Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
Αριλένα Δημητρίου

Αριλένα Δημητρίου

Το σπάνια παιγμένο στην Ελλάδα έργο του Ηeiner Müller «Medeamaterial» (Μήδειας Υλικό) ανεβαίνει στο Bios σε σκηνοθεσία Ευφροσύνης Μαστρόκαλου, από τις 11 Απριλίου.

Ο συγγραφέας έγραψε το θεατρικό τρίπτυχο «Ερημωμένη Όχθη» «Μήδειας Υλικό» «Τοπίο με Αργοναύτες» μεταξύ 1974-1982.

Στην παράσταση πρωταγωνιστούν ο Βασίλης Καραμπούλιας και η Ελεάνα Γεωργούλη. Εμείς μιλήσαμε με τον έμπειρο ηθοποιό μ’ αφορμή την παράσταση και το έργο που ανεβαίνει αυτή την περίοδο στο Bios.

 MedeaMaterial Collage

Τι σας γοήτευσε στη πρόταση της Ευφροσύνης Μαστρόκαλου και πρωταγωνιστείτε στην παράσταση;

Το έργο αυτό καθ’ εαυτό και ειδικότερα το τρίτο μέρος του τρίπτυχου «Το Τοπίο με Αργοναύτες» στο οποίο ο συγγραφέας μιλάει για την καταλήστευση του πλανήτη, των πηγών του και τον βιασμό της φύσης από τον αλόγιστο σύγχρονο αργοναύτη της καταναλωτικής κοινωνίας.

Το συγκεκριμένο έργο δεν είναι ένα μια συμπαγής αφήγηση. Είναι ένα κείμενο θραυσματικό και κατακερματισμένο, φαινομενικά χωρίς δομή. Πόσο σας δυσκόλεψε αυτό στο ανέβασμά του;

Αυτός ο θραυσματικός ποιητικός λόγος με δυσκόλεψε αρκετά. Αλλά στη διαδικασία των προβιών μέσα από ένα συγκεκριμένο training και τη βοήθεια της σκηνοθέτιδος μου κατάφερα να βρω τη δομή του ρόλου μου ξεκινώντας από το πολύ απλό: πότε μιλάω ως αφηγητής και πότε ως πρώτο πρόσωπο.

Ποιές ιδέες εκπροσωπεί η Μήδεια του Ηeiner Müller;

Η προδοσία είναι το σημαντικό μοτίβο για την εξέλιξη του έργου του Χάινερ Μύλλερ. Η νίκη του Ιάσονα στην Κολχίδα οφειλόταν στην προδοσία της Μήδειας. Όταν ο Ιάσονας την εγκαταλείπει για μια άλλη γυναίκα έρχεται η συνειδητοποίηση της προδοσίας από τον Ιάσονα αλλά και η συνειδητοποίηση της δικής της προδοσίας στην πατρίδα της και στην οικογένειά της. Ακολουθεί η έκρηξη της που είναι αρχαϊκού τύπου (σκοτώνει τα παιδιά της).

Το ιστορικό και προσωπικό υπόβαθρο του συγγραφέα που είναι συνυφασμένο με την πιο εφιαλτική εποχή της ιστορίας τού 20ου αιώνα στην Ευρώπη (Ναζισμός, Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, διχοτόμηση της Γερμανίας, πόλεμος Γιουγκοσλαβίας, κατάρρευση του Ανατολικού μπλοκ κ.λ.π) πιστεύετε πως είναι ταιριαστό με τη σημερινή κατάσταση της Ευρώπης. Με λίγα λόγια η ιστορία μοιάζει να επαναλαμβάνεται;

Δυστυχώς επαναλαμβάνεται με τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Επεκτατικοί πόλεμοι με «έξυπνες» βόμβες, «έξυπνα» τηλεκατευθυνόμενα αεροπλάνα, «έξυπνους» πυραύλους, με «αφορμή» νέες πηγές ενέργειες και περισσότερο ζωτικό χώρο. Όσο για τις παράπλευρες απώλειες … ελάχιστη σημασία έχουν!!!

Γιατί πιστεύετε ότι το κοινό θέλει ξανά και ξανά να βλέπει αυτή την ιστορία προδοσίας και εκδίκησης;

Σκοτώνω τα ιδία μου τα παιδιά για να εκδικηθώ στον Ευριπίδη και να ανατρέψω στον Χάινερ Μύλλερ. Είναι ένα παράδοξο μοτίβο που δεν το χωράει ο κοινός νους. Στον Χάινερ Μύλλερ λοιπόν αυτό το παράδοξο από την Μήδεια την βάρβαρη υποδηλώνει τις δραματικές επιπτώσεις μιας επικείμενης και αναγκαίας αλλαγής. Όσο για το κοινό, έλκεται από αυτό τον παράδοξο και ακραίο μοτίβο.

Επόμενα επαγγελματικά σχέδια.

Υπάρχουνε κάποια σχέδια τα οποία δεν είναι ακόμα ανακοινώσιμα.

Info:

BIOS-Black Box, Πειραιώς 84,

Τηλέφωνο: 210 3425335

Διάρκεια: Από 11 Απριλίου έως 7 Ιουνίου (εκτός 30 και 31 Μαΐου)

Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21.00

 

Έχοντας εγγραφεί στο μυαλό μας μέσα από την σπαρακτική κραυγή της Όρσας στην ταινία «Μικρά Αγγλία», αλλά και την εκπληκτική της ερμηνεία ως «Βοσκοπούλα» στο θέατρο του Νέου Κόσμου, η Πηνελόπη Τσιλίκα μας συστήνεται ξανά στον ρόλο της νεαρής ηθοποιού Άννα σε μια διασκευή της γνωστής ταινίας του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, «Μετά την Πρόβα». Το έργο θα ανέβει στη σκηνή του Θεάτρου της οδού Κυκλάδων - Λευτέρης Βογιατζής με αφορμή τα 100 χρόνια από την γέννηση του μεγάλου Σουηδού σκηνοθέτη. Πρωταγωνιστώντας σε μία θεατρική διασκευή ενός έργου, που ξεκίνησε ως τηλεοπτική ταινία το 1984, η Πηνελόπη μοιράζεται τις σκέψεις της για τις δομικές διαφορές του κινηματογράφου με το θέατρο, για τη σύνδεση του θεάτρου με την καθημερινότητα που μας περιβάλλει, και αποκαλύπτει την μεγάλη πρόκληση, που αντιμετώπισε παίζοντας την νέα ταινία του Βαρδή Μαρινάκη, «Ζίζοτεκ».

 

pinelopi tsilika meta tin prova

 

Η Υπόθεση:

Το έργο «Μετά την πρόβα» είναι η συνάντηση ενός σκηνοθέτη με μια ηθοποιό ύστερα από μία πρόβα, που έχουν κάνει μαζί. Ο σκηνοθέτης, Χένρικ Βόγκλερ, έχει παραμείνει στο θέατρο, και ενώ όλοι έχουν φύγει η νεαρή Άννα –ο χαρακτήρας που υποδύομαι- χρησιμοποιεί σαν πρόφαση πως έχει χάσει το βραχιόλι της στην διάρκεια της πρόβας για να τον συναντήσει. Μέσα σε αυτή την συνάντηση, ξετυλίγεται ένα μεγάλο νήμα, που αφορά τόσο την επαγγελματική τους σχέση, όσο και τις προσωπικές τους σχέσεις. Το παρελθόν της Άννας συνδέεται άρρηκτα με τον σκηνοθέτη, καθώς ο Βόγλερ ήταν και στενός φίλος των γονιών της.

 

Το έργο:

Το «Μετά την Πρόβα» είναι ένα έργο φαινομενικά για το θέατρο. Αυτό, όμως, που κάνει ο σκηνοθέτης του, Περικλής Μουστάκης, είναι το κάνει μία παράσταση για την ζωή. Δηλαδή, ο Περικλής έχει δημιουργήσει ένα κόσμο, όπου υπάρχουν άνθρωποι πάνω στην σκηνή που διαπραγματεύονται θέματα, που δεν έχουν να κάνουν μόνο με την αμιγή επαγγελματική σχέση ηθοποιού-σκηνοθέτη, αλλά και την σχέση του ανθρώπου με τον θεό, τη σχέση του με τον άλλον άνθρωπο, την σχέση μίας κόρης με την μητέρα της. Έχει να κάνει με το πώς διαχειριζόμαστε όλες αυτές τις ανθρώπινες σχέσεις. Βλέπουμε στην σκηνή την πιθανότητα μίας ερωτικής σχέσης μεταξύ του Βόγκλερ και της Άννας. Μέσα από αυτή την συνάντηση, αυτή η ερωτική σχέση δεν γίνεται, αλλά επειδή έγινε αυτή η συνάντηση, η Αννα φεύγει από εκεί ένας διαφορετικός άνθρωπος. Όλη αυτή η συνάντηση επι σκηνής είναι μία διαδρομή και του σκηνοθέτη, και της ηθοποιού και της μητέρας της ηθοποιού, που την υποδύεται η Μαρία Ναυπλιώτου. Μία διαδρομή συνείδησης! 

 

Θέατρο και Ζωή:

Στη διάρκεια της συζήτησης της Άννας Έγκερμαν με τον Χένρικ Βόγκλερ, βλέπουμε πως οι άνθρωποι, ακόμα και όταν δεν είναι ηθοποιοί, παίζουνε ρόλους στην κοινωνική τους ζωή. Μου προξενεί τεράστιο ενδιαφέρον το πως στην κοινωνική μας ζωή φοράμε μία μάσκα και δεν δείχνουμε το κανονικό μας πρόσωπο, δεν εκφραζόμαστε όπως θα θέλαμε. Εκφραζόμαστε με τον τρόπο που θα μας κάνει αρεστούς και αποδεκτούς. Αυτό για μένα είναι μία ιδιαίτερη σύνδεση του θεάτρου με την πραγματική ζωή.

 

 tsilia pinelopi

 

Μία ταινία του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν που σε συνεπήρε:

Έχει βγάλει τόσο πολλές. Ωστόσο, αυτή που μου ήρθε πρώτη στο μυαλό είναι το «Κραυγές και Ψίθυροι», και για να μου ήρθε πρώτη κάτι θα σημαίνει αυτό. Είναι μια ταινία, που βλέπει από πολύ κοντά και με αφοπλιστική ειλικρίνεια τις οικογενειακές σχέσεις. Πρωταγωνιστούν τρεις αδελφές, εκ των οποίων η μία είναι ετοιμοθάνατη. Ο Μπέργκμαν μέσω μιας κρίσιμης οικογενειακής στιγμής αποκαλύπτει το ψυχολογικό πορτρέτο της καθεμίας με ένα δικό του μοναδικό τρόπο.

 

Μετά από μία πραγματική πρόβα:

Γυρίζω σπίτι και ξεκουράζομαι.

 

Αγαπημένη ατάκα από το έργο:

Θα πω πάλι την πρώτη, που μου έρχεται… «Ποιος με ξεγέλασε και με έβαλε να υποκρίνομαι συναισθήματα;» Έχει πάλι να κάνει με αυτό που σου είπα στην αρχή, ότι οι άνθρωποι υποκρίνονται συναισθήματα, παίζοντας ρόλους. Είναι κάτι που το βλέπω σε όλους τους ανθρώπους γύρω μου.  Και έχω τον ίδιο προβληματισμό με την Άννα: Πως και κανένας δεν μου είπε από την αρχή να μην το κάνω, αλλά ξεγελάστηκα και υποκρίνομαι.

 

Θέατρο VS Κινηματογράφου:

Το πιο σημαντικό στοιχείο στο θέατρο είναι ο λόγος. Διαπραγματευόμαστε μέσω του λόγου επί σκηνής ζητήματα που έχουν μεγάλη αξία και προβληματίζουν βαθιά. Επίσης, το απίστευτο με το θέατρο είναι πως ξέρεις πως από τις εννέα μέχρι τις έντεκα θα δημιουργηθεί ένα κόσμος μέσα σε ένα δωμάτιο, μία ξεχωριστή στιγμή, στην οποία κανένας άλλος, που βρίσκεται απ’ έξω, δεν θα έχει την ευκαιρία να την βιώσει ακριβώς ίδια. Στον κινηματογράφο, από την άλλη, υπάρχει το μεγάλο ατού της εστίασης. Μπορείς να εστιάσεις στα βλέμματα, στις λεπτομέρειες, ενώ παράλληλα έχεις μία μεγαλύτερη δυνατότητα σύνθεσης.

 

 naupliotou tsilika

 

Ζίζοτεκ

Το «Ζίζοτεκ» είναι μία καινούργια ταινία που κάναμε με τον Βαρδή Μαρινάκη. Είναι η ιστορία ενός αγοριού. Παρακολουθούμε την ζωή του για λίγες μέρες στο σπίτι με την μητέρα του. Οι δύο τους –μητέρα και παιδί- πηγαίνουνε μία εκδρομή. Παίρνουνε το τρένο και φεύγουνε βόρεια στην Ελλάδα, και φτάνουνε σε ένα πανηγύρι της Παναγίας. Εκεί η μητέρα αφήνει το παιδί και φεύγει. Ο μικρός καταλαβαίνει πως έχει εγκαταλειφθεί από την μητέρα του και ξεκινά ένα ταξίδι μέσα στο δάσος για να αναζητήσει νέα οικογένεια. Εγώ υποδύομαι την μητέρα του παιδιού, και αυτό ήταν μεγάλη πρόκληση για μένα. Έπρεπε να προσεγγίσω τον χαρακτήρα μια γυναίκας που εγκαταλείπει το παιδί της, να καταλάβω τον ψυχισμό της και το πώς οδηγήθηκε σε αυτό το σημείο. Παράλληλα, δεν έπρεπε να την κρίνω, αλλά να την καταλάβω για να καταφέρω να υποστηρίξω τον ρόλο. Είχε κάτι όμορφό και ιδιαίτερο αυτό, το να προσπαθήσεις να κατανοήσεις ένα τέτοιο χαρακτήρα, που υπάρχει και στα αλήθεια. Έχουμε δει γυναίκες στην πραγματική ζωή να εγκαταλείπουν τα παιδιά τους και όλοι τις έχουμε κατακρίνει.

 

Επόμενο Βήμα

Η παράσταση «Βρικόλακες» σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κωνσταντάτου, που θα ανέβει στο Φεστιβάλ Αθηνών, στις 17-19 Ιουλίου.  

 

Φωτογραφίες: Νίκος Πανταζάρας

Συνέντευξη: Αριλένα Δημητρίου

 

Info
Θέατρο της Οδού Κυκλάδων-Λευτέρης Βογιατζής
Διεύθυνση: Κεφαλληνίας και Κυκλάδων 11, Κυψέλη
Τηλ: 210 8217877

Εισιτήρια
Εισιτήρια:https://www.ticketservices.gr/event/meta-tin-prova-theatro-odoy-kykladon/?lang=el
Εκδοτήριο: Πανεπιστημίου 39, Στοά Πεσμαζόγλου
Τηλεφωνικά: 210 7234567

Συνήθως, οι ιστορίες ενηλικίωσης τελειώνουν με την αποτυχία ενός έρωτα και το μάθημα–ζωής: Όλα τα ωραία μπορεί να είναι –ή να φαίνονται - δύσκολα, αλλά σίγουρα αξίζει να δοκιμάσεις, καθώς εσύ ο ίδιος ορίζεις το πεπρωμένο σου. Κάπως έτσι, και το ανατρεπτικό έργο «Λεόντιος και Λένα» μας αφηγείται μία περίεργη ιστορία ενηλικίωσης, όπου οι ήρωες προσπαθούν να αποφασίσουν αν τελικά έχουν την δυνατότητα να επιλέγουν οι ίδιοι την ζωή τους ή αν όλα είναι τυχαία. Αυτή, λοιπόν, η κωμωδία με τον σκοτεινό χαρακτήρα δίνει την απάντηση. 

Έχοντας την διττή υπόσταση του ηθοποιού και σκηνοθέτη, η Νατάσα Παπανδρέου, που πρωταγωνιστεί και στην παράσταση «Λεόντιος και Λένα», μοιράζεται μαζί μας σκέψεις για την δική της εκδοχή του έρωτα, την ποιητικότητα του κειμένου του Μπύχνερ, αλλά και τα επόμενα σχέδια της.

 

Το έργο, που πρωταγωνιστείς, «Λέοντιος και Λένα» έχει λάβει πολλούς   χαρακτηρισμούς: «ουτοπικό ή λυπητερό κωμικό παραμύθι», «μηδενιστικό δράμα», «ειρωνική κωμωδία». Εσύ προσωπικά ποιον χαρακτηρισμό θα του έδινες;

Θα χρησιμοποιήσω το χαρακτηρισμό που δίνει και ο Μπύχνερ στο έργο. Είναι φάρσα.

 

Έχει σκηνοθετήσει τις παραστάσεις: «Χταποδάκια και άλλα διηγήματα» (Bios),   «Ιστορία κατεύθυνσης” (Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών) και «Επικήδειος λόγος» (Baumstrasse). Τι αποκόμισες από αυτή την εμπειρία;

Τις δύο πρώτες τις σκηνοθέτησα μαζί με τον Ηλία Βογιατζηδάκη και τη Μυρτώ Πανάγου ενώ στον “Επικήδειο λόγο” είχα αναλάβει εξ' ολοκλήρου την ευθύνη. Είναι λίγο σα να με πήγαν ένα βήμα παρακάτω. Με έκαναν να προσπαθώ να έχω περισσότερο ενσυναίσθηση προς αυτό που θέλει ο σκηνοθέτης την κάθε φορά, να εμβαθύνω περισσότερο, να προσαρμόζομαι στις εκάστοτε συνθήκες και ατμόσφαιρες και κάπου μέσα σε αυτές να ανακαλύπτω ποιο είναι το κατάλληλο timing να προτείνω πράγματα σε σύνδεση με τον άλλον. Είχα και την ευκαιρία να έρθω σε επαφή με σπουδαία κείμενα τα οποία έπρεπε να βρω προσωπικούς τρόπους να τα ζωντανέψω αφουγκραζόμενη το υλικό που έχω. Η σκηνοθεσία με βοήθησε να βλέπω πιο σφαιρικά κάποια πράγματα και την ίδια στιγμή να εμπλέκομαι περισσότερο. Έχω ακόμη δρόμο εννοείται να μαθαίνω, να εμπλέκομαι, να δημιουργώ... Όμως μου αρέσει να βλέπω τα πράγματα σφαιρικά.  

 

 leontios lena

 

Ο Γκέοργκ Μπύχνερ είναι ένας σπουδαίος Γερμανός δραματουργός. Τι σε εξίταρε, διαβάζοντας το κείμενο του;

Η ποιητικότητα του κειμένου του που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με αυτά που συμβαίνουν. Ο Μπύχνερ κάνει ποίηση μιλώντας για πράγματα σκληρά όπως ο θάνατος ή η εξουσία. Ακόμη και τον έρωτα τον γειώνει. Στο “Λεόντιος και Λένα” ο έρωτας είναι μία σκληρή φάρσα. Οι ήρωες προσπαθούν απεγνωσμένα να ξεφύγουν από την ίδια τους τη μοίρα, που προβλέπει να παντρευτούν, μα στην ουσία είναι υποχείρια της, μαριονέττες της, αφού ερωτεύονται χωρίς να ξέρουν ποιός είναι ποιός. Νιώθω ότι μέσα τους αντικρούεται το «θέλω να είμαι ελεύθερος αλλά δεν μπορώ».

 

Στο δελτίου τύπου της παράστασης υπάρχει η φράση: «Ας μπορούσα να γίνω κάποιος άλλος μόνο για ένα λεπτό». Σε εκφράζει; Τι θα ήθελες να γίνεις;

Την καταλαβαίνω αυτή τη φράση για το Λεόντιο και τη Λένα. Δεν θα ήθελα, όμως, να γίνω κάποια άλλη.

Τα περισσότερα θεατρικά έργα, όπως και το «Λέοντιος και Λένα», έχουν ως κεντρικό θέμα το έρωτα ή τον θάνατο. Πόσο καταλυτικό ρόλο πιστεύεις πως έχει ο έρωτας στην ζωή ενός ανθρώπου;

Στην πρόβα μας σχολιάζαμε ότι ο Μπύχνερ σχολιάζει όλα τα κλισέ της εποχής του όσον αφορά τον έρωτα. Σ΄ αυτό συμφωνώ πολύ και το βλέπω και πολύ επίκαιρο ως θέση. Νομίζουμε ότι ο έρωτας πολλές φορές είναι κάτι το άπιαστο, το ρομαντικό, το ακραίο, το ουτοπικό και όλα αυτά στην πραγματικότητα είναι μια κραυγή που λέει «θέλω να ξεφύγω από τη θλιβερή ζωή μου στο πρόσωπο του άλλου». Στο έργο είναι σα να ψάχνει ο συγγραφέας ποιός είναι ο αληθινός έρωτας , που κατά τη γνώμη μου, έχει και μια πιο γήινη πλευρά. Προσωπικά αυτή βρίσκω και πιο ουσιαστική. Είναι πολύ ωραίο πράγμα να είσαι εκεί για έναν άλλον άνθρωπο και να είναι κι ο άλλος εκεί για εσένα, να επικοινωνείς ωραία, να μοιράζεσαι τη ρουτίνα σου, να αγαπάς και αγαπιέσαι γι’ αυτό που είναι ο καθένας.

 Τι θέση έχει στην δική σου ζωή;

Είμαι ένας δύσκολος άνθρωπος σ΄αυτό μου το κομμάτι. Από φόβο σίγουρα. Πάντως μου αρέσει όταν συμβαίνει. Προσπαθώ να είμαι ανοιχτή.

 

Νιώθεις πιο δημιουργική όταν είσαι ερωτευμένη;

Όχι απαραίτητα.

Επόμενα επαγγελματικά σχέδια;

Διδάσκω υποκριτική σε μία σχολή και αυτόν τον καιρό δουλεύουμε ένα work in progress πάνω στο «Γυάλινο Κόσμο» του Τ. Ουίλιαμς. Στο θέατρο υπάρχουν σχέδια και προτάσεις, αλλά ακόμη δεν είναι κάτι ανακοινώσιμο. Σίγουρα σχεδιάζω να φύγω κάποια στιγμή στο εξωτερικό.

 

Στοιχεία Παράστασης:

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Κάθε Πέμπτη και Παρασκευή στις 21.00 (έως Παρασκευή, 27 Απριλίου 2018)
Τιμές εισιτηρίων: 10 €, 8 € (φοιτητικό, άνω 65), 5 € (κάρτα ανεργίας)
Διάρκεια: 75 λεπτά
Χώρος: Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων
Διεύθυνση: Κύπρου 91Α & Σικίνου 35Α Κυψέλη
Τηλέφωνο ταμείου: 213 00 40 496 69 45 34 84 45 Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Παίζουν: Στάθης Κόκκορης, Νατάσα Παπανδρέου, Φωτεινή Παπαχριστοπούλου, Δημήτρης Τσιγκριμάνης

Από την Αριλένα Δημητρίου

9 γυναίκες, 9 μαρτυρίες μας αποκαλύπτουν πόση δύναμη κρύβει μέσα του ένας άνθρωπος. Καθισμένες σε ένα κύκλο, που θυμίζει μία παρέα φίλων, ξεκινάνε να λένε ιστορίες από τα περασμένα. Μόνο η παρουσία της νοσοκόμας, πάνω στο θεατρικό σανίδι, προδίδει τι πρόκειται να ακολουθήσει. Χρησιμοποιώντας ως όπλα τους το τραγούδι, το χιούμορ, αλλά και τον αυτοσαρκασμό, αυτές οι γυναίκες δεν μας μιλάνε για τον καρκίνο, αλλά για τον δρόμο που κάνανε για τον κερδίσουν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η φράση «Να ζήσει ο Άγιος Σάββας», που αναφωνούν, τραγουδώντας και χορεύοντας.

Κάθε μία μπαίνει στην σκηνή, κρατώντας ένα αντικείμενο- σύμβολο. Το κάθε αντικείμενο είναι και το αφηγηματικό εργαλείο, που κάνει την πλοκή να προχωρήσει, καθώς με αφορμή αυτό ξεκινάει η προσωπική μαρτυρία της κάθε γυναίκας. Μέσα στης ιστορίες παρεμβάλλονται τραγούδια και μία απαγγελία της «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» του Ευριπίδη, που δένει τις μαρτυρίες-ντοκουμέντα, δίνοντας στο «έργο» το θεατρικό στοιχείο που χρειαζόταν, για να σταθεί επί σκηνής. Με αποκορύφωμα το αφηγηματικό εύρημα της παρομοίωσης των σταδίων συντήρησης των φύλλων ενός βιβλίου με τα στάδια θεραπείας ενός καρκινοπαθή. Η παρομοίωση γίνεται από μία γυναίκα, που είναι στην πραγματική της ζωή συντηρήτρια έργων τέχνης, αλλά και καρκινοπαθής.

Η παράσταση « Παρ’ όλα αυτά» πέρα από την θεατρική της υπόστασης και την αξία της ως μέσο ευαισθητοποίησης του κοινού απέναντι στην επάρατη νόσο έχει και μία ακόμα αξία: Καταδεικνύει την μεγάλη βιωματική δύναμη της τέχνης. Αν πηγαίνατε σε μια φιλανθρωπική εκδήλωση για το καρκίνο, όταν τα φώτα σβήνανε , θα ήταν σαν να έφευγε μαζί και το πρόβλημα. Ωστόσο, ένα θεατρικό θέαμα γεννά συναισθήματα, σε αφυπνίζει, σου προκαλεί δυσφορία, σου δίνει ακόμα και θάρρος και το μεγάλο ατού αυτού του εγχειρήματος είναι ακριβώς αυτό: Καταφέρνει με ένα μοναδικό τρόπο να σε κάνει να «βιώσεις» το πρόβλημα, να νιώσεις ότι ένιωσαν εκείνοι οι άνθρωποι που το πέρασαν, και τελικά να συμπάσχεις πραγματικά. Έτσι, όταν θα γυρίσεις σπίτι, μπορεί να μην σου τριβελίζει το μυαλό όλη την ημέρα, αλλά κάποια στιγμή κάποιο τυχαίο γεγονός θα το επαναφέρει στην μνήμη σου, και οι αλληγορίες τις παράστασης, όπως εκείνης με την συντήρηση του χαρτιού ενός βιβλίου, δεν θα έχει πάει χαμένη.

Η παράσταση εντάσσεται στο πλαίσιο δράσεων του Κέντρου για την Υποστήριξη, την Εκπαίδευση και την Έρευνα στην Ψυχοκοινωνική Ογκολογία (ΚΕ.Υ.Ε.Ε.Ψ.Ο.) της Ε.Α.Ε. για την υποστήριξη των ασθενών που επιβίωσαν της ασθένειας του καρκίνου, υπό την επιστημονική ευθύνη του Ιωάννη Ντίνου, Κλινικού Ψυχολόγου.

Συμμετέχουν: Καλλιόπη Γανιάρη, Ελένη Γιαννακούρου, Τζένη Δούπη, Θάλεια Νταλούκα, Γιώτα Παπαδάκη, Μάρα Παυλοπούλου, Μαίρη Τσουκαλά, Στέλλα Χατζημιχαήλ, Φωτεινή Χάψα

Σκηνοθετική επιμέλεια: Γεωργία Μαυραγάνη   

Βοηθοί σκηνοθέτη: Ναζίκ Αϊδινιάν, Δανάη Σπηλιώτη

Σκηνογραφική επιμέλεια: Άρτεμις Φλέσσα, Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας

Φωτογραφίες-Βίντεο: Χριστίνα Ζαχοπούλου, Χάρης Ακριβιάδης

Η δράση είναι καθ’ολοκλήρου παραγωγή της Ελληνικής Αντικαρκινικής Εταιρείας.

*Η παράσταση έκανε πρεμιέρα στο Θέατρο Από Μηχανής όπου και την παρακολουθήσαμε και στις 17 Ιουνίου θα ανέβει στην Πειραιώς 260, στην αίθουσα Η, στα πλαίσια του Φεστιβάλ ΑΘηνών. 

Ολα τα έσοδα θα διατεθούν στην Ελληνική Αντικαρκινική Εταιρεία. 

 

Από την Αριλένα Δημητρίου

Έχοντας ως κεντρικό θέμα την ιστορία της Γερμανίας μετά την ήττα του Χίτλερ, το αριστούργημα του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ «Ο γάμος της Μαρίας Μπράουν» διασκευάζεται από τον Γιώργο Σκεύα με πρωταγωνίστρια τη Λένα Παπαληγούρα και έναν εξαιρετικό θίασο επί σκηνής.

Η ηθοποιός, ντυμένη με τα υπέροχα χειροποίητα κοστούμια του Άγγελου Μέντη, φωτογραφίζεται στο Θέατρο Οδού Κυκλάδων – Λευτέρης Βογιατζής και μιλάει στο texnes-plus για τις δυσκολίες της μεταφοράς ενός κινηματογραφικού έργου στο θεατρικό σανίδι, για τις κριτικές θεάτρου, για τις νέες καλλιτεχνικές διαδρομές που ανοίγει η παράσταση και για τον Λευτέρη Βογιατζή.

 

 

 

Την ιστορία της παράστασης τη γνωρίσαμε μέσα από τη θρυλική ταινία του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ. Είναι μεγαλύτερη η δυσκολία όταν οι θεατές έχουν κατά νου και την κινηματογραφική παραγωγή;

Κατ’ αρχάς σίγουρα υπάρχει δυσκολία για τους ίδιους τους δημιουργούς, καθώς η κινηματογραφική εικόνα με έναν τρόπο σε στοιχειώνει. Πρέπει λοιπόν οι συντελεστές της παράστασης να σε βοηθήσουν ώστε να ξεφύγεις από αυτή. Θέλαμε να δημιουργήσουμε τη δική μας Μαρία Μπράουν, τους δικούς μας ήρωες, γενικά να αντιμετωπίσουμε το κείμενο σαν κάτι καινούργιο. Ο Γιώργος, ως ντετέκτιβ, αναζήτησε λεπτομέρειες στην ίδια την ταινία, καθώς και σε άλλες ταινίες του Φασμπίντερ. Επίσης, ανέτρεξε σε μαρτυρίες της εποχής και προέκυψε εκ νέου ένα θεατρικό κείμενο. Φυσικά βασίζεται εξ ολοκλήρου στην ταινία, όμως υφίστανται και οι  απαιτούμενες ελευθερίες. Όσον αφορά τους θεατές, αρκετοί είναι εκείνοι που έχουν δει την ταινία, αλλά υπάρχουν και πολλοί που δεν την έχουν παρακολουθήσει. Νομίζω πως αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι ότι όσοι δεν την έχουν δει επιθυμούν να τη δουν, ενώ όσοι την έχουν δει μιλάνε για ένα καινούργιο θεατρικό έργο. Όποιος την έχει παρακολουθήσει πολύ πρόσφατα διαπιστώνει ότι δεν προσπαθήσαμε να αναπαραγάγουμε τον τρόπο παιξίματος των ηθοποιών ή την ατμόσφαιρα της ταινίας. Επιχειρήσαμε να προσφέρουμε στο κοινό κάτι άλλο, εξίσου ταιριαστό, αλλά δικό μας δημιούργημα. Και αυτό το κάναμε διότι θεωρούμε πως είναι διαφορετικό να εκφράζεσαι με ένα μέσο που σου δίνει τη δυνατότητα να διαμορφώσεις μια ολόκληρη πραγματικότητα με όχημα την εικόνα και τους χώρους στους οποίους εκτυλίσσεται η δράση και διαφορετικό να εκφράζεται μέσω του θεάτρου. Στο θέατρο το μοναδικό σου όπλο είναι τα συναισθήματα που μεταδίδουν οι ηθοποιοί, ενώ ο χώρος όσο και να αλλάξει παραμένει κατά βάση ίδιος.

 

 

 Είχες δει την ταινία; Σε επηρέασε ερμηνευτικά η προσέγγιση της Χάνα Σιγκούλα;

Ο ρόλος μου με δυσκόλεψε επειδή έχει γραφτεί σχεδόν πάνω στη Χάνα Σιγκούλα. Κατά κάποιο τρόπο τον έχει στοιχειώσει. Ωστόσο όλα αυτά αναγκάστηκα να τα ξεχάσω και να αφεθώ ελεύθερη, με τη βοήθεια του Γιώργου Σκεύα. Έτσι δημιουργήσαμε τη δική μας Μαρία Μπράουν. Την απόσταση και τη σκληρότητα του προσώπου, που στην ταινία είναι εμφανή μέσα από το κινηματογραφικό καδράρισμα, εγώ πρέπει να τα μεταδώσω διαφορετικά, καθώς το θέατρο είναι ένα άλλο μέσο. Οπότε σίγουρα επηρεάστηκα, αλλά δεν με κυρίευσε. Γιατί, αν είχε συμβεί κάτι τέτοιο, θα είχα αδρανοποιηθεί.

 

 

 

Η Μαρία Μπράουν δεν αγαπάει, δεν ερωτεύεται πέρα από την πετυχημένη της περσόνα (το χρήμα, τη δόξα κ.λπ.), ωστόσο είναι έτοιμη να τα παραδώσει όλα στο σύζυγό της, τον μόνο άντρα που πόθησε πραγματικά. Δουλεύοντας με την ηρωίδα πώς δικαιολογείς τη στάση της;

Το ιδιαίτερα ενδιαφέρον σε αυτή την προσωπικότητα είναι ότι είναι πολύ αντιφατική. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι είναι μια αδίστακτη γυναίκα, η οποία είναι διατεθειμένη να κάνει τα πάντα προκειμένου να υλοποιήσει το υλιστικό όνειρό της. Ταυτόχρονα όμως υπάρχει και ένα κομμάτι του εαυτού της που είναι αθώο, πιστό και ρομαντικό. Η πίστη και η προσήλωση στον άντρα της και στον έρωτα κατά κάποιο τρόπο εξυγιαίνει τη Μαρία. Διαφορετικά θα ήταν μια κοινή ηρωίδα, η οποία απλώς πατάει επί πτωμάτων για να πετύχει το σκοπό της. Στη συγκεκριμένη περίπτωση έχουμε να κάνουμε με μια πιο πολύπλοκη προσωπικότητα, που θέλει μεν να πετύχει, αλλά ενδόμυχα αναρωτιέται αν αυτό είναι ψευδαίσθηση. Πρέπει να πιστέψει πως είναι ψευδαίσθηση για να τα καταφέρει. Η Μαρία κάνει τα πάντα γι’ αυτό τον έρωτα και, όταν τελικά προδίδεται, δεν υπάρχει άλλη επιλογή από το να οδηγηθεί στο τέλος της. Είναι σαν να χάνει την αξία όλης της ζωής της γι’ αυτό τον έρωτα και αυτό είναι ένα πολύ περίεργο στοιχείο της ψυχοσύνθεσής της, και ταυτόχρονα πολύ συγκινητικό. Όλα αυτά τα αντιφατικά χαρακτηριστικά με γοήτευσαν.

 

 

 

Αν και νέα στο χώρο, πρωταγωνιστείς πάντα σε αξιόλογες παραστάσεις ρεπερτορίου ‒«Τρεις αδερφές» του Τσέχοφ‒, σε δύσκολα σύγχρονα έργα ‒«Blasted» της Σάρα Κέιν ‒, σε αρχαίο δράμα ‒«Ιφιγένεια» το καλοκαίρι‒, παρ’ όλα αυτά νομίζω πως είναι η πρώτη φορά που μια παράσταση είναι όλη πάνω σου ‒ με εξαίρεση την «Κατερίνα». Αισθάνεσαι ότι κινείσαι σε ένα νέο καλλιτεχνικό μονοπάτι ή ότι είσαι πιο ώριμη καλλιτεχνικά;

Δεν το σκέφτομαι ακριβώς έτσι. Δεν σκέφτηκα πότε ότι είναι πάνω μου η παράσταση. Ούτε στην «Κατερίνα» είχα αυτή την αίσθηση. Στην «Κατερίνα», για παράδειγμα, θεωρούσα ότι ήμουν επιφορτισμένη με ένα μεγάλο κομμάτι του κειμένου, όχι όμως ότι η παράσταση ήταν όλη πάνω. Πιστεύω πως όλα τα πρόσωπα έχουν ιδιαιτερότητες, ενδιαφέρον και ένα τεράστιο βάθος για εξερεύνηση. Ωστόσο στη συγκεκριμένη παράσταση νιώθω πως βαδίζω σε ένα νέο καλλιτεχνικό μονοπάτι. Αυτό δεν έχει σχέση με το ρόλο καθαυτό, αλλά με το ότι μου ζητήθηκε κάτι τελείως διαφορετικό από ό,τι έχω κάνει μέχρι τώρα. Έπρεπε να μεταμορφωθώ σε ένα άλλο πρόσωπο. Ήταν μια δημιουργική διαδικασία, καθώς με τη βοήθεια του Γιώργου προσπαθήσαμε να ανακαλύψουμε ένα νέο περπάτημα, μια νέα φωνή, μια έκφραση ενός προσώπου παγωμένου συναισθηματικά, που επιλέγει να λέει λίγα και να εννοεί πολλά. Όλα αυτά είναι μια καινούργια διαδρομή για μένα, ένα προσωπικό ρίσκο. Επειδή η «Κατερίνα» έχει παιχτεί τόσο καιρό και έχει αγαπηθεί τόσο πολύ, ήθελα να την αφήσω πίσω και να ρισκάρω. Μερικές φορές ο κόσμος περιμένει από σένα το ίδιο πράγμα, αυτό που αγάπησε. Ήταν ένα στοίχημα για μένα να κινηθώ σε καινούργια μονοπάτια. Δεν με ένοιαζε το αποτέλεσμα αλλά η διαδικασία.

 

 

Διαβάζεις κριτικές; Σε επηρεάζουν όσα γράφονται;

Φυσικά. Μου φαίνεται πάρα πολύ δύσκολο να μη σε αγγίζουν οι κριτικές. Απλώς προσπαθώ να επηρεάζομαι όσο το δυνατόν λιγότερο και από τα αρνητικά και από τα θετικά σχόλια. Μόνο έτσι αφοσιώνεται κανείς στη δουλειά του. Χαίρομαι όταν κάποιος διακρίνει την ανάγκη μου να κάνω κάτι νέο. Πολλοί έγραψαν ότι είναι ένα διαφορετικό πρόσωπο από μένα και αυτό είναι μεγάλη επιβράβευση. Πιστεύω πως κατά βάθος ξέρουμε ποια παράσταση μας βοηθάει να εξελιχθούμε και με ποια παραμένουμε στάσιμοι. Όλοι οι ηθοποιοί γνωρίζουμε τι έχουμε καταφέρει σε μια παράσταση, δεν χρειαζόμαστε τις κριτικές. Είναι δύσκολο κάθε βράδυ να κατασκευάσεις κάτι που απαιτεί να δοθείς ψυχή τε και σώματι, γι’ αυτό προσπαθώ να μένω ανεπηρέαστη από τις κριτικές.

 

Με τον Λευτέρη Βογιατζή δεν πρόλαβες να συνεργαστείς. Πώς είναι να παίζεις στο θέατρό του; Έχεις κάποια ανάμνηση από εκείνον;

Είναι πολύ συγκινητικό που βρισκόμαστε σε αυτό το θέατρο. Στο συγκεκριμένο θέατρο έχω δει τις παραστάσεις που με καθόρισαν ως ηθοποιό. Είναι το σπίτι που κάθε ηθοποιός ονειρευόταν να έχει. Είναι μεγάλη τιμή να παίζω σε αυτό. Με τον Λευτέρη Βογιατζή δεν πρόλαβα να συνεργαστώ. Είχαμε κάνει δύο μήνες πρόβα για τον «Αμφιτρύωνα», αλλά μετά αρρώστησε και οι πρόβες διακόπηκαν. Είναι περίεργο, επειδή δεν μπόρεσα να δουλέψω ολοκληρωμένα μαζί του. Η διαδικασία διακόπηκε βίαια. Ακολούθησε η αρρώστια του. Πάντα αισθανόμουν πως αυτό έχει μείνει ημιτελές, ανολοκλήρωτο μέσα μου. Τώρα νιώθω πως αυτός ο κύκλος κλείνει και ένας καινούργιος ανοίγει. Πέρα από όλα αυτά, είναι και ένα μαγικό θέατρο.

 

Επόμενα σχέδια

Θα συμμετάσχω στον «Ηλίθιο» του Ντοστογιέφσκι, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Η παράσταση έχει προγραμματιστεί για μετά το Πάσχα ‒ Απρίλιο έως Ιούνιο.

 

 

 Τη φωτογράφηση για το Texnes-plus έκανε ο Κοσμάς Ινιωτάκης.

 

Από την Αριλένα Δημητρίου

Ένα μονόλογος μιας φαλλικής γυναικείας προσωπικότητας γίνεται ελεύθερη διασκευή με πρωταγωνιστή έναν 30άρη ενοχικό άντρα, που αναζητάει την ειλικρινή ανθρώπινη επαφή, χωρίς αποτέλεσμα. Ο Νικόλας Ανδρουλάκης εντάσσει το κείμενο της Λένας Κιτσοπούλου στο κοινωνικόπολιτικό υπόβαθρο, αλλά και την ποπ κουλτούρα της Αθήνας του 2018, δίνοντας σίγουρα κάτι διαφορετικό από το πρωτότυπο. Σύμμαχοι του η γειτόνισσά του Άννα (Αντιγόνη Σταυροπούλου), ένας φουσκωτός μονόκερος από το AMAZON, ένα τεχνητό γκαζόν και μια «μπετική» φιγούρα, που χειρίζεται τα φώτα και την μουσική της παράστασης, ανακοινώνοντας, κάθε μισή ώρα, πόσος χρόνος απομένει, πριν πέσει η αυλαία.

Το υπόγειο του Bios γίνεται Λ.Ε.Α (Λέσχη Εντειχισμένων Αυτοχείρων) και υποδέχεται τον μονόλογο Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α., μία δραματουργική μελέτη που αποτρέπει σκηνοθετικά την αποδόμηση και τη δόνηση όλων των σκηνών με διαφορετικό «ταξίδι» κάθε βραδιά. Οι θεατές είναι προσωρινοί επισκέπτες μέχρι να έρθει το άλλο γκρουπ. Και οι ήρωες νιώθουν ένα έκθεμα, ένα installation όπως λένε, που περιμένει στωικά τους επόμενους. Είσαι έτοιμος για μια αδιάκοπη λούπα;

Συνάντησα τον ανήσυχο Νικόλα με ένα σουρεαλιστικό τρόπο, καθώς η συνέντευξη έγινε μεταξύ ενός ποτού στον πρώτο όροφο του Bios, συνεχίστηκε σε διαλείμματα από την προετοιμασία του για την παράσταση των 21.00 και τελείωσε,κατά έναν περίεργο τρόπο, με το τέλος του έργου.

 

Γιατί επέλεξες τον θρυλικό πια μονόλογο της Λένας Κιτσοπούλου, Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.;

Έχω δηλώσει πολλές φορές ότι η Λένα Κιτσοπούλου είναι σα να έχει βάλει με κάποιον περίεργο τρόπο ένα βύσμα καλωδίου και να μιλάει στο μυαλό μου. Της έχω πει επανειλημμένα –μεταξύ σοβαρού και αστείου- την ατάκα: «Λένα παντρέψου με». Της το λέω, κάθε φορά που την πετυχαίνω τυχαία. Την Λένα, ξέρεις, δεν την πετυχαίνεις σε επίσημες πρεμιέρες, αλλά σε τσιπουράδικα να τραγουδάει ρεμπέτικα ή σε κοινές παρέες. Όσον αφορά την Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α., εγώ προσωπικά το θεωρώ ένα πολωμένο έργο, που θέτει στο κέντρο μία φαλλική γυναικεία φιγούρα, δίχως όνομα. Και επειδή είναι ένα κατεξοχήν έργο για τη μοναξιά και τα όντα που δεν έχουν ένα «συνδικαλιστικό» όργανο να εκφραστούν, με εξίταρε πολύ.

Πως αντέδρασε η Λένα Κιτσοπούλου όταν της είπες πως θέλεις να ανεβάσεις μια ελεύθερη διασκευή του θρυλικού πια μονολόγου της;

Δεν της είπα θέλω να κάνω μία ελεύθερη διασκευή. Της είπα: «Θέλω να μετατρέψω αυτήν την γυναικεία φιγούρα σε άντρα». Και μου απάντησε: «Τέλεια ιδέα, δεν το έχει κάνει κάνεις».

Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α. σημαίνει: Μην Αντιστέκεσαι, Ισοπεδώσου, Ρίξε Ολοκληρωτικό Ύπνο, Λυτρώσου, Αυτοκτόνα.  Η παράσταση προβάλει την αυτοκτονία ως έναν τρόπο λύτρωσης;

Το έργο δεν έχει να κάνει τόσο πολύ με την αυτοχειρία. Η αυτοχειρία παρουσιάζεται και ως φάρσα μέσα στο πλαίσιο της παράστασης.

Φωτογραφία: Χρυσάνθη Βασιούλα

Και με τι έχει να κάνει;

Ο κεντρικός ήρωας είναι ομοφυλόφιλος. Δεν είναι όμως ο ηρωικός και εξωστρεφής ομοφυλόφιλος, που θα πάει στο Pride Parade, θα αγωνιστεί για τα δικαιώματα του και θα κυκλοφορεί ελεύθερος μαζί με το σύντροφό. Είναι ενοχικός απέναντι στο οτιδήποτε. Οπότε το έργο δεν έχει να κάνει ούτε με την ομοφυλοφιλία. Το έργο έχει να κάνει με την προσπάθεια ενός όντος να βρει αγκαλιά. Και όπως λέει χαρακτηριστικά η Λένα, και αυτό είναι το μοναδικό κομμάτι που έχω πάρει από το βιβλίο αυτολεξεί: «Όλοι περιμένουμε πάντα κάποιον και κάτι. Κάποιον που θα μπει από την πόρτα, φέρνοντας κάτι και αυτό το κάτι θα αλλάξει κάτι. Το πρόβλημα είναι πως δεν ξέρουμε ακριβώς αυτό το κάτι. Αυτό το κάτι που δεν μπορεί θα έρθει και σε εμάς. Αλλά δεν έρχεται και δεν ξέρουμε ποιο είναι και δεν θα αλλάξει και κάτι κιόλας». Οπότε αυτή η αναμονή-«Περιμένοντας τον Γκοντό»-, για μένα είχε πολύ ενδιαφέρον.

Τι τον εμποδίζει να βρει αυτή την «αγκαλιά»;

Είναι ένας ήρωας αταξινόμητος. Δεν ανήκει σε κάποια ομάδα, δεν μπορεί να εκπροσωπηθεί. Όταν ένας άνθρωπος βρίσκει αδιέξοδο και τοίχο σε όποια ταμπέλα θελήσει να φορέσει, αυτόματα αυτό γίνεται ένα πολύ ισχυρό εμπόδιο σε αυτό που κατά βάθος όλοι επιζητάμε: Την αγκαλιά, την άφεση. Γιατί αυτά τα δύο απαιτούν αυθυπαρξία. Και για να έχεις αυθυπαρξία, πρέπει να έχεις απαντήσει στα στοιχειώδη υπαρξιακά σου ερωτήματα.

Ο μονόλογος εστιάζει ιδιαιτέρως και στην έννοια της ωριμότητας, που αποκτά κανείς μεταξύ 35 και 40 ετών. Εσύ είσαι 30, τι αλλάζει μετά την είσοδο σε αυτή την ηλικία;

Φέτος έκλεισα τα 30… Και όπως και η ηρωίδα της Λένας ήταν 37 –όσο και η Λένα τότε-, έτσι και ο Μαίρουλος είναι 30, σαν και εμένα. Ξέρεις, αυτή η ρωγμή του χρόνου, σε κάνει να σκέφτεσαι. Βρισκόμαστε στο τέλος μια χαμένης νιότης και είμαστε και οι δύο άτεκνοι. Και όπως το έχω δει να συμβαίνει μην νομίζεις πως και σε άντρες δεν χτυπάει αυτό το βιολογικό ρολόι. Χτυπάει, απλά με έναν άλλο σύνθετο τρόπο. Αυτό το 3 μπροστά καλύπτει αυτόματα όλη την προηγούμενη δεκαετία των ανέμελων 20. Σαν να μεγάλωσες απότομα. Σε βάζει να αναθεωρήσεις πράγματα: Πού; Πότε; Γιατί; Ποιος; Όλη αυτή η εσωτερική αναζήτηση του ήρωα συνέπεσε και με τις δικές μου ανησυχίες.

Πως είναι να μετατρέπεις έναν γυναικείο ρόλο σε αντρικό;

Για την ακρίβεια πήρα τον ήρωα και τον μετέτρεψα στο 69 της ηρωίδας. Δεν είναι ίδιος, αλλά αντίστροφος με την ηρωίδα της Λένας. Είναι ένα πολύ ενοχικό ον, ένα αχινός με τα αγκάθια προς τα μέσα. Να είναι καλά η Λένα, που μου είπε «Κάνε ό,τι θες». Μεγάλη υπόθεση αυτό. Το κείμενο καθαυτό δεν θα μπορούσε να μιληθεί από άντρα, γιατί θα φαινόταν δήθεν. Οπότε το μετέτρεψα. Και φυσικά όλο αυτό δέκα χρόνια μετά. Το κείμενο της Λένας είχε γραφτεί μια δεκαετία πίσω. Κάπου εδώ προκύπτει η φυσική ανακολουθία ότι εδώ η Ελλάδα ζει μια άλλη καθημερινότητα. Οπότε στο κείμενο έχω αφομοιώσει τον τρόπο ζωής, την μελαγχολία και τον ρομαντισμό, που ζούμε τώρα. Ο ήρωας τοποθετείται σε αυτή την νεόπτωχη Ελλάδα, με ότι αυτό συνεπάγεται.

Τι έχεις να πεις για την γενιά σου;

Η γενιά μου είναι μια υπέροχη γενιά. (γέλια) Δεν μπορώ να κρίνω την γενιά μου. Θα την κρίνουν οι επόμενες γενιές. Δεν μπορούμε να κρίνουμε τον εαυτό μας. Βιώνοντας την όμως με την απεριόριστη έκθεση στα social media και την πραγματικότητα της κρίσης, αντιλαμβάνομαι μία ελαφριά ή ίσως βαριά μελαγχολία ενός βαθιά ρομαντικού κύματος. Υπάρχει ένα ανικανοποίητο στη γενιά μου, ένας θυμός, υπάρχει όμως και μεράκι. Νομίζω πως είμαστε καλύτεροι γενιά από την προηγούμενη, όπως και η επόμενη θα είναι καλύτερη από εμάς. Είναι η φυσική εξέλιξη.

Αν μπορούσες να αλλάξεις ένα και μοναδικό πράγμα στον κόσμο, ποιο θα ήταν;

Τα θαλασσινά να ήταν φτηνά, τα αλλαντικά υγιεινά, οι φοίνικες να βγάζουν ανανάδες και παγκόσμια ειρήνη.

Φωτογραφία: Χρυσάνθη Βασιούλα

Επόμενα σχέδια;

Με πολύ κόπο και –εθελοντική- βοήθεια από φίλους, θα κάνουμε το δεύτερο μέρος του EuroWhisper μετά από τρία χρόνια. Δεν βιάστηκα να το κάνω. Στο πρώτο απευθύνθηκε μία Ελληνίδα σε όλους τους Ευρωπαίους Πολίτες. Τώρα θα βάλουμε αρκετούς ανθρώπους να απευθυνθούνε σε Εκείνη, η οποία είναι η εξουσία στην Ευρώπη των θεσμών, και όχι των πολιτών. Αν έχουμε ένα πολυτεχνείο να αγωνιστούμε αυτό είναι η Ευρώπη.

Μοιράσου μαζί μας μια πρόσφατη ξεχωριστή σου εμπειρία.

Μία παρέα με βρήκε στο μπαρ μετά την παράσταση και μου λένε: «Στην ίδια σκηνή οι μισοί γελούσαμε και οι μισοί είχαμε συγκινηθεί».  Αυτό είναι το νόημα για εμένα σε ένα τέτοιο έργο.

 

 

 

Μπορεί να την συναντήσεις είτε στην τηλεόραση, είτε στο θεατρικό σανίδι, στο οποίο όπως δηλώνει αισθάνεται « σαν το σπίτι της υποκριτικής τέχνης».Η Νικολέτα Κοτσαηλίδου αυτή τη σεζόν μετατρέπεται σε ερωμένη του Μηνά Καντακουζηνού (Άλκη Κούρκουλου) που κυνηγάει τη μεγάλη ζωή, σε αυστηρή καθηγήτρια γαλλικών της Μαντάμ Σουσού (Δήμητρα Παπαδοπούλου) στη σκηνή του Παλλάς, αλλά και σε αδίστακτη- αριβίστρια σύζυγος του Άκη (Σπύρου Παπαδόπουλου), που θα κάνει τα πάντα για κερδίσει δόξα και χρήμα, στη νέα ταινία του Ανδρέα Μορφονιού «Τζαμάικα», που μάλιστα αποτελεί και το κινηματογραφικό της ντεμπούτο. Παρά τα πολλαπλά προσωπεία ένα είναι το σίγουρο: Οι ερμηνείες της φέτος έκλεψαν την παράσταση. 

 

Και ενώ η «Μαντάμ Σουσού» ανεβαίνει ακόμα στο θέατρο Παλλάς και η «Τζαμάικα» ενθουσιάζει στις κινηματογραφικές αίθουσες, η Νικολέτα Κοτσαηλίδου μιλάει στο Texnes-Plus για την ταξιδιάρικη ταινία, όπου πρωταγωνιστεί, την συνεργασία της με την Δήμητρα Παπαδοπούλου, την αδελφική αγάπη και όλα όσα ονειρεύεται.... 

Μίλησε μας για την νέα ταινία, που παίζεις, με τίτλο "Τζαμάικα".

Κατ’ αρχάς, είναι ένα πολύ ωραίο, συγκινητικό και γεμάτο ανθρωπιά σενάριο, βασισμένο σε αληθινά γεγονότα. Εμείς, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων νιώθαμε ότι κάτι πολύ καλό μας "συμβαίνει"! Το ευτυχές είναι, ότι οι θεατές που έχουν δει μέχρι στιγμής την ταινία, μας εκπλήσσουν, με τις αντιδράσεις και τα σχόλιά τους τα οποία είναι πολύ κολακευτικά! Φαντάζεστε τη δική μου χαρά, μιας και είναι η πρώτη μου ταινία!

Διαβάζοντας τον ρόλο σου στην ταινία, τι θεώρησες ως πρόκληση;

Ο ρόλος μου είναι όλος μια πρόκληση για μένα, γιατί αν συναντιόμουνα μ αυτήν την ηρωίδα στη ζωή, δε θα λέγαμε ούτε "γεια"! Δε μου είναι απλώς ξένη, μου είναι αντιπαθής! Έπρεπε όμως να την " αγαπήσω" κι από ό,τι λένε τα κατάφερα!

Ο τίτλος της ταινίας είναι "Τζαμάικα". Τι συμβολίζει;

Αν η ζωή μας είναι ένα ταξίδι, η Τζαμάικα είναι ο προορισμός, εκεί που θέλουμε, που ονειρευόμαστε να πάμε. Το αν θα τα καταφέρουμε ή όχι, δεν έχει πολλή σημασία, το ίδιο το ταξίδι πολλές φορές είναι πιο γοητευτικό, από τον προορισμό. Η Τζαμάικα είναι η Ιθάκη ή τα Κύθηρα του καθενός, όπως πολύ ωραία λέει ο Οδυσσέας Ιωάννου, στο ομώνυμο τραγούδι που ακούγεται στο τέλος της ταινίας από τον Χρήστο Μάστορα.

 

Η ταινία έχει ως θέμα την αδελφική αγάπη και αφοσίωση. Τι θέση έχουν αυτά τα δύο στην προσωπική σου ζωή;

Κυρίαρχη θέση, μιας κι έχω μια αξιολάτρευτη αδελφή την οποία υπεραγαπώ κι εκείνη το ίδιο. Πέρα από την αγάπη, ό,τι και να μας συμβεί, νιώθουμε ότι έχουμε η μία την άλλη κι ας είμαστε μακριά, μιας κι εκείνη ζει στη Θεσσαλονίκη.

Τι σου έμαθε η συνεργασία σου με τον σκηνοθέτη της ταινίας, Ανδρέα Μορφονιό;

Ο Ανδρέας, ένας πολύ καλός και έμπειρος σκηνοθέτης της  τηλεόρασης, φαντάζομαι ότι είχε μεγάλη αγωνία μιας κι είναι η πρώτη του ταινία. Πάντως την οποία αγωνία του δεν την καταλάβαμε ποτέ, γιατί  αφενός, ήξερε πολύ καλά τί θέλει κι αφετέρου είναι πολύ ευγενής άνθρωπος.  Δεν μπορώ να πω τι ακριβώς έμαθα, αλλά κατάλαβα πόσα πολλά έχω να μάθω, αν είμαι τυχερή και κάνω κι άλλες ταινίες. Εδώ, θέλω να πω για την υπεροχή δουλειά του Διευθυντή φωτογραφίας Γιάννη Δρακουλαράκου. Είμαστε ευγνώμονες και σ’ αυτόν και σε όλο το συνεργείο. Σπουδαίοι όλοι τους. 

 Προτιμάς το θέατρο ή την τηλεόραση;

Το θέατρο φυσικά! Ανέκαθεν το "σπίτι" της υποκριτικής τέχνης ήταν το θέατρο. Εκεί με τον κόσμο από κάτω, η τέχνη σου είναι " ζωντανή" Και πολύ πιο απαιτητική. Χωρίς μοντάζ και post production!

Φέτος, συμμετέχεις και στην παράσταση «Μαντάμ Σουσού». Πως είναι να παίζεις δίπλα στη Δήμητρα Παπαδοπούλου;

Το να παίζεις δίπλα σε μια τόσο σπουδαία και έμπειρη ηθοποιό , που γνωρίζει την κωμωδία όσο λίγοι, είναι ευλογία και σεμινάριο ταυτόχρονα!

Που οδηγεί την μαντάμ Σουσού η μεγαλομανία της; Υπάρχει στην σημερινή ελληνική πραγματικότητα αυτή η μεγαλομανία;

Νομίζω ότι ένας λόγος της μεγάλης επιτυχίας της παράστασης, είναι πως αυτή η μεγαλομανία είναι αναγνωρίσιμη και οικεία και σήμερα. Η κοινωνία μας, βρίθει από Σουσούδες! Στη μαντάμ Σουσού τη δική μας, η μεγαλομανία αποδεικνύεται καταστροφική. Η ηρωίδα γυρίζει πίσω στο Βύθουλα, εκεί από όπου ξεκίνησε και ανήκει. Αυτή η διαδρομή, αναδεικνύει και το δραματικό στοιχείο του χαρακτήρα της Σουσούς, της οποίας η επιστροφή, είναι σπαρακτική.

Τι νέο θέλεις να φέρει το 2018 στη ζωή σου;

Έναν ωραίο ρόλο στο θέατρο και μεγάλη επιτυχία στη «Τζαμάικα»!

 

Η Μαντάμ Σουσού θα παίζεται στο θέατρο Παλλάς (Βουκουρεστίου 5)  έως τις 20 Ιανουαρίου 2018.  Η ταινία Τζαμάικα κυκλοφορεί στις ελληνικές αίθουσες από τις 21 Δεκεμβρίου. 

Oι φωτογραφίες από τη «Μαντάμ Σουσού» είναι του NDP Photo Agency.

 

Μία δολοφονία, μία ψυχίατρος, ένα ασθενής με προδρομική αμνησία και λίγες δόσεις από το σκοτεινό έργο του Έντγκαρ Άλλαν Πόε συνθέτουν την παράσταση «Το Σπίτι στη Λίμνη», που παρουσιάζεται στο θέατρο Αγγέλων Βήμα, στο πλαίσιο του αφιερώματος στο σύγχρονο αυστραλιανό θέατρο.

Ο Ντέιβιντ (Αντώνης Φραγκάκης), είναι ένας επιτυχημένος δικηγόρος, ξυπνάει αναπάντεχα σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου. Δεν θυμάται τίποτα για τον λόγο που βρέθηκε εκεί, ούτε όμως μπορεί να συγκρατήσει καινούργιες μνήμες. Στο δωμάτιο βρίσκεται και η Άλις (Κερασία Σαμαρά), που είναι ψυχίατρος και προσπαθεί να τον βοηθήσει να θυμηθεί τι έγινε το μοιραίο εκείνο βράδυ. Μεταξύ τους αναπτύσσεται μια ιδιαίτερη σχέση, που ξεπερνάει τα όρια ιατρού-ασθενή. Ο Ντέιβιντ βρίσκεται παγιδευμένος στην τελευταία του ανάμνηση, που αποτελεί ένα τηλέφωνο προς την γυναίκα του για να την ειδοποιήσει πως θα αργήσει να φτάσει στο εξοχικό τους, ένα σπίτι στη λίμνη. Όμως, καθώς προχωράει η πλοκή, ο θεατής αναρωτιέται, ποιος είναι τελικά παγιδευμένος στο παρελθόν του. 

Η παράσταση είναι μία διασκευή του ομώνυμου έργου του Aidan Fennessy, ενώ τη σκηνοθεσία και τη μετάφραση της έχει αναλάβει η Κερασία Σαμαρά, που εμφανίζεται και επί σκηνής μαζί με τον Αντώνη Φραγκάκη. Ο Αντώνης, με τη μοναδική ήρεμη δύναμη που αποπνέει, συναντήθηκε μαζί μου στο καφέ σβούρα στα Εξάρχεια. Με συντροφιά ένα αχνιστό μονό εσπρέσο και λίγη Jazz μουσική, συζητήσαμε για την παράσταση, αποκαλύπτοντας μου τον ιδιαίτερο λόγο που αγαπάει το θέατρο. 

 

Την σκηνοθεσία της παράστασης έχει αναλάβει η Κερασία Σαμαρά, η οποία είναι ταυτόχρονα και η συμπρωταγωνίστρια σου. Πως είναι να πρωταγωνιστείς με τον σκηνοθέτη σου; 

Είναι πολύ παράξενο, όπως το έζησα εγώ τουλάχιστον. Στις πρόβες όσο και να θέλει ο σκηνοθέτης- ηθοποιός να είναι και τα δύο, αναγκαστικά θα είναι πιο πολύ σκηνοθέτης. Το οποίο σημαίνει ότι με φρόντισε και με πρόσεξε πάρα πολύ, αλλά η όλη διαδικασία ενέχει άλλους κινδύνους. Έχεις απέναντί σου έναν άνθρωπο που σε παρατηρεί, άρα που δεν παίζει μαζί τόσο πολύ. Βρίσκεσαι επί σκηνής με τον συμπρωταγωνιστή σου και αντί να αλληλεπιδράτε, αυτός λειτουργεί σαν παρατηρητής σου. Από την άλλη πλευρά,  για το συγκεκριμένο έργο ήτανε βολικό, καθώς η Κερασία υποδύεται την ψυχίατρο, και έτσι, ο ρόλος της ήταν να με παρατηρεί. Έπρεπε να με εξετάσει και να με καταλάβει. Να αποκαλύψει αν λέω αλήθεια ή όχι. Τι κρύβω μέσα μου; Οπότε αυτή η συνθήκη ταίριαζε στους ρόλους μας. Ωστόσο, δεν το έχω ξαναζήσει και δεν μπορώ να συγκρίνω σε διαφορετικές περιπτώσεις. Το μόνο που μπορώ να πω είναι πως είναι πολύ βοηθητικό ο σκηνοθέτης να είναι και ηθοποιός, γιατί ένας ηθοποιός ξέρει πραγματικά να βοηθήσει έναν άλλο ηθοποιό. Καταλαβαίνει τι σημαίνει να είσαι σε αυτό το πράγμα, στην έκθεση. 

Η παράσταση έχει ως βασικό θέμα την σχέση μίας ψυχιάτρου με έναν ασθενή. Μίλησε μας για αυτή την ιδιαίτερη σχέση. 

Ο Ντέιβιντ δεν είναι ένας κανονικός ασθενής και η δουλειά της συγκεκριμένης ψυχιάτρου δεν είναι να τον θεραπεύσει. Η Άλις, η ψυχίατρος, κάνει μία δουλειά που την έχουμε σαν ειδικότητα στην Ελλάδα: Δουλεύει στον δικαστικό τομέα. Εμείς το μεταφράσαμε σαν «ψυχοδικαστικός». Έχει βάση σαν όρος, αλλά δεν ξέρω αν υπάρχει στο ελληνικό δικαστικό σώμα. Στα αγγλικά δεν ξέρω πως ήταν, ωστόσο υπάρχει σαν κανονικό επάγγελμα. Η δουλειά της είναι να βλέπει ανθρώπους που κατηγορούνται για εγκλήματα, και να εκφέρει την πραγματογνωμοσύνη της. Στην συγκεκριμένη περίπτωση αυτό που οφείλει να κάνει είναι απλά να κάνει την διάγνωση, αλλά και να κρατήσει μία απόσταση από τον ασθενή.  Ωστόσο, ο Ντέιβιντ μέχρι ενός σημείου την παρασύρει και την χειραγωγεί με έναν δικό του τρόπο. 

Αν σας ζητάγαμε να δώσετε το ψυχολογικό προφίλ του David. 

Άνθρωπος με λογική, υπερβολικά λογικός άνθρωπος! Το επαναλαμβάνει συνέχεια αυτό. Είναι αυτό που λέει ότι στη ζωή σε συντροφεύει η γλώσσα, στο δικαστήριο σε συντροφεύει η λογική και τα επιχειρήματα. Φαίνεται να είναι ένας άνθρωπος που αντιμετωπίζει την ζωή, όπως έμαθε να λειτουργεί μέσα στο δικαστήριο. Όλα τα πράγματα έχουν μία τάξη, έχουν μία δομή. Όλοι οι άνθρωποι ανήκουν σε μία συγκεκριμένη ομάδα. Όλοι όμως υπακούουν σε κάποιος κανόνες, σε ένα νομικό σύστημα, γιατί έτσι είναι το δικαστήριο μέσα. Τα πάντα λοιπόν κρίνονται με βάση τη λογική. Δεν μπορείς με ωραία λόγια να βρεις το δίκιο σου. Πρέπει να το τεκμηριώσεις. Ο Ντέιβιντ αντιμετωπίζει έτσι την σχέση του με την γυναίκα του, τον συνέταιρο του, ακόμα και τον τρόπο που λειτουργεί και ο ίδιο, σαν άνθρωπος. Φαίνεται να προσπαθεί να ελέγξει τον οποιοδήποτε παρορμητισμό. Ακόμα και αν δεν μπορεί να τον ελέγξει, προσπαθεί να τον δικαιολογήσει μέσα από την λογική και το νομικό σύστημα.

 

Το έργο είναι ψυχολογικό θρίλερ. Ήταν δύσκολο να μεταφέρεται την ατμόσφαιρα αυτή στο θέατρο;

Ξεκινήσαμε από τα βασικά. Δηλαδή έχεις το κείμενο, βλέπεις ποιοι είναι οι χαρακτήρες και  σαν ντετέκτιβ ψάχνεις να βρεις γιατί συμβαίνει το καθετί. Και σιγά σιγά ψάχνοντας, σου δημιουργούνται απορίες, που σε οδηγούν σε κάποιες επιλογές. Και το τελικό κτίσιμο έρχεται σταδιακά. Κάνεις μία επιλογή και οδηγείσαι σε μία άλλη. Και στο τέλος ολοκληρώνεται μία εικόνα. Οπότε δεν είναι μία δυσκολία, αλλά πολλές μικρές δυσκολίες, που αθροίζονται και η λύση της μίας προχωράει στην άλλη. Παραδείγματός χάρις τα σκηνικά. Κάποια στιγμή σκεφτήκαμε να μην υπάρχει τίποτα. Την λύση την έδωσε το γεγονός πως σε αυτόν τον χώρο υπάρχει αυτό το φωτεινό τετράγωνο. Οπότε, αφού υπήρχε αυτό, είπαμε δεν μπορούμε να μην το χρησιμοποιήσουμε, θα το χρησιμοποιήσουμε σαν το τραπέζι. Έτσι, αυτή η επιλογή οδήγησε σε μα συγκεκριμένη επιλογή σκηνικών, φωτισμού, ακόμη και μουσικής. 

 

Ποιες είναι οι προκλήσεις του συγκεκριμένου ρόλου;

Αυτός ο άνθρωπος πάσχει από προδρομική αμνησία, δηλαδή δεν θυμάται από ένα σημείο και μετά, αλλά παράλληλα δεν συγκρατεί και καινούργιες μνήμες. Με αποτέλεσμα κάθε τόσο να ξεχνάει και να ξεκινάει από το μηδέν. Είμαστε εδώ και μιλάμε, γυρνάω το κεφάλι μου προς τα αριστερά, γυρνάω προς τα δεξιά και είναι σαν να σε βλέπω πρώτη φορά. Αυτή η φρεσκάδα, που πρέπει να έχω κάθε πεντάλεπτο στην παράσταση. Αυτό ήταν το δύσκολο κομμάτι. 

Τι θα εκπλήξει το θεατή βλέποντας την παράσταση;

Ένας ηθοποιός δεν βλέπει ποτέ αυτό που βλέπουν οι άλλοι, γιατί δεν μπορεί να κατεβεί από την σκηνή. Οπότε ειλικρινά δεν ξέρω τι είναι αυτό. Χωρίς να μπορώ να ξέρω, φαντάζομαι πως η αίσθηση που έχω εγώ από σκηνής είναι πολύ διαφορετική από τη αίσθηση που έχει ο θεατής από κάτω. 

Ξεκίνησες ως μοντέλο, και μετέπειτα έγινες ηθοποιός. Όταν έκανες την μετάβαση αυτή, υπήρχε από συναδέλφους ή  ανθρώπους του θεατρικού κόσμου κάποια προκατάληψη, κάποια επιφύλαξη προς εσένα; 

Όχι κάτι που να το ένοιωσα. Στις δουλειές που έκανα και με τους ανθρώπους που δούλεψα δεν ένιωσα ποτέ κάτι τέτοιο.

Τι αγαπάς πιο πολύ στο θέατρο; 

Αγαπώ την ειλικρίνεια της απορία. 

Δηλαδή;

Μπορεί κάποιος να παίζει τέλεια. Φυσικά θα το θαυμάσω, γιατί εγώ δεν μπορώ να το κάνω, αλλά αυτό δεν με αφορά τόσο. Με αφορά πιο πολύ να δω μία παράσταση, όπου ο άλλος κάνει λάθη ή δεν είναι τόσο καλά στημένη, αλλά έχει αλήθεια! Είναι αυτό το οποίο ήθελε πραγματικά να πει. Δεν με ενδιαφέρει να δω μία παράσταση με τα τέλεια φώτα, άρτια παιγμένη. Με ενδιαφέρει να νιώσω και να καταλάβω την προσωπική ανάγκη των ανθρώπων, που τους οδήγησε να ασχοληθούν με αυτό το έργο και να το παρουσιάσουν στο κοινό με αυτό τον τρόπο. 

Η παράσταση «Σπίτι στη Λίμνη» θα παίζεται στο θέατρο Αγγέλων Βήμα (Σατωβριάνδου 36, Σταθμός Μετρό Ομόνοια), μέχρι τις 31 Μαρτίου 2018, κάθε Παρασκευή και Σάββατο στις 21.15

 Στιγμιότυπο από την παράσταση ©​ ​Σπυρος Ρεκουνας / http://rekounas.gr

Πορτέτο : © Δημοσθένης Γρίβας

 

 

 

 

 

Είναι η πανέμορφη Σόλβαϊγ, η ιδανική σύντροφος για τον «Πεερ Γκυντ» που σκηνοθετεί ο Δημήτρης Λιγνάδης στη κεντρική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου. Με μια ερμηνεία μεστή και ουσιαστική κλέβει τις εντυπώσεις. Η Νάνσυ Μπούκλη δεν είναι μόνο λαμπερή στη σκηνή αλλά και στη ζωή, τη συνάντησα στο κέντρο της γιορτινής Αθήνας, όπου και φωτογραφήθηκε για το texnes-plus και μιλήσαμε για την μέχρι τώρα εντυπωσιακή τολμώ να πω παρουσία της στα θεατρικά δρώμενα. 

 

Πόσο κοντά αισθάνεσαι στην ηρωίδα που υποδύεσαι στη κεντρική σκηνή του εθνικού θεάτρου;

Σόλβαϊγ στα Νορβηγικά σημαίνει δρόμος προς τον ήλιο, το φως. Κι εγώ προς τα εκεί θέλω να οδεύω, προς το φως και την καθαρότητα.

 

Η Σόλβαϊγ είναι η ιδανική σύντροφος για τον Πεερ Γκυντ που τον περίμενε μέχρι το τέλος. Πιστεύεις σ’ αυτούς τους έρωτες; 

Πιστεύω πως η γυναίκα αυτή καταλήγει να είναι κάτι παραπάνω από μια ιδανική σύντροφος. Συμβολικά, είναι η σωτηρία. Μόλις τη συναντά στο τέλος ο Πεερ Γκυντ, «βλέπει». Με την αγάπη της, εκείνος περνάει στην ολοκλήρωση. Τον λούζει το φως. Καταλαβαίνει πως τον εαυτό σου τον βρίσκεις, αν πάψεις να τον τοποθετείς στο κέντρο του κόσμου και αν αισθανθείς πως η δικιά σου ολοκλήρωση περνάει μέσα από το ‘εσύ’, από τις ζωές των άλλων.

 

Ο Πέερ Γκυντ παλεύει με το όνειρο και τον πειρασμό επιμένοντας με το πείσμα μικρού παιδιού να ζήσει τη ζωή του «ως αυτοκράτωρ του εαυτού του» μέχρι να συνειδητοποιήσει ότι σε όλη του τη ζωή υποκρινόταν ότι είναι κάποιος άλλος. Πόσο εφικτό είναι κάτι τέτοιο σήμερα;

Δεν υποκρινόταν πως είναι κάποιος άλλος. Αυτό που τον βασάνιζε σε όλη τη ζωή του ήταν να καταλάβει τι σημαίνει να είσαι ο εαυτός σου. Να μην σε νοιάζει ο υπόλοιπος κόσμος, παρά μόνο ο εαυτό σου -και το ζήτημα είναι να επιβιώνεις ή να είσαι αληθινός στον εαυτό σου. Κατά τον βασιλιά των ξωτικών, ο Πεερ επέλεξε να πάρει τον δρόμο της πρώτης επιλογής.

 

Πέρσι με τα «Περιστατικά» έκανες το σκηνοθετικό σου ντεμπούτο. Η παράσταση θα συνεχιστεί και φέτος. Τι προσδοκούσες μ’ αυτή και τι τελικά αισθάνεσαι ότι κατάφερες;

Όταν διάβασα τα «Περιστατικά» για πρώτη φορά, ήµουν σίγουρη πως αυτές τις ιστορίες, είναι µεγάλη ανάγκη να τις µοιραστώ. Αυτό θα ήθελα και φέτος. Η παράσταση να ιδωθεί και να ευχηθεί Περαστικά!

 

Θέλεις να συνεχίσεις με τη σκηνοθεσία ή ήταν ένα πείραμα;

Θέλω πολύ να συνεχίσω! Υπάρχουν ακόμα κάποιες ιστορίες που φαντάζομαι και θέλω πολύ να ειπωθούν.

 

 

Πόσο εύκολα ή δύσκολα είναι τα πράγματα για μια νέα ηθοποιό στην Ελλάδα της κρίσης;

Κάποιες φορές είναι εύκολα και κάποιες δύσκολα. Όπως είναι για όλους τους ανθρώπους. Αναλόγως τον τρόπο και την οπτική που τα βλέπεις.Προσπαθώ να είμαι αισιόδοξη και με πολλή χαρά. Και αν απογοητεύομαι καμιά φορά δεν πειράζει, όλα μέσα στο παιχνίδι είναι.

Ποια ήταν τα πιο ωραία Χριστούγεννα της ζωής σου;

Όλα όσα έφαγα καλά και γέλασα πολύ!

 Τι εύχεσαι για τη νέα χρονιά;

Να είναι νέα και να ζούμε στο παρόν.

 

 

Η Νάνσυ Μπούκλη παίζει στην παράσταση "Πέερ Γκυντ" του Χένρικ Ιψεν σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη στη κεντρική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου. 

Στις 17/1 θα κάνουν πρεμιέρα τα "Περιστατικά" του Δανιήλ Χαρμς σε δική της σκηνοθεσία στο Tempus Verum. 

Φωτογράφηση για το Texnes-plus Κοσμάς Ινιωτάκης 

Συνέντευξη Αριλένα Δημητρίου

 

Μια ιδιαίτερη και συγκινητική κωμωδία, βασισμένη στο ομώνυμο έργο του Gerald Sibleyras, με πρωταγωνιστές τρεις ήρωες, ανεβαίνει στο Νέο Θέατρο Κατερίνας Βασιλάκου σε σκηνοθεσία Νικίτα Μιλιβόγεβιτς. Οι ήρωες της παράστασης, μια ακαταμάχητη τριπλέτα –Φέρτης-Πιατάς-Μιχαηλίδης–, ζουν έγκλειστοι σε ένα νοσοκομείο και αναπολούν τις παλιές τους δόξες. Καταστρώνουν ανέφικτα σχέδια και φαντάζονται θεαματικές αποδράσεις. Στην ουσία δεν μπορούν να κάνουν ούτε ένα μέτρο. Όμως έχει σημασία;

Συνομίλησα τηλεφωνικά με έναν από αυτούς, λόγω έλλειψης χρόνου, καθώς ισορροπεί με περίσσια δεξιότητα ανάμεσα στη νυχτερινή σκηνή του κέντρου της Αθήνας και στο θεατρικό κόσμο. Ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης μιλά για τους απλούς ανθρώπους που γίνονται ήρωες, για τη συνεργασία του με δύο σπουδαίους ηθοποιούς αλλά και για την εμπειρία του ως ερασιτέχνη τραγουδιστή, όπως αυτοχαρακτηρίζεται.

 

Τι σας κέντρισε το ενδιαφέρον διαβάζοντας το κείμενο της παράστασης;
Διάβασα το έργο πριν διαβάσω την ιστορία του συγγραφέα. Δεν είχα ιδέα για τα βραβεία που έχει πάρει. Πάντα θέλω να διαβάζω ένα κείμενο με καθαρό μυαλό και δίχως προκαταλήψεις. Να βλέπω πρώτα την ουσία του κειμένου, το κείμενο καθαυτό. Αμέσως ένιωσα πως πρόκειται για ένα σπουδαίο έργο, βαθιά συγκινητικό, με επιρροές από τον Τσέχοφ και τον Μπέκετ. Εκ των υστέρων βέβαια έμαθα ότι ήταν υποψήφιο για τα Βραβεία Molière, συμπεριλαμβανομένου του καλύτερου συγγραφέα (Meilleur Auteur – Best Author), ότι έχει μεταφραστεί από τον Τομ Στόπαρντ και παρουσιαστεί στο West End του Λονδίνου. Μάλιστα, έχει τιμηθεί και με το Βραβείο Laurence Olivier Best New Comedy Award. Ωστόσο, μην έχοντας ακούσει τίποτα από όλα αυτά, ένιωσα αμέσως πως πρόκειται για ένα ενδιαφέρον και σύγχρονο έργο, το οποίο αφορά και τους θεατρόφιλους αλλά και όλο τον κόσμο. Ακόμα και αν ο θεατής δεν είναι μυημένος στο χώρο του θεάτρου, καταφέρνει αμέσως να του τραβήξει την προσοχή.

 

Πώς είναι να συνεργάζεστε με τον Γιάννη Φέρτη και τον Δημήτρη Πιατά;
Είναι σαν μια πενθήμερη σχολική εκδρομή ενός λυκείου. Παραμένουν τόσο νέοι αυτοί οι άνθρωποι, τόσο ζωντανοί, που έπειτα από καιρό πιστεύω πως θα θυμάμαι τις πρόβες σαν μια εκδρομή με φίλους. Συνεργάζομαι πρώτη φορά μαζί τους. Φυσικά, είναι τρομερό να παίζεις δίπλα σε κάποιον όπως ο Φέρτης, που είναι ένα μεγάλο κομμάτι της ιστορίας του ελληνικού θεάτρου, αλλά και του κινηματογράφου. Νιώθω βαθιά κολακευμένος γι’ αυτή τη συνεργασία. Ο Πιατάς, από την άλλη, ήταν προσωπική μου επιθυμία να παίξω μαζί του. Κάθε φορά βλεπόμασταν και συνομιλούσαμε, αλλά ποτέ δεν είχαμε συνεργαστεί. Κάπως έτσι ένα όνειρο έγινε πραγματικότητα. Και τελικά η πραγματικότητα ήταν καλύτερη από το όνειρο. Επαληθεύτηκε όλη η προσδοκία. Είναι μεγάλη τιμή να παίζω μαζί με αυτόν το σπουδαίο ηθοποιό. Και έχω και έναν τρίτο λόγο που είμαι χαρούμενος, καθώς είμαι ο νεότερος του θιάσου – επιτέλους! (γέλια)

Το έργο πραγματεύεται την ιστορία τριών βετεράνων στρατιωτικών πουν ζουν έγκλειστοι σε ένα νοσοκομείο αναπολώντας τις παλιές τους δόξες. Εσείς τι αναπολείτε από τα παλιά;
Δεν είναι τόσο σημαντικό το νοσταλγικό στοιχείο στην παράσταση. Περισσότερο μάλλον τους απασχολεί το παρόν και το μέλλον. Εγώ δεν είμαι άνθρωπος που αναπολεί τα παλιά, δεν νιώθω νοσταλγία για το παρελθόν. Νομίζω πια, επειδή μεγαλώνω, μιλάω με το παρελθόν για να παίρνω κουράγιο για το παρόν και το μέλλον. Όχι με μια αίσθηση απογοήτευσης ή νοσταλγίας.

Οι πρωταγωνιστές προσπαθούν συνεχώς να αποδράσουν από το νοσοκομείο, καταστρώνοντας ανέφικτα σχέδια. Τι συμβολίζουν γι’ αυτούς αυτά τα σχέδια;
Όλοι μας δεν ονειρευόμαστε και έχουμε ουτοπικά σχέδια; Από τα νιάτα μας ακόμη. Πόσο μάλλον καθώς μεγαλώνουμε, που δεν έχουμε πια πολύ χρόνο μπροστά μας. Είναι ένας τρόπος να ζεις, δεν υπάρχει και άλλος.

 

Στην παράσταση είναι έντονο το στοιχείο της αντρικής φιλίας. Τι θέση έχει στη ζωή σας;
Το έχω πει πολλές φορές... για μένα η αντρική φιλία είναι πολύ σημαντική και κατέχει ξεχωριστό κομμάτι στη ζωή μου. Τη θεωρώ εξίσου σημαντική με την οικογένεια. Η μόνη παρηγοριά σε αυτή τη ζωή, λένε, πως είναι ο έρωτας και η τέχνη. Εγώ συμφωνώ με αυτή τη ρήση, αλλά θα πρόσθετα και τη φιλία.

Ενώ πρωταγωνιστείτε στους «Ήρωες», παράλληλα τα βράδια τραγουδάτε στο Πετρογκάζι. Πώς συνδυάζονται αυτά τα δύο;
Το δρώμενο είναι καθαρά μουσικό, στην ουσία είναι η πρώτη μου επαφή με το αντικείμενο. Εγώ το εκλαμβάνω ως μια μορφή ψυχοθεραπείας. Γιατί είναι κάτι τελείως διαφορετικό, το οποίο μάλλον με ισορροπεί από όλη τη θεατρική διαδρομή και με αποφορτίζει. Ενώ δεν είναι ο φυσικός μου χώρος, το αγαπώ τόσο πολύ και ασκεί σε μένα ιδιαίτερη γοητεία, καθώς πάνω στη μουσική σκηνή νιώθω τον γλυκό ενθουσιασμό του ερασιτέχνη. Βεβαία, και εδώ ο ρόλος μου είναι σημαντικός, καθώς φτιάχνω το πρόγραμμα, διαλέγω τα τραγούδια, γράφω τι θα πουν πριν από κάθε τραγούδι οι καλλιτέχνες, κάποιες εισαγωγικές ατάκες, ουσιαστικά συνθέτω τη μουσική παράσταση. Είναι μια δουλειά που μοιάζει με το θέατρο και ως τέτοια την αντιμετωπίζω.

Τραγουδάτε δίπλα στην Ελένη Τσαλιγοπούλου…
Η Τσαλιγοπούλου είναι η πρώτη, θα ακολουθήσουν και άλλοι καλεσμένοι. Έχουμε τέσσερα νέα παιδιά, που είναι οι μόνιμοι τραγουδιστές της παράστασης, τους οποίους θα πλαισιώνει πάντα ένας πιο γνωστός, παλαιότερος καλεσμένος. Θα ακολουθήσουν η Κατερίνα Κούκα, ο Δημήτρης Μπάσης, η Μελίνα Κανά και άλλοι… Την Τσαλιγοπούλου, εκτός του ότι τη θεωρώ μία από τις μεγαλύτερες ερμηνεύτριες της γενιάς μου, και το λέω αυτό χωρίς μεροληψία, παρότι τη γνωρίζω πολλά χρόνια και έχουμε φιλικές σχέσεις, τη θεωρώ και κορυφή στο λαϊκό και στο δημοτικό τραγούδι. Και φέτος με συγκίνησε βαθύτατα, γιατί ήταν διαθέσιμη να αναλάβει όλο αυτό το ρίσκο. Επειδή όλη η διαδικασία ήταν μια εμμονή δική μου, ένα περίεργο σχέδιο. Και επέλεξε να με ακολουθήσει στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα. Με εμπιστεύτηκε και την ευχαριστώ δημόσια. Νιώθω πως θα είναι μία από τις πιο ωραίες αναμνήσεις μου σε επίπεδο συνεργασίας.

Η συμβουλή σας σε ένα νέο ηθοποιό/καλλιτέχνη που κάνει τώρα τα πρώτα του βήματα.
Τα πράγματα σε αυτούς τους χώρους πάντα είναι δύσκολα. Ίσως τώρα είναι πιο δύσκολα λόγω κρίσης, όχι μόνο για τον καλλιτεχνικό κόσμο αλλά και για όλο τον κόσμο. Όμως όλες οι δουλειές, ίσως λίγο περισσότερο οι δουλειές στις οποίες εκτίθεσαι δημόσια, θέλουν πάθος, απόλυτη αφοσίωση και πίστη χωρίς καμία λογική. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Πρέπει να νιώθεις αυτή την εσωτερική παρόρμηση, που δεν σε αφήνει να κάτσεις κάτω, που μοιάζει σαν ζωτική ανάγκη. Αλλιώς, κανένας δεν θα αντέξει όλο αυτό για ένα αβέβαιο και πενιχρό αποτέλεσμα. Η ανταμοιβή σου είναι μόνο ψυχική.

Ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης πρωταγωνιστεί στους "Ήρωες" στο Νέο Θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου και κάθε Παρασκευή και Σάββατο τραγουδά στο Petrogazi.

 

Video

H ομάδα New Lab Theatre Company παρουσιάζει το έργο του Όσκαρ Ουάιλντ «Η Σημασία Να Είναι Κανείς Ειλικρινής»

Κάθε Σάββατο στις 19:00 στο Θεάτρο Αλκμήνη 

Κλείστε τις θέσεις σας εδώ

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

Kalomoira2.jpg

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία