλίες και-κυρίως-αλληλοεκτίμηση… Τώρα, μου δίνει αφορμή να ασχοληθώ με τα λεγόμενά της γύρω από θέματα του ελληνικού τραγουδιού και της κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει στις μέρες μας.


Συνήθως, οι βολές προς τραγουδιστές-συνθέτες κλπ αποφεύγονται, ώστε να μη δημιουργούνται μεταξύ μας κόντρες, αντιπάθειες και εμπλοκές. Απέναντί μας, μη ξεχνάμε, υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος που μάς παρακολουθεί και του αρέσει να σχολιάζει…

Διαβάστε ολόκληρο ο κείμενο του Νότη Μαυρουδή στο viewtag.gr

Πόση βία μπορεί να αντέξει ένα νέο παιδί; Πόση απόρριψη, πόση απογοήτευση; Και πού μπορεί να οδηγηθεί εξ΄ αιτίας όλων αυτών;

Ο Σαντιάγο Ρονκαλιόλο, στο "Καρφίτσες στην Άμμο" (Εκδ. Καστανιώτη), γράφει ένα έπος για τη χαμένη νεότητα στην Λίμα του Περού τη δεκαετία του 90, παράλληλα όμως τιμάει όλες τις νιότες που χάνονται που σε μεγαλουπόλεις που απλώς συνθλίβουν τα νεανικά όνειρα.

Οι τέσσερις ήρωές του είναι όλοι οι νέοι άνθρωποι, σε όλον τον κόσμο, που τα όνειρά τους μπαίνουν στη μέγγενη της «κανονικότητας».
Το βιβλίο είναι γραμμένο με έναν αριστοτεχνικό τρόπο: Δυνατός λόγος, κινηματογραφική λογική. Βλέπεις το κάθε γεγονός μέσα από το υποκειμενικό πλάνο – όπως το αντιλαμβάνεται και το βιώνει ο κάθε ήρωας. Λεπτομέρειες φωτίζονται σαν από strobo lights.

 

Ο ρυθμός φρενήρης, τα συναισθήματα  ξεχειλίζουν. Η μετάφραση του Κώστα Αθανασίου είναι έξοχη.

Το «Καρφίτσες στην Άμμο» θα μπορούσε να γίνει το My own Private Idaho, και το Stand By Me με άρωμα Trainspotting της εποχής μας. Ένας θρήνος για τη χαμένη νεότητα.

Με αυτά στο μυαλό μου, αλλά και τις εικόνες της Λίμα που είχα την ευκαιρία να δω με τα μάτια μου, πριν από πολλά χρόνια, έκανα μια κουβέντα με τον Σαντιάγο Ρονκαλιόλο για να γνωρίσω καλύτερα έναν εξαιρετικό, πολιτικό εν τέλει , συγγραφέα.

Τι κάνει σήμερα τους νέους ανθρώπους να αισθάνονται σαν «καρφίτσες στην άμμο», στο Περού και την Ευρώπη;

Διαβάστε την υπόλοιπη συνέντευξη στο viewtag.gr

«Τι να σου πω, παιδί μου; Εμείς τελικά ήμασταν μια ευτυχισμένη γενιά. Μπορεί να ζήσαμε πολέμους, μπορεί να ζούσαμε με το  φόβο πως μπορεί να μας φυλακίσουν, να μας βασανίσουν, να μας σκοτώσουν, μα ζούσαμε με την πίστη πως μπορούμε να φτιάξουμε έναν καλύτερο κόσμο, έναν κόσμο δίκαιο για όλους, ειρηνικό, δημιουργικό. Ξέρεις τι σημαίνει αυτό; Αυτό σημαίνει πως αυτή η ελπίδα έβγαζε από μέσα μας τον καλύτερό μας εαυτό. Παλεύοντας για έναν καλύτερο κόσμο, γινόμασταν οι ίδιοι καλύτεροι άνθρωποι. Εσείς που να τη βρείτε τέτοια ελπίδα και τέτοια πίστη; Γέμισε ο κόσμος μοιρολάτρες και ανόητους». (ΕΡΗ ΡΙΤΣΟΥ – Ο ΝΕΚΡΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ σελ. 64-65)

Η Έρη Ρίτσου στο βιβλίο της «Ο νεκρός δολοφονήθηκε»  (Εκδόσεις Κέδρος) δεν γράφει απλώς ένα αστυνομικό μυθιστόρημα με μια κοινωνική ματιά – όπως συνηθίζεται με επιτυχία πολλές φορές στην αστυνομική λογοτεχνία.

 

Το βιβλίο της Έρης Ρίτσου είναι μια κατάθεση ψυχής – ναι είναι λίγο κλισέ η φράση – ένα «αχ» για τον τρόπο που αντιλαμβάνεται όλα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα της κρίσης: Οικονομικής, πολιτικής, αισθητικής. Και μια άποψη γι' αυτά.
Η Ρίτσου έγραψε  ένα πολιτικό βιβλίο με τη φόρμα του αστυνομικού μυθιστορήματος και καταφέρνει να κερδίσει και τον φανατικό της αστυνομικής λογοτεχνίας – απαιτητικοί αυτοί οι αναγνώστες – αλλά και τον λάτρη της καλής λογοτεχνίας που κοιτάζει πώς οι λέξεις συνθέτουν έναν πίνακα ζωγραφικής που δεν τον απολαμβάνεις κοιτώντας αλλά διαβάζοντάς το.

Να μια καλή αφορμή για να γνωρίσω μια γυναίκα που γεύτηκε την αγάπη και την φροντίδα του αγαπημένου ποιητή Γιάννη Ρίτσου.
Ζει στη Σάμο, κι έτσι η επαφή μας έγινε κατ’ αρχήν τηλεφωνικώς. Μια ζεστή φωνή, γεμάτη αμεσότητα και ευγένεια.
Μιλήσαμε λίγο αλλά μου είπε πολλά! Κι έτσι προέκυψε αυτή  κουβέντα – συνέντευξη.
Θα επαναλάβω ότι αποφεύγω να μιλάω για την υπόθεση του βιβλίου που μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Σημασία έχει η αίσθηση.

 

Ένα βιβλίο σε κερδίζει  όταν σε «αρπάξει» και σε πάρει μαζί του. Στο λίγο χρόνο που διαθέτουμε πια όλοι οι πολυάσχολοι, ένα καλό βιβλίο μπορεί να κάνει εκείνα τα μαγικά που χρειάζεται η καθημερινότητα αλλά δεν υπάρχουν πια, στην εποχή που τα πάντα έχουν μετατραπεί σε «απλικέισο»!


Νομίζω ότι η συζήτηση με την κυρία Ρίτσου, θα ξεκαθαρίσει λίγα πράγματα για την υπόθεση – αν είναι αυτό που χρειάζεται ως έναυσμα κάποιος – αλλά η κουβέντα μας ξεστρατίζει ή μάλλον βαδίζει σε μονοπάτια που όλοι λίγο-πολύ έχουμε σκεφτεί.
Όσο ετοίμαζα την συνέντευξη είχα μεγάλο δισταγμό: Να την ρωτήσω κάτι για τον Ρίτσο, τον πατέρα της;  Η οικειότητα που σου ανέφερα νίκησε τους δισταγμούς … ας αφήσω όμως τη δική μου πολυλογία και ιδου: Η κυρία Έρη Ρίτσου σε μια κουβέντα με αφορμή τον «νεκρό που δολοφονήθηκε».

Θα ξεκινήσω από εκεί που άρχισε η τηλεφωνική μας επικοινωνία. «Ήθελα να πω τον πόνο μου και μου βγήκε αστυνομικίζον – αστυνομικό βιβλίο». Ποιος είναι ο πόνος σας σήμερα;

Αυτός που είναι και όλων  σ’ αυτή τη χώρα, νομίζω.  Η διάλυσή της.  Το «κατάντημα», όπως λένε,  και η μη διαφαινόμενη προοπτική του να ξεφύγουμε απ’ αυτό.  Η κρίση διαρκείας, που για την αντιμετώπισή της η εκάστοτε κυβέρνηση  με την πολιτική της  φτωχοποιεί όλο και μεγαλύτερες μερίδες του πληθυσμού,  κάνει πια τους φτωχούς   άπορους σωρεύει όμως πλούτο στα χέρια αυτών που ήδη τον είχαν,  ξεπουλάει  όλη την κρατική περιουσία καθιστώντας έτσι τους Έλληνες πολλαπλά φτωχούς, αυξάνοντας ολοένα  τις περιπτώσεις αυτοκτονίας και φυσικά τη μετανάστευση των νέων.  Μέσα λοιπόν από το αστυνομικό μου  περνάνε στο βάθος τέτοια θέματα και μαζί με την αναζήτηση της λύσης του μυστηρίου που περιβάλλει τον θάνατο του ανθρώπου που βρέθηκε νεκρός , κάτω από περίεργες συνθήκες, σε μια ερημική περιοχή ενός νησιού, οι ήρωές μου μιλούν για όλα τα θέματα που τους απασχολούν:  για το ασφαλιστικό, για τις περικοπές συντάξεων, για τους πρόσφυγες, για την άνοδο του φασισμού, για τη μετανάστευση.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΕΔΩ στο viewtag.gr

 

 

 

Είμαι πολύ περήφανος για το δημόσιο σχολείο που φοιτούν τα παιδιά μου.

 

Το 1ο Δημοτικό Παλαιού Φαλήρου πάντα βρίσκει τρόπους να μας εκπλήσσει, να μας συγκινεί και να μας γεμίζει περηφάνια. 

 

Φέτος η γιορτή του σχολείου, για το τέλος της σχολικής χρονιάς ήταν ένα μεγάλο πανηγύρι 27 διαφορετικών πολιτισμών. 

Παιδιά από 27 διαφορετικές χώρες φοιτούν παρέα. Μπορεί η μαμά ή ο μπαμπάς, ή και οι δύο να μιλάνε και άλλη γλώσσα, να γεννήθηκαν αλλού. Τα παιδιά μας όμως είναι συμμαθητές. 

Κάθονται στα ίδια θρανία, γελάνε, παίζουν, μαλώνουν, φιλιώνουν. Ό,τι  κάνουν τα παιδιά δηλαδή.

Η γιορτή του σχολείου ήταν μια γιορτή για να τιμηθούν όλες οι χώρες –δεύτερες πατρίδες – των παιδιών. 

Γνωρίσαμε τις 27 πατρίδες, γευτήκαμε τις παραδοσιακές τους γεύσεις, ήπιαμε τα ποτά τους, είδαμε φωτογραφίες, ενημερωτικό υλικό. Είδαμε χορούς με παραδοσιακές στολές, ακούσαμε μπαμπάδες σε τραγούδια που μπορεί να μην καταλαβαίναμε τα λόγια τους αλλά αυτό δεν είχε καμία σημασία.

Καμαρώσαμε τα παιδιά μας.

Διαβάστε τη συνέχεια στο viewtag.gr

 

Video

Kalomoira2.jpg

Ροή Ειδήσεων

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία