Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
Αριλένα Δημητρίου

Αριλένα Δημητρίου

Μια ιδιαίτερη και συγκινητική κωμωδία, βασισμένη στο ομώνυμο έργο του Gerald Sibleyras, με πρωταγωνιστές τρεις ήρωες, ανεβαίνει στο Νέο Θέατρο Κατερίνας Βασιλάκου σε σκηνοθεσία Νικίτα Μιλιβόγεβιτς. Οι ήρωες της παράστασης, μια ακαταμάχητη τριπλέτα –Φέρτης-Πιατάς-Μιχαηλίδης–, ζουν έγκλειστοι σε ένα νοσοκομείο και αναπολούν τις παλιές τους δόξες. Καταστρώνουν ανέφικτα σχέδια και φαντάζονται θεαματικές αποδράσεις. Στην ουσία δεν μπορούν να κάνουν ούτε ένα μέτρο. Όμως έχει σημασία;

Συνομίλησα τηλεφωνικά με έναν από αυτούς, λόγω έλλειψης χρόνου, καθώς ισορροπεί με περίσσια δεξιότητα ανάμεσα στη νυχτερινή σκηνή του κέντρου της Αθήνας και στο θεατρικό κόσμο. Ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης μιλά για τους απλούς ανθρώπους που γίνονται ήρωες, για τη συνεργασία του με δύο σπουδαίους ηθοποιούς αλλά και για την εμπειρία του ως ερασιτέχνη τραγουδιστή, όπως αυτοχαρακτηρίζεται.

 

Τι σας κέντρισε το ενδιαφέρον διαβάζοντας το κείμενο της παράστασης;
Διάβασα το έργο πριν διαβάσω την ιστορία του συγγραφέα. Δεν είχα ιδέα για τα βραβεία που έχει πάρει. Πάντα θέλω να διαβάζω ένα κείμενο με καθαρό μυαλό και δίχως προκαταλήψεις. Να βλέπω πρώτα την ουσία του κειμένου, το κείμενο καθαυτό. Αμέσως ένιωσα πως πρόκειται για ένα σπουδαίο έργο, βαθιά συγκινητικό, με επιρροές από τον Τσέχοφ και τον Μπέκετ. Εκ των υστέρων βέβαια έμαθα ότι ήταν υποψήφιο για τα Βραβεία Molière, συμπεριλαμβανομένου του καλύτερου συγγραφέα (Meilleur Auteur – Best Author), ότι έχει μεταφραστεί από τον Τομ Στόπαρντ και παρουσιαστεί στο West End του Λονδίνου. Μάλιστα, έχει τιμηθεί και με το Βραβείο Laurence Olivier Best New Comedy Award. Ωστόσο, μην έχοντας ακούσει τίποτα από όλα αυτά, ένιωσα αμέσως πως πρόκειται για ένα ενδιαφέρον και σύγχρονο έργο, το οποίο αφορά και τους θεατρόφιλους αλλά και όλο τον κόσμο. Ακόμα και αν ο θεατής δεν είναι μυημένος στο χώρο του θεάτρου, καταφέρνει αμέσως να του τραβήξει την προσοχή.

 

Πώς είναι να συνεργάζεστε με τον Γιάννη Φέρτη και τον Δημήτρη Πιατά;
Είναι σαν μια πενθήμερη σχολική εκδρομή ενός λυκείου. Παραμένουν τόσο νέοι αυτοί οι άνθρωποι, τόσο ζωντανοί, που έπειτα από καιρό πιστεύω πως θα θυμάμαι τις πρόβες σαν μια εκδρομή με φίλους. Συνεργάζομαι πρώτη φορά μαζί τους. Φυσικά, είναι τρομερό να παίζεις δίπλα σε κάποιον όπως ο Φέρτης, που είναι ένα μεγάλο κομμάτι της ιστορίας του ελληνικού θεάτρου, αλλά και του κινηματογράφου. Νιώθω βαθιά κολακευμένος γι’ αυτή τη συνεργασία. Ο Πιατάς, από την άλλη, ήταν προσωπική μου επιθυμία να παίξω μαζί του. Κάθε φορά βλεπόμασταν και συνομιλούσαμε, αλλά ποτέ δεν είχαμε συνεργαστεί. Κάπως έτσι ένα όνειρο έγινε πραγματικότητα. Και τελικά η πραγματικότητα ήταν καλύτερη από το όνειρο. Επαληθεύτηκε όλη η προσδοκία. Είναι μεγάλη τιμή να παίζω μαζί με αυτόν το σπουδαίο ηθοποιό. Και έχω και έναν τρίτο λόγο που είμαι χαρούμενος, καθώς είμαι ο νεότερος του θιάσου – επιτέλους! (γέλια)

Το έργο πραγματεύεται την ιστορία τριών βετεράνων στρατιωτικών πουν ζουν έγκλειστοι σε ένα νοσοκομείο αναπολώντας τις παλιές τους δόξες. Εσείς τι αναπολείτε από τα παλιά;
Δεν είναι τόσο σημαντικό το νοσταλγικό στοιχείο στην παράσταση. Περισσότερο μάλλον τους απασχολεί το παρόν και το μέλλον. Εγώ δεν είμαι άνθρωπος που αναπολεί τα παλιά, δεν νιώθω νοσταλγία για το παρελθόν. Νομίζω πια, επειδή μεγαλώνω, μιλάω με το παρελθόν για να παίρνω κουράγιο για το παρόν και το μέλλον. Όχι με μια αίσθηση απογοήτευσης ή νοσταλγίας.

Οι πρωταγωνιστές προσπαθούν συνεχώς να αποδράσουν από το νοσοκομείο, καταστρώνοντας ανέφικτα σχέδια. Τι συμβολίζουν γι’ αυτούς αυτά τα σχέδια;
Όλοι μας δεν ονειρευόμαστε και έχουμε ουτοπικά σχέδια; Από τα νιάτα μας ακόμη. Πόσο μάλλον καθώς μεγαλώνουμε, που δεν έχουμε πια πολύ χρόνο μπροστά μας. Είναι ένας τρόπος να ζεις, δεν υπάρχει και άλλος.

 

Στην παράσταση είναι έντονο το στοιχείο της αντρικής φιλίας. Τι θέση έχει στη ζωή σας;
Το έχω πει πολλές φορές... για μένα η αντρική φιλία είναι πολύ σημαντική και κατέχει ξεχωριστό κομμάτι στη ζωή μου. Τη θεωρώ εξίσου σημαντική με την οικογένεια. Η μόνη παρηγοριά σε αυτή τη ζωή, λένε, πως είναι ο έρωτας και η τέχνη. Εγώ συμφωνώ με αυτή τη ρήση, αλλά θα πρόσθετα και τη φιλία.

Ενώ πρωταγωνιστείτε στους «Ήρωες», παράλληλα τα βράδια τραγουδάτε στο Πετρογκάζι. Πώς συνδυάζονται αυτά τα δύο;
Το δρώμενο είναι καθαρά μουσικό, στην ουσία είναι η πρώτη μου επαφή με το αντικείμενο. Εγώ το εκλαμβάνω ως μια μορφή ψυχοθεραπείας. Γιατί είναι κάτι τελείως διαφορετικό, το οποίο μάλλον με ισορροπεί από όλη τη θεατρική διαδρομή και με αποφορτίζει. Ενώ δεν είναι ο φυσικός μου χώρος, το αγαπώ τόσο πολύ και ασκεί σε μένα ιδιαίτερη γοητεία, καθώς πάνω στη μουσική σκηνή νιώθω τον γλυκό ενθουσιασμό του ερασιτέχνη. Βεβαία, και εδώ ο ρόλος μου είναι σημαντικός, καθώς φτιάχνω το πρόγραμμα, διαλέγω τα τραγούδια, γράφω τι θα πουν πριν από κάθε τραγούδι οι καλλιτέχνες, κάποιες εισαγωγικές ατάκες, ουσιαστικά συνθέτω τη μουσική παράσταση. Είναι μια δουλειά που μοιάζει με το θέατρο και ως τέτοια την αντιμετωπίζω.

Τραγουδάτε δίπλα στην Ελένη Τσαλιγοπούλου…
Η Τσαλιγοπούλου είναι η πρώτη, θα ακολουθήσουν και άλλοι καλεσμένοι. Έχουμε τέσσερα νέα παιδιά, που είναι οι μόνιμοι τραγουδιστές της παράστασης, τους οποίους θα πλαισιώνει πάντα ένας πιο γνωστός, παλαιότερος καλεσμένος. Θα ακολουθήσουν η Κατερίνα Κούκα, ο Δημήτρης Μπάσης, η Μελίνα Κανά και άλλοι… Την Τσαλιγοπούλου, εκτός του ότι τη θεωρώ μία από τις μεγαλύτερες ερμηνεύτριες της γενιάς μου, και το λέω αυτό χωρίς μεροληψία, παρότι τη γνωρίζω πολλά χρόνια και έχουμε φιλικές σχέσεις, τη θεωρώ και κορυφή στο λαϊκό και στο δημοτικό τραγούδι. Και φέτος με συγκίνησε βαθύτατα, γιατί ήταν διαθέσιμη να αναλάβει όλο αυτό το ρίσκο. Επειδή όλη η διαδικασία ήταν μια εμμονή δική μου, ένα περίεργο σχέδιο. Και επέλεξε να με ακολουθήσει στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα. Με εμπιστεύτηκε και την ευχαριστώ δημόσια. Νιώθω πως θα είναι μία από τις πιο ωραίες αναμνήσεις μου σε επίπεδο συνεργασίας.

Η συμβουλή σας σε ένα νέο ηθοποιό/καλλιτέχνη που κάνει τώρα τα πρώτα του βήματα.
Τα πράγματα σε αυτούς τους χώρους πάντα είναι δύσκολα. Ίσως τώρα είναι πιο δύσκολα λόγω κρίσης, όχι μόνο για τον καλλιτεχνικό κόσμο αλλά και για όλο τον κόσμο. Όμως όλες οι δουλειές, ίσως λίγο περισσότερο οι δουλειές στις οποίες εκτίθεσαι δημόσια, θέλουν πάθος, απόλυτη αφοσίωση και πίστη χωρίς καμία λογική. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Πρέπει να νιώθεις αυτή την εσωτερική παρόρμηση, που δεν σε αφήνει να κάτσεις κάτω, που μοιάζει σαν ζωτική ανάγκη. Αλλιώς, κανένας δεν θα αντέξει όλο αυτό για ένα αβέβαιο και πενιχρό αποτέλεσμα. Η ανταμοιβή σου είναι μόνο ψυχική.

Ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης πρωταγωνιστεί στους "Ήρωες" στο Νέο Θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου και κάθε Παρασκευή και Σάββατο τραγουδά στο Petrogazi.

 

Η Βιρτζίνια Γουλφ αποτελεί μία από τις σπουδαιότερες μυθιστοριογράφους. Έχοντας ξεχωρίσει για το ψυχολογικό βάθος και το εκφραστικό ύφος που προσδίδει στους χαρακτήρες, τα κείμενά της προκαλούν δέος. Όταν λοιπόν τέσσερις γυναίκες τολμούν να μεταφέρουν αυτόν το λογοτεχνικό πλούτο στο σανίδι του θεάτρου, η πρόκληση είναι μεγάλη και ο πήχης έχει ανέβει πολύ ψηλά.

Η Μαρία Ξανθοπουλίδου σκηνοθετεί τη Φαίη Ξυλά και τη Στέλλα Αντύπα, στους ρόλους της νεαρής και της ώριμης Κλαρίσα Ντάλογουεϊ αντίστοιχα. Η παράσταση, που θα κάνει πρεμιέρα στις 22 Δεκεμβρίου, είναι διασκευή του μυθιστορήματος  «Η κυρία Ντάλογουεϊ», που γράφτηκε τη δεκαετία του 1920. Το έργο πλαισιώνει η Κατερίνα Φωτιάδη στο ρόλο της σκέψης και του υποσυνείδητου της Γουλφ. Ουσιαστικά, στην παράσταση, το πνεύμα και οι σκέψεις της Γουλφ διαμελίζονται σε όλους τους χαρακτήρες. Άλλες φορές ξεκινά αυτή την αφήγηση ή ωθεί τους χαρακτήρες να τη συνεχίσουν παρακολουθώντας τις σκέψεις τους, επεμβαίνει. Είναι αρκετά μπερδεμένο, όπως και το υποσυνείδητο ενός ανθρώπου. Τέλος, στον ρόλο του Σέπτιμους εμφανίζεται ο τραγουδοποιός Λόλεκ.

Συνάντησα και τις τρεις πρωταγωνίστριες στο καφέ Ντεμοντέ στο πάντα ζωηρό στενό της Χάρητος, στο Κολωνάκι και προσπαθήσαμε προσπαθήσαμε να ιχνηλατήσουμε το διαταραγμένο και ονειρικό κόσμο της Γουλφ.

 

Η παράσταση μέσα από τα μάτια τους

Φαίη Ξυλά: Νιώθω πάρα πολύ όμορφα, αλλά θεωρώ πως πρόκειται και για μεγάλη πρόκληση, γιατί το κείμενο είναι ιδιαίτερο και αρκετά δύσκολο για έναν ηθοποιό. Και αυτό επειδή δεν είναι ένα θεατρικό κείμενο αλλά μια διασκευή ενός σπουδαίου μυθιστορήματος. Ωστόσο είναι ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον έργο και όλη αυτή η διαδικασία που ξεκινήσαμε είναι πολύ δημιουργική. Η «Κυρία Ντάλογουεϊ»  πραγματεύεται ζητήματα που έχουν να κάνουν με τον έρωτα, το φύλο και με αρχέτυπα τα οποία έχουμε μέσα μας και είναι διαχρονικά. Εύχομαι να τα επικοινωνήσουμε όλα αυτά μέσα από την παράσταση. Έχουμε στα χέρια μας ένα απίστευτο κείμενο, που μιλά για πολύ βαθιά και ανθρώπινα πράγματα, που είναι πέρα από τη γυναίκα και τον άντρα.

Κατερίνα Φωτιάδη: Όταν ασχολούμαι με το κείμενο καθαυτό και το διαβάζω, συγκινούμαι βαθιά. Όταν πάλι καλούμαι να παίξω, προσπαθώ να καταλάβω το βάθος που έχει αυτός ο συγκεκριμένος χαρακτήρας, το σκοτάδι και τη θλίψη που αισθάνεται. Πολλές φορές μού προκαλεί μελαγχολία όλο αυτό. Θαυμάζω βαθιά τη Βιρτζίνια Γουλφ, διότι ήταν πολύ μπροστά για την εποχή της.

Στέλλα Αντύπα: Μου αρέσει πολύ αυτό το έργο. Είναι μεγάλο το τόλμημα, καθώς το να σταθεί κάτι λογοτεχνικό στη σκηνή πάντα είναι ένα πείραμα. Ή θα πετύχει και θα πάει πολύ καλά ή θα αποτύχει πλήρως, δεν έχει κάτι ενδιάμεσο. Ωστόσο αυτή η διαδικασία, αυτό το ρίσκο, μου αρέσει. Θα ήθελα να έχω άλλους τρεις μήνες μπροστά μου πριν από την πρεμιέρα, αλλά αυτό συμβαίνει πάντα.

 

Ο ρόλος τους

Φαίη Ξυλά: Στο έργο παρακολουθούμε μια κλασική μέρα της Κλαρίσα Ντάλογουεϊ. Μπροστά μας όμως δεν ξετυλίγεται απλώς μια μέρα, στην οποία οργανώνει την καθιερωμένη της δεξίωση, αλλά μια αναδρομή στο παρελθόν της, ένας μικρός απολογισμός της ζωής της. Είναι μια μικρή αναδρομή στη μικρή Κλαρίσα, στο νεαρό εκείνο κορίτσι. Η νεαρή Κλαρίσα συμβιβάζεται όσο περνούν τα χρόνια. Όλες εκείνες οι πράξεις που την οδήγησαν εκεί είναι η ουσία του έργου.

Κατερίνα Φωτιάδη: Είμαι η παρουσία της Βιρτζίνια Γουλφ, και κυρίως η παρουσία της σκέψης και του μυαλού της. Το υποσυνείδητο της Γουλφ, το οποίο διαμελίζεται μέσα σε όλους τους χαρακτήρες. Η παρουσία της είναι συνεχής, καθώς σε όλη τη διάρκεια της παράστασης γράφει το έργο. Προσπαθεί να γράψει και να τελειώσει το βιβλίο της, «Η κυρία Ντάλογουεϊ». Όλοι οι χαρακτήρες είναι κομμάτια του εαυτού της, και οι γυναίκες και οι άντρες. Μέσα από αυτούς βρίσκει αφορμή να μιλήσει για την ψυχική ασθένεια που έχει, τις τάσεις αυτοκτονίας, για το πώς βλέπει τα φύλα, τον έρωτα, τους ανθρώπους.

Στέλλα Αντύπα: Η Κλαρίσα είναι μια γυναίκα που ξεκινά να ετοιμάζει μια δεξίωση. Αυτό δεν έχει κάποιο ενδιαφέρον, έχει όμως η εσωτερική διαδρομή της. Είναι μια γυναίκα που έχει καταπιεστεί πάρα πολύ κοινωνικά. H Γουλφ βγάζει όλη την καταπίεση των γυναικών της εποχής της. Η νεαρή Κλαρίσα ξεκίνησε γεμάτη όνειρα και ελεύθερη και κατέληξε να μην ακολουθήσει τα όνειρά της και να κάνει ένα συμβατικό γάμο. Η ώριμη Κλαρίσα είναι σαν ένα καζάνι που βράζει. Εσωτερικά υποφέρει τρομερά, ενώ εξωτερικά δείχνει χαρούμενη, θέλει να κρατά τους τύπους και να φαίνεται πως όλα στη ζωή της είναι διευθετημένα και σωστά. Ο ρόλος μου είναι διττός. Αυτή είναι μια ιδέα της σκηνοθέτιδος, η οποία είναι και θεατρολόγος, της Μαρίας Ξανθοπουλίδου. Είχε την ιδέα να είναι όλα τα πρόσωπα στη σκηνή σαν ένα πρόσωπο. Ουσιαστικά το πρόσωπο της Βιρτζίνια Γουλφ είναι όλοι οι χαρακτήρες. Οι χαρακτήρες είναι τρισδιάστατοι, καθώς ο τρόπος που γράφει η Γουλφ είναι τρισδιάστατος. Γράφει για έναν άνθρωπο και παράλληλα γράφει γι’ αυτό που σκέφτεται, για το συνειρμό που έχει σε σχέση με κάτι άλλο, που μπορεί να του θυμίζει ένα όνειρο ή ένα φόβο. Οπότε τα μπλέκει όλα αυτά και δημιουργεί το χαρακτήρα. Όλο αυτό θέλουμε να το περάσουμε στην παράσταση σαν ένα πράγμα λίγο ονειρικό. Να έχει την αίσθηση αυτός που παρακολουθεί την παράσταση ότι παρακολουθεί τις σκέψεις ενός ανθρώπου. 

 

Το ερωτικό ενδιαφέρον της πρωταγωνίστριας για μια γυναίκα

Φαίη Ξυλά: Ουσιαστικά αυτό που λείπει από την Ντάλογουεϊ είναι ο έρωτας. Τον έρωτα αναζητά και αυτό νιώθει ότι είναι η «αναπηρία» της. Γι’ αυτό και ανατρέχει στην ηλικία των 18 χρόνων, που ένιωσε αυτό τον τόσο έντονο έρωτα με αυτή τη γυναίκα. Τον αντιλαμβάνεται σαν έναν ανιδιοτελή έρωτα, χωρίς ανταγωνισμό, γεμάτο καθαρά και αγνά συναισθήματα. Έτσι μέσα στη διαδρομή των σκέψεών της αυτή τη μέρα είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι.

Κατερίνα Φωτιάδη: Ο έρωτας της δίνει μια τεράστια ώθηση για να συνεχίσει να ζει. Εκεί βρίσκει την ανιδιοτέλεια της αγάπης. Ένα αγνό και καθαρό συναίσθημα, στο οποίο μπορεί να αφεθεί. Βρίσκει μια ηρεμία μέσα σε όλο αυτό.

Στέλλα Αντύπα: Η Σάλι Σίτον ήταν το αποκορύφωμα της ερωτικής της απελευθέρωσης. Η Σίτον είναι το παράθυρο της ελευθερίας που δεν το άνοιξε ποτέ.

 

«Άκαμπτος, ο σκελετός της συνήθειας στηρίζει ολομόναχος την ανθρώπινη φιγούρα» («Κυρία Ντάλογουεϊ», 1925). Πώς ερμηνεύετε αυτή τη φράση του έργου;

Φαίη Ξυλά: Το έργο έχει να κάνει πολύ με τα πρόσωπα που επιλέγουμε να παρουσιάζουμε στην κοινωνική μας ζωή και με τα πρόσωπα με τα οποία αισθανόμαστε ασφάλεια. Επίσης, με τα χιλιάδες πρόσωπα που εμείς έχουμε, αλλά η κοινωνία δεν μας επιτρέπει να τα αποκαλύψουμε. Τα κομμάτια του εαυτού μας που τα βάζουμε στην άκρη. Η φράση αφορά την κατάσταση εκείνη στην οποία έχεις επιλέξει κάτι που ίσως δεν ποθούσες πραγματικά, όμως μέσα σε αυτό νιώθεις ασφάλεια. Και ίσως για σένα να είναι το πιο σωστό. Ο άνθρωπος είναι ένα ον που πάντα αισθάνεται ασφάλεια στη ρουτίνα του.

Κατερίνα Φωτιάδη: Ο άνθρωπος πάντα έχει ανάγκη ένα πλαίσιο γύρω στο οποίο κινείται, την καθημερινότητά του. Υπάρχουν απλά μικρά πράγματα που δηλώνουν την ταυτότητά του και δίχως αυτά –όταν για κάποιο λόγο κατακερματιστούν–  δεν μπορεί να ενταχθεί στην κοινωνία. Είναι μόνος, βαθιά μόνος.

Στέλλα Αντύπα: Αυτό που ζούμε όλοι καθημερινά. Υπάρχει μια γριά στο βιβλίο, την οποία η Κλαρίσα παρακολουθεί. Είναι η μεγάλη της αγωνίας για το τι σημαίνει ζωή, τι σημαίνει Θεός, τι σημαίνει υπάρχω και δεν υπάρχω. Πού βρίσκομαι μετά τον θάνατο; Περιστοιχιζόμαστε από πράγματα, που συνθέτουν την οντότητά μας. Όταν αυτά δεν υπάρχουν, χανόμαστε. Είμαστε εξαρτημένοι από πράγματα. Σήμερα κάποιος αν χάσει το κινητό του, νιώθει πως χάνεται ο κόσμος του. Αντίστοιχα εκείνη την εποχή, και ειδικά στη βικτοριανή Αγγλία, οι άνθρωποι ήταν προσκολλημένοι σε τύπους.

 

Η πράξη της αυτοκτονίας μέσα στο έργο

Φαίη Ξυλά: Ήταν σίγουρα μια λύση. Νομίζω πως η Ντάλογουεϊ αγαπά πάρα πολύ τη ζωή και πιστεύει –ή θέλει να πιστεύει για παρηγοριά– πως η ύπαρξή της, ότι και αν γίνει, θα συνεχιστεί ανάμεσα στα δέντρα, στα λουλούδια, στους ανθρώπους που γνώρισε και την αγάπησαν. Την απασχολεί πάρα πολύ ότι όλα αυτά τα καθημερινά πράγματα τα βρίσκει τόσο όμορφα και τα αγαπά τόσο πολύ. Έτσι η σκέψη του θανάτου είναι οδυνηρή, αλλά δεν ξέρει αν για κάποιον αποτελέσει κάτι γενναίο ή ακόμα και μια λύση στο πρόβλημα. Γενικά η σκέψη του θανάτου ξεκινά από την αρχή του έργου. Ανοίγει το παράθυρό της και μετέπειτα πηγαίνει την καθιερωμένη βόλτα της. Αντικρίζοντας όλη αυτή την ομορφιά στο δρόμο, σκέφτεται πως θα είναι αν όλα αυτά χαθούν και εκείνη δεν υπάρχει πια. Ενώ ο Σέπτιμους, ένας άνθρωπος που έχει κάνει θαυμαστά πράγματα στη ζωή του, έχει πολεμήσει στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, έχει δει αγριότητες, επιλέγει να αυτοκτονήσει.

Κατερίνα Φωτιάδη: Ως συνέπεια απέναντι στη ζωή. Η Κλαρίσα έχει ανάγκη το κατεστημένο. Μια αυτοκτονία γι’ αυτή είναι κάτι που δεν θα τολμούσε ποτέ η ίδια, ενώ βρίσκεται σε αδιέξοδο. Είναι κάτι πολύ ακραίο γι’ αυτή. Το κατανοεί μόνο ως λύση απέναντι στον πόνο της ψυχικής της ασθένειας.

Στέλλα Αντύπα: Ο Σέπτιμους είναι η Βιρτζίνια Γουλφ. O Σέπτιμους είναι το κομμάτι της ψυχικής της ασθένειας, της σκέψης της αυτοκτονίας, είναι οι ίδιοι της οι φόβοι.  Έτσι χρησιμοποιώντας το χαρακτήρα του Σέπτιμους ξορκίζει αυτό κομμάτι της, την ιδέα της αυτοκτονίας.

 

Ο φεμινισμός σήμερα…

Φαίη Ξυλά: Νομίζω πως θα πρέπει να είμαστε πολύ πιο μπροστά από αυτό. Σε κάποιες χώρες δεν τίθεται καν θέμα φεμινισμού. Στην Ελλάδα είμαστε ακόμη σε μεταβατικό στάδιο. Η γυναίκα έχει κερδίσει πάρα πολλά στη χώρας μας σε σχέση με τη θέση της, αλλά θεωρώ πως έχει ακόμη να παλέψει και για πολλά. Έχει περάσει και φάσεις στην Ελλάδα που στην προσπάθειά της να βρει τη θέση της βρέθηκε  στην αντίπερα όχθη. Οικειοποιήθηκε δηλαδή αντρικές συμπεριφορές. Ας μην ξεχνάμε ότι ζούμε σε μια κοινωνία που είναι φτιαγμένη, στη δομή της, από άντρες. Τώρα έχει αρχίσει και αλλάζει αυτό σε κάποιες χώρες.

Κατερίνα Φωτιάδη: Τα πράγματα για τις σημερινές γυναίκες είναι μπερδεμένα. Προσπάθησαν βέβαια τα προηγούμενα 50 χρόνια να διεκδικήσουν μια ισότιμη θέση, ωστόσο η ελληνική κοινωνία βρίσκεται αρκετά πίσω. Και οι γυναίκες, κάνοντας αυτό τον αγώνα, και βάζω και τον εαυτό μου μέσα, καθώς είμαι και εγώ μητέρα, συνέχισαν να έχουν τις ευθύνες της οικογενειακής εστίας ενώ βγήκαν και έξω να δουλέψουν. Όλο αυτό συνεπάγεται τεράστιο φόρτο εργασίας και νομίζω πως σήμερα νιώθουν λιγάκι κατάκοπες. Δεν ξέρω πως θα λυθεί αυτό, τι θα γίνει τα επόμενα χρόνια.

Στέλλα Αντύπα: Δεν άρεσε στη Γουλφ να τη λένε φεμινίστρια. Προσωπικά πιστεύω πως έχουμε χάσει την ταυτότητά μας, έχουμε πάει λίγο στο άλλο άκρο. Οι γυναίκες προσπαθούν να βρουν το γυναικείο τους κομμάτι και πάλι, ωστόσο έχουν χαθεί ουσιαστικά πράγματα στις σχέσεις αντρών και γυναικών. Τα παιδιά σήμερα τα βλέπω πολύ «άφυλα», και γενικά παγκοσμίως τείνει το πράγμα να πάει στο ότι ο άνθρωπος είναι απλά ον, δεν έχει φύλο. Η Γουλφ ήταν πολύ μπροστά για την εποχή της και πιστεύω πως η κατάσταση αυτή θα της άρεσε. Υπάρχει μια παγκόσμια τάση, σύμφωνα με την οποία ο άνθρωπος εκλαμβάνεται απλώς ως οντότητα και αποκόπτεται από το έθνος, το φύλο, τη θρησκεία του. Προσωπικά αυτό μου φαίνεται θετικό. Αν μπω όμως στη θέση της ώριμης Κλαρίσα, που είναι συντηρητική, καθόλου.

 

Συνεργασία: μια γυναικεία υπόθεση

Κατερίνα Φωτιάδη: Είναι μια ευτυχής συγκυρία. Αυτή η συνεργασία είναι φοβερή. Μέχρι στιγμής οι γυναίκες τα πάνε πάρα πολύ καλά. Όταν μαζεύονται πολλές γυναίκες, επειδή έχουν τον ίδιο τρόπο σκέψης, αν έχουν συγκεκριμένο στόχο και επιθυμία, θα υλοποιηθεί. Εμείς δουλεύουμε πάρα πολύ καλά.

Στέλλα Αντύπα: Με τα κορίτσια το παλεύουμε. Είμαστε πολύ διαφορετικές και έτσι παίρνουμε η μία από την άλλη. Έχουμε έναν κοινό στόχο και προσπαθούμε να κατευθυνθούμε προς αυτόν. Στη σκηνή ενωνόμαστε, περνάμε ωραία και το διασκεδάζουμε. Με πολλή αγωνία και άγχος φυσικά για την παράσταση.

Φωτογραφίες: Κική Παπαδοπούλου  http://www.kikipap.com/

Συνέντευξη: Αριλένα Δημητρίου

 Ευχαριστούμε για τη φιλοξενία το «Ντεμοντέ» Χάρητος 44 και το Coiffure "yiota" (Γιώτα Ταγκλή- Ιλισίων 13) για τα χτενίσματα των ηθοποιών. 

Τα «Λαμπρά Παράσιτα» είναι μια άκρως ασυνήθιστη ιστορία ενός συνηθισμένου ζευγαριού. Ζώντας μέσα στην οικονομική εξαθλίωση σε μια υποβαθμισμένη περιοχή του ανατολικού Λονδίνου, η Τζιλ και ο Όλλυ περιμένουν το πρώτο τους παιδί. Ξαφνικά η μυστηριώδης Miss Dee τους χαρίζει το σπίτι των ονείρων τους και κάπου εκεί η ιστορία γίνεται τρομακτική. Καταιγιστικές σκηνές δράσης, ειρωνείας, τρόμου, αλλά κυρίως… αφοπλιστικού χιούμορ ξετυλίγουν το νήμα από τις βάρβαρες και παράλογες πράξεις τους. Θύματα της υπερκατανάλωσης και θέλοντας να είναι  καλύτεροι από τους διπλανούς του, το νεαρό ζευγάρι είναι έτοιμο να πατήσει στην κυριολεξία «επί πτωμάτων» για να πάρει τα πιο μοντέρνα και ακριβά πλακάκια για την κουζίνα του.

Η σουρεαλιστική κωμωδία, που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα σε σκηνοθεσία του Χάρη Αττώνη, πέρα από το γεγονός πως μας συστήνει τον άγνωστο στο ελληνικό κοινό θεατρικό συγγραφέα Philip Ridley, μας φέρνει σε επαφή και με το ζωντανό ταπεραμέντο της Κατερίνας Λάττα. Τη συνάντησα σε ένα καφέ στο κέντρο του Παγκρατίου και μ’ αφορμή την παράσταση μιλήσαμε για τους καλλιτέχνες της γενιάς της και την Ελλάδα του σήμερα. Η Κατερίνα είναι λαμπερή και έτοιμη να χυμήξει στη ζωή και στη σκηνή, όπως η Όλλυ στο νέο της σπίτι….Απολαύστε την!

 

Η παράσταση ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα και αποτελεί έργο του Βρετανού Philip Ridley, ενός αρκετά εκκεντρικού συγγραφέα, που είναι σχεδόν άγνωστος στο ευρύ ελληνικό κοινό. Τι ρίσκο είχε όλη αυτή η διαδικασία;
Δεν θα πω ψέματα… Η αλήθεια είναι ότι ούτε εγώ τον γνώριζα. Ωστόσο, όταν ο Χάρης μου έδωσε το βιβλίο και μου είπε ότι θα ανεβάσουμε ένα έργο του, μπήκα στη διαδικασία να ψάξω και να μάθω ποιος είναι. Στο Λονδίνο τον αποκαλούν σκοτεινό παραμυθά του θεάτρου. Έχει γράψει παιδικό θέατρο, ποίηση, λογοτεχνία αλλά και κινηματογράφο. Επομένως, έλαβα το ερέθισμα και αμέσως τον αναζήτησα. Τώρα, όταν αποφασίζεις να παρουσιάσεις ένα έργο που δεν ξέρει το ευρύ κοινό, σίγουρα υπάρχει ένα ρίσκο. Φαντάζομαι όμως ότι οι θεατές –συμπεριλαμβάνοντας και τον εαυτό μου σε αυτούς– εύκολα θα πάνε να παρακολουθήσουν κάτι που δεν έχουν ξαναδεί και ξανακούσει. Θα τους ιντριγκάρει, θα μπουν στη διαδικασία να ψάξουν στο Google και να μάθουν οτιδήποτε σχετικό.  Και, αν τους αρέσει όσα θα βρουν, θα έρθουν στην παράσταση.

 

Στο έργο είναι έντονο το συναίσθημα της ενοχής, που κατατρώει την Τζιλ, την ηρωίδας που υποδύεσαι. Τι δύναμη πιστεύεις ότι έχει αυτό το συναίσθημα; Στην καθημερινότητά σου έχεις ενοχικά συναισθήματα.
Είναι τεράστιο, είναι κάτι το οποίο με μαστίζει, με κατατρώει. Και η ηρωίδα μου σίγουρα το νιώθει έντονα αυτό. Κάποια στιγμή, όταν συνειδητοποιεί και η ίδια τι έχει κάνει, το συναίσθημα της ενοχής αρχίζει να την πνίγει, να την τρελαίνει. Φτάνει στα όρια της ψύχωσης, της υστερίας και της διπολικής διαταραχής. Είναι ένα συναίσθημα που μπορεί να της καταστρέψει την ζωή και τη σχέση της με τον άντρα της.  Όσον αφορά τώρα την καθημερινότητά μου, το έχω στο μυαλό μου ως εξής: Μερικές φορές τα πράγματα τα βάζεις στη ζυγαριά και ψάχνεις να βρεις το καλό και το κακό. Το όνειρο και ο εφιάλτης είναι πολύ κοντά, η διαχωριστική γραμμή είναι πολύ λεπτή.  Όταν τα θέλω μας είναι «καθαρά», είναι όλα ωραία και εύκολα. Πολλές φορές όμως δεν υπάρχουν σαφή όρια, τα θέλω μας καταπατούν την ελευθερία του άλλου και έτσι δημιουργείται ένα χάος. Φυσικά δεν φτάνω στην κατάσταση της ηρωίδας, που διαπράττει δολοφονία. Ωστόσο, όταν αρχίζεις να καταπατάς την ελευθερία του άλλου, τότε αρχίζουν οι ενοχές σου και διογκώνονται.

Στο τέλος το έργο κάνει ανοιχτή έκκληση στους θεατές να αντιδράσουν, προκαλώντας σίγουρα προβληματισμό. Με ποιες σκέψεις θα ήθελες να φύγει ένας θεατής από την παράσταση;  
Χρησιμοποιώντας αυτό το ακραίο παράδειγμα –το ότι σκοτώνεις για να έχεις αυτό που θες–, θα αναφέρω αυτό που μου είπε μια φίλη: «Εντάξει, εγώ δεν έχω σκοτώσει ποτέ στη ζωή μου, αλλά σκέφτομαι πάρα πολύ τις θυσίες που έχω κάνει για να έχω ένα καλό σπίτι, μια καλή δουλειά, ένα καλό αυτοκίνητο. Μπορεί να μη βλέπω τους φίλους μου, την οικογένειά μου ή να μην περνάω χρόνο με το σύντροφό μου για να τα έχω». Έτσι θα ήθελα να φύγουν σκεπτόμενοι αυτές τις θυσίες που πρέπει να κάνουν ή έχουν κάνει για να αποκτήσουν κάτι. Ειδικά όταν μιλάμε για θυσία που αφορά τις ανθρώπινες σχέσεις και τη γαλήνη της ψυχής με απώτερο στόχο την απόκτηση υλικών αγαθών. Στο σημείο αυτό θα ήθελα να αναφέρω και κάτι ακόμα που μου είπε μια φίλη μου. Υπάρχουν πολλοί άστεγοι εκεί έξω. Τους βλέπουμε όλοι γύρω μας. Η κοινωνίας μας είναι κοινωνία δύο ταχυτήτων, οι πλούσιοι και οι φτωχοί. Στην πολυκατοικία της λοιπόν έμενε ένας άστεγος και τον τελευταίο καιρό σταμάτησαν να τον βλέπουν. Δεν ήταν πια εκεί. Επομένως, βλέποντας την παράσταση, αναρωτήθηκε πού να είναι. Με αυτό τον ανθρώπου είχε συνομιλήσει, του είχε δώσει ρούχα και φαγητό. Όμως, όταν χάθηκε, δεν αναρωτήθηκε πού πήγε. Η παράσταση της κινητοποίησε συναισθήματα για κάτι που ήταν στην κυριολεξία έξω από την πόρτα της, αλλά η ρουτίνα και η καθημερινότητα δεν την άφησαν να το δει. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Αν έπειτα από αυτές τις δύο ώρες κάποιος φεύγοντας σκεφτεί κάτι τέτοιο, αυτό είναι σπουδαίο για την παράσταση.

Πιστεύεις πως η παράσταση συνδέεται με την ελληνική πραγματικότητα; Με ποιον τρόπο;
Εννοείται. Λέει στο έργο «το πολύ δεν είναι ποτέ αρκετό» και γίνεται μια αναφορά στο Selfridges. Τo Selfridges είναι το γνωστό λονδρέζικο πολυκατάστημα που άνοιξε στις αρχές του 1900 και δημιούργησε το παραμύθι της αγοράς. «Θέλω και άλλο, θέλω και άλλο», ακούγεται στο έργο. Δεν είναι αυτή η διαδικασία της υπερκατανάλωσης το φαινόμενο που μαστίζει και τη δική μας εποχή; Δυστυχώς το βλέπω και στον εαυτό μου και στους γύρω μου. Έχεις ένα παλτό, έχεις ένα αμάξι, αλλά θες και άλλα. Μπαίνεις σε μια διαδικασία συνεχούς και άσκοπης αναζήτησης νέων υλικών αγαθών, που ποτέ δεν σε κάνουν ευτυχισμένο και δεν σε ικανοποιούν. Και το κυριότερο ποτέ δεν θα είναι αρκετά, όσα και αν έχεις. Μόνο αν παρατηρήσεις τι γίνεται σε ένα λεωφορείο, που είμαστε όλοι με το κινητό στο χέρι και κοιτάμε νέα προϊόντα, αντιλαμβάνεσαι αμέσως τη σχέση.

Στο έργο υπάρχει ο μυστηριώδης και σκοτεινός χαρακτήρας της Miss Dee, που έχει πολλαπλά σύμβολα. Πώς θα τον περιέγραφες;
Η Miss Dee είναι πολύ κοντά στο τι είναι οι ενοχές. Η Miss Dee είναι η κατάσταση πριν από τις ενοχές, όταν γεννιέται το δίλημμα. Είναι αυτό το σκουληκάκι που μπαίνει μέσα σου και σε κάνει να γελάσεις διαβολικά και να αναρωτηθείς αν θέλεις τελικά πραγματικά να το κάνεις. Για να περιγράψω τη Miss Dee θα χρησιμοποιούσα δύο ατάκες: «Μπήκε ο διάολος μέσα μου» και «Εγώ ποτέ δεν θα το έκανα».

Τι δυσκολίες αντιμετωπίζει ένας καλλιτέχνης στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης;
Σίγουρα είναι ένα σύνθετο και ιδιαίτερο επάγγελμα, δεν θέλω να το πω πολυτέλειας, γιατί είναι λάθος ως όρος. Απλώς, αν δεν έχεις χρόνο να παρατηρείς, να διαβάζεις και να εξελίσσεσαι, αντιμετωπίζεις μεγάλες δυσκολίες. Εγώ είμαι ένας άνθρωπος που κάνει και άλλες δουλειές. Δεν έχω όλες τις χρονικές περιόδους κάποιο συμβόλαιο για να μπορώ να αφιερώνομαι αποκλειστικά στην ηθοποιία. Θεωρώ πως για τους καλλιτέχνες της δικής μου γενιάς αυτή είναι μεγαλύτερη πρόκληση. Μέσα στην οικονομική κρίση ίσως αναγκαστούν να κάνουν και μια δεύτερη δουλειά, θα αναλώσουν σε αυτό τη ζωή τους, θα διοχετεύσουν εκεί τη δημιουργικότητά τους. Εμένα αυτός είναι ο φόβος μου. Ως πότε θα μπορώ να κάνω παράλληλα πράγματα για να βιοποριστώ, να συντηρηθώ και ταυτόχρονα να δίνω όλο μου το είναι στο θέατρο; Δεν θέλω να χάσω αυτή την «παιδική» όρεξη που είχα όταν μπήκα στην σχολή. Φοβάμαι αν θα καταφέρω να τη διατηρήσω σε βάθος χρόνου.

Τι ονειρεύεσαι για τη χρονιά που έρχεται;
Όχι ενοχές. Ο καθένας να κάνει αυτό που επιθυμεί και να το απολαμβάνει.

 

Η σουρεαλιστική μαύρη κωμωδία «Λαμπρά Παράσιτα» παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα στο Θέατρο Tempus Verum-Εν Αθήναις από τις 18 Νοεμβρίου και για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, από Τετάρτη έως και Κυριακή.

Κεντρική φωτογραφία: Δομνίκη Μητροπούλου

 

 

 

 

Ηθοποιοί, τραγουδιστές και σκηνοθέτες σε νέα… μονοπάτια αυτή τη θεατρική σεζόν θα προσπαθήσουν να ελκύσουν το κοινό και να το ενθουσιάσουν. Τι κοινό  έχουν η Μαρία Καβογιάννη, η Ρούλα Πατεράκη, ο Γιώργος Κιμούλης, ο Γιάννης Πλούταρχος, η Χάρις Αλεξίου, ο Σωτήρης Χατζάκης,η ομάδα Vasistas, ο Λάμπρος Φισφής και παρέα του; Κάποιοι συνεργάζονται φέτος για πρώτη φορά με ιστορικούς θεατρικούς οργανισμούς και κάποιοι δοκιμάζουν στις δυνάμεις τους σε νέα θεατρικά είδη. Τα βιογραφικά τους και η μέχρι τώρα πορεία τους μας δημιουργούν μεγάλες προσδοκίες...Θα τα καταφέρουν; Η σκηνή θα τα αποκαλύψει όλα! Εμείς θα είμαστε εκεί.

 

Η Μαρία Καβογιάννη για πρώτη φορά σε πρωταγωνιστικό ρόλο στο Θέατρο Τέχνης 

Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης το 1986, γνώρισε μεγάλη επιτυχία στο θέατρο, στη μικρή και στη μεγάλη οθόνη, αλλά μέχρι σήμερα δεν είχε παίξει ποτέ στη σκηνή του Θεάτρου Τέχνης. Φέτος λοιπόν, 31 χρόνια μετά την αποφοίτησή της από το Θέατρο Τέχνης, η Μαρία Καβογιάννη επιστρέφει στην οδό Φρυνίχου με το έργο του θεατρικού συγγραφέα Παύλου Μάτεσι «Προς Ελευσίνα», το οποίο σκηνοθετεί η νεαρή Ηλέκτρα Ελληνικιώτη. Το εμβληματικό έργο «Προς Ελευσίνα» πραγματεύεται το μυστικό ταξίδι μιας οικογένειας που αναλαμβάνει να επιστρέψει τη νεκρή μητέρα στην πατρίδα της. Αντλώντας έμπνευση και συμβολισμούς από την τελετουργία των Ελευσίνιων Μυστηρίων, τον κόσμο της παγκόσμιας μυθολογίας και τα ήθη και έθιμα, το έργο συνθέτει έναν κόσμο στον οποίο τα όνειρα και η ποίηση συγχέονται με την πραγματικότητα. Οι ήρωες, με προορισμό την Ελευσίνα, ανακαλύπτουν το μεγάλο μυστικό του θανάτου για να κερδίσουν τελικά το θείο δώρο που λέγεται ζωή. Η ανακάλυψη όμως βρίσκεται στο ίδιο το ταξίδι. 

Πρεμιέρα 20 Νοεμβρίου 2017

Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν, Φρυνίχου 14, Πλάκα (τηλ.: 210 3222464)  

 

 Η Ρούλα Πατεράκη παίζει κάτω από τη Στέγη του Θεάτρου Τέχνης για πρώτη φορά στην καριέρα της

Στην σκηνή του ιστορικού Υπογείου θα συναντηθούν η Ρούλα Πατεράκη και ο Γιώργος Νανούρης, με την πρώτη να παίζει για πρώτη φορά στο Θέατρο Τέχνης.  Ενώνοντας τις δυνάμεις τους με την ομάδα Λυκόφως του Γιώργου Λυκιαρδόπουλου, παρουσιάζουν τη παράσταση της Ιόλης Ανδρεάδη «Ένας άνθρωπος επιστρέφει στην πατρίδα του πιστεύοντας ότι θα τον σκοτώσουν και τον σκοτώνουν». Βασισμένο στο «Murder in the Cathedral» του Τ. Σ. Έλιοτ σε μετάφραση Γιώργου Σεφέρη, το έργο μάς μεταφέρει στην Αγγλία του 12ου αιώνα. Κεντρικός ήρωας είναι ο Θωμάς Μπέκετ, αδελφικός φίλος του βασιλιά Ερρίκου Β΄ και αμετανόητος μπον βιβέρ, ο οποίος ξαφνικά απαρνιέται τις κοσμικές απολαύσεις και γίνεται αρχιεπίσκοπος της Καντερβουρίας. Αφιερώνοντας τη ζωή του στην υπηρεσία των αδυνάτων αλλά και στη μάχη εναντίον της κοσμικής εξουσίας, αυτοεξορίζεται στη Γαλλία, καθώς είναι ανεπιθύμητος πια στον τόπο του. Όταν συμφιλιώνεται με τον βασιλιά Ερρίκο Β΄, επιστρέφει στη γενέτειρά του, γνωρίζοντας όμως ότι η ζωή του βρίσκεται σε κίνδυνο. Πράγματι, δύο μήνες μετά δολοφονείται από τέσσερις ιππότες μέσα στην ίδια του την εκκλησία, παραμονές της Πρωτοχρονιάς του 1170. Το έργο εξιστορεί την πραγματική ιστορία του αγίου Θωμά, ξεκινώντας από την επιστροφή του. 

Πρεμιέρα 4 Δεκεμβρίου 2017

Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν, Υπόγειο, Πεσμαζόγλου 5 (τηλ.: 210 3228706)

 

 

 Ο Γιώργος Κιμούλης εμφανίζεται για πρώτη φορά  στο Εθνικό Θέατρο, πρωταγωνιστώντας σε έργο του Αμερικανού συγγραφέα Άρθουρ Μίλλερ

Έχοντας πρωτοπαρουσιαστεί στην Ελλάδα από τη σκηνή του Θεάτρου Τέχνης την περίοδο 1957-1958 σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν, ένα από τα πιο τα επιδραστικά θεατρικά κείμενα του 20ού αιώνα έρχεται φέτος στη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου. Το «Ψηλά από τη γέφυρα» του Άρθουρ Μίλλερ, που βασίστηκε σε ένα πραγματικό γεγονός, είναι ένα δραματικό έργο με αστυνομική ροή, άμεσα επηρεασμένο ως προς τη δομή του από την αρχαία ελληνική τραγωδία. Τοποθετημένο στο Μπρούκλιν της δεκαετίας του ’50, αφηγείται την ιστορία των μεταναστών που φτάνουν στην Αμερική για να αναζητήσουν ένα καλύτερο αύριο, ακόμα και αν χρειάζεται να χρησιμοποιήσουν παράνομα μέσα. Αποφασισμένοι να ζήσουν το αμερικανικό όνειρο με κάθε κόστος, πολλοί διαπράττουν την μεγάλη αμαρτία της ύβρεως. Ωστόσο στην αρχαία τραγωδία λίγο μετά την ύβρι ακολουθεί η νέμεσις. Στο ρόλο του κεντρικού ήρωα, του Έντι Καρμπόνε, ο Γιώργος Κιμούλης, ο οποίος εμφανίζεται για πρώτη φορά στο Εθνικό Θέατρο, μέσα από τη διεισδυτική σκηνοθετική ματιά της Νικαίτης Κοντούρη.

Πρεμιέρα 15 Φεβρουαρίου 2018

Εθνικό Θέατρο, Κτίριο Τσίλλερ, Κεντρική Σκηνή, Αγίου Κωνσταντίνου 22-14 (τηλ.: 210 5288170-171) 

 

 Ο Γιάννη Πλούταρχος παίρνει το βάπτισμα του πυρός στη θεατρική σκηνή 

Μια παράσταση για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι. Το «Γοργόνες και Μάγκες», μία από τις πιο επιτυχημένες κινηματογραφικές παραγωγές της FINOS FILM, ανεβαίνει στη σκηνή του πλήρως ανακαινισμένου Θεάτρου Broadway, σε θεατρική διασκευή και σκηνοθεσία Γιώργου Βάλαρη. Αγαπημένα  τραγούδια, όπως το «Θα πιω απόψε το φεγγάρι», «Άνοιξε πέτρα», «Καμαρούλα μια σταλιά», «Ο άντρας που θα παντρευτώ», σε μουσική του κορυφαίου μουσικοσυνθέτη και μαέστρου Μίμη Πλέσσα, θα πλημυρίσουν την αίθουσα, ερμηνευμένα από τον χαρισματικό Γιάννη Πλούταρχο, που θα ανέβει για πρώτη φορά σε θεατρικό σανίδι. Μέσα από ένα καστ 34 ηθοποιών, μουσικών και χορευτών, οι θεατές θα ταξιδέψουν στη μαγευτική Ύδρα της δεκαετίας του ’60, όπου, όπως έλεγε και ο κορυφαίος Δημήτρης Χορν, «Έχεις την αίσθηση ότι όλα εκεί είναι μέσα στο φως ‒ τίποτε δεν μένει κρυμμένο, ούτε και οι αμαρτίες των ανθρώπων».

Πρεμιέρα 10 Νοεμβρίου 2017

Θέατρο Broadway, Αγίου Μελετίου 61 (τηλ.: 210 8620231)

 

 Η Χάρις Αλεξίου σε αμιγώς θεατρική παράσταση

Μετά τη συγκινητική μουσικοθεατρική παράσταση «Χειρόγραφο», στην οποία η Χαρίκλεια Ρουπάκα, το μικρό κοριτσάκι από τη Θήβα, έκανε τους θεατές συνοδοιπόρους στο ταξίδι της ζωής της, η Χάρις Αλεξίου ανεβαίνει για πρώτη φορά στο θεατρικό σανίδι, με την ιδιότητα της ηθοποιού. Βουτώντας σε πιο βαθιά νερά, συνεργάζεται με τον Νίκο Καραθάνο στην «Οπερέττα» του Βίτολντ Γκομπρόβιτς, που θα ανέβει στο Θέατρο Rex, στη Σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη». Σε έναν παλαβό κόσμο, στον οποίο οι ήρωες προσπαθούν να ξεφύγουν από τη ρηχή πραγματικότητα, βρίσκουν ως μόνη διέξοδο την επιστροφή στην ανωριμότητα. Με ανατρεπτικό και ευφάνταστο τρόπο, ο Νίκος Καραθάνος συνθέτει ένα ποιητικό μανιφέστο και με τη βοήθεια της μουσικής σατιρίζει τα πλαστά πολιτικά, ηθικά και ιδεολογικά πρότυπα. Εκκεντρικοί ήρωες συζητούν και γελοιοποιούνται με μοναδικό σκοπό να καταδείξουν τη ματαιότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. 

Πρεμιέρα 22 Νοεμβρίου 2017

Θέατρο Rex, Σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη», Πανεπιστημίου 48 (τηλ.: 210 3305074)

 

Ο Σωτήρης Χατζάκης σκηνοθετεί μιούζικαλ, και μάλιστα την Τάμτα στο «Cabaret»

Γνωστό από την πολύκροτη κινηματογραφική μεταφορά του 1972, που απέσπασε οκτώ χρυσά αγαλματίδια, το πολυβραβευμένο μιούζικαλ «Cabaret» επιστρέφει χωρίς συμβάσεις και γεμάτο σαγήνη, έρωτα, εκκεντρικότητα, χορό και πολύ μουσική. Ο Σωτήρης Χατζάκης τολμά να σκηνοθετήσει, για πρώτη φορά στην καριέρα του, ένα άκρως επιτυχημένο μιούζικαλ και να το παρουσιάσει σε παραγωγή των Θεατρικών Σκηνών. Βρισκόμαστε στο Βερολίνο του 1930, όπου η σκιά του ναζισμού καλύπτει όλη την πόλη. Ωστόσο ένα υπόγειο καμπαρέ κινείται στους γρήγορους και διασκεδαστικούς ρυθμούς της νύχτας. Όλοι οι θαμώνες έχουν μια προσωπική ιστορία να διηγηθούν, άρρηκτα συνδεδεμένη με την κοινωνικοπολιτική κατάσταση που βιώνουν. Η Τάμτα παίζει το ρόλο της νεαρής performer Σάλλυ Μπόουλς που ερωτεύεται τον Αμερικανό συγγραφέα Κλίφορντ Μπράντσο. Παράλληλα εξελίσσεται και η σχέση της Φροϊλάιν Σνάιντερ με τον Χερ Σουλτζ. Μέσα από δύο ερωτικές ιστορίες, πασπαλισμένες με το σαρδόνιο χιούμορ του πληθωρικού παρουσιαστή Κρομπέρ –τον ενσαρκώνει ο εκπληκτικός Τάκης Ζαχαράτος– αποκαλύπτεται η παρακμή της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης και κατ’ επέκταση η ιστορία μιας ολόκληρης εποχής. Αυτό δεν είναι το μόνο που τολμά αυτή τη σεζόν ο καλλιτέχνης, αφού αυτή τη θεατρική σεζόν, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, τον βλέπουμε να αυτοσκηνοθετείται και να επιστρέφει ως ηθοποιός στη σκηνή στον μονόλογο του Ν. Γκόγκολ "Το ημερολόγιο ενός τρελού" μετά από 17 χρόνια!

Πρεμιέρα 7 Φεβρουαρίου

Θέατρο Παλλάς, Βουκουρεστίου 5 (τηλ.: 210 3639343)

 

 

H πρώτη stand up comedy επιθεώρηση «Τι ζούμε;»

Το αρκετά «παρεξηγημένο» είδος της επιθεώρησης επανέρχεται με έναν ιδιαίτερο τρόπο σε κείμενα του Λάμπρου Φισφή και σκηνοθεσία του Γιάννη Σαρακατσάνη στο Θέατρο Βέμπο. Μικρές καθημερινές λεπτομέρειες, που όλοι μισούμε να αγαπάμε, παίρνουν τη σκυτάλη σε μια παράσταση στην οποία πρωταγωνιστούν νέοι κωμικοί ηθοποιοί της γενιάς μας, που μας συστήθηκαν μέσα από το διαδίκτυο και την πλατφόρμα του YouTube. Η υπόθεση των τριών πρώτων λεπτών είναι ξεκάθαρα βγαλμένη από ανθρώπους της διπλανής πόρτας, αν φυσικά ζούσατε σε τρελοκομείο –  ένας μάγκας ταβερνιάρης με ψυχή, μια γριά σε απόγνωση, ένα φιλοσοφημένο πρεζάκι, ένα κοριτσάκι ερωτευμένο με τον Ντάνο, ένας γκέι-χωριάτης Αλβανός, μια πληγωμένη Ελλάδα και το αθάνατο κέφι σχολιάζουν τα κακώς κείμενα της ζωής μας, σατιρίζουν αυτούς που μας έφτασαν έως εδώ, χαρίζουν γέλιο μέχρι δακρύων και μας θυμίζουν από τι είμαστε φτιαγμένοι! Μέχρι που κάτι γίνεται και άπαντες βρίσκουν έναν άδοξο θάνατο. Όλα τα παραπάνω συμβαίνουν στα πρώτα… επτά λεπτά της επιθεώρησης. Η παράσταση είναι διαδραστική, ενώ διαθέτει γρήγορο ρυθμό, με σκετς, stand up comedy, τραγούδια και, φυσικά, άφθονες δόσεις σουρεαλισμού. Στόχος της ταλαντούχας ομάδας, να γνωρίσουν στον κόσμο αυτό το μοναδικό θεατρικό είδος. 

Πρεμιέρα 31 Οκτωβρίου

Θέατρο Βέμπο, Καρόλου 18 Αθήνα, μετρό Μεταξουργείο / Τηλ.: 210-5229519

 

Η ομάδα Vasistas για πρώτη φορά στο Θέατρο Πόρτα

 

Το θέατρο Πόρτα υποδέχεται για πρώτη φορά την Αργυρώ Χιώτη και την ομάδα VASISTAS, παρουσιάζοντας τον «Αληθινό» . Μια παράσταση-ανοιχτή επιστολή που την δραματουργία της υπογράφει η ομάδα και παρουσιάζεται  με τη μορφή τραγουδιού βασισμένη σε μικρασιάτικα παραμύθια. Αντλώντας υλικό και διασκευάζοντας ηχογραφημένα μικρασιάτικα παραμύθια/αφηγήσεις, όπως τα μετέφερε η γιαγιά Αργυρώ, ο «Αληθινός» γλιστράει σε ένα συμβολικό και ποιητικό σύμπαν πάντα με άξονα την προσωπική σύνδεση και τον επαναπροσδιορισμό του παρόντος. 

 Με όχημα τη μουσική, σε μια συνθήκη ονειρικής συναυλίας, ένα γυναικείο ποπ συγκρότημα με τη χρήση μικροφώνων, μουσικών οργάνων και ηλεκτρονικών ήχων, μετατρέπει τις ιστορίες του σε τραγούδι. Τα μέλη του συλλογίζονται πάνω σε προσωπικές πορείες, επιλογές, αλήθειες και φαινόμενα που τα καθόρισαν. Τι μένει στην πραγματικότητα από μια προφορική αφήγηση ενός παραμυθιού που ταξιδεύει στο χρόνο; Ποια αλήθεια διασώζεται; Της μνήμης ή της καρδιάς; Της ιστορίας ή της εμπειρίας της αφήγησης; 

 Βγαλμένα από την προφορική παράδοση των Ελλήνων της Σμύρνης, παραμύθια όπως «Ο Αληθινός» ή «Της Τύχης τα Γραμμένα», συχνά σκληρά, ρεαλιστικά και ενίοτε αντικρουόμενα μεταξύ τους ως προς τον συλλογισμό ή την ορθότητα που μεταφέρουν, αποτελούν έναν «οδηγό επιβίωσης σε δύσκολους καιρούς». Άλλωστε, οι ιστορίες αυτές αποτελούσαν ανέκαθεν το μέσο επικοινωνίας των γηραιότερων με τους νεότερους, ήταν ο τρόπος μεταφοράς της κοσμοθεωρίας και της εμπειρίας τους για τη ζωή. Ένας τρόπος να διαπραγματευτούν την ειλικρίνεια, τη σύνδεση με τους οικείους, το ρόλο της τύχης στη ζωή σε αντιδιαστολή με τη δύναμη της θέλησης, την ελευθερία επιλογών και τα κοινωνικά δεσμά. Εσύ, άραγε, σε τι πιστεύεις και σε τι αντιστέκεσαι;

 

Πρεμιέρα 23 Δεκεμβρίου

Θέατρο Πόρτα, Μεσογείων 59/Τηλ: 2107711333

 

 

 

Η μέρα του αγίου Βαλεντίνου ως γνωστόν είναι αφιερωμένη στους ερωτευμένους. Αν λοιπόν αποφασίσετε να βγείτε μια βόλτα, θα δείτε παντού αρκουδάκια, κουτιά με σοκολατάκια σε σχήμα καρδιάς, μπουκέτα με τριαντάφυλλα, γλειφιτζούρια και οτιδήποτε άλλο στην απόχρωση του κόκκινου χρώματος. Επειδή όμως ο έρωτας συνδέεται άμεσα και με το θέατρο,το ανατροφοδοτεί, το δυναμώνει και εμπνέει συγγραφείς και δημιουργούς  το texnes-plus μ' αφορμή την σημερινή ημέρα παρουσιάζει κάποιες παραστάσεις με ανάλογη θεματολογία. Παραστάσεις που υμνούν τον Θεό έρωτα με ηθοποιούς που μας κάνουν να αναπολήσουμε, να δακρύσουμε και γιατί όχι,να ανοίξουμε την καρδιά μας και να την παραδώσουμε στα βέλη του. 

 

antonopoulou-gazarte-mikrofwno.png

«Του έρωτα...», Gazarte

Στη μουσικοθεατρική παράσταση «Του Έρωτα...» η Ρίτα Αντωνοπούλου ερμηνεύει 7 ερωτικά ποιήματα, 18 τραγούδια και 11 αποσπάσματα από τη «Μήδεια» του Ευριπίδη. Μεταμορφώνεται σε Μήδεια του έρωτα για να… διηγηθεί μέσα από τραγούδια την ιστορία κάθε ανθρώπου που ερωτεύεται οριστικά και αμετάκλητα. Μια γυναίκα θυσιάζει ακόμα και την πατρίδα της για τον απόλυτο έρωτα. Χάνοντας τα κοντινά της πρόσωπα, παγιδεύεται σε έναν ξένο χώρο και χρόνο που δεν καταλαβαίνει και δεν την κατανοεί ούτε αυτός. Κάπου εκεί ανακαλύπτει την αδυσώπητη αλήθεια, ότι ο έρωτας δεν είναι παντοτινός.

 Gazarte, Theater Stage

Τετάρτη 15, 22/2 και 1, 8/3 

 

leoforeio.jpg

«Λεωφορείο ο πόθος», Σύγχρονο Θέατρο

Η Ομάδα Νάμα ανεβάζει το βραβευμένο με Πούλιτζερ έργο του Τενεσί Ουίλιαμς που έχει ως θέμα τον έρωτα της εκλεπτυσμένης και εμμονικής Μπλανς Ντιμπουά με τον άξεστο και λαϊκό άντρα της αδερφής της, Στάνλεϊ Κοβάλσκι. Τους πρωταγωνιστικούς ρόλους ερμηνεύουν με ιδιαίτερη δεξιοτεχνία ο Γιάννης Τσορτέκης και η Κόρα Καρβούνη. Η Μπλανς, μια καθωσπρέπει καθηγήτρια με εμμονή στη νιότη και στην ομορφιά, αποφασίζει να επισκεφτεί τη μικρή της αδερφή και πέφτει στα δίχτυα του όμορφου άντρα της. Η γοητευτική γυναίκα με την ευγενική ανατροφή υποτιμά τον Πολωνό εργάτη Στάνλεϊ. Ωστόσο ανάμεσά τους γεννιέται ένα ολέθριο πάθος που οδηγεί και τους τρεις στην καταστροφή. Στοιχεία από το παλιό «αμερικανικό όνειρο», χαρακτήρες που δεν θέλουν να αποδεχτούν την πραγματικότητα και φυγή από το παρελθόν.

 

Σύγχρονο Θέατρο

Παραστάσεις: Έως 9/4

Απόγ.: Κυρ. 7 μ.μ. Βραδ.: Πέμ., Σάβ. 9 μ.μ. Από 12/2: Πέμ., Παρ. 8.30 μ.μ., Σάβ. 9 μ.μ., Κυρ. 5 μ.μ. 

 

 

laskaridou (5 of 12).jpg

«Σοφία Λασκαρίδου, μια αγάπη μεγάλη», Θέατρο 104

Μια παράσταση βασισμένη στα ημερολόγια της ζωγράφου Σοφίας Λασκαρίδου, στα οποία περιγράφεται ο έρωτάς της για τον ποιητή Περικλή Γιαννόπουλο. Ένας έρωτας που αποτελεί ανάμειξη δύο τεχνών, της ζωγραφικής και της ποίησης. Η παράσταση είναι σε σκηνοθεσία Παντελή Δεντάκη και συνεργασία με την ομάδα 4Frontal.

Η Σοφία Λασκαρίδου, μια ιδιαίτερη για την εποχή της γυναίκα, ξεπερνά το άβατο της καλών τεχνών και είναι η πρώτη γυναίκα που γίνεται δεκτή στην Ακαδημία. Μέσα στην ασυμβίβαστη ζωή της ζει έναν έρωτα βαθύ και δυνατό, μυθιστορηματικού χαρακτήρα. Όσο εκείνη είναι στο Μόναχο κυνηγώντας το όνειρό της ως ζωγράφος, εκείνος αυτοκτονεί: καβάλα σε ένα άσπρο άλογο μπαίνει στη θάλασσα του Σκαραμαγκά και φυτεύει μια σφαίρα στον κρόταφό του.

 

Θέατρο 104

Παραστάσεις: Απογ.: Κυρ. 7 μ.μ. Βραδ.: Παρ., Σάβ. 9.15 μ.μ. 

 

epikindines-sxesesi.jpg

«Επικίνδυνες Σχέσεις», Θέατρο Άλμα

Οι «Επικίνδυνες Σχέσεις» είναι ένα μυθιστόρημα  του Πιερ Σοντερλό ντε Λακλό, που γράφτηκε το 1782. Ο Γιώργος Κιμούλης μεταφέρει την παράσταση στο 1933, εποχή ανόδου του ναζισμού, δίνοντας ένα νέο κοινωνικοπολιτικό κλίμα σε σχέση με το ομώνυμό του έργο. Οι ερωτικές σχέσεις μάς βγάζουν έναν καλό, αλλά και έναν τερατώδη εαυτό, όπως ήταν και το πολιτικό τέρας του ναζισμού που ανθούσε εκείνη την εποχή και οι συνέπειες ήταν τραγικές. 

Δύο εραστές και ματαιόδοξοι αριστοκράτες, η μαρκησία Μερτέιγ και ο υποκόμης Βαλμόν, ξεκινούν ένα επικίνδυνο ερωτικό παιχνίδι. Στόχος τους είναι να αποπλανήσουν και να διαπομπεύσουν ανθρώπους προς ευχαρίστησή τους. Αποστολή του Βαλμόν είναι κάνει ένα νεαρό κορίτσι να τον ερωτευτεί και να κοιμηθεί μαζί του, ενώ παράλληλα προσπαθεί να κατακτήσει μια παντρεμένη κυρία. Ενώ τα θύματα πέφτουν στην παγίδα, η επόμενη μέρα βρίσκει τον Βαλμόν βαθιά ερωτευμένο με τη νεαρή κοπέλα, την οποία όμως αρχίζει να χάνει οριστικά. 

Θέατρο Άλμα

Παραστάσεις: Απογ.: Σάβ. (λαϊκή) 6 μ.μ. Βραδ.: Πέμ.-Σάβ. 9 μ.μ., Τετ., Κυρ. 8 μ.μ. 

 

violanti-xora.jpg

 «Στέλλα Βιολάντη», Θέατρο Χώρα

Υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Γιώργου Λύρα η Ευγενία Δημητροπούλου ερμηνεύει την όμορφη κόρη ενός Ζακυνθινού μεγαλέμπορου, του Παναγή Βιολάντη. Η παράσταση είναι βασισμένη στο ομώνυμο τρίπρακτο θεατρικό δράμα του Γρηγορίου Ξενόπουλου και έχουν περάσει 40 χρόνια από τότε που ανέβηκε σε αθηναϊκή σκηνή, το 1977.

Η Στέλλα Βιολάντη, μια όμορφη, αθώα και συνάμα πολύπλοκη κοπέλα, ερωτεύεται τον ξεπεσμένο ευγενή Χρηστάκη Ζαμάνου. Συνεπαρμένη από το πρωτόγνωρο αίσθημα του έρωτα γι’ αυτόν, ξεχνά την αδυσώπητη αντίδραση του ασφυκτικού αστικού περίγυρου των αρχών του 20ού αιώνα και οδηγείται στην καταστροφή. Μέσα στον γεμάτο αστικές συμβάσεις, καθωσπρεπισμούς και προλήψεις περίγυρο της ζακυνθινής επαρχίας ο έρως της Στέλλας θα γίνει έρως εσταυρωμένος. Η Στέλλα εδώ δεν έχει εποχή και χώρα. Είναι ένα γυναικείο σύμβολο, τόσο για όλα τα κορίτσια που κλειδώθηκαν σε σοφίτες για να ξεχάσουν τον ερωτά τους όσο και για σημερινούς νέους που ζουν ένα μεγάλο έρωτα, ένα έρωτα μαρτυρικό.

 Θέατρο Χώρα

Δευτέρα: 21.00, Τρίτη: 21.00

 

fovasai_newm3.png

 

«Φοβάσαι;», Θέατρο Ιλίσια-Βολανάκης

Ένα ερωτικό θρίλερ του Άνταμ Σάιντλ, που αφορά τα όρια του ερωτικού και του νοσηρού, του κωμικού και του απαγορευμένου.  Η παράσταση μέσα από την ανατρεπτική πλοκή της αναδεικνύει  την πάλη του ψυχισμού του ανθρώπου εναντίον των φόβων και των ενοχών του για να κερδίσει λίγη αγάπη και κατανόηση.

Ένας κατά συρροήν δολοφόνος απαγάγει μια γυναίκα που κάθεται αμέριμνη σε ένα πάρκο. Τη ναρκώνει και τη μεταφέρει στο υπόγειό του. Θα γίνει η Νάνσυ ένα ακόμα θύμα του ή αυτή η βίαιη συνάντηση με τον έρωτα σύμμαχό της θα αποτελέσει καταλύτη για την υπόλοιπη ζωή τους; Η απρόβλεπτη γειτόνισσά τους, η Τζόαν, έχει ήδη ταχθεί υπέρ του έρωτα σε αυτή την κωμικοτραγική μάχη.Εξαιρετικοί τόσο το πρωταγωνιστικό δίδυμό (Αλεξία Καλτσίκη- Νίκος Ψαρράς) όσο και η Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη στον ρόλο της γειτόνισσας. 

 

Θέατρο Ιλίσια-Βολανάκης

Παραστάσεις: Έως 11/3

Πληροφορίες: Απογ.: Κυρ. 6 μ.μ. Βραδ.: Τετ. 9 μ.μ. 

 

01.jpg

 «Ο Φόβος Τρώει τα Σωθικά» ,Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν

«Ο φόβος τρώει τα σωθικά» είναι μία διασκευή του θρυλικής ταινίας του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ, «Angst Essen Seele Auf»  (Fear Eats The Soul), σε σκηνοθεσία Σίμου Κακάλα και με την Τάνια Τσανακλίδου στο ρόλο της Έμι. Μία ζεστή και ανθρώπινη παράσταση για την δύναμη του έρωτα ενάντια στις απαγορεύσεις και στο κοινωνικό και φυλετικό ρατσισμό μιας συντηρητικής κοινωνίας και εποχής. Ένα έργο επίκαιρο και ταυτόχρονα διαχρονικό.

Μια Γερμανίδα καθαρίστρια, χήρα με τρία παιδιά, ερωτεύεται κεραυνοβόλα τον αρκετά χρόνια μικρότερός της, μετανάστη Αλί. Το πάθος τους, ωστόσο, τους κάνει να νικήσουν κάθε κοινωνικό σχόλιο και προκατάληψη και τελικά παντρεύονται. Το ζευγάρι ξεκινάει την νέα του ζωή ευτυχισμένα, ωστόσο ο κοινωνικός αποκλεισμός που θα δεχθεί από τους συμπατριώτες της η Έμι, αρχίζει σιγά σιγά να φθείρει τον έρωτα τους.  Ποια είναι τα όρια της αγάπης, όταν ο φόβος σου τρώει τα σωθικά; 

 

Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν – Υπόγειο (Πεσμαζόγλου 5)

Παραστάσεις: Τετάρτη 20.00, Πέμπτη, Παρασκευή & Σάββατο 21.15, Κυριακή 19.00

Διάρκεια: 80 λεπτά

Πληροφορίες: τηλ.: 210 3222760, τηλ. ταμείου: 210 3228706

 

Η λογοτεχνία ανέκαθεν λειτουργούσε  για το θέατρο ως πεδίο άντλησης δραματουργικού υλικού, καταφέρνοντας να μεταφέρει ιστορίες από το λευκό χαρτί στο μαύρο σανίδι. Τα πλούσια σε υλικό, λέξεις, συναισθήματα και εμβάθυνση χαρακτήρων λογοτεχνικά δημιουργήματα ιντρίγκαραν συχνά  τόσο το κοινό όσο και τους σκηνοθέτες και ηθοποιούς,   με αποτέλεσμα κάθε μεταφορά να είναι και μια επιτυχία. Έτσι, την φετινή σεζόν πολλές θεατρικές παραγωγές έχουν στηριχθεί ή εμπνευστεί από λογοτεχνικά βιβλία, και το Texnes- Plus ξεχώρισε μερικές από αυτές και σας τις παραθέτει παρακάτω:

 

dedective1.jpg

"Ο ΝΤΕΤΕΚΤΙΒ" ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΑΤΖΗ

21 Ιανουαρίου- 09 Απριλίου 2017 | Skrow Theater

Το διήγημα «Ο Ντετέκτιβ» είναι μέρος της συλλογής διηγημάτων "Το τέλος της μικρής μας πόλης" του Δημήτρη Χατζή και εκδόθηκε τον Φεβρουάριο του 1962 στο περιοδικό "Επιθεώρηση Τέχνης".  Η συλλογή έχει επτά διηγήματα με ενιαίους θεματικούς άξονες και σύμφωνα με τον Λίνο Πολίτη, τα διηγήματα της συλλογής «δίνουν κυρίως έναν κόσμο που φθίνει, επειδή έχουν αλλάξει οι οικονομικές και οι κοινωνικές συνθήκες».

Μέσα στην τετριμμένη ηρεμία μιας μικρής ελληνικής κωμόπολης, ο Θοδωράκης, ένας αριστούχος γυμνασίου, περιμένει τον διορισμό του σε θέση γραφέως. Τελικά ο διορισμός ματαιώνεται και ο Θοδωράκης χάνεται όλο και περισσότερο σε μια κατάσταση απραξίας. Ξαφνικά ένα μυστηριώδης θάνατος γίνεται, και ο ήρωας, ως λάτρης των αστυνομικών μυθιστορημάτων, συγκλονίζεται. Η διαλεύκανση του μυστήριου νοηματοδοτεί πια την ζωή του και τον βγάζει από την ανυπαρξία του. Καθώς, αν τα καταφέρει, η κατά άλλα ασήμαντη γνώμη που έχει για τον εαυτό του, θα κερδίσει αναγνώριση και μοναδικότητα.

Σκηνοθεσία: Μάνος Στεφανάκης Ερμηνεία: Γιούλη Καρναχωρίτη, Ιφιγένεια Μακρή

kuria tis nuxtaw.jpg

 "Η ΚΥΡΙΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ" ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΡΗ 

Από Πέμπτη 26 Ιανουαρίου 2017 | Θέατρο Κιβωτός

Το βιβλίο «Η κύρια της Νύχτας», είναι ένα από τα πολλά αστυνομικά μυθιστορήματα του Έλληνα Συγγραφέα Γιάννη Μαρή, με έντονο το μελοδραματικό στοιχείο και το τραγικό τέλος.  Δημιουργήθηκε την εποχή του απόηχου των Αμερικάνων Film Noir και των B- Movies, ενώ κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1955 στην εφημερίδα "Ακρόπολις" σε 82 συνέχειες και γρήγορα πήρε το τίτλο του αισθηματικού θρίλερ. Ο ρόλος του ντετέκτιβ ανήκει στον γνωστό Αστυνόμο Μπέκα, λογοτεχνική δημιουργία του Μάρη,  που για πρώτη φορά στην λογοτεχνική του ιστορία μένει σε ένα έντονα παρασκηνιακό ρόλο.

Η βασική ηρωίδα είναι μια όμορφη ώριμη Ελληνίδα, που ζει την δεκαετία του ’50 στην Αθήνα, με το όνομα Λιάνα Περέζ. Εμφανίζεται ξαφνικά στα σαλόνια της κοσμικής Αθήνας, ως η χήρα ενός πάμπλουτου Αργεντίνου εκατομμυριούχου. Η μεθυστική ομορφιά της ξυπνά πόθους και παλιές αναμνήσεις, που αναζητούν την δικιά τους εκδίκηση. Η Λίνα Σακκά μεταφορτώνεται σε έναν σκοτεινό άγγελος από την κόλαση (αυτός ήταν ο δεύτερος τίτλος του μυθιστορήματος), που στο πέρασμά του σκορπά ταυτόχρονα την ηδονή και τον θάνατο.

Από την ομάδα “naan” και τις Θεατρικές Σκηνές.

Σκηνοθεσία.: Φρ. Λύτρα

Ερμηνεύουν: Λ. Σακκά, Δ. Καραμπέτσης, Δ. Γεωργαλάς, Μ. Γεωργιάδης.

ainstain.jpg

 "ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΟΥ ΑΙΝΣΤΑΙΝ" στο Θέατρο Του Νέου Κόσμου

 24 Φεβρουαρίου 2017 - 09 Απριλίου 2017 | Θέατρο Του Νέου Κόσμου

Τα όνειρα του Αϊνστάιν είναι μία παράσταση βασισμένη στη ομώνυμη νουβέλα του Άλαν Λάιτμαν, που μας μιλάει για την φύση του χρόνου και κυκλοφόρησε το 1992. Ο Άλαν Λάιτμαν, μας δίνει ένα κολάζ ιστοριών- ονείρων του νεαρού Άινσταιν, όταν εργαζόταν στην Ελβετία. Το έργο έχει μεταφραστεί σε τριάντα γλώσσες και σκιαγραφεί την σύνδεση επιστήμης και τέχνης, καθώς και την ευθραυστότητα της ανθρώπινης ύπαρξης

Η θεατρική ομάδας ΟΜΟΡΟΣ θα μας μεταφέρει από το σανίδι στο μυαλό μιας προκλητικής και συνάμα ευαίσθητης ιδιοφυΐας, που εργάζεται σε ένα ευρεσιτεχνιών, και προσπαθώντας να ολοκληρώσει την έρευνά του για τη σχετικότητα, μοιράζεται με ένα φίλο του τα όνειρα του. Η βασική θεματική των ονείρων του είναι ο χρόνος, καθώς σε κάθε όνειρο φαντάζεται πολλούς πιθανούς κόσμους με διαφορετική αντίληψη του χρόνου. Σε ένα ο χρόνος είναι κυκλικός, έτσι ώστε οι άνθρωποι να είναι αναγκασμένοι να βιώνουν τους θριάμβους και τις αποτυχίες τους ξανά και ξανά. Σε έναν άλλον, ο χρόνος είναι στατικός ή παίρνει την μορφή ενός αηδονιού ή αλλάζει ανάλογα με το υψόμετρο.

Σκηνοθεσία - Δραματουργική επεξεργασία: Ελένη Βλάχου Παίζουν : Κωνσταντίνος Δαλαμάγκας, Αλκιβιάδης Μπακογιάννης, Αγγελική Παναγιωτοπούλου

peristatika2.jpg

ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ του Δανιήλ Χαρμς

Από τις 23 Ιανουαρίου και 10 μόνο παραστάσεις

Τα περιστατικά είναι έργο του Ρώσου συγγραφέας Δανιήλ Χαρμς, εκπρόσωπο της ρωσικής πρωτοπορίας και γεννημένου το 1905 στην Αγία Πετρούπολη. Το πραγματικό του όνομα ήταν Δανιήλ Ιβάνοβιτς Γιουβατσόφ, και έγραφε κυρίως παιδικά βιβλία. Ήταν μέλος των αβανγκάρντ λογοτεχνικλων κύκλων, κυρίως ως ποιητής Τα περαστικά είναι ένα από τα λίγα βιβλία που απευθύνεται σε ενήλικες και αποτελούν μια σειρά από σουρεαλιστικές, ασύνδετες μεταξύ τους ιστορίες, που (ίσως) τελικά να θέλουν να πουν κάτι κοινό στο τέλος.

Κάπως έτσι στήνεται μια παρεξήγηση βασισμένη στα περιστατικά του Χαρμς, όπου ιστορίες μας μιλούν για νεκρούς, γριές πέφτουν από τα μπαλκόνια, εμφανίζεται μια Όλγα Πετρόβνα και το τσεκούρι της και ένας νεαρός μ’ ένα κίτρινο γάντι. Μια μέρα λοιπόν, εκεί που κάποιος πήγαινε στη δουλειά του, συνάντησε στο δρόμο κάποιον άλλον, που είχε αγοράσει ένα καρβέλι πολωνέζικο ψωμί και γύριζε στο σπίτι του. Όλοι οι ήρωες συνθέτουν ένα αλλόκοτο μείγμα γεγονότων που μας φέρνει πιο κοντά τους.

 Σκηνοθεσία Νάνσυ Μπούκλη, παίζουν: Άννα Χανιώτη, Γρηγόρης Μπαλλάς, Μαριάννα Λιανού

 

 Οι συντελεστές μίλησαν στο Texnes-plus διαβάστε τη συνέντευξή τους εδώ.

sonata1_h_645_450.jpg

"Η ΣΟΝΑΤΑ ΤΟΥ ΚΡΟΙΤΣΕΡ" ΤΟΥ ΛΕΟΝΤΟΣ ΤΟΛΣΤΟΙ

Από Δευτέρα 05 Δεκεμβρίου 2016 | Θέατρο Τέχνης

Η σονάτα του Κρόιστερ είναι μια φιλοσοφική νουβέλα του Λέοντος Τολστόι, που γράφτηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1880, την ύστερη περίοδο της λογοτεχνικής ζωής του συγγραφέα. Το έργο έχει έντονα κοινωνικό περιεχόμενο προβάλλοντας την αμφιλεγόμενη άποψη του Τολστόι για τον έρωτα, καθώς καταδικάζει τον γάμο και κατονομάζει τον σαρκικό έρωτα ως ένα εμπόδιο στην πραγματική κατανόηση και επικοινωνία μεταξύ των δύο φύλλων.  

Μέσα στο βαγόνι ενός τρένου δίδεται το ψυχολογικό πορτραίτο ένας άντρας που μόλις έχει αθωωθεί από τον φόνο της γυναίκας του και εξομολογείται στους επιβάτες τον λόγο που σκότωσε. Ο άγνωστος άντρας τυφλωμένος από ζήλια, υποστηρίζει πως δολοφόνησε την γυναίκα, καθώς θεωρούσε πως διατηρούσε εξωσυζυγικές σχέσεις με τον άνθρωπο που έπαιζαν μουσική μαζί. Η μουσική εδώ παίρνει την μορφή ενός διεγερτικού, που μπορεί να φέρει παράλληλα απόλαυση και συντριβή, δίδοντας έμπνευση στον τίτλο του έργου. Μπροστά στον θεατή προβάλλεται η αλήθεια πίσω από την αιώνια μάχη των δύο φύλλων, την αληθινή φύση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και την μύχια επιθυμία του ανθρώπου για άσκηση εξουσίας πάνω στον συνάνθρωπο.

Παίζουν: Αλέξανδρος Μυλωνάς, Κατερίνα Φωτιάδη.

Επί σκηνής στο πιάνο ο Θοδωρής Οικονόμου.

Θεατρική Μεταφορά: Αντώνης Πέρης

Σκηνοθεσία: Μαρία Ξανθοπουλίδου

 Είδαμε την παράσταση διαβάστε τη γνώμη μας εδώ

eglima kai timoria.jpg

"ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑ" ΤΟΥ Φ.Μ. ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ

 Από Τετάρτη 05 Οκτωβρίου 2016 | Θέατρο Άνεσις

Το « Έγκλημα και τιμωρία» του Φ.Μ. Ντοστογιέφσκι συνεχίζει την μεταφορά του στο θεατρικό σανίδι για δεύτερη χρονιά.  Το γνωστό μυθιστόρημα του εμβληματικού Ρώσου Πεζογράφου εκδόθηκε πρώτη φορά το 1866 σε δώδεκα μηνιαία τμήματα στο περιοδικό λογοτεχνίας Ру́сский ве́стник. Είναι εμπνευσμένο από την επικαιρότητα του συγγραφέα και προβάλλει την υπαρξιακή του αγωνία σε έναν κόσμο ζοφερό, ενώ θέτει ερωτήματα σχετικά με την ηθική, την δικαιοσύνη και την θρησκεία. 

Ο Ρασκόλνικοφ, ένας φοιτητής νομικής στην Πετρούπολη, θέλοντας να διαμαρτυρηθεί για την κοινωνική αδικία που βιώνει, διαπράττει διπλό φόνο, σκοτώνοντας μια ηλικιωμένη τοκογλύφο και την αδελφή της στην προσπάθεια του να τις ληστέψει. Μετά την πράξη του μπαίνει σε ένα παιχνίδι αντιφατικών συναισθημάτων, μην μπορώντας να διακρίνει το καλό και το κακό. Η ενοχή σιγά σιγά τον οδηγεί στην παράνοια.

 Διασκευή - Σκηνοθεσία/Φωτισμοί/Μουσική επιμέλεια: Λεβάν Τσουλάτζε 

Παίζουν: Ιεροκλής Μιχαηλίδης (ανακριτής Πορφύρης), Τάσος Ιορδανίδης (Ρασκόλνικοφ), Αννίτα Κούλη (Σόνια), Σοφία Πανάγου (Ντούνια), Δημήτρης Καπετανάκος (Ραζουμίχιν), Δημήτρης Διακοσάββας (γριά τοκογλύφος-Λούζιν) και ο Θοδωρής Κατσαφάδος (Μαρμελάντωφ).

 

ximaira.jpg

"Η ΜΕΓΑΛΗ ΧΙΜΑΙΡΑ" ΤΟΥ Μ. ΚΑΡΑΓΑΤΣΗ

Από Τετάρτη 28 Σεπτεμβρίου 2016 | Θέατρο Πορεία

Η Μεγάλη Χίμαιρα του Μ. Καραγάτση, χαρακτηρίστηκε ως άσεμνο και ανήθικο την εποχή που γράφτηκε, σοκάροντας κοινό και κριτικούς.  Αποτελεί ένα μελόδραμα, που παρουσιάζει την τραγικότητα του ερωτικού πόθου και την γυναικείας σεξουαλικής επιβεβαίωσης. Η χίμαιρα στον τίτλο είναι αυτό τον έντονο πάθος, η γενετήσια παρόρμηση που μας απελευθερώνει και ταυτόχρονα μας οδηγεί στο τέλος μας.

Η παράσταση, σε σκηνοθεσία Δ. Τάρλοου, που έχει παραμείνει sold-out τα τελευταία δύο χρόνια, επανέρχεται για 3η συνεχόμενη χρονιά στο Θέατρο Πορεία. Σε αυτό το ερωτικό ταξίδι, παρακολουθούμε την ιστορία μιας Γαλλίδα, με κλασική παιδιά, της Μαρίνας Μπαρέ, που ερωτεύεται έναν Έλληνα εφοπλιστή και τον ακολουθεί για να ζήσει μαζί του στην Σύρο.  Μέσα στη χώρα που τόσο αγαπάει, θα γνωρίσει την ερωτική επιθυμία στο πρόσωπο του κουνιάδου της. Παλιά ψυχολογικά της τραύματα ξυπνούν και την οδηγούν στην καταστροφή.

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Τάρλοου Παίζουν: Αλεξάνδρα Αϊδίνη Μάξιμος Μουμούρης Δημήτρης Μοθωναίος Σμαράγδα Σμυρναίου κ.α 

negroi.jpg 

"ΔΕΚΑ ΜΙΚΡΟΙ ΝΕΓΡΟΙ" ΤΗΣ ΑΓΚΑΘΑ ΚΡΙΣΤΙ 

11 Νοεμβρίου 2016 ... 09 Απριλίου 2017 | Χώρος Τέχνης "Eliart"

Οι «Δέκα Μικροί Νέγροι» έχει χαρακτηριστεί παγκοσμίως ως το αριστούργημα της αστυνομικής συγγραφέως, Αγκάθας Κρίστι. Κυκλοφόρησε στις 6 Νοεμβρίου του 1939, ενώ η πλοκή στηρίζεται σε ένα παιδικό τραγούδι. Το έργο θεωρείται από τα πιο δύσκολα βιβλία που έχει γράψει η γνωστή συγγραφέας, ενώ το σασπένς είναι διάχυτο με πολλές ανατροπές.

Δέκα άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι, συγκεντρώνονται από έναν μυστηριώδη οικοδεσπότη  σε ένα σε ένα απομονωμένο νησί με πρόσχημα τελείως διαφορετικούς λόγους ο καθένας. Τελικά βρίσκονται εγκλωβισμένοι εκεί, καθώς δεν μπορούν να διαφύγουν λόγω των καιρικών συνθήκων.  Το μόνο κοινό μεταξύ τους είναι πως όλοι έχουν διαπράξει μία ποινικά κατακριτέα πράξη. Ξαφνικά ακούγεται σε ένα γραμμόφωνο, που εξιστορεί πως όλοι έχουν έρθει στο νησί για να πληρώσουν για τις πράξεις τους. Οι δολοφονίες ξεκινάνε η μία μετά την άλλη ακολουθώντας τους στίχους του παιδικού τραγουδιού "Δέκα Μικροί Νέγροι". Ο δικαστής, ο αστυνομικός, ο στρατηγός ,ο γιατρός, η γραμματέας, ο μπάτλερ, μια νέα και μια γεροντοκόρη χορεύουν στο ρυθμό ενός ανατριχιαστικού παιχνιδιού.

Σκηνοθεσία: Γιώργος Φρατζεσκάκης Παίζουν:  Νίκος Γεωργάκης , Οδυσσέας Σταμούλης , Αννέτα Παπαθανασίου, Ελένη Βουτυρά, Σάββας Πασχαλίδης,  Γιάννης Νικολάου, Κώστας Ζέκος, Γιώργος Ζώης, Κορίνα Αλεξανδρίδου, Μαρία Καμακάρη. Φωνή κατήγορου: Μπάμπης Χατζηδάκης.

1984.jpg

"1984" ΤΟΥ ΤΖΟΡΤΖ ΟΡΓΟΥΕΛ

Από Παρασκευή 02 Δεκεμβρίου 2016 | Νέο Θέατρο Βασιλάκου

Το «1984» αποτελεί το προφητικό μυθιστόρημα το Τζορτζ Όργουελ για τον «Μεγάλο Αδελφό» που γνωρίζει τα πάντα για τους πολίτες του και επηρέασε βαθιά την πολιτική σκέψη του 20ού αιώνα. Η κοινωνία που παρουσιάζει είναι μία προσομοίωση της καταπιεστικής κοινωνίας της τότε Σταλινικής σοβιετικής ένωσης.  Το «1984» δεν είναι απλά μπροστά από την εποχή του, αλλά παραμένει με ένα αποστομωτικό τρόπο πιο επίκαιρο από ποτέ. Η ενασχόληση του με το θέμα της συλλογής ιδιωτικών πληροφοριών, μας θυμίζει έντονα τον δικό μας κόσμο με τις κάμερες ασφαλείας και το Facebook.

Το έργο στην θεατρική σκηνή παρουσιάζει η εταιρεία Λυκόφως, σε σκηνοθεσία της Κατερίνας Ευαγγελάτου. Περιγράφει την ιστορία του αντισυμβατικού Γουίνστον Σμιθ στον κόσμο της φανταστικής. Ωκεανίας. Το καθεστώς της Ωκεανίας είναι απολυταρχικό και οι κάτοικοι της παρακολουθούνται συνεχώς, ενώ η χώρα βρίσκεται σε πόλεμο με άλλες υπερδυνάμεις. Οι πολίτες αποτελούν πειθήνια όργανα του κράτους, δεν φέρουν καμία αντίρρηση και ακολουθούν πιστά τις εντολές του, ενώ έννοιες όπως δημοκρατία και ελευθερία της σκέψης και του λόγου έχουν ξεχαστεί. Ο Γουίνστον Σμιθ είναι ο μόνος που αντιδρά.

 Είδαμε την παράσταση διαβάστε τη γνώμη μας εδώ.

Demons_07.jpg

ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΕΝΟΙ" ΤΟΥ ΦΙΟΝΤΟΡ ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ

 02 Φεβρουαρίου 2017 ... 09 Απριλίου 2017 | Εθνικό Θέατρο - Θέατρο Rex - Σκηνή Κοτοπούλη

Η νουβέλα οι «Δαιμονισμένοι» γράφτηκε το 1870-71, από τον Ντοστογιέφσκι, και είναι μία έντονη πολιτική και κοινωνική σάτιρα, με στοιχεία ψυχολογικού μελοδράματος. Όταν κυκλοφόρησε επέφερε θύελλα αντιδράσεων στους πολιτικούς και φιλοσοφικούς κύκλους της Ρωσίας. Το έργο μιλάει για την εποχή των μεγάλων φιλοσοφικών προβληματισμών ιδεολογικών συγκρούσεων στην Ρωσία, όπου πολιτικοί φόνοι και διώξεις, λαμβάνουν χώρα.  Το έργο στηρίζεται σε ιστορικά γεγονότα, που έχει βιώσει ο ίδιος ο Ντοστογιέφσκι καθώς ήταν μέλος μιας επαναστατικής ομάδας και είχε εξοριστεί στην Σιβηρία.

Στην παράσταση δώδεκα ηθοποιοί, πέντε μουσικοί και μια λυρική τραγουδίστρια στήνουν έναν διάλογο πάνω στην σκηνή για να αποδώσουν μια κοινωνία που βρίσκεται σε σύγκρουση για να οδηγηθεί σιγά σιγά στην αλλαγή.  Προσωπικά πάθη και φιλοδοξίες, πολιτικός μηδενισμός, παράνομοι έρωτες και ηθικά διλήμματα, μεταφέρουν τον θεατή από του δαιμονισμένους ήρωες αντιμέτωπο με την δύσκολη πραγματικότητα της δικιάς του εποχής.

Σκηνοθεσία -Μουσική: Θοδωρής Αμπατζής Παίζουν: Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης, Τζωρτζίνα Δαλιάνη, Μαρία Ζορμπά, Δημήτρης Ήμελλος, Ειρήνη Καράγιαννη, Αναστασία Ραφαέλα Κονίδη, Κώστας Κορωναίος,Νέστορας Κοψιδάς, Καλιρρόη Μυριαγκού, Γιάννης Νιάρρος, Θέμης Πάνου,Δανάη Σαριδάκη, Αντιγόνη Φρυδά

 

 

 

Η Αγγελική Παπαθεμελή και η Σοφία Κορώνη, έχοντας ως βάση την αναρώτηση «Περί αληθείας και ψεύδους υπό εξωηθική έννοια» του Φρίντριχ Νίτσε, ταξιδεύουν μέσα από τα αφρισμένα «Κύματα» της Βιρτζίνια Γουλφ και ακολουθούν την Αλίκη του Λιούις Κάρολ «Μέσα από τον Καθρέφτη», προς μια «Χώρα των Θαυμάτων» όπου οτιδήποτε μπορεί να συμβεί. 

Ο λόγος για την παράσταση με τον αινιγματικό τίτλο «Και θα σφάξουμε το κουνέλι. Η ζωή είναι ωραία. Η ζωή είναι καλή. Θα σφάξουμε το κουνέλι», που παρουσιάζεται στο Bios Tesla main. Οι δυο τους, έχοντας αναλάβει από κοινού τη σύνθεση του κειμένου, τη σκηνοθεσία και την ερμηνεία, ενσαρκώνουν μια σύγχρονη Αλίκη, που μέσα από ένα κυνήγι θησαυρού για ενήλικες αναζητά το νόημα της αλήθειας και της ύπαρξης, χάνοντάς το ταυτόχρονα. 

Το έργο ντύνει μουσικά ο Θάνος Ανεστόπουλος από τα Διάφανα Κρίνα, ο οποίος, όπως δηλώνουν και οι πρωταγωνίστριες, παρά την απουσία του, τελικά καταφέρνει να είναι πιο παρών από πότε. «Συνυπάρχουμε εν ζωή και συναντιόμαστε οι άνθρωποι, αλλά το να ανταλλάξουμε ένα καλλιτεχνικό και ψυχικό δημιούργημα είναι αυτό που μας καθιστά λίγο αθάνατους. Και αυτό είναι κάτι που κάναμε εμείς με συνοδοιπόρο τον Θάνο», λέει χαρακτηριστικά η Σοφία Κορώνη. 

Η Αγγελική Παπαθεμελή και η Σοφία Κορώνη μιλούν στο Τexnes-plus για τις ιδέες και τα κρυφά νοήματα που οδήγησαν στη δημιουργία αυτής της παράστασης, για το θάνατο και τον έρωτα,  για τη χρονιά που πέρασε, αλλά και γι’ αυτή που ήρθε. 

Kouneli_photo Vassilis Gerontakos_5.jpg

Η παράσταση παίχτηκε και πέρυσι με επιτυχία. Πώς είναι να ξαναπιάνεις το ίδιο έργο; Ανακαλύπτεις νέα πράγματα; 

Σοφία Κορώνη: Είναι η τρίτη φορά που το ξαναπιάνουμε από την αρχή, γιατί είχαμε την τύχη να κάνουμε μια επανάληψη το καλοκαίρι, πρώτα για τα Αισχύλεια και μετά για τα Δημήτρια. Κάθε φορά λοιπόν εμβαθύνουμε περισσότερο, αποφασίζουμε για πράγματα και αναθεωρούμε ίσως επιμέρους πράγματα που θέλουμε να αλλάξουμε. Νομίζω πως το κυριότερο είναι ότι κατανοούμε ακόμα περισσότερο και βαθύτερα αυτό που φτιάξαμε εμείς οι ίδιες. 

 

Ο τίτλος της παράστασης είναι πολύ ιδιαίτερος: «Και θα σφάξουμε το κουνέλι. Η ζωή είναι ωραία. Η ζωή είναι καλή. Θα σφάξουμε το κουνέλι». Πώς προέκυψε; 

Αγγελική Παπαθεμελή: Ο τίτλος περιλαμβάνεται στα «Κύματα» της Βιρτζίνια Γουλφ, από όπου έχουμε αντλήσει πολύ υλικό. Συγκεκριμένα, η έμπνευση προήλθε από μια φράση που υπάρχει και στο κείμενο της παράστασης: «Και για χιλιάδες ο ύπνος είναι ζέστα και σιωπή και η στιγμιαία απόλαυση ενός παράξενου ονείρου. Και θα σφάξουμε το κουνέλι, και θα σφάξουμε το κουνέλι». Οπότε για πάρα πολλούς λόγους μάς άρεσε αυτή η φράση. Καταρχήν αναφέρει το κουνέλι, που μας συνέδεε κάπως με την Αλίκη, η οποία, ακολουθώντας τον άσπρο κούνελο που τρέχει, πέφτει μέσα στην κουνελότρυπα και εκεί αρχίζει όλη η ιστορία της «Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων». Επίσης είναι μια αναφορά σε αυτή τη σκέψη που μπορεί να μας καθησυχάζει πριν από τον ύπνο, να μας δημιουργεί μια ασφάλεια, ότι όλα θα πάνε καλά, ώστε να κοιμηθούμε ήσυχοι. Το σύμπαν βέβαια που παρουσιάζει η παράσταση είναι πολύ πιο διαφορετικό από αυτή την ησυχία, αλλά μας άρεσε η συγκεκριμένη αναφορά σε μια σκέψη που, μπορεί να μην είναι αληθινή στην πραγματική ζωή, όμως όλοι εξαρτιόμαστε κατά καιρούς από αυτή, καθώς μας βοηθά να τα βγάζουμε πέρα. 

 

Στο σημείωμα της παράστασης αναφέρεται: «Η αναζήτηση της ανέφικτης ελευθερίας, όπου η ύπαρξη αναγνωρίζεται μόνο μέσα στον καθρέφτη του βλέμματος των Άλλων και ο Έρωτας γίνεται η γλώσσα που πλάθει την αλήθεια των πραγμάτων». Πιστεύετε πως με τη βίωση του έρωτα μπορεί κάποιος να φτάσει στο γνώθι σαυτόν; 

Σοφία Κορώνη: Δεν νομίζω πως μπορείς να φτάσεις σε ένα πλήρες γνώθι σαυτόν ούτως ή άλλως, αλλά ο έρωτας μας κάνει ανυπεράσπιστους, γυμνούς και πολύ ανοιχτούς στον εαυτό μας και στον άλλο. Η μάλλον ξεκινάμε να νιώθουμε έτσι απέναντι στον άλλο και συνειδητοποιούμε ότι μπορούμε να παραδώσουμε τα όπλα από τις αντιστάσεις και αυτό μας βοηθά σιγά σιγά να αντιλαμβανόμαστε και να κατανοούμε καλύτερα τον εαυτό μας, γιατί ο άλλος γίνεται καθρέφτης του εαυτού μας και εμείς αντίστοιχα καθρέφτης του άλλου. Πότε δεν είμαστε ίδιοι έπειτα από μια σπουδαία και σημαντική σχέση. Είμαστε πιο πλούσιοι, έστω και αν αυτό γίνεται με οδυνηρό τρόπο, γιατί δίνουμε χώρο στον άλλο να υπάρξει μέσα στο δικό μας χώρο και εμείς μέσα στο δικό του. Και το καινούργιο που γεννιέται είναι ο νέος εσωτερικός μας χώρος και, ακόμα και αν δεν είμαστε με τον άλλο, είμαστε ανανεωμένοι. Ο έρωτας είναι σπουδαίος τρόπος να γνωρίσει κανείς τον εαυτό του. Βέβαια ο έρωτας υπάρχει και στην τέχνη, στη δουλειά, στη φιλία, στα όνειρα που κάποιος επιθυμεί να γίνουν πραγματικότητα. Ακόμα και αν χάσουμε κάτι, κερδίζουμε κάτι άλλο. Αντιλαμβάνομαι τον έρωτας ως άνοιγμα της ύπαρξης και όχι μόνο με τη στενή έννοια του όρου. 

 

Τι θα θέλατε κυρίως να νιώθει κάποιος φεύγοντας από την παράσταση; 

Αγγελική Παπαθεμελή: Επειδή η παράσταση διατρέχει κατά κάποιο τρόπο τα κείμενα που έχουμε χρησιμοποιήσει, πραγματεύεται τη διαδικασία της ζωής, θα θέλαμε ο καθένας να κάνει για λίγη ώρα αυτό το ταξίδι μαζί με μας και τους άλλους θεατές. Το αίτημα της αλληλεπίδρασης των ανθρώπων που προβάλλει από τα εν λόγω κείμενα υπάρχει και στην παράστασή μας. 

Kouneli_photo Vassilis Gerontakos_1 (2).jpg

Το συναισθηματικά φορτισμένο σύμπαν της παράστασης επενδύει πολύ όμορφα η πρωτότυπη μουσική του Θάνου Ανεστόπουλου (Διάφανα Κρίνα). Πόσο σας επηρεάζει συναισθηματικά και ερμηνευτικά η απουσία του; 

Σοφία Κορώνη: Το σημαντικότερο νομίζω πως ήταν όχι η απουσία αλλά η παρουσία του καλλιτέχνη και η διαδρομή που κάναμε μαζί όλον αυτό τον καιρό δουλεύοντας με τον Θάνο. Τελικά ο θάνατος του καλλιτέχνη μάλλον ενδυναμώνει την παρουσία του. Νιώθουμε ακόμη πολύ ισχυρή την παρουσία του. Συνυπάρχουμε εν ζωή και συναντιόμαστε οι άνθρωποι, αλλά το να ανταλλάξουμε ένα καλλιτεχνικό και ψυχικό δημιούργημα είναι αυτό που μας καθιστά λίγο αθάνατους. Κάτι διάβαζα στις σημειώσεις για το θάνατο, γιατί έχουμε αναφορές στο θάνατο στην παράσταση. Όταν μιλάς για τη ζωή, αυτόματα κάνεις λόγο και στην έννοια του θανάτου. Και μας απασχολούσε πολύ και την περίοδο που ετοιμάζαμε το έργο. Ο καθένας προσπαθεί με το δικό του τρόπο να αντιληφθεί την έννοια τού για πάντα και της αθανασίας. Ας πούμε, κατανοώ ότι έχω υπάρξει ανταλλάσσοντας απλώς λίγη αγάπη με ορισμένους ανθρώπους. Έτσι και ο Θάνος είναι παρών, καθώς είναι κομμάτι αυτής παράστασης. Όπως και όλοι οι συνεργάτες. Ό,τι έχουμε κάνει είναι μοναδικό και αποτέλεσμα συνεργασίας όλων όσοι δούλεψαν μαζί μας. Ο Θάνος ίσως με πιο έντονο και ουσιαστικό τρόπο, καθώς η μουσική είναι μοναδική τέχνη, έχει διάρκεια, καταγράφεται, γεννά συναισθήματα και αναμνήσεις. 

Αγγελική Παπαθεμελή: Όντως ο θάνατος κυριαρχεί στη θεματική της παράστασης, διότι υπάρχει και στη ζωή, δεδομένου ότι όλοι είμαστε αντιμέτωποι με τον επικείμενο θάνατό μας. Συνειδητοποιώντας κανείς αυτό το γεγονός, αντιλαμβάνεται πως το μόνο που έχει αξία είναι ό,τι θα ανταλλάξει με τους άλλους όσο είναι παρών. Επειδή λοιπόν ο θάνατος του Θάνου ήταν επικείμενος, όπως είναι και όλων μας, κατέληξε να έχει κυρίαρχη παρουσία στη δουλεία μας γενικά με τη Σοφία και έκανε τις συναντήσεις μας πολύ ιδιαίτερες, έντονες και όμορφες. 

Kouneli_photo Vassilis Gerontakos_4.jpg

Τι θέλετε να αφήσετε πίσω από το 2016 και τι να πάρετε στις αποσκευές σας για το 2017; 

Σοφία Κορώνη: Εγώ δυσκολεύομαι να απαντήσω, γιατί δεν αντιλαμβάνομαι το χρόνο με την έννοια της χρονιάς που περνά. Ωστόσο δεν ζητάω τίποτε και δεν παίρνω τίποτε από το 2016. Θέλω να είμαι καλά, να διατηρώ το πνεύμα μου ακμαίο και να έχω καλή υγεία, όσο αυτό είναι εφικτό. Όλα τα υπόλοιπα θεωρώ πως είναι δική μου ευθύνη. Στη ζωή θεωρώ πολύ σημαντικό το συνυπάρχειν, οποιαδήποτε μορφή συνύπαρξης μπορεί να μου χαρίσει ξεκούραση, παρηγοριά και ηρεμία. 

Αγγελική Παπαθεμελή: Ούτε εγώ μπορώ να σκεφτώ κάτι συγκεκριμένο για το 2016 και το 2017. Νομίζω ωστόσο πως κάθε φορά, όταν ολοκληρώνεται ένας χρόνος με τον τρόπο που μετράμε εμείς οι άνθρωποι το χρόνο, κρατάμε τα καλά πράγματα που έχουν συμβεί. Όσο τρέχει η χρονιά δεν συνειδητοποιούμε τι συμβαίνει, όμως, αν μετά κοιτάξουμε πίσω, καταλαβαίνουμε τι έγινε, τι καταφέραμε να πετύχουμε. Και το γεγονός ότι αυτή τη χρονιά ανεβάσαμε τη συγκεκριμένη παράσταση είναι κάτι πολύ σπουδαίο. Βέβαια τη δουλεύαμε ολόκληρη την προηγούμενη χρονιά, αλλά για μένα έχει μεγάλη σημασία το ότι υλοποιήθηκε αυτό. Το αντιλαμβάνομαι τώρα κοιτώντας τις φωτογραφίες για τα Δελτία Τύπου και αναπολώντας την προετοιμασία για το ανέβασμα. Συνειδητοποιώ ότι τη στήσαμε κυριολεκτικά εκ του μηδενός. Και είναι πολύ σημαντικό για μένα το ότι μια παράσταση που ξεκίνησε από το μηδέν, από κάθε άποψη, κατάφερε να πραγματοποιηθεί. 

Σοφία Κορώνη:Μας απασχόλησε αυτή η δουλειά το 2015, την κάναμε το 2016 και θα συνεχιστεί το 2017. Και κάπως έτσι φτάσαμε στην ίδια περίοδο, σχεδόν ένα χρόνο μετά το ανέβασμα του έργου. Οπότε αυτά τα δύο χρόνια είναι σημαντικό κομμάτι της ζωής μας, καθώς καταπιαστήκαμε με θέματα που μας ενδιέφεραν πολύ και αλλάξαμε μέσα από τη συγκεκριμένη διαδικασία. Είμαστε πλέον δύο καινούργιοι άνθρωποι. 

Αγγελική Παπαθεμελή: Στο πλαίσιο της προετοιμασίας της δουλειάς ήταν η καθεμία ξεχωριστά μια «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων».

 

Kouneli_photo Vassilis Gerontakos_7 (1).jpg

Η Αγγελική Παπαθεμελή και η Σοφία Κορώνη πρωταγωνιστούν στην παράσταση «Και θα σφάξουμε το κουνέλι. Η ζωή είναι ωραία. Η ζωή είναι καλή», στο Bios Tesla main. Δευτέρα και Τρίτη 21:00, 16.01.2017-14.02.2017 (μόνο για 10 παραστάσεις).

 Συνέντευξη: Αριλένα Δημητρίου

Φωτογραφίες: Βασίλης Γεροντάκος

 

Video

kart1

Kalomoira2.jpg

Ροή Ειδήσεων

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία